នាប្រាង្គប្រាសាទល្អវិចិត្រដែលជារាជដំណាក់គ្មានអ្នកណាហ៊ានសរសៀរមកក្បែរ ពន្លឺភ្លើងទៀនរាប់សិប​បញ្ឈរជាសំណុំបញ្ចេញ​កាំរស្មីភ្លឺថ្លា ប្រណាំងជាមួយចំណាំងផ្លាតនៃកម្រាល­­ក្រណាត់​សូត្រក្រាស់ ស្រោប​ពីលើ​ពិដាន​ខ្ពស់សន្លឹម។

នៅក្នុងជម្រៅនៃរដូវរងា ដ៏កណ្តោចកណ្តែងនេះ ព្រះរាជអគ្គមហេសីហាន លី ឈី បានសម្រាកនៅក្នុងរាជវាំងដ៏រុងរឿងរបស់ទ្រង់ដែលហ៊ុមព័ទ្ធដោយក្រណាត់សូត្រហង្សៈ ចង្ក្រានលង្ហិនដ៏កក់ក្តៅ តែចិន្តាទ្រង់នៅតែរងាក្នុងក្តីសង្ស័យ។

ម្រាមដៃព្រះរាជិនីឈោង​បាន​ពែងត្បូងថ្ម ដែលមានផ្ទុកស្រា​អប់ផ្លែ​គូលេនដ៏​ក្រអូបស្រាល​ ខណៈ​ភ្លេងបានបង្ហើរ​បទ«នឹកស្រុកកំណើត» រេ​រាំ​លើ​ខ្សែពិន។

នៅខាងក្រៅ ព្រិលបានគ្របដណ្ដប់លើសួនច្បារ ដែលធ្លាប់តែជាថ្នាលនៃបុប្ផារីកត្រកុំត្រកាល។ នៅក្នុងរដូវរងាដ៏កម្រវានៅតែបន្តរីកដុះដាលនៅក្នុងបរិវេណដែលគេឱ្យឈ្មោះថា ថានសួគ៌លើលោក។

ពិធីជប់លៀងដ៏ប្រណិត ក្លិននៃសាច់អាំង នំប៉ាវចំហុយ និងផ្លែឈើកម្រ ត្រូវបានបម្រើនៅលើថាសម្រ័ក្សណ៍ខ្មុក ដែលធានានូវភាពប្រណីតថ្វាយរបស់អធិរាជិនីក៏ទ្រង់នៅតែមិនសព្វព្រះទ័យ។ ទ្រង់លើកហត្ថាគ្រវាស ជាសញ្ញាឱ្យជេន ភីង មនុស្ស​ជំនិតរបស់ទ្រង់បណ្តេញពួកអ្នកបម្រើនិងតន្ត្រីករ​ឱ្យចេញផុត ទុកនៅតែពីរនាក់ ​នឹងអាលបានផ្តើម ពិភាក្សា​អំពីបន្លាដ៏ធំមួយក្នុងទ្រូង។

ជាមួយនឹងទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែរឹងមាំព្រះរាជិនីបានមានបន្ទូល៖

«ហានស៊ីងម្នាក់នេះ​មកទល់ថ្ងៃនេះ​គេដូចជា មិនមែនមាន​ន័យ​ចំពោះហាន ត្រឹមជាមេទ័ពម្នាក់នោះទេ! »

ឃើញជេនភីងគិតពីគំនាប់មិនហ៊ានវាចាអ្វី ព្រះរាជិនីជំទាស់ក្រចក សម្លឹងចុងម្រាមខ្លួនឯងហើយតម្អូញ៖

«ហានស៊ីង ត្រូវព្រះចៅអធិរាជជឿទុកចិត្តថាជាមនុស្ស​ស្មោះត្រង់ តែមានអ្វីមួយ នៅតែមិនស្រណុកក្នុងចិត្ត​របស់យើង!»

ជេនភីងគ្រហែម ចាប់ឱកាស​ទូលឆ្លើយ៖

«គេនោះ ស្មោះនឹងរាជបល្ល័ង្ក! ក្នុងចិត្ត​ហានស៊ីង មានតែចំពោះរាជបល្ល័ង្កប៉ុណ្ណោះ ! គ្មានមនុស្ស​ក្នុងភ្នែកគេនោះទេ!»

សម្តីនេះ​បណ្តាលឱ្យព្រះភក្រ្តអធិរាជិនី លូ ឈី ទៅជាថ្លោះ។ មិនយូរឡើយ ទ្រង់បញ្ចេញជាស្នាមញញឹមត្រជាក់ជាងកម្រាស់ធម្មជាតិនៅក្រៅទៅទៀត៖

«អ៊ីចឹង ចិត្ត​ភក្តីនៃបុរសម្នាក់នេះ  ផុយស្រួយណាស់! ចិត្ត​មនុស្ស​អាចបត់បែន…និងខូច ឬផ្លាស់ប្តូរ​តាមជំនោរខែឆ្នាំ!  ប្រសិនបើហានស៊ីង នៅមានជីវិត ដូចជាយើងប្រថុយនឹងជោគវាសនាដែលបោកបក់ដូចគ្នាដែរ! ចាំរឿងរាជវង្ស ឈីងដ៏រុងរឿង​ដែលត្រូវផ្តួលរំលំដោយស្វាមីយើងដែរ? ពេលវេលា…យើងមិនត្រូវផ្តេកផ្តួលលើធម្មជាតិនិងពេលវេលាទេ!»

ថាហើយទ្រង់យាងទៅក្បែរបង្អួច បោះដៃទៅរងស្រទាប់ព្រិលនៅក្រៅ។

រាជិនីវាចា​បន្ថែមពីក្រោយអាវងហង្សឆើតឆាយវែងអន្លាយៗថា៖

«ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ឯទៅកិត្តិនាមជាអធិរាជ? ស្វាមីលីវប៉ាងរបស់យើង មានចិត្ត​ទន់ ទុកគេជាមិត្ត​ចាស់! »

សម្តីមនុស្ស​ជំនិតចាក់ចុចមកភ្លាម៖

«ព្រះចៅអធិរាជទ្រង់មានព្រះនេត្រវៃ​ទ្រង់ឃើញហានស៊ីងថាជាឧបករណ៍ទេដឹង?»

រាជិនីគ្រវីក្បាលនិយាយខាំមាត់តិចៗ៖

«ប៉ុន្តែ…យើងវិញ យើងឃើញគេនោះ​ថាជាដាវមួយចង្អុលត្រង់បំពង់ករបស់យើង»

ជេនភីងងក់ក្បាលតិចៗ ទាំងសប្បាយអំណរព្រោះគេដឹងថា នេះជាចំណុចអវសាន្តនៃវាសនា​មនុស្ស​ល្បីបំផុតក្នុងយុគសម័យគឺ ហានស៊ីង។

——​

រាត្រីនេះ ផ្ទៃមេឃប្រែជាខៀវស្រទន់ហាក់បីដូចជាពន្លឺដំបូងនៃរដូវប្រាំងឱ្យជាសញ្ញា។  ព្រះចន្ទបញ្ចេញជាស្រមោលវែងៗមកលើកម្រាលថ្មម៉ាបនៃរាជវាំងហាន។

ខ្យល់ត្រជាក់លាក់ក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ ហាក់បីដូចជាធាតុជំនោរ​ដឹងមុនស្រេចថា​នៅក្នុងកម្រាស់កំផែងនៃរាជដំណាក់ហាន​កំពុងផ្ទប់ជាមួយ​រលកនៃភាពតានតឹង។

លីវប៉ាង  ដែលពេលនេះ ជាព្រះចៅអធិរាជ Gaozu នៃមហាហានទ្រង់គង់នៅខាងចុងប៉ូចនៃសាលធំ ដោយសម្លឹងមើលទៅជើងមេឃឆ្ងាយ។

ព្រះ​អាទិត្យនឹង​រះឡើង តែត្រូវរង់ចាំសិន។

​អ្វីដែលទ្រង់ អាចទត​​ឃើញ​នៅ​ពី​ក្រោយជួរ​ភ្នំ​ឆ្ងាយៗ ជាជើងមេឃពណ៌មាសដែល​បំបែកសល់តិចតួចក្រោមអន្ធការ​។

ជាមួយ​ព្រះភក្ត្រ​នឿយហត់ ពោរពេញ​ដោយ​សឹកសង្គ្រាមក្នុងការចងចាំ ការ​ដណ្តើម​យក​ជ័យ​ជំនះ និង​ទម្ងន់​នៃ​ការ​គ្រប់​គ្រងក្រោយឈ្នះសឹក អ្វីៗនៅតែធ្ងន់។

នៅក្បែរព្រះអង្គ មានព្រះរាជិនីយាងមកបង្កើយហើយឱនលំទោនមុនពេល​បញ្ចេញ​ វត្តមានជាមួយអាវរងាប្រណីតមានតម្លៃហួសថ្លែង។

ជាមួយ​ការសម្លឹងមើលទៅព្រះអង្គដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ព្រះរាជិនីឮស្តេចលីវប៉ាងបញ្ចេញសំណួរខ្សឹបៗដូចជាសួរសំដៅព្រះអង្គឯង៖

«ព្រះអាទិត្យគ់ងតែរះទៀត! ព្រោះផែនដីត្រូវការ ថ្ងៃមួយទៀតដើម្បីចាប់ផ្តើមថ្មី!»

«ប៉ុន្តែ តើហានចង់នៅអមតៈដែរឬអ្វី?»

ព្រះចៅអធិរាជងាកមករកព្រះមហេសី ខណៈក្សត្រីយាងចូលបង្គំជិតហើយខ្សឹបខ្សៀវ៖

«ព្រះអាទិត្យនឹងរះឡើង ហើយមនុស្សប្រហែសយល់ថាវាស្អាត តែមនុស្ស​ប្រុងប្រយ័ត្ន មិនប្រហែសបាននឹងស្រមោលវាទេ!»

