« ម៉ាក់ប៉ា! ធ្វើបែបនេះម៉េចនឹងបាន? កាត់បន្ថយចំណាយអ្វីដទៃទៀតបាន តែមិនអាចកាត់បន្ថយរឿងអ៉ីនធឺណិតមួយនេះបានទេ! វាចាំបាច់សម្រាប់ជីវិតខ្ញុំណាស់! បើគ្មានអ៉ីនធឺណិតប្រើ ធ្វើម៉េចខ្ញុំអាចរៀន ឬធ្វើការស្រាវជ្រាវបានទៅ…ខ្ញុំមិនព្រមទេ! »

ខ្ញុំនិយាយដោយលើកសម្អាងលើការសិក្សារបស់ខ្លួនធ្វើជាលេសដើម្បីឱ្យគាត់ប្ដូរចិត្ត ប៉ុន្ដែខ្ញុំដឹងខ្លួនឯងថាភាគច្រើនខ្ញុំចំណាយលើការប្រើប្រាស់អ៉ីនធឺណិតនោះ មិនមែនមកពីការសិក្សារបស់ខ្លួនឯងទេ តែជាការកម្សាន្តផ្ទាល់ខ្លួនឯងច្រើនជាង រហូតដល់ថ្នាក់ថា ខ្ញុំញៀននឹងវា…ដកខ្លួនលែងបានដូចជាគេញៀនកាហ្វេដែរ។

និយាយបែបណាឱ្យសមទៅ…មួយថ្ងៃៗ ខ្ញុំតែងតែអង្គុយនៅមុខអេក្រង់កុំព្យូទ័រខ្លួនឯង លេងហ្គេមអនឡាញ ឆាតសាសងគ្នាជាមួយមិត្តភក្ដិក្នុងពិភពVirtual មួយនេះ លែងចង់ដើរចេញទៅណាហើយ…

ពេលខ្លះមួយថ្ងៃពេញនៅក្នុងបន្ទប់ខ្លួនឯងក៏មាន ព្រោះតែញៀននឹងការលេងហ្គេមPubG នោះឯង…តែរាល់ខ្ញុំតែប្រាប់លើកហេតុផលថា ខ្ញុំរវល់រៀនអនឡាញ ឬជាប់ការស្រាវជ្រាវធ្វើការងាររបស់លោកគ្រូអ្នកគ្រូដាក់ឱ្យ។ តែពេលចេញលទ្ធផលការសិក្សាប្រចាំខែរបស់ខ្ញុំមក វាផ្ទុយនឹងអ្វីដែលខ្ញុំប្រាប់គាត់ រហូតដល់គ្រូខ្ញុំចាប់ផ្ដើមសួរមកកាន់ម៉ាក់ប៉ាខ្ញុំពីរឿងធ្លាក់ការសិក្សាមួយនេះ…

« កូនឯងព្រមឬមិនព្រម ក៏លែងសំខាន់ទៀតដែរ! រឿងនេះប៉ានិងម៉ាក់កូន បានសម្រេចចិត្តរួចហើយ! ប៉ាដាច់ខាត​លែងឱ្យកូន​ឯង​ញៀន​នឹង​វាទៀតហើយ! មើល៍ចុះ ឯងមានមើលឃើញសភាពខ្លួនឯងពេលនេះ វាប្រែប្រួលខុសប្លែកដល់កម្រិតណានោះ? ពីមុនកូនមិនហ៊ានតវ៉ាប្រកែកនឹងពួកយើងទេ ហើយការសិក្សាវិញក៏បានល្អដែរគឺជាប់ចំណាត់ថ្នាក់ក្នុងតារាងកិត្តិយសជារៀងរាល់ខែ តែនេះលទ្ធផលខែហ្នឹង…កូនគាង ពីលេខ៣ មកលេខ ២០ក្នុងថ្នាក់រៀនសរុបចំនួន ៣០នាក់! កូនរៀនចុះខ្សោយបែបនេះបានដោយរបៀបណា? »

ឮពាក្យសួររបស់ប៉ាខ្ញុំហើយ ខ្ញុំក៏គាំងអណ្ដាតប្រកែកតបទៅកាន់គាត់វិញមិនបានដូចគ្នា ព្រោះវាមែន…ខ្ញុំមិនគិតថាចំណាត់ថ្នាក់ខ្ញុំសម្រាប់ខែវា វាអន់ខ្លាំងបែបហ្នឹងសោះ..ស៊យមែន ចាក់ចម្លើយខុស!

« កូនគាង កូនស្ដាប់ប៉ាសិនទៅ! កូនបើរៀនបានចំណាត់ថ្នាក់ល្អវិញ ចាំម៉ាក់ជួយបញ្ចុះបញ្ចូលគាត់ឱ្យ…កូនធ្វើតាមពាក្យសម្ដីរបស់គាត់សិនទៅ! កូនឆ្នាំនេះកូនត្រូវប្រលងមធ្យមសិក្សាទុតិយភូមិទៀត បើកូននៅតែធ្វើបែបនេះ គឺវាមិនល្អនោះទេ។ »

ម៉ាក់ខ្ញុំនៅក្បែរនោះ ក៏ជួយនិយាយលួងលោមខ្ញុំបន្ថែមទៀត។ ខ្ញុំដឹងថាពាក្យសម្ដីរបស់គាត់និយាយទាំងនោះពិតជាមិនខុសទេ តែនេះមនុស្សជំទង់ឈាមរាវដូចខ្ញុំ ទោះបីដឹងថាខ្លួននេះកំពុងប្រព្រឹត្តខុសហើយ ក៏ពិបាកនឹងទទួលកំហុសខ្លួនឯងដែរ…នៅតែចចេសចង់ឱ្យគាត់ព្រមតាមពាក្យរបស់ខ្លួន។

ខ្ញុំមិនចុះចាញ់ មិនស្ដាប់សម្ដីរបស់គាត់ មានតែដំឡើងសំឡេងខ្លាំងជាងមុន…

« លោកប៉ា! អ្នកម៉ាក់ ផ្ដាច់ការ! គ្រួសារនេះគ្មានអ្នកណាម្នាក់ស្រលាញ់ខ្ញុំទេ! មើលតែអាសិទ្ធ កូនពូសឿនរស់នៅក្បែរនេះទៅ…ម៉ាក់ប៉ារបស់គេស្រលាញ់កូនគេយ៉ាងណាខ្លះ? សុំអីគេបានហ្នឹង ហើយមើលវាចុះ រៀនមិនដែលចូលសាលា មិនធ្លាប់ស្គាល់តារាងកិត្តិយសម្ដងផង តែម៉ាក់ប៉ាវានៅតែស្រលាញ់វា ផ្គាប់ផ្គន់ចិត្តវាមិនឱ្យក្នក់…ប៉ាម៉ាក់ អយុត្ដិធម៌! »

ឮពាក្យខ្ញុំនិយាយបែបនេះ ម៉ាក់ខ្ញុំនៅក្បែរស្រងាកចិត្តមួយទំហឹង។ គាត់ប្រហែលជាខូចចិត្តខ្លាំង រហូតដល់ជំងឺបេះដូងគាត់រើឡើងវិញ ទន់ជង្គង់ដួល។ សំណាងប៉ាខ្ញុំនៅក្បែរនោះ គាត់ប្រញាប់គ្រាហ៍ម៉ាក់ខ្ញុំឡើង ហើយហុចថ្នាំប្រចាំខ្លួនឱ្យគាត់លេប។ ប៉ាសម្លក់ខ្ញុំដោយក្រសែភ្នែកកាច មុខគាត់ប្រែជាក្រហមខ្លាំង ប្រហែលនេះខឹងនឹងខ្ញុំខ្លាំងណាស់ហើយ…គាត់លើកដៃយារឡើងលើបម្រុងនឹងវាយខ្ញុំ តែស្រាប់តែម៉ាក់ខ្ញុំលើកដៃហាមគាត់ និយាយសុំអង្វរកគាត់ដោយទឹកភ្នែក…

