ដោយការបួងសួងជានិច្ច រដូវរងាមួយ ព្រះ​បាន​សម្រេច​តាម​បំណង​ប្រាថ្នារបស់ពួកគេ ដោយ​ផ្តល់នូវការមានផ្ទៃពោះ។

នៅខាងក្រោយផ្ទះរបស់ពួកគេ មានបង្អួចតូចមួយ ដែលអាចមើលឆ្ងាយរំលងសួនច្បារដ៏ស្រទន់ និងឆ្លុះដល់ផ្ទះស្តុកស្តម្ភប្រកបដោយកម្រាល​ រុក្ខជាតិដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតក្នុងលោក ហ៊ុមព័ទ្ធដោយជញ្ជាំងខ្ពស់ គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានចូលទៅដល់ ព្រោះជាកម្មសិទ្ធិរបស់មេធ្មប់ដែលមានអំណាចម្នាក់។

ថ្ងៃមួយ ស្ត្រីមានផ្ទៃពោះម្នាក់នោះ បានមកឈរនៅបង្អួចនេះ ក្រឡេកមើលសួនច្បារផ្ទះមេធ្មប់ ហើយនាងបានឃើញផល​នៃ សាឡាដ Rapunzel គួរឱ្យឈ្ងុយឆ្ងាញ់។

បន្លែមាន​ពណ៌ស្រស់ និងក្លិនជះក្រអូប ប្រហើរ ទាក់ទាញនាងឱ្យស្រក់ទឹកមាត់ នឹកប៉ងប្រាថ្នាចង់ញ៉ាំសាឡាដនោះជាដាច់ខាត។

បំណងប្រាថ្នាកាន់តែខ្លាំងឡើងជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយនៅពេលដែលនាងដឹងថា នាងមិនអាចបានសម្រេច ស្ត្រីក៏​រងទុក្ខ​ដោយការស្រេកឃ្លាន​ព្រោះ នាងបានបដិសេធអាហារនានា  ហើយស្លេកស្លាំង និងរងជំងឺខ្សោះរាងកាយយ៉ាង​វេទនា។

ការនេះធ្វើឱ្យប្តីរបស់នាងភ្ញាក់ផ្អើលនឹងមិនអស់ចិត្ត​ជាខ្លាំង។

គាត់បានសួរទៅនាងជារឿយៗថា តើមានអ្វីកើតឡើងបានជាប្រពន្ធជាទីស្រឡាញ់មិនអាចបរិភោគអាហារ​ចូល ចុះឱ្យទារក​កើតមកបានដោយរបៀបណា?

ឮហើយ នាងបានយំយែកនិងសារភាពថា ប្រសិនបើ មិនបានហូបសាឡាដ Rapunzel ពីសួនច្បារខាងក្រោយផ្ទះមេធ្មប់ នាង​ប្រាកដជាឃ្លាន​ដល់ដាច់ពោះស្លាប់។

ប្តី ​ដែល​ស្រឡាញ់​ប្រពន្ធពេក ជា​ជាង​ឱ្យ​ប្រពន្ធ​​ស្លាប់ ក៏សម្រចចិត្ត​ថា  ​ត្រូវ​ទៅលួច​យក​សាឡាដ​ពី​សួន​នោះ​មក​ឱ្យ​នាង ទោះ​គ្រោះថ្នាក់​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ។

គិតហើយ  នៅល្ងាចដដែលនោះ គាត់បានប្រថុយ​ឡើងជញ្ជាំង ឆ្មក់ចូលទៅក្នុងសួនច្បាររបស់មេធ្មប់ ចាប់ដកយកបាន​សាឡាដ Rapunzel មួយគុម្ពតូច ហើយយកទៅចំអិនឱ្យប្រពន្ធ។

ភ្លាមៗនោះ នាងក៏បានធ្វើអាហារ​សាឡាដដ៏អស្ចារ្យនិងបរិភោគពេញដោយសុភមង្គលឥតគណនា។

នាងពិតជា​ចូល​ចិត្ត​វា​ខ្លាំង​ណាស់ ទាំង​មាន​រសជាតិ​ឆ្ងាញ់ និងក្លិនឈ្ងុយ។ នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់​នាង​ញ៉ាំ​វា​យូរ​ជាង​មុន​ដើម្បី​រម្ងាប់​ចំណង់​តែមិនចេះឈប់ចំណង់ទេ ដូច្នេះហើយ​ បុរសជាប្តី​ត្រូវ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សួន​ច្បារ​ម្ដងហើយ​ទៀត។

យប់មួយពេលព្រលប់ គាត់បានឡើងលើជញ្ជាំងសួនច្បារដូចសព្វដង ប៉ុន្តែពេលចុះដល់ដីក៏ត្រូវតក់ស្លុត​ព្រោះ មេធ្មប់បានបង្ហាញខ្លួន។

