រឿង៖ ព្រះបិតុលា លីវប៉ី

Bo Bo — Mon, 07 Oct 2024 13:00:00 +0000

យប់មួយនៃគិម្ហរដូវ ស្រាប់តែមានខ្យល់បក់បោកខុសប្រក្រតីក្នុងខេត្តហ្ស៊ូ Zhuo ជាកន្លែងដែលទារកលីវប៉ី បានចាប់កំណើតឡើង។

ត្រកូលរាជវង្សដែលបានខ្ចាត់ព្រាត់ភៀសសឹក ពេលនេះគ្រួសារមានជីវភាពធូរធារក៏បានធ្លាក់ខ្លួនដូចរាស្ត្រដទៃទៅយុគភាពក្រីក្រ កលយុគ រត់លូនពីទីមួយទៅទីមួយ ហើយបន្ទាប់ពីនោះឪពុករបស់លីវប៉ីក៏ស្លាប់តាមផ្លូវ។

ទោះជាជីវភាពក្រោយមកតែងតែលង់ក្នុងបរិយាកាសដ៏ខ្សត់ខ្សោយជារូបភាពគ្រួសារមេម៉ាយកសិករ ក៏អ្នកម្តាយរបស់លីវប៉ីតែងតែនិយាយទូន្មានជានិច្ចថា កូនប្រុសឯងត្រូវបានវាសនាចារមកសម្រាប់ភាពអស្ចារ្យនៅខាងមុខ ចំណែកទុនដ៏ធំសម្រាប់ទៅយកភាពអស្ចារ្យនោះគឺ សមានចិត្តកូនដែលថ្លៃថ្លាដូចជាពេជ្រ ភាពអត់ធន់ដែលភ្លឺជាងមាស។

គាត់តែនិយាយបែបនេះជារឿយៗ ធ្វើឱ្យកុមារាលីវប៉ីឱបជាប់នូវទ្រព្យមួយនេះជាគ្រឿងការពារកាយនិងចិត្ត ស្ថិតក្នុងសភាពការណ៍ធ្ងន់ស្រាលយ៉ាងណាគេមិនដែលបោះបង់គុណតម្លៃទាំងពីរដែលអ្នកម្តាយបានបំពាក់ឱ្យឡើយ។

តាំងពីមានអាយុ១២ឆ្នាំ លីវប៉ីអានសៀវភៅច្រើននិងមានគំនិតប្រកាន់ជាប់ខ្លួនដោយសេចក្តីថ្លៃថ្នូរទាំងក្នុងឈុតសម្លៀកបំពាក់បំណះយ៉ាងណា ក៏មិនលើកដៃសុំនិងមិនពឹងផ្អែកអ្នកណាដែរ។ រឿងទាំងនេះនាំឱ្យគេមានបុគ្គលិកលក្ខណៈលេចធ្លោនិងខុសប្លែកពីក្មេងប្រុសដទៃទៀតក្នុងភូមិ។

ខណៈពេលដែលពួកយុវជនសម័យកាលនោះ សុបិនអំពីការចូលបម្រើទ័ព ទ្រព្យសម្បត្តិ និងអំណាច ស្រា ស្រី លីវប៉ី បានសុបិនអំពីពិភពលោកមួយដែលយុត្តិធម៌ត្រូវបានតម្កល់។

ជារឿយៗ នៅទីណាដែលអ្នកទន់ខ្សោយត្រូវបានធ្វើបាបបំពាន លីវប៉ីតែងតែចេញមុខពន្យល់និងការពាររហូតដល់ភាគីទាំងសងខាងជឿតាមគាត់ ពីសត្រូវក្លាយជាមិត្ត។

ភាពជាអ្នកដឹកនាំនិងគ្រប់គ្រងដោយសេចក្តីស្រលាញ់ បានធ្វើឱ្យលីវប៉ីមានអ្នកព្រមដើរតាម ទាំងពេញចិត្តជាជាងការបង្ខំឱ្យបម្រើព្រោះភាពភ័យខ្លាច។

សម័យថ្ងៃមួយ ក្នុងនាមជាក្មេងប្រុសអាយុត្រឹមដប់ពីរឆ្នាំ លីវប៉ីបានអង្គុយលើដើមឈើខ្ពស់ ផ្ចង់អារម្មណ៍អានសៀវភៅ។ នៅពេលងើបមុខមកសម្លឹងទៅមែកឈើដែលរេបក់តាមកម្លាំងខ្យល់ ស្រាប់តែយុវជនតូចបានក្រឡេកមើលឃើញរទេះមួយបោលសន្លឹមនាផ្លូវដ៏ឆ្ងាយ។ កង់រទេះទាំងអស់គ្រវី ទ្រោមក្រោមទម្ងន់ធ្ងន់លើស ដែលផ្ទុកដោយកេសសម្ភារៈមានតម្លៃ ក្រណាត់សូត្រស្បៃ។

ពេលរទេះរុញឆ្លងផុត ម្តាយរបស់លីវប៉ីបានបង្ហាញខ្លួនជាមួយស្រាក់បាយ ហើយគាត់បានសួរម្តាយថា៖

«តើរទេះសម្រាប់តែអ្នកធ្វើដំណើរ?»

ម្តាយញញឹមហើយនិយាយតបដោយយ៉ាងស្រទន់ថា៖

«ត្រូវដែរ ព្រោះអាចផ្ទុកសម្ភារៈនិងផ្ទុកមនុស្ស តែរាល់អ្នកធ្វើដំណើរពុំមែនគេជិះរទេះទេ! រទេះអាចធ្វើសង្គ្រាមនិងការពារនគរ តែវាទៅមិនរួចឡើយបើគ្មានសេះ ឯរទេះសេះរឹតតែទៅមិនរួចបើគ្មានអ្នកបញ្ជាពីលើ!»