« បងផុន សុំទៅចុះ! កុំវាយកូនប្រុសយើង…អូនអង្វរ! »
ឮពាក្យម៉ាក់ខ្ញុំសុំបែបនេះ ប៉ាខ្ញុំក៏ទម្លាក់ដៃចុះ ហើយស្រែកខ្លាំងៗមកកាន់ខ្ញុំថា៖

« ឆាប់ចេញពីមុខអញភ្លាមទៅ…អញមិនចង់ឃើញមុខរបស់ឯងនៅពេលនេះទេ! »

ខ្ញុំភាំងឈរស្រឡាំងកាំងពេលឮពាក្យអសុរោះ ក្រសែភ្នែកដ៏សោះកក្រោះរបស់គាត់បែបនេះ…ខ្ញុំទទួលស្គាល់សម្ដីអម្បាញ់មិញ ខ្ញុំនិយាយវាធ្ងន់មែន ប៉ុន្ដែខ្ញុំមិនគិតថាធ្វើឱ្យពួកគាត់ខូចចិត្តមានប្រតិកម្មខ្លាំងបែបនេះទេ! តើនេះខ្ញុំពិតជាខុសធ្ងន់ឬ?

មែន…ក្នុងគ្រួសារនេះ ម៉ាក់ប៉ាខ្ញុំស្រលាញ់ខ្ញុំណាស់ ព្រោះខ្ញុំជាកូនប្រុសតែម្នាក់របស់ពួកគាត់។ ខ្ញុំតែងតែទទួលបានក្ដីស្រលាញ់ និងការយកចិត្តយកថ្លើមពីពួកគាត់។ រាល់អ្វីដែលខ្ញុំចង់បាន ទោះបីពួកគាត់មានឬមិនមាន ពួកគាត់តែងតែបំពេញបំណងមកឱ្យខ្ញុំ តែនេះគ្រាន់តែខ្ញុំរៀនធ្លាក់លេខ ពួកគាត់ហេតុអ្វីបានជាខឹងខ្ញុំខ្លាំងបែបនេះ? ឬខ្ញុំនេះលែងជាកូនប្រុសសំណព្វចិត្តរបស់គាត់ហើយ?
ម៉ាក់ខ្ញុំឃើញសភាពខ្ញុំបែបនេះ គាត់ប្រញាប់និយាយឱ្យសញ្ញាមកកាន់ខ្ញុំទាំងគាត់កំពុងត្រូវប៉ាខ្ញុំគ្រាហ៍ឈរនៅឡើយ…

« កូនគាង កូនចេញទៅខាងក្រៅលេងសិនទៅ! ចាំល្ងាចបន្ដិចចាំមកផ្ទះ! កុំប្រកាន់សម្ដីប៉ាកូនអី…គាត់បាត់ខឹងគឺលែងអីហើយ! »

ប៉ាខ្ញុំឮម៉ាក់និយាយបែបនេះ គាត់ធ្វើដូចជាមិនឮ ហើយធ្វើដូចខ្ញុំគ្មានវត្តមាននៅទីនេះបន្ដទៀត។ គាត់គ្រាហ៍ម៉ាក់ខ្ញុំទៅសម្រាកនៅបន្ទប់របស់គាត់បាត់ទៅ ទុកឱ្យខ្ញុំនៅទីនេះតែម្នាក់ឯង ឈរសញ្ជឹងនូវអ្វីដែលខ្លួនបានធ្វើ…រឿងអាក្រក់ដែលកើតឡើងអម្បាញ់មិញ។
…ចុងក្រោយខ្ញុំពិតជាមិនដឹងត្រូវធ្វើយ៉ាងណា? មួយណាខ្ញុំត្រូវជ្រើសរើស ឬត្រូវបោះបង់ចោល បំភ្លេចវានោះ? អ្វីគ្រប់យ៉ាងវាកើតតាមឆន្ទៈរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្ដែព្រោះតែឆន្ទៈមួយនេះ ធ្វើខ្ញុំបាត់បង់គ្រប់យ៉ាងនានាទីចុងក្រោយ! ខ្ញុំខ្លាចស្លាប់ ប៉ុន្ដែអ្វីដែលខ្ញុំខ្លាចជាងសេចក្ដីស្លាប់ទៀតនោះសោតគឺការរស់នៅតែម្នាក់ឯងក្រោយពីកំហុសដែលខ្លួនបានប្រព្រឹត្តដោយអចេតនាមួយនោះ…ខ្ញុំត្រូវបាត់បង់អ្នកដែលនៅក្បែរខ្ញុំទាំងអស់ ព្រោះតែខ្ញុំចង់ធ្វើជាវីរបុរស។
រឿងវាចាប់ផ្ដើមនៅពេលក្រោយនៃការឈ្លោះគ្នារវាងខ្ញុំនិងអ្នកផ្ទះខ្ញុំមួយនោះ…
សួនច្បារសាធារណៈ XX
មុននឹងខ្ញុំនិទានរឿងប្រាប់ទៅកាន់អ្នកទាំងអស់គ្នាបន្ដទៀត ខ្ញុំសូមណែនាំខ្លួនឯងទៅកាន់គ្រប់គ្នាឱ្យស្គាល់សិន។ ខ្ញុំឈ្មោះ វ៉ា សុគាង មានអាយុបច្ចុប្បន្ន ១៨ឆ្នាំ ហើយកំពុងជាសិស្សរៀនថ្នាក់ទី១២ នៃសាលាឯកជនមួយនៅទីក្រុងXX។ (សុំលាក់ឈ្មោះសាលាបន្ដិចហើយព្រោះវាអាចនឹងមានបញ្ហា តែវាក៏មិនសំខាន់នៅក្នុងរឿងដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយដែរ មែនទេ?)។
គ្រួសាររបស់ខ្ញុំមានគ្នា តែបីនាក់គឺ ម៉ាក់ ប៉ា និងខ្ញុំ។ ពួកយើងគឺបានទិញផ្ទះក្នុងបុរីមួយនៅខាងរាងឆ្ងាយពីទីក្រុង ប៉ុន្ដែនៅទីនោះគឺមានហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធល្អ មានទឺកមានភ្លើង មានផ្សារ និងមនុស្សម្នារស់នៅច្រើននៅទីនោះដែរ។ អ្វីដែលពិសេសគឺក្នុងបុរីដែលខ្ញុំកំពុងស្នាក់នៅនោះ គឺមានសង់សួនច្បារសាធារណៈ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យប្រជាជននៅក្បែរនោះ ឬអ្នកស្នាក់នៅក្នុងបុរី រីករាយលម្ហែអារម្មណ៍ជាមួយវាបាន។
ខ្ញុំក៏ម្នាក់នៅក្នុងហ្នឹងដែរ ឧស្សាហ៍មកលេងនៅទីនេះណាស់ ដូច្នេះហើយ នៅពេលដែលខ្ញុំឈ្លោះគ្នាជាមួយម៉ាក់ប៉ា ខ្ញុំក៏ទៅសួនច្បារសាធារណៈ XX ហើយខ្ញុំបានយកកុំព្យូទ័រយួរដៃដែលជារបស់សំណព្វចិត្ត ខ្វះមិនបានស្ពាយមកជាមួយផងដែរ។
ពេលមកដល់ទីនេះ ខ្ញុំរកទីកន្លែងអង្គុយដែលស្ងាត់ ហើយប្រើពេលវេលាខ្លួនឯងលម្ហែអារម្មណ៍ជាមួយហ្គេមដែលមាននៅក្នុងកុំព្យូទ័រមួយនេះ…តែហ្គេមដែលខ្ញុំលេងគឺជាប្រភេទហ្គេមធម្មតា （Offline mode）។

