នាងញញឹមទាំងអំណរក្រោយសម្លឹងឃើញបាច់ផ្កាស្រស់ តុក្កតា ព្រមទាំងរបស់ប្រើប្រាស់ដែលជាវត្ថុពេញនិយមក្នុងការជូនដល់អាយដល(Idol)ជាទីស្រលាញ់ និងតបទៅក្រុមការងារ៖

«មើលទៅពួកគេលង់នឹងសំឡេង តែមិនបានឃើញរូបពិតប៉ុណ្ណោះ!»

គេពែបមាត់និងភាពដាក់ខ្លួនរបស់នាងហើយសម្លឹងលើក្រោម ធ្វើឱ្យអៀនអន់៖

«អ្នកណាថា! សម្បុរស្បែកសណ្តែកបាយរបស់ឯងនេះ ប្រុសអឺរ៉ុបចូលចិត្តបំផុតហើយ!»

នាងសើចហួសចិត្តប្រកែកចរិតចំអន់របស់មេកើយ៖

«បងហុង ប្រិយមិត្តខ្ញុំមិនមែនអឺរ៉ុបទេ កូនខ្មែរសុទ្ធដែលស្តាប់ល្ខោននិយាយទាំងនេះ ហើយប្រហែលជាខ្មែរអង្គរទៀតផង!»

«ហ៊ើយ! ឈប់ប្រកែកហ្នឹងឯងហើយ បងប្រញាប់ទៅរៀបចំកាលវិភាគថតបន្ទាប់ នែ! បើថាដឹកយកទៅផ្ទះមិនអស់ទេ ហៅតុកៗដាក់ទៅ!»

«ចាសអរគុណបងហុង!»

នាងឱនថើបក្លិនផ្កាស្រស់បាច់ធំនៃកុលាបពណ៌ក្រហម ដែលតែងទទួលបានតែហាក់គ្មានតម្រុយថាជារបស់ប្រិយមិត្តណាដែលចូលចិត្តចំណាយលុយផ្តល់ជូននាងស្ទើរតែរៀងរាល់សប្តាហ៍។ បើទោះខំប្រឹងវែកមើលរកសឹងគ្រប់ដើមនៃកុលាបក៏គ្មានអ្វីសម្គាល់។

រាល់ចុងបញ្ចប់នៃកម្មវិធីសំណេះសំណាលជាមួយប្រិយមិត្តដែលតេចូលរួមផ្តល់យោបល់ ឬនិយាយគ្នាលេងពីល្ខោននិយាយដែលនាងបានដើរតួ នាងតែងសំណូមពរសុំកុំឱ្យមិត្តអ្នកគាំទ្រនិងរាប់អានចំណាយលុយធំដោយទិញជាបាច់ផ្កាថ្លៃយ៉ាងនេះមកលើនាង ត្រឹមគាំទ្រស្តាប់សំឡេង ចូលចិត្តប្រភេទល្ខោននិយាយដែលជាមរតកនៃវប្បធម៌សិល្បះខ្មែរ គឺគ្រប់គ្រាន់ តែមិនដឹងជាអ្នកណាទេ នៅតែផ្តល់មកនាងជាបាច់ផ្កាស្រស់ស្អាតនេះដដែលជាដដែល។

នាងដាក់វាបាំងពីមុខហើយថតសែលហ្វីដាក់ស្តូរីផេកវិទ្យុអរគុណដល់ម្ចាស់បាច់ផ្កា ជាទម្លាប់ដែលនាងលក់សំឡេងតែមិនធ្លាប់បង្ហាញមុខដល់ទស្សនិកជន។

សំឡេងសម្រិបជើងញាប់រន្ថាន់ទៅមកៗ ភាពនារីក្រឡេកឃើញបងហុង ជាបុរសដែលមានចរិតទន់ភ្លន់ជាងស្រ្តីឆ្លេឆ្លាដើរចុះដើរឡើងមិនដឹងកំពុងរកអ្វីឱ្យប្រាកដ។

គេដើរហួសវឹងមិនខ្វល់ចាប់អារម្មណ៍និងវត្តមាននាងដែលឈរនៅកន្លែងដដែល តែភាពនារីចាប់ដៃសួរ៖

«មានរឿងអីបងហុង? មើលទៅដូចតឹងតែងម្ល៉េះ?»

«ភាពនារី…ល្អណាស់ដែលមិនទាន់ទៅ! ជួយគ្នាមួយដៃមួយជើងទៅ!»

«ជួយរឿងអី?»

«កុំសួរច្រើន មើលៗ! កន្លែងយើងរៀបរយឬនៅ មានខ្វះខាតអីឬអត់ ហីក៏គ្មានតែ គ្មានកាហ្វេស្តុកទេ! អូ! ជួយទៅរៀបចំឆុងក្តៅៗត្រៀមទុកណា!»

គេនិយាយមិនចប់ចុងចប់ដើមក៏ចេញបាត់ ធ្វើឱ្យនាងជ្រួញចិញ្ចើមមិនដឹងរឿង តែក៏នៅដើរទៅរកបន្ទប់បាយតូចក្បែរបន្ទប់ផ្សាយតាមបញ្ជាទាំងមិនអស់ចិត្ត។

ភាពនារីឃើញមិត្តរួមការងារឯទៀតរលះរលាំងរៀបចំបាច់ផ្កាលើតុ ខ្លះទៀតជួយបោសរលាស់តុ សាឡុងទទួលភ្ញៀវ ម្នាក់ៗដូចមិនទំនេរ សូម្បីមនុស្សម្នាក់នៅបន្ទប់ផ្សាយក៏គ្មាន។

«ប្រុងប្រៀបអីក្បាច់ក្បូរម្ល៉េះ ស្ទូឌីយោស្អាតស្រាប់ហើយទេតើ?»

នាងត្រៀមរៀបរកកាហ្វេនិងតែតាមសម្តីបងហុង ទាំងមិនទាន់ដឹងថាមានរឿងអីប្រាកដ។ រកមើលម្សៅគ្រីម និងទឹកដោះគោ ស្ករកញ្ចប់ តែក៏ត្រូវភ្ញាក់និងសំឡេងក្រោយខ្នងច្រែតៗ៖

«មានគ្រប់អស់ឬនៅ? បើខ្វះទៅទិញភ្លាម!»

នាងលើកដៃរឹតទ្រូងបន្ថយភាពលស់ព្រលឹងបកទៅបុរសមេកើយ៖

«បងហុង! ស្លន់អីយ៉ាងនេះ មិនមែនស្ព័នស័រធំ មកលេងទាំងថ្មល់នេះទេ? ហើយបើមែន ក៏មិនសមថាធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាឆ្លេឆ្លាអីម្លឹងដែរបង?»

«ធំជាងស្ព័នស័រទៅទៀតឯងដឹងទេ?»

នាងរកនឹកដល់មនុស្សពិសេសណាដែលធ្វើឱ្យបុគ្គលិកចែកជើងគ្នាចលាចល តែនឹកមិនឃើញ។ ស៊ាងហុងវាយស្មានាងស្តីឱ្យច្រែតៗ៖

«មេធំ! ឯងនេះគ្មានដឹងខ្យល់អីមែន!»

បេះដូងនាងផ្តើមលោតរន្ថាន់ កែវកាហ្វេក្នុងដៃស្ទើរតែរបូតប្រាវ កុំតែស្មារតីនៅនឹងនរអាចទម្លាក់វាលើតុវិញបាន ម្ល៉េះសមធ្លាក់បែកត្រូវគេស្តីឱ្យ។ ស៊ាងហុងមិនចាប់ភ្លឹកអាការចម្លែកនាងក៏បន្ទាន់ឡើងមុនដើរចេញ៖

«ឆុងឱ្យឆ្ងាញ់ណា!»

នាងនៅធ្មឹងភ្លឹកទាំងវិលវល់រអ៊ូតិចៗម្នាក់ឯង៖

«គេមកទីនេះធ្វើអី?»

មេធំដែលគ្រប់គ្នារីករាយនិងស្វាគមន៍ព្រោះកម្រមានវត្តមាននៅការិយាល័យផ្សាយ និងជាមនុស្សដែលបុគ្គលិកគ្រប់គ្នាគោរពស្រលាញ់ តែជាមនុស្សដែល ភាពនារី មិនចង់ប្រឈមមុខ មិនចង់នឹកដល់។

នាងទុកពែងកាហ្វេ និងបញ្ជារបស់ស៊ាងហុងចោល ហើយប្រុងប្រមូលរបស់របរដើរចេញពីការិយាល័យមុនពេលវត្តមានគេមកដល់ តែមិនស្មានតុកៗដែលហៅមិនទាន់លេចមុខផង ស្រាប់តែរថយន្តមួយគ្រឿងបើកបត់ចូលមកមុន។

ភាពនារីត្រូវរត់ប្រញាប់លាក់ខ្លួនក្រោយផើងផ្កាធំតែរបស់របរនាងច្រើនដែលប្រមូលមិនអស់ក៏ត្រូវទុកចោលនៅមាត់ជណ្តើរឡើងទៅការិយាល័យ។

ហុងឈាង ឧត្តមជេស្តា ហៅ ខៃណា ជាកូនប្រុសឧកញ៉ា ពង្ស ហុងឈាង អគ្គនាយក ITC (Imperial Trading Corporation ដែលជាក្រុមហ៊ុនបណ្តុំដោយសាជីវកម្មច្រើនប្រភេទ គឺជាអ្នកបោះទន់បង្កើតវិទ្យុផ្សាយ «សំឡេងល្ខោន» ក្នុងគោលបំណងជួយផ្សព្វផ្សាយនិងលើកកម្ពស់ សិល្បករខ្មែរ ក៏ដូចជាចូលរួមថែរក្សាកេរដំណែលល្ខោនវិទ្យុ ល្ខោននិយាយ សម្រាប់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ។

បើទោះជា ITC មានអាជីវកម្មលើប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយនិងទូរគមនាគមន៍ តែការដាក់ទុនលើវិទ្យុ ត្រូវបានឪពុកនិងអ្នកបណ្តាក់ទុនរារាំងមិនឱ្យបង្កើត តែក្រោមហេតុផល ដែលគ្មានអ្នកណាដឹងស៊ីជម្រៅពីក្នុងចិត្តកូនប្រុសច្បងត្រកូល ហុងឈាង គេបានជម្នះ ព្យាយាមលើគម្រោងការណ៍មួយនេះរហូតចេញជារូបរាង។

អ្នកប្រុសទី១ចុះពីរថយន្តក្រោមការបើកទ្វារនៃមនុស្សជំនិត និងបុគ្គលិកវិទ្យុតម្រៀបគ្នារង់ចាំ តែគេមិនបានសម្លឹងមើលអ្នកគ្រប់គ្នាដែលញញឹមស្វាគមន៍ព្រោះគ្រាន់តែដាក់ជើងដល់ដីភ្លាមគេទាក់ភ្នែកនឹងបាច់ផ្កាស្រស់មួយបាច់ត្រូវបានគេទុកចោលក្បែរផើងផ្កានៅចុងជណ្តើរ។

ស៊ាងហុងចាប់អារម្មណ៍ខ្សែភ្នែកមេធំតម្រង់ទៅ ក៏ភា្ញក់បិទមាត់និយាយខ្សឹបតែឯងពេលឃើញរបស់របរភាពនារី៖

«យីអើ! ភាពនារីមិនបាននៅឆុងកាហ្វេ បែប្រមូលរបស់មកដាក់ចោលទើសផ្លូវ?»

