ទឹកមុខ​ញញើតនិងយំយែក​​របស់​អាន់នីកា​ប្រែ​ទៅ​ជា​ញញឹមបន្តិចម្តងៗព្រោះឃើញខ្លួនឯង ក៏នឹកដល់គ្រប់ការថើបថែរបស់មេម៉ាហ្វៀ ដែលពេលនេះសែនមានអំណាចក្នុងបេះដូងនាង។

«ជូតទឹកភ្នែកណាកូន! នេះគឺជាថ្ងៃដ៏អស្ចារ្យ គួរតែសប្បាយចិត្ត!»

អាន់នីកា គ្រវីក្បាលជូតទឹកភ្នែក មានអារម្មណ៍ថា ញ័រខ្លួនក្នុងដំណើរការ​ប្រឆាំងនឹងការខូចចិត្ត និង​ការ​រំជើបរំជួល​នៃការពិត​ដ៏ឃោរឃៅ។ នាង​ដឹងហើយថា មីងម្នាក់នេះប្រាប់នាងព្រោះមិនចង់ឱ្យនាងនៅស្រណោះផ្ទះដ៏គ្មានមនោសញ្ចេតនា​មួយនោះ។

«ម៉ាក់ Katja គឺ​ពូកែ​ផាត់​មុខ​និងតុបតែងសក់យ៉ាងវិចិត្រ!» អាន់នីកានិយាយដោយ​ដឹងគុណ។

​គាត់អង្អែលស្មានាង​ថ្នមៗ ព្រោះអាណិតនិងយល់ចិត្ត។ គាត់ដឹងថា ពិធីថ្ងៃនេះ ពិតជាមានសភាពស្មុគស្មាញបន្តិច ដ្បិតតែកូនកំលោះនិងកូនក្រមុំស្រលាញ់គ្នាគួរឱ្យ​រំភើប​ចិត្ត​ជា​ខ្លាំង ប៉ុន្តែ​វានៅតែ​​ជា​ពិធី​រៀប​ការនយោបាយធំមួយសម្រាប់ Sokolovs និង Baranovs ។ ការ​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ច្រើននិងប្រុងប្រយ័ត្ន​បានត្រូវរឹតត្បិត តែកាលដែល Annika ចង់​ឱ្យ​អ្វីៗ​ដំណើរការ​ទៅ​យ៉ាង​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះនិងសន្តិភាព​កំពុងប្រឈមការគំរាម។ ពុកនាង​តម្រូវ​ឱ្យ​មាន​ការ​បញ្ចប់​ដ៏​គួរ​ឱ្យ​រន្ធត់​មួយ​ តែប្តីនាងប្តេជ្ញាការពារនាង។

អាន់នីកាបានកំពុងរៀបចំខ្លួនសម្រាប់អ្វីដែលនាងអាចប្រឈម​នឹង​ថ្ងៃនេះ ការរើសរវាងអ្នកដែលចិញ្ចឹម​នាង​ជានុយ និងអ្នកដែលស្រលាញ់នាងពិត។ នាង​គិតជានិច្ច​ថា តើនាង​ដាច់ចិត្ត​ទេ ប្រសិនពួកគេប៉ះគ្នា?

ចិត្តរបស់នាងបានវង្វេង។ នឹកឃើញ​ឡើងវិញ​នៅយប់នោះ នៅកាស៊ីណូ Shining Star របស់មីខាអ៊ីល ខាងក្រោយអាគារ​របៀងងងឹត នាងនិង Mikhail បានអូសទីប្រឹក្សារបស់ Egor ចេញទៅចោល​។ នាង​មិនដែលសម្លាប់ឬឈរមើលគេសម្លាប់មនុស្ស​ទេ តែមីខាអ៊ីលប្រាប់ថា សត្រូវគឺសត្រូវ ខុសគ្នាមួយប៉ប្រិចភ្នែកគឺអ្នកស្លាប់អាចជាយើងខ្លួនឯងដែលចិត្តទន់។

នៅតែពិបាកភ្នែកក្នុងការមើល Mikhail បាញ់គាត់ស្លាប់ តែគេបានធ្វើទៅហើយ។ មកទល់ពេលនេះ អាន់នីកានៅតែមាន​អារម្មណ៍ថាមានកំហុស បន្សល់ទុកនៅក្នុងព្រលឹងរបស់នាង។ វាមិនងាយស្រួលទេក្នុងការមើលមនុស្សចាស់ដែលនាងធ្លាប់ស្គាល់ ចង់សម្លាប់នាង អង្វរមីខាអ៊ីលយកគាត់ជាកូនចៅ ហើយគាត់សុំគេឱ្យសម្លាប់នាងបំបិទមាត់។

នាងស្អប់ខ្ពើមអំពើហិង្សាដែលកើតឡើង ទោះប្តីនាងមានហេតុផលថាជាអ្នកគ្រប់គ្រង​ដោយ​​កណ្តាប់​ដៃ​ដែក ហើយ Mikhail មិនចង់ឱ្យសត្រូវណាម្នាក់អាចមកគំរាម​ពួកគេទេ។

«ចាំទុកណាកូន បើ​នាង​ចង់​ធ្វើ​ជា​ប្រពន្ធល្អ ត្រូវជា​ដៃគូ​ស្មើ​គ្នាជាមួយគេ! គេជាមេដឹកនាំធំ អត្តនោម័ត នាង​ត្រូវតែបោះបង់ចោលភាពទន់ជ្រាយកាលពីអតីតកាល!»

​«ខ្ញុំចង់ទៅណាឆ្ងាយតែពីរនាក់មីខាល!» អាន់នីកានិយាយស្រងូត។

ប្រសិនបើពួកគេ​អាចនៅស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងកូនកាប៊ីនជារៀងរហូតនោះវាពិតជាមានតម្លៃណាស់ ជីវិតនៅសល់ តែមីងKatja គ្រវីក្បាល​យឺតៗ គាត់ពន្យល់ឡើង៖

«ជីវិតតែងតែជាវិញ្ញាសា! យើងត្រូវពូកែដោះស្រាយ! វាមិនដូចចិត្តទេ!»

ស្នូរគោះទ្វារ។ មីងឈប់និយាយហើយ​ដើរទៅបើក។ គាត់ត្រលប់មកវិញជាមួយនឹងស្នាមញញឹមសុភាពព្រោះមាន​ម្តាយចិញ្ចឹម​ដ៏ឆ្មើងរបស់អាន់នីកាមកតាមពីក្រោយ។

អាន់នីកា​ក្តាប់ឯកសារញ៉ុកក្នុងថតមុនពេលម្តាយនាងមកឃើញ។

«ម៉េចទៅជាងផាត់? ពិបាកទេ? កូន​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ​មាន​ឆ្អឹង​ថ្ពាល់ខ្ពស់​ខុស​ប្លែក​ពី​គេ ហើយ​នាង​នឹង​មើល​ទៅ​ដូច​ជា​ស្គមជានិច្ច» Yulia កំពុង​ប្រាប់ Katja តែអាន់នីកា​យល់ថាម្តាយនាងពីតូចដល់ពេលនេះ​តែងតែច្រណែននឹងសម្រស់នាង។

«កុំបារម្ភនាងស្អាតដូចកូនព្រះ!»

«អ្នកចេះលើកទឹកចិត្ត​អាជីព?» Yulia បានសួរចំអក​មុខឆ្មើងនិងគ្រញែងស្មា​។

Katja សើចមិនមាត់តែគាត់ឃើញថា ជំទាវ Yulia មើលទៅតុបតែងសំញ៉ែងហួសពីកូនក្រមុំទៅទៀត។

គេអាចច្រឡំថាគាត់មករៀបការខ្លួនគាត់ ប៉ុន្តែ Katja មិនបានថាអ្វីទេ។

អាន់នីកា មិននឹកស្មានថា ម្តាយម្នាក់នេះ នឹងនៅតែបន្តមានប្រតិកម្មមិនល្អ សូម្បីថ្ងៃជាសិរីរបស់នាង​។ តាមពិតសម្រស់Annikaពេលនេះ សូម្បីតែជំទាវYulia ហាក់ដូចជាពិបាករកចំណុចខ្វះខាត តែគាត់បន្តធ្វើមុខក្រញូវ។

អាន់នីកា ថែមទាំងបានសង្កេតឃើញម្តាយនាងធ្វើជាស្រក់ទឹកភ្នែក ដាក់​ដៃ​លើ​ស្មា​របស់​កូន​ស្រី​និយាយខ្សឹកខ្សួល៖

«វ៉ោ​វ! ខ្ញុំ​មិន​ជឿ​ថា ​តុក្កតា​តូច​របស់​ខ្ញុំ ​ធំ​ពេញ​វ័យក្លាយជាព្រះនាង​នោះ​ទេ» Yulia និយាយ​យ៉ាង​ស្រទន់​។

អាន់នីកា​លើក​ដៃ​ប៉ះ​ដៃ​ម្រាមម្ដាយម្នាក់នេះ។ ជំទាវ Yulia ទុកពេលវេលាស្ងប់បន្តិច ពេលមួយដែល Annika ដឹងថាជំទាវ Yulia ម្នាក់នេះ មិនដែលឱ្យកូនបាន​ប៉ះពាល់យូរបែបនេះឡើយតាំងពីតូចមក គាត់ក៏មិនដែលអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនឯងបង្ហាញ​អារម្មណ៍រំជើបរំជួល​ដូចពេលនេះដែរ។

មានការគោះទ្វារទៀត….ដោយមិនចាំការបើកទទួលទេ សំឡេង​កំលោះម្នាក់ស្រែកប្រកូកពីក្រៅឡើងថា៖

 «​ពិធី​ជិត​ចាប់ផ្តើម សូមកូនក្រមុំត្រៀមបង្ហាញខ្លួន!»

ស្រ្តីទាំងពីរបាន​ចូល​រួមជួយលើកនាងឈរឡើង​ដោយ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ ព្រោះ​រ៉ូប​អាពាហ៍ពិពាហ៍​របស់​នាងសំពោងនិងសែនប្រណីត។

បេះដូងរបស់នាងលោតញាប់និងលឿនជាងមុន ជាមួយនឹងរាល់ការចុចកែងជើងនៅលើកម្រាលព្រំឈានដើរ។

មកដល់ក្រៅ កូនក្រមុំដំអក់លើកំពូលជណ្តើរម៉ាប។

ក្រឡេកមើលមកទីធ្លានៃកន្លែង​រៀបចំពិធីដ៏កក្រើក ហ្វូងមនុស្សរបស់ Sokolovs និង Baranovs និងមន្ត្រីជាច្រើនទៀតកំពុងរង់ចាំគូស្នេហ៍ថ្មីបង្ហាញខ្លួនសម្រាប់ពិធីដ៏ឱឡាឫក។ អាន់នីកា​​សម្លឹងមក ក៏ឃើញឪពុករបស់នាង នៅរង់ចាំឯជើងជណ្តើរ ត្រៀមខ្លួនចាប់ដៃនាងដើម្បីនាំទៅខាងក្រៅប្រគល់ឱ្យកូនកំលោះនៅនឹងមុខអាចារ្យ។

គាត់ញញឹម ប៉ុន្តែនាងមានពិភាល់។ នាងមើលស្នាមញញឹមនោះឃើញថាជាការ​សើចចំអក អាចថា ប៉ានាង​កំពុងជាប់នឹងផែនការសម្ងាត់ណាមួយថ្មី។

បុរសដែលនាងធ្លាប់ទុកជាព្រះ តែគាត់មិនដែលយល់ពីការឈឺចាប់​និងបានលះបង់នាង​ចោលយូរណាស់មកហើយ។

ក្រុមតន្រ្តីបុរាណ បានឈប់ប្រគំ​បទដ៏រស់រវើក ហើយប្តូរមកមេឡូឌីទទួលកូនក្រមុំបែបប្រពៃណី។ អាន់នីកាក្រហមមុខ​ពេលនាងឈានចុះជណ្តើរ ព្រោះគ្រប់គ្នាសម្លឹងមើលនាងទាំងអស់ នាងប្រាថ្នាថា Mikhail មកទីនេះ ហើយនាង​ចង់មាន​តែគេម្នាក់ជាមួយនាងក៏គ្រប់គ្រាន់ហើយ។

នៅពេលឈានដល់ជណ្តើរចុងក្រោយ លោកប៉ា Egor របស់នាង បានលើកដៃទាមទារយកម្រាម​ឆ្វេង៥របស់អាន់នីកា កូនក្រមុំក៏ដាក់បាតដៃទៅដោយស្ទាក់ស្ទើរ។

នាងបានផ្តល់ឱ្យគាត់នូវស្នាមញញឹមក្លែងក្លាយតែចិត្តនាងប្រេះធ្លាយ។ បុរសនេះសែនក្លែងក្លាយ និងគ្មាន​បេះដូងទេ។ សូម្បីមីខាអ៊ីល ដែលឃោរឃៅក៏ចេះមាន​ចិត្ត​អាណិតនាង តែប៉ាម្នាក់នេះ វិញគឺត្រជាក់ និងល្បិចជ្រៅៗ។

​      នាង​មិនមាន​ដង្ហើម​​ស្រួលទេរាល់ពេល​​នៅ​ក្បែរ​គាត់។

ហ្វូងមនុស្សបានញែកគ្នាដើម្បីបើកផ្លូវសម្រាប់លោក​ Egor ដឹកដៃកូនស្រីចេញទៅ។

Annika បានឈានជើងមកដល់លើព្រំអមដោយបណ្តាជួរតុងតែងសួនផ្កាស្រស់​ក្រោម​ពន្លឺថ្ងៃទែង ខែកក្កដាភ្លឺចែងចាំង។ សួន​ច្បារ​ត្រូវ​បាន​តុបតែង​យ៉ាង​ស្រស់​ស្អាត​ដោយ​ផ្កា​ពណ៌​ស ស្ទ្រីម បូចង និង​ប៉េងប៉ោង។ ហ្វូង​គ្រួសារ និង​មិត្តភក្តិ​ជិត​ស្និទ្ធ​បាន​ប្រមូល​ផ្តុំ​គ្នា​នៅ​ជួរកៅអីសក្បាច់​ ដោយ​ញញឹម​ដាក់​កូនក្រមុំ​ពេល​នាងត្រូវបានបណ្តើរមកកាត់។

​      ពេលនេះអ្វីៗបានស្រពេចស្រពិល ហាក់បីដូចជាពេលវេលាបានគាំង ព្រោះអាន់នីកាញាប់ញ័រ​បេះដូង​ពេល​សម្លឹងទៅមុខត្រង់ៗ ប្រទះប្រុសស្អាត Mikhail ឈររង់ចាំ​នៅលើ​អាសនៈ។

គេមានសភាព​មើល​ទៅ​ដូច​ជា​ការ​ផ្សព្វផ្សាយ​ពី​ទស្សនាវដ្ដី​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​ក្នុង​ឈុត​អ្នក​ច្នៃ​ម៉ូដ​ដែល​ត្រូវ​បាន​រចនា​យ៉ាង​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​សែនសង្ហា​។

ឈុតខ្មៅនិងផ្កាកុលាបពណ៌ក្រហមដ៏ប្រណីតនៅលើទ្រូង។

សក់​ខ្មៅ​របស់​គាត់​ត្រូវ​បាន​សិតបក​បង្ហាញថ្គាម​ជ្រុងមានអំណាច​ដែល​កោរ​រលោង​សម្រាប់​ព្រឹត្តិការណ៍​នេះ។

បេះដូងរបស់ Annika លោតញាប់ ហើយស្នាមញញឹមតូចមួយបានឆ្លងកាត់មុខរបស់នាង​ ខណៈ​Mikhail បានបិទភ្នែកមិចដាក់នាងបញ្ជូនពាក្យស្នេហាសម្ងាត់ដ៏ស្ងៀមស្ងាត់រវាងពួកគេពីចុងម្ខាងនៃច្រកផ្លូវ។

«ដល់ពេលាល្អហើយ!»

អាចារ្យបានប្រកាស ឯអាន់នីកាបានឈប់ជើងតាមប៉ានាង​នៅកណ្តាលផ្លូវ។ លោកEgor ងាកមកមើលនាងដោយភាពច្របូកច្របល់ ខណៈដែលមីខាអ៊ីល​ឈរ​នៅ​អាសនៈកំពុងបញ្ចេញ​ទឹកមុខ​សង្ស័យ​។

ស្នូរផ្ទុះផូង!

​      សម្រែក​បានកញ្ជ្រោលបំផ្លាញពិធីនេះ ហើយបានបំបែកគ្រប់យ៉ាង​ឆ្ងាយចេញពីភាពរីករាយនិងមនោសញ្ចេតនា ក្លាយជាច្របូកច្របល់ភ្លាមៗ។

មនុស្ស​របស់ត្រកូល Baranovs និង Sokolovs ដូចគ្នាបានស្រែកស្លន់ស្លោ ខ្លះលោតនិងរត់ចេញ ខ្លះឱន​ទម្លាក់ខ្លួនក្រាបចុះក្រោមដើម្បីគេចអម្បែង។

នេះជាផ្នែកមួយនៃផែនការប្រតិបត្តិការសម្ងាត់ដែលអាចធ្វើបានល្អរលូនសូម្បីតែត្រកូលធំមួយបានដាក់អង្គរក្សល្អិតល្អន់យ៉ាងណាក្តី។

ពួកម៉ាហ្វៀផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុដ៏ភ្លឺស្វាងនេះ ជាទូទៅ ​មិន​សូវ​មាន​ទម្លាប់​ប្រើ​គ្រាប់​កាំភ្លើង និង​កាំបិត​ នៅ​ពាក់​កណ្តាល​នៃ​ពិធី​មង្គលការ​ដ៏​សំខាន់​បំផុត​ដែលឡាស​វេហ្គាស​ខានបាន​ឃើញជា​ច្រើន​ទសវត្សរ៍មកនេះ។

អ្នកណាដាក់បន្ទុះ?

មីខាអ៊ីលដឹងភ្លាមថា ការសម្លាប់មនុស្ស​មិនមែនជាគោលដៅទេ តែការប្លន់កូនក្រមុំទៅទើបជារឿងធំ ព្រោះវាជាការចាក់មុតៗចំបេះដូងរបស់កូនកំលោះ។

ខណៈពេលដែលពួកគេជាច្រើននាក់បានរត់ប្រសាចបុកគ្នាគ្មានស្គាល់មុខក្រោយ ឥស្សរជន​ពូកែ​ៗ​របស់មីខាអ៊ីល បានគេដាក់យុទ្ធសាស្ត្រការពារជុំវិញ​មេដឹកនាំជាកូនកំលោះ។

«ការពារអានីឱ្យខ្ញុំ!» Mikhail ស្រែកបញ្ជា ខណៈនាងកំពុងត្រូវឪពុកអូសនាំយកចេញ។

«យកខ្ញុំទៅណា?!»

«ឯងនឹងមិនអាចក្លាយជាប្រពន្ធអាចង្រៃនេះទេអាន់នីកា!»

នាង​នៅប្រទាញក្រាញ៖

«អត់តែ! ​មីខាលៗៗៗៗ»

នាង​ហៅគេ​ខណៈកាំបិតហោះមួយបានបុកជ្រុចជ្រកនៅលើភ្លៅស្តាំរបស់តា Egor Baranov ។

​គាត់ស្រែកអូយឈឺចាប់ព្យាយាមទាញនាង​យកតម្រង់ទៅឡានដែលពួកគាត់បោលសម្រុកចូលមកដល់និងរង់ចាំ។ ត្រូវបាញ់រះ ពួកBaranovធ្លាក់កាំភ្លើងនិងចាញ់ ចំណែកម្ចាស់កាំបិតហោះដែលស្ទុះមកដល់គឺមីខាអ៊ីល។

«ទេ! មិន​គួរ​ដើរ​បែប​នេះ​ទេ!» Egor ស្រែកព្រោះអ្នកក្នុងឡាន​ស្លាប់អស់ហើយ បានអ្នកណានាំគាត់ចេញទៅជាមួយអាន់នីកា?

មេដឹកនាំ Baranov បានធ្លាក់លុតជង្គង់ទប់ការឈឺចាប់លើភ្លៅដែលរងរបួសតេគាត់នៅតែកំណាច​ទាញនាង​ឱ្យទម្លាក់មកអង្គុយប្រឡាក់រ៉ូបសនោះទៅដោយឈាម​ក្រហម។

អាន់នីការបស់គាត់ស្រែក​យំដោយកំហឹងនៅលើដី។ ទោះណាជានាង​មិន​មាន​របួស​អ្វី​ តែពួកខ្មាន់របស់ប៉ានាងបានស្ទុះមកថែមច្រើនឡើង ដើ​ម្បីព័ទ្ធការពារប៉ានាង រិះរកវិធីជម្រត់នាង។

«លែងខ្ញុំ! ខ្ញុំជាមនុស្ស​របស់មីខាល!»

«ស្រីចង្រៃ! ឯងតែងតែជារបស់ប៉ា!»

Egor ស្រែកជេរអាន់នីកា​។ អង្គរក្ស​ផ្ទះ Sokolovs និង Baranovs បានប៉ះទង្គិចគ្នាដោយកំហឹង​។ មនុស្ស​ដួលដេក និងកណ្តាប់ដៃហិង្សា ជេរប្រមាទលាន់រំពង។ ទោះយ៉ាងណា ពេលវេលានេះ​ លោក ​Egor បានមើលឃើញថា ផែនការជម្រត់អាន់នីកា​ ប្រហែលជាបរាជ័យ​ដួលរលំហើយ ព្រោះកម្លាំងខាងគាត់ ម្នាក់ៗត្រូវបានគេវាយក្រាបជាបន្តបន្ទាប់រាបដល់ដី។ ភាពអស់សង្ឃឹមធ្វើឱ្យសេចក្តីរឹងមាំលើឫកពានិង​ផ្ទៃមុខរបស់គាត់កាន់តែរង្គោះរង្គើ ខ្លាំងឡើង….ប៉ុន្តែគាត់….ភ្លេច​ចោលនូវផ្នែកសំខាន់បំផុតក្នុងរឿងនេះនោះទេ។

«ខូចចិត្ត!» Egor បានស្រែកឡើង ហើយដកកាំភ្លើងមកបាញ់ជើងរបស់អាន់នីកា

«ឥឡូវនេះ! អញសម្លាប់​ឱ្យឯងមើលអាក្មេង​ល្ងង់! ឯងសល់ពេលដេកយំស្តាយច្រើនយប់ទៀត!»

មីខាលរត់មកដល់ជាមួយទឹកមុខឈឺចាប់ខ្លោចផ្សា​ដែលឃើញនាង​របួសនិងឈាមហូរស្រោចពិត​ៗ​។

«លែងអានី!»

Egor ភ័យស្លន់ស្លោពេល​ឃើញគេ គាត់ភ្ជង់ក្បាលកូនស្រី ៖

«ពីរនាក់ឯងមានស្លាប់ម្នាក់! បាញ់ខ្លួនឯង បើមិនអ៊ីចឹងអញបាញ់វា!»

Mikhail Sokolov គ្រវីធ្មេញទាំងខាំមាត់៖

«កូនស្រីឯងអាកញ្ចាស់!»

«ខ្ញុំមិនមែនជាកូនគេទេ!» អាន់នីកាបានលាន់មាត់យំ។

Egorសើច ៖

«ប្រហែលជាឯងយល់ថា អញនេះលេងចាញ់ឯងអាក្មេងល្អិត! បើមែន អញនឹងយកអ្វីដែលឯងស្រលាញ់បំផុតនេះ ទៅជារៀងរហូត!»

គាត់បន្តយ៉ាងឃោរឃៅ សូម្បីតែរបួសភ្លៅរបស់គាត់កាន់តែហូរឈាម​ខ្សោះគាត់នៅមិនឈឺ ព្រោះចិត្ត​ចង់បង្កភាពខ្លោចផ្សាឱ្យមីខាអ៊ីល។

«ម៉េចពូស្អប់ខ្ញុំ?» មីខាអ៊ីល​សួរទាំងមុខខ្មៅ។

«ម្តាយឯងក្បត់អញទៅតាមអាឪពុកឯងដែលជាមេម៉ាហ្វៀ!»

«ហើយកញ្ចស់ឯងសម្លាប់ស្រីដែលមិនស្រលាញ់ ឯងព្រោះឯងជាមនុស្ស​ស្មោគគ្រោក?»

«អញសម្លាប់ទាំងប្រពន្ធឯងនេះទៀតចាំមើល!»

ច្បាស់​ណាស់ Egorលែង​ខ្វល់​នឹងអ្នកណា ដឹងតែពី​​ទំហំ​នៃល្បិចសងគំនុំស្នេហ៍ និង​អំពើ​អាក្រក់លីលា​​របស់​គាត់​ទៀត​ហើយ។ គាត់ធ្លាប់ត្រូវចាញ់ប៉ាគេដោយបេះដូង ដូច្នេះគាត់តាមសងសឹកគេដោយបំផ្លាញបេះដូងទៀត។

ពេលដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​សម្លឹង​មើលហេតុការណ៍ក្នុង​ភាព​ស្ងៀមស្ងាត់ មីខាអ៊ីលមិនអាចឱ្យជននេះកេះកៃបានទេ ​គេបានទម្លុះដៃEgor។ ដៃគាត់នៅលើកៃទៅហើយពេលបានភ្លាត់ព្រោះការបាញ់ឆ្មក់របស់​ Mikhail  ដៃគាត់រេកាណុងទៅបាញ់ប្រពន្ធដ៏ឆ្មើងរបស់គាត់។

ឃើញ Yulia ដួលដេក អាន់នីកា​ស្រែកឡើង តែប៉ានាងសើចចំអក៖

«ល្អ យើងទៅជាមួយគ្នាទាំងបីនាក់ណាកូនស្រី!»

តាកំណាចលូកដៃមកបំពង់កនាង ​តែត្រូវមីខាអ៊ីលមកដល់ពន្លែងមួយជង្គង់កណ្តាលមុខគាត់ និងដកកាំភ្លើង ត្រជាក់រុញមកសង្កត់ថ្នមៗប្រឆាំងនឹងថ្ងាសជ្រួញ​របស់បុរសចំណាស់ម្នាក់នេះ។

ដៃម្ខាងគេទាញ​ភរិយាឡើង។

សូម្បីតែនៅគ្រាចុងក្រោយជិតផ្លូវមច្ចុរាជហើយ ក៏ដោយ Egor នឹងមិនព្រមចាកចេញទៅដោយស្ងៀមស្ងាត់ទេ។

«អាន់នីកា! ជួយសង្គ្រោះឪពុកខ្លួនឯងទើបជាកូនស្រីល្អ!» គាត់បានទាមទារខណៈនាង​យំនិងឱបដៃម្ខាងរបស់មីខាអ៊ីល។

ជើងនាង​ហូរឈាមត្របាញ់។

«បងជូនអូនទៅពេទ្យ អាន់នីកា!»

សំឡេងគេ​ធ្វើឱ្យនាងចិត្ត​ដាច់។ នាង​សម្លឹងមុខគេ ហើយងក់ក្បាល​និងកប់មុខទៅក្នុងទ្រូងរបស់គេដោយស្រែកឡើងថា ៖

«ធ្វើទៅមីខាល! សម្លាប់!»

ម្រាមដៃរបស់ Mikhail សង្កត់លើគន្លឹះ។ ស្នាមញញឹមគេកំណាចនិងមាន​អំនួត។ ស្នូរផូងមួយបានធ្វើឱ្យថ្ពាល់របស់អាន់នីកា​កាន់តែរុញចូលទៅក្នុងអាវធំប្តីនាង។

Mikhail ញញឹមដាក់ រាងកាយ​Egor ដែលប៉ើងថយក្រោយ។

វគ្គ

ជីវិតជាភរិយាមេម៉ាហ្វៀ

Mikhail ក្រឡេកមើល Annika ដែលភ្នែករបស់នាងភ្លឺស្វាង តែនៅមាន​ទឹកភ្នែក។ គេចង់នៅជិតនាង ដើម្បីជូតទឹកភ្នែក និងថើបសម្អាតចោលនូវរាល់អនុស្សាវរីយ៍ដ៏ឈឺចាប់របស់នាង ចង់ផ្តល់ឱ្យនាងនូវពិភពលោកថ្មីមួយគ្មានអតីតកាល​ ដោយមិនខ្វល់ថា ត្រូវយកពីអ្នកណា កន្លែងណា ឬត្រូវតស៊ូយ៉ាងណាឡើយ។

«Mikhail និយាយពាក្យសច្ចាមក?!» មីង Katja ជំរុញ។

គេងក់ក្បាលរួចវាចាក្តែងៗដោយមិនសម្លឹងមើលទៅភ្នែកពណ៌បៃតងជ្រៅរបស់ Annika ទេ។

«Annika Baranov ខ្ញុំប្តេជ្ញាថានឹងស្រឡាញ់និងការពារអ្នក ដរាបណាខ្ញុំនៅរស់! អូនជាពិភពលោករបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹង​ស្រឡាញ់​នាង​ជារៀង​រាល់វិនាទី នាទី ម៉ោងនិងរៀងរាល់​ថ្ងៃ​អស់​មួយ​ជីវិត»។

ម៉ាក់ Katja របស់គេបានញញឹម​ឡើងយ៉ាងស្រស់ស្អាតហើយងាកមករកអាន់នីកាលើឡានពេទ្យតឿននាង៖

«ដល់វេនកូនហើយ»

Mikhail សម្លឹងមើលទៅភ្នែករបស់គូស្នេហ៍តូច។ នាង​ញញឹម​ទាំង​ទឹកភ្នែក ហើយ​និយាយ​ដោយ​សំឡេង​ស្រទន់ និង​ផ្អែមល្ហែម​បំផុត​ដែល​គេ​មិន​ធ្លាប់​ឮ៖

«Mikhail Sokolov ខ្ញុំសន្យាដោយបេះដូង រូបកាយ និងព្រលឹងរបស់ខ្ញុំជារៀងរហូតថាស្រីម្នាក់នេះ នឹងជ្រើសរើសអ្នកជានិច្ចក្នុងសភាពបែបណាក្តី!»

Katja បាននិយាយឡើងថា«គួរឱ្យស្រឡាញ់»ហើយបិទការLIVEតាមទូរសព្ទរបស់គាត់ចោល។

ស្ត្រីនេះលើកដៃ ហើយឧទានដោយសំឡេងរីករាយថា៖

«ឥឡូវនេះខ្ញុំប្រកាសថាអ្នកទាំងពីរជាប្តីប្រពន្ធ Mikhail ឥឡូវនេះកូនប្រុស​អាចថើបកូនក្រមុំបានហើយ!»

Mikhail បានប្រលោម Annika ទៅក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គេ និង​ឱនមុខដ៏សង្ហា​ផ្អៀងចូលបបូរមាត់នាង​។ ប្តីប្រពន្ធថ្មោងថ្មីបានបំភ្លេចចោល​គ្រប់យ៉ាងជុំវិញខ្លួន ហើយ​លង់ទៅក្នុងស្នេហា​របស់ពួកគេ​យ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ វាជាការឱបថើបគ្នាយ៉ាងផ្អែមល្ហែម ទន់ភ្លន់និងមិនស្តាយក្រោយចំពោះគ្រប់យ៉ាង​ដែលសាងឱ្យគ្នា។

​២ខែក្រោយមក….

ពន្លឺ​ពេល​រសៀល ​បញ្ចាំង​តាម​បង្អួច​ធំទូលាយ​នៃ​បន្ទប់​បរិភោគ​អាហារ​ផ្លូវការ​របស់វិមាន​ Sokolov ។ ក្លិនឈ្ងុយដោយ​ទឹកអប់ទាក់ទាញនិងបុប្ផាក្នុងផើងលម្អតាមបណ្តោយនៃតុបរិភោគអាហារដ៏វែង ឆ្លាក់ក្បាច់រចនា មានទំហំគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ដាក់បុរសស្ត្រីជាងដប់នាក់។

Mikhail អង្គុយ​នៅ​ក្បាល​តុ ខណៈ​ដែល​បុរសផ្សេងទៀត រីករាយ​នឹង​អាហារ​ថ្ងៃត្រង់របស់ពួកគេយ៉ាងប្រណីតនិង​យឺតៗ​ក្រោមរសបារម្មណ៍​​រីករាយ។

នារីស្រស់ស្អាតម្នាក់ បានដើរចូលមកជាមួយថាសភ្លឺចាំងធំ ផ្ទុកពែងតែក្តៅ និងបង្អែម។ នាង​បាន​ដាក់​ទ្រនាប់ចាន​​ពណ៌​មាសកណ្តាល​តុ រួម​ជាមួយ​កែវ​តែ​គ្រប់​គ្រាន់​សម្រាប់​ភ្ញៀវ​គ្រប់​រូប។  ឃើញនាង​កាលណា Mikhail នឹកដល់អាន់នីកា។

គេចាកចោល​តុអាហារដែលកូនចៅកំពុងឆ្ងាញ់និងទឹកតែ ក្លែមសម្រស់អ្នកលើក ថយមករកអេក្រង់កុំព្យូទ័រយួរដៃចុចមកតាមដានអូនសម្លាញ់នៅផ្ទះ។

អេក្រង់បង្ហាញវីដេអូឃ្លាំមើលនៃស្ទូឌីយ៉ូរាំរបាំបាឡេថ្មី ដែលគេបាន​សាងសង់សម្រាប់ Annika។ មានកាមេរ៉ាពីរដើម្បីប្តូរប្លង់ទៅមករវាងទិដ្ឋភាពកន្លែងទទួលភ្ញៀវ និងទិដ្ឋភាពមួយទៀតនៃស្ទូឌីយ៉ូ។ ស្ទូឌីយ៉ូគឺជាអំណោយថ្មីៗនិងអស់ពីដួងចិត្ត ជូនដល់ភរិយាដ៏ផ្អែមល្ហែមដែលស្រលាញ់ចូលចិត្តជីវិត​រាំរបាំបាឡេ។

នាងសប្បាយចិត្តហើយមានសភាពល្អឥតខ្ចោះក្នុងការអនុវត្តជីវភាពជាភរិយារបស់មេដឹកនាំធំ។ ទោះយ៉ាងណា នាង​ចង់ធ្វើអ្វីម្យ៉ាង ដោយ​ចាប់ផ្តើមបង្រៀនមេរៀនរបាំបាឡេដល់កុមារីតូចៗនៃអង្គការក្មេងកំព្រាដែលនាង​ធ្លាប់រស់នៅ មុនពេលត្រូវគេទិញយកមកជាតុក្កតាសងគំនុំ។

វា​គឺ​ដើម្បី​ក្លាយ​ជា​ប្រភព​នៃ​សេចក្តី​អំណរ ជា​ច្រកចេញ​សម្រាប់​ភាព​ច្នៃប្រតិដ្ឋ និង​ជា​ឱកាស​សម្រាប់ Annika ដើម្បី​បញ្ចូល​គ្នា​កាន់តែ​ច្រើន​ទៅក្នុង​គ្រួសារ Sokolov ។

Mikhail បានចុចទៅលើផ្ទាំងកាមេរ៉ារបស់ស្ទូឌីយ៉ូហើយអង្អែល​ចង្កាញញឹមពេលឃើញប្រពន្ធដ៏ស្រស់ស្អាត បញ្ចេញពន្លឺនៃសម្រស់ចិញ្ចាចរបស់នាង សូម្បីតែនៅលើកាមេរ៉ាឃ្លាំមើលដែលមានភីកសែលបន្តិចបន្តួច។

ម្តងៗ នាង​ស្ទាប​ពោះ​នាង​តិចៗដូច​ឃ្លាន?