” ហ៊ឹម…បើទីនេះមានហ្វ្រីវ៉ាយហ្វាយ មានអ៉ីនធឺណិតលេង មិនដឹងថាវាល្អយ៉ាងណានោះទេ? “
ខ្ញុំដកដង្ហើមធំ និយាយតែម្នាក់ឯង ហើយបន្ដការលេង Plants VS Zombie របស់ខ្លួនឯងបន្ដទៀត។ លេងប្រហែលជាង១ម៉ោង ស្រាប់​តែ​រាងស្រពន់ខ្លួនឯង ក៏ក្រោកឡើងសម្រួលឥរិយាបថ ពត់ដៃពត់ជើង ក្រឡេកមើលអ្នកជុំវិញ។ ខ្ញុំពេលនេះទើបតែចាប់អារម្មណ៍ឃើញថា ម្នាក់ៗហាក់បីវក់នឹងទូរសព្ទរបស់ខ្លួនឯងខ្លាំង ឱនមុខជាប់នឹងវា មិនសូវខ្វល់រឿងមនុស្សជុំវិញខ្លួនទេ…

មើលតែអ៊ំប្រុសម្នាក់នោះចុះ អាយុជាងហាហុកសិបឆ្នាំទៅហើយ នៅតែចុចទូរសព្ទ អូសចុះឡើងមើលទីកតុក មិនសូវខ្វល់ពីចៅស្រីតូចរបស់គាត់ ដែលកំពុងយំព្រោះតែរត់ដួលអម្បាញ់មិញ…ម្នាក់ៗធ្វើដូចជាមិនឮ មិនខ្វល់អ្វីសោះ! ហ៊ឹម…គិតទៅសម័យនេះ គ្រប់គ្នាពិតជាញៀននឹងទូរសព្ទខ្លួនឯងបែបនេះដល់ថ្នាក់ហ្នឹងផង! តែនិយាយអី ខ្ញុំក៏ជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមគេទាំងនោះដែរ។

” អាគាងអើយ ឯងមានសិទ្ធិអីរិះគន់ថាឱ្យគេ បើខ្លួនឯងហ្នឹងសន្ដានតែមួយហ្នឹង… “
មែនហើយ! ខ្ញុំថាឱ្យគេដូចថាឱ្យខ្លួនឯងដែរ! មើល៍ចុះខ្លួនឯងពេលនេះ អង្គុយនៅទីនេះក៏មិនមែនព្រោះតែមកពីការញៀនលេង​អ៉ីនធឺណិត​របស់ខ្លួនឯងទេឬ? ហ៊ឹម…គិតដល់ត្រឹមនេះ ខ្ញុំមានតែដកដង្ហើមធំ ឈប់គិតពីរឿងនេះបន្ដ! ប៉ុន្ដែស្រាប់តែខ្ញុំចម្លែកក្នុងចិត្ត…

” យី! ម៉េចក៏ម្នាក់ៗនៅទីនេះ ដូចជាវក់នឹងទូរសព្ទដៃខ្លួនឯងប្រើយ៉ាងហ្នឹង? ឬមួយនៅទីនេះមានហ្វ្រីអ៉ីនធឺណិតលេង? “
ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងឆ្ងល់សារជាថ្មី។ យល់បែបនេះ ខ្ញុំក៏បានពិនិត្យមើលថាកុំព្យូទ័ររបស់ខ្ញុំអាចចាប់វ៉ាយហ្វាយឬអាចដំណើរការអ៉ីនធើណិតបានឬអត់? ខ្ញុំរហ័សបើកឧបករណ៍អនុញ្ញាតឱ្យកុំព្យូទ័រមួយនេះ អាចចាប់ wi-fi។ តែសញ្ញាwi-fi របស់ខ្ញុំនៅតែជារូបសញ្ញាផែនដីដដែល…សញ្ញាដែលបង្ហាញថា វាគ្មានអ៉ីនធឺណិត ឬអ៉ីនធឺណិតមិនអាចដំណើរការបានក្នុងកុំព្យូទ័រមួយនេះ!

Really？ អាគាងឯងនេះស្រមៃពេកហើយទេដឹង? ឯងមកទីនេះញឹកញាប់ច្រើនប៉ុនណា ឯងក៏ដឹងថាទីនេះ មិនមានហ្វ្រីវ៉ាយហ្វាយនោះទេ! ហើយវាពិតជាមិនសមហេតុផលសោះ ដែលឯងនេះមានគំនិតគិតបែបនេះទៅវិញ…សួរខ្លួនឯងទៅចុះ វាទំនងដែរឬថាមាននរណាម្នាក់ចិត្តទូលាយដល់ថ្នាក់នឹងចែកចាយ wi-fi នៅកន្លែងសាធារណៈឱ្យប្រើហ្វ្រីបែបនេះឬ?

ហើយបើគេដាក់ឱ្យប្រើមែន ឯងនេះមិនគិតថាគេដាក់ក្នុងបំណងអ្វីទេឬ? ឯងមិនដឹងថាបច្ចេកវិទ្យាបច្ចុប្បន្នទំនើប គ្រោះថ្នាក់ពីការវាយប្រហារលើបណ្ដាញអ៉ីនធឺណិតវាច្រើនខ្លាំងប៉ុនណា សូម្បីតែខាងនាយកដ្ឋានប្រឆាំងបទល្មើសបច្ចេកវិទ្យា(Anti Cyber Crime Department) ក៏បានផ្សព្វផ្សាយពីសេចក្ដីណែនាំក្នុងការរក្សាសុវត្ថិភាពលើអ៉ីនធឺណិតលើឧបករណ៍ប្រើប្រាស់ប្រចាំខ្លួន ហើយក្នុងចំណុចមួយនោះគឺការប្រើប្រាស់ភ្ជាប់អ៉ីនធឺណិតដោយមិនដឹងប្រភពច្បាស់លាស់។

ខ្ញុំលួចជេរខ្លួនឯងយ៉ាងវែងលើភាពល្ងង់ ស្រមៃខ្លួនឯងខ្ពស់ដល់ម្ល៉ឹងពេក! តែនិយាយមែន បើពេលនេះគឺមានអ៉ីនធឺណិតលេង នរណាមួយដែលមិនចង់ប្រើហ្វ្រីនោះ ព្រោះអាងគិតថាក្នុងទូរសព្ទឬកុំព្យូទ័រយើងប្រើប្រាស់រាល់ថ្ងៃហ្នឹង គ្មានរបស់អ្វីសំខាន់ឱ្យគេចង់បានផងហ្នឹង។ ដូចរឿងខ្ញុំជាដើម ខ្ញុំមិនដឹងថាបើគេហេគចូលមកឧបករណ៍ខ្ញុំនោះ គេចង់បានអ្វីទៅ…
គ្មានអ្វីសំខាន់ផងក្រៅពីរូបថត ឬវីដេអូរឿងដែលខ្ញុំដោនឡូតទុកមើលរាប់សិបជីហ្កាបៃ។ បែបហ្នឹងទើបមិនសូវខ្វល់ពីរឿងមេរោគ ឬគេហេគហ្នឹង ឱ្យតែមានអ៉ីនធឺណិតប្រើ បើកចូលក្នុងហ្វេសប៊ុកបាន ឆាតលេងជាមួយមិត្តភក្ដិ គឺវាអូខេហើយ!

” ហ៊ឹម…អាគាង គួរតែសួរគេទេ? “
ខ្ញុំនៅតែមិនអស់ចិត្តពីរឿងនេះដដែល។ ខ្ញុំពិនិត្យមើលសញ្ញា Wi-Fiរបស់ខ្លួនម្ដងទៀត ភ័យខ្លាចថាពេលខ្លះ កុំព្យូទ័រមួយនេះធ្វើស៊ីដែរ វាមិនអាចចាប់បានសញ្ញាអ៉ីនធឺណិតបាន។ លើកនេះ ខ្ញុំសាកបើក-បិទ សញ្ញា Wi-Fi ដើម្បីធ្វើការស្វែងរកបណ្តាញWi-Fi ណាមួយដែលខ្ញុំអាចចាប់បានឬមានកម្លាំងសញ្ញា Wi-Fi ល្អ។ មួយសន្ទុះវាបង្ហាញពេញលើអេក្រង់កុំព្យូទ័រខ្ញុំ…មែនហើយវាច្រើន ព្រោះនៅទីនេះពេញទៅដោយហាងកាហ្វេ និងតៀមអាហារដទៃជុំវិញទៀតផងដែរ។

” Huh？មិនពិតទេដឹង? “
ខ្ញុំចងចិញ្ចើម តែចិត្តខ្ញុំក៏រាងរំភើបបន្ដិចដែរ ពេលខ្ញុំឃើញថាក្នុងចំណោមឈ្មោះបណ្ដាញ Wi-Fi ទាំងនោះ គឺមានមួយបណ្ដាញ គឺជាហ្វ្រីវ៉ាយហ្វាយ ឬPublic Wi-Fi ដែលយើងអាចប្រើប្រាស់បានដោយមិនចាំបាច់ប្រើពាក្យសម្ងាត់!

