លី សុផាត – Meysansotheary

រឿង៖ នាងនិងគេ

Bo Bo — Mon, 27 Apr 2026 08:08:23 +0000

កែវភ្នែករបស់នាង រមែងតែងសម្លឹងមើលពិភពលោកនេះទាំងមូលដោយភាពបរិសុទ្ធ។ ម្រាមដៃដ៏ស្រឡូនរបស់នាងចូលចិត្តបង្កើតរូបចម្លាក់តុក្កតាដ៏ស្រស់ស្អាត ដើម្បីផ្តល់ស្នាមញញឹមដល់គ្រប់គ្នា។ នាងជាពន្លឺ ជានិទាឃរដូវ ក៏ជាអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលជីវិតដ៏ខ្មៅងងឹតរបស់ខ្ញុំមិនធ្លាប់មាន។
តែនាងមិនបានដឹងទេថា រាល់ពេលដែលនាងកំពុងផ្ចិតផ្ចង់វាស់វែងទំហំរូបចម្លាក់តុក្កតាទាំងនោះ មានកែវភ្នែកមួយគូ កំពុងតែវាស់វែងទំហំនៃ «ទ្រុង» សម្រាប់ឃុំឃាំងយកនាងមកត្រួតត្រាដូចគ្នាឱ្យខាងតែបាន។
អូខេ! ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សល្អ ខ្ញុំក៏មិនមែនជាព្រះរាជបុត្រាជិះសេះសមកជួយសង្គ្រោះនាងអ្វីដែរ! ខ្ញុំគឺជាបិសាច…ជាបិសាចដែលនឹងកម្ទេចពិភពលោករបស់នាងចោលទាំងអស់ ត្រឹមដើម្បីបានឃើញនាង គ្មានទីណាសម្រាប់នៅ…ហើយរត់មកជ្រកកោនក្រោមទ្រូងខ្ញុំ
សូមទោសណាដាហ្ស៊ី…នាងអាចគូរពិភពលោកនេះឱ្យស្រស់ស្អាតបាន…តែនាងគ្មានសិទ្ធិដើរចេញពីភពងងឹតរបស់ខ្ញុំឡើយ។ គ្មានថ្ងៃទេអូន….

រឿង៖ ភ្នំពេញអើយបងនឹកអូន ភាគបញ្ចប់

Bo Bo — Mon, 16 Oct 2023 12:50:55 +0000

លួងអូនឱ្យយល់ចិត្ត

….ដាក់ល្បងធំដល់បន្ទប់គេក្រោមការមើលថែរបស់សៅនីភាស្រួលបួលហើយ ខ្ញុំឡើងទើមៗមករកស្រីតូចរបស់ខ្ញុំម្តង។ តាំងពីនាងវិលមកពីតួនាទីជាចំណាប់ខ្លាំង ខ្ញុំមិនទាន់មានពេលសាសងឱ្យយល់ចិត្តជាមួយនាងនៅឡើយ ពិសេសក្រោយពេលដែលនាងខូចចិត្តដឹងថាJamតាមពិតជាសិទ្ធី ហើយ ខ្ញុំនេះវិញមិនមែនរាជ តែជាប៉ូលិស។ ដបទឹកសុទ្ធមួយហោះមកវ៉ឺ គឺដូចពេលដំបូងដែលខ្ញុំបានឈានដល់ជាន់ខាងលើនៃគ្រួសារនេះ។

ខ្ញុំលូកដៃចាប់ជាប់ហើយក្រឡេកទៅ ឃើញទាវនីណាលួចញញឹមមុនពេលនាងរត់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់នាង។

ខ្ញុំញញឹមហើយរត់ទៅតាម...អ្វីក៏ដោយ…..យ៉ាងណាក៏ដោយ ឱ្យតែដួងព្រលឹងយើងទំាងពីរវេញ ត្របាញ់រកចំណុចប្រសប់តែមួយដូចគ្នា…ទោះនាងគប់អ្វីមក ក៏ខ្ញុំនៅតែអាចយល់ថា វាជាឫទ្ធានុភាពនៃភាសាបេះដូង…

«បើកទ្វារនីណា!»

«ដល់យូរ!» នាងឆ្លើយមកវិញ ស្តាប់ឮតិចៗព្រោះទ្វារចាក់សោ។

«ចង់ខាតអស់ទ្វារមួយទៀតអត់?!»

«កុំខ្លាំងពេក! នេះមិនមែនបុស្តិ៍ប៉ូលិសទេ!»

«អ៊ីចឹងចេញតាមសម្រួលមកស្រីឆ្នាស!»

«អ្នកណាឆ្នាស?»

ខ្ញុំញញឹមផ្អែកខ្នងនឹងទ្វារហើយបិទភ្នែកស្រមៃដល់គ្រារ៉ូមែនទិកនិងស្នាមថើបរបស់នាងលើថ្ពាល់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំក៏មិនដឹងថាចូលទៅរកនាងបានប្រយោជន៍អីនោះដែរ សំខាន់នាងក៏កំពុងឈរផ្អែកនឹងទ្វារនេះហើយញញឹមមករកបេះដូងខ្ញុំដូចគ្នា។

ខ្ញុំនិយាយមួយៗពេលដែលបើកភ្នែកសម្លឹងឃើញស្រមោលជើងនាងចាំងមកនៅលើកម្រាលឥដ្ឋភ្លឺរលោង។

«អូននីណាជាស្រីឆ្នាសដែលមានចិត្តថ្លើមល្អសប្បុរសជាងគេលើលោកនេះ! ស្នេហានិងបំណងប្រាថ្នារបស់ប៉ូលិសកម្សត់នេះគឺមិនផ្លាស់ប្តូរនោះទេ ព្រោះថាអូនហើយនិងបងដូចជាមនុស្សពីរនាក់ដែលស្ថានសួគ៌បញ្ជូនមកផែនដីឱ្យមកស្វែងរកគ្នាដើម្បីមើលថាតើមនុស្សចិត្តស្មោះដូចបងអាចបង្រៀនអូនអោយឈប់ឆ្នាសបានអត់?»

«កំពុងតែងប្រលោមលោកមិនមែន?!» នាងបង្អាប់ខ្ញុំតែខ្ញុំដឹងថានាងនិយាយទំាងញញឹម។

តែមិនយូរប៉ុន្មានទ្វារក៏របើកមកយឺតៗ….ខ្ញុំបែរទៅយឺតៗដូចគ្នាហើយញញឹមស្វាគមន៍នាង….

នីណាឈ្ងោកមុខតែនាងញញឹម….

ខ្ញុំដើរចូលទៅជិតហើយឱនសម្លឹងមុខនាង។ ច្រមុះខ្ញុំប៉ះខ្យល់ដង្ហើមស្រីតូចដែលពោរពេញដោយកំដៅនៃសេចក្តីស្នេហាពេញចិត្តពេញថ្លើម។

«ជូនបងដើរលេងពេញហុងកុងបានដែរ?!»

នាងងើបមុខសម្លឹងខ្ញុំហើយងាកមុខចេញវិញភ្លាមព្រោះអៀនប្រៀន។

«បងឯងទៅសួរបងរ៉េណាទៅ!»

សួរអីបើល្បងគេកំពុងផ្អែមល្ហែមនិងអ្នកគ្រូដែរហើយមិនដឹង។ ខ្ញុំគិតហើយលូកដៃទៅអូសដៃគេចេញមក។ នាងស្រវាទាញអាវរងាវែងក្បែរទ្វារហើយរត់មកតាមខ្ញុំដែលដើរវែងៗជាងនាង។

….ទាវនីណាជារបស់ខ្ញុំចាប់ពីពេលនេះតទៅ។

ជីវិតរបស់ខ្ញុំ គឺសម្រាប់ការពារស្រីតូចនេះឱ្យនាងរស់នៅសុខស្រួលដូចបំណងប្រាថ្នារបស់បងប្រុសគេ។ ខ្ញុំប្ដេជ្ញាក្នុងចិត្តខ្លួនឯង….

រាត្រីនៅហុងកុង ពិតជាល្អត្រចះជាងក្នុងបទចម្រៀងរបស់អធិរាជសម្លេងមាសស៊ិនស៊ីសាមុតទៅទៀត….

ដងផ្លូវចង្អៀតតូចៗរបស់កោះនេះជាទីកន្លែងកម្សាន្តពេលរាត្រីដ៏ពេញនិយមខ្លាំងណាស់សម្រាប់គូស្នេហ៍ទាំងឡាយ។ ជាមួយអាកាសធាតុដែលត្រជាក់ខ្លាំង អាហារប្រភេទក្តៅៗជាគោលដៅសម្រាប់ទេសចរទាំងឡាយ។

«បងរាជញ៉ាំមីគាវទេ?!»