Mikhail បាន​គិត​ត្រលប់​ទៅអាហារពេល​ព្រឹក​របស់​ពួកគេមុនពេលចេញមក ​នឹក​ឃើញ​ថា ​នាង​ស្ទើរតែ​មិន​ញ៉ាំស៊ុត​របស់​នាងឡើយព្រោះនាងខ្លាចធាត់ពេក។

ប៉ុន្តែមានអ្វីមួយមិនប្រក្រតី….អាន់នីកានៅម្នាក់ឯងក្នុងស្ទូឌីយ៉ូឥឡូវនេះ? ​ឯណាអង្គរក្ស?

Mikhail បានចុចប្តូរកាមេរ៉ា​ទៅច្រកទ្វារធំ។ ងងឹត?….​មិន​ប្រាកដ​ថា​មាន​អ្វី​កើត​ឡើង​ទេ…. មិនមានចលនាដើរល្បាត…..ពិនិត្យ​យូរៗទៅ ឃើញរាងកាយស្តូកស្តឹងពីរដែលលាតសន្ធឹងលើឥដ្ឋ។

មីខាអ៊ីលបុកពោះពេលពិនិត្យដោយក្រោកឈរ នឹង​​ដឹង​ថានោះជា​សាកសព​ឆ្មាំថ្នឹកជំនាញ​ទាំង​ពីរ​នាក់​នៅអាផាតមិន។

ពួកគេ​ដេក​ស្ប៉ាប សំប៉ែត​និង​គ្មាន​ចលនា។​

«Fuck» Mikhailស្រែករអ៊ូរផ្អើលដល់អ្នកឯទៀតជុំវិញតុ

«យើងមានបញ្ហាហើយ!» គេនិយាយហើយរត់ទៅឡាន។ ពួកកងកម្លាំងរត់មកតាមដែរ។ បេះដូង​របស់​គេ​លោត​ញាប់ ​ពេល​គេ​ឡើងដល់ជំនិះហើយ មិនអស់ចិត្តក៏បើក​ទូរសព្ទ ចុចទៅមើលអាន់នីកាទៀតប្រុងថាខលទៅនាង​ក្នុងស្ទូឌីយ៉ូវិញ តែពេលនេះគេពិបាក ដកដង្ហើមណាស់ព្រោះស្ទូឌីយ៉ូក៏ទទេដែរ។ អាន់នីកាដែលឈររាំមុននេះយ៉ាងល្វតល្វន់ មិនឃើញទៀតទេ។

«ចុចទៅមិនចូលទូរសព្ទអ្នកណាទាំងអស់ទាន!»

កងកម្លាំងគេប្រាប់ គេជាន់ហ្គាចេញយ៉ាងលឿន។

នៅខាងណេះវិញ អាន់នីកា​ញញឹមដាក់កញ្ចក់ពេញចិត្តនឹងការហាត់រាំរបស់នាងដោយ ងាកមកប្រុងថា និយាយជាមួយអង្គរក្សរបស់នាង តែក៏អាក់វិញព្រោះឃើញ​ថា ​នាង​នៅតែ​ម្នាក់​ឯង បាត់ពួកគេ​អស់ហើយ។

​ចម្លែក!!!

ពួកគេ​ជា​មនុស្សស្ងប់ស្ងៀម មិនងាយ​និយាយ​ មិនងាយស្តី ប៉ុន្តែ មិនងាយរំកិលចេញពីខ្សែការពារទេ។

​វា​ជា​រឿង​មិន​ធម្មតា​ឡើយ ​ដែល​ពួកគេស្រាប់តែបាន​​បាត់​ខ្លួន​ទៅដោយ​គ្មាន​ការ​សុំនាងអនុញ្ញាតជាមុន។

ជនទាំងនេះជាកំពូលអង្គរក្ស ​ត្រូវបានជ្រើសរើសមកដោយដៃដោយ Mikhail ផ្ទាល់ដើម្បីការពារភរិយា។

«សួស្តី! ទៅណាអស់ហើយ?»

អាន់នីកា​ស្រែក​សួរ​ដោយ​ឆ្ងល់។

នាង​ដើរ​យឺតៗ​ទៅ​រក​មាត់​ទ្វារ​ហើយបត់ទៅកាន់​បន្ទប់​ទទួល​ភ្ញៀវ។ សាជាថ្មី ដៃ​នាង​​សង្កត់​លើ​ពោះ​ ដោយ​ស្ងៀមស្ងាត់។

ព្រឹក​នោះ​នាង​បាន​ធ្វើ​តេស្ត​ផ្ទៃ​ពោះ​បន្ទាប់​ពី​ញ៉ាំ​អាហារ​ពេល​ព្រឹកនិងលេបស៊ុតមិនចូល។

នាង​​ក្អួត​ជា​ខ្លាំង។

នៅពេលដែល Mikhail ទៅបាត់ Annika បានចាប់យកពេលឯកជនភាព ដើម្បីធ្វើតេស្តផ្ទៃពោះនៅផ្ទះ។ ការសង្ស័យរបស់នាងត្រូវបានបញ្ជាក់។

នាងពិតជាពរពោះ។ កូនរបស់ Mikhail! សម្រាប់​ពេល​នេះ ​ជា​អាថ៌កំបាំងដែលមាន​​តែ​នាង​ប៉ុណ្ណោះ​​ដឹង។ ជាមួយនឹងក្តី​រំភើប​ចិត្ត​ណាស់​ដែល​បាន​ក្លាយ​ជា​ម្ដាយ នាង​មាន​ចិត្ត​ចង់​ចិញ្ចឹមកូនឱ្យរស់នៅពេញលេញជាមួយនឹងក្តីស្រលាញ់និងមាន​Mikhailនៅក្បែរនាងនិងកូន។

ស្ទើរ​ពិបាក​នឹង​រង់​ចាំបំផុត ទម្រាំអាច​ប្រាប់​ដំណឹង​ដ៏​ធំនេះ​នៅ​​ពេល​ល្ងាចទៅកាន់ស្វាមីសំណព្វចិត្ត​។

​      អាន់នីកាស្រមៃទឹកមុខនិងប្រតិកម្មភ្ញាក់ផ្អើលរបស់គេ ហើយនាងទន្ទឹងគេក្លាយជាឪពុកដ៏ល្អបំផុតម្នាក់សម្រាប់កូនរបស់ពួកគេ។

ប៉ុន្តែអាន់នីកាបានឈានមកឈប់នៅមាត់ទ្វារធំ ខណៈពិភាល់មួយលាយអារម្មណ៍មិនសប្បាយចិត្តបានបោកបក់មកលើនាង។ នាងមិនអាចពន្យល់បានទេថាគ្រប់យ៉ាងនៅទីនេះស្ងាត់ពេក ចម្លែកពេក។

គិតអ៊ីចេះចុះ!

អង្គរក្ស​របស់​នាង​ប្រហែល​ជា​នៅ​ឯផ្នែកម្ខាង​ទៀត​នៃ​ទ្វារ ដើម្បីដើរ​ពិនិត្យ​មើល​បរិវេណ និង​ធ្វើ​ឱ្យ​ប្រាកដ​បី​ដង​ថា ច្រក​ចូល​ត្រូវ​បាន​ចាក់សោ។

«ហេ ប្រុសៗ» នាងស្រែកហៅទាំងដៃឈោងបើកទ្វារ។

​ឈាន​ជើង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ទទួល​ភ្ញៀវ ជំហាន​របស់​នាង​ខ្លួនឯងលាន់ឡើងព្រោះស្ងាត់ពេក។

តាមរយៈពន្លឺព្រះអាទិត្យភ្លឺចាំងកាត់តាមបង្អួចខាងមុខ នាងស្រងូតស្រងាត់មួយសន្ទុះ ខណៈដែលភ្នែកទម្រាំអាចសម្របទៅនឹងពន្លឺសន្សឹមៗ….អាន់នីកា​ព្រិច​ភ្នែក ហើយ​ឈាន​មួយ​ជំហាន​ទៀត​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ទាំង​ត្រដុស​ភ្នែក។

ពេល​នាង​បើក​វា​ម្ដង​ទៀត នាង​ស្ទើរ​តែ​មិន​ជឿ​នូវ​អ្វី​ដែល​​កំពុង​តែ​ឃើញ។

មានសាកសពធំពីរដេកលើឥដ្ឋ។ ពួកគេ​ត្រូវខ្ទេច​មុខ ប៉ុន្តែ​នាង​ស្គាល់​ឯកសណ្ឋាន​ពណ៌​ខ្មៅ​នោះ ​ភ្លាមៗ។

អង្គរក្សរបស់នាង!!!!

«ឱព្រះ!» អាន់នីកាដកដង្ហើមធំ ទះដៃលើមាត់ «ឱ​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ!»

ឈាមរបស់ Annika ត្រជាក់។ ដៃរបស់នាងញ័រយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលនាងឈោងរកទូរសព្ទដៃក្នុងហោប៉ៅ ទទួលថាចុងម្រាមដៃរបស់នាងញ័រស្ទើរតែទាញឬកាន់អ្វីមិនកើត។

ការតក់ស្លុតដែលលើសច្រើនដងពីការ​ភ័យខ្លាចបានបោកបក់លើនាង។ សំឡេងរោទិ៍បានបន្លឺឡើងនៅក្នុងក្បាលរបស់នាង។ កោសិកានីមួយៗនៅក្នុងខ្លួនរបស់នាងបានអង្វររកដំណោះស្រាយ ដើម្បីសុវត្ថិភាព។

នាងត្រូវការMikhail ដើម្បីប្រាប់គេពីអ្វីដែលកំពុងកើតឡើង។

ប៉ុន្តែ​មុន​នឹង​នាង​អាច​រក​ឃើញ​ទូរសព្ទ​របស់​នាង ស្រមោល​ខ្មៅ​ធំ​មួយ​បាន​លេច​មក​ពី​ក្រោយ​។

 អាន់នីកាភាំង ហាមាត់តែមិនបានស្រែកទេ។

មុនពេលដែលនាងព្យាយាមបង្វិលខ្លួនមក ដើម្បីប្រឈមមុខនឹងម្នាក់នោះ ស្នាមដ៏ត្រជាក់នៃអ្វីមួយយ៉ាងមុតស្រួចនិងតូចផង បាន​លុកចូលផ្នែកខាងក្រោយនៃកញ្ចឹងករបស់នាង។ ដៃរបស់នាងលូកចេញទាំងងងឹតងងុល ព្យាយាមចាប់លំនឹង ហើយឈរត្រង់បន្ត ប៉ុន្តែបន្ទប់បែរជាទ្រេតនិងវិលខ្ញាល់​។

អាន់នីកាមានអារម្មណ៍ថា ជង្គង់របស់នាងទន់ទោរទៅក្រោម ​មាន​អារម្មណ៍​ថា រាងកាយនិងក្បាលសែន​ធ្ងន់ ​ដូច​ជា​ក្នុង​សុបិន​អាក្រក់។

នាង​បើក​បបូរ​មាត់​ដើម្បី​ស្រែក​រក​ជំនួយ ប៉ុន្តែ​ពាក្យ​នោះ​បាន​ច្របាច់​ងំ​ជាប់​ក្នុង​បំពង់ក។ ​ការ​មើល​ឃើញ​របស់​ចក្ខុវិញ្ញាណានាង​បាន​ធ្លាក់​ចុះដល់ងងឹតស្លុបត្រឹមពេល​មួយ​ប៉ប្រិចភ្នែក។ បេះដូង​របស់​នាង​លោត​ញាប់​ដូច​ស្គរ​ប្រយុទ្ធ ​ទោះ​ត្រចៀក​នាងនៅស្តាប់ឮសំឡេងនាង​​ដួល ប្រូស។

នាង​មិនឈឺទេ …..​

នាងគួរដឹងថា​ នេះជាចុងបញ្ចប់នៃជីវិតរបស់គ្រួសារម៉ាហ្វៀ មិនខុសពីលំនាំម្តាយក្មេករបស់នាងឡើយ។ គ្មានអ្នកណាឈ្នះរហូតឡើយ។ ជីវិត​ដែលមាន​មានកងការពារមិនដែលមានសុវត្ថិភាពស្មើជីវិតដែលមិនពាក់ព័ន្ធនឹងឧក្រិដ្ឋកម្មឡើយ។

«មីខាអ៊ីល»

នាង​មិនស្តាយក្រោយទេ ដែលមានគេក្នុងជីវិត! តែនាងមិនចង់ឱ្យគេមកប្តូរជីវិត​ដើម្បីរំដោះនាងឡើយ។ នាង​មិនដឹងទេថាបានធ្លាក់ក្នុងដៃក្រុមណា តែគ្រួសារនេះមាន​សត្រូវគ្រប់ទីកន្លែង។

ចប់

យូរទៅ បាតដៃគេ​ក្លាយជាការ​ប៉ះដ៏ក្តៅគគុក តាមរបៀបរបស់មនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលមួយជីវិតនេះ មិនចេះពាក្យ​ថា អត់ធ្មត់។ មីខាអ៊ីល​ចាប់​សក់​នាង ភ្ងើយមុខ ហើយ​​ម្រាមដៃ​នៅពី​ក្រោយខ្នង​​រុញអាន់នីកា​​​ថ្នម​ៗ​ មកទទួលការ​ថើប។

អានីកា​កំពុង​វិលវល់​អារម្មណ៍​ដោយ​របៀប​ខុស​គ្នា​ពីថ្ងៃដំបូង ដែលមីខាអ៊ីលបាននាំនាងមកទីនេះក្នុងនាមជាអ្នកចាប់​បង្ខំមក ចំណែកនាងដែលខ្លាចដូចកូនសត្វតូចរបួស មិនមានអ្វីអាចតវ៉ាបានពីរបៀបរួមភេទឃោរឃៅរបស់គេសោះ។  តែពេលនេះ គេមិនមែនជាមនុស្សចម្លែកដែលគួរឱ្យខ្លាចទៀតនោះទេ។

អាផាតមិនធ្លាប់ជាគុករបស់នាង ហើយឥឡូវនេះស្ទើរតែស៊ាំដូចជាផ្ទះដ៏កក់ក្តៅ។ ជំនួសឱ្យការយំយែកតូចចិត្ត​តែម្នាក់ឯង និងឯកោភ័យខ្លាចចំពោះMikhail ដែលសំងំ​មើលនាងពីជញ្ជាំងផ្សេង ​ពេលនេះពួកគេនៅជាមួយគ្នាដោយមិនមានចាក់សោឬបង្ខំ ចងចំណង នាងកំពុងវង្វេង ឱ្យគេបំពេញ​តណ្ហា​ដោយ​សេរី​។

ស្ថិតនៅក្នុងដៃដ៏មានអំណាចរបស់គូស្នេហ៍ដ៏គ្រោះថ្នាក់ម្នាក់នេះ បែរជាអាន់នីកាមានអារម្មណ៍ថា មានទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯងខ្លាំង ខុសពីអ្វីដែលនាងធ្លាប់ដឹង។ ការនៅជាមួយ Mikhail បានធ្វើឱ្យនាងមានភាពក្លាហាន ​បិទ​ភ្នែកបណ្តោយខ្លួនទៅតាមបេះដូង មិនទាន់ដឹងផងនៅឡើយថា  ខ្លួនឯងកំពុងតែ​លូក​ដៃ​ចុះ​ទៅចង្កេះលាត់​លើក​អាវចេញ​ឡើងផុត​ក្បាល ហើយ​បោះ​វាយ៉ាងរហន់​ទៅ​លើ​សាឡុង។

អាន់នីកា​​រត់ម្រាម​​ដៃ​ចុះមកដល់​ទ្រូង​និងខាំ​បបូរ​មាត់ ធ្វើឱ្យ​Mikhailតាមថើបទីកន្លែងដែលនាងបានប៉ះនោះយ៉ាងស្រេកឃ្លានដូចសត្វតោសំគមប្រទះចំណីឆ្ងាញ់មាត់។

នាងច្រានគេចេញហើយសើចខឹកៗ រួចដោះសម្លៀកបំពាក់បន្ត ម្តងមួយចំណែកៗយឺតៗ រហូតដល់ស្រាត និងបាន​រាយខោអាវចោមព័ទ្ធពេញបន្ទប់។ ខាង​ Mikhail ដើរតាមពីក្រោយស្រីស្អាតដោយដកដង្ហើមអត់ធ្មត់ ហើយបកសម្លៀកបំពាក់របស់គេចេញតាមដែរ។

ពេលដើរតាមមកដល់នាង គេ​ឱបនាងពីក្រោយខ្នង​។

ទឹកដមនិងសរសៃឈាម កម្ដៅប្រាណ​របស់ Annika រមួលពត់ពេននិងដុត​ឡើងៗទៅដោយតម្រូវការតណ្ហា​ព្រោះតែអ្វីដ៏ធំរបស់មីខាអ៊ីលបានលោតចេញមកភ្ជង់នាង​ដោយសេរី។

នាងបែរមកច្រានគេ​ រួច​ធ្វើមុខពេញដោយទំនុកចិត្ត ដើរថយក្រោយយឺតៗ ចោលភ្នែកសម្លឹងស្រទន់រក​មើល Mikhail ដែលរុលបន្តមករកតែនៅជិតនិងនាងមិនចង់ឃ្លាតមួយជំហាន​សោះ។

ទាល់តែមានអារម្មណ៍ថា មានឈើរឹងត្រជាក់ ជាតុសរសេរនៅពីក្រោយខ្នង​ទើបអស់កន្លែងថយបាន។ មីខាអ៊ីលបានញញឹម​ដូចឈ្នះសឹកសង្គ្រាម រួច​ប្រើដៃសងខាងចាប់​នាង​ឡើង​ជាមួយកម្លាំង​ខ្លាំង​មួយព្រឹប ដាក់អាន់នីកា​​ទៅ​លើ​តុ។

នាង​ត្រូវគេទាញ​ជើងចេញពីគ្នាក៏មិនរវល់ បានត្រឹម​​សើចសម្លឹងមុខ​គេដែលក្រហម​យ៉ាង​រំភើប។ មីខាអ៊ីលមិនបានសើចតបទេ គេសម្លឹងគ្រប់កន្លែងដែលនាងមាន រួច​ចាប់​កជើង​របស់​នាង ហើយ​ហែក​ជើង​​ឱ្យ​ដាច់​ពី​គ្នា​ដូចចង់បានចំណី។

គ្រាន់តែគេដកដង្ហើមតឹងមួយវឹប រួចលុតជង្គង់នៅមុខតុចន្លោះជើងរបស់នាង អាន់នីកាដកដង្ហើមធំ។

ប្រុសស្អាតម៉ាហ្វៀងើបមុខមកសម្លឹងមើលនាងដោយកែវភ្នែកត្រជាក់ៗនិងរៀបចំសងសឹក។ ពេលនាង​រង់ចាំធ្វើមុខ​ក្រហម គេឱនទៅ ហើយប្រើ​​អណ្ដាត​វាយលុកលើ​ក្រពេញ​សាច់ទន់ទឹកដម​​​ញ័រ​រង្គើរបស់អាន់នីកា។

កញ្ញា​ស្រៀវ​ពេញ​ខ្លួនថ្ងូរយ៉ាងស្រទន់ បញ្ជូនរំញ័រតូចៗមកកន្ត្រាក់ចំណុចស្នូលរបស់នាង។ មីខាអ៊ីលពេញចិត្តជាខ្លាំងជាមួយសេចក្តីសុខដែលនាងបន្លឺ គេផ្ចិតផ្ចង់គូស​រង្វង់បបូរ​មាត់​របស់គេឱ្យនាងគ្រប់កន្លែងដែលនាងត្រូវការខ្លាំង ​តែមិនហ៊ាននិយាយ។

​គេចង់ធ្វើគ្រប់យ៉ាង​និង​ចង់​លេប​នាង។ ដើមទ្រូងរបស់ Annika ស្រក់ស្រោចដោយញើសនិងទឹកភ្នែក​រំភើបអន្ទះសា។ នាង​ស្រែកឃាត់ហើយកម្រើកគេចៗ តែបាតដៃដ៏ខ្លាំងនិងធំរបស់គេបាន​ម៉ាស្សាភ្លៅនាង បន្លំឱ្យអានីកាមានអារម្មណ៍ថា រលកយក្សានៃស្នេហា​នេះមាន​ពីរជាន់ យ៉ាងសន្ធប់ឱ្យនាងលង់ចុះចាញ់។

ជើង​ស្រីទាំងសងខាង ​ញាប់​ញ័រកន្ត្រាក់​មិន​អាច​គ្រប់​គ្រង​បានទៅហើយ។

គ្រប់យ៉ាងជាកម្មសិទ្ធិរបស់គេ។ ​ឥឡូវ​នេះ សូម្បី​តែ​ដៃ​របស់ Mikhail ក៏ជាប់ទាញមិនចេញ អាន់នីកាមិនអាចទៅណា​បាន មាន​តែងើយរួច​​ទម្លាក់​ក្បាល​ទៅក្រោយមកសឹងប៉ះ​លើ​បង្អួច​។

សំឡេងថ្ងូរសុំឱ្យគេឈប់បានអណ្តែតចេញពីបំពង់ករបស់នាង ដោយម្ចាស់មិនដឹងខ្លួនថាជាសំឡេងខ្លួនឯងទេ។ ពេលដែលបុរសរបស់នាងក្រេបជញ្ជក់យករសជាតិនាងគ្រប់កន្លុកន្លៀត នាងស្រែកនិងថ្ងូរដល់ភ្លេចភ្លាំងថាកំពុងធ្វើអ្វីហើយនៅកន្លែងណា។

អណ្ដាត​របស់​មីខាអ៊ីលបាន​​កន្ត្រាក់ភ្ញោច និងបញ្ជាពីបេះដូងនាងរហូតដល់ធ្វើឱ្យ​សរសៃឈាម​ខួរក្បាលការគិតជាប់គាំងក្នុងលំហ។

«ហ្នឹងហើយ នៅកន្លែងហ្នឹង!» អាន់នីកាប្រាប់ទាំងដកដង្ហើមធំ។

ដៃ​របស់​នាង​ញ័រ ពេល​នាង​ចាប់​គែម​តុ​ទប់ទល់​នឹង​បំណង​ប្រាថ្នា​ដ៏​លើសលប់។ Mikhail បន្តបំពេញ​តម្រូវការនាង រហូតដល់នាងបិទភ្នែកទាំងស្រុងនិងមើលឃើញផ្កាយពេញមេឃលែងខ្វល់នឹងអ្វីៗ។

ទីបំផុត អ្វីមួយ​បាន​សមុ្រក​ចូល​ខាងក្នុង​នាង ធំនឹងរឹងណែន។ Annika ហាមាត់ស្រែក​ធ្វើឱ្យ​អណ្តាត​គូស្នេហ៍​ឡើងមកថ្ងូរក្នុងបំពង់កនាង​។ អាន់នីកាស្រែកមិនចេញ ដៃនាង​រញ៉េរញ៉ៃទាមទាររកអ្វីមកតោង រកមិនបាន រាងកាយទាំងមូលរបស់នាងញាប់ញ័រជាមួយនឹងលទ្ធផលនៃចំណុចកំពូលដែល Mikhail បន្ត ទោះគេមិនទាន់ចង់បញ្ចប់ តែនាង​បានបញ្ចេញ​អស់នូវភាពធូរស្រាលដោយការសម្រេចបំណងមុនគេទៅហើយ។

«មីខាល!!!»

នាងហៅគេដោយបិទភ្នែក ស្មានថាគេចប់ តែគេគ្រាន់សម្រាក​ឱ្យនាង​ញ័រខ្លួនមួយរយៈសិន ទើបលូក​ដៃ​ទៅ​ចាប់ទាញខ្លួនល្វត់ល្វន់របស់នាង​​បញ្ជាចូល​មក​រកគេ។

ជើង​ស្រពោន​របស់​នាង​ជាប់គាំង ព្រោះមីខាអ៊ីល​ចាប់លើក​ទាញមកទទួលយកប្អូនខាងក្រោមទៀត។ នាងស្រែកហាមាត់ គេឱនមកថើបដោយញែក​សក់ក្បាលចេញពីគល់កស្អិតបែកញើសរបស់នាង​។

ដៃគេ​រត់​ចុះ​ក្រោមមកចាប់ត្រគាកនាង​ឃុំឱ្យនៅស្ងៀមមិនអាចរើ ហើយ​រុញ​នាគ​ដ៏វែង​របស់​គេ​ចូល​ត្រគាក​នាង។ ពួក​គេ​បានស្រែកឡើងជាមួយគ្នា​ ​Annika ត្រូវ​បាន​​សង្កត់​យ៉ាង​តឹង​ណែន ​មិន​អាចទទួលអារម្មណ៍ដឹងថា រូប​កាយ​របស់​នាងនឹង​សំប៉ែត​ឬរលាយ​​នៅ​ទីណាទេ គេរឹងនិងធ្ងន់ ហើយណែន​ក្តន់រើមិនរួច។

«អូយខ្ញុំស្លាប់ហើយ!»

នាង​ថ្ងូរធ្វើឱ្យមីខាអ៊ីល​រឹតតែស្រលាញ់។​ គេក៏ខាំបបូរមាត់ខាងក្រោមរបស់នាងតិចៗ ចំណែកដៃស្តាំគេ​រត់មកលេងថ្នមៗជុំវិញករបស់នាងទប់មិនឱ្យរើ។

ស្នេហានេះកំពុងមានទំហំផ្តាច់ការ ស្ទើរបង្ហាញថាគេចង់​ធ្វើបាបនាង ហើយអាចបានគ្រប់ពេល​ ប៉ុន្តែគេមិនធ្វើព្រោះគេចង់ស្រលាញ់ ច្រើនជាងទាមទារសិទ្ធិជាប្តី។

គេប្តូរមនោសញ្ចេតនាបែបនេះពិត​ជាគួរឱ្យរំភើបណាស់សម្រាប់អាន់នីកា​នាង​សុំមេត្តា​និងចង់ឱ្យគេ​អាណិតនាង​ច្រើនឡើងៗមិនស្កប់ស្កល់។

«អូន​ជា​របស់​បង!…..ទាំងអស់…..ជារបស់បង! Annika!»

«ចា៎សមីខាល! របស់អ្នកទាំងអស់មីខាល!» នាងខ្សឹប។

អាន់នីកា​បាន​លើក​ចង្កា​របស់​នាង​ឡើង ហើយ​បាន​សម្លឹង​មើល​ទៅ​ភ្នែកចង់បានមិនឈប់ឈររបស់គេ។

«ពេញចិត្តឬនៅ?» នាងសួរទៀត។

គេមិនឆ្លើយ តែចុងម្រាមដៃលូកសាជាថ្មីចូលទៅក្នុងសាច់ទន់ៗរបស់នាង។ នាង​ភ្ញោចព្រោះការភ័យខ្លាច និងមាន​តណ្ហារអិលឡើងមកសាជាថ្មីភ្លាមៗ។

ស្នេហា​និងការទាមទារ បានហូរកាត់សរសៃឈាម ​ផ្ទុកមកណែននិងក្តៅក្នុងបេះដូង​បរិសុទ្ធរបស់នាងក្នុងកម្រិតពុះកញ្ជ្រោល។ នាងស្រេកឃ្លានចំពោះការប៉ះរបស់គេ ហើយចង់ទទួលអារម្មណ៍ថា វាឈឺឬអត់។

«ខាងក្នុងហ្នឹងទាំងអស់ ក៏ជារបស់បង!»

មីខាអ៊ីលនិយាយដោយដង្ហើមធំ។ ដរាបណាគេ​​រក្សា​ម្រាម​ដៃនៅ​នៅទីនេះ នាង​ខ្មាសណាស់ ចូលចិត្ត​ណាស់ និងភ័យៗ។

«យកច្រើនម៉្លេះ? ច្រើនពេកណាស់!» អាន់នីកានិយាយ។

«យកទាំងអស់!» គេឆ្លើយតប រួចក្រោកឈរឡើង បង្ហាញចិញ្ចើម​សម្លក់បះ និងភ្នែកងប់ងល់ងងឹតក្នុង​ភ្លើង​តណ្ហាចំអកមកទម្រង់មុខតូចៗ​ស្លេកស្លាំង​របស់ប្រពន្ធមិនទាន់រៀបការ។

​ស្នេហា​ក្នុងភ្នែករបស់នាង​។

នាង​ពេញចិត្ត​គេខ្លាំង គេដឹងជាសម្ងាត់។

 បបូរមាត់​របស់មីខាអ៊ីល​​រួញរេ មក​ជាស្នាម​​ញញឹមម្តងឆក់ៗម្តងស្មើៗ។

«កន្លែងនេះដែរ!»

គេថាដោយខាំធ្មេញសម្លក់មាត់​ភ័យៗរបស់នាង។ ម្រាមដៃរបស់គេមិនទាន់បានប៉ុន្មាន ​ក៏មកជ្រោងជុំវិញសក់របស់នាងយឺតៗ ហើយផ្អៀងក្បាលមករក។

អាន់នីកាបើកភ្នែកធំៗត្រៀមទទួលមុខគេ​ដែល​ឱនចុះមក​​ជិត។ ខ្យល់​ដង្ហើម​ដ៏​កក់​ក្ដៅ​របស់​គេ​ធ្វើ​ឱ្យនាង​​ញ័រ​ឆ្អឹងខ្នង ព្រឺ​ រងា និងស្រេកឃ្លាន រំអួយ ចង់ទោរទន់។

តែគេមិនទាន់ថើបត្របាក់ទេ គេឱនមកនិយាយ​ថា​៖

«​ចាំ​មើល​ថា ​តើ​ក្នុងមាត់​នោះ​​ក្រៅ​ពី​និយាយ​កុហក ជេរនិងចង់ទារលបរត់ចោលមង្គលការ នៅមាន​លាក់សាហាយក្នុងនោះដែរ​?​»

នាង​សម្លឹងគេ​ដូចសុំអង្វរ។ បេះដូងប្រុសម៉ាហ្វៀសែនទោរទន់ ស្តាយថ្ងៃមួយដែលបានធ្វើទារុណកម្មមាត់នេះឱ្យភ័យលោះព្រលឹង។

ដៃម្ខាងទៀតរបស់គេអង្អែលថ្ពាល់រលោង ដៃម្ខាងរបស់គេទ្រក្បាលនាងពីក្រោយ។ ជីពចររបស់អាន់នីកា លោតញាប់ រាងកាយរបស់នាងត្រជាក់ បន្ទាប់មកក៏ក្តៅ ​ដូរចុះឡើង។

នាង​នៅ​ក្នុងការរស់នៅដែលរង់ចាំរេរាំទៅតាម​​សេចក្ដី​មេត្តា​ករុណា​របស់​គេ។ នាងគ្រាន់តែអាចស្តាប់បង្គាប់ប៉ុណ្ណោះ មិនអាចនិយាយឬរើទេ។

ដោយ​ប្រើ​សក់​ដើម្បី​គ្រប់គ្រង​ដូចពីដំបូង តែគេមិនបានធ្វើឱ្យនាងឈឺទេ។

គេថើបនាង​ហើយចូលក្នុងមុំមាត់នាង​យឺតៗរាវរកគ្រាប់តំណក់ទឹកមាត់កន្លុកកន្លៀតអាថ៌កំបាំងរបស់​នាង​។ រាងកាយរបស់នាងញ័រ គេនិងនាង​ផ្សារភ្ជាប់គ្នា ​​ចែករំលែកគ្នាគ្រប់យ៉ាងក្លាយជាមនុស្ស​តែម្នាក់។ នាងភ័យ នាង​ព្រួយ នាង​ខ្លាច ហើយនាងផ្តើមធ្លាប់ជាមួយក្លិនឈ្ងុយ​របស់គេ នាងចូលចិត្តនៅបែបនេះ​ គឺបែបស្អិត​រលាយជាមនុស្ស​តែមួយ ជាមួយមីខាអ៊ីល។

អាន់នីកាបើកមាត់របស់នាង បញ្ចេញអណ្តាតឱ្យទៅគេគ្រប់គ្រងជាស្តេច។

Mikhail បានដឹកនាំក្បាលអណ្តាតដែលញាប់ញ័ររបស់គេទៅស្វាគមន៍ថែមទាំអាន់នីកា ភ្លក់រសជាតិនិងបញ្ជូន​សេចក្តីស្រលាញ់យ៉ាងលើសលុប។

ស្នេហានិងការ​លេបរបស់គេ ទន់និងកក់ក្តៅណាស់។ ម្រាមដៃរបស់គេបានបង្វិលសក់របស់នាងយ៉ាងតឹង ដោយកាន់នាងនៅនឹងមួយកន្លែងមិនអាចរេ ដោយចុចផ្អៀងមាត់របស់គេ​ ទៅក្នុងមាត់របស់នាង។ នាងថ្ងូរជុំវិញស្នាមថើបនិងដង្ហើមដែលលែងជារបស់ខ្លួនឯង បណ្តោយឱ្យថ្ពាល់របស់នាង​ប៉ោងឡើង ដើម្បីបំពេញតាមអំពើចិត្តលុកលុយ​​របស់គេ។

ពេលវេលាថើបនេះវែងពេកនិងយូរណាស់ មិនដឹងពេលណាគេឆ្អែតជាមួយគ្នាទេ​ អាន់នីកាទ្រាំខ្វះខ្យល់ខ្លះ បានខ្លះ​ហើយ​ខ្សឹកខ្សួល។

ខណៈនេះ គេឮហើយចាប់ផ្តើមថើបមាត់នាងកាន់តែខ្លាំងនិងលឿន។ ដៃគេបានអង្អែលសក់របស់នាង ពាសពេញយ៉ាង​ខ្នះខ្នែង ដើម្បីឱ្យនាងទទួលយកពេលវេលានេះបានយ៉ាងផ្អែមជាមួយគ្នា។

Annika ដកដង្ហើមធំ Mikhail សើច​តិចៗ ទាំងមាត់នៅជាប់គ្នា។

នាងគ្រាន់តែជាស្រីទន់ខ្សោយម្នាក់ ប៉ះប្រុសម្នាក់សែនមានៈដូចជាគេ។ គេដកមាត់ចេញយឺតៗ នាង​តាមត្របាក់យកមកវិញ តែគេសើចហើយមិនព្រម ដោយ​សម្លឹង​មើល​មុខ​នាងស្រទន់ៗ។

«មិនគ្រប់គ្រាន់ទេ?»