” គួរភ្ជាប់វា ឬមិនភ្ជាប់ទេ? “
ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងម្ដងទៀត ប៉ុន្ដែគ្មានអីយូរ ខ្ញុំប្រញាប់ចុចចូលទៅភ្ជាប់វាភ្លាមទៅបណ្ដាញ Wi-Fi នោះ។ ហើយវាក៏ភ្ជាប់មែន…សញ្ញា Wi-Fi ដែលធ្លាប់ជារូបផែនដី ប្រែលជារូបរលកសំឡេងវិញបញ្ជាក់ថាកុំព្យូទ័រមួយនេះអាចដំណើរការអ៉ីនធឺណិតបាន! ឃើញបែបនេះ ខ្ញុំស្រែកហ៊ោភ្លាម…

” YEAH ប៉ុណ្ណឹងគឺលែងអផ្សុកហើយអញ! “
ខ្ញុំមិនបង្អង់ចាប់ផ្ដើមបើកBrowser តេស្ដលើល្បឿនអ៉ីនធឺណិតរបស់វ៉ាយហ្វ្រីសាធារណៈមួយនេះចង់ដឹងថាវាមានកម្រិតល្បឿនយឺតឬលឿងយ៉ាងដូចម្ដេច! បើកBrowserចូលភ្លាម ខ្ញុំក៏វាយពាក្យគេហទំព័រប្រចាំត្រកូលគឺគ្មានអ្វីក្រៅពីយូធូបនោះទេ!

” Wow មិនអន់ទេ កម្រិតល្បឿនអ៉ីនធឺណិតមួយនេះ គឺលឿនគួរសម! ស្ដាប់ចម្រៀងកម្រិតវីដេអូ 4Kហើយ គឺគ្មានរត់ទាក់អីបន្ដិច! ហិហិ…សប្បាយដៃហើយអញ!”
ខ្ញុំញញិមនៅមុខអេក្រង់កុំព្យូទ័រ ត្រូវចិត្តពេញថ្លើមបែបនេះ ពេលដឹងថាវ៉ាយហ្វាយដែលខ្ញុំកំពុងប្រើនេះវាល្អបែបនេះ…ហ្វ្រី លឿននិងមិនកំណត់ម៉ោងទៀត! រកឯណាបានទៀត។ បែបនេះក៏ល្អដែរ ទោះបីគ្មានអ៉ីនធឺណិត ខ្ញុំក៏អាចមកលួចសំងំប្រើនៅទីនេះតែម្ដងក៏បានដែរ…មិនឆ្ងាយពីផ្ទះ ហើយក៏មិនសូវខ្វល់ពីប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំផង! ខ្ញុំកំពុងសប្បាយជាមួយនឹងការលេងអ៉ីនធឺណិតរបស់ខ្លួន ស្រាប់តែមានផ្ទាំងសារមួយលោតគាំងចំកណ្ដាលអេក្រង់កុំព្យូទ័ររបស់ខ្ញុំ…

«Do you want to sneak peek in the future? Yes/No?»

សារខ្លីៗមួយដែលសរសេរក្នុងអត្ថន័យសួរខ្ញុំថា តើខ្ញុំចង់ឃើញអនាគតខាងមុខទេ? សុខៗស្រាប់តែបង្ហាញនៅលើអេក្រង់កុំព្យូទ័រខ្ញុំ…វាពិតជាចម្លែកណាស់ ព្រោះនេះជាលើកទី១ហើយដែលកុំព្យូទ័រខ្ញុំ វាលោតផ្ទាំងសារកណ្ដាលអេក្រង់បែបនេះ!
ខ្ញុំលើកដៃអេះក្បាលខ្លួនឯង ឆ្ងល់តែម្នាក់ឯងថានេះមកពីមូលហេតុអ្វី?
មែនហើយ…វាអាចជាមេរោគពីអ៉ីនធើណែត ឬក៏ជាការបោកបញ្ឆោតតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ(Malvertising)ទេដឹង?

” ឃើញទេ ប្រាប់ហើយអាវ៉ាយហ្វាយសាធារណៈ (Public WiFi) គឺវាគ្រោះថ្នាក់ណាស់! មើល៍ចុះ ភ្ជាប់លេងមិនទាន់បានប៉ុន្មានផង សង្ស័យកុំព្យូទ័រមួយនេះ វាឆ្លងមេរោគបាត់…ហ៊ឹម ស៊យមែនអញ! “
ខ្ញុំក្ដៅចិត្តឆេវ! ដៃទាញម៉ៅ បម្រុងបដិសេធផ្ទាំងសារមួយនេះ ប៉ុន្តែស្រាប់តែខ្ញុំកើតគំនិតឆ្កួតមួយ…
ខ្ញុំចង់ដឹង! រោគសង្ស័យ រោគជឿថា វាអាចជាការពិតដូចរឿងភាពយន្ដ រឿងប្រលោមលោកនិទានចិនឆ្លងភព(Wuxia) កំពុងកើតឡើងនៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំ…

” សាកមើលសិនក៏បាន…វាមិនអីទេមែនទេ? យ៉ាងច្រើនឈូសវីនដូថ្មីតែប៉ុណ្ណោះ! “
ខ្ញុំក៏ចុចប៉ុតុង Yes យល់ព្រមនូវសំណួរនោះ…គ្រាន់តែចុចភ្លាម អេក្រង់កុំព្យូទ័រខ្ញុំងងឹតឆឹង!!!

ចង្រៃយ៍!!!
ខ្ញុំលើកម្រាមដៃកណ្ដាលបង្ហាញនៅមុខអេក្រង់ ហើយបម្រុងនឹងបិទគម្របម៉ូនីទ័រដោយបង្ខំ ប៉ុន្តែភ្លាមនោះពន្លឺភ្លឺចេញពីអេក្រង់បង្ហាញឡើង…

រូបភាពដែលខ្ញុំចង់ឃើញ ចង់ដឹង វាកំពុងបញ្ជាំងឱ្យខ្ញុំមើល តែខ្ញុំលែងចង់ឃើញរូបភាពនោះទៀតទេ…ព្រោះវា…វាជារូបភាពគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍មួយដ៏ឃោរឃៅដែលកើតឡើងនៅតាមបណ្ដោយផ្លូវដែលខ្ញុំតែងតែជិះកាត់រាល់ថ្ងៃ…អ្វីដែលសំខាន់នោះជនរងគ្រោះជាមនុស្សដែលខ្ញុំស្គាល់…អាសិទ្ធ កូនពូសឿន អ្នកជិតខាងខ្ញុំ!