គេនៅភ្លឹកសមឹ្លងមិនដាក់ភ្នែកហើយបែរទៅរកមើលក្នុងចំណោមបុគ្គលិកដែលឈរចាំ តែមិនឃើញវត្តមាននាង ក៏មិនបានដឹងថាម្ចាស់បាច់ផ្កាកំពុងបែកញើសស្រាក់ក្បែរផើងពីក្រោយនេះមិនដល់សាមសិបម៉ែត្រផង តែគេមើលមិនឃើញព្រោះមេឃងងឹតណាស់ទៅហើយ ចំកន្លែងនោះគ្មានអំពូលជះទៅដល់។

«ទាំងអស់គ្នាចូលទៅមុន តិចទៀតប្រជុំ!»

ម៉ោងការងាររបស់ភាពនារីបានបញ្ចប់ហើយ គេមានសិទ្ធិមិននៅចូលរួម ព្រោះការមកដល់របស់នាយកមិនបានប្រាប់ជាមុន ជាការមកលេងគ្មានគម្រោង ទើបគេយកការគេចចេញមិននៅស្ទូឌីយោ ជាជាងឈរទទួល ឬប្រជុំអង្គុយមើលមុខ ព្រោះគ្មានអ្នកអាចចាប់កំហុសថានាងគេចមិនទទួលមេធំ ក្រៅពីស៊ាងហុងទេ។

គ្រប់គ្នាដើរចូលទៅក្នុង មានតែជំនិត រាជឧត្តម ជាមនុស្សនៅគ្រប់ជំហាននិងទីកន្លែង ជាអ្នកដែលខៃណាទុកចិត្ត ក៏ជាមនុស្សដែលដឹងរឿងការងារ ផ្ទាល់ខ្លួនទាំងអស់របស់ចៅហ្វាយ។ រាជយល់ចិត្តពេលណា គេដើរតម្រង់ទៅរកផ្កានោះ តែក៏ត្រូវខៃណាឃាត់៖

«មិនបាច់! កុំឱ្យគេដឹង!»

នាងមិនបានឮគេនិយាយអ្វី តែភ័យឡើងស្លេកមុខទៅហើយ ពេលឃើញជំហានជើងរាជដើរតម្រង់ទៅនាង ស្មានថាគេបានឃើញនាងពួននៅក្រោយនោះ។

រាជឧត្តមថយក្រោយស្របពេលនោះតុកៗដែលភាពនារីបានហៅតាមអេបក៏ស្រាប់មកដល់។ សំឡេងទូរសព្ទនាងរោទ៍ភ្លាម ភាពនារីកាន់តែស្លន់ប្រញាប់រាវរកទូរសព្ទក្នុងកាបូបមកទទួលនិយាយខ្សឹប៖

«ចាសពូ! ចាំមួយភ្លែតខ្ញុំទៅឥឡូវហើយ!»

ត្រចៀកជេស្តារវៃ គេស្តាប់បានសំឡេងទូរសព្ទ ក៏ឱ្យសញ្ញារាជដើរចូលទៅមុន ឯគេនៅទូទាត់ចរិតលាក់លៀម គេចមុខរបស់នាងដោយខ្លួនឯង។

រាជសម្តែងទឹកមុខស្មើសម្លឹងចៅហ្វាយខ្លួន ហាក់មិនស្តាប់តាមការបញ្ជា ក្នុងចិត្តគេមានរឿងត្រូវបារម្ភ ហើយវាជារឿងអ្វី ខៃណាខ្លួនឯងដឹងច្បាស់ណាស់ តែគេនៅតែនិយាយបង្គាប់មករាជ៖

«ទៅក្នុង សួរសុខទុក្ខពួកគេ ហើយប្រញាប់ទៅវិញ!»

គេដឹងចៅហ្វាយប្រុងធ្វើអី គេមិនសប្បាយចិត្ត ហើយក៏ច្បាស់ថាឃាត់មិនបាន ក៏មានតែបង្ខំចិត្តដើរចូលទៅក្នុង ទុកឱ្យខៃណាតម្រង់ទៅក្បែរផើងផ្កាដែលភាពនារីលាក់ខ្លួន។

«តុកៗចាំ!»

គេនិយាយស្រាល ឯនាងធ្ងន់ខ្លួនកណ្តុកវីសតែនឹងដួលទៅដីព្រោះបាត់ជំហរ។

ជេស្តាមុខស្មើសម្លឹងនាងដែលយឺតៗដើរចេញពីក្រោយទីលាក់កំបាំង។ ភាពនារីឱនមុខចេញមិនប្រឈមនឹងគេ នាងរហ័សទៅប្រមូលរបស់ដែលបានទុកចោលមុននេះព្រោះយោងគេចមិនរួចហើយក៏ត្រូវគេដឹងថានាងបានលាក់ខ្លួនក្បែរនេះ ប្រញាប់ដើរចេញទៅរកតុកៗក្រោមក្រសែភ្នែកស្មើធេងដែលខៃណាមើលនាងមិនដាក់ភ្នែក។

គេមិនបាននិយាយឬធ្វើអី្វលើសពីតាមមើលនាងរត់ចុះឡើងដាក់អីវ៉ាន់លើតុកៗហើយចាកចេញទាំងមិននិយាយស្តីរកនាយមួយម៉ាត់។

គេបណ្តោយឱ្យនាងចេញទៅ ក៏ព្រោះទីនេះមានកាម៉េរាសុវត្ថិភាពមិនអាចមានសកម្មភាពអ្វីដែលអាចត្រូវគេថតជាប់ច្រើនជាងនេះ។ តុកៗភាពនារីបើកចេញបាត់ទើបខៃណាដើរចូលទៅក្នុង។

ឯនាង រឹតទ្រូងដកដង្ហើមធំក្រោយក្រឡេកមើលទៅក្រោយមិនបានឃើញឡានគេតាមមក។

«ផ្កានោះជារបស់គេទេដឹង?»

ចរណៃ មិត្តសម្លាញ់ម្ចាស់ផ្ទះដែលភាពនារីស្នាក់នៅ លាន់មាត់ផ្តល់យោបល់ក្រោយស្តាប់រឿងដែលភាពនារីរៀបរាប់ប្រាប់ពីអ្វីបានកើតឡើងមុននេះ។

នាងក្រឡេកមើលទៅផ្កាក៏គិតយល់ថាគ្មានប្រិយមិត្តណាស្រលាញ់នាងដែលបញ្ចេញតែសំឡេងមិនធ្លាប់មានអ្នកស្គាល់មុខ ហើយសុខចិត្តចំណាយលុយច្រើនម៉ឺនដើម្បីទិញផ្កាជូននាងជាកាដូរសឹងតែរាល់អាទិត្យជាប់គ្នា ក្រៅតែពីរមនុស្សមានទំនាក់ទំនង?

ចរណៃញញឹមសប្បាយអរជាងសាមីខ្លួនដែលនៅស្ងៀម។ នាងរហ័សវឹងទៅកៀកភាពនារីធ្វើជាច្របាច់ដៃច្របាច់ជើងយកចិត្ត៖

«អ៊ីយ៉ា! មិត្តសម្លាញ់ខ្ញុំបន្តិចទៀតក្លាយជាកូនប្រសាផ្ទះឧកញ៉ាហើយ!»

មិនស្មាននាងស្លេកមុខ ហើយនិយាយគំរាមទៅមិត្តភ្លាម៖

«កុំភ្លេចសន្យាចរណៃ! មិនអាចឱ្យអ្នកណាដឹងរឿងនេះ ក្រៅតែពីយើងបួននាក់ទេ!»

នាងប្រែទឹកមុខអស់សប្បាយទៅតាមមិត្តភ្លាម តែក៏នៅនិយាយជំទាស់៖

«អារី! វាមិនមែនជាសម័យវិធាវី ដែលត្រូវម្តាយបង្ខាំងព្រោះឋានៈ មិនឱ្យកូនមានសេ្នហាតាមបេះដូងខ្លួនឯងទៀតទេវ៉ី!»

«ទោះសម័យនេះក៏ដោយ ឯងធ្លាប់ឃើញមនុស្សស្រីសាមញ្ញណាម្នាក់រៀបការជាមួយកូនឧកញ៉ាទេ?»

«តែ…គេច្បាស់លាស់ជាមួយឯងតាំងពីដើម! បើមិនអ៊ីចឹង មិនមែនហ៊ានប្រឆាំងនិងប៉ាគេបើកស្ទូឌីយោមួយសម្រាប់ឯងនោះទេ!»

«វាជាផ្នែកមួយនៃជំនួញដែលគេអាចរកលុយបាន!»

«តែក៏ស្ថិតនៅក្រោមហេតុផលដែលគេចង់ចួបឯង!»