«នៅ!» នាងបានតបវិញ ភ្នែកភ្លឺងងុយនិងមាត់រំអួយ «លុះត្រាតែ……»

Mikhail មិនចំណាយពេលចាំការឆ្លើយរបស់នាងចប់ន័យទេ។ គេទាញ​យក​ប្រាណនាង ​មក​ដាក់​ក្នុង​ដៃសងខាង ធ្វើដូច​នាងជាក្រដាស គ្មាន​ទម្ងន់​អ្វីទាល់​សោះ ហើយ​បោះ​នាង​ទៅ​លើ​គ្រែ។

ភ្នែក​របស់ Annika បិទ ខ្នងនាង​មានសេចក្តីបបោសទន់ភ្លន់នៃឈុតពូកថ្លៃជាងគេក្នុងលោក តែស្មានិងចង្កេះនៅក្នុងការឃុំសាជាថ្មីរង់ចាំគេលេបនាង​ចម្អែតតម្រេកតណ្ហាគេ។

កម្រាលពូកកម្រើក​ហើយ……

នាង​បើកភ្នែកព្រឹមៗឃើញគេសម្លក់ដោយញញឹម និងបួង​កម្រាលទាញយកនាង​មក​នៅនឹង​​គែម​ដោយរុំវានឹង​​កដៃដៃធំ​របស់គេ។

​អាន់នីកាកម្រើកចូលទៅរកគេយឺតៗនិងសម្លឹងមើលគេដោយក្តីប្រាថ្នាងប់ងល់ក្នុងប្រស្រីភ្នែកពណ៌បៃតងរបស់នាង។ ពេលដែល Mikhail ឈោងទៅរកពែងដ៏កក់ក្តៅរបស់នាង បបូរមាត់របស់នាងបើកដោយត្រដរខ្យល់។

នាង​ថ្ងូរ​ហើយ​រុញ​ដៃគេចេញទាំងមាន​អារម្មណ៍​ថា ​រលក​នៃ​ភាព​រីករាយកំពុងស្រោចប៉ប្រះមក​លើ​នាង លើសពីកម្រិតឬព្រំដៃនដែលមនុស្សម្នាក់ៗអាចទទួលយកបាន។

«ឈប់សិនបានទេ?» នាង​សុំ។

 «ក្រែងចង់បានច្រើនទៀតអី Malyshka?» គេថាដោយសើចឃឹះៗសើចចំអកបញ្ចេញសំឡេងជាប្រុស​រុស្ស៊ី​ដែលមានគល់កធំ សំឡេង​ក្ងួរនិងក្រអួនស៊ិចស៊ី។ បេះដូងអាន់នីកាហូរឈាមដោយការចង់បាន​គេមកលេប តែ​រាងកាយអានីកាមិនអាចទប់បានយូរទេ នាង​ខ្សោយជាងមីខាលឆ្ងាយពេក។

«ឈប់សិនទៅ!» នាង​សុំទៀតដោយស្ទាបថ្ពាល់គេ។

គេរុញដៃនាង​ចេញ នាង​លើកមកទៀត គេរុញមិនឱ្យប៉ះទៀត​ តែនាងក៏នៅតែលើកមកទៀត។ គេសើចខ្លាំងៗព្រោះពេញចិត្ត​នឹងភាពមានៈស្មើដៃគ្នា។

មុខ​របស់ Annika ឡើង​ពណ៌​ផ្កាឈូក​ដោយ​ភាព​អៀនខ្មាសនិងស្រលាញ់។

«ខ្ញុំង​ប់នឹងតណ្ហានេះហើយ!»

«ចុះស្រលាញ់ទេ!»

«ជាខ្លាំង!» នាង​ឆ្លើយហើយទម្លាក់ដៃមកជុំវិញកធំៗរបស់គេ។

«ខ្ញុំ​ចង់​បាន​គ្រប់យ៉ាងនេះមកជារបស់ខ្ញុំម្នាក់ឯង!» នាងបាននិយាយពេលគេនៅរង់ចាំស្តាប់និងមើលមុខនាង​។

«កូនក្រមុំលោភលន់​!​»​

«ណ៎ា! សម្រាប់តែខ្ញុំ! Please» អាន់នីកា ផ្ទុះ​ការភ្ញាក់ផ្អើល​ចំពោះ​សម្ដីនិងមហិច្ឆតា​ខ្លួនឯងដូចគ្នា។

មីខាអ៊ីលសើចចំអក​ហើយបញ្ចេញសំឡេងដង្ហើមស្រើបស្រាលយ៉ាងមាន​ទំនុកចិត្ត​។ គេលូកដៃចុះមកចាប់នាងចំបំពង់ក លើកនេះគ្រាន់តែច្របាច់ថ្នមៗពេលដែលគាត់រុញមាត់រកគ្នា។

គេគ្របរាងកាយរបស់គេមកលើនាង ជើងទាំងបួនទម្លាក់មកលើឥដ្ឋ ខ្លួនពាក់កណ្តាលនៅលើគ្រែនិងពាក់ព័ន្ធគ្នា។

​​ពេញ​ទាំង​ខ្លួន​ប្រាណពួកគេចែកគ្នាទាំងភាពស្អាតនិង​ស្មោកគ្រោក​ទាំង​អស់ជាបុគ្គល​តែ​មួយ។ វាជាការប្រើពេលវេលាមួយផ្នែកនៃជីវិត​​ដ៏​ផ្អែម​ល្ហែម​ ចិត្ត​របស់​មីខាលអ៊ី​ពោរពេញ​ដោយ​សារធាតុ endorphins ដែលបណ្តាលឱ្យសរសៃ​ឈាម​គេលោតសំញែងឡើង​ ​ឡើង​ដល់​កំពូល។

ខ្លួនប្រាណធំនិងក្រាស់របស់គេក្តីនិងរឹងទៅដោយ​ភាពញាប់ញ័រ ទាំងស្រើបស្រាល។ ទឹក​ហូរ​ជោកជាំ​មក ​សើម​ភ្លៅ​របស់​នាង ហើយ​ប្រឡាក់ដល់​កម្រាល​ពូក។ នាងញាប់ញ័រនិងថ្ងូរ រេចង្កេះចេញ តែគេចាប់នាង​មកវិញ នាង​នៅតែជាប់ឃុំ​ទទួលយកគេទៀត​រហូតដល់គេនាំនាង​ដល់ចំណុចកំពូលដែរ ទើបគេឱប​នាង​យ៉ាងស្អិត សន្លប់ស្ងៀមជាមួយគ្នា។

«គ្មាននរណាម្នាក់ អាចធ្វើឱ្យអូនមានអារម្មណ៍បែបនេះទេអាន់នីកា! បងជា​ម្ចាស់​តែ​ម្នាក់គត់របស់អូន»។

«មានតែបងទេ!» នាងឆ្លើយ​ដោយ​ដកដង្ហើមធំ។

ដៃ​របស់​មីខាអ៊ីលរំកិល​ខ្លួន​ចុះ​មកប៉ះពាល់ចុង​សុដន់​នាង ហើយ​មក​សម្រាក​នៅនឹង​ត្រគាក​នាងដោយនៅទីនេះគេប្រើកម្លាំងបន្តិច​​សង្កត់​នាង​ឱ្យ​នៅ​ស្ងៀម។ ភ្នែករបស់នាងសម្លឹងមកគេ និង​ស្រវឹងទៅដោយភាពរីករាយ។

ដៃគេរាវភ្លឹបមកដល់កន្លែងសំខាន់ នាង​ដឹងថា គេមិនទាន់ចង់ចប់ទៅទាំងបែបនេះទេ។​ នាងស្រែកគ្រវីក្បាលព្រោះគេចាប់ផ្តើម​កម្រើកម្រាមញាប់ឡើងៗ។

«អូយ»

Mikhail ញញឹម​រួចគ្រហឹម៖

«ពិភពលោកទាំងមូលនឹងដឹងថា អូនជាប្រពន្ធរបស់មេម៉ាហ្វៀម្នាក់! គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានមកប៉ះពាល់អ្នកស្រីតូចអាន់នីកាទេពីពេលនេះទៅ! គ្មាន​នរណាឡើយ ​ក្រៅ​ពី​មីខាអ៊ីល!»​

មុខនាងស្រទន់ជាចម្លើយថា ពេញចិត្ត​។ គេក្រោក​ឡើងវឹប រួច​ទាញប្រាណស្រីមកជាមួយគ្នា រួច​​បង្វិល​នាង​ទៅ​ជិត​បង្អួច។

 ពោះរបស់នាងផតចុះមួយភ្លែត ខណៈដែលភ្នែកកំពុងប្រឈមមុខនឹងទិដ្ឋភាពដ៏ធំទូលាយនៃទីក្រុង Las Vegas មើលពីជាន់ខាងលើដ៏ខ្ពស់នេះ។

ព្រះអាទិត្យទើបតែចាប់ផ្តើមឡើងព្រាលៗ។

ទីក្រុង​នៅ​តែ​ងងឹតស្រអាប់ខ្លះ លើក​លែង​តែ​ពន្លឺ​ភ្លើងជះប៉ះគ្នា។

​វិថីនានា​ក្នុង​ទីក្រុង​មហាសេដ្ឋីមានសភាពប្រញឹក​តូចៗ​ដូច​សរសៃ​វ៉ែន។ ជួររថយន្តទំនើបចាប់ផ្តើមមាន​វត្តមាន​​នៅ​លើ​ផ្លូវ មើលទៅ​ដូច​ជា​របស់​ក្មេង​លេង។

អាន់នីកាអាចមើលឃើញទីក្រុងទាំងមូលដាក់ក្នុងពន្លឺស្លេកពណ៌ប្រាក់នៅពេលព្រឹកព្រលឹម ចោមដោយ​វាលខ្សាច់ដែលកាលពីម្សិលពួកគេជួបជំពើបគ្រោះថ្នាក់សឹងបាត់បង់ជីវិត​ទម្រាំចេះមកស្រលាញ់គ្នាពេលនេះ។ វាមិនទាន់ហួសពេលវេលា​នឹងផ្តល់ឱ្យគ្នាទេ។

ពីប៉ុន្មានម៉ោងមុននេះ នាងបានទៅគាំងក្នុងជំរុំខ្មាំងកណ្តាលវាលខ្សាច់នោះ ដោយភ័យខ្លាចនិងឯកោតែម្នាក់ឯង។ នាង​គិតថា បុរសដែលបានយកព្រហ្មចារីរបស់នាង បានស្លាប់សូន្យទៅហើយ។

ឥឡូវនេះ នាងបែរជាបានមកឈរ​នៅលើកំពូលនៃពិភពលោក ហើយ Mikhail កំពុងថើបថ្នមនាង ចុះតាមចង្អូរ​នៃឆ្អឹងខ្នងរបស់នាង។

អាន់នីកា​ខំទប់ខ្លួនឱ្យឈរទល់នឹងបង្អួចតែទប់មិនឈ្នះកម្លាំងគេទេ ក្បាល​សុដន់​របស់​នាង​ត្រូវ​បាន​គេរុញមក​គៀបផ្អឹប​នឹង​ផ្ទាំង​កញ្ចក់ក្រាស់ ខណៈ​ដែល​រាងកាយខាងក្រោមរបស់គេឡើងឫទ្ធិរួច​ចុច​ប្រឆាំងចូលមកក្នុងរាងកាយ​នាង​ពី​ខាង​ក្រោយ។

នាគរាជភ្លើង​ដ៏រឹងរបស់គេមានសភាពតឹងនិងរមួល ធ្វើឱ្យនាងហាមាត់ស្រែក​មិនចេញសំឡេងរាល់ពេលដែល​​គេ​រុញ​ចូល​ម្តងៗ។ ដៃ​ម្ខាង​របស់​បុរសមានអំណាចម្នាក់នេះ​ ​រុំ​សក់​របស់​នាង ម្ខាងទៀតគ្រប់គ្រងលើត្រគាកនាង​ ចួនវាយចួនអង្អែល ខណៈដែលប្អូនប្រុសគេរអិលចូលខាងក្នុងនាងម្តងហើយម្តងទៀតយ៉ាងជាប់ចិត្ត​។

អាន់នីកាញាប់ញ័រ មានអារម្មណ៍ថា កញ្ចែរបស់នាងចង់កៀបគេឱ្យស្នាក់នៅទីនោះជាប់លាប់ តែគេមិនព្រម​ ដោយតែងតែ​ងើបដកចេញ​មក​វិញ​ស្ទើរ​តែ​ទាំង​ស្រុងរាល់ពេលនាង​ជិតដល់ ហើយ​សម្រុក​វាយ​ចូល​មក​វិញ​យ៉ាង​ខ្លាំង រហូត​មាន​អារម្មណ៍​ថា ចង្កេះនិងត្រគាកស្រីស្អាត​កន្ត្រាក់​ញាប់ញ័រ។

Annikaបិទភ្នែក​ រំសាយចោលអស់នូវទុក្ខព្រួយកាលពីកុមារនិងវ័យធំឡើងដែលមានឪពុកម្តាយមិនខ្វល់នឹង​កូន នាង​ពេញចិត្ត​នឹងបំភ្លេចអតីតកាលរួចប្រគល់ជីវិត ប្រគល់គ្រប់យ៉ាង​របស់នាងឱ្យទៅមីខាអ៊ីល។ គេទាញចង្កេះនាង​ច្របាច់​ចូលមករកប្អូនប្រុសគេ​​​យ៉ាង​ខ្លាំង និងធ្វើចលនា​​ញាប់ឡើងៗ ធ្វើ​ឱ្យនាង​ថ្ងូរ​ញ័ររំពងពេញបន្ទប់។

«បានហើយ​!​»

នាង​អង្វរ។ អាន់នីកាថប់ដង្ហើម រាងកាយរបស់នាងឡើងកម្ដៅនិងទន់ល្មើយគ្មានទេកម្លាំង ជើងទន់ញ័រ ខ្លួនខ្សោះ ហើយទ្រោបមកលើកញ្ចក់បង្អួច។ Mikhail ក្រសោបទប់ចង្កេះនាងដោយក្តីស្រលាញ់ ក្បាលគេនិងមុខ​ឈ្ងោក​នៅលើស្មាស្តាំរបស់នាងហើយ​បិទភ្នែក។

នាង​បិទភ្នែកដែរព្រោះគេឆ្លៀតរាវមកច្របាច់ថ្នម​ pussy ទទឹករបស់នាងជាមួយនឹងការបោះបង់ចោលការវាយសម្រុកទៀតហើយ គឺធ្វើតាមនាងសុំ។

«ស្រលាញ់លោកខ្លាំង មីខាល! នៅទីនេះ … មានអារម្មណ៍ល្អណាស់… ចង់ឱ្យលោក​នៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំជានិច្ចមីខាអ៊ីល!» អាន់នីកានិយាយខ្សឹបដោយ​ដកដង្ហើមធំ។

«​អូន​ស្អាត​ណាស់និងក្រអូប​ណាស់ប្រពន្ធតូច!»​ គេ​បានធ្មេច​ភ្នែក​រអ៊ូរទាំតបមកវិញហើយ​រេមាត់មកផ្តិតថើបនាង ដូចជាស្និទ្ធនិងស្គាល់រាងកាយរបស់នាងបានល្អជាងនាងខ្លួនឯងផង។

មីខាអ៊ីលដូចជាយល់ពីរបៀបដែលនាងចង់បានខ្លាំង ហើយមិនមានពាក្យនិយាយ។ គាត់អាចគ្រប់គ្រងលើអារម្មណ៍ស៊ិចរបស់អាន់នីកា​បាន​ទាំងស្រុងគ្រប់ពេលវេលា​ និងមិនចង់ចាកចេញពីឋានសួគ៌ាដែលនៅជាមួយ​គ្នានេះសោះ។

មិនយូរទេ គេលូក​ដៃ​ទៅ​អង្អែល​សាច់​ដុំ​រលោង​របស់​នាង​ដោយរុញ​ម្រាម​ដៃ​ពីរចូលទៅទៀត។ មាត់គេនៅថើបគល់កនាងពីក្រោយ ខណៈ​ដែល​នាងអាចចេញ​សើមបាន​យ៉ាងច្រើនដងនិង​ខ្លាំង ក្រោយដល់ឋានកំពូលប៉ុន្មាន​លើកក្តី ទឹកដមរបស់នាង​មិនចេះស្ងួតទេ វាស្រក់​​ហូរ​ចុះ​មកគល់​ភ្លៅ ហើយ​ស្រក់​លើ​​ក្តារឈើ​រឹងក្រាលគ្របឥដ្ឋផង។

«ទៀតហើយ?»

នាង​សួរញញឹម​បិទភ្នែក។

រាងកាយទាំងមូលរបស់នាងត្រូវបំពក់ឱ្យឆេះបានភ្លាមៗ ហើយ​គ្រប់កោសិកាទាំងអស់ស្រែកឡើង មានជីវិតឡើង​ដោយក្តីរីករាយ។ រាល់ការប៉ះរបស់គេ គឺផ្អែម ស្រវឹងនិងមានអំណាច។

សូម្បី​តែ​សុដន់​របស់​នាង​ប៉ះ​នឹង​បង្អួច​ក៏​ធ្វើ​ឱ្យ​ក្បាលដោះ​នាង​រឹង​រហូត​ដល់​កំពូល​លេចចេញ​ពណ៌​ផ្កាឈូក​។ ភាពរីករាយត្រេកត្រអាលបានគ្របដណ្តប់ចុះឡើងលើរាងកាយទន់អស់កម្លាំងរបស់នាង។

នាងហត់នឿយ ស្ទើរតែឈានដល់ការដួលរលំ បន្ទាប់ពីរយៈពេលពីរបីថ្ងៃដែលមានគេនេះមកក្នុងជីវិត ប៉ុន្តែ​នាង​មិន​ខ្វល់​ថាយ៉ាងណាទេ ស្លាប់ឬរស់ ​នាងមិនចង់បែកចេញក្លិនឈ្ងុយនៃសាច់ឈាម​របស់គេម្នាក់នេះឡើយ។ ជាមួយនឹងការឈានដល់ចំណុចកំពូលមួយផ្សេងដោយភាពមានៈមិនព្រមបន្ថយនៃម្រាមដៃរបស់គេ អាន់នីកាស្រែក​ថ្ងូរ រួចកន្ត្រាក់ញាប់ញ័រទម្លាក់ដៃចោលអស់កម្លាំងទប់ទល់។

នាង​ដកដង្ហើមធំ បណ្តោយខ្លួនឱ្យត្រកងដោយដៃនឹង​ខ្លួនប្រាណ​របស់គូស្នេហ៍។ នាងចូលចិត្តឃើញខ្លួន​ឯងអស់ការគ្រប់គ្រង ហើយ​ត្រូវបានគ្រប់គ្រងជំនួសក្នុងរង្វង់ដៃគេ​។ អារម្មណ៍កាន់តែល្អ នៅពេលគេ​ឱប​នាង​ និងទទួលយកការដួលទាំងស្រុងរបស់នាង។ ដៃគេមិនដកចេញទេ​ គេបន្ត​សង្កត់មកធ្វើឱ្យ​ម្រាម​ដៃចូលជ្រៅខ្លាំង ទៅក្នុងខ្លួននាងសឹងលិចបាត់ជាមួយកដៃរបស់គេដែលកាចនិងរឹងរូស។

«មីខាអ៊ីលដ៏កំណាចអើយ!»

នាង​ស្រែកខ្សាវៗ គេសើចគ្រហឹម នៅ​ពេល​ដែល​ឆ្លៀត​ទះ​ pussy របស់​នាង​ផាច់ទៀត។ អាន់នីកា​ស្រែក​យំរំអួយ ​ខណៈ​ដែល​ពិភពលោក​បាន​ភ្លឺ​ថ្លាដោយព្រះអាទិត្យរះមកពេញៗ។

រាងកាយរបស់នាងបានផ្ទុះឡើងនូវសន្ធឹករំជួយជាសញ្ញានៃការឈានដល់ចំណុចកំពូលម្តងទៀតដែលធ្វើឱ្យមីខាអ៊ីលពេញចិត្ត។ នាង​មិនធ្លាប់ជួបប្រទះពិភពលោកមួយនេះទេ គេចង់ឱ្យនាងចងចាំ។

ប្រុសសង្ហា​ដកដង្ហើមធំហើយញាប់ញ័រក្តោបដើម​ទ្រូង​របស់​នាងទាំងពីរដោយបាតដៃតែម្ខាង។ ចិត្តគេ ​រំជើបរំជួល​ម្តងហើយ​ម្តងទៀត ដែលបាន​ផ្តល់ឱ្យនាងនូវចលនា​នីមួយៗ​នៃសេចក្តីសុខ​ដ៏​បរិសុទ្ធ ពេញដោយការស្រលាញ់ មិនមែន​គ្រឺតស្អប់ដូចកាលពីមុន។

​ម្រាម​ដៃស្តាំរបស់នាង បានលើកមកអង្អែលជុំវិញរបស់គេ។ Annika មានអារម្មណ៍ថា គេក្តៅដូចភ្លើង និងរឹងដូចជាដែក។

​ពួកគេ​បានសំងំ​ក្បែរ​​បែប​នោះ​អស់​រយៈពេល​ជា​ច្រើន​នាទី ដូច​ជា Mikhail តាំង​ចិត្ត​ឱបក្រសាបយកជីវិត​របស់ Annika ដើម្បី​បំពេញ​ឱ្យ​នាងគ្រប់យ៉ាង​ដែលនាង​គ្មាន​។

មាត់របស់​Mikhail ថើបក្បាលរបស់នាងពេញមួយទំហឹង នៅពេលព្រះអាទិត្យរះចិញ្ចាចមកលើទីក្រុង Las Vegas ។

នាង​ចង់បែរមកវិញ គេព្រមបន្ធូរដៃ។

អាន់នីកា​ចង់ថើបបេះដូងរបស់គេ គេក៏ព្រលែងនាងឱ្យធ្វើតាមចិត្ត។

អ្នកបន្តតំណែង

ធម្មតា​គ្មានភ្លៀងទេនៅ Las Vegas នា​ទំឡុង​ពាក់កណ្តាលខែមិថុនា។ រដូវក្តៅមានអាកាសធាតុ ស្ងួតខ្លាំង ដែលមនុស្សភាគច្រើនអាចលេងស្ទីលស៊ិចស៊ិ។

Mikhail នៅលើតុធ្វើការនាដែន The Desert Pearl ។ លើកនាឡិកាមកមើល ម៉ោង៤ជិតភ្លឺហើយ។ ក្រោកទាញអាវ ចាកចេញការិយាល័យគេ ទាំងភ្ញាក់ផ្អើលនឹងសំលេង​ផ្គរលាន់ក្នុងខែនេះ។

​ ភ្លៀង​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ធ្លាក់​មក​ពេញ​ទីក្រុង ដោយ​ជះ​ប៉ះ​ខ្ទរនឹង​ផ្ទាំង​បង្អួច។ សេវា​អាកាសធាតុ​មិន​បាន​ព្យាករ​ថា​ នឹង​មាន​ភ្លៀង​ធ្លាក់​ទេ។

គំនិតដំបូងរបស់គេនៅពេលឃើញគ្រាប់ភិរុណគឺ នឹកដល់ Annika ។

នាង​មានកែវភ្នែកភ័យ ចាញ់និងអង្វរ​តែនាងមានអ្វីមួយទៀត …..ស្រលាញ់គេ ចង់ឱ្យគេនៅតែនាង​មមិនឃាត់។

«​ឆ្ងល់​ថា ស្រីល្ងង់ខ្លាច​​ផ្គរលាន់​ទេពេលឯកោ?»

គេដើរទៅឡាន តែនៅក្នុងភ្នែក​ដែលថតជាប់ នាង​ថយទាំងដៃជាប់ចំណងទៅគែមគ្រែ។ ​ សំខាន់​ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀតនាង​មិនថើបគេទេ ពេលគេចង់បីនាងទៅរកទឹកត្រាំ។

រយៈពេលជាងមួយសប្តាហ៍ហើយចាប់តាំងពីគេបានទៅយកនាងពីរដ្ឋកាលីហ្វ័រញ៉ា ហើយលាក់នាង​ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ដេកខានសួគ៌មួយចាក់សោរស្មាត។

 ប្រាំមួយថ្ងៃ ចាប់តាំងពីការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងរវាងនាង​នឹងគេ Mikhail បានចងចាំរាងកាយក្តៅ ទន់និងញាប់ញ័ររបស់នាង តែគេមានការងារធ្វើ គ្រប់កន្លែង។ ការងារខ្លះជាការទទួលលុយ ខ្លះជាការព្រលះគ្នា​ប្រលាក់ឈាម ​ហើយគេបានប្រឹងប្រែងអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីធ្វើពើជាទុកនាងចោល ឱ្យនាងជាសះពីការញាំញីធ្ងន់ៗយប់ដំបូង។

សព្វថ្ងៃនេះមើលពីឆ្ងាយទៅ ឃើញ​Annika មានអាកប្បកិរិយាល្អ គឺអាននិងញាំ។ នាងមាន​វេរ៉ង់ដាតែជាប់សោរ។ គេគិតថា គេអាចនឹង​ដោះលែងនាង ឱ្យមាន​សេរីភាពឆាប់ៗ ព្រោះនាងទៅណាមិនរួចទេ។

សម្រាប់មីខាអ៊ីល គេ​ឆ្ងល់ថា នាងដូចជាស្ងប់ស្ងាត់​ព្រមញាំអាហារ និង​​ប្រហែលមាន​ក្តីសុខដែលគេមិនចូលទៅ តែគេរវល់ និងចង់ឱ្យនាងចេះគិត ចេះនឹកគេខ្លះ។

​បើនាង​មិនធ្វើអាកប្បកិរិយារឹងមាំ នាងព្រមដោះអាវបង្អួតគេបន្តិចក្រោមកាម៉េរ៉ា ប្រហែលជាគេនឹងទប់មិនបានទេ គេអាចចូលទៅមុនកំណត់។

ប៉ុន្តែ នាងមិនឆ្លាតទេ​ ឬនាងមិនចង់សងសឹក ឬមិនចង់ជួបគេ នាងភ្លចក្លិនមនុស្ស​ប្រុស​មានអំណាចម្នាក់ដែលគេបន្សល់ក្នុងជីវិតនាងហើយ ចិត្ត​ដាច់ម្ល៉េះអានីកា​?

គេឆ្ងល់ ហើយជារឿយៗ មីខាអ៊ី នឹកដល់សំឡេងសុំទោសរបស់នាង ។ ទេ! នាងមិនបាក់ទេ នាងសុំទោសព្រោះការភ័យ ​តែនាង​មិនចាញ់ចិត្ត​គេដដែល នាងមិនរំអួយហើយធ្វើព្រងើយដាក់គេក្រោមកាម៉េរ៉ា​ទាំងដឹងថា គេនៅទីនោះ។  មួយសប្តាហ៍នេះ អ្នកបម្រើប្រុសរបស់មីខាអ៊ីល មានភារៈកិច្ចទិញមកឱ្យឱ្យនាងគ្រប់អ្វីដែលស្រីៗត្រូវការ​។ តែនាងស្លៀកពាក់សាំ សាមញ្ញមិនទាក់ទាញ នាង​បង្ហាញថា នាងមិនចង់បានមីខាអ៊ិលមកជាមួយនាងទេ ។

«យើងមិនដែលមិនមានន័យអ្វីក្នុងចិត្ត​មនុស្ស​ស្រីដូចពេលនេះទេ! ជាមួយប្រពន្ធល្ងង់ម្នាក់នេះ ឬមួយកាលណឹង​វាឈឺពេក ? មិនពិតទេ វាជាស្នេហា​ដែលឈឺ តែសប្បាយ នាងមិនគួរគ្មានបេះដូងសោះ!» មីខាអ៊ីលគិត​ហើយ ស្រងូតច្បូតមុខ។ ងាកមកវិញចុម! គេបុកពោះ ព្រោះពេលនេះបានកត់សម្គាល់ពីរបៀបដែលនាងងើយមកសម្លឹងមើលកាមេរ៉ា។

គេផ្អៀងកញញឹមដាក់ទូរសព្ទ។

មនុស្សស្រីដ៏មាន​​សម្រស់​ស្រស់​ស្អាត​គួរ​ឱ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍ បានក្លាយជារបស់គេហើយ តែបេះដូងនាងនៅឯណា?

«មីខាអ៊ីល» នាង​ហៅខ្សោយៗ ហើយសម្លឹងមក។

គេសម្លឹងនាងវិញ ដោយស្រទន់តាមអេក្រង់ទូរសព្ទ។

«ឮខ្ញុំទេ?»នាងបន្ថែមឡើង។

«Yes Sweetheart »គេចុចមេក្រូឆ្លើយ។

អានីកា​ហាក់​ត្រេកអរ ហើយមើលមកភ្លឹះៗ។

«នឹកប្តីខ្លួនមែនទេ? ឬនឹករបស់ផ្អែមៗ?»

នារីបាឡេ​នាង​​ខ្មាស់ណាស់  ។ នាង​ញីភ្នែកជាមួយការងាកចេញ​ដ៏ទាក់ទាញ ។ គេនឹកដល់ការថើបដែលនាង​ប្រលាក់ស្នាមមាត់លើចន្លោះភ្លៅគេ បបូរមាត់នាង​ផ្តិតស្រមោលលើនាគរាជគេ ពេលនេះ គេរឹងខ្លួនឡើងវិញសន្សឹមៗព្រោះនឹកឃើញអណ្តាតនាង មាត់ស្អាតក្រពុំរបស់នាង​។ នឹកខ្លាំងពេកហើយ!

«ទីនេះមានផ្គរលាន់ លោកឮទេមីខាអ៊ីល?»

«ហើយខ្លាចមែនទេក្មេងតូច?»គេមានសំឡេងក្រងួរពេញដោយកាមតណ្ហា។

«អត់ទេ! តែខ្ញុំចង់ចេញក្រៅប៉ះវា គ្រាប់ភ្លៀង!»

«ប៉ះមនុស្សវិញ ភ្លៀងស្រោចចេញពីខ្លួនមនុស្សល្អទេ! »

គេដឹងថានាងមិនយល់ទេ ហើយបើបើកទ្វារឱ្យក៏រត់មិនរួចដែរ សម្រាប់មីខាអ៊ីល នាងមិនហ៊ានទេ គេប្រាកដប្រជារឿងនេះ។

«១៥នាទីបងនឹងទៅដល់កន្លែងនោះ!» គេថាហើយក្រោកចេញពី Office។

«លោកឱ្យគេបើកវេរ៉ងដាក៏បាន!»

«បានន័យថាមិនចង់ជួបគ្នា!»

«ខ្លាចលោកជាប់រវល់!»

«ឬខ្លាចចិត្តអូនទប់មិនជាប់នឹងក្លិនកូននាគ​របស់បង?»

អានីកា​លេបទឹកមាត់ភ័យ ខាងប្តី​រឹងអស់គ្រប់កន្លែងទៅហើយ។  គេចុចទ្វារឡាន បើកវ៉ាវ​​ចាកចេញ។ នាង​នឹងរៀនរឿងស្នេហា​ច្រើនទៀត នៅទីនេះជាមួយ​ស្តេចអាណាចក្រឃោរឃៅ។

គេញញឹមនឹកមមៃថា ប្រសិនបើការរួមភេទពេលវិលមកជួបគ្នាលើកនេះ អាច​ធ្វើឡើងកំដរដោយគ្រាប់ភ្លៀងកក់ខែ គេនឹងមានអារម្មណ៍​ដូចវត្ថុទិព្វ គេចង់ឱ្យនាងថែថ្នម។

គេចង់ឃើញនាងថ្ងូរនិងអង្វរ។

បេះដូងរបស់គេលោតញាប់ថែម​បន្តិចនៅពេលដែលក្រឡេកទូរសព្ទ ឃើញនាង​គេងផ្កាប់មុខម្នាក់ឯង។

សារលោតមក «មករកប៉ាភ្លាម!» ។​

 Mikhail មានអារម្មណ៍ថាមានព្យុះនៅខាងក្នុងចិត្ត ព្រោះគោលដៅទៅរកអានីកា បែរជាត្រូវបត់ចង្កូតទៅរកប៉ា។ ប៉ាគេប្រហែលមាន​ឧបសគ្គ នេះបើតាមសារគាត់ខ្លីនិងបន្ទាន់។

«អត់បានប៉ះគ្រាប់ភ្លៀងហើយអូន!»

គេនិយាយ។  នេះគឺជាយុគសម័យដ៏សំខាន់នៃកេរដំណែលរបស់ Sokolov ហើយគេដែលជាកូនប្រុសទោល មិនចង់ឱ្យបេះដូងនេះ​ទន់ជ្រាយទៅយកចិត្តទុកដាក់ដល់កូនស្រីគ្រួសារ​ Baranov ទាំងស្រុងទែ ទោះបីជានាងស្អាតប៉ុណ្ណាក៏ដោយ។

ពេលមកដល់ គេឃើញគ្រប់គ្នាមកដល់មុនទៅហើយ។

«មានរឿងអី?»