នាងនិយាយដោយញញឹមមើលមុខខ្ញុំបន្តិច ស្រាប់តែនាងអាក់ទៅវិញព្រោះខ្ញុំមិនមែន«រាជ»។ ខ្ញុំសម្លឹងនាងដោយខ្សែភ្នែកស្រទន់ ឯនាងសម្លក់វិញបង្កប់ដោយសេចក្ដីស្នេហា។

វិថីអាហារពេលយប់នានានៅក្រុងនេះមិនខុសគ្នាប៉ុន្មាននឹង Pub street នៅក្រុងសៀមរាបទេគឺចរាចរណ៍ត្រូវបានបិទហើយភ្ញៀវទេសចរដើរយ៉ាងកកកុញ។ ខុសគ្នាបន្តិច ត្រង់ថាទីនេះមិនមែនមានតែភោជនីយដ្ឋានឡើយគឺមានលក់សម្ភារៈប្រើប្រាស់ជាច្រើនប្រភេទទៀត។ តូបលក់របស់របររាប់រយអមដោយពន្លឺភ្លើងចម្រុះពណ៌គួរឱ្យប្លែកភ្នែក។ មកហុងកុងយូរហើយខ្ញុំមិនដែលទទួលអារម្មណ៍ថាមានសេរីភាពសប្បាយចិត្តដូចពេលនេះទេ។ សំខាន់ខ្ញុំមិនចាំបាច់ដើរតួជាជនបង្កប់។

ខ្ញុំចាប់ដៃនាងឱ្យមកកាន់តែកៀកហើយឱបចង្កេះនាងដូចគូស្នេហ៍ចិនផ្សេងៗដែលធ្វើដូច្នេះនៅជុំវិញពួកយើង។

ប៉ុន្តែយើងរក្សាការនិយាយគ្នាជាភាសាខ្មែរ។

ខ្ញុំខ្សឹបទៅនាង៖

«តោះទៅញុំាគាវ!»

នៅជុំវិញពួកយើង មិនមានអ្នកណាគិតថាយើងពីរនាក់មកពីកម្ពុជាទេព្រោះភាសាចិននាងនិងខ្ញុំមិនចាញ់ឈ្នះគ្មានប៉ុន្មានឡើយ។

ចប់ការកម្សាន្តនៅតំបន់មនុស្សច្រើន នាងនាំខ្ញុំបន្តមកទីកន្លែងរ៉ូមែនទិកស្ងាត់ៗមាត់សមុទ្រដែលរងាដល់ឆ្អឹងអាងតែថាបេះដូងកំពុងកក់ក្ដៅ។

ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់នាង៖

«បងត្រូវទៅស្រុកខ្មែរវិញ!»

នាងហាក់ស្រពោន តែនាងមិនមាត់មិន។ ខ្ញុំឱបនាងពីក្រោយហើយថើបសក់នាងតែត្រូវនាងរើចេញ។ ខ្ញុំរឹតតែមានៈឱបហើយសម្លុតនាង៖

«មិនខ្លាចបែកគ្នាម៉ាអាយ៉ូសខានបានឱបគ្នាទេហ្អី?!»

នាងនៅស្ងៀមហើយនិយាយដូចកើតទុក្ខខ្លាំង៖

«បើចិត្តមនុស្សចង់បែកធ្វើម៉េចគង់តែបែកដដែលហ្នឹង!»

«ដែលសំខាន់បងគ្មានថ្ងៃចង់បែកនីណាឡើយ!»

នាងសប្បាយចិត្តដកដង្ហើមរំភើបញាប់ជាងមុន។ ខ្ញុំនិយាយបន្ត៖

«បងនឹងនាំចាស់ទុំបងមកលេងកោះនេះ មកស្តីកូនប្រសា! ក៏ប៉ុន្តែ…!»

«តែអីទៅ?!»

«ហាមចូលបារ ហាមដើរលេងយប់!»

«ល្ងង់ណាស់! នៅហុងកុងគ្មានពីណាទៅស្រែដើរលេងថ្ងៃទេ! ពេលថ្ងៃគេធ្វើការងារ!»

នាងថាឱ្យខ្ញុំច្រែតៗតែខ្ញុំយល់ពីបេះដូងនាង។

ខ្ញុំសម្លុតវិញ៖

«ហើយដឹងថាពេលដើរលេងចូលក្លឹបហ្នឹងប្រុសៗវាមើលសឹងបាក់ ទៅកើតរកស្រមៃពេញបន្ទប់ទឹកអត់?!»

«អ្នកណា? ប្រុសមួយណា?! ម្នាក់ដែលក្រឡុកស្រាមុខឌឺហ្នឹងហ្មែន!»

នាងឌឺដងឱ្យខ្ញុំហើយងើយមុខនាងមកកៀកបង្កើយ។

ខ្ញុំមើលភ្នែកថ្លាយង់របស់ទាវនីណាក៏នឹកដល់រាត្រីដំបូងដែលខ្ញុំឱបនាងនៅកណ្ដាលបារហើយនាងប្រុងលើកកែងស្បែកជើងស្រួចមកជាន់ខ្ញុំ។

ស្រីនេះ គួរឱ្យស្រលាញ់ពេកហើយ…

ខ្ញុំឈានចូលកៀកទៀត….សឹងថាស្មារបស់គេប៉ះទ្រូងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំប្រើភ្នែកទំាងសងមើលគេយ៉ាងស្រើបស្រាល។

ខ្ញុំមើលទៅ…..ប្រឆាំងនឹងបេះដូង ធ្វើតាមសម្បជញ្ញៈ រក្សាភាពជាស្រីក្រមុំឱ្យគេបានដល់ថ្ងៃរៀបការដែរទេ?

«អូនដឹងទេ អាប៉ូលិសបាក់ស្លាបនេះ វាជិតដាច់ដង្ហើមនឹងអត់ធ្មត់ហើយ ទាវនីណា!»

ខ្ញុំបន្ទន់ក្បាលដូចប្រុងថើបគេ តែខ្ញុំមិនធ្វើទេ។

ម្រាមខ្ញុំទំាង១០បានរលាយស្រាកចូលទៅក្នុងម្រាមដៃរបស់គេ ហើយសរសៃសក់ទន់ដូចសូត្ររបស់គេហើរមកប្រលែងបបូរមាត់របស់ខ្ញុំ។

គេមើលមកខ្ញុំអៀនផង តែខំធ្វើជាក្លាហានផង គេដូចជាយល់ថាស្អែកយើងបែកគ្នាហើយ បានជាគេខំមើលមកខ្ញុំតបវិញ។ ចំណែកភាគីខ្ញុំ មើលពីក្រៅទៅដូចជាខ្ញុំនេះមិនខ្លាចអ្វីទាំងអស់ នោះជាការមិនពិតទេ។ អ្វីដែលខ្ញុំខ្លាច គឺខ្លាចលែងមានឱកាសនៅក្បែរគេសប្បាយចិត្តរបៀបនេះទៀត។ ខ្ញុំចំណាយពេលនៅជាមួយគេយ៉ាងសន្សំសំចៃហើយពិនិត្យគេសព្វជើងដៃពីលើដល់ក្រោម។

គេដកដង្ហើមញាប់ហើយនិយាយ៖

«ថើបខ្ញុំម្តងទៀតមក!»

ខ្ញុំសមថាស្រលាំងកាំង ប៉ុន្តែខ្ញុំរឹងមាំណាស់មិនស្លុតទេ។ ខ្ញុំយល់ចិត្តគេដឹងថាគេស្រលាញ់ខ្ញុំធំជាងផ្ទៃសមុទ្រនេះ ហើយខ្ញុំវិញគឺស្រលាញ់គេជាងអ្វីដែលគេគិត។

«អត់ទេ!» ខ្ញុំខ្សឹបដាក់រោមភ្នែកងរខ្ទែតរបស់គេ។

នាងហាក់ស្រពោនហើយឆ្ងល់សម្លឹងខ្ញុំដូចខ្សែភ្លើងឆក់។

«ថើបបង!»

ខ្ញុំនិយាយទៀត ហើយនាងនៅធ្វើម៉ក់ៗខ្ញុំតឿនបន្ត៖

«អូនឯងហ្នឹងហើយ! ថើបបង!»

ខ្ញុំបញ្ជានាងទំាងបេះដូងលោតដូចកំពុងធ្វើសឹកសង្គ្រាម។ នាងញញឹមគ្រវីក្បាលតែខ្ញុំឱនទៅហើយ រេមុខខ្ញុំទៅតាមនាង ទាល់តែនាងគេចមិនបាន។

នាងសម្លឹងបបូរមាត់ខ្ញុំហើយរលាស់ដៃចេញពីបាតដៃខ្ញុំទំាងសង។

ទាវនីណាដាក់ដៃរបស់នាងមកព័ទ្ធជុំវិញកញ្ចឹងកខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏ទាញចង្កេះនាងឱ្យមកអឹបនឹងខ្លួនខ្ញុំ ហើយជួយលើកនាងឡើងព្រោះនាងទាប។

មាត់ខ្ញុំបើកទៅរកបបូរមាត់របស់គេ…ទាវនីណា….ស្រីចម្កួតយកនេះ…..គេពិតជាថើបខ្ញុំមែន។ ខ្ញុំនៅទទួលរងសកម្មភាពរបស់គេទំាងបេះដូងហោះទៅក្នុងទឹក ហើយបិទភ្នែកដូចជាលើលោកនេះមានតែខ្ញុំហើយនិងគេ។

គេថើបខ្ញុំម្តងជាពីរដង រហូតដល់ខ្ញុំមានរសជាតិមួយដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំនឹងមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយ គឺមិនឆ្អែតឆ្អន់ជារៀងដរាប។

គេកាន់តែថើបខ្ញុំកាន់តែមិនចង់លែងគេ។

កំដៅស្នេហាបានរត់រសឹបចេញទៅគ្រប់ទីកន្លែងរហូតដល់ខ្ញុំឈប់ខ្វល់ពីអ្វីទាំងអស់ឆ្លើយតបទៅនាងវិញយ៉ាងក្លៀវក្លាអន្ទះអន្ទែង។

ក្នុងពេលនោះខ្ញុំ គិតតែម្នាក់ឯងក្នុងបេះដូង៖

«នីណា! ម្សិលមិញ ពេលដែលវាចាប់អូនទៅបាត់! បងភ័យណាស់បងខ្លាចមែនទែន! បងគិតថាបងមុខតែឆ្កួត បើបងលែងបានឃើញអូនទៀត! ពេលនេះ អូននៅទីនេះគឺនៅក្រោមទ្រូងបង! បងមិនឱ្យអូនបែកទៅណាទៀតទេ! ទាវនីណា!»