រាជានៅគង់ស្តាប់ ព្រះរាជិនីទូលបន្ថែមស្ងប់ៗ៖

«ហាន…ស៊ីញ! គេនេះ…មានអ្វីមួយ…អូនយល់ថា មិនសមស្របនឹង​យើង! សន្តិភាព និងភាពរុងរឿង​របស់ហាន!»

លីងប៉ាងងើយមុខដកដង្ហើមធំច្បូតពុកចង្កា ហើយទើបវាចាតបនឹងភរិយា​៖

«ហានស៊ីង គឺក្រអឺតក្រទម មិនអាចប្រកែកបានមែន នេះដោយសារគេមាន​ស្មារតីរឹងមាំ បន្សល់មកពីសមមរភូមិច្រើន!!!  ប៉ុន្តែភាពស្មោះត្រង់…ក៏មិនអាចវាយតម្លៃត្រឹមចរិតខាងក្រៅដែរ!»

លូឈី តបឆ្លើយនឹងព្រះចៅអធិរាជថយទន់ភ្លន់៖

«តែ…ល្អដែរទេ បើនគរតែមួយ មានអ្នកល្បីច្រើនពេក? ឥឡូវនេះ ឈ្មោះអ្នកសាងមហាហានលីវប៉ាងទៅដល់ណា ក៏មានគេនិយាយពីហានស៊ីង​ដល់នោះដែរហើយ!!! ខ្ញុំម្ចាស់ឆ្ងល់ថា តើមនុស្សដូចគេពិតជាអាចគ្រប់គ្រងមហិច្ឆតា ដោយបន្តនៅបម្រើយើង ទាំងដែលឃើញមានឱកាសសម្រាប់ខ្លួនគេដែរ?…លុបបំបាត់…អ្វីក្តី…ដែលគំរាមកំហែងដល់អំណាចរបស់ទ្រង់មុនពេលអ្វីៗពិបាកជាងនេះ ស្មើនឹងលុបចោលស្រមោលវែងៗនៃដើមឈើខាងក្រោមទើបអាចឱ្យព្រះចន្ទរាត្រីកាលរះពេញទីបាន!»

ព្រះចៅអធិរាជងាកទៅសួររាជិនីលូវិញថា៖

«បើបែបហ្នឹង ក្នុងការកម្ចាត់ ហានស៊ីង  តើលីវប៉ាងខ្ញុំនឹងដាក់ស្រមោលអ្វីមកលើខ្លួនឯងក្នុងទំព័រប្រវត្តិសាស្ត្រ? ប្រជាជននឹងចងចាំលីវប៉ាងខ្ញុំ ជាអ្នកសាងមហាហាន ហើយក្រោយមកបានកម្ចាត់អ្នកបំរើដ៏ស្មោះត្រង់ម្នាក់ ឬពួកគេ នឹងមើលឃើញខ្ញុំកំសាក ខ្លាចសូម្បីតែមេទ័ពខ្លួនឯង?»

ព្រះរាជិនីមិនខ្វះឡើយពាក្យមកពន្យុះបង្កើតជាកម្លាំងខ្យល់ព្យុះក្នុងរាជវាំង នាង​មានបន្ទូលតបភ្លាមដែរ៖

«ប្រជាជនមិនខ្វល់ទេ! ពួកគេ​តូចទាបហើយចិត្ត​ស្រាលដូចជាខ្យល់ដែរព្រះអង្គ! ខ្យល់បក់ទៅកន្លែងណាដែលត្រូវទៅ មនុស្ស​រេរកអ្នកណាដែលមានអំណាចនិងខ្លាំងបំផុត!  ពួកគេនឹងដើរតាមព្រះអង្គ ដូចពួកគេដើរតាមហានស៊ីង​ វាយយក​ឈីង​ និងបង្ក្រាបជូដែរ ព្រោះពេលនេះទ្រង់មានហានស៊ីង​! ប្រសិនបើព្រះអង្គជ្រើសរើសផ្លូវវែងឆ្ងាយ​ដែលធានាដល់ការគ្រងរាជ្យ សូមទ្រង់បញ្ចប់ភាពមន្ទិលក្នុងចិត្ត​អ្នកដើរតាមទៅ! ឱ្យគេមើលឱ្យច្បាស់ថា មេដឹកនាំរបស់គេ មានតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ!»

លីវប៉ាង ងាកចោលភរិយា​ហើយ​ងើបមុខ​សម្លឹងមើលជើងមេឃ តែសំឡេងរបស់នាង​មិនបញ្ឈប់ទាល់តែសោះ នៅតែលាន់មករវិចតាមខ្យល់៖

«មេទ័ពដ៏ពូកែម្នាក់ជាកម្លាំងខែលការពារ  ប៉ុន្តែបើគេខ្វះការគោរពនិងខ្វះ​ភាពស្មោះត្រង់…គេនោះដដែលនឹងក្លាយជាចុងលំពែងក្នុងដៃសត្រូវហើយ…សំដៅមកម្ចាស់! ការសម្រេចចិត្តពិតជាលំបាក ព្រោះពេលនេះទ្រង់ជាព្រះចៅអធិរាជ លែងជាមេកងតូចតាច​នៅស្រុកហ្វេងទៀតហើយ ចិត្ត​ឱ្យរឹងមាំដាច់ណាត់ជាថាមពលពិតនៃកំពូលអធិរាជ!»

អ្នកទាំងពីរឈរស្ងៀមមួយសន្ទុះ ខណៈពាក្យសន្យាចាស់ៗវិលវល់ជុំវិញ​អារម្មណ៍របស់លីវ​ប៉ាង។ បើគ្មានហានស៊ីង ការ​ប្រឆាំងនឹងសៀងយូ​ក៏មិនមែនងាយយកជ័យដែរ។

បើគ្មានហានស៊ីង ក៏គ្មានអធិរាជហានគ្រានេះដូចគ្នា​។

«យើងស្បថថា ដរាបណាលើក្បាលនៅមានពន្លឺព្រះអាទិត្យ យើងនឹងលើកលែងទោសស្លាប់ដល់​ឯងជានិច្ច​ហានស៊ីង!»

លីវប៉ាងទន្ទេញសម្បថចាស់ៗហើយធ្មេចភ្នែកពិបាកចិត្ត​ក្នុងដង្ហើមធ្ងន់ឡើងៗទៅដោយសម្ពាធ។​

«គ្មានហានស៊ីង​ក៏គ្មានយើងដូចគ្នា​ព្រះមេហសី!» លីវប៉ាងរអ៊ូ។

«ព្រះចៅអធិរាជ» មហេសី​ដាស់ទ្រង់ដោយសំឡេងត្រជាក់៖

«ប៉ុន្តែ…បើគ្មានទ្រង់ អ្វីៗនឹងធ្លាក់ដល់ដៃអ្នកទីពីរគឺហានស៊ីង បើមានថ្ងៃនោះពិតមែន​ រាជវង្សហាននឹង​សល់តែភាពវឹកវរ! ថ្ងៃណាមួយ គេនឹងនឹកឃើញ​ដល់ការគណនានេះ ហើយប្រសិនបើថ្ងៃនោះមកដល់ បងនឹងស្តាយដែលយប់នេះនៅស្ទាក់ស្ទើរចិត្ត​!»

លីវប៉ាងដៀងភ្នែកមកសម្លឹងនាង​។ ស្វាមីនិងភរិយា​សម្លឹងគ្នាជាមួយកែវភ្នែកដែលអ្នកក្រៅមិនអាចអានបាន។

មិនរង់ចាំព្រឹកទាន់ឡើយ ដោយចំណាយពេលប៉ុន្មានយាម​មិនធ្មេចបាន លីវប៉ាងបានសម្រេចចិត្ត​។ ទ្រង់​ក្រោក​នៅពេលទៀបភ្លឺ ហើយ​ដើរ​ឆ្ពោះ​ទៅ​រកតុថ្លើមថ្ម​ធំ​មួយ​ដែលពេញដោយ​រមូរ​ឯកសាររាជការ។

​បេះដូង​អធិរាជរត់ច្របល់ក្រោមភាពអាម៉ាស​នៃទង្វើក្បត់ លាយឡំនឹងការភ័យបារម្ភ តែម្រាមដៃមិនស្ទាក់ស្ទើរឡើយក្នុងការ​លើកត្រាដ៏ធំរបស់ហាន​មកសង្កត់មួយទម្ងន់នៃគជ់ធ្ងន់កណ្ឌុក។

នេះជា​សារបញ្ជាឱ្យ…ប្រហារជីវិត។

ទឹកថ្នាំនៅស្រស់ញញឹម រីឯ ចិត្ត​របស់ទ្រង់​ស្រពោន​ស្អប់ថ្ងៃនេះ ។ លីវប៉ាងអង្គុយចុះ ទ្រ ទូល ពុនរែក រវាង​ការ​ដឹង​គុណ ការទទួលខុសត្រូវ ការស្រលាញ់ និង…ការ​ភ័យ​ខ្លាច។

«ហានស៊ីង! យើង…ដឹងគុណចំពោះភាពស្មោះត្រង់របស់ឯង! តែ…យើងមិនទុកចិត្តមហិច្ឆតារបស់ឯងទេ!»

លូ ឈី ​យាង​មកដល់យឺតៗ ហើយទទួលយកសារទាំងកែវ​ភ្នែកស្រស់ប៉ប្រឹម។ ព្រះចៅអធិរាជមានរាជបន្ទូលក្នុងសំឡេងទាប៖

«ដើម្បី​រាជវង្សហាន ​បុត្រទាំងអស់​របស់​យើង និង…ដើម្បី​សន្តិភាពនៃនគរទាំងមូល…ឯងទៅចុះហានស៊ីង!»