គេងាកទៅលោកVasiliជាប៉ា  ដែលធ្លាប់ជាមនុស្សកំណាច អង់អាច ខ្លាំង និងជាសុបិនអាក្រក់របស់មនុស្សម្នា​ ឥឡូវនេះ បែរមានភាពទ្រុឌទ្រោម អង្គុយលើគ្រែធំ​ដែលមានទំហំប៉ុនគ្រែស្តេច។

ម្បីតែញញឹមហាក់ដូចជាធ្វើឱ្យអស់ថាមពល។

 Mikhail មានអារម្មណ៍អាក្រក់។ មុខរបស់ Vasili ប្រែជាស្លេកស្លាំង គេដឹងថា​គាត់រើជំងឺទៀតហើយ។

«​ត្រៀម​ខ្លួន​ដើម្បី​ធ្វើការសេសសល់របស់ប៉ា!»

«អត់ទេ!»គេប្រកែកពីការឈានដល់ទីបញ្ចប់នៃជំងឺក្នុងខ្លួនប៉ាគេ។ ត្របកភ្នែក​របស់គាត់​ឡើង​ប៉ោង ទ្រូង​របស់គាត់​ហើម ខណៈ​គាត់​ព្យាយាម​ដកដង្ហើម​។ ជនចំណាស់នេះផ្តាំកូនប្រុស៖ “កុំភ្លេចថា ខ្លួនឯងជានរណា អ្នកមកពីហើយការងារនិងត្រកូលគ្រូសារជា ​អាទិភាព​!»។

Mikhail រក្សាជំហររឹងមាំ ៖

«បាទប៉ា! ខ្ញុំជូនប៉ាទៅពេទ្យ!»

«កូនដឹងហើយ ប៉ានឹងមិនដូចដើមទេ!»

ស្នាម​ញញឹម​ដ៏​ស្រទន់​បាន​ឆ្លង​កាត់​មុខ​របស់​មេម៉ាហ្វៀ ខណៈ​ដែល​ភ្នែក​របស់​គាត់​ចាប់​ផ្ដើម​បិទ។ រូបភាពចុងក្រោយដែល Vasili Sokolov ដ៏អស្ចារ្យបានឃើញក្នុងជីវិតនេះគឺជាមុខរបស់កូនប្រុសរបស់គាត់ ដែលអាចទប់ទឹកភ្នែក​ទទួលយកការចាកចេញ​ដ៏តក់ក្រហល់នេះ។

 «ហេតុអ្វី?»

ពេលនោះហើយ ដែលគេដឹងថា បុរសចំណាស់ដ៏មានអំណាចម្នាក់នេះ មានជំងឺយូរមកហើយ តែគាត់មិនព្រមដេកសម្រាក។

Mikhail ដ៏មានអារម្មណ៍សោកសៅនៅក្នុងទ្រូង ឈឺចាប់រិច រិលទៅដោយការកាន់ទុក្ខ។

ក្នុងរយៈពេលពីរបីម៉ោង ហ្វូងមនុស្សដ៏ធំបានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅខាងក្រៅនៅសួនច្បារ នៃទីធ្លាវិមាននេះ រៀបចំ​បុណ្យ និងផ្នូររាងចតុកោណ សម្រាប់មេដឹកនាំដែលបានស្លាប់។

នៅកំពូលរបស់វាមានទំហំធំ និងធ្ងន់ ធ្វើពីថ្មក្រានីតក្រាស់ឆ្លាក់​ជា​ពណ៌​ខ្មៅ obsidian រលោង ជាមួយនឹង​ពាក្យ​ Vasili ​យ៉ាង​ប្រណិត។

 Mikhail ឈរ​នៅ​ខាង​មុខ​ហ្វូងមនុស្ស ​មិនមាត់មិនកក្នុងវ៉ែនតាខ្មៅ។

ភ្លៀងរពុយៗ គេត្រូវបាំងដោយឆ័ត្រច្រើនជាន់។

រជ្ជកាលរបស់ Vasili Sokolov ត្រូវបានបញ្ចប់រីឯ របបរបស់ Mikhail បានចាប់ផ្តើមហើយ។

គ្រប់គ្នានិយាយពាក្យនេះ ធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ថាមានថាមពលហូរកាត់សរសៃរបស់គាត់និងបេះដូង។ យប់នោះគេ​ដាក់រូបប៉ាគេជិតម៉ាក់គេ។ ពេលធ្វើរឿងនេះ អ្វីមួយ ញាំញីចិត្តរបស់ Mikhail គឺ Annika ។

នាងម៉េចនឹងស្រលាញ់គេដូចម្តាយគេស្រលាញ់ប៉ាគេ?

គេមានការចងចាំតិចតួចណាស់ដែលបន្សល់ទុកអំពីរូបអ្នកម្តាយ។ ឮថា នាង​អ៊ីរីណាជាអ្នកលក់ទំនិញ ដែលប៉ាគេចាប់នាង​មក។ នាង​បានជេរប្រទេចនាងមានសង្សារ​តែក្រោយមក នាង​ស្រលាញ់ជនពាល Vasili​ ហើយរងគ្រាប់កាំភ្លើងស្លាប់ជំនួសទៀត។

«ប៉ានិងម៉ាក់ សូមបានជួបគ្នា!»

គេនិយាយហើយស្រក់ទឹកភ្នែក។

រួបមួយផ្ទាំងធំនៅទីនេះ ព្យួររហូតមក។ អ្នកស្រី Irina Sokolov ឈរដោយមោទនភាពនៅខាងបុរស Vasili ជាជនមានអំណាច​បំផុតក្នុងជីវិតរបស់នាង​។ ប៉ាគេ​តែងតែស្រលាញ់ នាង សូម្បីនាងលែងមានជីវិត​គាត់គ្មានអ្នកណាទៀតទេ គាត់ប្រាប់ថា ម្តាយគេ​គឺជាការប្រកួតដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់ផែនដីបញ្ជូនមក ជាស្ត្រីដ៏ស័ក្តិសមក្នុងការសោយរាជ្យជាមួយគាត់ ជាស្រីដែលព្រមចុះចាញ់ដើម្បីគាត់ ហើយគាត់ព្រមស្តាប់តាមនាង​គ្រប់ពាក្យសម្តី។

បើប្រៀបធៀប អានីកា មានផ្លូវវែងឆ្ងាយទៀតពីម្តាយគេ ។

គេបានយកព្រហ្មចារីនាង តែនាង​មិនបានដឹងថា យកបានបេះដូងគេទេ។

គ្រប់គ្នា​គិតថា មីខាអ៊ីល ត្រូវបានបង្កើតមកដោយភ្លេចបេះដូងនៅពេទ្យហើយ។ ភាពស្មោះត្រង់របស់នាងទាំងអស់ដែលគេឃើញ ត្រូវប្រលាក់ដោយត្រកូលដែលគេស្អប់គឺ អភិជន​ Baranov ប៉ារបស់នាង ។

​គួរ​ឲ្យ​អាម៉ាស់​បន្តិច​ដែល​ថា ​នាង​គ​ជា​របស់​គេ​ព្រោះ​គេចងនាងមក។ ​

«គួរដែរទេ  ដើម្បីឱ្យនាងក្លាយជារបស់ខ្ញុំទាំងស្រុង កាយនិងចិត្តគំនិត?»

គេសម្លឹងនាង​ក្នុងកាម៉េរ៉ា តែនៅមានអារម្មណ៍ខ្ពើមរអើមមួយ ក្នុងការរួបរួមជាមួយត្រកូល Baranovs របស់ប៉ានាង​។

អានីកាមិនឱ្យទៅ ឯចូលជាមួយប៉ានាងគេរឹតតែមិនព្រម។

Mikhail និយាយដាក់អ្នកយាមដែលឈរឆ្កឹង៖

«ឱ្យពួកនៅខុនដូ បើកទ្វារឱ្យអានីកាដើរលេងគ្រាប់ភ្លៀង!»

«បាទទាន!»

គេបានសម្រេចចិត្តផ្តល់សេរីភាពដល់នាងហើយមើលថា តើស្រីដ៏ល្ងង់ខ្លៅ តែរឹងមានៈម្នាក់នេះ ចង់ក្លាយជាប្រពន្ធដែលមានសមត្ថភាព និងគាំទ្រដល់កាតព្វកិច្ចស្វាមីដែឬឬទេ។

ដោយបានចេញមកមែន Annika បានចេញមកសួនរត់លេង។

ឆ្លៀតពេលកាត់តាម​កន្លែងចត​នាង​ងាកមកមើលរថយន្ត BMWs, Porsches, និង Range Rovers រញ៉េរញ៉ៃជាជួររបស់គេ។

ជាសម្ងាត់ នាងបានគិតអំពីរបៀបដែល Bentley របស់ឪពុកនាងអស់សាំង។

បើមិនមាន​ការលុបកាតចោល​ទេ នាង​ប្រហែលជាមិនត្រូវបានគេមកលឿនបែបនេះឡើយ ។  ក្នុងអំឡុងពេលរបស់នាងនៅក្នុងការជាប់ឃុំឃាំងនៅកន្លែងរបស់ Mikhail នាងបានចំណាយពេលច្រើនដើម្បីគិតអំពី ផែនការរត់គេចថ្មី។

បទពិសោធន៍លើកទីមួយ ធ្វើឱ្យនាងមានជំនឿចិត្តលើការត្រៀមសម្រាប់លើកទីពីរ។ ប្រសិនបើនាងមានឱកាស​ធ្វើម្តងទៀត នាងដឹងថានាងនឹងធ្វើវាដោយប្រិតប្រៀងខុសគ្នាទាំងស្រុងពីលើកមុន។

«វាអាច…នឹង​មិន​មាន​ជា​លើក​ទី​ពីរ​ទេដឹងអានីកា ?»

នាងនិយាយម្នាក់ឯង ព្រោះនឹកដល់ពាក្យ​របស់អនាគតស្វាមី«ទីនេះគ្មានការលើកទោសទេ!»។

ដឹង​ច្បាស់ថា ការ​​​ព្យាយាម​យក​ឈ្នះ​អនាគត​ស្វាមីនាង​មិនមែន​រឿង​តូចមួយទេ  វា​ជារឿងពាក់ព័ន្ធនឹងជីវិត។

​ល្បិចកល​ល្មមៗ ​​រត់​គេច​ពី​ឪពុក​ម្ដាយ​របស់​នាងមិនអាចយកមកគិតជាមួយមីខាអ៊ីលបានឡើយ។

​ Egor ប៉ានាង ជាបុរសខ្លាំងម្នាក់ដែលមានលុយច្រើន ប៉ុន្តែវាមិនមែនច្រើនឬរឹងមាំដូចត្រកូល Mikhail ទេ។

សូម្បីកងការពារក៏ខុសគ្នា។

ខ្លួនគេខ្លួនឯងក៏កាចពន់ពេកក្នុងការចងចាំរបស់នាង។

ប៉ានាងនាំមុខ Baranovs ហើយប្តីនាងពេលនេះដឹកនាំត្រកូល Sokolovs ដែលជាត្រកូលធំពីរ។

ប្តីនាង មីខាអ៊ីល មានភ្នែក និងត្រចៀកគ្រប់ទីកន្លែង​គេតាមមិនព្រលែង និង​មានអ្នកស៊ើបការណ៍ លះបង់ជីវិត ដើម្បីផ្តល់ព័ត៌មានឆ្លាតវៃ នេះជាវិន័យធ្ងន់ធ្ងរ​សម្រាប់ អង្គការសង្គមងងឹត។

ដូចយ៉ាង អ្នកបើកបរនៅឆ្នេរEureka ដែលហៅ Annikaឡើងជិះ។

កាលនោះនាង​មិន​បាន​គិត​ ​ថា​គេមកក្នុងនាទី​ជា​អ្នក​គំរាម​កំហែង​ទេ រហូត​ដល់​ទ្វារ​ត្រូវ​បាន​ចាក់សោ រថយន្ត​បាន​បើក​ចុះ​មក​លើ​ផ្លូវ​ហាយវេ ហើយ​ជោគវាសនា​របស់ Annika ត្រូវ​បាន​របូតពីដៃនាងខ្លួនឯង។

ប៉ុន្មានថ្ងៃនៅឯកោនេះ នាងបានរៀនច្រើនពីអំពី ត្រកូលSokolovs កេរ្តិ៍ដំណែល អំណាចរបស់ពួកគេ ប្រវត្តិរបស់ពួកគេតាមរយៈទូសៀវភៅនេះ។

នាង​ឃើញរូបប៉ាគេនិងម៉ាក់គេ។

ពេលខ្លះនាងហាក់ឈ្លក់វង្វេងនឹងគ្រប់ពាក្យពេចន៍លើកឡើងអំពីគេកាលនៅក្មេង តែនាងមិនស្រលាញ់គេទេ នាងគិតថា ប្រហែល​ជា​វា​ជា​ភាព​ឯកា ឬ​ភាព​អផ្សុក​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់។ ប៉ុន្តែ ទោះ​បី​ជា​យ៉ាង​ណា នាង​ចង់​ក្លាយ​ជា​មនុស្សមានគោលដៅមួយ សែនធុញទ្រាន់នឹងការជាប់គាំងតែម្នាក់ឯងនៅក្នុងបន្ទប់គេងនោះ ។

ដូច្នេះ​នៅ​ពេល​ដែលមនុស្ស​របស់គេមក​បើកសោរឱ្យ​នាងចេញ ​ Annika មាន​ការ​ត្រេក​អរ​ជា​ខ្លាំង​។ នាង​មិន​ខ្វល់​ច្រើន​ពី​មូលហេតុ ឬ​ក្នុង​គោល​បំណង​អ្វីរបស់មីខាអ៊ីល តែនាង​ប្រញាប់ស្រូបខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធ និងផ្លាស់ប្តូរទេសភាព។

«មានទូរសព្ទ!»

កងការពារម្នាក់យកមក នាងបើកភ្នែកធំភ័យនិងអៀនបន្តិចគិតថាជាមីខាអ៊ីល។

«អានីកា? កូនសុខសប្បាយទេ?!»ជាសំឡេង​ម្ដាយ​របស់​នាង​។

អានីកា​លោត​បន្តិច ដោយ​ភ្ញាក់​ផ្អើល។

«ម៉ាក់ជិតទៅដល់ហើយ !»

«ហេតុអី?»

«គង់តែដឹងទេ!»

​ ​ម្តាយ​នាងបានមកដល់ជាមួយមែសឺដេសបាំងវែងតាមចរិតឆ្មើងរបស់គាត់ នាង​ញញឹមញញែមភ្លេចអស់ទុក្ខព្រួយប្រសិនគាត់អាចនាំនាងចេញ។

តែមិនមែនទេ ….

«មីខាអ៊ីល​ឱ្យម៉ាក់មកជួយកូនរើស​យក រ៉ូបអាពាហ៍ពិពាហ៍!»

នាង​សម្លឹងទៅ Amanda ស្រីម្នាក់ដែលជា stylist ល្បីនៅទីនេះ និងតែង​តែត្រូវបានជួលដោយពួកសេដ្ឋីរាល់ពេលរៀបចំកម្មវិធីធំៗ។

​​Annika ស្លៀកឈុតស្លាទុំមួយកំប្លេ ចេញជាមួយនឹងម្តាយរបស់នាងទៅហាង Desert Rose Bridal Boutique តាមការជូនរបស់ Amanda ដោយបិទហាងទាំងមូល ទទួលអតិថិជនvvipតែមួយគត់ អនាគតភរិយា របស់ម៉ីខាអ៊ីលនាង។

មិនថាពិសេសយ៉ាងណា អានីកា​មិន​សូវ​ខ្វល់​ច្រើន​ពី​រ៉ូប​ដែល​នាងត្រូវ​រើសរៀបការ​​នោះ​ទេ។ នាងគ្រាន់តែចង់យក មួយ និងធ្វើឱ្យប្រាកដថាអ្នកបម្រើដែលផ្តល់សេវា បានទទួលប្រាក់កម្រៃធីប ព្រោះពួកគេផ្គាប់ផ្គុនណាស់។ ទោះយ៉ាងណាគ្មានរបស់ត្រូវចិត្តម្តាយនាងទេ។ គាត់ជាជំទាវដែលឬកធំនិងអួតអាង។ គាត់មិនដឹងទេថា​ តើកូនគាត់៦ថ្ងៃមុនទទួលរសជាតិស្នេហ៍គ្រាដំបូង​របៀបណាឡើយ។

«មានរបស់នេះមួយទៀតលោកជំទាវ!»

នាងអាម៉ានដានិងម្ចាស់ហាង ​បាន​កាន់​រ៉ូប​សាទីន​ពណ៌​គុជ ​ប្រវែង​ជាន់​ជាមួយ​នឹង​ចរបាប់​ដ៏​ប្រណិត​នៅ​ជុំវិញ​ក ។

​ដៃ​អាវរចនាពី​សាច់​ក្រណាត់​រ៉ូមែនទិកស្តើងជាសូត្រ​​ដែល​ផ្ដាច់​ចេញ​ពី​រ៉ូប។

ពួកគេបង្កប់គ្រីស្តាល់ Swarovski ភ្លឺចែងចាំងតាមរចនាសម្ព័ននៃអាវទ្រនាប់ ហើយសំពត់មានសភាពពេញលេញ​ប៉ោង និងស្វ៊ែរដោយមិនមានភាពផុយស្រួយ។

ពេញមួយថ្ងៃហើយ អានីកា ហត់ ណាស់ នាងថែម​សែន​រំខានចិត្ត​​ចំពោះ​អាកប្បកិរិយា​ឆ្មើង​របស់អ្នក​ម្ដាយ​នាង ដែលរុករាន​បណ្តា​​រ៉ូប​អាពាហ៍ពិពាហ៍​ដ៏​ថ្លៃថ្នូរព្យួរ​នៅ​លើ​ជញ្ជាំង​នីមួយៗ ហើយរិះគន់។

ប៉ុន្តែ​ពេល​នេះ ក្រឡេក​មក​មើល​រ៉ូប​ចុង​ក្រោយ​នេះ អេននីកា មាន​អារម្មណ៍​ថា​បេះដូង​លោត​ខុស​ចង្វាក់។ នាង​បាន​លូក​ដៃ​ទៅ​ប៉ះ​សាច់​ក្រណាត់​ទន់ៗ ខណៈ Amanda ដោះ​វាមកជូន។

​ អ្នកបម្រើបានមក ជុំគ្នា ចោមបន្ទប់ផ្លាស់សំលៀកបំពាក់ ជួយ Annika ព្យាយាមលោវាឡើង។

«ឆាប់​ឡើង! សូម​មើល​ ​ក្នុង​កញ្ចក់​ » នាងSTYLISTស្រែក​ហ៊ោព្រោះអានីកា​ដើរ​ចេញ​ទាំង​សម្លៀក​បំពាក់ធំកំព្រោងៗ លំអរនាង​ដូចទេពធីតា ។

​ពេល​ ឈរនៅលើវេទិកានៅមុខកញ្ចក់ ក៏មានអារម្មណ៍ស្ទើស្រក់ទឹកភ្នែកពីក្នុងប្រស្រីពណ៌បៃតង។

«អានីកាស្អាតយ៉ាងនេះ គេថ្វើបាបនាងគ្មានធម៌មេត្តាទេ!»

ជាលើកដំបូង Annika បាននឹកគិតពីអ្វីដែលនបានឆ្លងកាត់ជាមួយមីខាអ៊ីល ។ នាងជារបស់គេ និងពេញមួយជីវិតនេះ​។ ពេលនេះមិន​​រៀប​ការ ឬ​រៀប​ការ នាងជារបស់គេ ទោះរត់ដល់ណាក៏មិនផុតពីស្លាកស្នាមដែលគេបន្សល់ទុកដែរ។

“​ស្អាត​ណាស់។”

Amanda បានប្រាប់នាងដោយញញឹមពីគុម្ពត្រចៀកដល់រង្វះមាត់។ ម្តាយនាងទីបំផុតព្រមហើយ គាត់ងក់ក្បាល៖ “កូនស្រីខ្ញុំមើលទៅដូចជាសុបិន” ។

អ្នកជំទាវ Yulia ម្នាក់នេះ​ចង់រិះគន់ដែរ តែហាក់ដូចជាពិបាករកអ្វីមួយដើម្បីត្អូញត្អែរ ភ្នែក​របស់​ម្តាយអានីកាម្នាក់នេះ ​រំកិល​ឡើង​ចុះ​ក្រោម​សំលៀក​បំពាក់​ដោយ​រកមើល​កំហុស ប៉ុន្មាន​ដង​គាត់​ក៏​បើក​មាត់​និយាយ​តែ​បិទ​ម្ដង​ទៀត អានីកាភ្ញាក់ផ្អើល​មិន​ដែល​ឃើញ​ម្ដាយ​របស់​នាងគាំងពាក្យ​រិះគន់ឡើយ។

ចុងក្រោយគាត់នៅតែអាចរអ៊ូ៖

«៦ ​ម៉ោង​ហើយ មិនយកមកតាំងពីដំបូងទេ! »

Amanda ញញឹមដោយស្ងប់ស្ងាត់ ។

អានីកាសប្បាយចិត្តណាស់។ នាង​ស្ទើរតែ​មិន​ចង់​ដោះ​សំលៀកបំពាក់​ចេញព្រោះការលោខោអាវបានបញ្ចប់មែន  នៅជាមួយម្តាយរបស់នាង បានបង្ហាញឱ្យនាងឃើញម្តងទៀតថា វាជាការងារ មុខមាត់ និងឆ្មើងកន្ទើ្រង ច្រើនជាងការសប្បាយក្នុងលក្ខណៈគ្រួសារ។

Amanda បានជួយនាងប្តូរ សំលៀកបំពាក់ ។

“ដូច្នេះ សុភាពនារី តើអ្នកចង់ទិញរ៉ូប នេះដោយរបៀបណា? ឥណពន្ធ ឥណទាន មូលប្បទានប័ត្រ សាច់ប្រាក់។ យើងខ្ញុំ ​អាចរក្សា​​​អាវ​នេះជូន ​រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​ពិសេស​របស់​អ្នក ឬក៏​អ្នក​អាច​យក​វា​ទៅ​ផ្ទះ​ ​ដើម្បី​រក្សា​សុវត្ថិភាព​» Amanda សួរឡើង​​ដោយ​រីករាយ។

ម្តាយអានីកា គឺជំទាវ Yulia ទាញកាតភ្លឺពណ៌មាសចេញពីកាបូបរបស់នាង។ នាងបានធ្វើឱ្យ Annika មើលទៅក្រៀមក្រំ។

 ជំទាវឆ្លៀតស៊កសៀត៖

“ប័ណ្ណឥណទានថ្មីស្រឡាង ចាប់តាំងពីកូនស្រីដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំបានលួចប័ណ្ណចាស់របស់ខ្ញុំ យកទៅកាលីហ្វ័រញ៉ា។”

Amanda ​រំកិល​ភ្នែករវាង​ម្តាយ​និង​កូន​ស្រី ហើយសំងំមិនហ៊ានចចារអ្វីទាំងអស់ស្រាប់តែ….

«អ្ហុះ កិត្តិយសណាស់!»

ខណៈ​ដែលងាកទៅមើលតាមការភ្លាត់នេះ  Annika ដកដង្ហើមធំហត់ៗភ័យៗភ្ញាក់ផ្អើលពេលឃើញប្រុសស្អាតដែលនាង​បែក៦ថ្ងៃមកហើយ ចាប់ពីថ្ងៃគេបង្រៀននាង អំពីជីវិតនៅក្បែរគេ។

 មីខាអ៊ីលមុខស្មើដើរចូលមក។

សូម្បីជំទាវខែងរ៉ែងក៏ក្រោក​សម្រួលទឹកមុខដែរ។

សម្រាប់ប្រពន្ធ​តូចម្នាក់នេះ ដំបូង​ឡើយ នាង​គិត​ថា ​ភ្នែក​នាង​កំពុងស្រវាំង ​ ហេតុអ្វីបានជាគេបង្ហាញខ្លួននៅទីនេះ? តើ​បុរស​រឹងរូស​ដូច មីខាអ៊ីល មាន​គោល​បំណង​អ្វីshopping ដែរ?

ប៉ុន្តែ ​វាអស់ពេលគិតពិតមែន គេចូលមកកាន់តែ​ជិត។

 បេះដូង​របស់ Annika លោត​ញាប់​ពេល​នាង​សម្លឹង​តបទៅភ្នែកត្រជាក់ៗរបស់គេ។ បើគេមិនអនុញ្ញាតនាងមិនអាចមកហាងលោអាវ កូនក្រមុំនេះ៦ម៉ោងទេ។

ដូច្នេះ Annika គិតថា ប្រហែលជាគេមកនាំនាងត្រឡប់ទៅដាក់ទោសវិញ។ នាងស្រពោនខ្លាំង​  ព្រោះថា គេនឹងបោះ​នាង​ត្រឡប់​ទៅ​បន្ទប់​ចាក់សោរ ​នោះ​វិញ​ជាមួយ​នឹង​កាមេរ៉ា​សុវត្ថិភាពដែលឃ្លាំនាង។

​ដើម្បី​ឱ្យ​ប្រាកដ​ថា​ម្ដាយ​របស់​នាង​មិន​បាន​មើលឃើញភាពជាអ្នកចាញ់នេះ​  Annika បានប្រញាប់​ដើរ​ចេញ​ទៅ ​យ៉ាង​ស្ងៀម​ស្ងាត់តម្រង់ Mikhail។

 គេឈប់ពេលនាង​មកក្បែរ។ គេពិតជាខ្ពស់ និងធំជាងអ្វីដែលនាងចងចាំ។ ប្រុសស្អាតមុខស្ងួត ​សម្លឹង​មើល​នាង​ដោយ​សួរ​ឡើង៖

«ម៉េចហើយ?»

នាង​ឆ្លើយ​ដោយ​សម្លឹង​គេស្លូតបូត៖ “បាន​រ៉ូប​អាពាហ៍ពិពាហ៍​ហើយ”

«ល្អ!តស់!»

 នាង​គ្មានឱកាសសូម្បីលាអ្នកណាម្នាក់។ Mikhail ក៏មិនទាន់ខ្ចីខ្វល់។ គេ​ក្រឡេកមើលទៅតែកូនក្រមុំវ័យក្មេងរបស់គេ។

នាង​ឡើងទៅក្នុងកៅអីជាប់គេ ។ ធម្មតាគេមិនដែល​​មានអ្នកណាមកអង្គុយទន្ទឹម​ទេ ភាគច្រើន Mikhail ជិះតែម្នាក់ឯងឬអង្គុយបាំងក្រោយម្នាក់ឯង។ ចំណាប់ខ្មាំងម្នាក់នេះ មិនមានសញ្ញាលួចរត់ទេ  ការចេញជាមួយម្តាយបានអូសបន្លាយជាច្រើនម៉ោង ឱកាសសម្រាប់នាងក្នុងការរត់ចេញពីផ្សារទំនើប ក៏មិនខ្វះ ទ្វារមិនត្រូវបានចាក់សោទេ មានសន្តិសុខ ប៉ូលីស និងអ្នកដំណើរជាច្រើននាក់ ដែលនាងអាចរត់ទៅរកគេឱ្យជួយ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ នាង​នៅ​តែនៅចាំគេ​។

Mikhail សប្បាយចិត្ត។

៦ថ្ងៃនេះ Annika ហាក់បីដូចជាឆ្មាដ៏សាហាវដែលផ្សាំបានសម្រេច​ កាន់តែដូចជាដៃគូដ៏ពិតប្រាកដ រឹងមាំ និងឆ្លាតវៃសម្រាប់គេ នៅក្នុងពិភពផ្សារងងឹត។

«​ត្រូវ​ការ​​បើកបរ​ប្រហែល​មួយ​ម៉ោង​ បើងងុយគេងទៅ!»

នាងមិនឆ្លើយ មិនសួរផងថា Mikhail ទៅណា លើផ្លូវហាយវេជាងមួយម៉ោង?

 “យើងទៅផ្ទះបនមួយ”

ភ្នែករបស់នាងបានធំឡើង ក្រឡេកមើលគេ។

 «​​វា​មិន​ខុស​ច្បាប់​ទេ?»

«ច្បាប់មិនអនុវត្តចំពោះបុរសខ្លាំងដូចប្តីអូនទេ!»

អានីកាសើចចំអក៖« អូ ពិសេសមែន!»

«ត្រូវ​! ត្រូវ​ដឹងថា ស្រីៗទាំងអស់នោះនឹងចោមរោមបងដោយស្រេកឃ្លាន! អូននឹងឃើញតែកុំ​ច្រណែន​ប្រចណ្ឌ័ពួកគេ!»

“ព្រះអើយ ឯងពេញខ្លួនណាស់” នាងថ្ងូរ។

“កុំនិយាយថាខ្ញុំមិនបានព្រមានអ្នក” គាត់បាននិយាយដោយទប់សំណើច។

គេអើតតាមកញ្ចក់មើលក្រោយ ឡានហ្សីបពីរ រត់មកតាម។

ជាកងសន្តិសុខរបស់គេ។ ប្រុសស្អាតបត់រថយន្ត​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ចំណត ​ កណ្តាល​វាលខ្សាច់។ ឡានហ្សីបឈប់រាងគ្នាពីចម្ងាយ។ អគារ​ដែល​ជាប់​ពាក់ព័ន្ធក្បែរ ​មាន​ទំហំ​តូច​ ជា​សំណង់​ផ្ទះ​មួយ​ជាន់​ដែល​ធ្វើ​ពី​ឥដ្ឋ ចំហៀង​ឈើ និង​ដំបូល​ប្រផេះថែមមាន​របង​ជាប់​ច្រវាក់​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ ហើយ​ទ្វារ​មួយ​ផ្នែក​បាន​បើក ដែល​ពីមានរបាំង​​ផ្លូវ​ថ្ម​នាំ​យើងឆ្ពោះទៅ​មុខដោយ​ជំហានថ្មើរជើង។

 អាគារនេះមិនមានយីហោសម្គាល់ទេ ច្រកចូលមានក្លោងឈើឆ្លាក់ ដែលរចនាឡើងមើលទៅដូចជាទ្វារនៃហាង​សាឡន ព្យួរផ្លាកសញ្ញាឈើតូចមួយ ហើររំកិលប៉ើងតាមខ្យល់បក់ ដោយពាក្យឆ្លាក់ថា Katja’s Cathouse – Vodka និង Vixensengraved។

 «យើងមកទីនេះធ្វើអី?» អានីកា​បាន​សួរ​ខណៈ​នាង​ប្រញាប់ចុះដើរតាមពីក្រោយគេ។​

 “សម្លាប់នរណាម្នាក់!”

គេឆ្លើយធូរល្ហុយតែអាចឱ្យ អានីកា រន្ធត់ សម្លឹងគេរហូត។ Mikhail ញញឹម ហើយគោះទ្វារ ដោយមិនឆ្លើយតបនឹងសំណួរគ្មានសំលេងលើមុខដែលភ័យស្លន់ស្លោរបស់នាង។

ទ្វារបានបើក បង្ហាញនារីស្រស់ស្អាតចំនួនប្រាំនាក់ដែលមានអាយុមិនលើសពី២០ ឆ្នាំ សុទ្ធតែស្លៀកពាក់ខោអាវក្នុង (ស្ទើរអាក្រាតតែទាំងអស់)។ សក់​របស់​ពួក​គេ​ត្រូវ​បានរៀបរយ ​គេទឹកមុខនិងថ្ពាល់មាន​ គ្រឿង​សម្អាង ​ស្រស់​ស្អាតលេចធ្លោ។ ភ្នែក​របស់​ពួក​គេចិញ្ចាចពេលឃើញ ​ Mikhail ក៏ញិកញ៉ក់​ក្អាកក្អាយ និង​រុញ​ច្រាន​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក យ៉ាងរោលរាល។

«ចូលផ្ទះវិញ!»ស្ត្រី​ម្នាក់​ក្នុង​វ័យ​៥០​ឆ្នាំ មាន​កម្ពស់​ជិត​៥​ហ្វីត បញ្ជាឱ្យសោភិនីដកថយ ហើយងាកមកញញឹមស្វាគមន៍​ដាក់​អ្នក​ទាំង​ពីរ។

“អា៎! មីខាលកូនសង្ហារបស់ខ្ញុំ យូរ​ពេក​ហើយ​កូន!» នាង​ស្វាគមន៍មហាសេដ្ឋីក្មេង​យ៉ាង​កក់ក្ដៅ។ «ហើយ​តើ​ព្រះនាង​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​នេះ​ជា​អ្នក​ណា? អីយ៉ា រូបកាយ និងភ្នែក សក់​ដងខ្លួន​នាងល្អឥតខ្ចោះ!  ខ្ញុំ​អាច​គិត​ដល់​អតិថិជនធំៗ ​មួយ​ចំនួន ​​ដែលខ្ញុំ​អាចកក់​ទុកឱ្យនាង!»

អានីកាតោងដៃមីខាអ៊ីលមុខក្រញូវ។

«មិនមែនទេ ម៉ាម៉ា» ប្តីនិយាយ ដោយទប់សំណើចនៅពេលគាត់ទះត្រគាកអានីកាថ្នមៗពីខាងក្រោយ។ «ព្រះនាងនេះ ជារបស់ខ្ញុំ»

ស្ត្រីចំណាស់ងក់ក្បាល ដកដង្ហើមធំ ពេលដែលដឹងការពិតតែនៅមិនអាចបញ្ចប់ការ​ សម្លឹងមើល Annika ដោយការចាប់អារម្មណ៍នាងខ្លាំង។  ឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីបានជា Mikhail Sokolov ដ៏អស្ចារ្យបណ្តើរនារីពិសេសម្នាក់នេះមកផ្ទះបន?

«អញ្ជើញ!»