ខ្ញុំតក់ស្លុតនឹងរូបភាពដែលបានឃើញអម្បាញ់មិញ រូបភាពក្មេងប្រុសជំទង់ អាយុស្របាលខ្ញុំ ដែលកំពុងជិះម៉ូតូជាមួយក្រុមមិត្តភក្ដិរបស់វាយ៉ាងស្ទាវ បង្ហោះម៉ូតូបើកយ៉ាងលឿនជ្រែពេញផ្លូវ ហើយសុខៗស្រាប់តែមានឡានកង់១០ ជិះបត់ចូលមកភ្លាមៗ ធ្វើឱ្យពួកវាទប់ដៃចង្កូតមិនទាន់ ក៏អូសខ្លួនចូលក្រោមកង់ឡាន…

ប្រាវវវ…សំឡេងបុកប៉ះទង្គិចខ្នល់កៅស៊ូ បែកផ្កាភ្លើងភ្លឺចាច!!!
ប្រឺតតត…សំឡេងហ្វ្រាំងឡានព្យាយាមចាប់បញ្ឈប់!!!
មិនបានប៉ុន្មាននាទីផង ផ្លូវកៅស៊ូដែលធ្លាប់តែរលោងសិ្រលប្រែពេញដោយអំបែងទង្គិចបែកបាក់ពីបំណែកយានជំនិះលើដងផ្លូវ ឈាមចាប់ផ្ដើមហូរស្រោច អូសលេចជាស្នាមកង់ឡាន បំណែកដាច់សាច់មនុស្សជាដុំៗ បែកខ្ចាយរាយប៉ាយពេញផ្លូវ…

សាកសពសិស្សពាក់អាវសបីនាក់ ដេកស្លាប់យ៉ាងអណោចអាធមលើផ្លូវខ្ទាតចេញឆ្ងាយពីគ្នា…អាសិទ្ធ អ្នកដែលខ្ញុំស្គាល់ វាដេកស្លាប់ទាំងខ្ទេចលលាដ៍ក្បាលមួយចំហៀង ខួរពណ៌សលាយឈាមខ្ចាយក្បែរនោះ។ រាងកាយវាកំពុងដេកកល់នៅក្រោមកង់ឡាន…ឃើញហើយគួរឱ្យខ្លាច! រឿងដែលមិនគួរឱ្យចង់ជឿទៀតនោះ បន្ទាប់ពីឃើញរូបភាពនោះ ផ្ទាំងអក្សរលោតធំៗដូចជាព័ត៌មានកាសែតបានបង្ហាញលើកញ្ចក់អេក្រង់កុំព្យូទ័រ សរសេរអក្សរដិតធំៗច្បាស់ៗដោយប្រើទឹកថ្នាំក្រហមដូចឈាមថា៖

«សិស្សសាលា ៣នាក់ចួបគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ ពេលជិះម៉ូតូត្រលប់មកពីសាលា បណ្ដាលឱ្យស្លាប់ភ្លាមៗតែម្ដងនៅនឹងកន្លែងកើតហេតុ នៅតាមបណ្ដោយផ្លូវជាតិលេខ៣…។ ហេតុការណ៍នេះបានកើតឡើង នៅវេលម៉ោង៦ល្ងាច ថ្ងៃទី២៨ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៣នេះ នៅលើផ្លូវជាតិលេខ៣…»

រូបភាពបង្ហាញនៅលើអេក្រង់មិនដល់១នាទីទេ ប៉ុន្ដែសម្រាប់ខ្ញុំ វាដូចជារាប់ម៉ោង! ខ្ញុំពិតជាតក់ស្លុត គាំងមិនដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងណានោះទេ ព្រោះ…ព្រោះបើវាជាការពិត តើខ្ញុំគួរធ្វើយ៉ាងណា? ខ្ញុំទើបតែភ្ញាក់ដឹងខ្លួនថាថ្ងៃដែលកើតហេតុនោះគឺចំថ្ងៃនេះហើយ និងពេលបច្ចុប្បន្នគឺម៉ោង៥និង៤៥នាទី បើដូច្នេះគឺសល់ពេលតែ១៥នាទីទៀតប៉ុណ្ណោះ រឿងនោះវានឹងកើតឡើង…តើខ្ញុំគួរធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ? ជឿវាឬអត់? ខ្ញុំកំពុងគិតសួរខ្លួនឯងបែបនេះ ស្រាប់តែមានសារថ្មីមួយទៀត បានលោតបង្ហាញនៅលើកញ្ចក់អេក្រង់កុំព្យូទ័ររបស់ខ្ញុំ…

«Do you want to change the future? Yes/No?»

អត្ថន័យសារខ្លីដែលសួរឱ្យខ្ញុំជ្រើសរើសថា តើខ្ញុំចង់ផ្លាស់ប្ដូរអនាគតឬអត់? សំណួរសួរភ្លាមៗបែបនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំកាន់តែចម្លែកចិត្តឡើង…តើនោះជាការពិតឬ? បើខ្ញុំជ្រើសរើស Yes តើវាពិតជាអាចផ្លាស់ប្ដូរអនាគតបានដែរឬ? ចុះតើនេះខ្ញុំនឹងត្រូវបាត់បង់អ្វីវិញ ប្រសិនជាខ្ញុំកែប្រែអនាគត បង្កើតBranch future ថ្មីមួយទៀតនោះ ព្រោះខ្ញុំជឿថាគ្រប់យ៉ាងវាកើតឡើង មិនអាចចេញមកដោយទទេរបានឡើយ…យើងបានអ្វីមួយ ក៏ត្រូវយករបស់មួយទៅដូរយកវាវិញដែរ! បើបែបនេះ តើខ្ញុំនឹងត្រូវបាត់បង់អ្វី?

ខ្ញុំកំពុងរារែកចិត្ត ខ្ញុំខ្លាចវាណាស់…ខ្លាចជម្រើសដែលខ្ញុំជ្រើសរើសនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំសោកស្ដាយមួយជីវិត? ចុះបើជាអ្នកវិញ តើនឹងគួរសម្រេចចិត្តជ្រើសរើសយកបែបណា?
ពេលវេលាកាន់តែខើច ៥នាទីកន្លងផុតទៅ…សំណួរនោះនៅតែគាំងនៅកណ្ដាលអេក្រង់កុំព្យូទ័ររបស់ខ្ញុំ រង់ចាំការជ្រើសរើសរបស់ខ្ញុំ។ ចុងក្រោយខ្ញុំដកដង្ហើមធំ ហើយសម្រេចចិត្តជ្រើសរើសយក…YES! ខ្ញុំចង់ក្លាយជាវីរបុរសឬអាគេហៅថា ហេរ៉ូ ហ្នឹងឯង!
បន្ទាប់ពីខ្ញុំជ្រើសរើសវារួច គ្រប់យ៉ាងក៏ប្រែមកជាធម្មតាមកវិញ…កុំព្យូទ័រខ្ញុំក៏ត្រលប់មកជាប្រក្រតី ផ្ទាំងសារសំណួរក៏បាត់ ហាក់បីវាគ្រាន់តែផ្ទាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្មដទៃទៀតដែលចេះតែលោតមានពេលយើងប្រើប្រាស់អ៉ីនធឺណិតបែបហ្នឹង!

” ឬមួយនេះ វាគ្រាន់តែជាការ Prank លេងសើចរបស់នរណាម្នាក់? ទីនេះមានលួចដាក់កាមេរ៉ាបង្កប់ដែរឬទេនេះ? “
ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមចម្លែកចិត្តងាកលួចដៀងភ្នែកមើលចុះឡើង ព្យាយាមសង្កេតរកមើលអ្វីប្លែក ចួនណាដូចជាអ្វីដែលខ្ញុំបានគិត…វាគ្រាន់តែShow កម្មវិធីកំប្លែងរបស់នរណាមួយ តែនេះខ្ញុំសម្លឹងមើលដែរ តែមិនឃើញខុសធម្មតាសោះ! មិនអស់ចិត្តខ្ញុំក៏ទាញទូរសព្ទ សាកហៅទូរសព្ទទៅកាន់ សិទ្ធ…វាក៏ជាសិស្សរៀននៅក្នុងថ្នាក់រួមគ្នាជាមួយនឹងខ្ញុំដែរ ហើយដ្បិតតែផ្ទះយើងទាំងពីរនាក់មានផ្ទះនៅជាប់របងគ្នា ប៉ុន្ដែយើងពីរនាក់មិនសូវជិតស្និទ្ធនឹងគ្នាទេ…សម្ព័ន្ធភាពរវាងយើង វាចង់ឆ្ងាយជាងអ្នកដទៃមិនធ្លាប់ស្គាល់ទៅទៀត។
ខ្ញុំក្រឡេកមើលទៅកាន់ម៉ោងនៅលើទូរសព្ទ ពេលនេះគឺ៥និង៥០នាទីល្ងាច សល់តែ១០នាទីទៀត រឿងអាក្រក់មួយនោះ វានឹងកើតឡើង…ខ្ញុំចុចរាវរកលេខវា ហើយលួចបន់ក្នុងចិត្តថា សូមឱ្យវាលើកទូរសព្ទខ្ញុំទៅចុះ! បើវាជឿពាក្យខ្ញុំឬអត់ គឺមានតែវាខ្លួនឯងជាអ្នកជ្រើសរើសទេ…hmm!
តឺតៗតឺត! សំឡេងហៅចូលពីអ្នកម្ខាងទៀត…