—–

មុននេះ១០ឆ្នាំ នា ២០៦ មុនគ.ស. កំឡុងសង្គ្រាមជូ និង ហាន…

សមរភូមិបានលាតសន្ធឹងនិងសកម្មឥតឈប់ឈរ នៅក្រោមគម្របមេឃក្រហមពណ៌ឈាម។ សម្រែករបស់យុទ្ធជនដែលត្រូវពលី អ្នកស្រុកដែលបាត់បង់គ្រួសារ​នៅក្នុងសន្ធឹកផ្គរលាន់នៃស្នូរជើងសេះ និងការប៉ះទង្គិចគ្នានៃដែក។ ផ្សែង​ហុយខ្មួល ឆួល​ចូល​ទៅ​ក្នុង​គំនួចខ្យល់​ពេល​រាត្រី នាំទៅជាមួយនូវ​ក្លិន​ញើស ឈាម និង​ភ្លើងសព​ដែល​ស្លាប់។

ផែនដី ខ្លួនឯងញាប់ញ័រនៅក្រោមទម្ងន់នៃការប្រយុទ្ធដ៏ឃោរឃៅនិងមហិច្ឆតាឥតកោះត្រើយរបស់មនុស្ស​។ កណ្តាប់ដៃរបស់លីវប៉ាង​ កាន់តែរឹតបន្តឹងជុំវិញដងដាវ។

ញើស និងស្នាមប្រឡាក់មិនអាចបិទបាំងស្នូរដង្ហើម​ដ៏​ធ្ងន់និងចក្ខុវិស័យ​សងខាងត្រូវ​ព្រិល​ក្រោមសម្ពាធសែន​ហត់នឿយ ប៉ុន្តែ​លីវមិនអាច​​ដួល​សន្លប់​បាន​ទេ។

ជោគវាសនានៃកងទ័ព អនាគតនៃអ្វីគ្រប់យ៉ាងរបស់ហាន ដែលគាត់បានប្រយុទ្ធមមកដល់ទីនេះ សម្រាប់ ឥឡូវនេះ គឺពឹងនៅលើផ្លែដាវនេះ និងវិនាទីចុងក្រោយនេះតែប៉ុណ្ណោះ។

«ចាប់​ខ្សែ!» លីវប៉ាងស្រែកបញ្ជាខ្ទរ​ដោយសព្ទ​សំឡេងហានក្លា ខណៈ​ដែលខ្លួនឯងកំពុងទម្លាក់​ដាវមកពុះ​ ​ទ្រូងទ័ពបច្ចាមិត្ត​នៅជិត​នោះ។

ប៉ុន្តែ…បេះដូងនិងសសៃឈាម​ដែលពុះ បានប្រាប់បុរសនេះថា កម្លាំងរបស់គាត់មិនបានរឹងមាំយូរដូចទឹកចិត្ត​ ខ្សោះ រកកលតែនឹងដួលរលំហើយ។

សមរភូមិមួយនេះ ជាប់រដឹកច្រើនថ្ងៃ មិនឈប់ មិនដេក គ្មានអាហារ​។ កងទ័ពរបស់សៀងយូ​ ខ្លាំងដូចមកពីជំរុំសត្វសាហាវ។ ក្រុមអ្នកចម្បាំងស្រេកឈាមរបស់សៀងយូ​ តាមប្រដេញមកកម្ចាត់ទ័ពរបស់លីវប៉ាង​ដូចជាព្យុះលេបល្បឿនរាប់រយគីឡូ បំបុកមកប្រាថ្នាតែនឹង​ត្របាក់លេប។

សម្រែកទ័ព​​ហែកជ្រាត​ចេញ​ពី​ភាព​វឹកវរ។ លីវប៉ាង​ងាក​មក​​ឃើញ​ទាហាន​ជិះ​សេះរបស់​សត្រូវ​កំពុង​តម្រង់​មកយ៉ាងខ្មាញ់ខ្មួរ ​ហើយ​លំពែងលើដៃពួកគេ​ច្រើនណាស់ ​ការកសាង​នគរ​ប្រហែលជាមិនបានសម្រេចទេ នេះ​ជាអ្វីដែលប្រាប់គាត់ជាសម្ងាត់។

អវយវៈ​របស់មេទ័ព ចាប់ផ្តើមបន្ថយចលនា​​​យឺតៗ ព្រោះអស់ទាំងកម្លាំងកាយនិងចិត្ត​។ យើងមិនអាចសាងហានទេ!

គាត់ស្រែកកម្លាយ៉ាងឈឺចាប់ហើយកាប់ចាក់ទ័ពក្បែរៗខ្លួន​ដេលមានមកដូចទឹកបាក់ គាត់នឹងស្លាប់នៅទីនេះ នេះជាអ្វីដែលលីវប៉ាងសើចចំអកខ្លួនឯង ប៉ុន្តែបន្ទាប់មក ដូចជាខ្មោចនៅក្នុងទីងងឹតបានឃើញពន្លឺថ្ងៃ…សម្រែកជ័យលាន់មកពីនាយ។  ពន្លឺនៃដែកអាវុធបានហោះកាត់លើអាកាស កម្ចាត់រារាំងក្រុមទ័ពសេះរបស់ជូ។

ឈាម​​បាញ់ព្រមាន​ពាស​ពេញ​អាកាស។

«ហានស៊ីងមកដល់ហើយ!»

សម្រែកខ្ទរទាំងនេះ បានញ៉ាំងឱ្យទ័ពហានហ៊ោកញ្ច្រៀវដោយអំណរប្រៀបបាននឹងមនុស្ស​ស្រេកទឹកជិតស្លាប់ ដើរមកប៉ះនឹងដងទន្លេធំធេង ។

ខណៈ​ពេលក្រុមទ័ពសេះរបស់សៀងយូ ​ត្រូវធ្លាក់​ស្លាប់រពុយ​ ​លីវប៉ាង​ ឈរ ដកដង្ហើមធូរស្រាលចេញជា ចង្វាក់បេះដូងនៃក្តីអមណរពន់ពេក។

នៅឯណោះ…ហានស៊ីង ! គេមកដល់មែន គឺនៅនៅទីនោះ! ដាវរបស់គេដែលហៀរពណ៌ក្រហមនៃលោហិតសមរភូមិគ្មានមេត្តា អមជាមួយកែវភ្នែកមុតដូច​ដែកក្តៅសម្លឹងឆ្ពោះមក។

គេស្រែកឡើងថា៖

«លីវប៉ាង! ព្រះអង្គជាកំពូលអ្នកប្រយុទ្ធដែលមិនចេះចាញ់!»

សម័យកាលនោះ ទោះណាជាលីវប៉ាង មិនទាន់ក្លាយជាព្រះចៅអធិរាជនៅឡើយក្តី ប៉ុន្តែគាត់បានប្រកាសខ្លួនឯងថា ជាស្តេចហាន 漢王 រួចហើយ។

លីវប៉ាងសើចក្អាកក្អាយជាប់រដឹកយ៉ាងវែងហើយបានស្រែកតបវិញថា៖

«អឺហានស៊ីងអើយហានស៊ីង  យើងចាញ់មិនបានទេ ព្រោះយើងមាន​កំពូលមេទ័ពដូចឯង!»

ពួកគេកៀកស្មា ហើយ​សម្រុកវាយបកលើក្រុម​សត្រូវដែល​បាននឹង​​វាយ​លុកមក​ដូច​ស្រមោល ។ គ្រានោះវត្តមាន​ហាន ស៊ីងបាន ផ្លាស់ប្តូរអារម្មណ៍ពួកសៀងយូ ​ឱ្យធ្លាក់ក្នុងបរាជ័យពាក់កណ្តាលទៅហើយ។ ការវាយលុករបស់ហានស៊ីង​រមែង ខ្លាំង រហ័ស គ្មានមេត្តា និងក្រសោបយ៉ាង​ជាប់។

គេជាកំពូលអ្នកយុទ្ធសាស្ត្រលេខមួយ ឯលីវប៉ាងជាអ្នកចម្បាំងដែលគ្មានអ្នកស្វិតស្វាញដូច ហើយ យប់នេះ នៅលើសមរភូមិមួយនេះ​លេខមួយ ទាំងពីរបានរួមដៃគ្នា ។

ហានស៊ីងប្រាប់ទៅយុទ្ធមិត្ត​៖

«យើងទាញពួកនេះចូលទៅក្នុងជ្រលងភ្នំ! ទាហានខ្ញុំស្ទាក់ចាំស្រេចហើយនៅលើនោះ! យើង​ដក​ថយ​ឥឡូវ​នេះឱ្យពួកវា​ដេញតាម​យើង! ​»

លីវប៉ាងសើច៖

«ឯងគិតថា ពួកសៀងយូអាចនឹងល្ងង់យ៉ាងនេះទេ?»

បបូរមាត់របស់ហានស៊ីង​លោតឡើងខណៈគេផាយសេះចាកចេញទៅរកជ្រលងបញ្ចេញ​ស្នាម​ញញឹម។ មិនយូរមិនឆាប់លីវប៉ាង​វងាកមើលជុំវិញហើយចំហមាត់៖

«វាដេញមកមែនវ៉ី?»

កម្លាំងសៀងយូ ដែលមិន​ពូកែស្នៀត​ថែមទាំងមានអំនួតដោយ​ស្រវឹង​លើ​កម្លាំងគ្នាច្រើន ​បាន​ស្រែក​ហ៊ោ​ដោយគិតថា កំពុងតែទទួលបាន​ជ័យ​ជំនះ។ ពួកគេប្រដេញមកជាមួយកំពូលៗសេះសង្គ្រាម ខ្ពស់ៗ និងពូកែថ្នឹកឡើងចង្កេះភ្នំ​ ។

លីវប៉ាងមានសេះទន់ខ្សោយហើយហត់នឿយក្នុងការប្រយុទ្ធ គាត់កាន់ដាវយ៉ាងតឹងហើយស្រែក៖

«ហានស៊ីង ​​បើយើងរត់មិនទាន់ ​ យើង​ទាំងពីរ​នាក់នឹង​​ស្លាប់​នៅ​យប់​នេះ​ ឯងស្តាយក្រោយទេ?»​

ហានស៊ីង ក្រឡេកមើលសត្រូវនៅពីក្រោយ​ ហើយស្រែក៖

«គ្មានទេ ព្រោះយើងនឹងឈ្នះ!»