គាត់នាំពួកគេ​បាន​ដើរ​កាត់​របៀង ឈាន​​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទីធ្លា​ធំ​មួយ​ដែល​ស្រដៀង​នឹង​បន្ទប់​ទទួល​ភ្ញៀវ​ មាន​សាឡុង និង​កៅអី​សម្រាប់​ស្នេហា ឱបរឹតុំ

 កៅអី​ដៃ​ទន់ៗ​មួយ​ចំនួន តុ​កាហ្វេ និង​ខ្នើយ​យ៉ាង​ច្រើន​សន្ធឹកសន្ធាប់។

ចង្រ្កានឈើបែបទ្រុឌទ្រោមមួយព្យួរពីពិដាន ហើយកន្លែងនោះត្រូវបានតុបតែងដោយគន្លាក់អណ្តាតភ្លើងបំពក់ គួរឱ្យស្រលាញ់។ មានរូបសំណាកបែបបុរាណរបស់នារីវ័យក្មេងម្នាក់កំពុងសម្លឹងមើលទៅលើស្មារបស់នាងយ៉ាងស្រើបស្រាល ខណៈដែលខ្យល់បក់បោកក្នុងក្តីស្រមៃបានលើកសំពត់របស់នាងចេញ ដើម្បីបង្ហាញខោក្នុងពណ៌ខ្មៅ ស្រើបស្រាលពីក្រោម។ នៅលើជញ្ជាំងព្យួរផ្លាកសញ្ញាផ្លូវដែលអានថា SPEED HUMPS AHEAD ។ នៅលើតុកាហ្វេ មានទស្សនាវដ្ដីជាច្រើនដែលបង្ហាញស្ត្រីក្នុងដំណាក់កាលផ្សេងៗនៃការស្លៀកពាក់ ក៏ដូចជាច្បាប់ចម្លងនៃ The Kama Sutra ផងដែរ។ តន្ត្រី​បុរាណ​ស្រទន់​បន្លឺ​ឡើង​ពី​វិទ្យុ​បុរាណ​ដ៏​តូច​មួយ​នៅ​លើ​បញ្ជរ​ដែល​បំបែក​បន្ទប់​ទទួល​ភ្ញៀវ​ពី​ផ្ទះបាយ​តូច។ ច្រកផ្លូវវែងៗពីរចេញពីជ្រុងនីមួយៗនៃបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ ដែលនីមួយៗមានស៊ុមរូបថតនារីស្រស់ស្អាតព្យួរតាមជញ្ជាំង។

«កាហ្វេ នំដុតអ្វី?»

មីខាអ៊ីលបានប្រាប់នាងយ៉ាងទន់ភ្លន់ថា “មិនចាំបាច់អ្វីទាំងអស់ទេម៉ាក់” ។

អានីកា ​ហួស​ពី​ការ​ងឿង​ឆ្ងល់​ថា​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​គាត់​ហៅ​ស្ត្រី​នេះ​ថា “ម៉ាក់” “នោះ​មិន​មែន​ជា​ម្តាយ​ពិត​ប្រាកដ​របស់គេឯណា ​ទេ? «ហៅម៉ាក់ធ្វើអី? លោកស្រលាញ់កូនស្រីគាត់?»នាងបានខ្សឹបទាំងនៅ ឈរនៅលើចុងជើង។

គេងក់ក្បាលបានដៃដែលនាង​ច្រនែន “មិត្តចាស់” ។

ជាការពិតស្ត្រីនេះឈ្មោះ Katja ដែលមានឈ្មោះដើមថា Cathy គឺជាអ្នករួមការងារនៃក្រុមម៉ាហ្វីយ៉ា មួយ។ ចាប់តាំងពីនាងត្រូវបានប៉ូលិសចាប់ខ្លួនដោយ បទពេស្យាចារកាលពីទសវត្សរ៍មុន ជាពេលដែលនាងមានអាយុត្រឹមតែដប់ប្រាំបីឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ មន្ត្រី​ដែល​នាំខ្លួន​នាង ​ ​ទទួល​ស្គាល់​ភ្លាម​ថា នាង​មិន​មែន​ជា​មនុស្ស​ល្ងង់​ទេ។​ Young Cathy មានរូបរាងស្អាត ឆ្លាត និងឈ្លាសវៃ ជាស្ត្រីដែលអាចគ្រប់គ្រងបុរស និងគ្រប់គ្រងអាជីវកម្មធំបាន។

នាងមានប្រយោជន៍សម្រាប់ពួកគេបានជា Vasili ប្រញាប់ចេញមុខធានានាង យកទៅកាន់កាប់ផ្ទះបនដែលជាជំនួញ​មួយ ថ្មី។ Cathy បាន​ប្តូរឈ្មោះ មកជាKatja ដោយ Vasili និងបានកាន់កាប់កន្លែងនេះឱ្យ រីកចំរើនដោយក្លាយជា សម្ព័ន្ធមិត្តដ៏គួរឱ្យទុកចិត្ត និងជាអ្នកគ្រប់គ្រងគេហទំព័រ«ក្តៅខ្លួន»ដ៏ធំមួយ​ដែលមិនគួរឱ្យជឿ។

នាងមិនត្រឹមតែអាចបង្កើតសេវាកម្មកំសាន្ដVVIP ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែនាងដឹងពីរបៀបធ្វើឱ្យផ្ទះបនដំណើរការដោយរលូនដោយបានយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះស្ត្រីក្មេងៗ ដែលធ្វើការនៅក្រោមបង្គាប់នាងដូចជាកូនស្រី។

នាង​បាន​និយាយ​ដោយ​ដាក់​ដៃ​លើ​ដៃ​ម្ខាងទៀតថា៖

«ខ្ញុំ​សោកស្ដាយ​ណាស់រឿងមរណភាព ​ឪពុក​របស់អ្នកមីខាអ៊ីល! គាត់តែងតែល្អចំពោះពួកយើងនៅទីនេះ ” ។

«អូខេ នាំខ្ញុំទៅបន្ទប់ Red Velvet !»

អានីកតោងដៃ «លោកទៅណា?»

សឹងភ្លេចថាមាន​ភរិយាមកដែរ Mikhail ឆ្លើយតបថាខ្សោយៗ៖

«អង្គុយ​រង់ចាំសិន បង ត្រលប់មកវិញ បន្តិចទៀត»

នាង​ងក់ក្បាលសម្លឹងជុំវិញ។

ហើយMikhail បានទៅតាម​ស្ត្រីនោះ។

«ស្រាលដៃបន្តិចទាន!»ម្ចាស់បនស្រីឆ្លៀតផ្តាំ។

គេមិនមាត់ តែចិត្ត​អានីកា​បារម្ភ បើគេមាន​ស្រីនៅទីនេះ គេចង់មាន​រកសេវាកម្មម្តេចនាំនាងមកចាំ?

មីកាអ៊ីលងាកសម្លឹងប្រពន្ធតូចបន្តិច រួចដើរយ៉ាងញាប់ទៅដល់បន្ទប់ Red Velvet ដោយដកដង្ហើមធំ។ គេរុញទ្វារចូលឃើញបុរសសង្ហាអាយុសែសិបឆ្នាំម្នាក់ កំពុងញាប់ញ័រនៅលើគ្រែ ស្លៀកតែខោខ្លី ដៃត្រូវបានចងដោយខ្នោះ ពណ៌ផ្កាឈូក និងមាន​គ្រាប់បាល់នៅក្នុងមាត់។

ប្រហែលលេងល្បែងស្នេហ៍​តែត្រូវចាប់ចង។

ជននោះ ចាប់ផ្តើមស្រែកថ្ងូរ ស្លុត​នៅពេលដែល Mikhail បិទទ្វារ។ គេមានទឹកមុខកាច​ឈោងទៅឈោងទាញកអាវ លើកជននេះឡើង។

«គ្មាន​ការសុំទោសទេ! »គេខ្សឹបដោយទឹកមុខខឹង។

​បុរស​នោះ​ ធ្វើភ្នែកស្លន់ ខំ​រកជំនួយ​​សម្លឹង​ទៅ​មាត់​ទ្វារ ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​បាន​ចាប់​យ៉ាង​តឹង​ក្នុង ​ដៃ​របស់ Mikhail។ “បើឯងភ័យបែបនេះ ហេតុអ្វីបានជាចង់ លួចយកស្រីចេញពីផ្ទះបន? ដើម្បី​សងបំណុល​ល្បែង? អ្នកជាប់ពិរុទ្ធចាប់បានចាប់ផ្ដើមយំ។ Mikhail ញញឹមហែកយក​បាល់​ចេញ​ពី​មាត់អ្នកទោស ​ ហើយ​បុរស​នោះ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​សុំទោស​យ៉ាង​អស់​ពី​ចិត្ត។

“ខ្ញុំ​សុំទោស! ខ្ញុំល្ងង់នឹងមិនធ្វើវាទៀតទេ!”

Mikhail បាន​បោះ​ជននោះចុះ ​ធ្វើ​ឱ្យ​ប្រាកដ​ថាខ្លួនប្រាណទង្គិចយ៉ាងដំណំ ។ ដោយឈរសម្លឹង​ពីលើ គេ​គេនិយាយ៖

«ឯង សំណាងដែលមានការងារធំមួយឯងអាចធ្វើសងកំហុស! មិនបានសម្រេច ឯងនឹងស្លាប់យឺតៗដែលស្មានមិនដល់!»

“បាទ​លោក!” បុរស​នោះ​​យំ​រួញអង្គញ់ខ្លួន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​​កម្រាលព្រំ។​

“ល្អណាស់! ចាំស្តាប់ដំណឹង!»

គេ​ចាក​ចេញ​ពី​បន្ទប់ដោយមិនភ្លេច​រៀបចំ​អាវឱ្យ​ត្រង់ភ្លឺវិញ ហើយ​ដើរ​ត្រឡប់​ទៅក្រៅ។​ ម៉ាក់ Katja និង Annika កំពុងជជែកគ្នាក្បែរកាហ្វេ ខណៈនារីក្មេងជាច្រើននាក់មើលពីចម្ងាយទាំងខ្សឹបខ្សៀវអំពី​ Mikhail និងអានីកា ។

«ចប់ហើយ?»ម៉ាក់ Katjaសួរស្លន់ស្លោ។

គេងក់ក្បាល ៖

«ម៉ាក់ជួយវាឱ្យនឹងធឹងផង មានការងារធ្ងន់ឱ្យវាសង!»

នាងសើចដោយស្លេកៗ ៖

«ទីនេះ​តែងតែ​ល្អប្រសើរឡើង​ក្នុងការសម្រួលពី​លោក មីខាអ៊ីល!»ហើយ គាត់ងាកមកAnnika «វាជាកិត្តិយសធំដែលបានជួបមនុស្ស​ស្រីតូច​គួរ ជាទីស្រឡាញ់ម្នាក់នេះ!​ថ្ងៃក្រោយអផ្សុក​ កុំភ្លេច​ខលភ្លាម​ម៉ាក់នឹងទៅកំដរនិយាយ!»

អានីកាបានក្រោក​ញញឹម​អរគុណព្រោះត្រូវ​ប្រុសស្អាតចាប់ដៃនាំប្រញាប់ប្រញាល់ ចូលទៅចំណតឡាន ។ នាង​មើល​ទៅ​ស្រឡាំងកាំង​ទាំង​ស្រុង អង្គុយ​ដល់កៅអី​ហើយ​តាមមើលទឹកមុខគេ។

​Mikhail សម្លឹងមើលនាងដោយព្យាយាមមិនញញឹមតែ តើ​អារម្មណ៍​កក់ក្ដៅមួយ ហេតុអ្វី​មានមក​លើគេពេលមាននាងអង្គុយក្បែរ?

«លើក​ក្រោយ​បង​នឹង​ឲ្យ​អូន​ចូល​រួម​ធ្វើ​សកម្មភាព»។

«សកម្មភាព?!» នាងឆ្លើយទាំងភ័យ។

គេងាកមកញញឹមដាក់នាងនៅក្នុងពន្លឺដែលរសាត់សក្រទន់បាចហាច។

« ប្រពន្ធរបស់ប៉ាមីខាអ៊ីល គួរតែខ្លាំង​និងពូកែឈរមើលឈាម ហូរ ហើយមិនព្រិចភ្នែកចំពោះទុក្ខវេទនាខ្មាំង! ចូលចិត្តសាកឬអត់?»

នាងក្តោបម្រាម​ភ័យ មីខាអ៊ីល​ចង់បន្តទៀត តែមាន​អ្វីមួយរំខាន ចក្ខុវិស័យគេ។ មាន​អ្វី​មួយ​កំពុង​ឆ្លង​កាត់​វាល​ខ្សាច់មក ​រក​ពួក​គេ… យ៉ាងលឿន។

ពេល​គាត់​ក្រឡេក​ទៅ​ត្រើយ​ម្ខាង​នៃ​ផ្លូវ ​ក៏​ឃើញមាន​​ចលនា​នៅ​ទីនោះ​ដែរ។ រហ័សរហួន គេងើបមុខ​ក្រឡេកមើលទៅមើលខាងក្រោយតាមកញ្ចក់ មិនបានឃើញឡានសន្តិសុខហ្សីបទាំងពីរសោះ។

តើពួកកងការពារបាត់ទៅណា?

ត្រឹម​រយៈពេលប៉ុន្មានវិនាទី គេនិងនាង​បានឮសំលេងម៉ាស៊ីនរថយន្តង៉ោង រោទ៍និងសំបកកង់រថយន្តគគ្រាតបង្ខំ​រឺយ៉ែ។ ប្រុសស្អាតបញ្ជាទាំងខាំមាត់៖

«Annika ពាក់ខ្សែក្រវ៉ាត់!»

រកតែនាងចុចគ្រឹបមិនទាន់ គេង៉ោងទៅមុខដូចហោះ។ “មីខាល!?” នាង​បាន​បន្លឺសំឡេងរន្ធត់​ឡើង​ខណៈ​ដែល​រថយន្ត​បោលក្ឌូង។ អ្នករបាំខំ​​ចាប់​គែមនិង ក្រឡេកមើល Mikhail ដែលមាន​គ្រាប់ភ្នែករួមតូច សម្លឹងត្រង់ទៅមុខ​ខណៈដៃដ៏រឹងមាំទាំងពីរ​ចាប់ចង្កូតយ៉ាងតឹង។ នាង​អាច​មើល​ឃើញ​សាច់​ដុំ​នៅ​ក្នុង​ថ្គាម​របស់​គេ​តាន​តឹង​លាយនឹង​ស្នូរ​គ្រហឹម។ ក្រឡេកមក ​ឧបករណ៍​វាស់​ល្បឿន ដោយ​ភ័យ​ខ្លាច ​លេខកុងទ័រហក់ឡើងជាលំដាប់។
“បន្ថយល្បឿន!” អានីកាបានស្រែក។ តែ ដឹងស្រាប់ថា Mikhail មិនបានស្តាប់ការអង្វររបស់នាងទេ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ នាង​មាន​អារម្មណ៍​ថា នៅខាងក្រៅបង្អួចរបស់នាង ពិភពលោកកំពុងហោះហើរ។

នាងជាកម្មសិទ្ធិខ្ញុំ

ព្រះចន្ទកំពុងព្យួរពេញពន្លឺ។

រាត្រីនេះ Las Vegas ត្រជាក់និង​ដាស់អារម្មណ៍។

អាន់នីកា ត្រូវបាន​ប្រុសគូដណ្តឹង​សម្លឹងមើលតាមកាមេរ៉ា ក្រោយភ្ញាក់ឡើងមកពីការ​សម្រាកបំប៉នកម្លាំងពេញមួយថ្ងៃ។ ទីនេះជាខុនដូច្រើនជាន់ មិនមែន​វិមានប៉ាគេទេ។ វាជាកន្លែងពួកយុវជនចិត្តភ្លើងនិងជាកូនអ្នកមាន​ដូចគេមានសេរីភាពធ្វើគ្រប់យ៉ាង។

ទីនេះស្អាតតែនាងខូចចិត្ត មិនអាចមាន​អារម្មណ៍ដើម្បីអាចមើលពិភពលោកថ្មីសែនអភិជននេះបាន​។

សម្រាប់បុរសដែលប្រើឈ្មោះដូចគ្នានឹង​អនាគត​ស្វាមី​របស់​នាង អាន់នីកាមិនច្បាស់ឡើយថាជាគេមែនឬមិនមែន។ បើមែន គេជា​ឧក្រិដ្ឋជន​ដ៏​ឃោរឃៅដែលដាក់នាង​ក្នុងទីឃុំ ច្រើនម៉ោង​ហើយចងដៃបែបនេះ។

នឹកឃើញទឹកមុខគេ….​ងាកមកជុំវិញ មិនដឹងគេចង់ធ្វើអ្វី? ហេតុអ្វីមិនជូននាងឱ្យប៉ាម៉ាក់នាងវិញ?

គ្រែ​ទំហំ​ធំដូចមហាក្សត្រី​មាន​កម្រាល​ពូកនិង​ខ្នើយ​ពណ៌​ស​  មានទូដាក់សៀវភៅដែលភ្ជាប់មកជាមួយនៅលើជញ្ជាំងពីមុខ។ នាង​ខំពិនិត្យ​ព្រោះគោលដៅ គឺរកច្រកចេញ។

កញ្ចក់ត្រូវបានតោងជាប់នឹងជញ្ជាំងមិនមានចង្កៀង សៀវភៅធ្ងន់ ក្រាស់…មិនងាយនឹងបំបែកវាទេ។ គ្មានអ្វីសោះតែម្តង​។ សូម្បីតែនៅក្នុងបន្ទប់ទឹក កៅអីបង្គន់ និងគម្របត្រូវបានប្ដូរតាមបំណងជាមួយនឹងបន្ទះដែកធន់ធ្ងន់ ដើម្បីការពារនរណាម្នាក់ពីការដកវាចេញ ហើយកាន់វាជាអាវុធ។

«ឱ! មីខាអ៊ីល ពិតជាតែងតែឃុំមនុស្ស​នៅកន្លែងនេះ បានជាគិតពីអ្វីៗទាំងអស់រៀបរយ?»

ទ្វារចាក់ដោយស្មាត key ។ ជននោះបាត់ស្រមោលទៅ បង្ហាញខ្លួនកូនចៅពីរដងដើម្បីយកអាហារពេលព្រឹក និងពេលល្ងាចមកឱ្យនាង។

ស្រីចាប់ផ្តើមជេរប្រមាថ ឮ៖

«លែងខ្ញុំចេញ​ពួកពាល! ឮអត់?»

មិនមានប្រសិទ្ធភាពទេ។ Mikhail ញីភ្នែក សម្លឹងពេលព្រលប់នៅលើមេឃដែលជាព្រលឹម​ថ្មីសម្រាប់រាត្រីចរធុនគេ។

នាង​សម្លឹង​ចំ​កាមេរ៉ា​តូច​មួយ​ដែល​បាន​ដំឡើង​នៅពិតាន​ប៉ះ​នឹង​ជញ្ជាំង។ ស្រីកូនក្រមុំ ដែលសែនខ្មាសអៀនក្នុងការដឹងថា ជននោះអាចមើលនាងតាមដែលគេចង់ ជា​អារម្មណ៍​ថា​ត្រូវ​បាន​គេ​បំពាន  ប៉ុន្តែក៏​ដឹង​ថា​នេះ​ជា​ឱកាស​ដ៏​ល្អ​បំផុត​របស់​នាង​ក្នុង​ការ​ទាក់ទង​ជាមួយ Mikhail គូដណ្តឹង​ម៉ាហ្វៀ។

នាង​លើក​គ្រវី​ដៃដែលជាប់ដោយទឹកមុខខឹង ហើយ​លោត​ចុះពីគ្រែ​​ស្រែក​ដាក់​កាមេរ៉ា៖

«អាកំសាក!»

គ្មានការ​ឆ្លើយ​តប​ទេ ប៉ុន្តែអាន់នីកា​បាន​ឮ​សំឡេងគោះប៉ូកៗពីជញ្ជាំង។

ដឹងហើយ គេនៅក្បែរនេះ។ គេលេងសើចសប្បាយយកនាងជាល្បែង។

«អាមនុស្ស​រោគចិត្ត ឯងយកខ្ញុំ​មក​មើលឬ!»

​Mikhail ក្រោក​ដើរមកជាមួយអាវដេក។ គេបើកទ្វារ មុខស្មើ។

មួយឆ្វាច់ដែលឃើញ​អាហារល្ងាចនិងព្រឹក​របស់នាង​នៅដូចដើម គេដឹងថា នាងមិនទាន់ស្គាល់ថ្នាំខ្លាំងទេ។

គេដើរមក នាងក្រោកសម្លក់។

មុខនាង​មិនញិនព្រោះនាងខឹង។

គេសើចបញ្ចេញធ្មេញ។ នាងជាអ្នកនៅទីក្រុងនេះ ចុះម្តេចមិនស្គាល់គេ?

ម្រាមដៃរបស់មីខាអ៊ីល​ចាប់ផ្តើម​ដាក់មករុំជុំវិញសក់របស់នាងយឺតៗ ហើយចាប់សក់នាង​បួងជាប់រឹតតឹង។ អាន់នីកាបើកភ្នែកធំៗឈឺចាប់។

បុរសគូដណ្តឹង​ឱន​ចូល​ជិត បញ្ចេញ​ខ្យល់​ដង្ហើម​ដ៏​កក់​ក្ដៅ​នៃកំហឹង​និងអំណាចដែល​ធ្វើ​ឱ្យនាង​ព្រឺ​ញ័រ​ឆ្អឹងខ្នង។

«ពូកែជេអាន់នីកា! តែនាង​នឹងសងធ្ងន់!»

Mikhail ដោយភ្នែកត្រជាក់ៗ។

 «​ចាំ​មើល​ថាជេរទៀតដែរ?!»

«ខ្លាចអី?»

នាង​ញាប់ញ័រតែតវ៉ា។ ជនកំណាច​ញញឹម ដៃម្ខាងទៀតលូកទៅដោះខោដេកសម្រាតភ្លាម។ គេគ្មានខោក្នុងទេ។

«វ៉ាស!»

ជីពចររបស់អាន់នីកាលោតញាប់ រាងកាយរបស់នាងត្រជាក់ បន្ទាប់មកក៏ក្តៅពេញខ្លួន។ នាងមិនដែលឃើញមនុស្សប្រុសស្រាតទេ។

«កុំ!»

កាចនិងជេរ ប្រែមកជា​សុំ​សេចក្ដី​មេត្តា​ករុណា​ភ្លាម។

«ខ្ញុំនឹង​ស្តាប់បង្គាប់!»

«ហួសពេលហើយ!»

គេខ្សឹប នាងបិទភ្នែក។ ដោយ​ប្រើ​សក់នាង​ផ្ទាល់​ដើម្បី​គ្រប់គ្រង​នាង គេ​បាន​រុញទម្លាក់​នាង​ចុះ​មក​លុតជង្គង់​។

«ទេ!!!! កុំណា៎ ខ្ញុំខុសហើយ!»

 Mikhail ញញឹម សម្រាត​ទាញខោចុះដល់ដី។ ស្តេចនាគដ៏ធំ រឹងនិងវែងរបស់គេ ប៉ះប៉ប្រះមុខនាង​។

អាន់នីកា​​បិទភ្នែក​ភ្លាម នាង​ស្លុតណាស់ ខំគេចមុខ តែត្រូវគេទាញបាន​​មកវិញ។ អាន់នីកាស្រក់ទឹកភ្នែកច្រោក។ ជាលើកដំបូងនាងធុំក្លិនមនុស្ស​ប្រុស រាងកាយរបស់នាងញ័រញាក់។

«ហាមាត់!​»

គូដណ្តឹងបញ្ជាបែបនេះ អាន់នីការឹតបិទមាត់គ្រវីក្បាល​ តែងាកមិនបានយូរ ព្រោះគេចាប់សក់នាងជាប់ នាងស្រែកយំព្រោះឈឺចាប់។

អាន់នីកាការហាមាត់យំ ជាការបើកមាត់បញ្ចេញអណ្តាតឱ្យមីខាអ៊ីលដឹកនាំក្បាលនាគសាហាវ ដែលញាប់ញ័រ រឹងរូស ឆេះកំហឹង ចូលទៅឆែកមើលបេះដូងបរិសុទ្ធរបស់នាង​។ នាងជាប្រពន្ធគេ គេគិតបែបនេះ ហើយមិនមាន​ថ្ងៃប្រែគំនិតទេ។ នាង​ហ៊ានរត់ចោលរោងការ នាងមិនស្គាល់គេជានរណាទេ។

គេបញ្ជូន​កន្លែងមានតម្លៃបំផុតរបស់បុរស ទៅដល់អណ្តាតរបស់នាង ដើម្បីឱ្យនាងភ្លក់រសជាតិមនុស្ស​រោគចិត្ត។

 ស្បែករបស់គេទន់និងកក់ក្តៅ ខណៈម្រាមដៃរបស់គេបានបង្វិលសក់របស់នាងយ៉ាងតឹង ភ្ជាប់មាត់​ទៅចំ​របស់មួយដែលនាង​ត្រូវតែខំថែថ្នម​វាពីពេលនេះតទៅ ហើយគ្មានសិទ្ធិមកតវ៉ា។

តួឯកបាឡេស្រែក ឈ្លក់ ថប់ដង្ហើម និងថ្ងូរជុំវិញវាដោយបណ្តោយឱ្យថ្ពាល់របស់នាងប៉ោងឡើង ដើម្បីបំពេញទំហំដ៏ធំសម្បើមរបស់ស្តេចនាគ។

គេគ្មានមេត្តាចំពោះសភាពស្រីល្អដែលមានទឹកភ្នែក និងការដង្ហក់ទេ។

ទឹកមាត់និងទឹកភ្នែកអាន់នីកា​ស្រក់ជោកមកថែម​ នៅរាល់ពេលដែលមីខាអ៊ីល​ទាញខ្លួនឯង​ថយ​ក្រោយ រួច​រុញ​ទៅ​មុខចូលទៀត ជ្រៅនិងខ្លាំង។

​     ម្ដង​ហើយទៀត ជ្រៅឡើង ញាប់ឡើងខ្លាំងៗ អាន់នីកា​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា ​ធ្លាយបំពង់កនិងគាំងជីវិតស្លាប់បន្តិចទៀតនេះ។

ភ្នែករបស់នាងវិល នាង​គ្រប់គ្រងគ្រប់យ៉ាងមិនបានទៀតទេ នាង​ស្រក់ទឹកភ្នែក នាង​ប្រឆាំង ប៉ុន្តែព្រោះខ្សោះខ្យល់ នាង​ត្រូវបឺត​យកអុកស៊ីសែន ក៏ជាពេលអណ្តាតរបស់ត្រូវបង្ខំបឺតជញ្ជក់កូននាគរបស់គេ​ចូលក្នុងបំពង់ដង្ហើម​កាន់តែជ្រៅថែមឡើងៗ រាល់ពេលនាងខំត្រដររស់។

«ល្អណាស់ប្រពន្ធល្អ!» មីខាអ៊ីលគ្រហឹមសរសើរ និងស្រែកថ្ងូរដោយឋានសួគ៌គេ​គ្រប់គ្រង។ គេវាយនាងសន្ធប់ម្តងហើយម្តងទៀត ឈ្លក់ទាំងទឹកមាត់និងទឹកភ្នែក វាជាទណ្ឌកម្មពិតមែនហើយ នាងក៏យល់ថា​ជិតស្លាប់ព្រោះអស់ខ្យល់ម្តងៗ។

មាត់នេះស្ងួត មិនដឹងពេលណា​ទើបចប់ទេ គេចេញចូលខ្លាំងៗ ហើយគេគ្រប់គ្រងនាង​ពេញបាតដៃ ត្រឹមប្រើហត្ថាតែម្ខាង។

«ស្រីល្អម្នាក់នេះ ផ្អែមណាស់ ខ្ញុំនឹងមកលេងរាល់ថ្ងៃ!»

គេនិយាយទាំងដែលនាងទ្រហោយំ មីខាអ៊ីល​ប្រហែលស្តាប់មិនឮ ឬធ្វើមិនដឹង។ នាង​ឈ្លក់ត្រដរខ្យល់ គេក៏ដកចេញ ឱ្យខ្យល់នាង​ដកបន្តិច តែក៏ផ្អឹបមកជាប់វិញទៀត។

មីខាអ៊ីលបង្ហាញ​អំណាចគ្រប់គ្រងជីវិតនាង រហូតដល់ពេលវេលា​នៃការដាក់វិន័យបានចប់ គេដកវាចេញ បន្សល់នូវអ្វីមួយក្តៅ ក្រអូប ប្រៃ និងមានឱជារសពេញបំពង់កអាន់នីកា​។

នាង​ខ្សឹកខ្សួល ពេលគេលែងដៃថ្នមៗ។​ អាន់នីកា​​ទ្រេតព្រោះមិនអាចទប់ខ្លួន ខណៈគេចាប់ទាញនាង​ឡើងមកដោយម្រាមដៃសងខាង ហើយភ្នែកម៉ាហ្វៀសម្លឹងនាងស្រទន់​។

នាងពិតជាកម្សត់ ខ្សោយនិងស្អាត។ អាន់នីកា​សម្លឹងគេ នាង​យំ​ក្រហមមុខង៉ូវ នាងចាញ់ ហើយនាង​ខ្លាចណាស់។

មីខាអ៊ីល​ញញឹម ពេលសម្លឹងនាងពីលើដល់ក្រោម។ ដៃនាង​នៅជាប់ចំណង ខ្លួននាងរបូតអាវខ្លះ សល់ខោអាវខ្លះ តែគេដឹងថា នេះទើបជាឆាកចាប់ផ្តើមទេ។ គ្រាន់តែត្រូវគេមើល នាងក៏ញ័រខ្លួនភ័យ។

ប្តីមិនទាន់រៀបការម្នាក់នេះ ផ្តើមថើបមាត់នាង។ ខឹងគេណាស់ អាន់នីកា​ឈ្ងោកគេច ធ្វើឱ្យប្រុសមាឌយក្ស​គេខាំមាត់គ្រឺត។ នាងរឹងរូស តែគេមិនគំហក គេ​ហៅនាង​ស្រាលៗត្រជាក់ៗ។ សំឡេងគេ​គ្មានមនោសញ្ចេតនាទេ។

«អាន់នីកា!»

ខ្លាចគេសូម្បីពេលគេបន្លឺសំឡេង។ នាង​ងើបមុខ​យឺតៗ ហើយ​ទន់ជើងចង់ដួលតែគេ​ទប់ជាប់។

នាងញ័រមាត់ដែលនៅសល់ជាតិស្នេហាខាប់ៗប្រលាក់និងស្អាតបំផុត។ មីខាអ៊ីលញញឹម សម្លក់កន្លែងនោះ។ អានីកា​​គ្រវីក្បាលតិចៗអង្វរក តែដូចទាញឱ្យគេ​ប្រញាប់ឈ្ងោកមក​ថើបមាត់ដណ្តើមជាតិរំអិល គឺថើបពីតិចទៅកាន់តែខ្លាំងនិងលឿន ហើយជញ្ជក់ផ្តាច់ដង្ហើមតែម្តង។

ដៃគេច្បាម​ខ្លាំងនិងឈឺ គ្រប់គ្រងផង​អង្អែលសក់របស់នាងផង។ ដៃគេក្តោបក្បាល​អាន់នីកា បង្ខំឱ្យនាងនៅជាប់នឹង​ការថើបនេះ រហូតរាងកាយអ្នករបាំត្រូវញាក់សាច់ញា័រទទ្រើក​អស់ដង្ហើមដកក៏ងាកចេញមិនបានមួយអ៊ីញណាទាំងអស់។

គេ​បន្ថយវិញឱ្យនាង​បានដង្ហក់ស្រូបដង្ហើមចិញ្ចឹម​សួត មុនពេលដាច់ខ្យល់។ អាន់នីកាទើបបានធូរបន្តិច​មីខាអ៊ីល រុញច្រានថ្ពាល់របស់នាងឡើងមករកអណ្តាតគេទៀត ហើយ….

«please»

នាង​យំ ពេបនិងស្អាតបំផុត ក្មេងណាស់ ខ្សោយនិង​គួរឱ្យចង់ធ្វើបាប។

Mikhail សើច​តិចៗ សំឡេងគេ​ក្រអុលហើយទាក់ទាញទៅដោយអំណាច។ ដៃម្ខាងគេ​​ចាប់​ចង្កា​របស់​នាង នាងទាបត្រឹមទ្រូងគេ ភ្នែកគេ​​​សម្លឹង​មើល​មុខ​នាង ហើយខ្សឹប៖

«គ្រប់ឬនៅ?»

Mikhail មិនចំណាយពេលរង់ចាំការឆ្លើយរបស់នាងទេ។ គេលើកនាង​ឡើង ​ដូច​ជា​នាង​គ្មាន​ទម្ងន់​អ្វី​សោះ ហើយ​បោះ​នាង​ទៅ​លើ​គ្រែ។

បុរសកំណាចឈ្ងោក​​ដោះអាវ​ចេញ ហើយ​ទាត់​ខោ ងើបមុខមកវិញឃើញនាង​ថយដល់គែមគ្រែ។

ភ្នែក​របស់ Annika ជ្រៅនិងក្រហម​ក្នុង​ស្នាម​អនុស្សាវរីយ៍​ដ៏​អភ័ព្វ​។

មាត់នាង​​ប៉ោងដោយការថើបនិងទណ្ឌកម្ម ​​ដើម​ទ្រូងនិងពោះ​រង្គើព្រោះរន្ធត់។ គេកន្ធែកជើង​ដ៏គ្រោះថ្នាក់ដែលមុននេះ បំផ្លាញដង្ហើមនាង ហើយ​បំភ័យនាងដោយរាងកាយធំ ផ្នត់ច្រើននិងរឹង។

«មកណេះ!»

សំឡេងគេហៅស្រាលសោះ តែនាងព្រឺសម្បុរស្រែកយំ ​ថយទៅ​គែម​គ្រែកាន់តែជ្រៅ។

ប្រុសសង្ហា​ខាំធ្មេញ ​គេតែងតែមានអ្នកស្តាប់បង្គាប់ ស្រីៗជាច្រើនបម្រើគេដោយស្មោះ។ គេ​ចាប់ច្បាម​​យក​កម្រាល​ពូក​ពណ៌​ស​មក​រុំពេញ​កដៃមួយដែលសែនខ្លាំង និងដែលមុននេះច្បាមសក់នាង​។

«ខ្ញុំសុំទោសរួចហើយ ដែលបានរត់ ដែលបានជេរ និង….»