គេដកខ្លួនចេញហើយឈ្មុសក្បាលគេសំងំអៀនខ្មាសក្រោមទ្រូងខ្ញុំ បាំងមុខគេជាមួយអាវរងាដ៏ក្រាស់របស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំអង្អែលសក់គេហើយនិយាយ៖

«បងនៅរតនគិរីស្គាល់គ្រួសារបងរ៉េនតាំងពីតូច។ បងរ៉េនធ្លាប់និយាយរឿងឯករ៉េណាបងរបស់អូនហើយពេលមួយសិទ្ធីបានមករកបង រាប់អានបង! គេធ្វើជាមនុស្សកម្សត់គួរឱ្យអាណិតបាត់មិត្តស្រីដែលគេស្រលាញ់បំផុត ហើយមើលទៅគេជាមនុស្សទន់ខ្សោយដែលត្រូវអ្នកផងធ្វើបាបរស់ក្នុងសភាពអស់សង្ឃឹម។ បងសម្រេចចិត្តថាជួយរកយុត្តិធម៌ឱ្យគេ! បងយល់ថាបងឆ្លាតណាស់តែបងក៏ជាអ្នកចាញ់បោកគេថែមម្នាក់ទៀត!»

«ចុះបងដែលខ្វល់ពីទាវនីណាទេ? បងដែលគិតពីស្រីម្នាក់នេះដែរ ថាកាលដែលបងមកក្លែង ហើយបើគេលង់ស្រលាញ់បងតើឈឺចាប់យ៉ាងណា?!»

ខ្ញុំសម្លឹងមុខគេដែលងើបមុខមក។

ពិតមែនហើយខ្ញុំមិនដែលគិតថាស្រលាញ់ប្អូនស្រីនៃល្បងធំធ្ងន់ធ្ងរថ្នាក់នេះទេ។

«បងចាញ់សង្គ្រាមហើយទាវនីណា! ឯករ៉េណាបងប្រុសអូនឯង គេនឹងទៅសោយសុខនៅចម្ការគេស្រុកខ្មែរ គេប្រើឱ្យបងនៅទីនេះចិញ្ចឹមប្អូនគេមួយជីវិតហើយធ្វើការជំនួសគេ!»

«ចុះបងឯងព្រមដែរអត់!»

ខ្ញុំគ្រញែងស្មាជំនួសចម្លើយ។

ទីសំចតរតនគិរី

….ពីរខែក្រោយមក ដៃឯករ៉េណាបានគ្រាន់បើឡើងវិញ តែមង្គលការគាត់និងសៅនីភាមិនទាន់អាចកើតមានបានទេព្រោះតែតំណមបីឆ្នាំនោះពុំទាន់ឆ្លងផុត ប៉ុន្តែពួកគេបានភ្ជាប់ពាក្យតាមប្រពៃណីតែមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ មុនមង្គលការរបស់ពួកខ្ញុំ។

គឺខ្ញុំនិងស្រីស៊ិចស៊ីបាក់ធ្មុង ទាវនីណា…..។

…យើងបានជ្រើសរើសយកទឹកដីកំណើតខ្ញុំរតនគិរី ជាទីសម្រាប់ដំណើរក្រេបចន្ទទឹកឃ្មុំហើយក៏ប្រហែលជា ឯករ៉េណាគេចង់ចួបបងរ៉េនផង។

….រសៀលហើយ….មេឃាក្រហមពណ៌មាសគ្របដណ្ដប់ទូទាំងខេត្តត្បូងថ្មនេះ ក៏ជាពេលដែលខ្ញុំនិងទាវនីណាមិនចង់ចេញទៅណា គឺអង្គុយសាសងមិនចេះអស់មិនចេះហើយនៅក្បែរៗតង់ ចំណែកបងៗយើងទាំងពីរបណ្ដើរគ្នាចូលទៅមាត់ព្រៃ…..

————-

នៅមាត់ជ្រោះដ៏ស្រស់បំព្រង….សៅនីភាឈរតោងដៃឯករ៉េណា ស្ដាប់ពាក្យប្រុសស្នេហ៍នាងនិយាយ….

«បងរ៉េន! ខ្ញុំមកមើលបងហើយនាំស្រីដែលខ្ញុំស្រលាញ់បំផុតក្នុងជាតិនេះមកឱ្យបងស្គាល់ គេនេះ ហើយនីភា! គេជាប្អូនថ្លៃរបស់បង! សូមបងនិងអារាជនៅស្ថានលើសោយសុខ ហើយកុំនឹកខ្ញុំអី»

ស្រីស្អាតញញឹមពេលដែលឃើញគេនិយាយចប់ហើយដៀងភ្នែកមក។

ទិដ្ឋភាពខ្ពង់រាបនិងជម្រាលស្មៅពណ៌មាសក្រោមពន្លឺចុងក្រោយនៃព្រះទនិករថ្ងៃនេះនៅតែឆ្អិនឆ្អៅមិនស្មើស្នាមញញឹមរបស់ស្រីតូចភា។

«តទៅ ដៃបងមិនអាចធ្វើអ្វីធ្ងន់បាន មិនឱ្យទៅរករឿងវាយដំច្រំធាក់តស៊ូជាមួយអ្នកណាទៀតទេ!»

នាងនិយាយដោយសម្លឹងភ្នែកគេទំាងសងខាង តែនាងនាងច្បាស់ក្នុងចិត្តហើយថា គេនឹងចុះចតត្រឹមនេះ គឺនៅលើដែនដីស្នេហ៍ជាមួយនាង។ ឯករ៉េណាមិនផ្សងព្រេងក្នុងសមុទ្រកាប់ចាក់ទៀតឡើយ។

«បងចង់នៅទីនេះឱ្យបានយូរ!»

«ស្រេចចិត្ត!»

«បានន័យថាម៉េច!»

«បងទៅណាអូនក៏ទៅហ្នុង!»

«ស្លូតបូតម៉េះ?!»

«អាណិតមនុស្សពិការ!»

«អ្នកណាពិការវ៉ី?!»

«មនុស្សលលាមខ្លះ!»

«បើមិនលាលាមស្មានថាចាប់ស្រីមានល្បិចបាន?!»

«គេគ្មានទេ! កលក្បិចស្អីទៅ?»

«ល្បិចទាក់ចិត្តមនុស្សប្រុស យកគេមកនៅជាមួយខ្លួនអស់មួយជីវិត!»

នាងញញឹមលែងដៃគេចោល តែគេចាប់ដៃបានហើយទាញប្រាណតូចរបស់នាងបង្វិលមកវិញ។

ដោយសារតែនៅពេលនេះ ការសង្ស័យគ្នាលែងមាន ការយល់ចិត្តគឺមានជម្រៅជ្រៅទៅហើយ ស្នេហាចំពោះគ្នាមានទំហំធំ អត្តចរិតពួកគេម្នាក់បានកែពីកាចទៅស្លូត ហើយម្នាក់ទៀតពីទន់ជ្រាយទៅនឹងនរ។

«អូនចូលចិត្តទីនេះ!»

«បងចូលចិត្តទីណាដែលអូនឈរ!»

«និយាយដូចរឿងកុនល្ខោន!»

«ឈប់និយាយក៏បាន!»

ដៃគេប្រលែងលើចង្កេះនាង ភាពតានតឹងទំាងឡាយបានរលាយបាត់ទៅហើយការថើបគ្នានឹងចាប់ផ្តើម នាងដឹងនិងយល់ចិត្តគេ។

«កណ្តាលវាលណា៎ឯករ៉េណា!»

បបូរមាត់គេឱនមកជាមួយស្នាមញញឹមតិចៗ ក៏មានសេចក្តីថានាងកុំចង់ប្រកែកជាមួយគេ។

«ហើយកណ្តាលវាល វាយ៉ាងម៉េច?!»

«ខ្លួនមិនចេះខ្មាស អ្នកដទៃគេខ្មាស!»