នាងបាត់មាត់មិនប្រកែកដ្បិតវាជាការពិតនៅពីក្រោយស្ទូឌីយោវិទ្យុ«សំឡេងល្ខោន»ត្រូវបានបង្កើតឡើង។

ភាពនារី ជាអ្នកធ្វើមាតិកាអានរឿងខ្លីដែលនាងសរសេរ ក៏ដូចជារឿងអក្សរសិល្ប៍ខ្មែរក្នុងកម្មវិធីសិក្សាបង្ហោះលើធិនធឺណិត។ នាងមានអ្នកតាមដានច្រើនក៏ព្រោះសំឡេងធម្មជាតិ សែនពីរោះរណ្តំរបស់នាង ហាក់ដូចនឹងសំឡេងតួឯករឿងកាលពីសម័យសង្គមរាស្រ្តនិយម ជាមួយនិងសិល្បះនៃការសម្តែងដើរតួរបស់នាង ធ្វើឱ្យកក្រើកលើបណ្តាញសង្គម ល្បីដល់ជេស្តាដែលបានស្តាប់ម្តង ស្រាប់តែចូលចិត្តហើយតាមដាននាងរាល់ពេលបង្ហោះមិនដែលខាន។

គេជាមនុស្សរស់ក្នុងត្រកូលអ្នករកស៊ី ដឹងតែពីរៀនឱ្យទាន់សម័យកាល សេដ្ឋកិច្ច បច្ចេកវិទ្យា ពិភពលោក តែមិនស្មានគ្រាន់តែបានស្តាប់រឿងនិទានរបស់ភាពនារីម្តង ធ្វើឱ្យគេលង់ចិត្ត ទន់អារម្មណ៍លើមនោសញ្ចេតនា និងចាប់អារម្មណ៍លើនាងដែលលាក់មុខជាខ្លាំង។

អំឡុងពេលដែលជេស្តាសិក្សានៅបរទេស គេមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលពីបញ្ហា និងភាពនឿយណាយ គ្មានអ្នកណាដឹងថា មកពីគេមានសំឡេងភាពនារីជាកម្លាំងចិត្ត។ ស្តាប់នាងនិយាយគេប្រៀបបានខ្លួនឯងកំពុងនៅលើទឹកដីខ្មែរដ៏វិចិត្រដែលគេនឹករឮកទាំងយប់ថ្ងៃ។

គ្រួសារគេខ្ពស់ខ្ពស់ តម្រូវការបរិបទជីវិត ត្រូវតែទាន់សម័យ ស៊ីវីល័យ តែគ្មានអ្នកដឹងថា រសនិយមរបស់ជេស្តាគឺវង់ភ្លេងតន្រ្តី ឧបករណ៍សម័យបុរាណដែលគេលង់ចិត្តមិនជិនណាយ។

បើបានស្តាប់សំឡេងខ្លុយទៀត គេញញឹមភ្លេចអស់ហើយទុក្ខកង្វល់។ តែចំណូលចិត្តទាំងនេះ មានតែរាជឧត្តមទេដែលច្បាស់ ឯក្រុមគ្រួសារ ត្រូវបានគេលាក់បាំងមិនចង់ឱ្យដឹង។

វាមិនមែនជាការខាតបង់ដល់សេដ្ឋកិច្ចគ្រួសារ ឬប៉ះពាល់អ្នកណាទេពីចំណូលចិត្តទាំងនេះ តែជេស្តាមានមូលហេតុដែលត្រូវទុកវាជារឿងសម្ងាត់ និងមានអ្នកដឹងតិចបំផុតពីចំណូលចិត្ត និងបេះដូងរបស់គេ។

គេមានបំណងចង់ស្គាល់មុខពិតរបស់ភាពនារី ម្ចាស់សំឡេងដែលធ្វើឱ្យគេអណ្តែតអណ្តូង ទើបមានគំនិតបង្កើតស្ទូឌីយោ«សំឡេងល្ខោន»ដើម្បីមានឱកាសអូសទាញភាពនារីមកដាក់ពាក្យធ្វើជាតួឯកស្រីសម្រាប់ល្ខោននិយាយដែលចាក់តាមវិទ្យុគេ។ នាងពិតជាមកមែន ព្រោះវាជាការងារក្នុងក្តីស្រមៃរបស់នាង។

«បានហើយភាពនារី! យើងងងុយ ឯងនៅអង្គុយពិចារណារឿងឯងនិងអ្នកប្រុសខៃបន្តទៅ!»

មិត្តសម្លាញ់ក្រោកពីសាឡុងប្រុងដើរចេញ តែមិនស្មានបានឮសម្តីមិត្ត៖

«យើងចង់ឈប់ពីសំឡេងល្ខោន ណាចរណៃ!»

គេងាកក្រោយរហ័សសម្លឹងមុខភាពនារីដែលក្រៀមក្រំហាក់មិនមែនសម្តីមុននេះនិយាយលេងសើច តែភាពតានតឹងក្នុងចិត្តមិត្តធ្វើឱ្យនាងបន្តជំហានមិនរួចត្រូវមកអង្គុយកន្លែងដើមដើម្បីសួរនាំនាង៖

«ដល់ថ្នាក់ត្រូវលាឈប់?»

នាងជ្រប់មុខពិបាកចិត្តពេកណាស់ ដែលត្រូវចាកចេញពីការងារដែលនាងស្រលាញ់បំផុតក្នុងជីវិត។ តែទំនាក់ទំនងមិនច្បាស់លាស់ និងគ្មានថ្ងៃថាអាចទៅរួចរវាងនាងនិងជេស្តា ពិបាកឱ្យភាពនារីត្រូវពុះពារដើម្បីអាជីពដែលខ្លួនប៉ងប្រាថ្នា។

ចរណៃចាប់ដៃមិត្តដែលគ្មានចម្លើយ។ នាងឱបភាពនារីក្នុងប្រអប់ទ្រូងដែលមិនធ្លាប់ឃើញមនុស្សស្រីណាដែលរឹងមាំដូចនាង ដ្បិតយ៉ាងនេះធារីកានៅតែយល់ថា ការពិតនាងប៉ិនសម្តែង លាក់បាំងភាពឈឺចាប់ និងអួលណែន មិនព្រមចែករម្លែក បើទោះបីគ្មានទឹកភ្នែកមួយតំណក់បានធ្លាក់រមៀលលើផែនថ្ពាល់ទាំងគូ។

«គេអាចនឹងដោះលែងឯង ឬឯងជាអ្នកដោះលែងគេ!»

«យើងមិនដែលចង់បានអ្វីដែលមិនមែនជារបស់យើង! គេមិនដល់ថ្នាក់ត្រូវទទួលខុសត្រូវរឿងអចេតនាមួយនោះ អនាគតយើងនិងគេនៅឆ្ងាយគ្នាណាស់ រឿងនេះយើងគួរដកខ្លួនយូរណាស់មកហើយចរណៃ!»

«ឯងស្រលាញ់គេទេ ភាពនារី?»

នាងសួរច្រើនដងរហូតដល់បានឃើញទឹកភ្នែករបស់ភាពនារីដែលរមៀលស្រក់។ គេមិនអាចហាមាត់បដិសេធអ្វីដែលបេះដូងនិងខួរក្បាលកំពុងប្រឆាំងជជែកដេញដោល។ ដ្បិតគេមិនទទួលភាសាស្នេហាដែលកំពុងលោតក្នុងទ្រូង គេបានត្រឹមកុហកចរណៃចំពោះមុខ តែមិនអាចកុហកខ្លួនឯងបានឡើយ។

ភាពនារីយកដៃជូតទឹកភ្នែក សំឡេងទូរសព្ទបានរោទ៍កាត់ផ្តាច់ការឈឺចាប់ តែបានបន្ថែមភាពតានតឹងក្នុងចិត្តនាងព្រោះជាលេខដែលជេស្តាខលមក។

នាងសម្លឹងមិនព្រមទទួល ចរណៃយកទូរសព្ទហុចទៅមិត្តទាំងនិយាយតឿន៖

«លើកទៅ! ឯងនិយាយជាមួយគេឱ្យច្បាស់លាស់ទៅភាពនារី! ថាគេមាន​ចិត្តគិតឯងទៅអនាគតឬអត់? យើងមិនចង់ឱ្យឯងបោះបង់ចោលឱកាសទាំងមិនទាន់បានដឹងចម្លើយទេ!»

នាងស្ទាក់ស្ទើរព្រោះមិនហ៊ានប្រឈមនិងពាក្យបដិសេធ តែចរណៃបារម្ភមិត្តខ្មាសអៀនព្រោះវត្តមាននាង។ មិត្តសម្លាញ់ដែលយល់ចិត្តបានដើរចេញ ទុកឱ្យភាពនារីបង្ខំចិត្តក្លាហានទទួលទូរសព្ទជេស្តានៅពេលដែលគេខលចូលជាលើកទី២៖

«ភាពនារី!»

សំឡេងរបស់គេនៅតែស្រទន់ពេលដែលគេហៅឈ្មោះនាង តែវាមិនមែនជាទម្លាប់ដែលគេប្រើរាល់ដងឡើយ។ ទោះបីឈ្មោះ «ភាពនារី» ជាឈ្មោះក្រៅដែលនាងដាក់ពេលនិយាយល្ខោនវិទ្យុ តែជេស្តាចូលចិត្តហៅឈ្មោះពិតរបស់នាងជាង។ ម្តេចពេលនេះគេប្រែ?

«មានការអី?»

បើទោះបីតំណក់ទឹកភ្នែកស្រក់ បេះដូងសែននឹកស្រលាញ់ តែបបូរមាត់ត្រូវសម្តែងពោលពាក្យសោះកក្រោះបំផុតទៅកាន់មនុស្សប្រុសម្នាក់នេះ។

«ខ្ញុំនឹងមិនឱ្យនាងគេចផុតទេ បើនៅមុខក្រុមហ៊ុនគ្មានកាមេរ៉ា!»

«លោកចង់យ៉ាងម៉េច?»

សំឡេងនាងដំឡើងដោយសារបេះដូងចាប់ផ្តើមលោតកន្រ្តាក់។ គេចាប់អារម្មណ៍នឹងភាពប្រែប្រួល សំឡេងខ្សឹកខ្សួលតិចៗបើទោះគេមិនច្បាស់ពីទឹកមុខ តែឮសំណួរនាង គេហាក់ដឹងថានាងខូចចិត្ត?

គេប្រែយកចិត្តទុកដាក់ ហើយបារម្ភ៖

«កាន់ហា! មានរឿងអី?»

នាងដកទូរសព្ទឆ្ងាយពីត្រចៀកសម្រួលបេះដូងដែលតឹងថប់៖

«លោកមិនខ្វល់តែខ្ញុំខ្វល់ខៃណា! សូមអង្វរ…កុំធ្វើបែបនេះនៅមុខមនុស្សគ្រប់គ្នាទៀត ខ្ញុំនិងលោកគ្រាន់តែជាចៅហ្វាយនាយនិងកូនចៅ…!»

«នាងយល់ច្រឡំអីមិនដឹង?»