«គ្មានការលើកទោសទេក្នុងជីវិតប្តីម្នាក់នេះ!»

គេនិយាយហើយទាញពូកមក នាង​យំង៉ោងឡើង។ អាន់នីកា អស់សង្ឃឹមនាង​បិទភ្នែកពេលពូកត្រូវអូសនាងទៅ។ ចុងក្រោយនាង​បានបើកភ្នែកមកវិញ​ដោយ​ភាពចាញ់ប្រៀប។ គ្រាន់តែសម្លឹងមើលគេ និងភ្នែកពណ៌ក្រមៅរបស់គេ នាង​និយាយយ៉ាងញាប់៖

«មីខាអ៊ីល ខ្ញុំឈប់រត់ហើយ​ខ្ញុំធ្វើតាមគ្រប់យ៉ាង ខ្ញុំសន្យា!»

Mikhail ងើយច្រមុះផ្តល់ឱ្យនាងនូវចម្លើយស្ងាត់ស្ងៀមចំពោះការចរចានេះ តែបាតដៃគេ ឈោងទៅរកស្ទាបមើល​តំបន់ពែងដ៏កក់ក្តៅរបស់នាង។ ដៃគេពេញខោក្នុងរបស់នាង។

នាង​លែងអង្វរបានមួយអឹះណា ព្រោះបបូរមាត់របស់នាងរបើកដោយការអស់ខ្យល់។ ​ចំណុចខ្សោយនេះបង្ខំ​ឱ្យនាង​ស្រែក​ថ្ងូរ ​ហើយ​រុញខ្លួនចេញ​ តែចេញមិនរួចពី​ដៃរបស់គេទេ។ វាកំណាចណាស់ ដូចជាទឹកមុខស្មើៗឃោរឃៅរបស់គេ។

គ្មាននរណាម្នាក់ធ្លាប់ប៉ះនាងបែបនេះទេ សូម្បីតែនៅក្នុងសុបិនដ៏តណ្ហា​យុវវ័យ​ក៏មិនដែល។

«ឱ!​ព្រះ​អើយ» នាង​ស្រែក​ថ្ងូរ ដោយរ​បើក​ភ្លៅ​របស់​នាង​ ​ធំចេញមិនដឹងខ្លួន។

«ស្រីស្អាតម្នាក់នេះចង់ហើយ នាងសើមមែនទេ?»

ការសើចចំអកបញ្ចេញសំឡេងជាជនជាតិរុស្ស៊ី ធ្វើឱ្យនាងខ្មាស តែនាងមិនអាចគ្រប់គ្រងបានទេ ដៃគេវាយលុកនាង អង្អែលរង្វង់មូលៗជុំវិញនោះ។

ប៉ុណ្ណឹងសោះអាន់នីកា​ញ័រនិងកន្ត្រាក់។ ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ នាង​ផ្ងារក្រោយហើយ​លែងគេច។ អ្វីមួយ​​រឹត​បន្តឹង​នៅ​ខាង​ក្នុងពោះវៀនបង្ខំនាងឱ្យទទួលយកគេ នៅរង់ចាំចលនារបស់គេហើយចាប់ផ្តើម​របូតមាត់ ​ស្រែក​ថ្ងូរ។

«បានហើយ! ខ្ញុំនឹងទៅចោលនាង​ឱ្យនៅវេទនា​បែបនេះ!»

គេដកដៃចេញពេលនាងជិតឈានដល់ចំណុចចុងក្រោយ។ មុខ​របស់ Annika ឡើង​ពណ៌​ផ្កាឈូក​ដោយ​ភាព​អៀនខ្មាស ប៉ុន្តែ​នាងចង់​បានគេឱ្យនៅបន្ត។

«ខ្ញុំ​ចង់​បាន​វាទៀត មីខាអ៊ីល  ខ្ញុំត្រូវការអ្នក» នាងចង់និយាយតែនាងសម្លក់សម្លឹងគេ។ ភ្នែកនាងអង្វរ ភ្នែកគេ​ដាច់មេត្តា។

«ទៅៗ»

នាងបណ្តេញ​ទាំងខុសពីចិត្ត​។ មុខនាង​អង្វរ មាត់នាង​ឈ្លើយ?

មីខាអ៊ីលបញ្ចេញសំឡេងសើចស្រើបស្រាល គេឡើងមកហើយ ដោយលូកដៃមកចាប់ភ្លៅនាង​។

នាង​ស្រឡាំងកាំងសម្លឹងគេ។ មិននឹកស្មានថា ការបាត់ព្រហ្មចារីគឺរបៀបនេះ​ នៅកន្លែងនេះជាមួយមនុស្សឃោរឃៅនេះ?

លើកនេះបាតដៃកំណាច​ដាក់ច្របាច់ត្រគាកសងខាង នាង​គ្រវីក្បាល គេញញឹមថើបថ្ងាសនាងថ្នម​ៗឱ្យនាងភ្លេចថា គេកំពុងរុញរបស់គេមកគឹបយ៉ាងឃោរឃៅ។

នាង​ស្រែក។

គេមកនៅខាងក្នុងរបស់នាងបែបនេះ មិនថ្នមអីទេ គឺបែបនេះ។

នាង​ស្រែក វាឈឺរហែកខ្លួនជាពីរ នាង​យំ ភ្នែកគេ​សម្លឹង បង្ខំឱ្យនាងដើម្បីទទួលយកគេ។

គេបាន​ទាក់​ភ្នែក​ដោយ​មិន​ងាក​ក្រោយ ដកខ្លួនផ្នែកក្រោម ហើយ​​ចូល​ទៅ​ក្នុង​នាង​ម្ដង​ទៀត ធ្វើ​ឱ្យ​ភ្នែក​របស់Annikaស្លើតដោយ​ការឈឺចាប់ នាង​ដួលទាំងស្រុងទៅលើពូក ហើយស្រក់​ទឹកភ្នែក ស្រែកហាមាត់យំ។

​     ជាអាថ៌កំបាំង នាង​មាន​​​ភាព​រីករាយ​លាយឡំនិង​ការ​ឈឺ​ចាប់….នាង​មិន​ធ្លាប់​មាន​អារម្មណ៍​បែប​នេះ​ទេ​ពី​មុន​មក។

«ចេញទៅ សូមអង្វរមីខាអ៊ីល»

នាង​យំនិងច្បាម​កដៃគេ។ គេប្រលេះដៃនាង​ចេញ ហើយគេ​ធ្វើចលនា។

ជើងនាង​នៅលើភ្លៅគេសងខាង តែវាមិនមែនជាជើងនាងទៀតទេ វាស្ពឹក ឈឺគ្មានឈាម​។

«ខ្ញុំត្រូវគេរំលោភយ៉ាងឈឺចាប់!»

នាង​ស្រែកយំ តូចចិត្ត​ គេគ្រហឹម​សើចក្នុងបំពង់ក។

«ខ្ញុំនឹងស្លាប់ លោកនឹង​សប្បាយចិត្ត!»

គេនៅតែសើចខឹកៗហើយសម្រុកចូលនាង​ស្រែក។

«ចប់ទៅមីខាអ៊ីល!»

គ្មានសំឡេងខាងប្រុសទេ។ គេកំពុងទប់អារម្មណ៍​ដាក់ទណ្ឌកម្មនាង ឱ្យបានយូរ​រហូតដល់នាង​លែងនិយាយ នាង​គាំង​ទើបគេព្រមទម្លាក់អម្រែកហើយបញ្ចប់។

គេឈប់ស្ងៀម អាន់នីកាដកដង្ហើមបានវិញ។

ការឈឺចាប់រសាយចុះបន្តិចៗ រហូតសល់តែអារម្មណ៍ស្រាល ល្អ និងអស្ចារ្យ។

គេឱនមកទ្រោបលើនាង ច្របាច់នាងគ្រប់ទិសទី រាងកាយនាង​ខ្ទេច​ទន់ និងក្លាយជាគ្មានកម្លាំងក្រោមសម្ពាធគេ។

«ខ្ញុំនឹង….»

គេនិយាយកាត់៖

«បងអាចធ្វើបែបនេះពេញមួយយប់ដោយអត់សម្រាក បើឮពាក្យមិនល្អមួយម៉ាត់ទៀត!»

នាង​ឈប់….បើកភ្នែកក្រហមៗ សម្លឹងដំបូល។

នេះឬប្តីដែលប៉ានាងឱ្យមក?

ប៉ុន្តែការឈឺចាប់ក្នុងពោះបានបង្ខំនាងឱ្យខាំមាត់លែងនិយាយ។

ធ្វើបែបនេះទល់ភ្លឺមែនទេ? នាង​ទទួលយកបានដោយរបៀបណា?

«នេះជារបៀបដែលមនុស្សប្រុសផ្ទះនេះធ្វើលើមនុស្សស្រី?»

នាងយំនិយាយសឹងមិនឮដាក់មីខាអ៊ីល។

«តាមសភាពការណ៍!»

បេះដូងរបស់នាងលោតញាប់ដូចឆ្កួត ពេលឮពាក្យគេឆ្លើយ។ ប៉ុន្តែភ្នែករបស់នាងមិនងាកចេញពីស្មាធំដណ្តប់លើមុខនាង​ទេ។ ស្បែកគេស្រគាំម៉ដ្ឋនិងណែន ហើយ…..ក្រអូបក្លិនមួយដែលនៅសេសសល់ក្នុងមាត់នាង​។

«លែងខ្ញុំទៅ!»

«នាង​ជារបស់ខ្ញុំ​! ជាកម្មសិទ្ធិកន្លែងនេះ! ធ្វើចិត្ត​ទៅ! ពេញមួយជាតិនេះ!»

«ខ្ញុំនឹង​ចាកចេញ!» នាងស្រែកខឹង។

គេឮភ្លាម​ក្រោកស្មា ធ្វើឱ្យនាង​ភ័យ។ អាន់នីកាប្រឹង​ឱបគេមកវិញ ព្រោះនៅចាំពាក្យសន្យាខ្លួនឯងបាន និងចាំពាក្យគេដែលអះអាងថា គេអាច«ធ្វើដូច្នេះពេញមួយយប់!»។

អាន់នីកា​ខំឱបគេ តែគេ​រើឡើង​ រហូតដល់របើករបាញចេញពីការឱបរបស់នាង​។

អាវនាងនៅ។ ទីនេះមិនទាន់អាក្រាតទេ គ្រាន់តែគ្រប់យ៉ាង បានទៅគេអស់ហើយ ​នៅកន្លែងមួយគេមិនទាន់ភ្លក់។ ដើមទ្រូងនាង​ដែលកម្រើកញ័រ។

ភ្នែកគេមកដល់ហើយ។

គេចង់ធ្វើទៀត។ អាន់នីកាឈ្ងោកមុខដឹងកំហុសនិងភាពចចេសរបស់នាង​។

«ខ្ញុំទៅលែងរួចហើយ!»

គេក៏ឃើញនាងដូចឆ្មា​ប្រលាក់ទឹកក្តៅ រលាកនិងរាងចាល។ មីខាអ៊ីលញញឹម៖

«ណ្ហើយ! បាន​គ្រប់គ្រាន់មេរៀនសម្រាប់យប់នេះ! តែ….ឈឺ? Sorry អ្នកណាដឹងថាស្រីពូកែជេនៅព្រហ្មចារី​?​»

នាង​យំសម្លឹងមុខគេ។ នាង​កំពុងបាត់បង់អ្វីមួយដែលជាពេជ្រថ្លាក្នុងជីវិត​ក្នុងដៃមនុស្ស​ដែលនាងទើបស្គាល់ហើយកំណាចដូចសត្វខ្លាឬតោ។ មីខាអ៊ីគ្រវីស្មា​ឈានទៅដោះចំណងដៃឱ្យនាង។ ទឹកភ្នែកអាន់នីកា​ហូរត្របាញ់ សសិតយំតូចចិត្ត​។

គេឱនមកថើបត្រចៀក នាង​មិនហ៊ានងាកចេញទេ។

ដៃនាង​ទន់និងល្វើយលើកមិនរួចផងបានអីច្រានគេ? ចុះបើគេមកលេងទៀត​ធ្ងន់ៗនាងស្លាប់មិនខាន។

«ទៅងូត​ទឹក​ក្តៅ លែងអីហើយ!»

​«ខ្ញុំស្លាប់កាន់តែល្អ!» នាង​តបភ្លាមធ្វើឱ្យប្តីមិនទាន់ការ ដែលបម្រុងចុះពីគ្រែគេងាកមកវិញដោយមុខស្មើ។

អាន់នីកាឈ្ងោកមុខដូចក្មេងដឹងកំហុស។ នាង​ស្អប់រាល់​ការភ្លាត់មាត់ និងភាពអស់សង្ឃឹម​ក្នុង​សំឡេង​របស់​នាង ប៉ុន្តែ​ទ្រូងនេះមិន​មាន​អ្វីចង់​លាក់លៀម​នោះ​ទេ។

នាង​ខឹងចិត្ត នាង​ចង់ស្លាប់។ បើការស្លាប់អាចឈ្នះមនុស្ស​មិនដែលចាញ់ម្នាក់នេះ នាង​នឹងស្លាប់ឱ្យប៉ានាងចេះស្តាយ។

Mikhail ជួយទាញសំពត់នាងឡើងវិញ ហើយរៀបសក់ឱ្យ។

​«បងនឹង​មិនបីមនុស្សស្រីម្នាក់ទៅបន្ទប់ទឹកទេ បើគេមិនថើបបង!»

ឮហើយ នាងប្រញាប់​អូស​ខ្លួន​ឯង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់ទឹក មិនខ្វល់ចង់ឱ្យគេបីឡើយ។ សង្ឃឹម​អាចគេសំងំ ជម្នះរាល់របួសក្តៅៗគ្រប់បរិវេណលើរាងកាយរងគ្រោះនេះ។

ពីគ្រែទៅ មីខាអ៊ីលសម្លឹងអាន់នីកា គេញញឹម។ នាងរឹង តែនាងគួរឱ្យស្រលាញ់។ មីខាអ៊ីលងាកមកមើល​​រាល់​ស្នាមឈាម និង​ការញក់ញីសេសសល់លើគ្រែ។

«ញ៉ាំអាហារ​តាមសម្រួល បើឃើញចាននៅទៀត នឹង​ពិបាកខ្លួនទៀតអាន់នីកា!»

គេស្រែកប្រាប់ ធ្វើឱ្យនាងខឹងបើកទឹកឮៗមិនចង់ស្តាប់ទេសំឡេង​មនុស្សម្នាក់នេះ។

មីខាអ៊ីល​ឱនសម្លឹងរាងកាយអាក្រាតនេះ​គេនិយាយ៖

«ឯងចង់ទៀតហើយ? អត់ធ្មត់!​ គេថ្មី ហើយតូចណាស់! ឯងក៏ឃោរឃៅណាស់ដែរ ពិន័យឱ្យឈប់ឃើញគេពីរបីថ្ងៃសិន ព្រោះគេអាចនឹងស្លាប់ដោយសារឯង!»

មីខាអ៊ីលស្លៀកពាក់ហើយចុះទៅធ្វើការ​ដោយរីករាយ​ក្នុងជីវិតដូចជាកូនកំលោះទើបនឹង​រៀបការរួច​។

«និយាយ» Vasili បានប្រាប់ទៅអ្នករាយការណ៍ ដែលហាក់ស្ទាក់ស្ទើរមិនចង់ពោល។ Vasili និង Mikhail ដែលជាបុរសកំណាចបំផុតនៅក្នុងទីក្រុងនេះទាំងមូល គេមានសម្ពាធជះលើគ្រប់គ្នា។

កងការពារបានលេបទឹកមាត់ភ័យហើយឆ្លើយ៖

«កូនក្រមុំរបស់ Egor បាត់ខ្លួនហើយ»

Mikhail មិចភ្នែក។

«គេចពីមង្គលការ?!» ឪពុកគេសួរទាំងដាក់កាហ្វេចុះថ្នមៗ។

ជំពូកទី៤

គេចមិនរួចដល់ចុងផែនដី

នៅច្រកតូច ផ្លូវខាងក្រោយអាគារដ៏ស្ងប់ស្ងាត់និងងងឹតមួយ ជាទីក្រុងឆ្នេរនៃរដ្ឋកាលីហ្វ័រញ៉ា ចង្កៀងមុខរបស់រថយន្ត Bentley ពណ៌ខៀវខ្ចីបានភ្លឺឡើងជះ​ទម្លុះ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ភាព​ស្រាងៗសែនត្រជាក់វេលា​​​ព្រឹក​ព្រលឹម​សែនអាប់អួ។

មានអារម្មណ៍ថាឯកោ Annikaបានបញ្ជាយានជំនិះនេះទាំងមិនថ្នឹកនោះទេ។ ដោយតែមានអ្នកមកជួយបើកបរ ការគេចខ្លួនមួយដែលគ្មានបទពិសោធន៍ នារីក្មេង​ជ្រើសរើសយកឡានមួយនេះ ដោយហេតុផលពីរយ៉ាង ​ទីមួយ​ វាមានប្រអប់លេខដោយស្វ័យប្រវត្តិ ហើយទីពីរ នាងដឹងពីកន្លែងដែលអ្នកផ្ទះទុកសោ។ រូបរាងទាន់សម័យរបស់រថយន្ត Bentley មិនសមនឹងអាន់នីកាដែលភ័យព្រួយនិងរងាទេ។ ស្រីម្នាក់នេះ​កំពុង​ស្លន់ ព្រោះវាមិនដំណើរការទោះពេលនេះមួលសោ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​គន្លាក់ច្រើនដងហើយ។

«ភ្ញាក់ឡើង» អានីកាបានលើកទឹកចិត្តឡាន​ដោយសំឡេងងងុយដេក អស់សង្ឃឹម។ អត់ដំណើរការទេ។ ​ទីបំផុតកូនក្រមុំដែលរត់គេច ​បាន​ចុះទៅក្រោមកាច់​​សម្រួល​កៅអី​​បត់​ត្រលប់​ក្រោយ ​ហើយឡើងមក​គេង​លក់យ៉ាងស្កប់ក្នុងទុក្ខសោក។

ស្នូរអ៊ូអរដាស់នាង​ឡើង។

អាន់នីកា ជូតភ្នែករួចរេខ្លួនក្រោកមកក្រឡេកមើលតាមបង្អួច។ នាង​រាវរកក្រដាសមកកម្ចាត់សំណើមដែលបង្កើតជាព្រិលៗនៅលើកញ្ចក់ព្រោះរងា។

យ៉ាងណាក្តីនាងបានមានកម្លាំងវិញខ្លះហើយ ក៏ដកដង្ហើមយ៉ាងជ្រៅចុចបើកកញ្ចក់បន្តិច ត្រងយកប្រភពកំសួលខ្យល់បរិសុទ្ធដែលសម្រុក​ត្បុលចូលមកយ៉ាងលឿន។

ឱ! ​ក្លិន​អំបិល​សមុទ្រនិងសារាយ។

ទីក្រុងឆ្នេរ​ដ៏វិសេសអើយ ខ្ញុំឯកាណាស់!

ចិត្តនេះក្រៀមស្រពោន ពេលដែល​នាងកាន់តែ​យល់​ឃើញ​ថា បានគេចចេញមកសែនឆ្ងាយពីផ្ទះវីឡា​នាស្រែចម្ការនិងវាលស្រែដ៏គួរឱ្យទាក់ទាញក្បែរទីក្រុង Las Vegas ហើយគ្មានថ្ងៃវិលទៅវិញទេ។

វាជាផ្លូវជីវិតថ្មីដែលនាង​ចង់ច្នៃឡើងដោយគ្មានអ្នកបង្គាប់បញ្ជា។ អាន់នីកា មិនដែលឃើញកាលីហ្វ័រញ៉ាទេពីមុនមកទេ តែ​ធ្លាប់ឮថា ជាកន្លែង​មាន​ភាព​អ៊ូអរ​ ជា​ទីក្រុងសេដ្ឋកិច្ច​និង​ធំធេង។ ប៉ុន្តែ…ទោះជា​នៅ​ទីនេះ ថ្មីនិងចម្លែក ក៏Annika មាន​អារម្មណ៍​ថា ​នាងមាន​សេរីភាព។

គ្មានអ្នកណាស្គាល់នាង មកតាមដានឬ​បញ្ជានាងឱ្យរៀបការទេ។

​អាច​ដក​ដង្ហើម​បាន​ជ្រៅ​ៗជា​លើក​ដំបូងក្នុងជីវិតមួយថ្មី ដែលគ្មាននរណាម្នាក់នៅជុំវិញដើម្បីស្តីឱ្យ   ​រិះគន់ ​ឬបង្ខំឱ្យធ្វើជាកុលនារី រាំនិងត្រៀមរៀបការជាមួយអភិជន។

ហ៊ឹម….គ្មានបុគ្គលិកឬអង្គរក្សមើលការខុសត្រូវ គ្មានអ្នកបម្រើ តែជីវិតនេះល្អខ្លាំង។ ដោយសារ​នេះជាការសម្រេចចិត្ត​ស្លាប់រស់ នាង​បានរើ​ប្រញាប់​ប្រញាល់​សម្ភារៈចាំបាច់ ដាក់​ក្នុង​កាបូប​ស្ពាយ​ដ៏​ធំ​មួយ​ ​ពេល​យប់ដែលប៉ានាងមកប្រាប់ថា ត្រូវរៀបការ។

អាន់នីកាមិនបានខ្ចប់ភួយឬខ្នើយទេ ដូច្នេះនៅទីនេះនាង​​ប្រើ​អាវ​កាក់​ជា​ភួយ និង​ស្រោមជើង​ក្រាស់​មួយ​គូធ្វើជា​ខ្នើយកើយ​បណ្ដោះអាសន្ន។ នេះ​មិន​មែន​ជា​គម្រោងរត់មួយ​ដ៏​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​ទេ ប៉ុន្តែAnnikaដឹង​ថា​ ម៉េចក៏បាន ឱ្យតែមិនបាច់រៀបការ។

ឪពុកនាងកុហកនាង​។ លោក Egor ធ្លាប់សន្យាថា នាំនាងទៅញ៉ូវយក ដើម្បីក្លាយជាអ្នករាំរបាំបាឡេជាតិ ប៉ុន្តែចុងក្រោយ​ ឱ្យនាងបំភ្លេចសុបិននោះមកភ្ជាប់ពាក្យជាមួយបុរសដែលនាងមិនស្គាល់​។

​អារម្មណ៍នេះនៅ​សោកសៅ​យ៉ាង​ខ្លាំង ​នៅ​ពេល​នាង​គិត​អំពី​ពាក្យពេចន៍គ្មានបេះដូង​គ្មានមនោសញ្ចេត​របស់​ឪពុក​នាង។

គាត់តែងតែមានកែវភ្នែកមួយកុហកនិងធុញទ្រាន់នឹងនាង។ របៀប​ដែលគាត់បង្កើត​ស្នាម​ញញឹម​ដ៏​ឃោរឃៅ ក្នុងការប្រាប់ពាក្យ«រៀបការ»គឺបាន​បំផ្លាញទាំងស្រុងនូវសេច​ក្តី​សង្ឃឹម និង​សុបិនអាជីព​របស់​នាង។ ​គាត់​សប្បាយ​ចិត្ត​ ពេល​ឃើញ​នាង​ឈឺ​ចាប់។ ហេតុអ្វី​ឪពុកម្នាក់អាចធ្វើបែបនេះមកលើស្រីរបស់ខ្លួន​ដែលជាសាច់ឈាមរបស់គាត់?

គាត់បានអនុញ្ញាតឱ្យនាងលាបជញ្ជាំងបន្ទប់គេង ជាមួយនឹងផ្ទាំងរូបភាពរបស់អ្នករាំរបាំបាឡេដែលមានជំនាញវិជ្ជាជីវៈ ហើយបានបន្លប់ធ្វើជាជជែកគ្នាអំពីផែនការអនាគតរបស់នាងនៅក្នុងក្រុម​បាឡេ​ជាតិ ចំណាយប្រាក់យ៉ាងច្រើន សម្រាប់ជួលគ្រូនិងឧបករណ៍រាំរបាំបាឡេ សម្លៀកបំពាក់កែទម្រង់ផ្ទះទាំងមូលទៅជាស្ទូឌីយ៉ូរាំរបាំបាឡេ តែចុងបញ្ចប់បាន​បំផ្លាញសេចក្តី​ស្រមៃក្នុងបេះដូង​​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត ដោយ​មិន​បាន​ប្រាប់​នាង​ថា​ គាត់កំពុង​សម្លាប់នាង​ទាំងរស់។

​     បេះដូងរបស់Annikaកាន់តែឈឺចាប់ឡើង ដោយគិតអំពីអ្នកគ្រូ Claire ជំនួយការផ្សេងៗទៀត សូម្បីតែម្តាយរបស់នាងផ្ទាល់ ពួកគេទាំងអស់បានរួមគ្នាបំផ្លាញសុបិន​អាជីព​របស់នាង។  ចម្លើយគឺច្បាស់សម្រាប់នាង នាង​ត្រូវបានគេរៀបចំមកយូរហើយ ហើយ​​ជា​មនុស្ស​ចុង​ក្រោយ​ដែលដឹងថា ឪពុក​របស់​នាង​បាន​លេង ល្បិចរក្សានាងឱ្យជាប់ក្នុងភាពងងឹតមួយនៃក្តីស្រមៃដែលគ្មានថ្ងៃក្លាយជាការពិត ដើម្បីគ្រប់គ្រងជីវិតនាង។

បរឡានយឺតៗទាំងជូតទឹកភ្នែក។

អាន់នីកាមិនដែលឃើញទិដ្ឋភាពបែបនេះពីមុនមកទេ  អ្វីគ្រប់យ៉ាងគឺភ្លឺចិញ្ចាចដោយអំពូលLED    ម៉ាកយីហោល្បីៗ​ភ្លឺចាំងប្រជែងគ្នា។

ដំបូងនាងមានគម្រោងហោះមកឆ្ងាយចាកចោលចេញពីលោកឪពុក Egor Baranov ហើយមកផ្សងព្រេង​នៅទីក្រុងនេះ ដែលមានចម្ងាយរាប់រយម៉ាយល៍ ​បើក​បររត់មក​ទាំង​យប់​រហូត​ដល់​ព្រឹក​ព្រលឹម ដោយ​ឈប់​ទិញ​សាំងនិង​អាហារ​សម្រន់ បង់​ប្រាក់​ជាមួយ​កាត​ឥណទាន​ដែល​គេ​លួចពីកេសម្តាយ។

គោលដៅចុងក្រោយគឺ​ព្រលាន​យន្តហោះ​នៅ Arcata។

អស់សាំង?

នាង​បាន​ព្យាយាម​រកស្ថានីយ៍ចាក់​បំពេញ​ធុង​ ជា​ចុង​ក្រោយ​ទើប​ដឹង​ថា​កាត​ឥណទាន​ត្រូវ​បាន​គេ​លុប​ចោលសុពលភាព។

ដោយ​គ្មាន​ជម្រើស​ផ្សេង ទើបយប់មិញ​នាងត្រូវ​ត្រលប់មកលាក់ខ្លួន​តាម​​ផ្លូវ​វិញ ដោយងងុយ​ដេក​ពេក​ក៏លក់ដល់ពេលនេះ។ ដៃ​របស់Annika បាន​សង្កត់​លើ​ចង្កូត នៃ​​រថយន្ត​ដ៏​ប្រណីត​មិនដឹងបានអ្វី​ចាក់សាំងនិងស្នាក់នៅងូតទឹក?

ព្រះអាទិត្យ​ពេល​ព្រឹក​មាន​ពន្លឺ​ភ្លឺ​ចែងចាំងឡើងៗ។

ភ្នែក​នាង​ក្រហាយ​ពេល​​បើក​ឡាន​តាម​បណ្តោយឆ្នេរស្រស់ស្រងាត់។ អាន់នីកា​ញញឹមស្វាគមន៍​រលក​ដែលចេញទៅចម្ងាយឆ្ងាយហើយ​បោល​​វិល​មក​ច្រាំងវិញ។ ​សមុទ្របានធ្វើឱ្យនាងរំភើបបានពិតមែន​ សូម្បីតែនៅក្រោមកាលៈទេសៈមិនល្អទាំងនេះ។

ពពក​បាន​ប្រមូល​ផ្តុំ​ជា​ដុំ​ពណ៌​ខៀវ​លម្អពួក​សត្វ​ស្លាប​សមុទ្រ​ដែលហើរហ្វូងៗ និងបាន​ស្រែក​យំ​ជា​រង្វង់​ជុំវិញ​ច្រាំង​សមុទ្រ។

រថយន្ត Bentley បាន​កៀបនិង​ក្អក បង្ហាញថាកម្រិត​ឥន្ធនៈ​បាន​ធ្លាក់​ចុះ​​ក្រោមសញ្ញាប្រកាស​។ បេះដូងរបស់ Annika លោតញាប់។

«ណ៎ា» នាង​ខ្សឹបអង្វរ

«ឯងកុំបោះបង់ខ្ញុំម្នាក់ទៀតណា៎»

ប៉ុន្តែក្នុងរយៈពេលមួយម៉ោងនៃការបើកបរចច្រប់គ្មានទីកន្លែង  រថយន្ត Bentley បានដកដង្ហើមចុងក្រោយមុនពេលម៉ាស៊ីនរលត់។

«ទេ អត់ទេ អត់ទេ» នាងយំតិចៗនិយាយទាំងក្តៅពេញ​ខ្លួនចង់ងូតទឹក។ Annika ហូរទឹកភ្នែកដំអក់អង្គុយនៅកៅអីអ្នកបើកបរ។

វាពិតជាអយុត្តិធម៌ណាស់…..ត្រូវតែទៅដល់អាកាសយានដ្ឋាន…

ដូច្នេះ​ហើយ….​នាង​បាន​បង្កើន​ទំនុក​ចិត្ត ការតាំងចិត្ត ​ហើយ​ចុះ​ចេញ​ពី​ឡាន​ដោយ​មាន​កាបូប​ស្ពាយ​ជាមិត្ត​។

ការចុះដើរ​ថ្មើរជើង​ជារឿងដែលនាង​កម្រធ្វើណាស់ កូនស្រីអ្នកមាន​ម្នាក់នេះ ​នាងជាប់ទ្រុងតាំងពីតូចមក។ ពេលនេះមាន​ជម្រើសអ្វីទៀត? ហេវនិងហត់ ខលហៅឪពុកម្តាយរបស់នាងមក?

មិនមែនមកជួយសង្គ្រោះនាងទេ ជាការដាក់នាងក្នុងទ្រុងថ្មីជាមួយមនុស្សប្រុស។

ខ្យល់សមុទ្របក់បោកជុំវិញកាយរងា​និងក្រៀមស្រពោន។

ពេលនាងខំសម្លឹងស្កែនជើងមេឃរកមើលរថយន្តផ្សេងទៀតបោលកាត់នឹងអាលសុំគេជិះ មាន​រថយន្ត​​ប្រភេទ SUV មួយគ្រឿង​បាន​បើក​ឆ្លង​កាត់​នាង​ដំណើរនាង ហើយ​ពីក្រោយនោះមាន​​VANមួយ​។

បន្ទាប់មក​អ្នក​ជិះ​កង់​ពីរនាក់។

គ្រប់គ្នា​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​មុខ សល់តែនាងដែលតែលតោល។

ឱនពិនិត្យទូរសព្ទ ថ្មធ្លាក់ទាបខ្លាំង។​ ស្រីម្នាក់នេះដឹងថា ពេលវេលានាង​អស់ហើយ ណាមួយ​​ឥឡូវនេះ ​ជើង​នាងក៏​ចាប់​ផ្ដើមឱ្យសញ្ញា​ឈឺ​ ពេល​ដើរយូរ។

ព្រះអាទិត្យកាន់តែឡើងកម្ដៅនិងបានឆេះកំឡោចមុខរបស់នាង។ ខ្យល់​បក់សន្ធាប់សក់ នាំមកនូវ​ការអស់កម្លាំង ទាំងផ្លូវកាយនិងផ្លូវចិត្ត។

ត្រចៀកនេះអាច​ឮ​រថយន្ត​មួយ​ទៀតមកកៀក​​ជិត ប៉ុន្តែ​នាង​មិន​បាន​សូម្បី​តែ​ងើប​ភ្នែក​មើល​វាទេ ព្រោះបានហៅច្រើនហើយ​ គ្មានអ្នកណាឈប់ជួយ។

​លើក​នេះ ដោយ​ស្មាន​ថា​គេ​នឹង​បើក​កាត់​នាង​តែប៉ុណ្ណោះ….ប៉ុន្តែ….ភ្ញាក់​ផ្អើលព្រោះមាន​អារម្មណ៍ថា រថយន្ត​បន្ថយ​ល្បឿន​និងអូសហ្វ្រាំង​ក្បែរកៀក​​ចិញ្ចើម​ផ្លូវ។

អាន់នីកា​ឈប់​ជើងសន្សឹមៗ សម្លឹង​មើល​ដោយ​ភ្ញាក់ផ្អើល។

នេះជារថយន្តស៊េរីទំនើប មាន​ពណ៌ខ្មៅ នាងស្ទើរតែមិនអាចមើលឃើញមនុស្ស​នៅក្នុងរថយន្តទេ​។ ឱ! អ្នកបើកបរបានរុញទ្វារបើកឱ្យ។

អាន់នីកាលេចឡើងស្នាមញញឹមយ៉ាងបរិសុទ្ធសប្បាយរីករាយ។

នាងបានបោះកាបូបស្ពាយរបស់នាងទៅកន្លែងអង្គុយខាងក្រោយ ហើយឡើងក្បែរតៃកុង។

រថយន្តក៏រើចាកចេញសឹងថានាង​មិនទាន់បញ្ចប់ការដាក់ខ្សែក្រវាត់សុវត្ថិភាពផង។

«សូម​អរគុណ​ច្រើន​!»