គេបានចាប់ដៃរបស់នាងហើយឱបចង្កេះផង នាងគេចខ្លះៗ តែនៅទីបំផុតនៅតែញញឹមដោយការជួបភ្នែកគ្នាដែលប្រទាក់ដល់ជម្រៅបេះដូងពិបាកដកចេញវិញ។

គេឱនមកថើបនាងយឺតៗ…តែគេផ្អាកទៅវិញហើយក្រហមភ្នែកបន្ទាប់ពីស្នូរអ្វីមួយគួរឱ្យភ័យខ្លាច។

នីភាបើកភ្នែកគ្រលួង។

នាងឱនសម្លឹងខ្នងគេ ហើយបណ្ដូលផ្លែស្នាមួយបានបុកទម្លុះជាប់ឆ្កឹងនៅទីនោះ។

ឯករ៉េណាត្រូវអ្នកណាមិនដឹងលួចបាញ់ប្រហារគេ ឬមួយស្នារបស់ពួកព្រានព្រៃភ្លាត់មកផ្តាច់សញ្ចេតនាពួកគេ?

គេស្រុញខ្លួនចុះទប់ជំហរមិនបានព្រោះតែការឈឺចាប់។ ស្រីតូចសៅនីភាខ្ទប់មាត់ស្រែកមិនចេញ សម្លឹងទៅប្រុសស្នេហ៍ដោយក្ដីតក់ស្លុតហួសប្រមាណ។

ពីក្រោយខ្នងគេ អ្នកណាម្នាក់បង្ហាញខ្លួន ហើយសើចរលាក់ដោយពិសពុលឆ្លើយតបមកកាន់កែវភ្នែកទុក្ខព្រួយរបស់នាង។

«សិទ្ធី?!ឯងសម្លាប់គាត់?»

នាងភ្លាត់មាត់ទំាងទន់អណ្ដាតនិយាយមិនចង់ចេញ។

ឯករ៉េណាបែរក្រោយយឺតៗសម្លឹងបុរសចិត្តខ្មៅ។

នាយសិទ្ធីគ្រវែងស្នាចុះទៅក្នុងជ្រោះហើយដើរមួយៗសំដៅមកធ្វើអោយនីភាភ័យភិតស្ទុះទៅពាំង។

«អាមនុស្សចង្រៃ! ជួយផងៗៗៗ!»

សិទ្ធីញញឹមដាក់នាងហើយអង្គុយចុះយឺតៗ សម្លឹងឯករ៉េណា៖

«ជុំវិញនេះគ្មានមនុស្សទេ! ឯងស្លាប់នៅទីនេះហើយ! ប្រាប់មក! ឯងចង់ឱ្យស្រីនេះទៅជាមួយឬមួយទុកជីវិតវាស៊ីញ៉េឱ្យកេរមកយើង!»

ឯករ៉េណាប្រឹងក្រោកឈរទ្រេតទ្រោត នីភាក៏ខំងាកស្ទុះមកគ្រាគេឡើង។ នាយសិទ្ធីក្រោកយឺតៗមកជាមួយដែរ ហើយភាពរីករាយបង្ហាញចេញតាមកែវភ្នែកខ្មៅក្រឹបរបស់គេ។

ឯករ៉េណានិយាយមួយៗ លះបង់ការឈឺអួលរបស់ខ្លួន៖

«ឯង….មិនមែនប្អូនអញទេ!»

សិទ្ធីញញឹម៖

«អ្ហែងឆ្លាត! តែទម្រាំដឹង វាហួសពេលហើយ!»

នីភាគ្រវីក្បាល នាងនិយាយអង្វរ៖

«សិទ្ធី! គិតដល់ប៉ាបង បងត្រូវជួយគាត់! ឆាប់ឡើង បងត្រូវជូនគាត់ទៅពេទ្យ!»

សិទ្ធីងាកមកគំហកដាក់នាង៖

«បិទមាត់! តាកញ្ចាស់ហ្នឹងហ្អីជាប៉ាយើង? តានោះចាស់ពេកបានជាវង្វេងមកហៅយើងថាកូន! តាមពិត ម៉ាក់យើងមិនមែនមានតែតាហ្នឹងម្នាក់ជាប្តីឯណា! ម៉ាក់យើងទៅល្ងង់អីចាំតាប៉ិនោះ? យើងជាអ្នកទារបំណុលពីគ្រួសារឯង!»

ឯករ៉េណានិយាយមួយៗកណ្ដាលភាពមិងមាំងរបស់នីភា៖

«ឯងត្រូវការអី? បើឯងមិនមែនប្អូនប្រុសអញ ឯងមករញ៉េរញ៉ៃនឹងគ្រួសារនេះ តើឯងចង់បានអី?!»

នីភានិយាយបន្តវិញ៖

«សិទ្ធី ពួកយើងបានលើកលែងឱ្យបងឯងបានសុខច្រើនដងហើយ គេមិនដេញដោលរករឿងដែលបងឯងសម្លាប់ប៉ាហើយធ្វើឱ្យឯករ៉េណារបួសដៃទៀត? នៅមិនទាន់អស់ចិត្ត?!»

សិទ្ធីសើចសឹក៖

«ព្រោះវាក៏សម្លាប់ប៉ារបស់យើង!»

ឯករ៉េណាជ្រួញចិញ្ចើម។

សិទ្ធីសម្លឹងភ្នែកគេមុតៗដល់ឆ្អឹង៖

«ប៉ាយើងជាអ្នកការពារឱ្យថៅកែដែលតាមសម្លាប់ពួកឯង! អារ៉េនវាចេញមុខមកជួយ ហើយប៉ាយើងក៏ត្រូវបាញ់ស្លាប់! យើងឱ្យពួកឯងបានសុខ ទុកថាគ្មានអីកើតឡើងដែរទេ?»

ពេលដែលជនកំណាចកំពុងរំជួលអារម្មណ៍នឹងទោសៈឆ្កួតលីលា គេមិនដឹងទេថារាងកាយគេត្រូវបានឯករ៉េណាបោលបុកពេញមួយទំហឹងរំកិលឆ្ពោះទៅកាន់មាត់ជ្រោះ។

«អញ្ចឹងអ្ហែងចុះទៅកំដរឪពុកជនពាលរបស់អ្ហែងទៅអាចោលម្សៀត!»

នាយសិទ្ធីលូកដៃមកច្បាមតតាំងជាមួយបងធំឯករ៉េណាំ។

ប្រហែលជាមកពីដៃស្តាំបងធំនេះខ្សោយហើយខ្នងគេកំពុងរបួសអួលផងទើបកម្លាំងគេត្រូវនាយសិទ្ធីមាក់ងាយ។

ធម្មជាតិស្ងាត់ស្ងប់ ហាក់ជួយចូលរួមតក់ស្លុតជាមួយស្រីស្អាតដែលព្យាយាមរារាំងរវាងបុរសគេទំាងពីរ។

លោហិតឯករ៉េណាស្រក់មួយតំណក់ហើយមួយតំណក់ទៀត តែរាងកាយគេនៅតែជាប់ម៉ឺងទោះសិទ្ធីខំប្រតាយចេញយ៉ាងណាក៏មិនរបូត។

គេញញឹមតិចៗកំដរភាពតក់ស្លុតដែលនាយនោះត្រូវរុញរហូតជើងម្ខាងរបស់គេឈានផុតមាត់ជ្រោះទៅហើយ។ ឯករ៉េណាខាំមាត់និយាយ៖

«មានតែប្អូនថ្លៃអញម្នាក់គត់ដែលស៊ូមួយទល់នឹងមួយជាមួយអញបាន អាសំគមបាញ់លលក!»

នីភាស្រែកឃាត់៖

«អត់ទេ! រ៉េណា!!»

នាងខ្លាចគេសម្លាប់មនុស្សទើបបានស្រែកភា្លត់សំឡេង។

គេក្រឡាស់ដៃមួលបំបាក់ដៃរបស់សុភាពបុរសនោះទៅក្រោយលាន់ប្រស់ ធ្វើឱ្យគេស្រែកដោយឈឺចាប់រំពង។

គេស្តាយក្រោយដែលស្មានថាស្នារបស់គេដែលលួចបាញ់យ៉ាងកំសាកនោះអាចធ្វើឱ្យឯករ៉េណាក្លាយទៅជាកូនមាន់បាន។

បងធំច្រានគេទៅដួលដេកលើដីឱ្យរំពើតខ្លួនស្រែករមួលនឹងដៃម្ខាងដែលភ្លាត់។

ឯករ៉េណានិយាយផ្តាំមុនពេលឈានចេញ៖

«ស្លាប់ឬរស់តាមកម្មរបស់ឯងចុះអាចង្រៃ! វិធីមួលបំបាក់ឆ្អឹងសត្រូវធុនឯងនេះ ជាមេរៀនដែលបងរ៉េនបង្រៀនអញស្ទាត់បំផុត គេទុក្ខវាសម្រាប់ប្រើទៅលើសត្វព្រៃប៉ុណ្ណោះ! ប៉ុន្តែឯងនិងសត្វព្រៃតើវាមានអីខុសគ្នាទៅ?!»

រាជនិងនីណារត់មកពីចម្ងាយ។

ឯករ៉េណាងាកមករកស្រីស្នេហ៍ដែលឈរភ័យរន្ធត់ ហើយនាងងាកមកជួយគ្រាហ៍គេ។

អ្នកទំាងពីរឱបគ្នាដើរត្រដាបត្រដួសឆ្ពោះទៅរកប្អូនយ៉ាងលំបាក ប៉ុន្តែនីណាបែរជាឈប់ឆ្ងក់ហើយស្រែកភ្លាត់សំឡេង៖

«អត់ទេណា៎!»