ទាហាន​ខ្លះរត់មិនទាន់ត្រូវរបួសធ្លាក់ស្លាប់រពុយ ឯខ្លះដែលរត់តាមទាន់មេ​បញ្ជាការ​របស់​ពួក​គេ ​បានថយទៅដល់រឹតតែ ​ជ្រៅឡើងៗ ​ទៅ​ក្នុងចំណុចកណ្តាលនៃ​ជ្រលង​ភ្នំ។  ហានស៊ីង ​បាន​កត់​សម្គាល់​ថា បច្ចាមិត្ត​បានធ្លាក់ចូលដល់ផែនអន្ទាក់ហើយ គេក៏បាញ់សញ្ញា​ទៅលើមេឃ។

បានដូចគម្រោងការ ព្រួញ​បាន​ធ្លាក់ស្រោចមក​ដូច​ព្យុះ​ភ្លៀង ផ្តាច់ផ្លូវ​កង​កម្លាំង​របស់សៀងយូមុន​ពេល​ពួក​គេ​មាន​ពេល​វាយ​ប្រហារ។

បណ្តាកម្លាំងកង​ទ័ព​លាក់ខ្លួន​​របស់ហានស៊ីង​បាន​ងើបជាជួរ​ចេញមក​ពីលើចង្កេះ​ភ្នំ ​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ទ័ពសៀងយូ។ ឈុតឆាកភ្នែកស្រស់ ដែលមុននេះលីវបាង​ត្រៀមតែនឹងពលី បានប្តូរមកជា​ការ​បរបាញ់លើបច្ចាមិត្ត​​ហើយទិដ្ឋភាពគឺសែន​​សម្លាប់​រង្គាល។

លីវប៉ាង ឈរ​នៅ​លើ​ភ្នំ​ទាំងងើយ​ដើម​ទ្រូងសប្បាយចិត្ត​ឈរ​មើល​ជំនោរ​នៃ​ការ​ប្រយុទ្ធគ្នាក្នុងថ្លុកឈាម ខណៈ​ហានស៊ីង ដើរ​ចូលមក​ក្បែរ​ដោយ​ទឹក​មុខស្មើៗ។

​គេនៅស្ងាត់ស្ងៀមស្តាប់លីវប៉ាងនិយាយរអ៊ូរទាំ​ថា៖

«យើង​ឈ្នះមែន! ឈ្នះយ៉ាងសម្បើម!»

ហានស៊ីងងក់ក្បាលញញឹមតិចតួចហើយឆ្លើយខ្លី «សម្រាប់ពេលនេះ»។

លីវប៉ាងសម្លឹងគូសន្ទនា​ហើយងាកមើលសមរភូមិនៅខាងក្រោម។ ភ្លើងសង្រ្គាមនៅតែឆេះមកពីចម្ងាយទោះបីទាហានខាងនគរជូស្លាប់អស់ សល់តែសន្ធឹកផ្សែងសេះអ្នកដែលរត់ផាស់ក្រញាំ។

ក្នុងចិត្ត​របស់ លីវប៉ាង  គេពិតជាដឹងថា នេះគ្រាន់តែជាជ័យជំនះមួយនៅក្នុងយុគនៃសង្រ្គាមដ៏ធំជាងនេះ រវាងជូនិងហាន​ដោយជៀសមិនរួច​។

ប៉ុន្តែនៅពេលនេះ ឈរជាមួយហានស៊ីងនៅលើសមរភូមិ លីវប៉ាងយល់ថា កក់ក្តៅ។ ទំនាក់ទំនងរវាងពួកគេមិនមែនត្រឹម​តែជាស្តេច និងមេទ័ពនោះទេ។

មកទល់ពេលនេះ លីវប៉ាង​កាន់តែ មើលឃើញថា ហានស៊ីង ជាអ្នកយុទ្ធសាស្ត្រកំពូលមួយ ដែលសឹងមិនអាចមាន​អ្នកណាជំនួសបាន។

ខណៈពេលដែលខ្លួនទ្រង់យល់ថា​មានភាពជាអ្នកដឹកនាំមកពីធម្មជាតិ និងជាអ្នកនយោបាយដែលមានល្បិចកលច្រើន លីវប៉ាង​ទទួលស្គាល់ថា ខ្លួនឯង ខ្វះចំណេះដឹងផ្នែកយោធាឱ្យបានស៊ីជម្រៅបើធៀបនឹង​ហានស៊ីង។

អ្នកណាក៏ដឹងដែរថា ហាន ស៊ីង គឺជាអ្នកដែលមានចក្ខុវិស័យខាងយោធាពិបាកនឹង​វាយផ្តួល។ គេមានបទពិសោធន៍ខ្ពស់ ចិត្ត​សាស្ត្រជ្រាលជ្រៅ ក្នុងការ​ប្រែក្លាយស្ថានការណ៍អស់សង្ឃឹម ឱ្យទៅជា ជ័យជម្នះ។ គំនិតរបស់លីវប៉ាងពេលនេះយល់ស្ងាត់ៗក្នុងចិត្តថា​៖

«ហានស៊ីងម្នាក់នេះ ​មើល​ឃើញ​ការ​ប្រយុទ្ធ​ដូចជា ​ព្រះមើលមកសមរភូមិពីលើមេឃ! គេ​វាយសង្គ្រប់គូបដិបក្ខ ដូចឆ្មាឆ្មក់កណ្តុរ​មុន​ពេលដែល​សត្រូវ​ដឹង​ថា​ខ្លួនគេ​ចាញ់ គឺស្លាប់បាត់ទៅហើយ! បើគ្មាន ហានស៊ីង យើងនឹងក្លាយ ត្រឹម​ជាស្តេចសង្រ្គាមដែលចាស់ ហើយ​អស់សង្ឃឹម។ តែមានគេខ្ញុំនឹង​សម្រុកវាតទី ដល់ថ្ងៃណាមួយ​នឹង​អាចក្លាយជាអធិរាជ!»

នៅក្នុងស្រមោលនៃព្រះអាទិត្យហៀបអស្តង្គត ការយល់ដឹងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយបានឆ្លងកាត់រវាងបេះដូងពួកគេ។ ពែងស្រាដែលទង្គិចគ្នា​លើសាកសពសត្រូវ លីវប៉ាង​បានហារស្រដីឡើងថា៖

«ហានស៊ីង តើ ឯងនឹងសន្យាដើរតាមយើងដែរទេប្អូនប្រុស?»

ហានស៊ីងញញឹម​ ហើយលើកស្រាយខ្ពស់ឡើង៖

«ខ្ញុំមិនចេះនិយាយច្រើន តែអាចនិយាយបាន ទោះបីជាផ្លូវខាងមុខ ហាន​មានអនាគតបែបណាក៏ដោយ ខ្ញុំនឹងនៅក្បែរទ្រង់ !»

លីវប៉ាងឮហើយ សម្លឹង​បំពង់កហានស៊ីង​ដែលលេបស្រាសម្បថចូល។ គេសើចក្អាកក្អាយលាន់ខ្ទរមេឃដី ហើយចាប់ផ្តើមស្បែស្បថវិញ៖

«ហានស៊ីង! ដរាបណានៅខាងលើនៅតែមានព្រះអាទិត្យនិងព្រះចន្ទ យើងសន្យា លើកលែងទោសស្លាប់ដល់ឯងជានិច្ច​ មិនថាមានរឿងអ្វីក៏ដោយ!» ។

នៅឆ្នាំ ២០២ មុនគ.ស. បន្ទាប់ពីបានយកឈ្នះគូប្រជែងធំបង្អស់មកពីនគរជូ សៀងយូ Xiang Yu ក្នុងជម្លោះ នគរ ChuនិងHan ជ័យជំនះនេះ បានបញ្ចប់សង្គ្រាមនឹងនាំទៅដល់ការ​ដួលរលំនៃរាជវង្ស ឈីង Qin ក៏ដូចជាការចាប់ផ្តើមឡើងនៃរាជវង្សហានជាង៤០០ឆ្នាំមុនដល់សម័យសាមកុក។

លីវប៉ាង បានតែងតាំងខ្លួនឯង ជាអធិរាជ Gaozu នៃ Han ជាផ្លូវការ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រសរសេរថា សមរភូមិរវាង ដែលគាត់បានកៀកស្មានឹង ហាន សីញ មានច្រើនរាប់មិនអស់ តែដែលធំបង្អស់គឺហាន ស៊ីង ជាឧបករណ៍ដ៏សំខាន់ក្នុងការធានានូវជ័យជម្នះសម្រាប់ហាន  នៅក្នុងសមរភូមិសាហាវៗ ដែលសៀងយូសែនមានប្រាជ្ញាតែងតែមាន​ទេពកោសល្យខាងយោធាខ្ពស់ ហើយទាញ លីវ ប៉ាង​ឱ្យទ័លច្រកបាន។

ដោយសារបែបនេះ ស្មារតីគាំទ្រ ទទួលស្គាល់ និងស្ញប់ស្ញែងនូវកេរ្តិ៍ឈ្មោះហានស៊ីង បានលេចឮខ្ទរខ្ទារ ដល់គ្រប់ស្រទាប់នៃកងកម្លាំងទ័ពហាន។

សមរភូមិជូលូ នាឆ្នាំ២០៧ មុនគ.ស បានក្លាយជា យុទ្ធនាការដ៏សំខាន់ មិនអាចភ្លេចបានក្នុងជួរទ័ព នានាអំពី ភាពវៃឆ្លាតរបស់ហានស៊ីងសង្គ្រោះជីវិតលីវប៉ាង។

ទោះណាជាជ័យជំនះនេះ បានបង្កើនកម្លាំងរបស់លីវប៉ាង​ និងបានជួយពង្រឹងអំណាចឱ្យទ្រង់ ឈានទៅមុខក្នុងសង្រ្គាមមួយទៀតហៅថា​ សមរភូមិ Gaixia ឆ្នាំ២០២ មុនគស ដែលជាការប្រយុទ្ធគ្នាចុងក្រោយជាមួយ  សៀងយូ Xiang Yu ក៏ ហានសីញនៅតែបានដើរតួយ៉ាងសំខាន់ក្នុងយុទ្ធនាការនេះ រហូតដល់លទ្ធផលចុងក្រោយគឺ ជ័យជំនះរបស់ហាន នៅ Gaixia បានបញ្ចប់ជម្លោះ Chu-Han ហើយរុញលីវប៉ាង​ឱ្យក្លាយជា អធិរាជរួបរួមប្រទេសចិន និងបង្កើតរាជវង្សហាន។