បេះដូងនាងជ្រុះធ្លាក់ប្រៀបទងកូលាបដែលរុះរោយព្រោះគ្មានសន្សើមនិងស្វិតក្រៀម។ ពាក្យគេមួយម៉ាត់យ៉ាងខ្លីតែនាងយល់ថាគេកំពុងបញ្ជាក់ពីភាពស្រពិចស្រពិល បញ្ជាក់ពីសំណួរដែលនាងលាក់ទុក ថាគេពិតជាគ្មានមនោសញ្ចេតនា ស្នេហា អនាគត កន្លងមកដែលស្មានថាគេបារម្ភពីចិត្តនាងចំពោះរឿងយប់នោះដែលកើតឡើង តែធាតុពិតគឺទទេ។

«យល់ច្រឡំ! មែនហើយ…!»

«កាន់ហា! ចួបគ្នាឥឡូវនេះ ខ្ញុំមានរឿងចង់និយាយ!»

«តែខ្ញុំគ្មាន…!»

នាងយំលែងលាក់ហើយគេក៏បានដឹងពីអារម្មណ៍ម្ចាស់ខ្សែទូរសព្ទម្ខាង។ គេទទូចចួប តែនាងនៅបដិសេធ ហើយបិទទូរសព្ទលែងឆ្លើយឆ្លង។

ប្រអប់ដៃត្រូវដាក់នៅលើទ្រូងដើម្បីសម្រួលចង្វាក់បេះដូងដែលឈឺចាប់។ នាងយំព្រោះចាញ់ ចាញ់ស្នេហ៍ដែលខ្លួនឯងគ្មានសង្ឃឹមតាំងពីថ្ងៃចាប់ផ្តើម ចាញ់ខួរក្បាលដែលមិនព្រមស្តាប់បញ្ជាព្រោះតែចង់តាមបេះដូងដែលគ្មានសតិ ដឹងថាគេជាផ្កាយរះសែនឆ្ងាយពីដៃ ម្តេចនៅស្រមៃស្រវាថ្លៃមិនប្រមាណខ្លួន។

ចរណៃបានត្រឹមសម្លឹងអាណិតមិត្តពីចម្ងាយ។ គេពិតជាចង់ទៅលួងលោមនាង តែពេលវេលាបែបនេះ នាងចង់ឱ្យភាពនារីប្រឈមមុខតែម្នាក់ឯងឱ្យស្ងប់ចិត្តបើទោះកំពុងឈឺចាប់ខ្លាំងក៏ដោយ។ ឃើញសម្លាញ់យំឈឺចាប់ នាងពិតជាខឹងនឹងអ្នកប្រុសខៃតែហាក់មិនអាចធ្វើអ្វីទៅលើគេបានទើបប្រញាប់រកទូរសព្ទចុចខលទៅជំនិតគេ ដែលនាងធ្លាប់ឈ្លោះគ្នាជាច្រើនដងដើម្បីបញ្ចេញកំហឹង។

តែចុចយ៉ាងណាក៏រាជឧត្តមមិនទទួល នាងចង់អូសទាញគេមកទទួលកំហុសដែលធ្វើឱ្យមិត្តនាងឈឺចាប់ទាំងមិនបានធ្វើអ្វីសោះ តែបើខលមិនព្រមលើកធ្វើឱ្យចរណៃខឹងគុណទ្វេ។

«មនុស្សចង្រៃនេះ រវល់វក់នឹងស្រីណាទៅ!»

បើជាស្នេហាគឺប្រចណ្ឌ តែសម្រាប់អ្នកទាំងពីរមានតែខ្សែភ្នែកគុំគួនរាល់ពេលឃើញគ្នា ហើយតែងប្រើពាក្យសម្តីឌឺដងមិនឈប់ដូចសត្រូវតជាតិ គឺច្បាស់ចេះតែជេរគេតាមចិត្តខឹង ទាំងមិនដឹងថា ខាងនេះកំពុងរវល់ជិះឡានតាមអ្នកប្រុសដែលសុខៗស្រាប់តែទាញម៉ូតូជិះកណ្តាលយប់ភ្លាមៗមិនបានផ្តល់ដំណឹងដល់គេមួយម៉ាត់។

ត្រឹមកន្លះម៉ោងមិនលើសមិនខ្វះ សំឡេងម៉ូតូលាន់ទ្រហឹងមុខផ្ទះក្រមុំទាំងពីរ។

ខៃណារហ័សបោះមួកសឹងមិនទាន់ដាក់លើកញ្ចក់ម៉ូតូបម្រុងសម្រុកចូលទៅក្នុងផ្ទះគេទាំងគ្មានការអនុញាត តែបើឱ្យរឿងនេះកើតឡើងបានហើយបើមានគេឃើញយកទៅបង្ហោះនិយាយផ្តេសផ្តាស គឺរាជឧត្តមអសមត្ថភាពក្នុងការការពារពេកហើយ។

កំលោះមានល្បឿនលឿនជាងអ្នកប្រុសទើបរហ័សចាប់ដៃគេជាប់ហើយទាញចូលទៅក្នុងឡានបន្ទាន់៖

«អ្នកប្រុសចង់ធ្វើអី?»

គេនិយាយផងសម្លឹងឆ្វេងស្តាំផងមុនពេលយល់ក្រសែភ្នែកចៅហ្វាយប្រុសដែលសម្លឹងគេធ្មឹងមិនមាត់មួយម៉ាត់ ធ្វើឱ្យរាជឧត្តមត្រូវតែលែងដៃដែលចាប់ណែន៖

«សូមទោសអ្នកប្រុស!»

«ឯងរំជួលចិត្តជាងយើងទៅទៀត! បារម្ភពេកប្រយ័ត្នដេកមិនលក់!»

«អ្នកប្រុសទើបសម្រាន្តមិនលក់ធ្វើរឿងផ្តេសផ្តាស បានជាមករកគេទាំងកណ្តាលយប់ ចុះបើលោកឧកញ៉ាជ្រាប?»

គេដកដង្ហើមធំរំសាយភាពតានតឹងពីក្នុងចិត្តទើបព្រមអង្គុយស្ងៀមមិនសម្លឹងមុខ មិនតបតទៅកូនចៅ ដូចផ្តល់សិទ្ធិឱ្យរាជកាន់តែបានដៃស្តីបន្ទោស៖

«គេណាត់អ្នកប្រុសមក?»

«អត់ទេ! តែគេកំពុងយល់ច្រឡំអីហើយ យើងចង់មកបញ្ចាក់!»

សម្តីខ្សាវៗប៉ុន្មានឃ្លានេះធ្វើឱ្យកូនចៅដកដង្ហើមធំផ្អែកខ្នងផឹងទៅកៅអីឡានទាំងហួសចិត្ត។

«លោកឧកញ៉ាជិតត្រឡប់មកពីកម្មវិធីវិញហើយ គួរតែបានឃើញវត្តមានអ្នកប្រុសនៅផ្ទះធំ!»

«ឯងមិនចេះដោះសារទេ?»

«តែ…!»

«យើងចង់ចួបភាពនារី និយាយគ្នាប៉ុន្មានម៉ាត់ បើនៅស្ទូឌីយោយើងបាននិយាយជាមួយគេ ពេលនេះយើងក៏មិនបាច់មករកដល់ផ្ទះដែរ!»

រាជនៅបន្តអេះអុញមិនយល់ស្រប ចរិតលោកឧកញ៉ាម៉ឺងម៉ាត់ តែងមានកិច្ចពិភាក្សាជាមួយកូនប្រុសពីមុខជំនួញស្ទើរតែរាល់យប់ តែក៏មិនពិបាករកលេសកុហកចៅហ្វាយដើម្បីឱ្យអ្នកប្រុសបានសម្រាករកពេលវេលាផ្ទាល់ខ្លួន ជាងខ្លាចមានអ្នកឃើញហើយយកទៅជម្រាបលោកពីរឿងទំនាក់ទំនងលួចលាក់របស់កូនប្រុសច្បង និងបុគ្គលិកល្ខោនវិទ្យុខ្លួនដែរ។

នេះជាលក្ខខណ្ឌវង្សត្រកូលគ្រួសារដែលជំនួយការ ឬជាអ្នកការពារដូចគេត្រូវគោរពតាមដាច់ខាត។

ចេស្តាទម្លាក់ជើងបើកទ្វារឡានប្រុងចាកចេញតែក៏នៅត្រូវរាជពោលកាត់៖

«អ្នកប្រុស…!»

គេមិនមែនឃាត់ដាច់ខាតតាមបញ្ជាចៅហ្វាយធំគ្រប់ម៉ាត់ គ្រាន់តែរាជចេះមានលក្ខខណ្ឌទប់ទល់ដើម្បីងាយស្រួលដោះស្រាយរាល់ពេលបញ្ហាកើតឡើង ព្រោះមិនស្មានថា គេស្រាប់តែហុចមួកកាតិបមួយ ដើម្បីឱ្យអ្នកប្រុសពាក់បិទបាំងមុខមាត់ខ្លះកុំឱ្យមានអ្នកមកស្គាល់។

ខៃណាញញឹមសរសើរចរិតហ្មត់ចត់របស់គេ ហើយទទួលពាក់វាដើរទៅឈរចុចទូរសព្ទនៅមុខរបងផ្ទះគេដែលបិទជិត។

«ចេញមកនិយាយគ្នា!»

គេផ្ញើសារខ្លី តែមិនទទួលបានការឆ្លើយតប។ ប្រុសម្នាក់នេះចិត្តមិនសូវជាចេះអត់ធន់ប៉ុន្មានទេ ទើបមួយនាទីរំលងពីការផ្ញើសារផុតគេចុចតេទៅខាងស្រីភ្លាម។

ទោះយ៉ាងណាក៏នៅតែគ្មានការឆ្លើយតបធ្វើឱ្យអ្នកប្រុសទី១ឆ្លេឆ្លាពេញនៅមុខផ្ទះ មានទាំងឆ្កែលូពីអ្នកជិតខាងទ្រហឹងផង ធ្វើឱ្យរាជកាន់តែបារម្ភពីសំឡេងអឺងកងស្វាគមន៍សត្វអ្នកជិតខាងទាំងកណ្តាលយប់ថ្មើរនេះ។

ពេលនោះវត្តមាននារីម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងពីរបានបង្ហាញខ្លួនតាមស្រមោលភ្លើងអំពូលពងមាន់មុខផ្ទះ។ ចេស្តាញញឹម តែមិនស្មានថាអ្នកដែលចេញមករកគឺជាចរណៃ។

គ្រាន់តែឃើញនារីជាគូបដិបក្សភ្លាម រាជស្ទុះចុះពីលើឡានទៅឈរបាំងមុខអ្នកប្រុសហើយស្រែកនិយាយទៅម្ចាស់ផ្ទះទាំងមិនគួរសម៖

«កុំក្បាច់ក្បូរពេក ប្រាប់មិត្តនាងឱ្យចេញមក!»