ប្រហែលជាដង្គត់ឈើអាចជាឫស្សីដំបង ឬអាចជាអ្វីដែលវែងហើយធ្ងន់កំពុងវាត់មកសំដៅក្បាលនាយ នេះបើតាមកម្លាំងខ្យល់ដែលឯករ៉េណាទទួលបាននដោយត្រចៀក។

គេលើកដៃស្តាំដែលរងរបួសទៅទទួលយកហើយចាប់បានដោយត្រង់ភ្លឹងនិងជាប់ម៉ឺងក្នុងប្រអប់ដៃ។ វាមិនខុសគ្នានឹងសមត្ថភាពនាយរាជក្លែងក្លាយដែលលូកទៅចាប់ដបទឹកសុទ្ធបានល្អឥតខ្ចោះរបស់ស្រីស៊ិចស៊ីគប់មកពីជាន់ខាងលើនោះឡើយ។

ដោយមិនងាកក្រោយគេបន្ថែមកម្លាំងរុញបកទៅវិញធ្វើឱ្យអ្នកដែលលបវាយពីក្រោយនោះ ខ្ទាតហួសផុតមាត់ជ្រោះ ហើយរេជើងធា្លក់ទៅក្រោម។

នីភាភាន់ភាំងខ្ទប់មាត់ព្រមពេលដែលនីណានិងស្វាមីរត់មកដល់។

ពួកគេគ្រាហ៍ឯករ៉េណាម្ខាងម្នាក់ហើយឈរសម្លឹងភាពត្រដាបត្រដួសរបស់នាយសិទ្ធីដែលព្យាយាមតោងដីនិងកូនរុក្ខជាតិតូចៗរកមធ្យោបាយបន្តជីវិតឡើងមកវិញ។

នីណាស្រែកយំបិទភ្នែកមិនសម្លឹងគេនោះទេ ហើយរាជក្លែងក្លាយបោះបង់ចោលការសម្លឹងនាយសិទ្ធីហើយងាកមកត្រកងបងថ្លៃចេញទៅ។

នីភាអស់ពីភាំងនាងដើរទៅក្បែរ ហើយសម្លឹងជីវិតក្បែរនរករបស់បុរសចិត្តខ្មៅ។ គេនោះសល់ដៃតែមួយចំហៀងដែលតោងត្រដាបត្រដួស ហើយខិតខំសម្លឹងនាងសុំក្តីមេត្តា។

«នីភា! បងស្រលាញ់អូន ជួយបងផង!»

នាងរំជួលចិត្តមិនដឹងធ្វើយ៉ាងណាឡើយ។

ឯករ៉េណានៅឈរទ្រឹងងាកមករកនាង គេដឹងថានាងមិនចង់ឱ្យគេក្លាយជាអ្នកសម្លាប់មនុស្ស រឹតតែមិនចង់ឃើញអ្នកណាស្លាប់នៅនឹងភ្នែក គឺគេយល់ចិត្តនាង។

នាងសម្លឹងតបមកគេដោយទឹកមុខឆ្លេឆ្លា។

ដូច្នេះគេនិយាយមកពីចម្ងាយ៖

«បងមិនបានសម្លាប់វាទេ! វាខ្លួនឯងដែលមកវាយបងហើយខ្ទាតទៅធា្លក់ជ្រោះ!»

គេសម្លឹងនាងហើយទើបចាកចេញទៅរកឡានជាមួយគ្រាប់ស្នាដោតឆ្កឹងពីក្រោយខ្នងយ៉ាងកម្សត់។

នីភាស្រក់ទឹកភ្នែកអាណិតបុរសដែលនាងស្រលាញ់។

សំឡេងរាជក្លែងក្លាយហៅនាង៖

«អ្នកបង! ចិត្តធម៌យើងប្រើតែជាមួយមនុស្សប៉ុណ្ណោះ! សូម្បីនីណាដែលមិនដឹងអីក៏វាយកទៅចងបណ្តែតក្រោមសសរស្ពានឱ្យស្លាប់បន្តិចម្តងៗ អ្នកបងឈប់ជួយវាទៅ!»

នីភាទីទើរងើបមុខសម្លឹងទៅនីណា។

នាងតូចយំសស្រាក់សម្លឹងមកមុនពេលដាច់ចិត្តដើរទៅជួយគ្រាហ៍បងប្រុសនាងតម្រង់ទៅរកឡាន។

នីភានាងងាកមករកនាយសិទ្ធីហើយអ្វីៗទំាងអស់ដែលនាងធ្លាប់បានឃើញក៏លេចឡើងសាជាថ្មីក្នុងអារម្មណ៍។

នាងនឹកឃើញពេលដែលគេបានដើរតួជាសុភាពបុរសមកតាមស្រលាញ់នាង ច្រានទម្លាក់ឪពុកឯករ៉េណាចុះពីជណ្តើរ ហើយគេបានលើកស្នាបាញ់ឯករ៉េណានឹងមុខនាង។

«លោកទៅចុះ! សិទ្ធី! កុំបន្តរឿងកម្មពៀរលើផែនដីនេះទៀត»

«អត់ទេនីភាកុំទៅចោលបង!»

បានតែប៉ុន្មានម៉ាត់នេះប៉ុណ្ណោះ រាងកាយធ្ងន់របស់គេរបូតពីមាត់ជ្រោះទៅកប់ក្នុងធម្មជាតិជម្រៅរាប់រយម៉ែត្រចុះក្រោម។

ចាប់ពីពេលនេះទៅ លែងមានសុភាពបុរសសិទ្ធីដែលជាគូដណ្តឹងនាង ដែលជាមិត្តរបស់នាយរាជជាប្អូនប្រុសម្តាយទីទៃរបស់ឯករ៉េណា ឬជានាយJamសង្សាររបស់នីណាទៀតដែរ។

គ្រប់យ៉ាងជាឆាកល្ខោន…..

រាត្រីស្នេហ៍ ចំណងដៃសម្រាប់មិត្តអ្នកអាន

…..នៅយប់ណាមួយ ដែលយើងមានអារម្មណ៍ថា យើងបានសប្បាយចិត្តក្នុងការវិលមកផ្ទះវិញហាក់ដូចជាមានអ្នកណាម្នាក់កំពុងទន្ទឹងរង់ចាំយើងជាមួយបេះដូងផ្អែមល្ហែម ពេលនោះហើយដែលយើងទទួលស្គាល់ថាយើងជាបុរសរៀបការរួចហើយ យើងមិនសូវមានពេលយកចិត្តទុកដាក់សម្លឹងស្រីស្អាតណាទៀតឡើយ។

ទាវនីណា គេងលក់ប្រហែលមកពីកាលពីម្សិលមិញថ្ងៃជាមង្គលការបងប្រុសគេ។ គេហត់ពេកមួយរយៈនេះ អាចថានេះជាយប់ដំបូងដែលគេបានគេងពេញលេញ។ ប៉ុន្មានថ្ងៃទៀតប៉ុណ្ណោះយើងចេញទៅហុងកុងវិញ អ៊ីចឹងហើយបានជា ថ្ងៃនេះខ្ញុំទៅក្រៅជប់លៀងលាមិត្តភក្តិដែលជាប៉ូលិសដូចគ្នា។

«បងឯងមកវិញហើយ?!» នាងនិយាយង៉ុលៗពីក្រោយខ្នងខ្ញុំហើយគេងលក់ទៅវិញបាត់។ ខ្ញុំខំលបៗប៉ុណ្ណឹងហើយនៅតែរំខាននាងឱ្យភ្ញាក់បាន?

ខ្ញុំមិនតបក៏ដើរទៅអង្គុយមើលនាង។ មិនទាន់អីផង នាងគេងទៅវិញបាត់ទៀតទៅហើយ។ ប្រហែលនាងចាំខ្ញុំ នឹកខ្ញុំ បានជាដឹងពេលខ្ញុំមកដល់សូម្បីតែខ្ញុំមិនទាំងហ៊ានដកដង្ហើម។ ចំណែកពេលនេះនាងរហ័សគេងទៅវិញប្រហែលជាមកពីនាងមិនអាចប្រឆាំងនឹងសេចក្ដីត្រូវការរបស់កម្លាំងកាយបាន។

ទាវនីណាពីក្រោយភួយសូត្រមាសនាងស្អាតដូចទេពធីតាក្នុងរឿងបុរាណ។

រោមភ្នែកនាងងរមិនសមថាជាស្រីកូនកាត់ចិនហើយបបូរមាត់នាងគឺក្រហមព្រឿងៗជានិច្ច។ កាលពីដំបូងពេលចួបគេ ខ្ញុំយល់ថានេះជាប្រភេទបបូរមាត់មនុស្សស្រីមានៈ ឆ្នាស រឹងត្អឹង តែពេលនេះ ខ្ញុំយល់ថានេះជាប្រភេទមនុស្សស្រីដែលរោលរាលដោយស្នេហាមិនអាចដកចិត្តបាន។

ខ្ញុំប្រាសទៅក្បែរភរិយាតូចច្រឡឹងនេះហើយលូកដៃទៅឱបនាងពីក្រៅភួយ។ នាងហាក់ដឹងខ្លួនរើតិចៗហើយបែរមកឱបខ្ញុំ។ ច្រមុះពួកយើងនៅទល់គ្នាជិតបង្កើយ។

…គឺដូច្នេះហើយ…..នៅពេលយប់ណាមួយដែលយើងភ្ញាក់ឡើងហើយឃើញខ្លួនឯងដែលមិនមែនមានតែម្នាក់ឯងគឺ មានអ្នកណាម្នាក់ដែលជិតស្និទ្ធដូចកំពុងនៅក្បែរបានន័យថាយើងកំពុងរស់នៅ ក្នុងជីវិតដ៏មានអត្ថន័យពេញលេញ។

យើងមិនឯកោនិងមានការភ័យខ្លាច មិនថារដូវខ្យល់ ភ្លៀងរាំង ស្ងាត់ ឬអ្វីទាំងអស់ ព្រោះថាគេជាកម្ដៅរបស់យើង គេជាអម្រិតធ្វើឱ្យយើងត្រជាក់ និងជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់នៃជីវិតយើង។

«ស្រលាញ់បងណាស់!»