——

១០ឆ្នាំក្រោយមក…ផ្ទៃមេឃថ្ងៃនេះ ប្រែជាស្រអាប់ប្រផេះ។

ទ​ម្ងន់ពពក ហាក់ចូលរួមមមរណទុក្ខ​ដែលហានស៊ីងកំពុងទទួល។

រាត្រី​បាន​រំកិល​ម​កក្រាល​គ្របលើ​ព្រះបរមរាជវាំងអធិរាជ​ ប្រៀបបីដូច​ជា​វាំងនន​ដ៏​ក្រាស់​ដែល​បិទ​បាំង​គ្រប់កាំរស្មី ឱ្យខ្សោយខ្សត់អំណាច។

ខ្យល់ និងចំហាយទឹកកក ខ្សឹបចូលមកតាមចន្លោះប្រាង្គប្រាសាទ នាំមមកជាមួយ​ក្លិនក្រអូបនៃរដូវរងាដែល ​មកដល់ជាថ្មីពេញទំហឹង។

កម្រាលដីគ្របដណ្តប់ដោយស្រទាប់ព្រិលស។

នៅ​ក្នុង​សាល​ដ៏​ធំ​ល្វឹងល្វើយល្អវិចិត្រ ​ តុបតែងដោយផ្ទាំងក្រណាត់សូត្រសែនសម្បូរបែប អមគ្រឿងសង្ហារិមធ្វើពីមាសអធិរាជលីវប៉ាងអង្គុយ​ដូចគ្មានវិញាណលើរាជបល្ល័ង្ក។

នៅក្បែរព្រះចៅអធិរាជ ម្ចាស់ក្សត្រី លូ ឈី Lu Chi គង់ឈរក្នុង ឥរិយាបថស្រគត់ស្រគំថ្លៃថ្នូរ ប៉ុន្តែកែវភ្នែកផ្ទុកពេញនូវការសម្រេចចិត្ត​ដ៏ត្រជាក់គ្មានមនោសញ្ចេតនា។

ភ្នែករបស់ក្សត្រីទាំងសងផ្តោតអារម្មណ៍ សម្លឹងមើលទៅក្នុងអណ្តាតភ្លើងឆេះឆួលក្នុងឡលង្ហិនឈរដែលសមនឹងភាពរុងរឿងរបស់បន្ទប់។

មហិច្ឆតារបស់លីវប៉ាង គឺសាហាវ ឃោរឃៅ ប៉ុន្តែយុទ្ធសាស្ត្រក៏មានភាពមិនច្បាស់លាស់ដែរ ចំណុចខ្សោយមាន​តែ លីឈីដែលចាប់បាន។

«ដល់ពេលហើយ!»

នាង​មានបន្ទូលស្រាលតែទ្រូងអធិរាជឈឺដូចត្រូវវាយដំ។ ចង់ឬមិនចង់ក៏ដោយ ស្តេចលីវប៉ាង​ត្រូវចាកចេញពីទីនាំងពន្យារពេលមួយនេះ ឆ្ពោះទៅកាន់វាពិឃាត។

ហើយយប់នេះ គឺ…មនុស្សដែលធ្លាប់សង្គ្រោះទ្រង់…

«អធិរាជយាងដល់!»

សម្រែកយោធាបញ្ចប់ នៅពេលដែល លីវ ប៉ាងឈានដល់វិនាទីដែលគាត់ខ្លាចបំផុត។

​ក្នុង​ពន្លឺ​ស្រអាប់​នៃ​ទីធ្លាពិឃាត​ ហាន ស៊ីង ត្រូវ​បាន​ចង​នឹង​សសរ​មួយ ឈ្ងោកមុខងោក។ ពេលឮវត្តមាន​លីវប៉ាង ភ្នែក​របស់​មេទ័បសម្លឹងមក។

​ហើយញញឹម ងាកចេញសម្លឹងទៅឆ្ងាយវិញ។

អធិរាជដឹងច្បាស់ថា ហានស៊ីង មិនមែនភ័យឬកើតទុក្ខ​ទៅនឹងការស្លាប់ដែលហៀបនឹងឈាន​ជិតមកដល់នោះទេ ។ មេទ័ពម្នាក់នេះ រឹងដូចដែក មិនខ្លាចសមរភូមិ មិនខ្លាចឈឺ ប៉ុន្តែ គេភ្លេចត្រៀមខ្លួន នឹងអំពើក្បត់ដោយមនុស្ស​ជិតដិត?

ហានស៊ីង បានគិតពីរឿងជាច្រើន តែបានភ្លេចគិតអំពីវាលប្រហារជីវិតមួយនេះ។ ចក្រភពហាន ដែលបានទទួលមកពីឈាមនិងភ្នំផេះនៃសង្រ្គាម គេបានយកជ័យគ្រប់ច្រកល្ហកដោយអមមកនូវសម្រែកទាហាន​តាមគាំទ្ររាប់ម៉ឺន- សែន តែថ្ងៃនេះគេត្រូវមកឈរតែម្នាក់ឯង ត្រៀមស្លាប់ក្រោមអំពើ ក្បត់សន្យា  និងបំភ្លេចចោល។

«ហានស៊ីង! ឯង​បាន​ជួយ​កសាងហាន​!»

នេះជាសំឡេងលីវប៉ាង​ដែលវាចា​​​ត្រជាក់ៗ  អមជាមួយសព្ទ​មាក់ងាយគ្មានមនោសញ្ចេតនា​។ ​សម្ព័ន្ធមិត្ត​របស់​គេ ឥឡូវនេះ ​ជា​ពេជ្ឈឃាត​របស់គេផ្ទាល់។

​ពេលវេលានេះទៅហើយ​ហានស៊ីង​នៅតែរើសយក​ របាំងមុខដ៏រឹងមាំមិនចុះញ៉ម។

យូរប៉ុនណាហើយ ដែលគេភ្លេចខ្លួនថា ជោគជ័យ​នឹងកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់គេ នឹងក្លាយជាគ្រឿងសម្លាប់គេវិញ?

ប៉ុន្តែ…នៅក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់ពេលនេះ ជាពេលដែលវីរៈបុរសរង់ចាំការបញ្ចប់មួយដ៏ហួសចិត្ត​ គេមិនបានឆ្លុះបញ្ចាំងពីការឈឺចាប់នៃអំពើក្បត់របស់ប្តីប្រពន្ធលីវ ប៉ាងឡើយ។

ហានស៊ីង​ខ្សឹបប្រាប់ខ្លួនឯងថា៖

« ប្រវត្តិសាស្ត្រ តែងតែត្រូវកែដោយអ្នកឈ្នះ!»

ព្រះចៅអធិរាជសម្លឹងមើលដោយមិនដកភ្នែក លើបុរសអ្នកទោសដែលពីមុនទ្រង់តែងកក់ក្តៅនិងកោតសរសើរ ក្រោយមកទើសទាល់ និងមុតដូចបន្លា។

ស្តេចស្រែកឡើងជាមួយវាចា​ សើចចំអកថា៖

«ទស្សនវិជ្ជាឯងនៅសល់ទេ ហានស៊ីង! ឬឯងទទួលស្គាល់ហើយថា មាន​តែអំណាចប៉ុណ្ណោះដែលគ្រប់គ្រងពិភពលោកបាន​ មិនមែនជាយុទ្ធសាស្ត្រ ទស្សនវិជ្ជាអស់នោះទេ!  ហើយក៏មិនមែន មេរៀនយោធាអ្វីទាំងអស់នោះដែរ! មនុស្ស​ស្រលាញ់ឯងច្រើនមែនទេ? ហានស៊ីង! មើលជុំវិញទៅ ពេលឯងជិតស្លាប់ អ្នកទាំងនោះមកដែរទេ? យើងបានសន្យាទុកឱ្យឯងរស់ដរាបណាមានពន្លឺ តែឯងមើលចុះ យប់នេះ ព្រះចន្ទមួយចំក៏គ្មាន! ឱ្យយើងធ្វើយ៉ាងណាទៅហានស៊ីង?»

ទោះជាមានដែកដុតបុកក្នុងចិត្ត តែកិរិយាហានស៊ីងនៅដដែល។

«ឯងអស់សត្វស៊ី ឯងក៏ឆីឆ្កែខ្លួនឯងដែលធ្លាប់រកចំណីឱ្យ?»