​     អ្នក​បើក​បរ​ដែល​ជា​បុរស​ដែល​មាន​រូបរាង​មាំ​មួន​ក្នុង​វ័យ​២០​ឆ្នាំប្លាយ។

គេនោះ​ញញឹម ​មិនងាកមកទេ។

នាង​ប្រឹងនិយាយទៀតថា៖

«និយាយអ៊ីចឹង ​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​ លោកមាន​គោលដៅ​ទៅ​ណា​ទេ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មាន​ជើង​ហោះ​ហើរ​​នៅ​ព្រលាន Arcata ​ដោយ​ស្មោះត្រង់! ខ្ញុំសុំទោស ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនមានលុយជូនសោហ៊ុយទេ!»

អ្នកបើកបរងក់ក្បាលហើយឆ្លើយ៖

«មិនត្រូវការលុយទេមិត្ត!»

ស្មារបស់ Annika សម្រាកដោយធូរចិត្ត​។ នាង​បែរ​ខ្នង​ទៅមើល​តាម​បង្អួច ខណៈ​វាលនីមួយៗ​រំកិល​កន្លងហួស នាងសួរ៖

«តំបន់ដ៏ស្អាតនេះ​ជាទីដែលលោករស់នៅ?»

«បាទ»

នាង​បាន​បន្ត​ថា៖

«ខ្ញុំ​មក​ពីឆ្ងាយ!​»​​

«អ៊ីចឹងឬ?»

អាន់នីកាងក់ក្បាល។

​រថយន្ត​បត់ រួចបន្ត​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ទិស​ខាង​កើត។ អាន់នីកា​ចាប់ផ្តើមឆ្ងល់ហើយ​ក្រឡេកមើលអ្នកបើកបរដោយសួរថា៖

«​ព្រលាន​យន្តហោះណា៎​ ខុសផ្លូវដឹង?»

អ្នកបើកបរញញឹមឆ្លើយ៖

«ផ្លូវកាត់ ខ្ញុំជាអ្នកស្រុកនេះ នាង​​អាច​ជឿ​ខ្ញុំបាន»

អ្វីមួយនៅក្នុងសំឡេងរបស់ជននេះ បានធ្វើឱ្យអានីកាមានអារម្មណ៍មិនសូវល្អទេ។

​ដោយលួចលាក់ នាង​ចាប់​ផ្ដើម​ដក​ទូរសព្ទ​ចេញ​ពី​ហោប៉ៅ​ បេះដូង​នាង​លោត​ពេល​ឃើញ​ម៉ោង។ ការ​ហោះហើរ​របស់​នាង​ត្រូវ​ចាប់​ផ្តើម​ឡើង​នៅ​ក្នុង​១៥នាទីទៀត​នេះ ឯឡានខ្មៅបែរជា​បើក​បរដូចជា​​ក្នុង​ទិស​ដៅ​ផ្ទុយ​គ្នា។

«តើ​មាន​រឿង​អ្វី​កើតឡើង? តើ​យើង​ទៅ​ណា?» នាងបានទាមទារដើម្បីដឹងការពិត។

អ្នកបើកបរមិនបានឆ្លើយឬញញឹម ឬសូម្បីតែមើលនាង។ ជម្រៅចិត្តអាន់នីកា ផ្ទុះ​ឡើង​នូវការ​ភ័យ​ស្លន់​ស្លោ។
«ព្រះអើយ ខ្ញុំខកខានការហោះហើរហើយ!»

នាង​លូក​ដៃ​ចេញ​ទៅ​ចាប់​ដៃ​ទ្វារ ហាក់​ដូច​ជា​ប្រុង​តែ​នឹង​លោត​ចេញ​ពី​រថយន្ត​ដែលបង្កើនល្បឿន​។

​     ចិត្តនាងអស់សង្ឃឹមព្រោះជាប់សោ។

ចាញ់បោកគេហើយ  ​អ្នក​បើក​បរ​បាន​ចាក់សោស្វ័យប្រវត្តិ ហើយ​បន្ថែម​ការដាក់​លេខជាន់ហ្គារ។ ម៉ាស៊ីន​បាន​គ្រហឹម​ខណៈ​ដែល​រថយន្ត​ស្លេវឡើង បើក​ក្នុង​ល្បឿន​ដ៏លឿន។

គ្រប់យ៉ាងបង្ខំឱ្យ​ Annika វិលមុខ។ នាងរលីងរលោង ងាកមកសម្លឹងមើលអ្នកបើកបរដោយភាពភ័យរន្ធត់ ឆ្ងល់ថាតើបុរសនេះជានរណា ហើយគាត់កំពុងនាំនាងទៅណា។ តែមាន​រឿង​មួយ​ប្រាកដ​ណាស់គឺ នាង​នឹង​មិនបាន​​ហោះ​ហើរ​នោះ​ទេ។

មុននេះប៉ុន្មានម៉ោង….

«បាត់? កូនក្រមុំត្រឹមវ័យដប់ប្រាំបួន​ឆ្នាំ​ដែល​មាន​សន្តិសុខយាមកាម​​បាត់បានដោយរបៀប​ណា?» Vasili បានសួរសម្លុតប៉ានាង​តាមហ្វូន។

«ហ៊ឹម ខ្ញុំមិនដឹងទេទាន! ​នាង​បាន​លួច Bentley ជិះ​ចេញ​»

«ឱ្យ​ស្លាក​លេខមក! ខ្ញុំឱ្យមនុស្ស​រករហែកអាមេរិកនេះ!»

«តែកុំធ្វើបាបនាង​អូខេ!»

«រឿងយើងទេ!»

Vasili និយាយដោយងាកសម្លឹងកូនប្រុសដែលធ្វើមុខមាំ។

មហាម៉ាហ្វៀរុស្ស៊ី Vasili បានដាក់ហ្វូនចុះ ងាកមក Mikhail ។ គាត់ញញឹម៖

«អាពាហ៍ពិពាហ៍ដែលកូនក្រមុំរត់ រំភើបដែរទេកូនសង្ហា?»

ប្រុសស្អាតសម្បុរស្រគាំ សើចតិចៗ ធុញផង ក្រអឺតផង។

«ប៉ា! ប៉ិ Egor Baranov មានអីគួរចង់សហការ បើខ្សោយ​សូម្បីតែគ្រប់គ្រងកូនស្រី?»

«មិនមែនទេ ចួនកាលគាត់មិនចាប់ភ្លឹកថានាង​មាន​ប្រុសនៅក្រៅ!»

«ប្រុសនៅក្រៅ?»

គេហាក់ក្រហមស្លេកចុងច្រមុះពេលឮពាក្យនេះ។ ប៉ាគេបញ្ជោះបានសម្រេចហើយ ក៏គោះស្មាកូនប្រុសទៀត ៖

«ចាំទេ? ​ប៉ា​តែងតែបង្រៀនកូនឱ្យចេះថែរក្សាទ្រព្យសម្បត្តិផ្ទាល់ខ្លួន ចំណែក​របស់ដែលពិបាកយក វាកាន់តែមាន​ន័យឡើង!»

ប្រុសស្អាតធ្វើមុខស្មើ។

នេះជាប្រតិបត្តិការដ៏គួរឱ្យរំខានបំផុតមួយដែលមិនធ្លាប់មាន តែ Mikhail ជាមនុស្ស​​អនុវត្ត​ច្បាប់ ជាអ្នក​ប្រមាញ់និងមិនចង់ចាញ់។

ទោះមិនដែលស្គាល់គូដណ្តឹង តែគេដឹងពីសារៈសំខាន់នៃការយកនាងមកវិញហើយបង្ក្រាបប្រាប់អ្នកដទៃ។

«ការបាត់បង់» Annika មុនពេលអាពាហ៍ពិពាហ៍ការទូត ជាការស្លាប់កិត្តិយសល្បីរន្ទឺជាម្ចាស់នៃអាណាចក្រ​គ្រប់យ៉ាងរបស់គ្រួសារគេ​។

«ប្រាប់ intel ឱ្យសញ្ញាខ្ញុំអំពីកូនស្រីស្ទាវរបស់​ Sokolov! ទូទាំងរដ្ឋ Nevada និង California ដែលជាប់ខាង!​ ជើងល្អនេះទៅណាមិនបានឆ្ងាយទេ! ឱ  Annika ស្រីល្ងីល្ងើ!»

ឥឡូវនេះ Mikhail គិតថា ជារឿងគួរឱ្យអស់សំណើចដែលនាងជិះឡានអស់សាំងនិងគ្មានលុយសុទ្ធគ្រប់គ្រាន់ តែហ៊ានរត់ចេញពីមង្គលការជាមួយគេ។

នាង​លេងស្នៀតបញ្ជោះឱ្យគេចាប់អារម្មណ៍ឬអី?

ជាមួយនឹងកណ្តាប់ដៃរបស់ Mikhail Sokolov គ្រប់គ្នាថយដកដៃ​ព្រោះដឹងថា អាន់នីកាមិនមានសង្ឃឹមសម្រាប់ការរត់គេចខ្លួន ទោះ​ជានាងបាន​​រត់​ទៅ​ឆ្ងាយ​ប៉ុនណា​ក៏​ដោយ។

ពេលនេះប្រុសស្អាតដែលគ្មានស្នាមញញឹម Mikhail ឈរ​នៅ​មាត់​បង្អួច ​គ្រវី​ធ្មេញលេងព្រោះទទួលបានដំណឹង​ហើយ។ គេសម្លឹងភាពចែងចាំងត្រដរនៃ​ព្រះអាទិត្យ​លិចសន្សឹមៗនាជើង​មេឃ។

ភ្នែកគេតាម​រកសំឡេងប៊ីបនៃកម្មវិធីតាមដាននៅលើផែនទី ដៃស្តាំគឺ Bratok កំពុងខិតមកជិតដល់​។ នេះជាសណ្ឋាគារនៃឆ្នេរសមុទ្រខៀវ។

ត្រឹមតែប៉ុន្មានវិនាទីប៉ុណ្ណោះ បុរសរបស់គេនឹងនាំAnnikaមកដល់។

គេចង់ឃើញមុខពភ្លើរបស់នាង​។ នាង​អន់បែបនេះ រៀបការជាប្រពន្ធមនុស្ស​ខ្លាំងដូចគេ? ប្រុសស្អាតគ្រញែងស្មា​មុខស្មើ។

អ្នកប្រមាញ់កូនក្រមុំបានលូនបរឡាន​យឺតៗចូលទៅក្នុងចំណតរថយន្ត ខណៈMikhailឈរជ្រែង ឱនមុខ​ ញញឹម​ក្រឡេកមើល។

ដោយមិនអាចពិនិត្យ​ច្បាស់ គេ​ចុះដើរចេញពីបន្ទប់។

ខ្យល់​សមុទ្រ​បាន​បក់​ព័ទ្ធ​ជុំវិញរាងកាយ​មាំធំខ្ពស់របស់គេ។ ពេល​ត្រូវបាន​បុរសដ៏មានអំណាចចូលជិត អ្នកបើកបរចាកចេញ ទុកឱ្យអាន់នីកានៅឡេះឡះ។

មនុស្សសម្បុរស្រអែមចូល​ទៅ​ជិត​ខាង​អ្នក​ដំណើរ​ ហើយឱ​ន​ចុះ​មើល​តាម​បង្អួច។ កូនក្រមុំដែលមិនទាន់អីផងរត់គេច ​ពិតជាមាន​សម្រស់ស្អាតគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល ជាមួយនឹងទឹកមុខស្លេកឱបដៃ។

សក់នាង​ខ្មៅរលោង គ្របមួយចំហៀងបាំងភ្នែកពណ៌បៃតងធំៗ។

ការភ័យ​និងស្លាំង​បង្កើតឱ្យ Mikhail នូវស្នាម ហើយ​គេ​បានក្រោកឈរឡើង។

«ធ្វើបានល្អ!»

គេសរសើរអ្នកបើកបរហើយ​ប្រាប់ទៀត«យក​នាង​ទៅ​ក្នុង!»

ម្ចាស់បញ្ជាដើរទៅក្នុងផ្ទះមុន ខណៈអ្នកបើកបរងក់ក្បាល ស្ទុះមកបើកទ្វារចំហៀងទាញនាង​ចេញ​។

«ទៅណា? ទេ! please!»

នាង​ដកដង្ហើម​ធំអង្វរ​ រួច​បាន​ទាត់និង​វាយពេលជននោះមិនស្តាប់។ ទីបញ្ចប់ នាងនៅតែត្រូវលីបង្ខំ​យកចូលផ្ទះវីឡា។

ដោយត្រូវចងកដៃនិងកជើងអង្គុយ​លើសាឡុង នារី​វ័យ​ក្មេងអស់អ្វីនឹង​​តបត​វិញ។

នៅពេលដែលនាងត្រូវបានបង្ក្រាបបានត្រឹមត្រូវ Mikhail បានបើកទ្វារចូល។ គេញញឹមត្រជាក់ៗ នាង​ខំធាក់ថយទៅ​ក្រោយបាន​ចម្ងាយតិចតួច។​

ដោយនិយាយមិនចេញ​ភ័យពេក នាង​ត្រូវបាន​ Mikhail ​បោះ​មកលើ លីចុះ​ទៅ​ចំណតក្រោមដី ជាកន្លែងរថយន្ត BMW ពណ៌ខ្មៅរលោងកំពុងរង់ចាំ។ គេរុញ Annika ចូលទៅកៅអីខាងក្រោយ ហើយចុចខ្សែក្រវាត់សុវត្ថិភាពរបស់នាងនៅនឹងកន្លែង។

គេឡើងបើកខ្លួនឯង ដេញអ្នកបើកបរចុះ។

ខណៈ​ម៉ាស៊ីន​បាន​បន្លឺង៉ោង គេ​ឡើងងាក​មក​មើល​នាងតាម​​កញ្ចក់​មើល​ក្រោយ។ ភ្នែក​អស់សង្ឃឹម​នៃនារីវ័យក្មេងបានជួបវាក់នឹងការសម្លឹងគូដណ្តឹង។

ប្រុសស្អាតសារភាពក្នុងចិត្តថា ក្រសែភ្នែកវាក់គ្នាដំបូងពិតជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់ ដែលនាងបង្ហាញការភ័យខ្លាចហើយគេចូលចិត្តធ្វើជាអ្នកគ្រប់គ្រង។​

ព្រះអាទិត្យជិតលិចហើយ។ ទេសភាព​មើល​ទៅ​ពណ៌​ប្រផេះត្រៀមទទួលដែនរាត្រីនៅ​ក្នុង​ពន្លឺ​ព្រះចន្ទ​ដ៏​ស្រទន់។ នៅពេលបើកឡាន Mikhail តែងតែម្តងម្កាល មើលទៅក្រោយកូនក្រមុំដែលស្ងប់ស្ងាត់គ្មានសម្រែកឬកំហឹង។

ជារឿយៗនាងងាកទៅមើលក្រៅបង្អួច ក្នុងភាពងងឹត។ Mikhail បានបើកស្ថានីយ៍វិទ្យុរ៉ុកដើម្បីលុបភាពចោលស្ងប់ស្ងាត់ អស់​រយៈពេល​ជិត​ពីរ​ម៉ោងនាង​​ស្រាប់តែនិយាយខ្សាវៗ៖

«នាំខ្ញុំទៅណា?»

Mikhail ញញឹមចំអកមិនឆ្លើយ។

នាងសួរទៀត៖

«ដៃជើងប៉ាខ្ញុំ?»

ប្រុសលើកចិញ្ចើម គេហាក់យល់ថានាងបន្ទាបតម្លៃគេ។ ណាមួយ​សែនធុញទ្រាន់នឹងការដើរប្រមូលរបស់ដែល Egor Baranov ឪពុកនាងឃុំមិនជាប់។

ទោះគេនៅស្ងៀម ក៏នាងបានទទូចអង្វរថា៖

«ខ្ញុំមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់គាត់ទេ ខ្ញុំអាយុ១៨ឆ្នាំហើយណ៎ា! យល់ចិត្តផង!»

«ត្រូវ!! ….តែ​ជា​របស់ខ្ញុំ​!» គេញញឹម​យ៉ាងមានជំនឿចិត្ត​​ដើម្បី​បញ្ជាក់បន្ថែមលើភ្នែកគ្រលួងៗរបស់នាងហើយជាន់បន្ថែមហ្គារក្នុង​ល្បឿន​លឿន​ជាង​មុន។

នាងចំហមាត់ សង្ស័យ​ហើយមិនបានសួរឡើយថាត្រូវចំណាយពេលជាច្រើនម៉ោងប៉ុនណានិងកំពុងឆ្ពោះទៅណា?

ទីបំផុតនាងដឹងគោលដៅហើយ គឺបើកបរពេញមួយយប់ដើម្បីត្រឡប់ទៅទីក្រុង Las Vegas ។

Annika ងងុយនិងលក់ក្នុងទុក្ខព្រួយ។ នាងជាក្មេងស្រីដែលមាន​ថាមពលតិច ហើយត្រូវទប់ទល់នឹងរឿងច្រើន​ទៀត​ដែលកំពុង​ត្របាក់ គ្រប់គ្រងលើជីវិតនាង។

ទាល់តែរថយន្ត BMW ហោះកាត់ Arts District ដោយការចាប់ហ្វ្រាំងកម្រោលៗ ទើប Annika ភ្ញាក់ឡើងព្រើត ពិនិត្យជុំវិញហើយស្ទុះអង្គុយ​សួរ៖

«តើយើងទៅណា? អត់យកខ្ញុំទៅផ្ទះវិញទេ? ឯណាប៉ា?»

«មកផ្ទះ! តែផ្ទះ​របស់ខ្ញុំ!»

គេក្រោកចាកចេញ បិទទ្វារខ្លាំងៗស្វាគមន៍ឱ្យការភ្ញាក់ផ្អើលរបស់នាង។

អាន់នីកាសម្លឹងអគារ​ខ្ពស់​ដ៏​ប្រណីត​មួយ​នៅ​ចំ​កណ្តាល​សង្កាត់នៃអភិជនមាន​​សិល្បៈសាងសង់ក្នុងរចនាបថប្រណីតវិសេស និង​ចាំងចែងក្រោម​ពន្លឺ​ពណ៌​ប្រាក់​នៅ​ពេលព្រឹក​ព្រលឹមត្រជាក់។

ម្នាក់នេះបានបើកបរពេញមួយយប់ហើយគេដើរហំៗដដែល។ គេមកដល់ហើយ គេបានបើកទ្វារឱ្យនាង ​ហើយសម្លឹង​ Annikaពីលើដល់ក្រោម។

នាង​សម្លឹងមុខ​គេមិនប្រហែលមួយព្រិចភ្នែកទេ។

«បាន!»

«បានស្អី?» នាងសួរ។

គេសើចៗ៖

«ដកចំណងកជើងឱ្យដើរ ខ្ជិលលី! តែ….ចាំ! នេះមិនមែន​វិមាន​នាងទេ​​ ប្រសិន​បើ​មិនស្តាប់បង្គាប់ នាង​​នឹង​សោកស្ដាយ!…..ខ្លាំង! អាន់នីកា!»

គេស្គាល់នាងច្បាស់​ គេជាអ្នកណាមនុស្សសម្បុរចម្លែក មិនសមឥណ្ឌាឬអាមេរិក គេជាកូនកាត់?

«ឱ្យជើងមក!»

អាន់នីកាបង្ខិតកាយមកដល់ទ្វារ​។ ពេលគេស្រាយជើងឱ្យ ​នាងលបឃើញកាំបិតនិងកាំភ្លើងលើចង្កេះក្រោមអាវក្រាស់ខ្លីរឹប។​

«ចុះ!»

គេបញ្ជាហើយដើរមុនឆ្ពោះទៅទ្វារផ្ទះដែលមានកងកម្លាំងមិនតិចជាង៨នាក់។

គ្មានសង្ឃឹម​ទៅណាបានទេ។

នាង​សម្លឹងជុំវិញខ្លួនទាំងដៃនេះនៅជាប់ចំណង។

«នែ៎ៗៗៗ»

គេងាកក្រោយសម្លឹងនាង។

រាងដូចក្ងានសួគ៌ ដៃជាប់ចំណង នាង​ស្អាតសមល្មមនឹងលេង…..តែដេកសិន អត់ងងុយ​យូរហើយ!

«លោកជាអ្នកណា?»

គេងាកសម្លឹងពួកកងការពារ។ ហួសចិត្តនាងមិនស្គាល់មនុស្សដែលនឹងប្រដៅនាងបន្តិចទៀតនេះទេ។

«មីខាអ៊ីល»

«Mikhail» នាងទន្ទេញឈ្មោះដែលធ្លាប់ឮ។ ត្របកភ្នែកបើកធំ គេដឹងថា នាងយល់ហើយពីសិទ្ធិរបស់គេ។

បុរសសម្បុរស្រគាំ

មេឃា​ងងឹត…..

អន្ធការ​លាត​សន្ធឹង​ពណ៌​ស្វាយក្រមៅគ្របមកលើ​ដែនដីនៃ​ទីក្រុង​អូ​អា​ស៊ី​ស ឡា​ស វេ​ហ្គា​សដ៏អាបាយមុខ។ ព្រះចន្ទយប់នេះ មាន​រាងអឌ្ឍចន្ទនៅកំដរដង្ហើមខ្យល់បក់បោកលើមហាវិថីនៃរលក​តន្ត្រី​​រ៉ក​​។

ទីក្រុងនេះ ជាទីគោលដៅនៃពួកចូលចិត្ត​ត្រេកត្រអាលជាមួយ​ស្រីៗប្រុសៗស្អាតៗ រាក់ទាក់ ទេសភាពស៊ីវិល័យ និងការផ្សងសំណាងយ៉ាងរន្ធត់រំភើប។

អ្នកដំណើរថ្មីជាច្រើន បានខ្នះខ្នែងមកពីទីក្រុងផ្សេងៗ ដោយនៅទីនេះបង្កប់នូវសេចក្តីស្រមើស្រមៃថាអាចនឹង​ប្តូរមកជាមហាសេដ្ឋី ភ័ព្វព្រេងមានគ្រប់សព្វបែបយ៉ាងដាក់ក្នុងហោប៉ៅ ហើយចច្រប់​ស្វែងរកការសប្បាយលើទីក្រុងមួយដែលហាក់បីដូចជាសួគ៌ាឋាន។

ទោះគ្រប់គ្នាគិតបែបណា Las Vegas មិនប្រើមនោសញ្ចេតនា​ទេ ទីក្រុងនេះរក្សា​ការបំពេញកាតព្វកិច្ចមមាញឹកដូចសព្វមួយដង មិនលើសក៏មិនខ្វះ។

តារាល្បីៗនិងក្រុមគ្រួសារសេដ្ឋី ស្លៀកពាក់ប្រេនៗយ៉ាង​ខ្ជះខ្ជាយ​ដើរ​បង្អួតគ្នាតាមដងផ្លូវក្រោមពន្លឺភ្លើង halogen អស់ចិត្ត​ ហើយមកតំកង់អង្គុយនៅតុ blackjack ដែលមានថាសភេសជ្ជៈចាប់ពី២៥$ឡើង។ ភាពរំភើប អារម្មណ៍ភ្លេចទុក្ខ​កង្វល់រត់ជុំវិញ​ពួកគេ។

ក្បែរនោះកៀកៗ ស្ទ្រីត កាស៊ីណូដ៏ប្រណីតមួយ គ្របដណ្ដប់ខាងក្រៅសំណង់ដោយថ្មម៉ាបពណ៌សភ្លឺលោង បុរសឈរដូចមនុស្សថ្មឆ្លាក់ សំកុកយាមនៅច្រកចូលតឹងតែង ទ្វារ​​កញ្ចក់​ពណ៌​ខ្មៅ​ងងឹត ​ដែល​បិទបាំង​ពិភពខាងក្នុងយ៉ាងអច្ឆរិយៈ ក្រោមស្លាកប្រាក់សែនចែងចាំង​ឆ្លាក់ថា The Desert Pearl ។

​យប់នេះ​ពួកអ្នក​គាំទ្រដែលងប់ងល់​ហើយ​ភាគច្រើន​ជា​យុវជន បានមកផ្តុំជាស្រេចក្នុងឈុត​មិនចាញ់មហោស្រពក្រុងកាន កំពុង​រង់ចាំ​យ៉ាង​អន្ទះសា​ដើម្បី​បាន​ចូល​ទៅសាល​​ខាង​ក្នុង។

ពិតណាស់…..កន្លែងនេះសម្រាប់តែអ្នកមាន​បំផុត​ដែលបានមកដល់។

​ពួកអភិជនដែលសប្បាយដូចមមាច បន្តជិះ​ជណ្តើរ​យន្តខ្លី​មួយយ៉ាងស្រាលប្រណីត ​ចុះពីលើផ្លូវនេះ​ទៅ​ក្រោមដី ក្នុង​រូង​ភ្នំកែច្នៃមួយ​រចនា​រន្ទាលដោយចរណៃ អមជាមួយ​ ចង្វាក់ស៊ិចស៊ីនៃឈុតភ្លេង​​​រំញោច​​ចិត្ត​របស់​ឌីជេ។

ឱ! ក្លិននៃសុរាកូឡូញថ្លៃកប់ និងទឹកអប់ប្រណីតពិបាករក។

អមផ្លូវត្រូវបានបំភ្លឺដោយភ្លើងទៀនក្លែងក្លាយ ដ៏ឆេះសន្ធោសន្ធៅបានបញ្ជូនរលកពន្លឺមិនស្មើគ្នាឆ្លងកាត់ជញ្ជាំងម៉ាប។

បន្ទះពិតានអំពីលោហៈនិងថ្មត្បូងមានតម្លៃ ដំឡើងនៅទូទាំងបន្ទប់ បញ្ចេញចរន្តពន្លឺពណ៌ខៀវនិងពណ៌ផ្កាឈូកលាយឡំ គ្របដណ្តប់ពីលើជួរកៅអី​អតិថិជន ដែលរចនាឡើងស្រដៀងនឹងកូនមហោស្រព​សម្រាប់រាជវង្ស។

ធាតុ​ទាំង​អស់​នេះ​បាន​ផ្តុំមក​រួម​គ្នា ​បង្កើតទីនេះ ឱ្យមាន​អារម្មណ៍ដូច​​ជា ​ប្រភេទ​បរិយាកាស​ក្រោម​សមុទ្រ។

មាន​តែ​នារី​ដែល​មាន​ទេព​កោសល្យទន់ល្វក់ ដំណើរស្រាលស្ញើក និងមាន​កាយសម្បទា​ស្អាត​បំផុត​ប៉ុណ្ណោះ​ដែលអាចមកទទួលការងារជាអ្នកបម្រើសេវាកម្មបដិសណ្ឋារកិច្ច​​នៅ​ The Desert Pearl ។ រាងកាយ​វិល​ជុំ​របស់ទេពធីតា​ដែលជា​​អ្នក​រាំ ​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ពណ៌​ផ្កាឈូកស្រទាប់នៃផ្កា​ភ្លើង។

ពួកគេតុបតែង​តែនឹងប៊ីគីនីដែលរចនាឡើងជាមួយ​ក្រណាត់សូត្របង្កប់ពពួកគ្រាប់គ្រីស្តាល់ និងត្បូងធម្មជាតិ។ មន្តស្នេហ៍ពួកនាង ពេលរមៀល​ រអិលចុះឡើងលើបង្គោលតើមាន​មន្តស្នេហ៍កម្រិតណា​ក្រោមសន្ទុះនៃតន្ត្រីបែបស្រើបស្រាល។

ទស្សនិកជនដែលចំណាយយ៉ាងច្រើនហួសហេតុ​ក្នុងការ​កក់សំបុត្រ​ចូលមកកាន់ទីនេះ ​តែងតែភ្ញាក់ផ្អើលជាមួយទស្សនីយភាព​មិនច្រំដែល និងអង្គុយ​រមទម្យចំហមាត់ ពិសាស្រាក្រឡុកដ៏ពិសេសជានិច្ច ម៉ឺនុយថ្មីៗមិនសាំ របស់ The Desert Pearl ហៅថា Classic Gibson ។

មនុស្ស​ជាច្រើនមិនមានវាសនាមកកម្សាន្តនៅទីនេះ​ទេ ​ព្រោះថាមិនអាចបង់ថ្លៃសំបុត្រ​ឆ្លងកាត់ទ្វារខាងលើ ដែលប្រមាណជា​២៧០០០ដុល្លារ​សម្រាប់ម្តង។

ពួក​បុរស​វ័យ​ក្មេង​ ​ដែល​បម្រើចាក់ស្រា Gibson និង​ស្រា​ក្រឡុកប្រភេទ​បុរាណ​ផ្សេងៗទៀត​ក៏ស្អាតជាងតួប្រុសៗនៅហូលីវូដដែរ។

ពិតណាស់ប្រាក់ខែពួកគេ អាចទិញឡានអាមេរិកកាំង​មួយបានជិះដោយ​​មិនពិបាកដោយគ្រាន់តែធ្វើការ​៣០យប់ប៉ុណ្ណោះ។

​ចុះទម្រាំម្ចាស់ទីនេះទៀត?

គេស្តុកស្តម្ភផុតលេខហើយ។

បុរសម្នាក់ដែលខ្ពស់លលៃ សម្បុរស្បែកដូចកាត់ប្រេស៊ីលឬអាមេរិកខាងត្បូងដទៃ ​បានដើរឆ្លងកាត់ហ្វូងមនុស្ស​ ដំណើរមានទំនុកចិត្ត សាច់ដុំជាំផ្នត់ៗអាចមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់ សូម្បីតែខំលាក់វា​នៅក្រោមអាវខ្មៅ ខោពណ៌ប្រផេះងងឹត។

រាងកាយយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ ឈរលើស្បែកជើងតម្លៃខ្ពស់ដែលធ្វើឱ្យគេនេះមានសភាពខុសដាច់ពីអតិថិជននានា។

មនុស្សនេះមាន​ភ្នែកទាំងគូគ្មានមនោសញ្ចេតនា តែពណ៌ខៀវថ្លា ជាប្រភេទនៃការក្រឡេកមើលឆ្មើងកន្ទ្រើងតាមចរិតកំពូលអ្នកមាន​ ដែលធ្វើឱ្យបុរសនិងនារីៗលង់ភ័យ ក៏ដូចជាលង់ស្នេហ៍បាន​។

អ្នករាំនិងអ្នកបម្រើរបស់ the desert Pearl មានភាពស៊ាំទៅហើយ ក្នុងការដណ្តើមប្រជែងគ្នា​ទាក់ចិត្ត​ចៅហ្វាយម្នាក់នេះ​ក្នុងការប៉ុនប៉ងទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍ ព្រោះស្ត្រីទាំងនេះបានមើលមកចៅហ្វាយក្នុងសភាពជារង្វាន់ដ៏សែនធំមួយ។

ទោះយ៉ាង នារីៗដែល​មាន​​ជំនាញកំពូលនៃឧស្សាហកម្មទាក់ទាញ​ចិត្ត​មហាសេដ្ឋី នៅតែបរាជ័យ និងគិតមិនយល់ថា គេនេះស្រលាញ់ស្រីឬអត់?

គេចេះមានស្នេហាដែរ?

​បុរសស្បែកក្រហមក្រមៅដែលមាន​ក្រសែ​ភ្នែក​រឹង​រូសរូប​នេះ មិនដែលទន់ចិត្ត​ជាមួយសម្រស់ តណ្ហា ឬការប្រលោមទន់ភ្លន់ តើគេនេះចង់បានអ្វីទៅ?

​ពេលនេះ​មិនដឹងហេតុអ្វី គេបានបង្ហាញ​ខ្លួន​ដើរ​កាត់​ហ្វូង​មនុស្ស ដោយ​មានតែអ្នកថយញែក​ផ្លូវឱ្យ  ហើយគេមិនញញឺម មិនអរគុណ ថែមទាំងមិនសុំអធ្យាស្រ័យ ធ្វើដូចផែនដីនេះ​មាន​តែគេម្នាក់។

​អ្នក​រាំម្នាក់ ហក់ចុះមកដល់។

​នាងស្លៀក​ខោ​ទ្រនាប់​ពណ៌​ប្រាក់ និងអាវពណ៌ខ្មៅលាយត្បូង។ នាងមាន​​ស្នាមញញឹម​ដ៏​ទាក់ទាញនិងភ្នែក​យល់ព្រមតាមទាំងអស់ ដែលជាក្រសែភ្នែក ធ្វើឱ្យបុរសនេះមានអារម្មណ៍ថា មានថាមពល ចង់ចំណាយរាត្រីនេះជាមួយនាង។

គេច្បាស់ជាដឹងពីឥទ្ធិពលដែលខ្លួនមានលើពួកគេ ហើយវាជាការស្រវឹងប្រាក់ប៉ុណ្ណោះ។

ពួកគេទាំងអស់កំពុងប្រជែងគ្នាសម្រាប់ដណ្តើម​ពេលវេលា និងការយកចិត្តទុកដាក់របស់ម្ចាស់ប្រុស តែក៏មាន​អ្នកចង់បានឱកាសភ្លក់រាងកាយណែន​ហំនេះ លើសពីការ​ចង់បាន​សាច់ប្រាក់ដែរ។

នារីដដែល​គ្រវី​សក់​ពណ៌ទង់ដែង និងរង្គើ​ដើមទ្រូង​ដ៏​គួរ​ឱ្យស្ងើចសម្រស់ ​មក​កៀក​ពីមុខគេ​។ ប្រុស​សង្ហា​​​​ខាំ​បបូរ​មាត់​សម្លឹង​មើល​នាងរាំជុំវិញ​រាងកាយ ជាមួយភាពស្ងប់ស្ងាត់។

​«ហេឡូមនុស្ស​ស្អាត​ ប្រេន និងសែនសង្ហា»

ស្រីរបាំក្មេងខ្ចីម្នាក់ទៀត ហើរមកដល់ដូចក្ងានសួគ៌។ បបូរមាត់ពណ៌ក្រែមមាសរលោង​របស់នាង បានបង្ហើបឡើង​ថា៖

«ម្ចាស់ប្រុស ​មើល​ទៅ​ដូច​ជា​​អាច​ចាប់បាន​ស្រីស្អាត​ពីរ​នាក់​​ក្នុង​ពេល​តែ​មួយដោយមិនបាច់កម្រើកដៃ»

បុរស​នោះ​លើក​ចិញ្ចើម​ក្រាស់​របស់គេ ដូចជា​រំភើប​ចិត្តសម្រាប់ការ​ផ្តល់​ជូនពិសេសនេះ ​ព្រោះសម្រាប់គេ វាគ្មាន​បញ្ហា​ទេ ក្នុងការ​ដោះស្រាយបង្ក្រាបស្រីស្អាតពីរនាក់ក្នុងពេលតែមួយ។

ស្រួលដូចបកចេក!….ប៉ុន្តែ…..មិនមែនយប់នេះទេ! ស្តាយត្រង់គេមាន​​បេសកកម្ម។

ដូច្នេះគេ​បាន​គោះចង្កេះអ្នកទាំងពីរថ្នមៗ​ ហើយ​ឆ្លើយ​ជា​សំឡេង​បៀមបារីថា៖

«ប្រហែល​ជា​យប់ផ្សេងទើបបានណា៎សុភាព​នារី»

ដង្ហើមនិងស្ទីលសង្កត់តុងអង់គ្លេស​ដែលមាន​សំឡេងរុស្ស៊ីខ្សោយនៅចុង ក្ងានទាំងពី​របានរំអួយ​ស្រែកយំ​នៅពេលគេរុញ​ច្រាន​ពួកគេ ហើយ​ឈាន​ជើង​ទៅ​កាន់​បញ្ជរ​បារ។ អ្នកក្រឡុកស្រាបានផ្តាច់ខ្លួនចេញពីអ្នកផ្សេងៗមកគំនាប់បម្រើគេយ៉ាងពិសេស​។

«រាត្រីសួស្តីចៅហ្វាយ! ស្វាគមន៍ទាន!»