ខលមិនលើកដើម្បីស្តាប់ពាក្យជេរមធ្យម ងំមករញ៉េរញ៉ៃមុខផ្ទះគេទាំងយប់ហើយសម្តីឈ្លើយទៀត។

ចរណៃបើកពិលនៅដៃឈួលទៅមុខជំនួញការ ធ្វើឱ្យអ្នកកំលោះរហ័សបាំងមុខផង ការពារអ្នកប្រុសពីពន្លឺផង ឆ្លៀតមកត្រូវនាងស្តីឱ្យច្រែតៗមិនក្រែងចិត្តអ្នកប្រុសនៅក្បែរ៖

«សុជីវធម៌មិនចេះទេអ្ហែស? មករញ៉េរញ៉ៃមុខផ្ទះគេទាំងយប់ហើយ នៅមកនិយាយព្រហើនទៀត?»

«គេធុញមិនដឹងម៉ាក់ ទើបមិនដែលស្តីរកអាបងម្តង!»

ខ្ញុំងាកសម្លក់ប្អូនស្រីមាត់ច្រើនពូកែថែមល្បោយ។ មិនជួយចូកចែវ ឱ្យបងប្រុសឆាប់បានប្រពន្ធ អាលនឹងចេញពីមុខពីមាត់ម៉ាក់ នៅមកយកជើងរាទឹកទៀត? គិតថានៅអរសប្បាយសុំលុយចាយហើយ?

«កុំមកចេះ!»

ស្តីថាឱ្យប្អូនរួចខ្ញុំដើរទៅក្បែរម៉ាក់ដែលអង្គុយបត់ខោអាវ បន្លប់ឱបគាត់និយាយលួងលោមពាក្យប៉ុន្មានម៉ាត់ ដែលទើបនឹងរៀនរំអួយចេះពីប្អូនស្រីពៅ៖

«ខ្ញុំទៅយកចិត្តម៉ែពុកគេទេតើម៉ាក់!»

«មុខអាឯងនេះទៅនាំបងប្អូនគេផឹក ឡើងដឹងចិត្តថ្លើមមិនដឹងអាជុន! ហ៊ើយ…ម៉ាកៗឯងនេះ បើមិនចោលអាចរិតផឹកស្រវឹងជិះម៉ូតូយប់នេះទេ គ្មានម៉ែឪណាគេលើកកូនស្រីឱ្យឯងនាំគ្រាំទ្រូងទេ! គេខ្លាចកូនគេមេម៉ាយទាំងក្មេងណាស់!»

គាត់មិនត្រឹមតែមិនអាណិតចិត្តថ្លើមកូនប្រុសច្បងដ៏ល្អរបស់គាត់ ដែលមិនចេះខិលខូច លេងល្បែង មានស្រីញីអីផ្តេសផ្តាសនឹងគេ គ្រាន់តែខូចរឿងផឹកបន្តិចនឹងសោះ ក៏ស្តីឱ្យមិនយល់មុខកូនពៅគាត់សូម្បី​បន្តិច​។

«បើខ្ញុំរៀបការរួច ខ្ញុំលែងផឹកកើតហើយម៉ាក់ ម្នាក់នឹងកាចយ៉ាងនេះ គេស្អប់អ្នកផឹក!»

មិនស្មានថានិយាយបែបនេះធ្វើឱ្យគាត់ទន់ចិត្តអាណិតអាសូរ កោតសរសើរដល់កូនប្រុសល្អទាំងរូបទាំងចរិត​ ដឹងអីជេរថែម៖

«ស្បថទៅអាជុន ថាបានប្រពន្ធឯងលែងផឹក!»

ប្អូនស្រីសើចចំអកកាច់ក មើលមកបងប្រុសកម្សត់យ៉ាងនេះ វាធ្វើរួច?

មិនយល់ម៉ាក់ទេ ខំសន្យាយ៉ាងនេះហើយ នៅមិនយល់ចិត្តកូនប្រុស ហើយប្រកែកគ្រប់ពាក្យអ៊ីចឹងកើតទៀត។ ដំបូងឡើយថាចង់រកប្រពន្ធឱ្យ ការឱ្យបាត់ចេញពីមុខពីមាត់គាត់​ ដល់តែគេរកឃើញ ពេញចិត្តកូនស្រីគេម្នាក់ហើយ បែរជាមកលើកហេតុផលគ្រប់បែបយ៉ាងមិនព្រមស្តីដណ្តឹង ចាំមើលតែគេឆក់ម្នាក់ហ្នឹងបាត់ លែងយកប្រពន្ធ នៅជាមួយគាត់មួយជីវិតតែម្តង។

ខ្ញុំអន់ចិត្តនឹងម៉ាក់ ឈប់និយាយឈប់តបគាត់ ហើយក៏ដើរទៅឡើងបេះព្រីងទុំក្រោយផ្ទះថាយកទៅផ្ញើគេ ដើម្បីបានលេសទៅចួប។

ស្រីពៅក្រវែលៗអើតឆ្វេងស្តាំទំនងមានរឿងចង់ប្រាប់។ ខ្ញុំគប់ព្រីងចំក្បាល គេក៏សម្លក់ខ្ញុំថ្មែរ មាត់ជីបអូចៗទំនងលួចជេរក៏មិនដឹង។

«ថី? ស៊ើបអីបានការណ៍ចង់មកប្រាប់?»

«បងឯងនេះ! សមនឹងម៉ាក់ថាមិនខុសទេ!»

«ស្អីឯង? សុំលុយបងពេលណាបានពេលហ្នឹង ពឹងអ្វីមិនដែលប្រកែកម្តង នៅមើលមិនឃើញបងល្អទៀតហាស? អត់មានជួយនិយាយបងសោះ មានតែបង្ខូចបងថែម»

«បងឯងដឹងអត់? ម៉ាក់ថាស្រលាញ់បងស្រីហ្នឹងណាស់ ហើយគាត់ថាគ្រួសារគេល្អ ឪពុកម្តាយស្លូត កូនគាត់ច្បាស់ជាមានសំណាងហើយ តែបងឯងនេះ កែខ្លួនអារឿងផឹកហ្នឹងអត់?»

ខ្ញុំឮតែប្អូននិយាយបែបនេះ ក៏ហក់ចុះវឹងពីលើចុងព្រីងកម្ពស់ជិតបីម៉ែត្រ។

សឹងគ្រេចចង្កេះ តែវាអត់ឈឺអីបន្តិចទេ ព្រោះអាចិត្តអររបស់ខ្ញុំនេះវាស្ទើរហោះទៅលុបបំបាត់អស់ទៅហើយ គ្រាន់តែដឹងថា ការស្រលាញ់របស់ខ្ញុំចំពោះគេ ទឹកចិត្តស្មោះរបស់ខ្ញុំ ម៉ាក់មិនបានមើលរំលង។

ខ្ញុំរហន់សួរទៅប្អូនស្រីបញ្ជាក់៖

«អ៊ីចឹងម៉ាក់ថានឹងចូលស្តីគេឱ្យបង?»

«មិនដឹងដែរ! តែម៉ាក់ថា អាណិតគេទៅវិញ បើបានបងឯង!»

«ស្អី? បងអន់ដល់ថ្នាក់ហ្នឹងហីអាជី?»

«ទេ…ខ្ញុំនិយាយតែតាមសម្តីម៉ាក់! ព្រោះគេនោះមានទាំងចំណេះ ការងារល្អ គេរកមួយខែបានរាប់រយ បើធៀបគ្នាទៅ…!»

«បានហើយ! ឈប់និយាយ!»

ខ្ញុំឃាត់ប្អូនស្រី ហើយក៏ងាកមុខចេញពីគេ។ ចិត្តខ្ញុំអស់សប្បាយអស់ឈឺ វាទៅជាស្ពឹកៗ កកដូចដេក​កណ្តាល​តំបន់ប៉ូលទាំងគ្មានខោអាវ ដែលសូម្បីតែប្អូនស្រីបង្កើតរបស់ខ្លួនពេលនេះ ក៏ខ្ញុំលែងហ៊ានប្រឈមមុខដែរបើនិយាយដល់រឿងរៀនសូត្រ ការងារល្អដែលគេរឭកមក មានអី ខ្ញុំគ្រាន់តែជាកម្មករម្នាក់រៀនបានត្រឹមថ្នាក់ទី១០ រកបានត្រឹមប៉ុន្មានរយមួយខែ ឯគេ ប្រាក់ខែលើសខ្ញុំគុណនឹងពីរ ខ្ញុំហក់ជាមួយបាន?

អាជីឈប់មាត់ក៏តាមសម្លឹងមុខបែបអាណិតបងប្រុស។ ខ្ញុំហុចក្បង់ក្រមាដែលពេញដោយព្រីង​ឱ្យទៅប្អូនស្រីហើយក៏ដើរចេញទៅសំងំក្នុងបន្ទប់ មិនទាំងខ្ចីបើកភ្លើង។

ស្នាមញញឹមគេទាំងប៉ុន្មានបានលេចត្រដែតនៅចំពោះមុខ។ បិទភ្នែកប៉ុន្មានដងក៏នៅតែមិនរលុប ពេលណាទៅដែលខ្ញុំចាប់ផ្តើមស្រលាញ់គេខ្លាំងយ៉ាងនេះ តាំងពីស្គាល់បងប្អូនគេ ហើយគេត្រឹមមើលមុខ មិនដែលនិយាយរកខ្ញុំសោះ រហូតដល់គេចេះសួរនាំសុខទុក្ខខ្លះៗពេលទៅលើកក្រោយៗ ខ្ញុំក៏ស្រាប់តែដកចិត្តពីគេមិនរួច?