លីវប៉ីសញ្ជឹងគិតពេលពិសាអាហារ។ ម្តាយឃើញដូច្នោះក៏ពន្យល់ទៀតថា៖

«កូនប្រុស! ពិភពលោកនេះធំទូលាយណាស់ មិនបាច់ចាំដល់មានរទេះសេះទេ ឱ្យតែកូនមានចំណេះ កូននឹងចាកចេញបានពីវាលស្រែជុំវិញទីនេះនៅថ្ងៃណាមួយ! ប៉ុន្តែ….កូនត្រូវចាំជានិច្ចថា មិនមែនអំណាចឬទ្រព្យសម្បត្តិដែលនឹងនាំកូនឱ្យដឹកនាំអ្នកដទៃបានល្អឡើយ ចូរពឹងលើសេចក្ដីល្អក្នុងចិត្តនិងបេះដូងកូន!»

ប៉ុន្មានឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅ ហើយលីវប៉ីបានក្លាយជាយុវជនដែលមានកម្លាំងថាមពលចិត្តយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ អត់ធ្មត់ និងមានសមានចិត្តមេត្តាយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ យុវជនបានចាប់ផ្តើមប្រមូលអ្នកដើរតាមដែលមិនមែនអ្នកចម្បាំងទេ ប៉ុន្តែជាកសិករឬកូនប្រុសនៃគ្រួសារប្រជាជនទូទៅដែលកោតសរសើរពីប្រាជ្ញាក៏ដូចជាធម្មជាតិនៃសភាវគតិដ៏ទន់ភ្លន់របស់គេ។

យ៉ាងណាក៏ដោយ យុវជនលីវប៉ីតែងតែនឹកភ្នកថា នៅក្នុងពិភពលោកដែលហែកហួរដោយពួកមេទ័ព ចម្បាំងនិងមហិច្ឆតា ខ្លួនគេត្រូវការសម្ព័ន្ធមិត្តជាមួយមនុស្សដែលមានកម្លាំងមហាសាល សមត្ថភាពគុនកាំបិតដាវ មកនៅក្បែរជាចាំបាច់ ដើម្បីបំពេញទស្សនៈវិស័យរបស់អំពីទឹកដីប្រកបដោយឯកភាពនិងសន្តិភាព។

ជាមួយក្តីបំណងនេះ នៅពេលល្ងាចនិទាឃរដូវមួយ ខណៈកំពុងដើរលេងនាទីប្រជុំជនក្រុង Zhuo ដែលនៅជិតភូមិនោះ ជោគវាសនារបស់លីវប៉ីត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរពេលគេបានឈប់ហូបតែនៅហាងប្រក់ស្បូវពព្រួកតូចមួយ។

កំពុងសម្រាកជើងពីអាការៈដែលនឿយហត់ បុរសពីរនាក់ មាឌធំដំបងបានចាប់ភ្នែកគេ។ ម្នាក់ជាមានរាងកាយខ្ពស់ស្រឡះខ្លាំង សក្តិសមជាអ្នកចម្បាំងជាមួយពុកចង្កាខ្មៅវែងនិងកែវភ្នែកមុតថ្លាម៉ឺងម៉ាត់ សុចរិត។ ម្នាក់ទៀត ថ្វីដ្បិតតែរាងតូចជាងក៏ដោយ ក៏មានថាមពលកម្លាំងកាយខ្លាំងក្លា។

បុរសទាំងពីរនាក់គឺ គួនអ៊ី Guan Yu និងហ្សេងហ្វី Zhang Fei ។ ពួកគេកំពុងពិភាក្សាគ្នាអំពីភាពវឹកវរដែលរីករាលដាលពាសពេញនគរ រាស្ត្ររងទុក្ខ ហើយអ្នកល្អត្រូវគេយាយីឆក់ប្លន់ កេណ្ឌទ័ព។

លីវប៉ីបានស្តាប់ដោយស្ងប់ស្ងាត់និងយកចិត្តទុកដាក់ ទម្រាំកំណត់បានសុបិនស្នេហាជាតិនៃយុវកំលោះទាំងពីរ គាត់សម្រេចចិត្តចូលទៅណែនាំខ្លួនឯង។

នៅពេលបង្ហាញខ្លួន លីវប៉ីបាននិយាយយ៉ាងសាមញ្ញថា៖

«ខ្ញុំត្រកូលលីវ! ខ្ញុំក៏ជាមនុស្សម្នាក់ដែលចង់ឃើញសន្តិភាពត្រលប់មកសណ្ឋិតលើទឹកដីហានដូចគ្នា!» ហ្សេងហ្វីសម្លឹងអាការៈសុភាពបុរស ហើយសើចហ៊ោកញ្ជ្រៀវពេញចិត្ត តែគេមិនភ្លេចនិយាយឌឺដងឱ្យលីវប៉ីថា៖

«សន្តិភាព? ក្នុងសភាពអត់ឃ្លាននេះ? យើងកំពុងឆ្កួត! យើងបីនាក់! មើលចុះកសិករអស់ស្រែ! ស្រេកឃ្លានហើយផ្តើមចូលទ័ព! វាគ្មានទេ ពាក្យថាសន្តិភាព! ហើយមើលល្បងចុះ ស្លូតហើយមិនមានកម្លាំងខ្លាំង! ល្បង! ពិភពលោកនេះគ្រប់គ្រងដោយដាវនិងឈាម!»