« អាឡូ នរណាគេ! »
« ខ្ញុំគាង ហើយនេះសិទ្ធ នៅឯណា? »
« អាគាង? ហើយនេះម៉េចក៏ខលហៅមកអញធ្វើអី? ចម្លែក… »
« Heh? មានឮខ្ញុំសួរទេនៅឯណា? »
« ហើយនេះ អ្ហែងចង់ដឹងធ្វើអី? អញនៅឯណា ទៅទីណា វាជាប់ទាក់ទងអីជាមួយអ្ហែង? ឬមួយនេះប៉ាម៉ាក់អញឱ្យឯងមកតាម​ដាន​អញ​ឬ​? »
« ទេ ខ្ញុំមិនដឹងទេ…សួរនេះព្រោះតែមានរឿងមួយចង់ប្រាប់ឯង… »
« រឿងអី? ឆាប់និយាយមក! អញគ្មានពេលនិយាយជាមួយនឹងឯងយូរទេ! បន្ដិចទៀតក្រុមពួកអញមកដល់ជុំជើងគ្រប់គ្នានោះ ត្រូវបញ្ឆេះម៉ូតូជិះសប្បាយទៀតហើយ…ហិហិ! »

ឮវានិយាយបែបនេះ ខ្ញុំរាងប្រាកដចិត្តថារឿងដែលខ្ញុំបានឃើញនៅក្នុងកញ្ចក់អេក្រង់កុំព្យូទ័រមួយនេះ វាអាចគឺជាការពិតរហូតដល់៧០ភាគរយ…ខ្ញុំប្រញាប់និយាយឃាត់វា៖

« អាសិទ្ធ អ្ហែងល្ងាចហ្នឹង កុំជិះម៉ូតូបានទេ! »
« huh? យ៉ាងម៉េចបានឯង ហាមអញនោះ…អ្ហែងមានសិទ្ធិមកឃាត់មិនឱ្យបើកម៉ូតូជិះនោះ សូម្បីម៉ាក់ប៉ារបស់អញ គាត់មិនហ៊ានផង ចុះទម្រាំជាឯងទៀតនោះ អាគាង! »
« នេះ…នេះ… »
ខ្ញុំគាំង វានិយាយមិនខុសទេ! តើខ្ញុំប្រើសិទ្ធិអីអាចបង្ខំវាបាននោះ? តើខ្ញុំគួរនិយាយការពិតប្រាប់វាដែរឬយ៉ាងណា ពីអ្វីដែលខ្ញុំបានឃើញក្នុងកញ្ចក់អេក្រង់កុំព្យូទ័រ? តើវានឹងព្រមជឿខ្ញុំដែរឬ? ឈឺស…រញ៉េរញ៉ៃ ហេតុអ្វីខ្ញុំមកត្រូវពាក់ព័ទ្ធរឿងទាំងនេះ?

« ម៉េចហើយ ស្ងាត់អ៊ីចឹង? អាគាង បើអ្ហែងខលមកនិយាយរឿងតែប៉ុណ្ណឹងទេ អញបិទទូរសព្ទហើយ! »

« អាសិទ្ធ អញនិយាយប្រាប់ឯងម្ដងទៀត ជឿឬមិនជឿក៏ជារឿងឯង…បើអ្ហែងនៅតែទទូចចង់ជិះម៉ូតូបង្ហោះនៅតាមផ្លូវទៀត អ្ហែងនឹងស្លាប់…ដេកស្លាប់យ៉ាងតៃហោង! »

« អាឆ្កួត! អាគាង នេះអ្ហែងនិយាយដាក់បណ្ដាសាអញអីចឹងផង…ចាំមើលអញចួបអ្ហែងពេលណា ច្បាស់ជាបែកមាត់របស់អញហើយ!»
តឺតៗតឺត!!! សំឡេងបិទទូរសព្ទរបស់អ្នកម្ខាងទៀតទាំងបង្ខំ!

« ហុឺម…អាគាងអើយ អាគាង! នៅមិននៅ យកជ័រព្នៅត្បៀតក្លៀក! »
ខ្ញុំដកដង្ហើមធំ នឹកដល់ការស្រមៃចង់ក្លាយជាវីរបុរស Hero ដូចគេលេងក្នុងរឿងភាពយន្ដ។ តែមើល៍ចុះជីវិតហេរ៉ូ មើលទៅមិនស្រួល មិនស្រណុកចិត្តសោះ…យើងខំប្រឹងជួយគេ តែគេមានគិតដូចយើងឯណា! គេបែរជាយល់ថា យើងជាមនុស្សចិត្តខ្មៅ ដាក់បណ្ដាសា​ឱ្យវាស្លាប់​ទៅវិញ…តែណ្ហើយ អ្វីដែលជួយបានគឺក៏បានធ្វើទៅដែរ! ជីវិតវាក្លាយជាបែបណា គឺអាស្រ័យលើយថាកម្មកំណត់របស់វាទៅចុះ…

អាសិទ្ធអើយ! សង្ឃឹមថាឯងឆ្លងរួចផុតពីគ្រោះកាចមួយនេះទៅចុះ។ ហើយឆ្លងកាត់វារួច សង្ឃឹមថាឯងប្រែក្លាយជាមនុស្សថ្មីម្នាក់ទៀត…ហ៊ម!
ខ្ញុំឧទានតែម្នាក់ឯងរួច ក៏រៀបចំប្រដាប់ប្រដាអីវ៉ាន់របស់ខ្លួនឯងត្រលប់ទៅកាន់ផ្ទះវិញ ទាំងក្នុងចិត្តគិតថានឹងសុំការអភ័យទោសចំពោះអ្នកម៉ាក់លោកប៉ាខ្ញុំ និងព្រមកែប្រែផ្លាស់ប្ដូរទម្លាប់អាក្រក់ញៀនអ៉ីនធឺណិតមួយនេះចោល…ធ្វើជាកូនប្រុសដ៏ល្អរបស់គាត់សារជាថ្មីម្ដងទៀត។
…
ពេលខ្ញុំជិះត្រលប់មកដល់ផ្ទះវិញ ខ្ញុំរាងចម្លែកចិត្តណាស់ ផ្ទះខ្ញុំងងឹតស្លុប ដូចនៅក្នុងផ្ទះមួយនេះគ្មានអ្នកណាម្នាក់នៅទីនេះអ៊ីចឹង។ ខ្ញុំចាក់សោបើកទ្វាររបងចូលផ្ទះ ហើយក៏ក្រឡេកមើលខាងក្នុងផ្ទះ ប៉ុន្ដែគ្រប់យើងដូចធម្មតា ហាក់បីគ្មានរឿងអ្វីទេ…