រូបរាងខ្ញុំមិនអន់ទេ សង្ហាដល់ទៅស្រីដេញដល់មុខផ្ទះ តែម្យ៉ាងដែលខ្ញុំមិនហ៊ាន គឺមើលមុខគេមិនចំ ព្រោះខ្ញុំរៀនបានតិច រកលុយបានតិចជាងគេ។

គេគិតពីចំណុចនេះឬអត់? តែខ្ញុំពិតជាខ្វល់ណាស់ ដែលខ្លួនជាមនុស្សប្រុស តែសមត្ថភាពនៅអន់ជាងគេ។​ ក្រៅតែពីរឿងផឹកដែលម៉ាក់ប្រកាន់ជាប់រហូតមក ចំពោះខ្ញុំ បើគេមិនចូលចិត្ត ឬដើម្បីមនុស្សស្រីដែលខ្ញុំស្រលាញ់ ខ្ញុំនឹងផ្តាច់ ឬក៏ឈប់ប្រព្រឹត្តមួយជីវិតក៏បាន តែរឿងគម្លាតចំណេះដឹង ចិត្តខ្ញុំមិនស្ងប់ មិនអាចដកចេញពីវិបត្តិស្នេហ៍នេះឡើយ។

គេជាមនុស្សល្អម្នាក់ រៀនបានខ្ពស់ ចរិយាថ្លៃថ្នូរ ច្បាស់ជាមានមនុស្សប្រុសដែលមានសមត្ថភាពល្អលើសខ្ញុំចង់បាន និងមើលថែគេ…

«ហ៊ឹម! អាជុនអើយ! ម្តេចមកចួបរឿងនេះបាន? ពេលម៉ែឱ្យរៀន ម្តេចក៏គេចសាលា ពេលនេះទើបមកដឹងថាស្តាយ?»

ទឹកភ្នែកស្រក់មិនបាន វានាំឱ្យទ្រូងខ្ញុំចង្អៀត សូម្បីតែខ្យល់ទន្លេដែលធ្លាប់បោកបក់តាមបង្អួចបង្ហើក្លិនផ្កាក្រោយផ្ទះក៏ប្រែជាស្ងប់ ពួកវាបានដឹងឮ និងចូលរួមឈឺចាប់ ខ្វល់ខ្វាយជាមួយខ្ញុំដែរឬអ្វី?

រាត្រីនោះបានរំលង ខ្ញុំបើកភ្នែកឡើងឃើញមេឃបើកថ្ងៃចាំងក្បាលទៅហើយ។ ខូចចិត្តពេក ការពិតយប់មិញខ្ញុំចូលដេកមិនទាំងបានហូបបាយល្ងាច ហើយក៏មិនបានងូតទឹក។

ផ្ទះក៏ស្ងាត់មនុស្សមិនឃើញម៉ាក់ប៉ា ប្អូនស្រីប្រហែលទៅរៀនគួរម៉ោង៥បាត់។ ខ្ញុំឃ្លានក៏ដើរទៅបើកទូទឹកកក៏បានឃើញព្រីងដែលខំបេះ ហើយអរសង្ឃឹមបានយកទៅឱ្យគេនឹងបានចួបមុខ នៅពោរពេញចាន អាជីលាងទឹកទុក បែបដឹងថាបងប្រុសមិនមានមុខទៅចួបគេហើយ។

មិនឃើញមានម្ហូបខ្ញុំឆុងមី រួចរាល់ក៏ដើរទៅក្រោយផ្ទះដងទឹកស្រោចដំណាំតាមទម្លាប់រាល់ដងមុនទៅរោងឡាន។ ព្រោះតែរឿងម្សិលមិញដែលអាជីបានរឭក ខ្ញុំពិតមិនអាចប្រៀបធៀបនឹងគេ ខ្ញុំស្រាប់តែប្រែពីមនុស្សមាត់ច្រើនឡូឡាក្នុងផ្ទះទៅជាស្ងប់ស្ងាត់។

ប៉ាឌុបម៉ាក់ត្រលប់មកពីផ្សារ ខ្ញុំក៏ទាញម៉ូតូជិះចេញទាំងមិនស្តីអ្វីមួយម៉ាត់ គាត់ទាំងពីរតាមសម្លឹងមុខខ្ញុំដែលខុសទម្លាប់ ម៉ាក់ក៏ស្រែកសួរ៖

«ស៊ីអីហើយឬនៅអាជុន? ម៉ាក់មិនបានធ្វើម្ហូប!»

បើមិនឆ្លើយតបនឹងគាត់ច្បាស់មិនមែនខ្ញុំទេ ប្រមឹកពេលផឹកតែមិនដែលឈ្លើយ អត់សុជីវធម៌ដាក់ម្តាយឪពុកឡើយ៖

«រួចហើយម៉ាក់!»

ថ្ងៃនេះអ្នកណាក៏និយាយពីរឿងចរិតខ្ញុំប្លែកដែរ ស្ងប់ស្ងាត់ មុខកើតទុក្ខដឹងតាំងពីចម្ងាយ១គីឡូដី ខ្ញុំដឹងតែសំងំធ្វើឡាន សូម្បីទឹកក៏មិនចង់ក្រោកទៅផឹក តែមកពីខ្ញុំផឹកច្រើនក្រោយពីហូបមីក្តៅពោះ អ៊ីចឹងទើបនោមញឹក។ ម្នាក់ៗបានខ្ញុំមិនមាត់ អង្គុយទាយនេះទាញនោះមិនឈប់ គួរឱ្យធុញមែន ពួកវាសុទ្ធតែមានប្រពន្ធអស់ហើយ ម្តេចនឹងយល់អារម្មណ៍ដើរជំពប់ឧបសគ្គស្នេហ៍ដូចខ្ញុំពេលនេះទៅ?

កំពុងនៅក្នុងបង្គន់មិនទាន់រួចផង ស្រាប់តែទូរសព្ទដែលកាន់ចុចនៅដៃលោតលេខអាជី។

ខ្ញុំមិនទាន់លើកខោស្លៀក ក៏ចុចទទួល៖

«ថី?»

«មានដំណឹងអាបង!»

ខ្ញុំនឹកចម្លែកក្នុងចិត្តទោះមិនច្បាស់ថាអាជីមានការអ្វីប្រាកដ តែចិត្តខ្ញុំហាក់ច្បាស់ពីពាក្យថាដំណឹងដែលគេនឹងយកមកប្រាប់ គឺពិតជាពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំដេកអត់បាយអត់ទឹកយប់មិញនោះហើយ ព្រោះក្រៅពីរឿងខ្ញុំចង់បានប្រពន្ធ ហើយម៉ាក់បដិសេធ ព្រោះអាណិតកូនស្រីគេ អត់មានអ្វីដែលយើងនិយាយគ្នាទៀតនោះទេ។

ខ្ញុំក៏ខាំទូរសព្ទជាប់មាត់ ហើយប្រញាប់លើកខោស្លៀកចាក់ទឹកបង្កន់សិនមុនត្រៀមស្តាប់ប្អូនស្រីនិយាយបន្ត៖

«បងឯងនៅក្នុងបង្គន់?»

វាសួរព្រោះឮសំឡេងទឹក តែខ្ញុំមិនខ្វល់ឆ្លើយក៏រហន់ចង់ដឹងរឿងជាង៖

«ឆាប់និយាយមក ដំណឹងអី?»

«ម៉ាក់ថានឹងទៅស៊ើបឱ្យ»

ខ្ញុំតាមថាគួរណាតែអរលោតកញ្ឆេង សប្បាយចិត្តជាងត្រូវឆ្នោតរាប់លានដុល្លា តែម្តេចក៏ខ្ញុំប្រែជាស្ងៀមទ្រឹង បេះដូងដូចមិនកម្រើកបន្តិចសោះអ៊ីចឹង? ឬក៏វាគាំងស្លាប់កាលពីយប់មិញបាត់ទៅហើយ?

«អាបងៗៗ! សប្បាយចិត្តពេក ដាច់ខ្យល់បាត់ដឹង!»

ប្អូនស្រីកំហូចនៅតែចំអកឱ្យខ្ញុំ តែវាមិនដឹងថា ពេលនេះ ទ្រូងបងប្រុសកំពុងអួលណែនស្ទើរប្រេះទៅហើយទេ មិនមែនសប្បាយអរដូចវាគិតឡើយ។

លោកអើយ! ទើបលើកទីមួយក្នុងជីវិតហើយដែលខ្ញុំចេះមកគិតសុញ ខ្វល់ចិត្តអីច្រើនយ៉ាងនេះ។ ស្រលាញ់ស្រីម្នាក់ អីក៏វេទនាម្ល៉េះលោក បើដឹងអ៊ីចឹង យកសង្សារតាំងពីក្មេងទុកធ្វើជាបទពិសោធន៍ជីវិតបាត់ហើយ ក៏ប្រហែលមិនត្រូវមកដេកមិនលក់ ស៊ីមិនឆ្ងាញ់ សឹងតែពិបាកដកដង្ហើមយ៉ាងនេះទេ។

ដូចទៅនឹងបទចម្រៀង ក៏មិនខុសពីធម្មទេសនាព្រះសង្ឃតែងទូន្មានថា មានស្នេហ៍មានទុក្ខយ៉ាងនោះឯង?

«បងជុនហា!»

«យ៉ាងម៉េច?»

«កុំភ្លេចរង្វាន់ថ្លៃដំណឹងឮអត់?»

«ពីរដៃយកទេ?»

«ហូយ! ខ្សែលើយ៉ាងនេះ ចាំមើលឈប់ស៊ើបការណ៍ឱ្យហើយ!»

«កាពៅ! ក្រែងឯងទៅសាលា ម៉េចក៏​មកដឹងរឿងថាម៉ាក់ចង់ទៅស៊ើបឱ្យបង?»

គេសើចលាន់ពេញទូរសព្ទមិនឆ្លើយ បែរជាឈ្លើយបិទចោលបាត់គ្រាន់តែប្រាប់ថាគ្រូគេមកដល់ត្រូវចូលរៀន ទុកឱ្យខ្ញុំនៅមិនអស់ចិត្ត ក៏កាន់តែធ្វើអ្វីមិនកើត គិតបន់ឱ្យតែដល់ម៉ោងត្រលប់ទៅផ្ទះនឹងអាលសួរម៉ាក់ឱ្យអស់ចិត្ត។

ល្ងាចរួចពីការងារ ក្រុមជាងឡាននាំគ្នាដាក់ម៉ាយួរផឹកអបអរកម្មវិធីទទួលប្រាក់កម្លាំងពលកម្ម អារម្មណ៍ខ្ញុំនៅនឹងរឿងចង់បានប្រពន្ធ ខ្លាចតែរឿងផឹកស៊ីនាំស៊យឱ្យគេបដិសេធមិនឱ្យកូន ខ្ញុំមិនហ៊ានចូលរួមជាមួយគេទេ ព្រោះប្រញាប់ស្រូតឱ្យបានទៅដល់ផ្ទះឆាប់នឹងសួរម៉ាក់។

«កាពៅប្រាប់ខ្ញុំពិតមែនអត់ទេម៉ាក់?»