ប៉ុន្តែគួនអ៊ីដែលមិនញញឹម តាមពិតគេនៅស្ងៀម ដោយសិក្សាអំពីសភាពរបស់លីវប៉ីដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ លីវប៉ីដែលនឹងនរ មិនរងរំខានអ្វីជាមួយការសើចចំអករបស់ហ្សេងហ្វីបាននិយាយចេញពីបេះដូងថា៖

«ខ្ញុំត្រាច់ចរជាច្រើនជុំ! ចិត្តនេះស្វែងរកអ្នកខ្លាំងណា ដែលប្តេជ្ញាមិនជាន់ឈ្លីអ្នកទន់ខ្សោយ! ទីណាដែលអ្នកគ្រប់គ្រងមិនកាន់អំណាច ហើយព្រមចែករំលែកអំណាចនិងទ្រព្យដល់ប្រជាជនខ្លួន។ ខ្ញុំស្វែងរកនគរដែលសាងឡើងដោយស្មគ្រ័ចិត្តមិនបង្ហូរឈាមទេ ប៉ុន្តែមនុស្សជំនាន់ក្រោយត្រូវបានបង្រៀនដោយភក្ដីភាពនិងគុណធម៌»

ភាពស្ងៀមស្ងាត់បានគ្របដណ្តប់។

លីវប៉ីញញឹមទាញកៅអីមកអង្គុយ ខណៈបុរសមុខក្រញូវនិងក្រអឺតក្រអោងហ្សេងហ្វី រំកិលមកកៀកគាត់ដូចចង់ស្តាប់បន្ថែមជក់ចិត្ត។ រីឯបុរសមុខក្រហមស្ងប់ស្ងាត់គួនអ៊ី មិនដកភ្នែកពីលីវប៉ីឡើយ។

ដូច្នេះហើយមិនយូរប៉ុន្មាន អ្នកទាំងបីបានទៅដល់ចម្ការចាស់មួយខាងត្បូងក្រុង។ នៅក្រោមដើមប៉ែសដែលកំពុងរីកចោមដុះដាលដោយបុស្បា លីវប៉ីនិងហ្សេងហ្វី រួមជាមួយបុរសមុខក្រហមគួនអ៊ី បានលុតជង្គង់ក្បែរគ្នា ហើយធ្វើការសច្ចាប្រណិធានយកគ្នាជាបងប្អូន។

ទោះណានេះពុំមែនជាសម្បថឈាម ប៉ុន្តែជាជំនឿរួមគ្នាលើយុត្តិធម៌ដែលមិនអាចបំបែកបាន។ ក្តីសុបិននៃពិភពលោកដ៏ល្អប្រសើរជាយាននាំពួកគេឱ្យប្តេជ្ញាតស៊ូជាមួយគ្នា មិនមែនដើម្បីប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនទេ គឺដើម្បីប្រជារាស្ត្រនិងដួងព្រលឹងជាតិ។

នៅពេលពួកគេក្រោកឈរឡើង លីវប៉ីបាននាំបងប្អូនបែរទៅរកពន្លឺព្រះអាទិត្យដោយនិយាយថា៖

«យើងមានគ្នាតិចបំផុត ប៉ុន្តែយើងនឹងរួមគ្នាអាចផ្លាស់ប្តូរប្រវត្តិសាស្ត្រ! ចូរចាំថា យើងមិនប្រយុទ្ធដើម្បីរាជបល្ល័ង្កឬទ្រព្យសម្បត្តិទេ! យើងតស៊ូដើម្បីប្រជារាស្ត្រទន់ខ្សោយ!»

ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយពីការសច្ចាប្រណិធាននៅសួនផ្កាប៉ែស លីវប៉ីនាំប្អូនធម៌ទាំងទ្វេធ្វើការបណ្តុះមនុស្សមួយចំនួននូវកម្លាំងនិងគុណធម៌រហូតដល់កេរ្តិ៍ឈ្មោះកាន់តែលេចធ្លោឡើង។

ឈ្មោះរបស់ពួកគេត្រូវបានខ្សឹបឮយ៉ាងឆ្ងាយក្រោមការកោតសរសើរពីមនុស្សទូទៅដល់រាប់ម៉ឺនយោជន៍។ ប៉ុន្តែជាមួយនោះ មិនយូរប៉ុន្មានឡើយកិត្តិនាមរន្ទឺក៏នាំមកនូវទុក្ខលំបាក។

ឥស្សរជននយោបាយដ៏មានល្បិចកលនិងឥតមេត្តាបំផុត នៅសម័យកាលរបស់ពួកគេគឺ ឆាវឆាវ បានទុកបីនាក់បងប្អូនជារបាំងឧបសគ្គ។

ឆាវឆាវដែលជាអ្នកយុទ្ធសាស្ត្រដ៏ប៉ិនប្រសប់ ជាបុរសដែលត្រូវបានជំរុញដោយមហិច្ឆតាតែងជឿថា ភាពវឹកវរនៃនគរទាំងបីអាចដោះស្រាយបានតែតាមរយៈកម្លាំងវាយ និងការបង្រួបបង្រួមអំណាចប៉ុណ្ណោះ។ បុរសនេះបានចាប់យករបៀបគ្រប់គ្រងដោយកណ្តាប់ដៃដែកវាយកម្ទេចទាំងអស់បណ្តាអ្នកណាក្តីដែលប្រឆាំងនឹងខ្លួន ហើយបង្ហាញសេចក្ដីមេត្តាករុណាក្លែងក្លាយដល់អ្នកទន់ខ្សោយ។