«យកដដែល» ប្រុសស្អាតឆ្លើយដោយក្រឡេកមើលស្លាកឈ្មោះអ្នកក្រឡុកស្រា។

អ្នកនោះរួសរាន់ឱនលំទោនហើយថយទៅហូតយកវ៉ូដកាដបមាសមួយពីធ្នើ​ខាងលើសឹងផុតដៃ។

«​បានភ្លាមនេះ Sir សូកូឡូវ​»

គេចាក់ភេសជ្ជៈ។

Mikhail Sokolov ញញឹមតិចតួច។ មិន​បាន​រំពឹង​ទុក​ទេ ប៉ុន្តែ​ក៏​មិន​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ដែរ​ដែល​អ្នក​ក្រឡុក​ស្រា​ស្គាល់​ឈ្មោះខ្លួនទៅហើយ។

គេនោះដាក់វ៉ូដាកា​មកពីរ​ដបលើថាស ខណៈ​ Mikhail Sokolov លើកផឹកដាច់​មួយ​កែវវឹង។ អ្នកចាក់ស្រា បានដាក់ថាសមកលើបាតដៃ​ឆ្វេងយ៉ាងប្រសប់ រួច​ឱន​ចូល​ជិត​ដោយ​ខ្សឹប​ខ្សៀវជូន​ថា៖

«ខ្ញុំមានភារៈជូនចៅហ្វាយទៅ​វាល​ទឹកកក»

Mikhail Sokolovងក់ក្បាលដើរ​ចេញ​តាម។

«​ត្រូវទៅ​តាម​ផ្លូវ​នេះ​ទាន»។

ពួកគេឆ្លងកាត់មនុស្ស​ម្នានិងទីក្លឹប បន្សល់ឱ្យស្រីស្អាតៗនូវអារម្មណ៍សោកស្តាយ។ ដោយឆ្លងកាត់តំបន់អ៊ូអរនិងភ្លឺរន្ទាល ឆ្ពោះទៅកាន់ច្រករបៀងដ៏តូចចង្អៀត បុរស​ពីរ​នាក់​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខបាំង​បាត់​នៅក្នុង​ស្រមោល​ងងឹត។

មាន​ទ្វារ​ចាក់សោ​ជាច្រើនអមតាមសងខាងច្រក វាជាទីសម្រាប់សប្បាយលក្ខណៈ​ឯកជន។ បណ្តា​ជញ្ជាំងនិងទ្វារត្រូវបានរចនាឱ្យក្រាស់ ធន់នឹងសំឡេងអ៊ូអរ ដែលធានា​នូវ​ភាព​ឥតរំខាន​ពិត​ប្រាកដ​។

នៅពេលដែលអ្នកចាក់ស្រា​នាំផ្លូវតាមច្រករបៀងហួសពីទីអភិជន​ដ៏ច្របូកច្របល់ បុរសបានពត់ខ្លួនកាច់កដៃ បង្វិលសាច់ដុំស្មា​ដ៏​ធំ​​ទៅ​ក្រោយ ​ដាក់​ឥរិយាបថ​ត្រង់​ខ្លួន ធ្វើ​ឱ្យ​មើល​ទៅ​កាន់​តែអាច​បំភិត​បំភ័យភ្នែក​បើមាន​គេឃើញ ព្រោះពីក្រោយខ្នង​ដែលរបើកអាវធំ ពិតជាលេចចេញពន្លឺភ្លឺចាំង និងមុតស្រួចនៅស៊កពីក្រោម។

កាំបិត! អូ!….​តែវាវែងជាងកាំបិតធម្មតា។

ដំណើរពួកគេបញ្ចប់នៅត្រង់ទ្វារធំនិងធុនធ្ងន់មួយផ្សេងទៀត។ គេបាន​លូកចុចលេខដោយខ្លួនគេមិនចាំអ្នកនាំផ្លូវទេ។ ជាមួយនឹងការបញ្ចេញខ្យល់សម្ពាធបន្តិចពី Smart key  ទ្វារបានរបើកស្រិប​។

អ្នក​ក្រឡុក​ស្រា​លំទោនហើយចាកចេញឥតហ៊ានសម្លឹងឬមាត់កទេ។

ដោយមិនមានពាក្យអរគុណ​ ជនមាន​​ទឹក​មុខ​ត្រជាក់សង្ហាដូចដ្រាហ្គោឡារុញបង្ហើបរួច​ដើរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់។ ​​ទ្វារដ៏​ធ្ងន់ដដែលនោះបិទខ្ជឹបវិញស្រិប ​​ពី​ក្រោយខ្នងគេដោយសោឆក់ស្វ័យប្រវត្តិ។

បន្ទប់នេះធំ  ប៉ុន្តែតុបតែងតាមរបៀបប្រណីត​ដូចនៅក្រៅដែរ។

ទីនោះមានកៅអីសាឡុងពីរ ដេរពីស្បែកដ៏ប្រណីត កណ្តាលមាន​តុកាហ្វេថ្មម៉ាបដ៏ឡូយមួយ នៅចន្លោះនោះសម្រាប់ទទួលភេសជ្ជៈ។

ពន្លឺដ៏ភ្លឺចែងចាំងបំភ្លឺកន្លែងងងឹតនេះឱ្យមាន​អារម្មណ៍ស្រដៀងគ្នា​ទៅនឹងរូងភ្នំ។

តន្ត្រីរហឹមៗបានបន្លឺឡើងតាមឧបករណ៍បំពងសំឡេងដែល ​Surround ពីក្រោមកម្រាលឥដ្ឋ។ ប៉ុន្តែ​ចំណុច​កណ្តាល​នៃ​បន្ទប់​មិន​មាន​​នារី​អាក្រាតកាយ​​ម្នាក់រង់ចាំបម្រើគេ​ដូចរាល់យប់ទេ។

ផ្ទុយទៅវិញ មានបុរសមុខក្រហម ភ្នែកស្លក់ម្នាក់ ត្រូវចងនឹង​ខ្សែពួរភ្ជាប់លើកៅអី។ ខ្សែក្រវាត់មួយរុំយ៉ាងតឹងជុំវិញក្បាល និងញ៉ុកមាត់ជិត។

ជន​ជាប់ចំណង​ចាប់ផ្តើមតស៊ូយ៉ាងក្តៅគគុកប្រឆាំងនឹងចំណង​ពេលឃើញ​ប្រុសស្អាតសម្បុរស្រគាំនេះឈានចូលដល់។ ទោះយ៉ាងណា អ្នកជាប់ចំណងមិនអាចបញ្ចេញសំឡេងច្បាស់ទេ។

បុរសមាឌធំយើងញញឹម​ឈានទៅក្បែរ ​ធ្វើឱ្យជននោះលែងបម្រះ ហើយសម្លឹងមើលដោយក្រឡេកក្រឡាប់​ភ័យ​ស្លន់ស្លោ ហើយ​ស្ទើរតែ​ញ័រ​ដល់តួកៅអី​ ខ្ទាតថយក្រោយ។

អាចថា​គេស្គាល់ Sokolov ច្បាស់។

ប្រុសស្អាតហាក់ដូចជារីករាយនឹងការភ័យខ្លាចរបស់ជនជាប់ចំណង។ គេបន្តឈាន​ចូលទៅជិតថែមបន្តិចម្តងៗធ្វើឱ្យឈ្លើយសឹកម្នាក់នេះ រឹតតែ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ក្នុង​ក្រសែ​ភ្នែក។

​     Sokolov ​ ​លើក​អាវ​ធំ ​ដក​ដាវ​ដ៏​វែង​រលោង​ចេញ​មក​កាន់។

«you know me?» សួរខ្សឹបៗ។

បុរសជាប់ចំណង​មានអាការៈភ័យខ្លាច ងក់ក្បាល។

«បើស្គាល់មែន ម៉េចក៏ឯងហ៊ាន?»

ភ្នែក​របស់ឈ្លើយសឹក​បើក​កាន់​តែធំ​ពេលឮសំណួរទីពីរនេះ ហើយ​ចាប់​ផ្ដើម​ងក់​ក្បាល​យ៉ាងញាប់ ​  ប៉ុន្តែមិនរហ័ស​ស្មើ​ចុង​កាំបិតសថ្លា​ដែល​ចង្អុលទៅ​បំពង់កខ្លួនទេ។

រាងកាយឈប់ស្ងៀមដូចជាប់ប៊ូតុង។

​ជនជាឈ្លើយសឹកមាន​​ដង្ហើម​ខ្លីៗ ខណៈ​ដែល​គែម​របស់​កាំបិត​បាន​អូស​មកជុំវិញបំពង់ក​ត្រដរ​ខ្យល់ភ័យនោះ។ គេគ្រវាស​ដៃស្មានថាកាត់ផ្តាច់ដង្ហើម តែមិនមែនទេ គេ​គ្រាន់តែទាញផ្តាច់ឆ្នុកមាត់​ចេញ​។ ព្រលឹងហោះហើរ តែនៅដឹងថាមិនទាន់ស្លាប់ក៏ផ្តើមអង្វរ។

«កុំធ្វើអី! ខ្ញុំ…សុំទោស! ខ្ញុំនឹងមិនបង្ហាញមុខនៅទីនេះទៀតទេ ខ្ញុំស្បថ!» អង្វរ​ដោយ​ដកដង្ហើមគឃូស​។​​

Sokolov មិន​មាន​ការ​រំជើបរំជួល​អារម្មណ៍នឹងការ​លន់តួឡើយ ភ្នែក​របស់​គេ​នៅ​​ត្រជាក់។ គេដូចនៅស្តាប់ ជាមួយពេលវេលាខើច អ្នកជាប់ចំណងក៏សារភាព៖

«ខ្ញុំ​សុំទោស! ខ្ញុំប៉ះកំប៉េះគូទ​​ស្រីៗអ្នកលើកភេសជ្ជៈព្រោះច្រឡំ ខ្ញុំស្រវឹង!»​

«មិន​ត្រឹម​តែប៉ុណ្ណឹង! តែឯងបាន​ធ្វើ​ចារកម្មក្នុងកន្លែង​​យើង!»

«អត់ទេ!ៗៗៗៗៗ»

អ្នកសួរចម្លើយញញឹម។ មកដល់​ពេល​នេះ អ្នកជាប់ចំណង​ឃើញស្នាមញញឹមក៏​ចាប់​​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក ដឹងពីជោគវាសនាជៀសមិនរួច កំពុងជិតដល់គាត់។

«សូមមេត្តា!»

«ពេលឯងចាប់រំលោភនារីធ្វើការក្នុងបន្ទប់ទឹក ឯងមិនស្តាប់នាងសុំមេត្តាទេ! ឯងដឹងថានាង​កំពុងក្នុងICU ទេ ដែលដួលបោកក្បាលដោយសារឯងសួរចម្លើយនាងទីកន្លែងរបស់យើង ហើយនាង​មិនបានដឹង ​ឯងក៏វាយនាងឱ្យស្លាប់?»

អ្នកទោសបានគ្រវីក្បាល ហើយព្យាយាម៖

«ខ្ញុំសន្យា! ខ្ញុំ​រកមកសងនូវស្រីស្អាតៗនិងល្អជាងនេះ១០០ដង»។

បុរសជាចៅហ្វាយក្លឹប The desert pearl ប្រើកំហឹង​​ត្រជាក់ស្រិប​សម្លឹង​មើលមនុស្សមិនដឹងកំហុស…​​ដោយ​ការ​ស្អប់ខ្ពើម។

គេ​លើក​ចង្កា​របស់ជនជាប់ចំណង​ហើយ​ញញឹមកាចៗដាក់​​បំពង់កជននោះដែលកំពុងហូរឈាម​ព្រោះការចុចចុងអាវុធមុតស្រួចទៅ។

​«អូយ! ជួយ! អូយ អា ​Mikhail Sokolov លែងយើងទៅ មេយើងនឹងសងសឹកឯងយ៉ាងអាក្រក់មិនខាន អាម៉ាហ្វៀឆ្មើងកន្ទ្រើង ឯងនឹងស្លាប់យ៉ាងវេទនា»

ស្នាម​ញញឹម​ដ៏​ឃោរឃៅ​បាន​សាយភាយ​ពេញ​ផ្ទៃ​មុខ​ដ៏​សង្ហា​របស់ Mikhail ពេលគេប្រើកម្លាំងដៃបន្ថែមជាមួយការខាំមាត់…..

«ឯងទៅមុនទៅចឹង!»

ជំពូក២

អាននីកា

អ្នករាំរបាំបាឡេ អាននីកា​បានលើកដៃទាំងសងខាង ឡើងផុតពីលើក្បាលដើម្បីបង្វឹកការរេរាំចុងជើងនិងហាត់ពត់លំនឹង​។

ពន្លឺ​ថ្ងៃ​ត្រង់​ពណ៌មាស តែគ្មានកម្ដៅទេ។ ជាលំហូរលម្អ​ចូលមក​តាម​បង្អួច​ដ៏​ធំ​នៅ​ខាង​ចុងម្ខាង​នៃ​ស្ទូឌីយ៉ូ។

​សូម្បីតែ​ពន្លឺទិនិករ​ក៏ហាក់ដូចជាស្រលាញ់នាង ថ្នាក់ថ្នម​ស្បែកសស្លេករបស់នាងមានភាពកក់ក្តៅ និងក្លាយជាស្បែកមាស។

រាល់ខ្សែបន្ទាត់ដែលនាង​លោតនឹង​ចុងជើងទន់ៗ បាន​បង្ហើរបង្ហើបរាងកាយរបស់នារីរបាំឱ្យល្វត់ល្វន់ប្រកបដោយទេពកោសល្យ​និងតុល្យភាពយោហ្គា។

កំភួនជើង​របស់​នាង​ពិតជារាវនិង​​ស្ដើង ជាមួយនឹង​សាច់ដុំ​ដ៏រលូន​​ឥតខ្ចោះ​របស់​អ្នក​រាំ​ម្នាក់ដ៏សែនគោរពវិន័យ និងមានឆន្ទៈពី​​កំណើត​។

ភ្នែក​ពណ៌​បៃតង​របស់​នាង​បើក​ចំហ​ពេល​គ្រូ​បង្រៀន​ស្រែក​ថា៖

«Plié!»

អាននីកាលុតជង្គង់វិញ និងទម្លាក់ដៃរបស់នាងចុះក្រោមតាមបញ្ជា ខណៈជើងរលូនទាំងទ្វេមកដាក់ទន្ទឹមគ្នា ចង្អុលទៅមុខ។

សិស្សផ្សេងៗទៀតបានត្រាប់ចម្លងកាយវិការវឹកហាត់ពីនាងភ្លាមៗ។

នេះជា​ស្ទូឌីយ៉ូតូចមួយមានតន្ត្រីបុរាណបង្ហើរកំដរ​ចេញពីឧបករណ៍បំពងសំឡេងបង្កប់ នៅក្នុងពិតាននិងជញ្ជាំង។ ទោះបីជាវាតូច តែមិនមែនជាស្ទូឌីយ៉ូធម្មតាទេ។ នេះជាអចលនទ្រព្យឯកជន ថ្លៃកប់ពពកក្នុងទីផ្សារ និងជាកេរដំណែលដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល ស្ថិតនៅជាន់ទី២នៃវិមាន​ធំមួយ ជាមួយនឹងទិដ្ឋភាពនៃវាលស្មៅវែងអន្លាយ  និងរបងម៉ាបឯកជនប្រវែងដប់ពីរហ្វីតនៅព័ទ្ធខាងក្រៅ​ ​កាន់តែ​ដូចជា​បន្ទាយ ឬរាជវាំងជំនាន់ថ្មី។

វា​មិន​មែន​ជា​ស្ទូឌីយ៉ូ​អាចនរណាក៏ចេញចូលបាន​​ដោយ​សេរីឯណា តែត្រូវបាន​រចនាយ៉ាងល្អនិងអាថ៌កំបាំង ​នៅក្នុងអចលនទ្រព្យដ៏ធំល្វឹងល្វើយនៃ តំបន់ Seven Hills ដ៏ប្រណីត។

ជាតំបន់ស្តុកស្តម្ភជាងគេនៃទីក្រុង Las Vegas ផ្តុំដោយ​​សហគមន៍អភិជន។

ទ្រព្យសម្បត្តិនេះក៏មានកន្លែងហាត់ប្រាណ អាងហែលទឹក ជណ្តើរដ៏ប្រណីត និងមានបុគ្គលិកពេញលក្ខណៈសម្រាប់ថែទាំទីធ្លា ចម្អិនអាហារ និងអនាម័យសម្រាប់អ្នករស់នៅ។

«ធ្វើដូចក្មេង ដដែលជាដដែល!»

​នេះជាពាក្យធុញថប់របស់គ្រូ​បង្ហាត់​របស់​ពួកគេ ដែល​ជា​ស្ត្រី​វ័យចំណាស់ឈ្មោះ Claire សក់​ស្កូវ កាចនិងស្រ្តេស។ Annika ស៊ាំ​នឹង​ការ​រិះគន់​របស់​គាត់ទៅហើយ។

នាង​មានទឹកមុខ​ហត់នឿយ ដោយសារ​សាច់ដុំ​របស់​ពួកអ្នកហាត់រមែង​ឈឺ ខ្លាំងទោះបានថ្នឹកហាត់សឹងគ្រប់ពេលវេលាក្តី។

«ទៅសម្រាកបានណា! ក្មេងកម្ជិលទាំងនេះ!»

នាង​ដើរទៅ​បន្ទប់ផ្លាស់ខោអាវ ទាំងឈរសម្លឹងកញ្ចក់។

ដោយសារនាងរាំបានល្អ នាងតែងមាន​កាលវិភាគហាត់ច្រើនជាងអ្នកដទៃក្នុងនាមជាតួឯក។ រឿងតែមួយគត់ដែលនាងត្រូវបាន​គេបង្រៀនរហូតមក គឺត្រូវយល់ថា​ក្នុងជាតិនេះ របាំបាឡេគឺជាអ្វីគ្រប់យ៉ាងនិងតែងជាអាទិភាព។

 ពេលនេះហត់ក្តី តែមកដល់មុខកញ្ចក់នាងនៅតែ​សាក​កាច់ក្បាច់ចុងក្រោយ ខណៈពេលដែលអ្នករាំផ្សេងៗថ្ងូរហត់ ទម្លាក់ដៃចុះ ហើយឱនក្បាលទៅរកកូនទូសម្លៀកបំពាក់ រើប្រញាយរករបស់របរផ្ទាល់ខ្លួន។

ញើស​បាន​រមៀល​ចុះ​ពី​ខ្នង​របស់​ពួកគេ។

ខ្លះឱន​ជូត​កំភួនជើង​ដែល​កំពុង​ឈឺ​ ហើម ខ្លះ​ដោះ​ស្បែកជើងលាបថ្នាំ​។

កញ្ញា Claire វ័យចំណាស់ម្នាក់នោះ ឈានមកដល់ ពួកគេ​ក៏បែរខ្នងគេចអស់។

គាត់មិនខ្វល់ពីអ្នកណាទេ មាន​តែ​ដើរ​ទៅ​ពី​ក្រោយ Annika ហើយ​ដាក់​ដៃ​​ថ្នមៗ​លើ​ស្មា​របស់​យុវ​នារី។ ស្រីរបាំរបស់យើង ងាកមើលមុខគ្រូនៅក្នុងកញ្ចក់។

ប្រហែលAnnika ចាប់អារម្មណ៍ភ័យថាខ្លួន​ នឹង​​មាន​បញ្ហា​អ្វី​មួយ គ្រូ​មកតាមថាស្តី ប៉ុន្តែមិនអ៊ីចឹងទេ ​ក្នុង​សំឡេង​ស្រទន់​គួរ​ឱ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល កញ្ញា Claire បាន​ខ្សឹបខ្សៀវ៖

«​តួឯក​សំណព្វ​ចិត្ត!»​

អានីកា​ផ្អៀងក្បាលផ្ទៀងស្តាប់ជាថ្មី ​ដោយភ្នែកនាង​បង្ហាញថា អារម្មណ៍ផ្តើម​ច្របូកច្របល់។ ​ជា​រឿង​មិន​ធម្មតា​ទេ ​ដែលត្រូវបាន​គ្រូ​ម្នាក់នេះផ្តល់មកនូវ​ការ​សរសើរដ៏កម្រ។

កញ្ញា Claire បើក​មាត់​ហាក់​ចង់​និយាយ​អ្វី​បន្ថែម​ទៀត ប៉ុន្តែឈប់សិនហាក់រារែក។

​តែគេចមិនបានយូរទេ គាត់ក៏ដកដង្ហើមធំ ហើយគ្រវីក្បាលចុះឡើងហាក់សោកស្តាយអ្វីមួយ រួចក៏និយាយឡើងថា ៖

«ណ្ហើយ ប៉ាប៉ានាងគង់តែប្រាប់ទេ!»

នាង​មិន​អាច​ធ្វើពើជាមិនដឹងអ្នកគ្រូ​បាន​លាក់​អ្វី​មួយ​មិនល្អមិនប្រាប់នាងទេ តើជាអ្វី?

យូរមកហើយ ក្មេងស្រីរបាំ​ទាំង​អស់​​បានមក​ជ្រក​កោនរៀនទីនេះ ចំណែកប៉ាម៉ាក់ពួកគេមានប្រវត្តិច្របូកច្របល់ មិនច្បាស់លាស់អំពីអាជីវកម្មឬធ្វើអ្វីទេ។ ពួកនាងមិនមាន​ភាពកក់ក្តៅពិតដូចគ្រួសារផ្សេងឡើយ។

បៀបបានដូចជាត្រូវទទួលការបង្វឹកដើម្បីអ្វីមួយពិសេស ឬសម្រាប់អ្នកណាម្នាក់ដែល«អស្ចារ្យ»និងបានចំណាយច្រើនខ្លាំងមកលើពួកគេ។

«ប៉ាខ្ញុំនឹកមក?»

អាននីកាសួរព្រោះយូរហើយ​គាត់មិនដែលមក។

គ្រូមិនឆ្លើយ តែបង្គាប់ថា៖

«លឿនឡើងទៅ!»

មិនយូរទេ ពេលគាត់​ចេញទៅបាត់ នាង​ប្រញាប់ស្លៀកពាក់រួចទៅតាមពីក្រោយក៏ឃើញ​បុរស​ដែល​មាន​រូបរាង​សង្ហា​ម្នាក់ ​ចិញ្ចើម​​ក្រាស់ ​ត្រូវ​នឹង​ពុកមាត់ច្រើន និងមាន​ភ្នែក​ខ្មៅ​ស្រពោនបង្ហាញខ្លួន​។

គាត់កំពុងនិយាយជាមួយ​ ​កញ្ញា Claire រួចមើលទៅ​កាន់​យុវនារី​ម្នាក់ៗដែលសុទ្ធជាមិត្ត​រាំរួមជាមួយអាននីកា។

អាននីកាស្អប់របៀបដែលជននេះសម្លឹងលុកលុយយ៉ាងអន្ទះអន្ទែងលើរាងកាយក្មេងស្រីគ្រប់គ្នា​ ជារបៀបសម្លឹងដូចជាកំពុងដោះសម្លៀកបំពាក់ពួកគេដោយកែវភ្នែក។

ក្មេងស្រីខ្លះងាកចេញ មួម៉ៅ ខ្លះទាញ​អាវគ្របមកថែមដោយដឹងខ្លួនថា ព្រាននារីនៅនឹងមុខនេះ គ្រូព្រមឱ្យពួកគេ​ឈរបង្ហាញរាងធ្វើអី? សាច់ទទេមួយអ៊ីញក៏មិនចង់ឱ្យជននេះឃើញដែរ។

តែគ្រូរបាំនិងជនព្រាន ដូចជា​មិន​ខ្វល់អ្វីនឹង​​អារម្មណ៍ខឹង ​ភាព​មិន​ស្រួលចិត្ត​របស់ក្រមុំៗ​សោះ បុរស​នោះ​នៅតែបន្តប្រើកែវភ្នែក​មើល​ងាយ លុកលុយពិនិត្យ​សម្រស់​រាងកាយពួកគេ ដូចកំពុងរើសបវរកញ្ញា។

​មើលចប់ក៏ញញឹម​ហើយនិយាយ៖

«សួស្តី​ស្រីៗ»

«ចាស៎ សួស្តីលោកបារ៉ាណូវ» ក្មេងស្រីទាំងនោះឆ្លើយដោយរួបរួមគ្នាយ៉ាងស្រទន់។

«អ្នកផ្សេងពីអាននីកាទៅបាន!»

ពួកគេអរណាស់​តែក៏គ្រប់គ្នា​បែរមកសម្លឹង​អាននីកា​យើង។ សូម្បីតែ​កញ្ញា ក្លែរ ក៏ដើរតាមពីក្រោយពួកគេ ហើយបិទទ្វារឱ្យទៀត។

«ប៉ា!»

នាង​ហៅគាត់តែគាត់មិនខ្វល់ បែរជាបញ្ជា៖

«ក្រោកឈរឡើង»

នាងបានស្តាប់បង្គាប់។  ជននេះ ឈ្មោះ Egor ជាប៉ារបស់នាង​ដែលកម្រមកណាស់។ នាងសឹងភ្លេចថាមានប៉ា។  

ដោយសង្ស័យនិងញាប់ញ័រ សម្លឹងមើលគាត់ វត្តមាន​ពេលនេះ​មិនសមទំនងទេ។ ប៉ានេះមិនដែលមកលេងឬខលមកអ្វីសូម្បីតែនាងទទួលសញ្ញាបត្រ ឬ​ថ្ងៃ​ខួប​កំណើត​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​កន្លង​ផុត​ទៅ នាង​នៅតែយល់ថាខ្លួនឯងគ្មាន​ប៉ាដូចគេឡើយ។

​ជា​កូន​ដែល​គ្មាន​ទីពឹង​នៅ​ចំពោះ​មុខ​គាត់ថ្ងៃនេះ នាងឃើញគាត់ញញឹម នាង​សង្ស័យ។

«រៀបចំចាកចេញជាមួយប៉ា!»

«ទៅណាទៅប៉ា?»

លោក​ Egor បានឆ្លើយមិនរារែក ៖

«រៀបការ!»

ជំពូកទី៣

មីកហៃជានរណា?

Vasili និងប្រពន្ធរបស់គាត់ឈ្មោះ Irina មាន​កូនប្រុសតែមួយគាត់គឺ Mikhail ។ នេះជាគ្រួសារម៉ាហ្វីយ៉ារុស្ស៊ីដ៏ល្បីនៅ Las Vegas ។ គ្រប់គ្នា​មានការភ័យខ្លាច ពីភាពសាហាវឃោរឃៅនិងជោគជ័យមហាសាលទាំងលុយនិងអំណាចនៃជនចំណាកស្រុក​មកពីប្រទេសរុស្ស៊ី Vasili Sokolov ដ៏ល្បីល្បាញម្នាក់នេះ។

ដ្បិតរកស៊ីនៅអាមេរិក តែជននេះនៅបានរក្សាទំនាក់ទំនងដ៏រឹងមាំជាមួយមាតុភូមិដើម ក៏ដូចជារក្សាប្រពៃណីរុស្ស៊ីហើយអត្តនោម័ត​ដោយសារ​តែជាមនុស្ស​ធ្លាប់កាន់​អំណាច ​ឯកសិទ្ធិ​ដាក់​លើ​ស្មា​មិនចេះចុះចាញ់អ្វី​តាំងតែ​ពី​តូចមក។

​ក្នុង​ជីវិតកន្លងមក ឪពុកម្នាក់នេះ ​តែង​តែ​ជា​អ្នក​រៀន​ពូកែ និង​ជា​អ្នក​ប្រយុទ្ធ​ដ៏ខ្លាំង​ចំណាប់។ Vasili Sokolov មិនអង្វរគេ ​ក៏មិនព្រមឱ្យគេអង្វរបាន។ ជីវិតជននេះ ​មិន​ដែល​បង្ហាញសមានចិត្តនៃ​សេចក្ដី​មេត្ដា​ករុណា​ទេ ការ​កាត់​ទោស​​ឱ្យ​ស្លាប់ សម្រាប់គ្រួសារនេះ ​គឺ​សាមញ្ញ​ដូច​ជា​រលក​នៃការ​គ្រលាស់​​​ម្រាមដៃ​លេង ហើយ​មិន​ដែល​បន្សល់​ទុក​ដាន​សម្រាប់​សមត្ថកិច្ច​ ​ក្នុង​ការ​ស្វែង​រកឡើយ។

ដោយសារមានលុយច្រើន ពួកគេ​បានទិញទស្សនាវដ្តីនិងអត្ថបទសាធារណៈ ដែលនាំឱ្យគ្រួសារនេះទទួលបានកេរ្តិ៍ឈ្មោះស្អាតស្អំនិងល្បីរន្ទឺ។

ចំណែកកូនគាត់គឺ Mikhail នេះ​ត្រូវបាន​គេឱ្យ​ដឹងតាំងពីអាយុដប់ឆ្នាំមកម្ល៉េះថានឹងក្លាយជាមេធំ​បន្ទាប់ក្នុងជួររាជសម្បត្តិ Sokolov នៅក្នុងទីក្រុងនេះ។

ដូច្នេះវ័យជំទង់របស់គេ ទាំងមូលត្រូវបានបង្វឹកដោយចរិតដាច់ណាត់​តាមរបៀបអ្នកគ្រប់គ្រង​អាណាចក្រឃោរឃៅ។

ទំនួលខុសត្រូវនៃមុខតំណែងនាពេលអនាគត បានព្យួរយ៉ាងធ្ងន់នៅលើស្មាវ័យក្មេងរបស់គេ ហើយគេ​បាន​រៀនយ៉ាងឆាប់រហ័សដើម្បីទទួលរងនូវទម្ងន់អំណាចនេះ។

​«ថ្ងៃនេះប៉ាមានភ្ញៀវពិសេសដែលកូនត្រូវទទួល!»

Vasili បាននិយាយដោយគោះស្មាកូនប្រុស។ គេកំពុង​វាយកូនហ្គោលជក់ចិត្ត។

«អ្នកណាប៉ា?!»

«អ្នកដែលមាន​កូនស្រីមករៀបការជាមួយកូនប្រុសប៉ា!»

Mikhail ឈប់ដៃ ហើយងើបមុខ។ គេមិនសម្លឹងប៉ា​តែគេ​ សម្លឹងមើលទៅឆ្ងាយ។ បញ្ជាប៉ាគេតែងតែជាបញ្ជា ហើយពេលនេះ​គេមិនដឹងថាក្មេងស្រីនោះជាអ្នកណា​ហេតុអ្វីធ្ងន់ដល់ថ្នាក់ត្រូវ«រៀបការ»ទេ។

«នេះមិនមែនជាអាពាហ៍ពិពាហ៍ស្នេហាទេកូនប៉ា ប៉ុន្តែជាការទូត! ហៅវាម៉េចក៏បាន វាជាបទឈប់បាញ់ឬអ្វីក្តី ដែលយើងត្រូវតែធ្វើ!»

Mikhail ក្រោកត្រង់ខ្លួន រួចបក់ដៃហៅកូនចៅយកទឹកមក។

ពួកគេ​ទទួលឧបករណ៍ទៅទុក ហើយដកថយឆ្ងាយ។

ម៉ាហ្វៀVasili បន្ត​កៀកកកូនប្រុស​ហើយនិយាយឡើងដោយល្បិចជាច្រើន​បង្ហាញនៅពីក្រោមជម្រៅភ្នែកដ៏ត្រជាក់

«មានតែធ្វើបែបហ្នឹង យើង​​អាច​ដឹង​ច្បាស់​ថា ​នរណា​សម្លាប់​ម្តាយ​របស់​កូនឯង! ប៉ាដឹង គឺត្រកូល Baranovs តែយើងគ្មានភស្តុតាង ដូច្នេះមង្គលការនេះ បានធ្វើឱ្យពួកវាប្រហែសជាមួយយើង! ឬខ្លាចការហើយ ស្រលាញ់សត្រូវ?»

កំហឹងរបស់ Mikhail ផ្ទុះឡើងស្ងប់ស្ងាត់ពេលគេសើចតិចៗគ្មានសំឡេង។

Vasili ជាឪពុក ហាក់ដូចជាមានជំនឿចិត្ត​ថែមឡើង ពេល​សម្លឹងមើលទៅឆន្ទៈឃោរឃៅនៅក្នុងភ្នែករបស់ Mikhail ។

«មិនចាំបាច់ស្រឡាញ់កូនស្រី អាពួក​Baranovទេ  គ្រាន់តែ​រៀបការបានហើយកូនប៉ា!»

​គេមិនមាត់តបតអ្វីបានន័យស្មើ«មិនបដិសេធ»។