នាងនិយាយតិចជាភាសាចិន ហើយគ្រលរៗសមតែជាសំឡេងស្រីមិនស្អាតសោះ គឺមិនសមនឹងមុខមាត់នាងដែលតូចឆោមនោះឡើយ។ ខ្ញុំមិនមាត់អ្វីតែមាត់ខ្ញុំលូកទៅផ្តិតបបូរមាត់នាង។

ខ្ញុំថើបនាងយឺតៗ ទោះនាងមិនត តែនាងក៏មិនគេចទៅណា។

កម្ដៅក្លិនរបស់នាងដែលពេញដោយភាពស្មោះត្រង់ គ្មានលាក់លៀម គឺជាគុណសម្បត្តិដ៏ទាក់ទាញចូលទៅក្នុងសរសៃឈាមនិងបេះដូងខ្ញុំ។ ខ្ញុំលូកដៃទាញភួយចេញ ហើយផ្ដល់ឱ្យរាងកាយរបស់នាងនូវការថ្នាក់ថ្នមបបោសអង្អែលរហូតដល់នាងខិតចូលមកក្នុងរង្វង់ដៃខ្ញុំ។

«ប្រពន្ធសម្លាញ់!»

ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់គេដែលឱនមកនៅក្នុងទ្រូងខ្ញុំប្រៀបបីដូចពេលមួយដែលខ្ញុំចាប់បង្ខំថើបគេហើយគេគេចមុខពីបងប្រុសរបស់គេ។

មនុស្សមិនងាយយល់ពីអំណាចនៃក្ដីស្រលាញ់នេះទេ ប្រសិនបើពួកគេមិនដឹងពីវិធីធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាក់ទៀតដែលរួមជីវិតជាមួយយើងបានរស់នៅសុខសាន្តហើយយើងក៏បានទទួលពីគេនូវការយកចិត្តទុកដាក់ហើយលះបង់ដើម្បីគ្នា។

នោះគឺជាធម្មជាតិរបស់មនុស្សដែលចុងក្រោយបង្អស់នៃបំណងប្រាថ្នាមនុស្សម្នាក់! គឺការខិតខំយ៉ាងណាឱ្យបានរស់នៅក្បែរមនុស្សដែលគេស្រលាញ់ហើយក៏ស្រលាញ់គេ។

ចប់ដោយបរិបូរណ៍

រឿង៖ ភ្នំពេញអើយបងនឹកអូន ភាគទី១៩

Bo Bo — Mon, 09 Oct 2023 13:00:00 +0000

ខ្ញុំហួសចិត្តនិយាយវិញផូង៖

«សៅនីភា ស្រលាញ់បងឯង បងឯងត្រូវរស់នៅ មើលថែនាងខ្លួនឯងទៅ ខ្ញុំមើលតែទាវនីណាម្នាក់ទេ!ក្រោកឡើងឯករ៉េណា! កុំដេកសំងំសុខនៅទីនេះ!»

ខ្ញុំដាក់ចិត្តថាដើរចេញមករ៉េវចោលឯករ៉េណាព្រោះថាពួកចិនដែលមកដល់ក្រោយនឹងថែមកម្លាំងជួយលើកឡានចេញសង្គ្រោះគេបានមិនខាន ស្រីឆ្នាសស៊ិចស៊ីនោះវិញទេដែលមិនដឹងយ៉ាងណាទៅហើយ។

ខ្ញុំដើរចេញមួយជំហានៗខាំធ្មេញគគ្រឺតដែលចាញ់បោកនាយនោះ ហើយគិតថាប្រសិនសូម្បីប្អូនស្រីខ្លួនក៏ធ្វើបាបលេងល្បិចចុះឡើង មនុស្សនេះពិតជាអស់កែដូចសៅនីភាថាមែន។

សំឡេងឯករ៉េណាលាន់មកពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ៖

«ពួកអ្ហែងទៅជាមួយវាទៅយកនីណាមកវិញ!»

ពួកនោះទំនងទីទើរបានជាឯករ៉េណាគំហកម្តងទៀត៖

«លឿនឡើង!»

ខ្ញុំឈានដល់ឡានហើយ មិនរវល់ច្រើនទេ។ ខ្ញុំរវៃចង្កូតឡានជារង្វង់មូលហើយរឺយែរថយលាន់រហែកមេឃទើបបោះពួយចេញ ដេញទៅតាមពីក្រោយឡាននាយសិទ្ធី។

តាមកញ្ចក់ឡាន ខ្ញុំឃើញពួកដំរីទឹកបានតាមមកមែន។

ខ្ញុំនិយាយខ្សឹបៗប្រាប់ខ្លួនឯង៖

«ល្បងឯងមិនស្លាប់ទេឯករ៉េណា!»

មិនទាន់អីផងខ្ញុំឃើញគូទឡានរបស់សិទ្ធីនៅមិនដល់៣០ម៉ែត្រពីមុខ។ មិនដឹងជាអម្បាញ់មិញនេះ គេនៅដំអក់ចាំមើលចង់ដឹងពួកខ្ញុំស្លាប់ឬរស់ ឬមួយក៏ពួកគេមានចេតនា ចង់ឱ្យខ្ញុំឃើញឡាននិងដេញតាមទៅកន្លែងគ្រោះថ្នាក់ទេ។

ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយខ្ញុំគ្មានជម្រើសឯណាផ្សេងឡើយ។

ខ្ញុំប្រដេញទៅតាមរហូត តែល្បឿនឡានខ្ញុំមិនអាចយកឈ្នះពួកចិនដែលបើកជូននាយសិទ្ធីសោះ។ ចុងក្រោយឡានគេបានបាត់ស្រមោល ប៉ុន្តៃពួកវាបានបន្សល់ទូរសព្ទដៃមួយនៅលើទ្រូងផ្លូវ។

ខ្ញុំឈប់ឡានហើយចុះរើសមើល សិទ្ធីសរសេរសារមកកាន់ទូរសព្ទនេះជាភាសាខ្មែរ

«អម្បាញ់មិញបើឯងសម្លាប់ឯករ៉េណាក្នុងឡានក្រឡាប់នោះក៏គ្មានអ្នកណាដឹងដែរអាប៉ូលិស! អ្ហែងសង្ឃឹមបានចួបទាវនីណាទៅ!»

ខ្ញុំក្តៅចិត្តណាស់ តែខ្ញុំលែងតាមហើយ។

ខ្ញុំក្រោកឈរសន្សឹមៗបែរទៅរកឡានពួកដំរីទឹកដែលទើបនឹងមកដល់ ឈប់ក្បែរៗនេះ។ ពេលពួកគេដើរតម្រង់មក ខ្ញុំស្រែកសួរ៖

«ហេ៎ ពួកអ្នកលេងចិន ទៅណាអស់ហើយ!»

«គ្នាពូផៃ?!» គេសួរបញ្ជាក់ខ្ញុំវិញ ខ្ញុំក៏ងក់ក្បាល។

អង្គរក្សម្នាក់ដដែលតបមកទៀត៖

«កំពុងនៅកន្លែងល្បងក្រឡាប់ឡាន!»

ខ្ញុំដើរមួយៗទៅរកជំនិះវិញហើយស៊ីញ៉ូពួកគេឱ្យឈប់តាមអាសុភាពបុរសចោលម្សៀតនោះ។

«បកក្រោយ!»

ខ្ញុំមកដល់កន្លែងដើមវិញ…ឯករ៉េណាបើកភ្នែកព្រឹមៗសម្លឹងមកខ្ញុំនៅពេលដែលគេត្រូវបានពួកចិន និងកូនចៅគេជួយលើកឡើងឡានដឹកទៅពេទ្យ។

គេកម្រើកមិនរួចទេ ដៃគេប្រាកដជាខ្ទេចឆ្អឹងហើយ បើគេអាចទ្រាំមិនសន្លប់បានរហូតដល់ពេលនេះ ឃើញថាគេពិតជាគ្រាន់បើមែនទែន។

បបូរមាត់គេស្លេកខ្មៅ ចំណែកសៅនីភាមិនស្រែកយំទេ តែទឹកភ្នែកនាងហូរ។

ស្រីនេះនិងល្បងធំសមគ្នាពេកហើយ។

ពួកគេចិត្តរឹងមិនចាញ់គ្នាទេ។

ពេលដែលឯករ៉េណាត្រូវសែងកាត់មុខខ្ញុំ គេខំសម្លឹងខ្ញុំ និយាយមិនរួចទេគេហាក់ខ្សោយណាស់។ មុនពេលគេបិទភ្នែកសន្លប់ខ្ញុំលូកដៃទៅប៉ះគេ ហើយនិយាយតិចៗ៖

«ខ្ញុំនឹងនាំទាវនីណាទៅផ្ទះ!»