ម៉ាក់ងាកមកសម្លក់ហើយឆ្លើយផាំងៗអត់អាសូរចិត្តខ្ញុំ៖

«ចាំបាច់ទៅស៊ើបអីឯង? ក្រែងបងប្អូនគេនៅនេះក៏មានច្រើនដែរ រឿងកូនស្រីគេមានមនុស្សល្អម្នាក់ចូលចែចូវស្រេច ថាអីមិនល្បីអាជុន?»

ខ្ញុំឮហើយសឹងធ្លាក់ថ្លើមខ្ពាកតាមមាត់។ ពិតជាស៊ើបការណ៍របស់គេមែន ស៊ើបទាំងម្តាយទាំងកូន មិនមែនទៅស៊ើបចែចូវ បែរជាស៊ើបដឹងថាគេមានអ្នកផ្សេងឆក់បាត់។

បេះដូងខ្ញុំរលេះរលួយ ស្នេហាទី១ដែលបេះដូងខ្ញុំស្មោះយ៉ាងនេះ តាំងចិត្តថាត្រូវកែប្រែខ្លួនឯងដើម្បីឱ្យសក្តិសមនឹងគេ ខ្ញុំនៅតែបរាជ័យ?

ខ្ញុំលែងតបម៉ាក់ក៏ដើរវឹងចូលទៅបន្ទប់សំងំខូចចិត្ត។

អង្គុយស្ងៀមក្នុងបន្ទប់ងងឹតស្រក់ទឹកភ្នែកដូចអផ្សុកពេក ក៏ដើរទៅទិញស្រាបៀរយកមកផឹកកំដរខ្លួនឯងសេដរហូតដល់យប់ជ្រៅ។

ម៉ាក់និងប្អូនយល់ចិត្តណាស់ ទើបគ្មានអ្នកណាមកអើតសួរនាំខ្ញុំសោះ ជាពិសេសប្អូនពៅសំណព្វរបស់ខ្ញុំ ដឹងរឿងអ៊ីចឹងហើយ គេមិនហ៊ានមកក្បែរបន្តិចណាឡើយ ព្រោះខ្លាចខ្ញុំដេញធាក់។

តែឱ្យខ្ញុំបន្ទោសអ្នកណា? មកពីខ្ញុំផឹកពេក? មកពីខ្ញុំមិនសមនឹងគេ? ឬក៏ព្រោះពួកយើងទាំងពីរគ្មាន​និស្ស័យ​ស្នេហ៍ជាប្តីប្រពន្ធជាមួយគ្នា?

ខ្ញុំនិយាយបន្លប់ទេ តែខ្ញុំខូចចិត្តមែនទែន…

លើកទី១ហើយដែលខ្ញុំមិនទទួលបានអ្វីដូចដែលចិត្តប៉ង ហើយក៏ជាលើកទី១ដែរ ដែលអាចធ្វើឱ្យទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់ចុះ ព្រោះខ្ញុំពិតជាស្រលាញ់គេខ្លាំង…

មេឃកាន់តែងងឹតហើយ ខ្ញុំផឹកយ៉ាងណាក៏នៅតែមិនអាចភ្លេចទុក្ខក្នុងទ្រូង ខំបន្លប់យ៉ាងណាក៏នៅមិនអាចលុបពាក្យឈឺចាប់ចេញពីបេះដូងបាន។ ខ្ញុំទាញទូរសព្ទឆែករកមើលប្រូហ្វាល់ហ្វេសបុកគេដែលខ្ញុំយូរហើយមិនដែលហ៊ានអេដទៅ លួចមើលរូបថតគេដែលខ្ញុំលួចសេវទុក គ្រាន់នឹងរំសាយអារម្មណ៍នឹកដែលខ្លួនឯងគិតដល់គេម្តងៗ។

តាំងពីស្រលាញ់គេ ខ្ញុំមិនធ្លាប់ប្រាប់គេឡើយ ព្រោះតែគម្លាតចំណេះដឹងដែលជាគំនាបចិត្តខ្ញុំកន្លងមក ខ្ញុំមិនធ្លាប់ពោលពាក្យស្រលាញ់ ក៏មិនធ្លាប់ប្រាប់ឱ្យគេដឹងពីចិត្តខ្លួនឯងមានចំពោះគេដែរ ខ្ញុំខ្លាច ខ្លាចពាក្យមិន«សក្តិសម»ដែលខ្លួនឯងលាក់ទុកក្នុងទ្រូងរហូតមកបំផ្លាញសូម្បីទំនាក់ទំនងជាមិត្ត ជាបងប្អូន បំផ្លាញស្នាមញញិមដែលគេធ្លាប់មានឱ្យខ្ញុំ តែពេលនេះ មិននិយាយអ្វីសោះ ខ្ញុំនៅតែត្រូវបាត់បង់គេដដែល។

«អាជុន! តើចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ឯងនឹងឈប់ផឹកស្រា ឬបន្តផឹក?»

ខ្ញុំសួរហើយឆ្លើយមិនចេញខ្លួនឯង។ ស្រាអស់ហើយ ខ្ញុំមិនហ៊ានចេញទៅទិញថែមខ្លាចម៉ាក់ជេរ ម៉ោងជាង២រំលងអធ្រាត្រ ខ្ញុំដេកមិនលក់ ស្រវឹងក៏មិនស្រវឹង ព្រោះឈឺចាប់ជាង ហើយពេលនោះជាពេលដែលខ្ញុំកាន់តែឯកោ អផ្សុក និងពិបាកទ្រាំណាស់ បើដូចមុនវិញ ខ្ញុំមិនដែលបណ្តោយខ្លួនឯងឱ្យវេទនាចិត្តអីម្ល៉ឹង ខ្ញុំមុខតែជិះម៉ូតូដើរលេងផឹកស៊ីជាមួយពួកម៉ាកឱ្យណាណីមិនចូលផ្ទះហើយ តែមិនស្មានថា តាំងពីស្គាល់គេ តាំងពីបានស្តាប់រឿងដែលគេនិយាយថាមិនចូលចិត្តមនុស្សប្រុសផឹកស្រាប្រមឹក ជិះម៉ូតូដើរលេងយប់ជ្រៅមក ខ្ញុំកែខ្លួនអស់រលីង ហើយចុងក្រោយ នៅតែឯកោម្នាក់ឯងដដែល។

ខ្ញុំនៅអង្គុយចុចទូរសព្ទអូសចុះអូសឡើង មិនហ៊ានដ្រាម៉ាដាក់ហ្វេសបុកផង ខ្លាចបងប្អូនគេគ្រួសារគេដឹងពីរឿងខ្ញុំខូចចិត្តដែលគេនឹងរៀបការជាមួយអ្នកផ្សេង ព្រោះរឿងខ្ញុំស្រលាញ់គេ មានតែអ្នកផ្ទះខ្ញុំប៉ុណ្ណោះដែលដឹង។

មើលមុខគេម្តងហើយម្តងទៀត គួបផ្សំជាតិស្រវឹងសឹងមួយកេះផឹកដាច់ម្នាក់ឯងធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំក្លាហានចង់ឈែតស្នើរទៅគេ តែក៏នៅនឹកឃើញថា បើគេមិនមើលសំណើរឈែតហ្នឹងយូរដែរទម្រាំគេតប វិធីលឿន ខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់កុងធនាគាគេក៏សាកល្បងបាញ់លុយសរសេរពាក្យសួស្តី និងពាក្យក្នុងចិត្តប៉ុន្មានម៉ាត់៖

«សួស្តី! សុខសប្បាយអត់?»

ងាប់ហើយអាជុនអើយ បាញ់លុយអស់ជិតម្ភៃដុល្លា ហ៊ានត្រឹមប្រើពាក្យ«សុខសប្បាយអត់?»

គេមិនតបទេ ព្រោះមេឃជិតភ្លឺហើយ គេកំពុងគេងលក់ស្រួល ខ្ញុំមិនដឹងធ្វើម៉េចទៀត បើបាញ់បន្តអស់លុយគេមិនតបទាន់ចិត្តដដែលមានតែឱបទូរសព្ទដេក មិនខ្វល់នឹងក្រោកទៅងូតទឹកដុះធ្មេញអីផង។

………

ស្អែក! ទោះខូចចិត្តយ៉ាងណាក៏ខ្ញុំត្រូវតែក្រោកទៅធ្វើការដែរ គ្រាន់តែទៅយឺតជាងគេជាងឯងតែប៉ុណ្ណឹង។

ម៉ាក់និងប្អូនសួរនាំខ្ញុំធម្មតា ខ្ញុំមិនឆ្លើយ នៅតែបន្តសភាពស្ងៀមស្ងាត់អត់ពាក្យនិយាយ ធ្វើមុខស្អុយដាក់អ្នកផ្ទះ បញ្ជាក់ថាខ្ញុំកំពុងខូចចិត្តធ្ងន់ធ្ងរ ហូបបាយកករួច ខ្ញុំក៏ចេញពីផ្ទះ។

ម៉ោងជាង១០ខ្ញុំទៅដល់ការ៉ាស់ឡាន ទាំងពួកម៉ាកទាំងមេខ្ញុំធម្មតាទៅហើយ បើខ្ញុំស្រវឹងពីយប់ក្រោកមិនរួច តែងតែមកយឺតអ៊ីចឹងឯង តែវាយូរដែរហើយដែលខ្ញុំលែងទម្លាប់ផឹកស្រាដូចងូតទៀត ទើបតែយប់មិញខ្ញុំខូចចិត្តពេកក៏វិលទៅរកទម្លាប់ចាស់ ដល់អ៊ីចឹងហើយ ពួកបនភឿនមើលខ្ញុំឱ្យស្រ ឯមេក៏ដើរមកគោះស្មាសូរនាំ៖

«ម៉េចឯងជុន? យប់មិញអត់នៅចូលរួមជាមួយគេផង ម៉េចក៏ធ្ងន់ម្ល៉េះ?»

«ខូចចិត្តបង!»

ខ្ញុំនិយាយត្រង់ គិតថាមិនដឹងលាក់បាំងបានអីទៀត ណាមួយមនុស្សគាត់ជាទីប្រឹក្សាល្អម្នាក់ ឱ្យតែកូនចៅមានទុក្ខលំបាក បើប្រាប់ការពិតម្ល៉េះក្រែងគាត់មានគំនិតអីលួងលោមខ្ញុំខ្លះ។ ឃើញមុខខ្ញុំមាំហើយច្បាស់លាស់ពេក គាត់ទំនងជឿ ទើបដើរមកក្បែរសួរថែម៖

«ស្អីគេ? ឯងឥឡូវមានស្នេហា?»

«បាទ! តែចប់ហើយបង!»