មេទ័ពបាននិយាយចំអកខ្លីៗ ទោះជាស្នាមសើចមានការក្រៀមក្រំអមមកក៏ដោយ។

«អូទេ! ឯងខ្លាចយើង? ឯងខ្លាចសូម្បីស្រមោលខ្លួនឯង ដែលទន់ខ្សោយ និងល្ងង់ខ្លៅនៅលើសមរភូមិ»

មុខរបស់ លីវប៉ាងខ្មៅងងឹតព្រោះខំ​សង្កត់ចិត្ត។

ហានស៊ីង ត្រូវបានប្រហារជីវិតយ៉ាងលឿន ដោយក្បាលធ្លាក់ចុះដល់ដី ជាសក្ខីភាពស្ងៀមស្ងាត់ចំពោះមេរៀន មហិច្ឆតា និង ការជឿជាក់លើមនុស្សខុស។ ប៉ុន្តែសូម្បីតែនៅក្នុងពេលស្លាប់ក៏ដោយ ក៏ទស្សនវិជ្ជារបស់ហានស៊ីង គឺ​ ពិភពលោកនឹងចងចាំគេមិនមែនត្រឹមតែជាឧត្តមសេនីយ៍ដែលដួលរលំក្រោមដាវក្បត់របស់លីវប៉ាងនោះទេ ប៉ុន្តែជានិមិត្តរូបនៃធម្មជាតិដ៏ខ្លីនៃអំណាច និងប្រាជ្ញា មនុស្ស​។

ឈ្មោះរបស់គាត់ នឹងបន្លឺឡើងបន្តសតវត្ស មិនមែនដោយសារជ័យជំនះពីមុនទេ ប៉ុន្តែមេរៀនដែលគាត់បានបន្សល់ទុក នៅក្នុងបេះដូងនៃអ្នកយុទ្ធសាស្រ្តនាពេលអនាគត អ្នកគ្រប់គ្រង និងទស្សនវិទូ ។

គំនិតរបស់ហានស៊ីង ដែលផ្ចង់តែភាពស្មោះត្រង់ និងជំរុញឱ្យជំនាន់ក្រោយយល់ថា​ ប្រាជ្ញា មិនត្រឹមតែនៅប្រើក្នុងសមមរភូមិយកជ័យជម្នះប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែរឹតត្រូវប្រើនៅក្នុងនគរដែលក្រាលទៅដោយ​មាស ព្រោះថា សេចក្តីលោភលន់ របស់មនុស្សរឹតតែកើនឡើងនៅពេលគេស្រណុកសុខស្រួល លើសពីជំនាន់តាមស្វែងរកសេចក្តីសុខស្រួលនោះទៅទៀត។

—–

សោកនាដកម្មនិងភាពអស្ចារ្យនៃដំណើររឿងរបស់ហានស៊ីង

ហាន ស៊ីង មិនមែនគ្រាន់តែជាអ្នកយុទ្ធសាស្ត្រយោធាដ៏ប៉ិនប្រសប់នោះទេ តែជាបុរសម្នាក់ដែលអាចអត់ធន់ប្រឆាំងនឹងជោគវាសនា ប្រែក្លាយខ្លួនឯង ពីអ្នកសុំទានទៅជាស្តេចសង្គ្រាម មានអ្នកដើរតាមម៉ឺនសែន​មានទ្រព្យធន យសសក្តិ និងកេរ្តិ៍ឈ្មោះគ្រប់ទិសទី។

អ្នកចូលចិត្ត​តួអង្គនេះ គេជាប់អារម្មណ៍នឹងសាច់រឿងនៃចរិតលក្ខណៈអត់ធន់ ភាពវៃឆ្លាត និងភាពរងគ្រោះក្រោមអំពើក្បត់ពីប្តីប្រពន្ធលីវ ប៉ាង។

រឿងទំនាស់ជូនិងហាន ហានស៊ីងជាតួអង្គកម្រិតលេខមួយ សៀងយូរបស់នគរជូនៅកម្រិតលេខពីរ ចំណែកព្រះមហេសី លូ ឈី អ្នកអានចងចាំនឹងអំពើដ៏ឃោរឃៅរបស់នាងតែប៉ុណ្ណោះ។

នាងមិនត្រឹមនៅពីក្រោយ​ការកម្ចាត់ហាន ស៊ីង តែបានធ្វើទារុណកម្មសម្លាប់ស្នំឯក យីដែលជាសំណព្វចិត្ត​លីវប៉ាង យ៉ាងសាហាវដូចសត្វធាតុ ជាប់ឈ្មោះជួរជាតិក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រចិន។

នេះជាខ្សែរឿងនិទាន យ៉ាងស៊ីជម្រៅ អំពីបុរសហានស៊ីង ដែលមិនមានប្រវត្តិមកពីត្រកូលចិន​ខ្ពង់ខ្ពស់ គ្មានឥទ្ធិពលគ្រួសារ និងគ្មានទ្រព្យសម្បត្តិ។ គេត្រូវបានអ្នកផងចំអក​ធ្វើបាប ចំពោះភាពទន់ខ្សោយគ្មានធនធានរបស់គេ។ ទាំងអាម៉ាស់ ហានស៊ីងត្រូវបានមេភូមិម្នាក់ បង្ខំឱ្យវារនៅចន្លោះជើងកណ្តាលទីសាធារណៈប្រមាថលេង។

ប៉ុន្តែ ហានស៊ីង​មិន​បាន​ឆ្លើយ​តប​ដោយ​កំហឹង​ឬ​ការ​សងសឹក​ងងឹតងងុល​ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេយល់ថា ក្តីអាម៉ាស់បច្ចុប្បន្ន នឹង​ក្លាយជាគ្មានន័យវិញមិនខាន នៅពេល ការអត់ធ្មត់ និងប្រាជ្ញាអាច ផ្លាស់ប្តូរជោគវាសនាគេបាន។

សមត្ថភាពមួយ ដែលអាច​ស៊ូទ្រាំ​នឹង​ការ​រងទុក្ខ​បណ្ដោះអាសន្ន​ សម្រាប់​អនាគត​ដ៏​អស្ចារ្យ​នោះ គឺជា​មេរៀន​ ​ដែល​មនុស្ស​ជាច្រើន​ខកខាន ​មិន​បាន​ចាប់យក​។

អំណាចនិងជោគជ័យរបស់ហានស៊ីង គឺបានចាប់ផ្តើមនៅពេលដែលគាត់ចេះអត់ធន់មើលឃើញឱកាស ជានិច្ច​ពេលណា​ដែលអ្នកដទៃមើល​មិនឃើញអ្វីសោះ។

គាត់បានទទួលស្គាល់ថា លីវ ប៉ាង ដែលជាអ្នកសង្គ្រាម​ដ៏កាចសាហាវ ដែលអាចប្រយុទ្ធនឹងរាជវង្សឈីងដ៏ខ្លាំងពូកែ ហើយ បុរសនោះនឹងមានសក្ដានុពលក្នុងការគ្រប់គ្រងជាតិ។

ទោះបី ពីដំបូងៗលីវប៉ាង​ មិនពេញចិត្តនឹងភាពប៉ិនប្រសប់របស់​ ហានស៊ីងទេ។ ហើយហានស៊ីងនៅតែរង់ចាំឱ្យលីវប៉ាង​ដាក់ចិត្ត​ទទួលយកគេ។ ដល់ពេលមួយ ដែលហានស៊ីងយល់ថា​សមល្មម គាត់បាន​បង្កើតយុទ្ធសាស្ត្រយោធា ដែលប្រែក្លាយការប្រយុទ្ធលើសមរភូមិដ៏អស់សង្ឃឹមជិតស្លាប់របស់ លីវ ប៉ាង​ ឱ្យទៅជាជ័យជម្នះយ៉ាងត្រចះត្រចង់ឈានដល់ទទួលបានអំណាច និង បង្រួបបង្រួមប្រទេសចិនបង្កើត រាជវង្សហាន។

ឆ្លងកាត់រឿងជាច្រើនមកទៀត ទេពកោសល្យ​និងល្បិចសង្គ្រាម​របស់ហានស៊ីង រឹតតែមិនអាចរកអ្នកប្រៀបផ្ទឹមបាន ព្រោះគាត់យល់ថាសង្រ្គាមជាក្តារអុក ដែលត្រូវការភាពអត់ធ្មត់ ល្បិចខ្ពស់ និងសកម្មភាពរហ័សរហួន ព្រមជាមួយការសម្រេចចិត្តថ្លឹងថ្លែង។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ហានស៊ីង​ បានសាងកំហុសធ្ងន់មួយ គឺ ជឿជាក់លើគុណសម្បត្តិ ជាងយល់ពីមនុស្ស​ក្នុងនយោបាយ។

គាត់គិតថា ភាពស្មោះត្រង់ និងសមិទ្ធិផលរបស់គាត់កន្លងមក នឹងការពារគាត់ ប៉ុន្តែគាត់បានមើលស្រាលចិត្ត​ក្បត់និងច្រណែន​របស់មនុស្ស​លើសង្វៀនអំណាច។

នៅពេល​ស្រុកអស់សង្គ្រាម លីវ ប៉ាងមិនត្រឹម​លែងខ្លាចសត្រូវ បែរជាខ្លាចអស់ឥទ្ធិពលដោយសារកូនចៅខ្លួនទៅវិញ។ បុរសម្នាក់ ​ដែល​ជំពាក់ហានស៊ីង ​​គ្រប់​យ៉ាង បានដេកមិនលក់ បក់មិនល្ហើយ ​ខ្លាចថាហានស៊ីង ថ្ងៃណាមួយ​នឹកឃើញ​មករឹបអូសយកអ្វីៗដែលជារបស់គេយកទៅវិញទាំងអស់ ។

នៅពេលលីវប៉ាង ឃើញ​ហានស៊ីង​ថា ​ជា​អ្នក​គំរាមកំហែង  ល្បិច​ចោទថាឆ្កែឆ្កួតមុននឹងសម្លាប់ឆ្កែ ត្រូវ​បាន​យកមកប្រើ ដោយដក​ចេញ​ពី​តំណែង​​ចោទ​ប្រកាន់​ថា​ក្បត់​ជាតិ ហើយបោកល្បួងចូលវាំងទាំងមិនដឹងថា នឹងត្រូវ ​ប្រហារ​ជីវិត។

នៅគ្រាចុងក្រោយនៃដង្ហើម​ទើបហានស៊ីងដឹងថា  កាលណាឡើងកាន់តែខ្ពស់ ក៏កាន់តែមានសត្រូវ ហើយគ្រោះថ្នាក់កាន់តែខ្លាំងនោះ គឺការជឿថា ភាពស្មោះត្រង់ពីអតីតកាលជួយធានាសុវត្ថិភាពនាពេលអនាគត។ រឿងរបស់ ហាន ស៊ីង បង្រៀនអ្នកនយោបាយ​និងវិស័យនានានូវមេរៀនជាច្រើនថា ការទុកចិត្តដោយងងឹតងងុលលើមនុស្ស​ដែលក្តាប់អំណាច គឺមានគ្រោះថ្នាក់។

«ភាពជោគជ័យមិនមែនគ្រាន់តែនិយាយពីការឈានទៅដល់ចំណុចកំពូលនោះទេ តែការយល់ដឹងអំពីកម្លាំងយើង​ថាអាចគ្រប់គ្រងវាបានដែរឬយ៉ាងណា?»