យ៉ាងណាក៏ដោយ លីវប៉ីដែលកើតមកជាមួយទស្សនៈខុសគ្នាជាយូរណាស់មកហើយរមែងជឿថា ភាពខ្លាំងរបស់អ្នកគ្រប់គ្រង មិនមែនមកពីធ្វើឱ្យកូនចៅមានការភ័យខ្លាចទេ ប៉ុន្តែមកពីកងទ័ពមានសេចក្តីស្រលាញ់ គោរព និងស្មោះត្រង់ ។

ជំនួបរវាងបងប្អូនលីវប៉ីជាមួយជាមួយឆាវឆាវ ដំបូងគឺក្នុងអំឡុងពេលសង្គ្រាម ដែលពេលនោះឆាវឆាវ បានដណ្តើមយកទឹកដីដ៏ធំទូលាយបានមួយចំណែករួចទៅហើយ។

ល្បិចដំបូងរបស់ឆាវឆាវ គឺគេតែងតែរាក់ទាក់អ្នកណាដែលគេយល់ថាមានសក្តានុពល ដូច្នេះសមត្ថភាពចម្រុះរបស់លីវប៉ី គួនអ៊ី និងហ្សេហ្វី ជាគ្រឿងទាក់ទាញឆាវឆាវជាខ្លាំង។

ឆាវឆាវយល់ថា អ្នកខ្លាំងបើមិនមកជាគ្នារបស់គេ នឹងក្លាយជាកត្តាគំរាមកំហែង។ នៅពេលដែលគេបានពង្រត់យកស្តេចហានទៅជាចំណាប់ខ្មាំងក្នុងដៃ ឆាវឆាវបានដាក់បញ្ជាទ័ពធំដែលជាងគេនៃរាជនគរ និងបានផ្ញើពាក្យសុំចងមិត្តជាមួយលីវប៉ី។

អ្នកនាំសាររបស់ឆាវឆាវ បានប្រកាសនៅពេលមកដល់ជំរំរបស់ព្រះបិតុលាលីវប៉ីថា៖

«យើងឆាវឆាវយល់ថា បងប្អូននៃព្រះបិតុលាគួរតែចូលរួមជាកម្លាំងជាមួយខ្ញុំ ព្រោះខ្ញុំសែនគោរពភាពថ្លៃថ្នូររបស់ទ្រង់ កោតស្ញប់ស្ញែងកម្លាំងបងប្អូនទ្រង់និងឧត្តមគតិរបស់ទ្រង់! ប្រសិនយើងអាចរួបរួមគឺប្រាកដជាអាចស្ដារហានឡើងវិញបាន»

លីវប៉ី ដែលជាមនុស្សពោរពេញទៅដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន ប៉ុន្តែចង់ដឹងអំពីបុរសនេះ ក៏បានយល់ព្រមចួប ឆាវឆាវ នៅក្រុង Xuchang ជាកន្លែងដែលឆាវឆាវកំពុងបាននឹងគ្រប់គ្រង។

នៅពេលដែលបងប្អូនលីវប៉ីមកដល់កាលណា ពួកគេត្រូវបានស្វាគមន៍យ៉ាងកិត្តិយសដ៏អស្ចារ្យ។ នៅពីមុខកំផែងទ្វារក្រុងដ៏ខ្ពស់ ពួកគេត្រូវបានមកទទួលដោយឆាវឆាវផ្ទាល់ហើយអមដំណើរចូលទៅក្នុងសាលធំដែលសម្រាប់ឧត្តមមន្ត្រីពិភាក្សាចម្បាំងតែប៉ុណ្ណោះ។

ឆាវឆាវជាមនុស្សឆ្លាតវៃ ភ្នែករបស់គាត់រវៀសដូចចេះគិតលេខថាចំណេញឬខាតសូម្បីត្រឹមចួបលីវប៉ីភ្លាមៗ។ ទោះបីជាបុរសនេះបំពាក់ទៅដោយស្នាមញញឹមជានិច្ចក៏ដោយ ក៏ខាងលីវប៉ីអាចដឹងពីទម្ងន់នៃមហិច្ឆតាតាមរយៈគ្រប់ពាក្យពេចន៍ដែលឆាវឆាវនិយាយ។

«ព្រះបិតុលា» ឆាវឆាវបានចាប់ផ្តើម «ទ្រង់ហើយនិងខ្ញុំ មានលក្ខណៈដូចគ្នានៅលើចំណុចជាច្រើន។ យើងទាំងពីរនាក់ស្វះស្វែងរកសន្តិភាពមួយ ជូនដល់ទឹកដីដែលពេញដោយទំនាស់ហែកហួរ! ប៉ុន្តែសន្តិភាពមិនអាចសម្រេចបានដោយគ្មានសង្គ្រាមនោះទេ។ យើងគួររួមគ្នាទើបយើងអាចកម្ចាត់ភាពចលាចលបានលឿនជូនរាស្ត្រ»។

លីវប៉ី ដែលបានស្តាប់ដោយថ្លឹងថ្លែងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ មានទាំងហ្សេងហ្វីនិងគួនអ៊ី នៅក្បែរស្មា ដែលដៃរបស់ពួកគេដាក់លើអាវុធត្រៀមគ្រប់ពេល ក្នុងកិច្ចការពារបងប្រុស។

លីវប៉ីបាននិយាយតបយឺតៗថា៖

«សន្តិភាពគឺជាអ្វីដ៏មានតម្លៃពួកបងប្អូនខ្ញុំពុះពារស្វែងរក ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅឆ្ងល់ថា ក្នុងគម្រោងរបស់លោកមេទ័ពឆាវឆាវ ប្រជាជនត្រូវបង់តម្លៃអ្វីខ្លះដើម្បីសន្តិភាពនេះ? ពួកគេយល់ស្របទេ?»