ឈរនៅមុខគាត់មេធ្មប់បាន​និយាយ​ដោយ​ទឹកមុខ​ខឹងសម្បា​ថា៖

«ឯងជាចោរ! ​នឹង​ទទួល​ទោស​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ​»​

“អូ!” បុរសអង្វរករឡើងឆ្លើយថា៖  

“សូមអ្នកមេត្តាអាណិតខ្ញុំផង ខ្ញុំធ្វើវាដោយសេចក្តីត្រូវការដ៏ក្រៀមក្រំប៉ុណ្ណោះ! ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំមានផ្ទៃពោះ មានអារម្មណ៍ឃ្លានទល់ស្លាប់ ប្រសិនបើនាងមិនបានហូបវា!»

ពេល​នោះ មេធ្មប់ក៏លែង​ខឹង​ ហើយ​និយាយ​តបថា៖ 

«​បើ​ដូច​ឯង​និយាយ យើង​នឹង​ឱ្យ​ឯង​យក​សាឡាដ​ទៅរាល់ថ្ងៃផ្គាប់​​ចិត្ត​នាងតែមាន​​លក្ខខណ្ឌថា  ​ឯង​ត្រូវ​ឱ្យ​កូន​ដែលកើតមកនោះមកជាកូនយើង យើងធានា​ ​នឹង​មើល​ថែ​នាងបានល្អជា​ង​ម្ដាយទាំងអស់ក្នុងលោក​។

បុរស​ដែល​ភ័យ​ខ្លាចសេចក្តីមរណា​​ ​គាត់​បាន​យល់​ព្រម​គ្រប់​យ៉ាង។​​ ​មិនយូរទេ ​ពេល​ប្រពន្ធ​សម្រាល​កូន​ភ្លាម ក៏បានទារិកា​មួយរូប​គួរឱ្យស្រលាញ់បំផុត។

មេធ្មប់​ក៏​លេច​មុខ​ដាក់​ទារក​នោះ​ឈ្មោះថានាង  Rapunzel ហើយ​យក​ទារិកា​​ទៅ​បាត់។

Rapunzel គឺជាកូនស្រីដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតនៅលើភពផែនដីបណ្តាលឱ្យមេធ្មប់ភ័យណាស់ប្រសិន​ត្រូវបាត់បង់នាង។ នៅពេលនាងមានអាយុ 12 ឆ្នាំ មេធ្មប់បានបង្ខាំងនាងនៅលើប៉មកណ្តាលព្រៃជ្រៅដែលគ្មានជណ្តើរ ឬច្រកទ្វារ មានតែកូនបង្អួចតូចមួយ មិនអាចទាក់ទងអ្នកណាបានទាំងអស់។

រាល់ពេលចង់ចួបនាង មេ​ធ្មប់​តែងតែមកឈរ​នៅ​ខាង​ក្រោមប៉ម​ ហើយ​ហៅកូនធម៌នេះ​ថា៖

«Rapunzel, Rapunzel, ទម្លាក់សក់មក ឱ្យម៉ែតោងឡើង!»

Rapunzel មានសក់វែងដ៏អស្ចារ្យ និងពណ៌រលើប​រលោង​ទន់ល្អដូចមាស។

នៅរាល់ពេលណាដែលនាងឮសំឡេរបស់មេធ្មប់ នាងបានដោះសក់មកចងនៅជុំវិញទំពក់នៅលើបង្អួច ឱ្យមេធ្មប់ប្រតោងក៏ឡើងមក។

ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក បុត្រា​របស់​ស្ដេច​បាន​ជិះ​កាត់​ព្រៃ ហើយសម្គាល់ឃើញ​ប៉មចម្លែក។ ទ្រង់បាន​បំបោល​អាជានេយ្យ​តម្រង់​ទី​នោះ ត្រចៀក​បាន​​ឮ​បទ​ចម្រៀង​ដ៏​ពីរោះ​មួយពីនារីណាម្នាក់សមតែមាន​សម្ផស្សផុតគេ។

​គឺ Rapunzel ដែលនិយម​ច្រៀងជានិច្ច ​កំដរភាពឯកោនៃជីវិតនាង។ ព្រះរាជបុត្រ​កាន់តែឮក៏អន្ទះសាចង់​ឡើង​ទៅ​រកនាង​តាម​ទ្វារ​ប៉ម តែ​​មិន​ឃើញមានទ្វារ​ក៏ជិះសេះបកទៅរាជវាំង យកទៅតាមនូវចិត្ត​អន្ទះសារមិនអស់មិនហើយ។