«ទេ! បងដូចមិនធ្លាប់ឮឯងនិយាយអីសោះ! ហើយកូនអ្នកណា? ជាសង្សារ ហើយបែកគ្នា?»

ខ្ញុំស្រាប់តែនៅស្ងៀមគិតចង់បន្តរឿងរ៉ាវប្រាប់គាត់បន្តិចអីបន្តិច ​​​​​​​​​តែណ្ហើយ! បើឈឺចាប់ម្នាក់ឯងខ្លាចក្រែងស្ទះស្លាប់ មានអ្នករំលែកទុក្ខសោក ខ្ញុំច្បាស់ជាបានធូរស្បើយ។

«គេមានចំណេះ មានការងារល្អ ម៉េចនឹងសមខ្ញុំត្រឹមកូនជាងឡានមួយរៀលៗ!»

ខ្ញុំនិយាយទាំងរំកិលខ្លួនចូលទៅក្រោមឡានដើម្បីជួសជុល ដ្បិតកំពុងរៀបរាប់រឿងស្នេហាខកចិត្តតែមិនហ៊ានទម្លាក់ដៃធ្វើការងារបន្តិចទេ ព្រោះក្រែងចិត្តមេ ថ្ងៃនេះមកយឺតមិនស្តីឱ្យហើយ នៅមកជួយស្តាប់រឿងក្នុងចិត្តទៀត។

«ហើយម៉េច? គេព្រោះរឿងនេះទើបសុំឯងបែក?»

«អត់ទេបង! ខ្ញុំខ្លួនឯងខ្លាចមិនសមនឹងគេ ទើបស្រលាញ់មិនហ៊ានសារភាពផង អ្នកផ្សេងក៏ឆក់បាត់!»

«អ៊ឹម! ស្តាប់ទៅ បងក៏ចង់និយាយពាក្យប៉ុន្មានម៉ាត់ទៅឯង តែ…ចេញពីក្រោមឡានសិនមក!»

ដល់តែមេបញ្ជាខ្ញុំក៏ហ៊ានតោងចេញពីឡានគើមៗហើយសម្លឹងមុខគាត់ដែលច្បាស់លាស់៖

«អតីតកាលឯងមិនអាចផ្លាស់ប្តូរបានមែន តែម៉េចក៏មិនកែប្រែព្យាយាមធ្វើឱ្យល្អបំផុតក្នុងបច្ចុប្បន្ន ដើម្បីសម្រេចអនាគតមួយដែលឯងចង់បានទៅ?»

ខ្ញុំបានត្រឹមជ្រួញចិញ្ចើមសម្លឹងគាត់ ហាក់មិនទាន់ចាប់បានពីអ្វីដែលគាត់និយាយនៅឡើយ។ ឃើញមុខខ្ញុំទំនងពិបាកទទួលយក ហើយមិនតបគាត់ក៏គោះស្មាខ្ញុំនិយាយបន្ថែម៖

«បើគេជាជាង គេនឹងយកគ្រាប់ពេជ្រមួយគ្រាប់ដូចឯងនេះទៅកែច្នៃ ហើយឱ្យតែឯង ព្រមក្លាយជាពេជ្រដែលជួយបំពេញចំណុចខ្វះខាតរបស់គេ! ជុន! ស្នេហាមិនពិបាកយល់ណាស់ណាទេ មនុស្សពីរនាក់ស្រលាញ់គ្នា រស់នៅជាមួយគ្នាបាន មិនមែនទាល់តែដូចគ្នាទាំងស្រុងឡើយ! បងមើលឃើញសមត្ថភាពឯង បើគិតថាជាកូនជាងមួយរៀលៗមិនសមហ្នឹងគេ ឯងអាចប្តូរធ្វើមេជាង ជាម្ចាស់ការ៉ាស ឬក៏អាចមានជំនាញទិញដូរឡាន ធ្វើថៅកែ ឱ្យតែឯងខំ ព្រោះដើរជាមួយបងច្រើនឆ្នាំ បងស្គាល់ឯងច្បាស់ ឯងមានទេពកោសល្យ ឯងឆ្លាត ឯងអាចទៅរួច!»

ខ្ញុំដូចជាសប្បាយចិត្តភ្លាមគ្រាន់តែឮពាក្យដាស់តឿនរបស់គាត់ប៉ុន្មានម៉ាត់នេះ តែមិនទាន់ស្បើយច្រើនណាស់ណាទេ​ មែនហើយ ខ្ញុំអាចកែប្រែខ្លួនឯងដើម្បីអនាគត ដើម្បីអាចស្រលាញ់គេ តែបានន័យអី? ព្រោះពេលនេះវាហួសពេលហើយ។

«បាទបង! មួយទៀត! គេអត់ចូលចិត្តសភាពផឹកស្រារបស់ខ្ញុំទេ!»

«អើ! បើអត់បានអត់ទៅ វាដូចមិនខាតអីផង មែនអត់?»

ខ្ញុំសើចដាក់គាត់ដកដង្ហើមធំបន្លប់ទុក្ខ។

ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំហាក់ភ្ញាក់រឭកខ្លួន ហើយរៀនពីជំនាញជាងឡានឱ្យច្បាស់លាស់ រៀនដើរទិញដូរឡានពីមេខ្ញុំ ដើម្បីបង្កើនចំណេះដឹងខ្លួនឯងលើផ្នែកនេះ។

ពេលវេលាបានកន្លងទៅ ឯរឿងដែលគេនឹងត្រូវភ្ជាប់ពាក្យមិនបានពន្យារសោះឡើយ ខ្ញុំដឹងថាមិនអាចបដិសេធមិនចូលរួមបានទេ បើគ្រួសារគេនិងខ្ញុំរាប់អានគ្នាស្និទ្ធយ៉ាងនេះ តែសំណាងហើយ ដែលខ្ញុំត្រូវផ្លាស់ទៅនៅសៀមរាប ព្រោះមេបានបើកការ៉ាសថ្មីនៅទីនោះ និងឱ្យខ្ញុំធ្វើជាមេជាងកាន់កាប់ជំនួសគាត់ទាំងស្រុង។

ខ្ញុំបានលេសនេះ មិនទៅចូលរួមថ្ងៃភ្ជាប់ពាក្យគេ ហើយក៏សម្រេចថាទៅសៀមរាប មិនចង់មកស្រុកកំណើត ព្រោះខ្លាចត្រូវចួបជុំនឹងគ្រួសារគេ ពិសេស ឃើញគេ ឬឃើញមុខគូដណ្តឹងគេ បែបនេះ ទើបរាល់ពេលបុណ្យទានធំៗទើបខ្ញុំមកផ្ទះលេងប៉ាម៉ាក់និងប្អូនពៅម្តង។

ពេលវេលាន្លងទៅហើយ ជាពេលដែលខ្ញុំបានព្យាបាលចិត្តឈឺចាប់ដោយបន្លប់នឹងការធ្វើការ រៀនផង មិនសម្រាក…

ខ្ញុំក៏បានផ្តាច់លែងផឹកស្រាព្រោះឱ្យតែចាប់កាន់ឃើញតែមុខគេពេក ខ្ញុំខ្លាចនឹកគេដល់តែដេកមិនលក់ ទើបចេះតែខ្លាចស្រា ហើយឈប់ផឹកដល់ពេលនេះ។

ចុងក្រោយ ខ្ញុំក៏បានការ៉ាសឡាននោះមកកាន់កាប់ជារបស់ផ្ទាល់ខ្លួន និងមិនស្មានសោះថា ៥ឆ្នាំក្រោយ ខ្ញុំបានចួបគេនៅសៀមរាប…

បន្ទាប់ពី ជោគជ័យ​លើស្នាដៃទីមួយ​ក្រោមចំណងជើងថា កំរៀងស្នេហ៍​ចាស់ អ្នកនិពន្ធរូបនេះ​សម្រេចចេញ​ស្នាដៃ​បន្ទាប់​ជូន​ដល់អ្នកអានដែល​និយម​ប្រលោមលោកបែប​មនោសញ្ចេតនា​ ស្នេហា​ខកចិត្ត​ ស្រលាញ់​គេម្នាក់ឯង​តែមិនហ៊ាន​សារភាព​ ដោយ​ក្នុងសាច់រឿងមួយនេះមិនឱ្យអ្នកអាន​ខកបំណងនោះ​ទេ។

ទន្ទឹមគ្នានោះដែរ ប្រលោមលោក «មិនសារភាព ព្រោះមិនសក្ដិសម» របស់នុរា​ បាន​បង្កប់​អត្ថន័យអប់រំ​ដល់​អ្នកអាន ជា​ពិសេសអ្នកនិពន្ធ​បានបង្កើតឱ្យតួអង្គប្រុសដែល​ជាមនុស្សប្រុសប្រមឹក ​វក់វី​ដើរលេង​ប៉ោឡែ​ ឱ្យ​ធ្លាក់ក្នុងអន្លង់ស្នេហ៍នារី​ម្នាក់​រស់ក្នុង​ស្រុកភូមិជិត​គ្នា។ ដោយសារកំសួលចិត្តស្រលាញ់លើសលប់លើនារីដែលខ្លួនប្រតិព័ទ្ធ ​កំលោះ​ម្នាក់​នេះ​បានសម្រេចកែប្រែ​ខ្លួន​ខ្លួនគេ​មនុស្សល្អវិញ​។ ប៉ុន្តែការកែប្រែនេះអាចយកឈ្នះលើក្ដីស្រលាញ់ម្នាក់ឯងបានឬអត់? ឬ​ក្លាយ​ជា​បុរស​ខក​ស្នេហ៍ ​ហើយ​នៅ​តែ​ដើរ​ឥតប្រយោជន៍​បន្តទៀត​?

ដូច្នេះមិត្តអ្នកអាន​លើវេបសាយ meysansotheary.com ជាទីស្រលាញ់ មានតែរង់ចាំ​ ហើយកុំភ្លេច​ម៉ោង​ ​៧ យប់​នេះ ​ប្រលោមលោកមនោសញ្ចេតនា «មិនសារភាព ព្រោះមិន​សក្ដិសម» របស់​អ្នកនិពន្ធ រឿង នុរា នឹងដឹកដៃអ្នកទាំងអស់គ្នាឱ្យទៅស្រលាញ់គេម្នាក់ឯង ហើយថែមទាំងឱ្យជួយដោះស្រាយវិបត្តិស្នេហ៍តួឯកប្រុសផងដែរ៕

កញ្ញា គ្រាប់ជី

ចុចអានអត្ថបទច្រើនទៀតនៅទីនេះ អត្ថបទខ្លីៗ – Meysansotheary