ឆាវឆាវសើចតិចៗមុនពេលឆ្លើយ៖

«ប្រជាជននឹងដើរតាមអ្នកដែលអាចការពារពួកគេ អ្នកណាដែលខ្លាំង! ហើយយើងមិនគួរឱ្យពួកគេចោទសួរពីមធ្យោបាយដែលមេដឹកនាំធ្វើនោះទេ! លីវប៉ី! ព្រះបិតុលាមានចិត្តថ្លៃថ្នូរសប្បុរស ប៉ុន្តែវាមិនសូវត្រូវការទេក្នុងពេលវេលាចលាចលបែបនេះ! មនោសញ្ចេតនាគឺជាភាពប្រណីតនៅពេលស្រុកសាន្តត្រាណតែប៉ុណ្ណោះ! កុំឱ្យវាដឹកនាំយើងលើសមរភូមិបាន!»

គួនអ៊ី ជាអ្នកសង្កេតការណ៍ដែលនឹងនរ មានចរិតស្ងប់ជាងហ្សេងហ្វីបាននិយាយឡើងភ្លាមថា៖

«ល្បងលីវរបស់យើង មិនត្រូវបានគ្រប់គ្រងដឹកមុខដោយមនោសញ្ចេតនាទេ! គាត់ត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយភាពស្មោះត្រង់និងគុណធម៌!»

ហ្សេងហ្វីងក់ក្បាល៖

«មែន! តើនគរមួយដណ្តើមមកមានប្រយោជន៍អ្វី បើត្រូវថ្នូរសងដោយទុក្ខលំបាកវេទនារបស់ប្រជាជន?» សំឡេងហ្សេងហ្វីបានបង្ហាញពីភាពដែលមិនសូវអត់ធ្មត់ ថាផងក្តាប់ដាវរបស់គាត់យ៉ាងតឹង ហើយធ្វើមុខមាំត្រៀមចាំបញ្ជាវាយប្រហារពីបងប្រុស។

ស្នាមញញឹមរបស់ឆាវឆាវរសាត់ទៅ ព្រោះជាពេលដែលគាត់ដឹងថា លីវប៉ីមិនមែនជាមនុស្សដែលដើរតាមឆន្ទៈដាច់ខាតរបស់គាត់ទេ។ ភាពតានតឹងរវាងពួកគេគឺអាចមើលឃើញពីឥឡូវទៅហើយ។ ទោះបីគ្មានអាវុធប៉ះទង្គិច ក៏ចម្បាំងនៃឧត្តមគតិកំពុងបង្កើតឱ្យមានសភាពសន្ធោសន្ធៅសាហាវក្នុងទ្រូង។

តែដោយសារឆាវឆាវ ជាអ្នកប្រាជ្ញនិយម គាត់បានរម្ងាប់កំហឹងនិងសម្រេចចិត្តទុកពេលវេលាឱ្យមកផ្សះផ្សា។

«ល្អណាស់!»

ជននេះនិយាយតបយ៉ាងត្រជាក់ទៅរកបងប្អូនទាំងបី។

«យើងអាចភ្នាល់យ៉ាងសប្បាយថា ទស្សនវិស័យរបស់អ្នកណានឹងឈ្នះ! សម្រាប់ខ្ញុំ អ្នកខ្លាំងនឹងរស់ ហើយអ្នកទន់ខ្សោយនឹងវិនាស! សូមទ្រង់ចាំថា ការប្រកួតប្រជែងមិនមើលលើ សមានចិត្តទេ មើលលើកម្លាំងនិងសកម្មភាពរហ័ស!»

បងប្អូនទាំងបីបានលាចាកចេញទៅភ្លាមៗបន្ទាប់ពីការប្រជុំនោះ បន្ទាប់មកកងកម្លាំងរបស់ឆាវឆាវបានប្រតិបត្តិការវាយលុកមកលើមូលដ្ឋានទឹកដីរបស់លីវប៉ី។

នេះជាសញ្ញាច្បាស់ណាស់ថា ឆាវឆាវបានឃើញ លីវប៉ីមិនមែនជាសម្ព័ន្ធមិត្តទេ ប៉ុន្តែជាគូប្រជែងដែលមានសក្តានុបលខ្ពស់និងដាច់ខាតត្រូវការសម្អាតកម្ចាត់ចោល។

លីវប៉ីតាមផ្លូវវិលវិញ បានយល់ជាស្រេចអំពីគ្រោះថ្នាក់នេះទៅហើយ ទើបបានប្រញាប់ចេញបញ្ជាឱ្យប្រជារាស្ត្រនៅតាមភូមិករក្បែរៗកងទ័ពនាំគ្នាជម្លៀសចេញ។ នៅពេលដែលទ័ពរបស់ឆាវឆាវ ចូលមករឹតតែកៀកជិត ដោយបានដឹងថាឆាវឆាវដាក់កម្លាំងទព័ដ៏ធំមកប្រាថ្នាបញ្ចប់ពួកខ្លួន ហើយទ័ពលីវប៉ីមិនអាចទប់ទល់នឹងការវាយលុកពេញលេញបាន បងប្អូនរបស់គាត់និងប្រជាជនពេញកម្លាំងដែលស្ម័គ្រដើរតាម បានកេណ្ឌគ្នាភៀសខ្លួនទៅរកទីសុវត្ថិភាព។