ឯករ៉េណាបិទភ្នែកយឺតៗ……ខ្ញុំងាកទៅនិយាយជាមួយម្ចាស់ចិត្តគេវិញម្តង៖

«អ្នកបង! ខ្ញុំត្រូវការជជែកជាមួយអ្នកបង!»

សៅនីភាសម្លឹងខ្ញុំហើយងាកទៅតាមសម្លឹងឯករ៉េណា។ ខ្ញុំនិយាយបន្ថែម៖

«រឿងទាវនីណា!»

នាងងើបមុខមើលខ្ញុំផាំងហើយទើបងក់ក្បាលយឺតៗ។នីភានៅឈរសម្លឹងពួកអង្គរក្សលើកប្រុសស្នេហ៍នាងដាក់ឡានទៅ នាងងាកមកតឿនខ្ញុំ៖

«និយាយមក!»

ខ្ញុំមិនឆ្លើយ បែរជាងាកទៅរកក្រុមអ្នកលេងចិនដែលចោមរោមមើលយើង។ ខ្ញុំនិយាយកន្តាំងទៅរកចិនម្នាក់ដែលទំនងជាមេគេ៖

«ហ៊ា! យើងបីនាក់និយាយគ្នាបន្តិច!»

ចិននោះពិនិត្យខ្ញុំពីលើដល់ក្រោម ខ្ញុំក៏បន្ថែម៖

«នេះប្រពន្ធបងរ៉េណា ហើយខ្ញុំ គូដណ្ដឹងនីណា ប្អូនស្រីគាត់!»

ចិននោះគិតបន្តិចក៏ងក់ក្បាល។

ខ្ញុំនាំមុខ ដើរទៅរកក្បាលឡានដើម្បីជជែកគ្នា។

យើងមានពេលមិនច្រើនទេព្រោះកូនចៅនៅឯឡានល្បងធំឯករ៉េណាកំពុងដំអក់ចាំម្ចាស់ស្រីគេឡើងទៅនឹងអាលចេញដំណើរទំាងអស់គ្នា។

ខ្ញុំនិយាយខ្លីៗជាមួយភាសាចិនរបស់ខ្ញុំ៖

«ល្បង! ខ្ញុំដឹងថាល្បងជាក្រុមខ្លាំងនៅហុងកុង! ល្បងប្រាកដជាស្គាល់ពួកឡានមុខអម្បាញ់មិញ! ខ្ញុំត្រូវការដឹងថាពួកនោះជាអ្នកណា កន្លែងពួកវានៅឯណា?»

ចិននោះក្រពាត់ដៃសើចហើយនិយាយឌឺខ្ញុំ៖

«ឯងស្មានថាអញភ្លើ?»

ខ្ញុំនិយាយផូងពេលនីភាកំពុងពិចារណា៖

«លោកបងមិនល្ងង់ទេ! ប៉ុន្តែលោកបងត្រូវតែធ្វើ!»

«ហេតុអី?!»

«ទាវនីណាមិនបានសម្លាប់ពូផៃ ពួកយើងទៅដល់ គឺគាត់មានរឿងរួចទៅហើយ! ថាមិនបានពួកនោះចង់ទម្លាក់កំហុសឱ្យនីណាក៏សម្លាប់គាត់ ពួកនោះអាចជាអ្នកនៅពីក្រោយរឿងនេះ!»

អ្នកលេងថ្លោះទឹកមុខ ពិចារណាចុះឡើង។

នីភានិយាយវិញម្តង៖

«ហើយ….បើប្អូនខ្ញុំ….ទាវនីណាស្លាប់បាត់…..អ្នកណាជួយហ៊ាឯងឱ្យរកឃើញការពិត!»

ចិននោះងាកទៅរកគ្នីគ្នាដែលឈរចំហមាត់មើលមកពីចម្ងាយ។ គេគិតចុះឡើងៗ ទើបងើបមុខមើលខ្ញុំ។

«ខ្ញុំនាំឯងទៅ! តែឯងក៏ត្រូវចំណាយខ្លះដែរ!»

សម្តីគេ គឺដឹងនិងស្គាល់ថាពួកដែលសិទ្ធីជួលនោះ ជាអ្នកណាហើយពេលនេះកំពុងនៅឯណា។

«ហ៊ាឯងត្រូវការប៉ុន្មាន!»

នីភានិយាយផូងទំនងជានាងមកនៅទីនេះយូរ នាងដឹងហើយថាមនុស្សហុងកុងបើគ្មានលុយមិនបាច់និយាយគ្នាទេ។

រាជស្គាល់មុខមាត់ពិតសិទ្ធី?

ផ្លូវ Sai Yeung ជាតំបន់ដ៏មមាញឹកផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចមួយរបស់ហុងកុង ដែលខ្ញុំធ្លាប់ផឹកជាមួយឯករ៉េណាម្តង តែមិនដឹងថានាយសិទ្ធីបានទាក់ទងជាមួយពួកអ្នកលេងនៅតំបន់នេះហើយលាក់ខ្លួននៅទីនេះទេ។

មិនដល់៣០នាទីក្រោយមក ពួកយើងបានមកដល់សណ្ឋាគារតូចមួយលើផ្លូវដ៏អ៊ូអរនេះ។

បងធំកូនចៅជំនិតពូផៃ នាំខ្ញុំចូលទៅជាមួយអង្គរក្ស៦នាក់។

ពួកចិនៗនេះប្រហែលជាបានទាក់ទងគ្នារួចហើយបានជាទៅដល់ភ្លាម ខ្ញុំត្រូវបានគេឱ្យឡើងទៅជាន់ខាងលើភ្លែត។

ប៉ុន្តែ គឺឡើងទៅតែម្នាក់ឯង។

កាលពីមុនខ្ញុំប្រថុយមកទីនេះព្រោះអាងថាឯករ៉េណា ទោះកាចសាហាវយ៉ាងណាក៏ជាខ្មែរ តែពេលនេះខ្ញុំមកប៉ះចិនហុងកុងពិតៗ។

ចិត្តខ្ញុំរាងសកញ៉កខ្លះដែរ ដែលត្រូវគេឱ្យឡើងទៅម្នាក់ឯងតែពីរនាក់អ្នកជូនផ្លូវដែលមិនធ្លាប់បានឃើញគ្នាពីមុនមកសោះ។

បើខ្ញុំគ្មានស្នេហាពិតជាមួយស្រីឆ្នាសនោះ បើមិនអាល័យស្នាមថើបរបស់ទាវនីណាខ្ញុំប្រហែលអាចនឹងបកក្រោយ។

ចិត្តខ្ញុំនេះអន្ទះសាចង់ឃើញនាងណាស់ ដូច្នេះខ្ញុំឈានឡើងជណ្តើរមួយកាំហើយមួយកាំទៀតបានរហូតដល់មុខបន្ទប់។

អ្នកនាំផ្លូវនោះគោះទ្វារពីរប៉ូក សំឡេងចិនធំគ្រលរឆ្លើយមកពីខាងក្នុង៖

«ឱ្យវាចូលមក!»

ទ្វារបន្ទប់នៅទីនេះរុញរូទៅម្ខាងដូចបន្ទប់ជប៉ុនដែរ។ នៅខាងក្នុងខ្ញុំឃើញមនុស្សប្រុសបួននាក់កំពុងអង្គុយលេងបៀរ។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះមើលមកខ្ញុំហើយភ្ញាក់ផ្អើលជាងគេ គឺសុភាពបុរសដែលបោកខ្ញុំឱ្យមកហុងកុងខ្ចីដៃខ្ញុំប្រើ។

នាយសិទ្ធីស្លេកមុខនៅក្រោមការសម្លក់របស់ខ្ញុំ។ គេប្រហែលជាស្មានមិនដល់ទេ ថាក្នុងពេលប៉ុណ្ណឹងខ្ញុំអាចរកកន្លែងគេឃើញ។

គេងាកទំាងឆ្ងល់ទៅរកចិនបីនាក់ទៀត ហើយពេលនេះខ្ញុំក៏ដឹងច្បាស់ថា បងប្អូនឯករ៉េណាគ្មានអ្នកណាម្នាក់ដែលមិននិយាយចិនផុយនោះទេ។

សិទ្ធីភ្លាត់សួរព្រោះហួសចិត្ត៖

«មានន័យថាម៉េច?»

ចិនៗពីរនាក់ ក្រោកដើរមកឈរអមពីក្រោយមេរបស់គេដែលសើចក្អាកក្អាយ។

«គេឱ្យលុយខ្ញុំ! ខ្ញុំត្រូវតែយក!»