« ប៉ុន្ដែតើនេះម៉ាក់ប៉ាខ្ញុំ គាត់ទៅណាហ្នឹង? ហេតុអ្វីបានជាពួកគាត់ទាំងពីរនាក់ មិននៅផ្ទះបែបនេះ? ឬមួយពួកគាត់មានកម្មវិធីនៅខាងក្រៅ… »
ខ្ញុំសែនឆ្ងល់ អង្គុយគិតតែម្នាក់ឯង ព្រោះធម្មតាថ្មើរនេះគឺផ្ទះខ្ញុំយ៉ាងហោចណាស់ក៏មានអ្នកម៉ាក់គាត់នៅចាំផ្ទះដែរ…ប៉ុន្ដែពេលនេះគឺបាត់ស្រមោលគ្មានអ្នកណានៅម្នាក់។ ខ្ញុំដើរទៅចង្ក្រានបាយ រកអ្វីញុំា ព្រោះមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងហាក់បីជាឃ្លានខ្លះដែរ តែពេលទៅដល់នៅក្នុងឆ្នាំងបាយគឺទទេរស្អាត ដល់ទៅបើកទូទឹកកកទៀត ក៏ឃើញម្ហូបនៅក្នុងទូមិនទាន់់បានធ្វើនៅឡើយ…មានតែផ្លែឈើតិចតួចសល់នៅក្នុងនោះប៉ុណ្ណោះ! ខ្ញុំលូកផ្លែប៉ោមមួយចេញពីទូទឹកកក ហើយខាំវាញុំា ឡើងទៅបន្ទប់ខ្លួនឯងខាងលើទាំងក្នុងចិត្តសង្ស័យ…

« នេះពួកគាត់ទៅណាហ្នឹង? »
…
ខ្ញុំដើរចេញពីបន្ទប់ទឹករបស់ខ្លួនឯងបន្ទាប់ពីបានងូតទឹកជម្រះកាយរួច ដៃទាំងពីរកំពុងឈ្លីសក់ដែលកំពុងសើមជូតនឹងក្រមានៅក្នុងដៃ ដើរតម្រង់ទៅរកទូរសព្ទ រកយកមកចុចអូសមើលក្នុងហ្វេសប៊ុកខ្លះ។ ពេលទៅលូកយកទូរសព្ទនៅក្នុងកាបូបស្ពាយក្រោយរបស់ខ្លួនរួច ទើបដឹងថាទូរសព្ទរបស់ខ្លួនរលត់ថ្ម…ខ្ញុំចងចិញ្ចើម ឆ្ងល់៖

យី! ម៉េចក៏អស់ថ្មរលត់បែបនេះទៅវិញ! ចម្លែកណាស់ កាលពេលខ្ញុំទុកដាក់ចោលគឺថាមពលថ្មនៅរហូតដល់៣០ភាគរយ? ឬនេះទូរសព្ទមួយនេះវាខូចថ្មហើយ តែមិនអាចទេ! ណ្ហើយ…ថ្ងៃនេះខ្ញុំចួបសុទ្ធតែរឿងចម្លែកតែម្ដង!
ខ្ញុំក៏ទាញឆ្នាំងសាក ដោតសាកថ្មវាទុកចោល។ ខ្ញុំក្រឡេកមើលនាឡិការោទ៍នៅលើតុក្បាលដំណេក ស្រាប់តែឃើញថាថ្មើរនេះគឺម៉ោង៧និង០០នាទីល្ងាចហើយ។ ខ្ញុំដើរចុះទៅក្រោម ទៅមើលថាម៉ាក់ប៉ាខ្ញុំត្រលប់មកពីខាងក្រៅហើយឬនៅ?
ស្ងាត់ច្រៀប!!! នៅខាងក្រោមផ្ទះស្ងាត់ច្រៀប មិនទាន់ឃើញមានស្រមោលមនុស្សណាម្នាក់ត្រលប់មកខាងក្រៅវិញសោះ…ខ្ញុំមានអារម្មណ៍កាន់តែមិនល្អឡើង!

” តើនេះមានរឿងអីហ្នឹង? សង្ឃឹមថាមិនដូចទៅអ្វីខ្ញុំបានគិតទៅចុះ… “
ខ្ញុំឡើងទៅលើ ទៅយកទូរសព្ទរបស់ខ្ញុំ ហើយកុម៉្មង់អាហារតាមអេបយកមកញុំានៅល្ងាចនេះ។ ពេលឡើងទៅដល់បន្ទប់ ស្រាប់តែទូរសព្ទខ្ញុំរោទ៍ឡើង…ខ្ញុំក្រឡេកមើលឈ្មោះអ្នកដែលខលចូលមកនោះ ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើត…សិទ្ធ…លេខរបស់អាសិទ្ធ

« អាឡូ… »
ខ្ញុំឡើងទូរសព្ទនិយាយដោយស្ទះស្ទើរ រាងខ្លាចបន្ដិច

« អាគាង អញណា៎! »
វានិយាយស្រែកខ្លាំង តែសំឡេងវាក៏រាងញ័រខ្លាចអ្វីមួយដែរ

« Hm…អាសិទ្ធមែនទេ? »
« អឺគឺជាអញ..នេះ…នេះអញសំណាងមែនណា! អរគុណឯងណាស់ បើមិនមែនព្រោះតែឯងជេរអញទេ អញនេះប្រហែលជាងាប់ដូចអាភក្រ្ត និងអាបុត្រ ជាមិនខាន…អើយ! នឹកឃើញរូបភាពពួកវាដេកងាប់ អញខ្លាចណាស់វ៉ើយ! »

« នេះឯងកំពុងនិយាយអីហ្នឹង? អាសិទ្ធ ខ្ញុំមិនសូវយល់ទេ? »
« Uh? គឺល្ងាចមិញឯងខលទូរសព្ទមកកាន់អញ ថាឱ្យអញកុំជិះម៉ូតូប្រយ័ត្នងាប់លើផ្លូវនោះអី? »
« Umm ហើយយ៉ាងម៉េច? »
« ឆុយ…នេះឯងនិយាយធ្វើដូចធម្មតាម៉េចវ៉ើយ! ព្រោះតែពាក្យហ្នឹងអញខឹង…ខឹងខ្លាំងពេកក៏ទាត់ម៉ូតូខ្លួនឯង ហើយក៏មានអីត្រូវជន្ទល់ម៉ូតូ ហើមថ្លោះជើងហ្នឹងឯង! បែបហ្នឹងក៏អញមិនបានជិះម៉ូតូជាមួយពួកអាភក្រ្តនិងអាបុត្រ…ឯងដឹងទេ? ល្ងាចនេះម៉ោង៦ អញទើបតែដឹងថា ពួកវាពីរនាក់ហ្នឹងជិះម៉ូតូបង្ហោះត្បុលចូលឡានកង់១០…ងាប់យ៉ាងអាណោចអាធមវ៉ើយ…មិត្តភក្ដិក្នុងថ្នាក់យើង គេនាំគ្នាស៊ែរល្បីពេញហ្វេសប៊ុក! ឯងមិនបានមើលទេ? »

« Umm អត់ដឹងផង ព្រោះទូរសព្ទខ្ញុំអស់ថ្ម ទើបតែបញ្ចូលថ្មបានអំបាញ់មិញហ្នឹងឯង…ហើយឯងក៏ខលចូលមកគ្នាហ្នឹងឯង! »

« Huh? អ៊ីចឹងឯងនៅឯណា? នេះមិនមែននៅមន្ទីរពេទ្យទេ? »
« មន្ទីរពេទ្យ ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវនៅមន្ទីរពេទ្យនោះ? »
« អាគាង នេះឯងមិនដឹងទេថា ម៉ាក់របស់ឯងកំពុងស្ថិតក្នុងការសង្គ្រោះបន្ទាន់នៅមន្ទីរពេទ្យទេឬ? នេះ…នេះម៉េចឯងមិនដឹងទៅវិញ! »

« Huh? ម៉ាក់ខ្ញុំត្រូវចូលក្នុងបន្ទប់សង្គ្រោះបន្ទាន់…នេះម៉ាក់ខ្ញុំកើតអី! »
ខ្ញុំរន្ធត់ចិត្តជាខ្លាំង ពេលឮសម្ដីរបស់អាសិទ្ធប្រាប់ខ្ញុំបែបនេះ…នេះវាកើតឡើងដោយរបៀបណា? ឬមួយព្រោះតែ…