ពួកគេប្រញាប់ឆ្ពោះទៅទីក្រុង Runan ដែលជាក្រុងតូចមួយឆ្ងាយពីដៃរបស់ឆាវឆាវ។ ទោះណាជារួចរស់ជីវិត ប៉ុន្តែនៅទីនោះជាពេលវេលាលំបាកយ៉ាងខ្លាំងប្រឈមនឹងកង្វះអាហារ របួស គ្មានថ្នាំជាហេតុញ៉ាំងឱ្យមនុស្សជាច្រើនដែលបានដើរតាមលីប៉ី ចាប់ផ្តើមអស់សង្ឃឹម។

អ្នកខ្លះខ្សឹបខ្សៀវគ្នាថា៖

«ប្រហែលជាមេដឹកនាំយើង គួរតែទទួលយកសំណើរបស់ឆាវឆាវ យ៉ាងហោចណាស់នៅក្រោមឆាវឆាវពួកយើងនឹងមានសុវត្ថិភាព!»

ប៉ុន្តែក្នុងភាពជាអ្នកដឹកនាំ លីវប៉ីមិនព្រមទុកឱ្យការសង្ស័យគ្របដណ្តប់លើបេះដូងរបស់កងកម្លាំងទេ។ នៅល្ងាចដដែល ទ្រង់បានប្រមូលផ្តុំកងកម្លាំងតស៊ូមកជុំគ្នា ហើយឈរនៅនឹងមុខពួកគេ ក្រោមពន្លឺផ្កាយ។ ត្រង់បានលើកឡើងចំៗថា៖

«ឆាវឆាវ បានធានាផ្តល់សុវត្ថិភាពបើយើងចុះចូល ប៉ុន្តែវាជាសុវត្ថិភាពដែលបង្កើតឡើងក្រោមភាពភ័យខ្លាច! បុរសនោះនឹងគ្រប់គ្រងយើងដោយកណ្តាប់ដៃដែក ទោះបីរូបកាយរបស់យើងអាចមានសុវត្ថិភាពក៏ដោយ ចិត្តរបស់យើងនឹងតែងតែមិនមានសេរីភាពចាកផុតពីការភ័យខ្លាចឡើយ!»

ឮហើយកាលណា កងទ័ពប្រជាពលករបានយល់ស្របនិងដើរតាមបន្ត។ ពួកគេបានបន្តដំណើររកតាំងទីនាជនបទដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយស្ថិតនៅក្នុងចំណោមជួរភ្នំនិងវាលស្រែខៀវស្រងាត់។

រយៈពេលនោះ លីវប៉ីបន្តសាងកេរ្តិ៍ឈ្មោះជាកម្លាំងលេចធ្លោក្នុងទិដ្ឋភាពនយោបាយនិងយោធាទោះបានឃ្លាតចាកឆ្ងាយពីរដ្ឋធានីដ៏ស្តុកស្តម្ភអ៊ូអរក្តី។ ជាមួយនឹងការរីកចម្រើននៃកម្លាំងទ័ព លីវប៉ីក៏ប្រឈមនឹងការតាមកម្ចាត់គ្រប់ពេលពីឆាវឆាវនិងស្តេចត្រាញ់ធំៗមួយចំនួនទៀត។

ការគំរាមនេះបានធ្វើឱ្យព្រះបិតុលាចិញ្ចឹមចិត្តស្វែងរកអ្នកមានប្រាជ្ញានិងកំពូលយុទ្ធសាស្ត្រដែលមានគុណធម៌ស្របគ្នា មកជួយពង្រឹងបុព្វហេតុរបស់ទ្រង់។

មានពាក្យចចាមអារ៉ាមថា នាគដេក ជូកឺ លាង ជាកំពូលអ្នកប្រាជ្ញរស់នៅឯកោម្នាក់ ប្រកបដោយកម្រិតបញ្ញាមិនមានអ្នកណាអាចប្រៀបផ្ទឹមជាមួយបាន និងស្ទាត់ជំនាញទាំងអក្សរសាស្ត្រនិងយុទ្ធសាស្ត្រ។

អ្នកប្រាជ្ញម្នាក់នេះត្រូវបានគេពណ៌នាតៗគ្នាថា សំងំរស់នៅក្នុងខ្ទមចាស់មួយក្បែរជាយព្រៃ។ លីវប៉ីមិនរង់ចាំយូរឡើយ ទ្រង់អមដំណើរដោយប្អូនៗទាំងពីរ ធ្វើដំណើរពីងងឹតតាមផ្លូវវាងតូចនាដែនជនបទ។

សេះរបស់បងប្អូនទាំងបីបានផាយលើផ្លូវតូចក្រវេចក្រវៀនពោរពេញដោយធូលីនិងលម្អងផ្កាព្រៃ។ ដំណើរនេះ គឺជាបេសកកម្មយុទ្ធសាស្ត្រស្វែងរកកម្លាំងមហាសាលបន្ថែមសម្រាប់អនាគតនៃការកសាងសន្តិភាពរបស់ព្រះបិតុលាលីវប៉ី។

ជាមួយនឹងក្តីសង្ឃឹមរួមទាំងផ្នត់គំនិតដ៏ភ្លឺស្វាង ពួកគេបានចូលដល់ទៅភូមិមួយក្បែរព្រៃនោះ ក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់គួរឱ្យកត់សម្គាល់។

អ្នកស្រុកបានបង្ហាញផ្លូវ ហើយទាំងបីប្រាណបានបន្តដំណើរដល់ខ្ទមមួយដែលមានបរិស្ថានស្រស់ស្អាត ស្ងប់សុខ ផ្ទុយស្រឡះជាមួយនឹងភាពចលាចលដែលកំពុងរង់ចាំពួកគេនៅក្នុងរាជនគរ។