ចម្រៀងរបស់នាង ពិតជាយក​បេះដូងទ្រង់ បណ្តាលឱ្យរាជបុត្រាតែងតែឆ្មក់មកចូលព្រៃជារៀង​រាល់ថ្ងៃដើម្បីសំងំ​ស្តាប់នាង​ ។

លុះដល់ថ្ងៃមួយ ពេលទ្រង់មកឈរនៅខាងក្រោយដើមឈើ ក៏បាន​លបឃើញមេធ្មប់មកដល់​ ហើយលបឃើញ​ដឹងឮច្បាស់ពីរបៀបដែលនាងហៅកូនឱ្យទម្លាក់សក់។

ព្រះអង្គ​យល់ថា នេះជានិស្ស័យនៅបុពេ្វពិតៗ។

លុះ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់ ​ដល់​ពេល​ងងឹត ទ្រង់​ក៏បន្លំ​ទៅដល់​ប៉មពិតមែន​ ហើយ​ហៅនាង​​ថា៖

«Rapunzel, Rapunzel, ទម្លាក់សក់មកណា៎»

ភ្លាម​នោះ​សក់​មាសក៏ត្រូវបានទម្លាក់​​ចុះមកពិតប្រាកដមែន ឯព្រះរាជ​បុត្រ​ក៏ប្រតោង​ឡើងបាន​ទៅ។

ដំបូង Rapunzel មានការភិតភ័យយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលឃើញវត្តមានបុរសសង្ហា​ដែលជាតិនេះនាងមិនធ្លាប់ឃើញម្តង ប៉ុន្តែ ដោយរាជបុត្រ​ចេះនិយាយជាមួយនាងយ៉ាងរាក់ទាក់ ហើយសារភាពប្រាប់នាង ថាបេះដូងទ្រង់រំជើបរំជួលដោយសារបទចម្រៀងច្រៀងរបស់នាង ក៏​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ Rapunzel ភ្លេចការភ័យខ្លាចរប្តូរមកវិញដោយអារម្មណ៍កក់ក្តៅស្និទ្ធស្នាល។

ហើយនៅពេលដែលទ្រង់បានសួរនាងថា តើនាងនឹងរៀបការជាមួយទ្រង់ទេ នាងបានត្រិះរិះថារាជបុត្រា​ នឹង​ស្រឡាញ់នាង ច្រើនជាងមេធ្មប់ចំណាស់ ក៏និយាយយល់ព្រមឡើងថា “ចាស៎” ហើយដាក់នាងក្នុងបាត ដៃទ្រង់។

នាង​បាន​និយាយ​ថា​៖

«​ខ្ញុំ​ចង់​ទៅ​ឆ្ងាយ​ជាមួយ​អ្នក!  ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា ​​ចុះពីប៉ម​នេះ​ដោយ​របៀប​ណា​ទេ!ដូច្នេះខ្ញុំមានគំនិតមួយ   លើកក្រោយ​រាល់ពេល​អ្នក​មកលេង ​ចូរ​យក​ខ្សែ​សូត្រ​មក​ជាមួយ ខ្ញុំ​នឹង​ត្បាញ​ជាធ្នាក់ជណ្ដើរសម្រាប់ចុះ​ចេញ ហើយ​ពេល​ណាវា រួចរាល់ខ្ញុំនឹងឈានចុះ ហើយអ្នកនឹង​យកខ្ញុំទៅកាន់រទេះសេះរបស់អ្នក!»

បុត្រា​បាន​យល់​ស្រប​ ហើយចាប់តាំង​ពី​ពេល​នោះមក ​រាល់វេលាដែលទ្រង់យាង​មក​ចួប​នាងបានយកមកនូវសូត្រតាមនាងបង្គាប់។

ប៉ុន្តែ គ្រប់យ៉ាងបានខូចការ​ដោយសារ ថ្ងៃមួយមេធ្មប់កាន់តែចាស់កាន់តែពពីមពពើម យឺតយ៉ាវរហូតដល់ Rapunzel នឿយហត់ចិត្ត​ក៏បានភ្លាត់និយាយខឹងថា៖

«ប្រាប់ខ្ញុំមក លោកម៉ែ Gothel ហេតុអ្វីបានជា ពិបាកទាញអ្នកឡើងម្ល៉េះ? អ្នលធ្ងន់និងស្ទក់ជាងរាជបុត្រាឆ្ងាយណាស់!»

មេធ្មប់ឮហើយស្រែកភ្លាត់សំឡេងថា​៖

«ឱ! កូនស្រីគម្រក់! នាងបានក្បត់ម្តាយ?»