« គឺឮប៉ាអញថា ជំងឺបេះដូងគាត់សុខៗស្រាប់តែរើឡើង…ម៉ោង៦ល្ងាចហ្នឹងឯង! ត្រូវហើយ ជំងឺម៉ាក់របស់ឯងរើ ចំពេលតែមួយនៃការកើតឡើងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍មួយនោះ… »

ឮត្រឹមនេះ ខ្ញុំឈប់ស្ដាប់សម្ដីរបស់អាសិទ្ធ និយាយអ្វីបន្ដទៀតឡើយ…មិនអាចទេមែនទេ? ព្រោះតែខ្ញុំប្ដូរអនាគត កែប្រែជីវិតរបស់សិទ្ធ ខ្ញុំត្រូវលះបង់ជីវិតអ្នកម៉ាក់របស់ខ្ញុំនោះ? នេះវាមិនពិតទេ មែនទេ? ទូរសព្ទដែលខ្ញុំកំពុងកាន់នៅក្នុងដៃ ស្រាប់តែជ្រុះចុះធ្លាក់នៅក្នុងដៃ តែអ្វីដែលខ្ញុំរន្ធត់កាន់តែតក់ស្លុតក្នុងចិត្តទៀតនោះគឺផ្ទាំងសារលោតបង្ហាញនៅលើកញ្ចក់អេក្រង់ដែលកំពុងបែកប្រេះសុំា្រ…

Do you want to sneak peek in the future? Yes/No?

តើខ្ញុំគួរជ្រើសរើសយកមួយណា? Yes ឬក៏ No?
…

និពន្ធដោយ៖ រ៉ាហ្ស៊ី
(សរសេរចប់ រាជធានីភ្នំពេញ, ថ្ងៃទី២៦ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២៣)

ស្របនឹងទិសដៅនេះ លោក ស៊ុន វិជ័យចិត្រា នាមប៉ាកកា រ៉ាហ្សុី ដែលជាបេក្ខភាពដ៏សកម្មមួយរូប ក្នុងការចូលរួមកម្មវិធីមហោស្រពអក្សរសីល្ប៍ជាច្រើនលើក និងបានជាប់ជយលាភីប៉ុន្មានលើករួចមកហើយនោះ បានលើកឡើងថា អ្វីដែលលោកកំពុងធ្វើដើម្បីជាការរួមចំណែកដល់វិស័យតែងនិពន្ធ គឺផ្តោតសំខាន់លើ ការរក្សាអត្តសញ្ញាណអ្វីដែលជាខ្មែរ មិនបំភ្លៃ ឬធ្វើឱ្យខូចប្រយោជន៍រួមនោះ។

បន្ថែមជុំវិញការលើកឡើងនេះ លោកថា ក្នុងនាមជាអ្នកនិពន្ធ ក្រៅពីសរសេរអ្វីដែលជាការស្រលាញ់ ចូលចិត្ត ហើយនោះ គប្បីផ្សារភ្ជាប់និងផលវិជ្ជមានដល់អ្នកអានផងដែរ។ ត្រង់ចំណុចនេះ ព្រោះលោកយល់ថា រាល់ស្នាដៃនិពន្ធនីមួយៗ ដែលអ្នកអានយកទៅអាន វានឹងអាចផ្តល់ផលវិជ្ជមាន ឬអវិជ្ជមាន ទៅតាមអ្វីដែលអ្នកនិពន្ធតាក់តែងឡើង។

ហេតុនេះ ដើម្បីផ្តល់ផលល្អដល់អ្នកអាន លោក វិជ័យចិត្រា លើកទឹកចិត្តឱ្យអ្នកនិពន្ធគ្រប់រូប គប្បីកុំភ្លេចផ្សារភ្ជាប់បញ្ហា និងដំណោះស្រាយដែលសមហេតុផល សម្រាប់អ្នកអានអាចស្វែងយល់និងពិចារណាផង។ មួយវិញទៀត មិនថាស្នាដៃនោះជារឿងប្រឌិត ឬផ្អែកលើរឿងពិតក៏ដោយ គប្បីធ្វើយ៉ាងណាកុំអនុញ្ញាតឱ្យស្នាដៃនោះ ជះផលអវិជ្ជមាន​ដែលនាំខាតប្រយោជន៍បុគ្គលណាម្នាក់ ឬសង្គម។

សម្រាប់លោក ស៊ុន វិជ័យចិត្រា ការតែងនិពន្ធជាចំណង់ចំណូលចិត្តផ្ទាល់ខ្លួនរបស់លោក ថ្វីបើមិនបានចាប់ កិច្ចការនេះជាអាជីព ប៉ុន្តែអ្នកនិពន្ធរូបនេះ បានចូលរួមសកម្មភាពច្រើនក្នុងវិស័យតែងនិពន្ធ ទាំងការចូលរួមប្រលងប្រជែង​ និងដាក់បង្ហាញស្នាដៃជាមួយប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ meysansotheary.com ។ ឯស្នាដៃដែលលោកបានចូលរួម ក្នុងរដូវកាលនីមួយៗរបស់ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ meysansotheary.com រួមមាន៖
_ ស្នាដៃក្នុងរដូវកាលទី១ ៖ សន្យា១០០ឆ្នាំ; ទូរសព្ទចាស់; មនុស្សក្នុងចិត្ត; បើក្លាយជាប្តីគេ និងមនុស្សសំខាន់។
_ ស្នាដៃក្នុរដូវកាលទី២ ៖ អនុស្សាវរីយលើផ្ទៃជលសា ។
_ ស្នាដៃក្នុរដូវកាលទី៣ ៖ អ្នករត់បញ្ញើខ្មោច; ដានស្នេហ៍មាត់ឆ្នេរ និង មនុស្សទីងមោង ។
_ ស្នាដៃក្នុរដូវកាលទី៤ ៖ បើចួបម្តងទៀត ។

បើតាមលោក ស៊ុន វិជ័យចិត្រា កម្លាំងជំរុញធំបំផុតក្នុងវិស័យតែងនិពន្ធរបស់លោក ទី១ គឺផ្តើមចេញពីចំណង់ ចំណូលចិត្តនៃការអានពីកំណើត ដែលភាគច្រើន ជាសៀវភៅប្រលោមលោកតែម្តង ហើយលោក តែងកោត ស្ញប់ស្ញែងស្នាដៃលោកគ្រូអ្នកគ្រូ និងរៀមច្បងពីមុនណាស់។ លោកថា “ពួកគាត់ក៏ជាចំណែកមួយដែល ធ្វើឱ្យខ្ញុំក្លាយជាអ្នកនិពន្ធម្នាក់នៅថ្ងៃនេះដែរ”។

ទន្ទឹមនេះ លោកក៏ណែនាំដល់អ្នកដែលចង់ក្លាយជាអ្នកនិពន្ធ គប្បីត្រូវអានហើយ អានទៀត អានកុំឈប់ ពិសេស សូមកុំរំលងស្នាដៃរៀមច្បង គប្បីស្វែងរកអានសៀវភៅរបស់ពួកគាត់ ហើយសិក្សាពីសិល្ប៍វិធី នៃការសរសេរ ការប្រើប្រាស់ឃ្លាសន្ទនា ឬឈុតឆាករឿង ដែលគាត់បានដំឡើងក្នុងសៀវភៅ មកវិភាគនិងច្នៃធ្វើជាការសរសេររបស់ខ្លួនឯង។ ម៉្យាង បច្ចុប្បន្នមានកន្លែងជាច្រើន ដែលផ្តល់ឱកាសឱ្យយើងបានបង្ហាញស្នាដៃបានកាន់តែទូលាយ ដូចជាវេបសាយរបស់អ្នកគ្រូម៉ីសន សុធារី ឬប្រព័ន្ធបណ្ដាញសង្គមផ្ទាល់ខ្លួនជាដើម៕