នេះជាពាក្យត្អួញត្អែរបស់ក្មេងប្រុសអាយុ១៥ឆ្នាំម្នាក់ ដែលខ្ញុំបានចួបនៅហាងអាហារពេលទៅសម្រាកលម្ហែនៅជនបទ។

ខ្ញុំឃើញគេរហ័សរហួនជាងក្មេងឯទៀត ការងារចំណាប់ ហើយរួសរាយ ពិសេសធ្វើឱ្យភ្ញៀវដែលចូលហូបអាហារទីនោះ រីករាយ និងឱ្យលុយធីបគេសឹងតែគ្រប់គ្នា។
អ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍បំផុតពីក្មេងនេះ គេមានការប្រុងប្រយ័ត្ន និងមិនចេះប្រកាន់ការងារ។ ពេលមានភ្ញៀវ គេមកទទួលកុម្ម៉ង់ ពេលភ្ញៀវចេញ គេជូនដំណើរ រៀបចំតុ លើកចានឆ្នាំង ហើយសំខាន់ ពេលទៅបន្ទប់ទឹក ខ្ញុំបែរជាឃើញគេអង្គុយលាងចានជាមួយអ៊ំម្នាក់ច្រៀងលេងផង និយាយសើចធ្វើឱ្យអ៊ំស្រីនោះសប្បាយចិត្តសើចបិទមាត់មិនជិត។

គ្រួសារខ្ញុំត្រូវអង្គុយលេងនៅរមណីយដ្ឋាននោះយូរដែរ ព្រោះប៉ាមកកម្សាន្តផង និងនិយាយពីជំនួញរបស់គាត់ផង ទើបខ្ញុំអាចសង្កេតគ្រប់សកម្មភាពក្មេងនោះ ហើយមើលដឹងថាតាំងពីពេលមកដល់គេធ្វើអ្វីខ្លះ។
ដល់ថ្ងៃជ្រេបន្តិច ភ្ញៀវស្បើយ ប៉ាមិនទាន់ចប់ប្រជុំ ខ្ញុំឃើញគេនៅជួយធ្វើការឯចង្រ្កានបាយខាងក្រោយ ខ្ញុំក៏ឆ្លៀតដើរទៅសួរសុខទុក្ខ និងចង់និយាយលេងជាមួយគេព្រោះអផ្សុក ម្យ៉ាង ខ្ញុំដូចជាមានអារម្មណ៍ចូលចិត្ត ហើយមាននិស្ស័យនិងក្មេងនោះ។

ឃ្លាសន្ទនាដំបូងរបស់ខ្ញុំទៅកាន់ក្មេងនោះ គឺសំណួរដែលចង់សួរគេថា៖
«រៀនថ្នាក់ទីប៉ុន្មានហើយឆ្នាំនេះ?»
តែខ្ញុំបង្អាក់វាវិញ ព្រោះយល់ថា បើតាមអាយុរបស់គេ គួរណាពេលនេះជាសិស្សវិទ្យាល័យដែលមមាញឹកនឹងការរៀនណាស់ ពិសេសម៉ោងគួរ គ្មានពេលឯណានឹងមកធ្វើការពេញម៉ោងដើម្បីរកលុយអ៊ីចឹងទេ តែម្តេចក៏គេមិនទៅសាលា មានតែឈប់ហើយ?

ខ្ញុំនឹកអាណិត និងខ្លាចប៉ះពាល់អារម្មណ៍គេបែបនេះទើបខ្ញុំប្តូរទៅជាសួរផ្សេងវិញ៖
«ពេលណាចេញពីធ្វើការ?»
គេញញិមឱនគោរពខ្ញុំដូចពេលកុម្ម៉ង់អាហារក្នុងហាងដែរ និងឆ្លើយមួយៗ៖
«បាទបង! ម៉ោង១កន្លះខ្ញុំសម្រាកហើយ!»

អាចថាមកពីមិនធ្លាប់ធ្វើការងារជាអ្នករត់តុ និងមិនដែលយល់ផងថាម៉ោងធ្វើការគេប៉ុន្មានម៉ោង និងធ្វើអីខ្លះ ខ្ញុំក៏សួរបន្ថែម?

«ម៉េចបានចេញម៉ោងហ្នឹង? ធ្វើតែមួយព្រឹកទេ?!»

គេញឹមៗគេចក្រសែភ្នែកនិងគិតតែពីបកបង្គារការងាររបស់គេ។ ឃើញខ្ញុំជាភ្ញៀវដែលហ៊ានមកអង្គុយផ្ទះបាយ ហើយសួរសំណួរប្លែក ដូចជាស្និទ្ធស្នាលណាស់ ទើបអ៊ំចុងភៅពីរនាក់ដែលកំពុងរៀបចំបន្លែនាំគ្នាមើលមុខ។

កូនហ្នឹងឈ្មោះ វាសនា ខ្ញុំឮថៅកែហាងដែលត្រូវជាមិត្តម៉ាក់ខ្ញុំដែរហៅគេពេលមានភ្ញៀវ។
វាសនានៅស្ងៀមបន្ត ដូចសំណួររបស់ខ្ញុំគេមានចេតនាធីបចោលមិននិយាយ ខ្ញុំមិនដឹងម៉េចដែរបានជាសំណួរស្រួល តែគេហាក់មិនចង់ឆ្លើយ មិនចង់ឱ្យខ្ញុំដឹង ដូចមានប៉ះពាល់អ្វី ឬពិបាកមិនហ៊ាននិយាយពីវា។

ខ្ញុំអត់សួរអីផ្សេង រហូតទាល់តែអ៊ំម្នាក់តបជំនួស៖
«នៅនេះគេធ្វើពេញម៉ោងពីព្រឹកដល់យប់ម៉ោង៩ ឯណោះក្មួយ! តែវាសនា ទទួលបានការអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើកន្លះថ្ងៃ ព្រោះគ្នានៅមានការងារមួយផ្សេងទៀតចូលម៉ោង២»

ខ្ញុំឮហើយក៏ប្រឹងសម្លឹងមើលមុខក្មេងនោះពីចុងជើងដល់ក្បាល អាយុតិចផង ម្តេចក៏ការងារច្រើនមុខម្នាក់ឯង ហើយអត់រៀនសូត្រទៀត គេខ្វះខាតខ្លាំងណាស់ហើយ។
កាន់តែអាណិត ជីវិតជាយុវវ័យរបស់ក្មេងនេះ បែរជាខុសពីខ្ញុំទាំងស្រុង។ នៅអាយុដំណាលគេ ខ្ញុំគិតតែពីយកលុយម្តាយទៅរៀន ដើរលេងលម្ហែអារម្មណ៍កុំឱ្យស្រ្តេសពេក ការងារផ្ទះ ក៏មិនដឹងបែរមុខទៅណាផងព្រោះមានអ្នកធ្វើស្រេចៗ តែគេវិញ មិនដឹងមានពេលដេកឬអត់?

«ធ្វើការងារអីទៅវាសនាចូលម៉ោង២?»

ខ្ញុំចាប់ផ្តើមសួរមានទាំងហៅឈ្មោះគេផង កុំឱ្យថាខ្ញុំជាមនុស្សចម្លែកពេកដែលនៅសុខៗមកជីកឬសជីកគល់អីពីរឿងគេ ម្យ៉ាងការស្គាល់ឈ្មោះគេទាំងម្ចាស់មិនបានប្រាប់ អាចថាយើងយកចិត្តទុកដាក់លើគេចង់រាក់ទាក់ទើបស្គាល់មិនប៉ុន្មានផង ដឹងដល់ទាំងឈ្មោះ។

ក្មេងនោះមើលមុខខ្ញុំ សូម្បីអ៊ំពីរនាក់ក៏ដូចគ្នា និងអាចសង្ស័យផងថាខ្ញុំស្គាល់ដោយរបៀបណា ខ្ញុំក៏និយាយ៖
«បងឮថៅកែស្រីហៅឈ្មោះនេះ!»
«បាទបង! ខ្ញុំឈ្មោះវាសនា! អ៊ឹម! ចេញពីនេះទៅ ខ្ញុំជាប់ធ្វើសន្តិសុខនៅរោងចក្រ នៅជិតនេះដែរទេ!»

ខ្ញុំស្រាប់តែលាន់មាត់ភ្លាម៖
«ហើយមិនទាន់គ្រប់អាយុផងហ្នឹង ធ្វើច្រើនម្ល៉េះ?!»
«ម៉េចបានបងឯងដឹងខ្ញុំមិនទាន់គ្រប់អាយុ?»
«បងមើលតាមរូបរាង សាច់ឈាមឯង ក្មេងក្រោមប្រាំបីដណ្តប់ទេត្រូវអត់? ហើយគេឱ្យធ្វើសន្តិសុខដែរ?»

«ខ្ញុំដំឡើងបីឆ្នាំ គ្រប់ល្មមហើយបង!»
«ឆាប់ធំទៅណា? ម៉េចមិនគ្រប់តាមសម្រួល?»
«ពិបាកបងអើយ!»
គេឆ្លើយតែប៉ុណ្ណឹង ហើយក៏លើកកញ្ច្រែងបង្គាដែលបករួចយកទៅចំហុយ ដូចមានចេតនាលែងចង់ឱ្យខ្ញុំសួរទៀត។

មិនទាន់អស់ចិត្ត មិនទាន់ដឹងរឿងពិបាករបស់គេបន្ថែមយ៉ាងណាផង ក្មេងមិនគ្រប់អាយុធ្វើការងារច្រើនកន្លែងម្នាក់នោះ បែរជាលាខ្ញុំ និងអ៊ំចុងភៅពីរនាក់ឆាប់ចេញពីធ្វើការ។
ខ្ញុំមិនទៅណា ចង់នៅនិយាយលេងជាមួយពួកគាត់ដើម្បីបានដឹងរឿងបន្ថែមពីវាសនា។ ដូចការគិតមែន ឃើញខ្ញុំនៅអង្គុយដំអង់មើលគាត់ អ៊ំម្នាក់ក៏និយាយឡើងប្រាប់ខ្ញុំ៖

«អាស្នានេះខំណាស់! ព្រោះវាជាកូនច្បងគេក្នុងគ្រួសារទទួលបន្ទុកធ្ងន់ដែរ តាំងពីម្តាយវាចាញ់បោកគេមក គ្នាត្រូវឈប់រៀននៅថ្នាក់ទី១១ រកការងារធ្វើមិនមែនមួយកន្លែង ដល់ទៅពីរផង ទើបទប់ទល់និងជីវភាពរួច!»

ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ពាក្យចាញ់បោកទើបសួរគាត់បន្ថែម៖
«គាត់ចាញ់បោកគេរឿងអីទៅអ៊ំ?»
«រឿងដីក្មួយ! ដាក់លុយវិនិយោគស្អីគេនោះល្បីពេញស្រុក!»
«បែបម៉េចវិញទៅអ៊ំ?»
«គឺអារបៀបក្រុមហ៊ុនវាតែមួយ ឱ្យខ្ចីលុយ យកទៅដាក់ទុនយកការប្រាក់ ដល់តែវាលែងឱ្យការ យើងងាប់និងត្រូវបង់លុយខ្ចីវាសឹងលានភ្នែក អ៊ំវីសដែរ កុំតែកូនគេរឹង កុំអី ខ្ចីពីរម៉ឺនដាក់យកការ រលាយតែម្តង!»
ខ្ញុំនៅស្ងៀមអត់តប ព្រោះយល់ច្បាស់ពីរឿងនេះដែលកំពុងល្បីពេញបណ្តាញសង្គម។ ខ្ញុំស្ងៀម ព្រោះទ្រូងហាក់តឹងអាណិត ដែលមិនធ្លាប់ដឹងថា នៅពីក្រោយល្បិចឆបោករបស់ក្រុមអ្នកទាំងនោះ ជនរងគ្រោះត្រូវវេទនា ចួបរឿងទុក្ខសោកដូចគ្រួសារវាសនានេះ តើក្រៅពីវាសនាម្នាក់ដែលត្រូវបង្ខំចិត្តឈប់រៀនរកការងារធ្វើតែម្នាក់ ឬនៅមានអនិតិជនច្រើននាក់ទៀត ដែលគ្រួសារចួបបញ្ហានេះដែរ?
លុយម៉ឺនដុល្លារសម័យនេះសម្រាប់អ្នកមាន តិចណាស់ តែសម្រាប់អ្នករកបង្រ្គប់ៗដូចពួកគាត់ ត្រូវសងបំណុលនេះប៉ុន្មានឆ្នាំអស់?

ថ្ងៃនោះខ្ញុំនៅអង្គុយសួរនាំបន្តពីគ្រួសារ បងប្អូន ការងារម្តាយឪពុកគេបន្ថែម ព្រោះពិតជាចាប់អារម្មណ៍ទៅលើគេ អ៊ំទាំងពីរក៏បាននិយាយរៀបរាប់ច្រើនរឿងណាស់ ប្រាប់ខ្ញុំពីភាពលំបាក និងទុក្ខព្រួយរបស់គាត់ ហើយខ្ញុំក៏បានចាំពាក្យត្អួញត្អែដែលគាត់និយាយទាំងទឹកមុខក្រៀមក្រំថា៖

«ពួកអ៊ំវាឆោតកូនអើយ! រឿងដាក់លុយវិនិយោគស្អីទាំងមិនដឹង ក ខ ឬលេខ ១០ ២០ នេះ ដូចយកកទៅលអន្ទាក់ ដូចយកព្នៅមកត្បៀតក្លៀក! ចាញ់បោកពួកមនោគមន៍ ពួកមុនដែលគេបានការចាយធូរសប្បាយ ដល់មកឯងក្រោយនេះ ជាប់ខ្លួនដកមិនរួច អ៊ំស្បថហើយ មានប៉ុន្មានចាយប៉ុណ្ណឹងទៅ ក្នុងលោកនេះ គ្មានអ្នកណាមកយកលុយឱ្យយើងចាយស្រួលទាំងមិនចេញកម្លាំងនោះទេ!»

យប់នោះម៉ោង៨គ្រួសារខ្ញុំបានត្រលប់មកផ្ទះវិញ។
អារម្មណ៍ដក់ជាប់នឹងរឿងដែលខ្ញុំបានស្តាប់ពេលថ្ងៃ ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រាប់តែចង់សរសេរវាទុកក្នុងកំណត់ហេតុ។ ខ្ញុំព្យាយាមរកមើលប្រូហ្វាល់ក្មេងប្រុសនោះក្នុងបណ្តាញសង្គមដែរ តែរកមិនឃើញ មិនដឹងថាគេមិនលេង ឬក៏ប្រើឈ្មោះមិនពិត។
ព្រោះរវល់ការងារពេក ខ្ញុំឆ្ងាយពីរឿងវាសនា។ បន្ទាប់ពីនឹងបានជាង១ខែ ខ្ញុំក៏មានភារកិច្ចជំនួសប៉ាត្រូវទៅកន្លែងនោះម្តងទៀត តែលើកនេះ អត់បានឃើញគេដូចពីមុនទេ។
ចិត្តខ្ញុំជាប់ក្តីសង្ឃឹមនឹងរីករាយតាំងពីភ្នំពេញមក ព្រោះមានដំណឹងល្អចង់និយាយជាមួយគេបែរជាត្រូវខកខាន។
អ៊ំស្រីម្នាក់ជាចុងភៅគ្រាន់តែឃើញខ្ញុំភ្លាមក៏ប្រញាប់ដើរមកក្បែររាក់ទាក់៖

«អូ! ក្មួយស្រីថ្ងៃមុនទេតើ!»
«ចាសអ៊ំ! គឺខ្ញុំ! និយាយអ៊ីចឹងអ៊ំ…ម៉េចក៏មិនឃើញវាសនា? គេឈប់ធ្វើការកន្លែងនេះហើយ!»
ឮសំណួរខ្ញុំស្រាប់តែគាត់ទម្លាក់ទឹកមុខទៅជាក្រៀមក្រំ។

ខ្ញុំបបួលគាត់អង្គុយនិយាយគ្នាព្រោះមើលទៅដូចជាមិនស្រួល៖
«មានរឿងអីទៅអ៊ំ?»
«ហ៊ឹម…វាសនា គេទៅហើយក្មួយ!»
ដៃខ្ញុំរបូតពីស្មាអ៊ំស្រីស្របពេលទឹកភ្នែកគាត់ស្រក់រមៀលលើថ្ពាល់ជ្រីវជ្រួញ។
ពាក្យ «ទៅហើយ» របស់គាត់មិនមែនជាការព្រាត់ឆ្ងាយ ដែលអាចមានឱកាសចួបគ្នាជាថ្មី តែជាការចាកចេញគ្មានថ្ងៃត្រលប់?
ខ្ញុំក៏ចាប់ឈឺឡើងនៅក្នុងដើមទ្រូង វាអួលណែនព្រោះតែប្រឹងឃាត់ទឹកភ្នែកមិនឱ្យស្រក់។
«គ្នាគ្រោះថ្នាក់ជាងកន្លះខែហើយក្មួយ!»
«គ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍? ធ្ងន់ណាស់មែនអ៊ំ?»

គាត់ស្រាប់តែក្រវីក្បាលតតាត់ ទាំងដំណក់ទឹកភ្នែកបន្តមកជាហូហែរ និងនៅទន្ទេញថា៖
«មកពីគ្មានប្រាក់ៗ…»
ក្រៅពីរឿងគ្រួសារជំពាក់បំណុលគេដែលត្រូវបង្ខំឈប់រៀនធ្វើការច្រើនកន្លែងហើយ វាសនា…ក្មេងប្រុសកម្សត់របស់ខ្ញុំក៏ត្រូវលាចាកលោកទាំងវ័យក្មេង ព្រោះតែគ្មានលទ្ធភាពនឹងព្យាបាល។

អ៊ំស្រីចុងភៅបានរៀបរាប់ប្រាប់ខ្ញុំថា៖
«វាត្រូវពេទ្យទុកចោលទម្រាំតែសាច់ញាតិបានដឹង ទៅដល់ខាងលើម្តាយហេតុតែគ្មានប្រាក់មួយរៀលជាប់ខ្លួន ទម្រាំតែដើរខ្ចីបុលគេបានក៏យឺតនឹងបង់ប្រាក់ឱ្យកូនបានវះកាត់មុខរបួស! ក្មួយអើយ ប្លង់ដីនៅជាប់អាដីបោកប្រាសនោះយកមិនទាន់បាន មានអីទៅបញ្ចាំខ្ចីបុលគេមើលជំងឺកូន? បានខាងស្រុកជួយធ្វើប័ណ្ឌក្រីក្រ តែ…វាហួសពេលហើយ…!»

ខ្ញុំយំខ្លាំងសឹងតែរីងទឹកភ្នែកនៅក្នុងបន្ទប់ស្ងាត់ម្នាក់ឯង
ខ្ញុំឈឺអួលណែនពេញដើមទ្រូងបើទោះខ្ញុំមិនបានជាប់សាច់ឈាមអ្វីបន្តិចជាមួយក្មេងប្រុសម្នាក់នោះ។
ជាងមួយខែនេះ ខ្ញុំព្យាយាមណាស់ដើម្បីស្នើសុំកន្លែងល្អមួយអាចឱ្យគេធ្វើការបានប្រាក់ខែគួរសមផង រៀនផងនៅក្នុងអង្គការ តែហេតុអី? ហេតុអីក៏ពង្រាត់ក្មេងប្រុសកម្សត់ម្នាក់ពីអនាគត និងក្តីសង្ឃឹមរបស់គេ?
គេគ្មានវាសនា ឬខ្ញុំគ្មានឱកាសនិងបានជួយសង្រ្គោះក្មេងស្លូតត្រង់ដូចគេ?
បើមិនដោយសារតែបំណុលគ្រួសារ គេមិនត្រូវស្លាប់?
នេះឬចុងបញ្ចប់នៃបំណុល និងការលោភ?