កន្លែងដែលពោរពេញដោយភាពស្រទន់នៃជីវិតរស់នៅមិនខ្វាយខ្វល់អ្វី គឺពេញដោយខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធនិងសន្តិភាព។ ផ្ទះខ្ទមនេះ នៅចុងប៉ូចនៃគន្លងវាលស្រែជាច្រើន។ ដោយផ្លូវកាន់តែតូចចង្អៀតនិងស្ងាត់ជាងមុន ពួកគេត្រូវបង្ខំឱ្យចុះ ដើរថ្មើរជើងកាត់ព្រៃបៃតងខៀវខ្ចី រហូតទៅដល់ច្រាំងទន្លេដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយ។ នៅទីនោះ ចំកណ្តាលគុម្ពឫស្សីខ្ពស់បៃតងនិងមានទំនុកដ៏ពីរោះដោយខ្យល់ត្រកួតមែកឫស្សី កូនខ្ទមតូចល្មមមួយដែលមានដំបូលប្រក់ស្បូវលេចឡើងពីក្នុងចំណោមធម្មជាតិ។ ទិដ្ឋភាពនេះ ស្ទើរតែជាពិភពមួយផ្សេងទៀតសម្រាប់បងប្អូនលីវប៉ី។

មនុស្សម្នាក់កំពុងអង្គុយក្បែរកូនតុឈើតូច រុំព័ទ្ធដោយរមូរសៀវភៅស្លឹករឹត។

លីវប៉ី អាចសម្គាល់ដឹងបានភ្លាមថានេះជា ជូកឺ លាង ដែលមានសម្លៀកបំពាក់ជាអ្នកសិក្សា ដេរដោយក្រណាត់សាមញ្ញៗ។

ជូកឺ បានងើបមុខមើលមកក្រុមអ្នកធ្វើដំណើរនៅឯមាត់ទ្វារ។

កិរិយាមារយាទរបស់ជូកឺ មានភាពស្ងប់ស្ងាត់និងការសម្លឹងដោយអាកប្បកិរិយាបង្ហាញពីប្រាជ្ញានឹងនរ។

«ខ្ញុំបាទលីវប៉ី ខ្ញុំបានឮមកពីសមត្ថភាពដ៏ពិសេសរបស់លោក តើលោកព្រមជួយខ្ញុំទេ?»

«សូមស្វាគមន៍ ព្រះបិតុលា!» ជូកឺបាននិយាយតបដោយស្នាមញញឹមស្ងប់ស្ងាត់ហើយបន្តឡើងថា៖

«ខ្ញុំបានឮពីការខិតខំរបស់ទ្រង់ក្នុងការប្រឈមមុខជាមួយឆាវឆាវដើម្បីការពាររាស្ត្រ! សូមអញ្ជើញចូលមកខាងក្នុង ហើយចែករំលែកលម្អិតនូវអ្វីខ្ញុំអាចជួយបាន!»

បងប្អូនលីវប៉ី បានឈានចូលទៅក្នុងខ្ទមដែលត្រូវបានតុបតែងដោយគ្រឿងសង្ហារិមដ៏សាមញ្ញ និងរុក្ខជាតិឱសថ។

នៅពេលដែលពួកគេបានអង្គុយមកទល់មុខគ្នា លីវប៉ីមានប្អូនៗឈរពីក្រោយ រីឯជូកឺលាងបានយកចិត្តទុកដាក់ស្តាប់នូវពាក្យពេចន៍ដែលលីវប៉ី បានចែករំលែកលើចក្ខុវិស័យសម្រាប់អនាគតនៃនគរហាន។

ដោយបង្ហាញពីការតស៊ូ សេចក្តីប្រាថ្នានិងបញ្ហាប្រឈម លីវប៉ីសប្បាយចិត្តព្រោះឃើញជូកឺកំពុងស្រូបយកព័ត៌មានលម្អិតៗនិងយកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងឡើងៗ។

និយាយអស់ហើយ លីវប៉ីចាប់ផ្តើមចូលដល់គោលបំណង៖

«ជូកឺ តើខ្ញុំអាចខ្ចីចំណេះដឹងនិងប្រាជ្ញារបស់លោកមកជួយសម្រេចបុព្វហេតុនេះដែរទេ?»

ជូកឺដែលបានសិក្សាអំពីលីវប៉ីនិងលបវាយតម្លៃឃើញពីភាពស្មោះត្រង់ ក៏ដូចជាស្មារតីតាំងចិត្តខ្ពស់ អ្នកប្រាជ្ញបានបញ្ចេញពន្លឺនៃភាពពេញចិត្តនៅក្នុងភ្នែក។

នាគដេកបានលើកឡើងថា៖

«ព្រះបិតុលាអើយ! ផ្លូវនៅខាងមុខ ពោរពេញទៅដោយឧបសគ្គ ប៉ុន្តែបេះដូងទ្រង់ហាក់ដូចជា ខ្ជាប់ខ្ជួនជាមួយសេចក្តីក្លាហានយ៉ាងមានះមួយ! ខ្ញុំមានអីត្រួវបដិសេធមិនជួយដល់ទ្រង់? ប៉ុន្តែសូមចាំថា ជោគជ័យពិត មិនមែនស្ថិតនៅលើយុទ្ធសាស្ត្រប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែនៅក្នុងកម្លាំងនៃការជឿជាក់របស់មេដឹកនាំនិងកងទ័ព!»