ដោយកំហឹង ធ្មប់ នាងបានកាន់សក់ដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ Rapunzel និង រុំវា ជុំវិញដៃឆ្វេងរបស់នាង ហើយ ខ្ទាស់ដៃស្តាំផងដែរ។

ធ្មប់មិនដឹងកំហុសក្នុងការ​នាំ Rapunzel កម្សត់ឱ្យរស់គ្មានន័យក្នុងវាលរហោស្ថានដែលជាកន្លែងដែលបែបនេះទេ ថែមទាំងចង់លើកនាង​យកទៅឃុំចោល​នៅទីមួយទៀតសែនឆ្ងាយដាច់សង្វែង។

នៅពេលល្ងាចមកដល់ ធ្មប់សំងំ​រង់ចាំបុត្រាស្តេច។ ពេលទ្រង់មកដល់នៅក្រោមកាលណា បានស្រែកហៅសង្សារថា៖

«Rapunzel, Rapunzel ទម្លាក់សក់មក!»

ធ្មប់បាន​ទម្លាក់សក់ដែលកាត់ចេញនោះ ទាញ​ឱ្យបុត្រា ស្តេចបានឡើងលើ ប៉ុន្តែជំនួសឱ្យចួបជាមួយ​នាង​ Rapunzel ជាទីស្រឡាញ់ ទ្រង់បែរជាប្រទះប្រឈមនឹងមេធ្មប់កំណាចដែលមើលមកចង់ពិឃាដទ្រង់។

ធ្មប់ស្រែកចំអកឡើងថា៖

«អាហា! ឯងចង់ពង្រត់យកកូនជាទីស្រឡាញ់របស់យើងចេញពីយើង  ប៉ុន្តែសោកស្តាយ បក្សីដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់លែងនៅក្នុងសំបុកនេះទៀតហើយ ឯងនឹងមិនបានឮនាងច្រៀងទៀតទេ! ឆ្មាខ្មោមួយ​បានចាប់វាទៅឆី នឹងកោសភ្នែកចោររបស់ឯងដែរ! ជាតិនេះ ឯងនឹងមិនបានឃើញនាងទៀតជារៀងរហូត!»

ថាចប់ធ្មប់លោតទៅបាត់។

ព្រះរាជបុត្រ​កើត​ចិត្ត​សោក​សង្រេង ហើយទ្រង់​ក៏​លោត​ចុះ​ពី​ប៉មជាមួយ​​សេចក្តី​អស់សង្ឃឹម ។ ជាមួយបណ្តាសាធ្មប់ ទោះទ្រង់បាន​រួច​ជីវិត ប៉ុន្តែ​បន្លា​​បាន​ធ្លាក់​ចេញ​ពី​ភ្នែក​ទ្រង់ ឈឺផ្សានិងងងឹតខ្វាក់។

ជាមួយការឈឺចាប់ ព្រះអង្គ​នៅមានៈចច្រប់ដើរជុំវិញព្រៃទាំងពិការភ្នែក មិនបានអាហារ​អ្វីក្រៅពីឫស និងផ្លែប៊ឺរី ហើយមិនបានធ្វើអ្វីកើតក្រៅតែពីយំសោក នឹកដល់នាងRapunzel ជាទីស្រឡាញ់។

ពេញមួយឆ្នាំ ព្រះអង្គបានរង់ចាំនៅក្នុងព្រៃ ក៏បានឮសំឡេងច្រៀងមួយ​ដែលនាំជំហាន​ទ្រង់​ទៅដល់ទីរហោស្ថាន ដែល Rapunzel បាននឹងកំពុងរស់នៅយ៉ាងវេទនា ជាមួយកូនភ្លោះដែលនាងសម្រាលបានពីស្នេហា​ពួកគេ  គឺកូនប្រុសម្នាក់ និងស្រីម្នាក់។

ឃើញ រាជបុត្រា​ពិកាភ្នែកតោកយ៉ាក  Rapunzel នៅតែស្គាល់ចំណាំគាត់ ហើយផ្តេកខ្លួនមក ក្នុងដៃរបស់ទ្រង់ជាមួយ ទឹកភ្នែកស្មោះស្នេហា។

នៅពេលដែលនាង​បាន​ស្រក់ទឹកភ្នែកម្តងទៀតទ្រង់ក៏យំតាម ហើយពេលនោះទ្រង់ស្រាប់តែរួចបណ្តាសានិង អាចមើលឃើញដូចពីមុន។

ពេលនោះហើយ ទ្រង់បាន​នាំ​នាងនិងកូនៗ ត្រឡប់​ទៅរាជ​នគរ​ រៀបអភិសេកយ៉ាងអំណរ ហើយ​ពួក​គេ​បាន​រស់​នៅ​យ៉ាង​សប្បាយ​រីក​រាយតរៀងទៅ។