នៅពេលដែល ជូកឺលាងបានយល់ព្រមក្លាយជាមន្ត្រីយុទ្ធសាស្ត្រនិងជាទីប្រឹក្សានយោបាយរបស់ព្រះបិតុលាលីវ នេះជាពត៌មានដ៏មានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងទៅលើកងកម្លាំងនៃគ្រប់សមភាគី។

ពួកគេចាកចេញពីព្រៃឫស្សីមកចំពេលព្រះអាទិត្យលិច បញ្ចេញពន្លឺស្រទន់លើខ្ទមនៃភូមិតោកយ៉ាករបស់កងកម្លាំងលីវប៉ី។ អ្នកទាំងបួនបានចែករំលែកអាហារយ៉ាងសាមញ្ញជាមួយគ្នាបន្តដោយកិច្ចសន្ទនាយ៉ាងស៊ីសង្វាក់អំពីផែនការដើម្បីស្រោចស្រង់ជាតិ។

រាត្រីនោះ បានក្លាយជាការចាប់ផ្តើមនៃកិច្ចសហការដែលបានបង្កើតប្រវត្តិសាស្ត្រនគរទាំងបីដោយជូកឺលាង បានរៀបចំនូវចក្ខុវិស័យយុទ្ធសាស្ត្រដំបូងមកឱ្យលីវប៉ី គឺផែនការ Longzhong ដ៏ល្បីល្បាញ ជាកន្លែងដែលជូកឺបានគូសបញ្ជាក់ជាតំបន់យុទ្ធសាស្រ្តសម្រាប់លីវប៉ី កសាងមូលដ្ឋានទ័ពផ្ទាល់ខ្លួន។ តំបន់នេះស្ថិតនៅភាគខាងលិចប្រទេសចិន សម័យនេះគេដូរឈ្មោះមកជា Sichuan ស៊ីឈ័ន។ ជាមួយនោះ ជូកឺបានញ៉ាំងឱ្យលីវប៉ី បង្កើតសម្ព័ន្ធភាពជាមួយស្តេចត្រាញ់ Sun Quan ត្រកូលស៊ុន នៅភាគខាងកើតដើម្បីរួមដៃប្រឆាំងនឹងឆាវឆាវ។

ផែនការនេះ បានបង្ហាញពីសមត្ថភាពបង្កើតទស្សនៈវិស័យវែងឆ្ងាយរបស់ជូកឺលាងក្នុងការត្រិរិះពូកែជាងឆាវឆាវដែលមានអំណាចនិងកម្លាំង។

លីវប៉ី បានធ្វើតាមផែនការនេះយ៉ាងហ្មត់ចត់រហូតដល់ទទួលបានជ័យជម្នះនិងឡើងកាន់អំណាចលើផ្នែកមួយនៃនគរទាំងបី។

ជាមួយនោះ សមរភូមិជ្រោះក្រហម Red Cliff ក្នុងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយស្តេចត្រាញ់ ស៊ុនក្វាន់ ការរួមចំណែកដ៏ធំបំផុតមួយរបស់ជូកឺ Zhuge Liang ចំពោះបុព្វហេតុជាតិនៃស្តេចលីវប៉ី គឺការបង្កើតសម្ព័ន្ធភាពរួមគ្នាប្រឈមមុខនឹងកងទ័ពដ៏ធំសម្បើមរបស់ឆាវឆាវ។ នៅសមរភូមិ Red Cliff ដែលជាសមរភូមិដ៏ដាច់សង្វែង ធំបំផុតមួយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រចិន ការប្រើប្រាជ្ញាប្រឆាំងនឹងកម្លាំងទ័ពសេះរបស់ឆាវឆាវ ប្រើយុទ្ធសាស្ត្ររបស់ជូកឺរួមជាមួយនឹងមេទ័ពល្បីៗនិងសម្ព័ន្ធភាពនយោបាយ បានបណ្តាលឱ្យឆាវឆាវត្រូវបរាជ័យដោយមិនអស់ចិត្ត។

យុទ្ធសាស្ត្ររបស់ជូកឺ «ខ្ចីព្រួញជាមួយទូកចំបើង» គឺជាកថាយុទ្ធសាស្ត្រដ៏ល្បីល្បាញនិងជាសមយុទ្ធដ៏អស្ចារ្យមួយបង្ហាញពីសមត្ថភាពរបស់គាត់ក្នុងការគិតគូរពីកម្លាំងសត្រូវនិងកងការពារពិតរបស់ខ្លួន ថ្លឹងថ្លែងបានត្រូវឥតទាស់។

បន្ទាប់មក ជូកឺបានគាំទ្រលីវប៉ីឱ្យកាន់កាប់យកតំបន់ Shu ដើម្បីបង្កើតជាមូលដ្ឋានទឹកដីមួយដ៏រឹងមាំ។ ការយល់ដឹងរបស់ជូកឺ បានបង្កើតបានជាបន្ទាយរឹងមាំនិងជាដែនយុទ្ធសាស្ត្រដ៏មានសារៈសំខាន់សម្រាប់ជីវិតនយោបាយរបស់លីវប៉ី។

បន្ទាយនេះជួយដល់លីវប៉ីក្នុងការពង្រឹងជំហរប្រឆាំងនឹងឆាវឆាវ។

ទស្សនវិជ្ជារបស់លីវប៉ីគឺមានលក្ខណៈជាសាមញ្ញថា «អ្នកគ្រប់គ្រងគឺជាអ្នកបំរើរបស់ប្រជាជន មិនមែនជាចៅហ្វាយនោះទេ។»

លីវប៉ី – Meysansotheary

រឿង៖ ព្រះបិតុលា លីវប៉ី