សិទ្ធីស្លេកមុខសម្លឹងខ្ញុំ។

គេទំនងជាកំពុងរិះរកវិធីឱ្យខ្ញុំបោះបង់ឯករ៉េណាហើយងាកមកឈរខាងគេ ជួយជ្រោងគេទៀត។

ចិននោះស៊ីញ៉ូដៃឱ្យកូនចៅចាកចេញ ហើយគេនិយាយផ្តាំខ្ញុំមុនពេលចេញទៅ៖

«លុយអាប្អូនឯង ឱ្យមកសម្រាប់ការជាមួយជួបគេនេះ រឿងសល់ពីនេះយើងមិនដឹងមិនឮទេ!»

ចិនចាកចេញទៅអស់ហើយទាញទ្វារបិទឱ្យវិញទៀត។ គឺទុកឱ្យខ្ញុំនៅឈរសម្លឹងនាយសិទ្ធីដែលដូរអាកប្បកិរិយាធ្វើជាគងអន្ទាក់ខ្លាមិនខ្វល់នឹងខ្ញុំដែលខឹង។

គេនិយាយខ្មែរម្តង៖

«ឯងមិនហ៊ានសម្លាប់ខ្ញុំទេ!»

ខ្ញុំស្អប់ភាពថោកទាបក្នុងគំនិតរបស់គេនិងចរិតចង់ឈ្នះពីក្រោយខ្នង តែកំសាកមិនហ៊ានប្រឈមមុខរបស់គេ។

ប្រៀបជាមួយឯករ៉េណា គេមិនសមថា ជាបងប្អូនមានឈាមជ័រជាមួយគ្នាសោះ។

«មិនសម្លាប់តែក៏មិនមែនមកពីមិនហ៊ានដែរ! ព្រោះឯងគង់តែស្លាប់!!! រឿងអីខ្ញុំទៅជាប់គុកដោយសារមនុស្សដូចឯង?»

គេភ័យណាស់តែគេរក្សាទឹកមុខបាន ដូចកាលដែលគេធ្វើគួរឱ្យអាណិតកាលនៅភ្នំពេញ។

នៅទីនេះចិនៗត្រូវការតែលុយប៉ុណ្ណោះ បើគ្រួសារឯករ៉េណាថែមតែបន្តិច ម្នាក់នេះគ្មានថ្ងៃមានឆ្អឹងវិលទៅស្រុកខ្មែរវិញឡើយ។ ខ្ញុំនិយាយខ្លី៖

«នីណានៅឯណា!»

សិទ្ធីញញឹមធ្វើទឹកមុខសុភាពភ្នែកមមី៖

«ឯងពិតជាលង់ស្រលាញ់វាមែនទែនដូចស្មានទុកមែន!»

ខ្ញុំគំហក៖

«អញសួរថានីណានៅឯណា?!»

សិទ្ធីថ្លោះទឹកមុខដែលឃើញខ្ញុំស្អប់គេថ្នាក់នេះ។

គេប្តូរចរិតនិយាយតបតដោយកំហឹងមកវិញ៖

«ប្រយ័ត្នសម្តី ប្រយ័ត្នឥរិយាបថឯង អាផ្កាយមួយទូកំពុក! ធ្វើអ្វីឱ្យចេះប្រើខួរ កុំប្រើកំហឹងដូចអាបងថ្លៃរបស់ឯងមិនអ៊ីចឹង ឯងអាចខានឃើញទាវនីណារហូតក៏ថាបាន!»

ខ្ញុំឱនទៅរហ័សជាងដែលនាយសិទ្ធីគិត ហើយទាញកអាវគេនេះមកអស់មួយមួយកំហឹង ចិត្តសឹងបាក់ក្បាលអាមនុស្សពុតត្បុតចេញពីក។

ខ្ញុំសម្លុតវា៖

«ឯងយកល្អរកវិធីចេញពីកោះនេះឱ្យបានមុនឯករ៉េណាវះកាត់រួចទៅ មិនដូច្នោះខ្ញុំមិនអាចជួយជីវិតមនុស្សតិរច្ឆានដូចឯងបានទេ! ប្អូនស្រីឯងក៏ឯងធ្វើបាប!»

វាសម្លុតខ្ញុំវិញ៖

«អ៊ីចឹងមិនឆាប់ទៅៗ? ទឹកសមុទ្រប្រហែលឡើងហួសពីកញ្ចឹងកស្រីនោះហើយដឹង? ហាសហា!»

សិទ្ធីសើចចំអកកែវភ្នែកក្រហមរងាលរបស់ខ្ញុំ គេនេះពិតជាចង្រៃណាស់ គេមិនដឹងពីទំហំនៃការចុកចាប់របស់ខ្ញុំ ក៏ប្រហែលមកតែពីមនុស្សធុនគេនេះមិនដែលមានស្នេហាឬមានមនោសញ្ចេតនាអ្វីនឹងអ្នកណា?

«អ៊ីចឹងបានអ្ហែងសម្លាប់តាំងពីឪពុកខ្លួនឯង?!»

ខ្ញុំគិតហើយ ទៅគង់តែទៅ តែខ្ញុំត្រូវដាល់វាលេងដែរ។

ដៃខ្ញុំខាងឆ្វេងច្បាមកអាវសិទ្ធីបន្ថែមដល់ដកដង្ហើមមិនចង់បាន គឺខ្ញុំច្បាមយកតែមែនទែន។ ដៃលើកដៃគេទំាងពីរមកប្រតាយចេញយ៉ាងណាក៏មិនរបូត។

ដៃខ្ញុំម្ខាងទៀតបួងដាល់ផូង តម្រង់មុខងងើលគ្មានមនុស្សធម៌របស់គេ។

គេលើកដៃរងផាំង តែខ្ញុំនៅតែអាចធ្វើឱ្យប្អូនក្រៅខោរបស់ឯករ៉េណាបែកឈាមមាត់កក្លាក់។

ខ្ញុំខាំមាត់និយាយ៖

«ប្រាប់កន្លែងមកភ្លាម!»

សិទ្ធីលែងហ៊ានទទឹង គេនិយាយដោយឈឺចាប់ព្រោះកណ្ដាប់ដៃទីពីរកំពុងបួងភ្ជង់គេ៖

«Lamma»

ពេលខ្ញុំស្រមៃឃើញស្រីតូចរបស់ខ្ញុំនៅឯកោះអ្នកនេសាទនោះ គេនេះឆ្លៀតលើកដៃជូតឈាមចេញយឺតៗ ហើយពេលក្រឡេកឃើញខ្ញុំនៅខឹង គេលើកដៃរងការពារមុខមាត់វិញបន្ទាន់។

ដូច្នេះខ្ញុំពួយថែមមួយជង្គង់ ចំកណ្ដាលពោះគេញ៉ាច់ដួល ផ្ងារក្រោយចង្អល់ស្រែកលែងចេញ។

ខ្ញុំបោះសម្ដីអមជាមួយការអង្គ្រឺតធ្មេញ ៖

«នេះ អញដាក់ឯងជំនួសប្អូនស្រីឯង! បើឯងមិនមែនមានឈាមខ្មែរដូចអញ អញបោះឯពីលើផ្ទះចុះទៅក្រោមតាមបង្អួចហើយ អាចោលម្សៀត!»

ខ្ញុំខឹងពេញបន្ទុកហើយចាកចេញ មិនរវល់ថាវានេះដាច់ខ្យល់ស្លាប់ឬម៉េចទេ។

ខ្ញុំនិងដំរីទឹកឡើងអូប័រ ដែលយឺតសែនយឺត ក្រោមទំហឹងចិត្តរបស់ពួកខ្ញុំ៧នាក់។

ទាវនីណា អាចជួបនាយរាជក្លែងក្លាយទៀតទេ?

ហុងកុងមិនធំប៉ុន្មានទេ ប៉ុន្តែរកស្រីតូចម្នាក់នៅក្នុងកោះនេសាទដែលមានផ្ទះរាប់ពាន់ពិតជាមិនមែនជារឿងងាយស្រួលឡើយ។

កងអង្គរក្សចែកផ្លូវគ្នា ខ្លះរុករកតាមឆ្នេរខ្លះ យករូបថតនាងក្នុងទូរសព្ទបង្ហាញទៅប្រជានេសាទ។

ប៉ុន្តែប្រហែលចិត្តស្មោះរបស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យទេវតាយល់លោកជួយ បានជាអ្នកនេសាទមា្នក់ចេញមកពីក្នុងចំណោមមហាជនហើយ ពិនិត្យពិច័យខ្ញុំពីលើដល់ក្រោមទម្រាំព្រមនាំខ្ញុំទៅ។

«បើខ្ញុំជួយនាងមិនទាន់ នាងស្លាប់បាត់ហើយ»

គាត់និយាយហើយហៅពួកយើងទៅតាមគាត់។

គាត់ជាអ្នកនេសាទក្រីក្រដែលគេចមិនហ៊ានទៅរកស៊ីកន្លែងអ៊ូអរ ក៏ទៅកាន់ឆ្នេរស្ងាត់ៗឆ្ងាយពីគេ។ គាត់បានឃើញនាងត្រូវគេចងក្រោមស្ពាន រង់ចាំឱ្យទឹកសមុទ្រ ជោរមកនឹងអាលសម្លាប់នាង។

ទាវនីណាអាយុមិនអស់ប្រហែលមកពីនាងមិនទាន់បានសារភាពថានាងស្រលាញ់ខ្ញុំហើយមើលទៅ។

ខ្ញុំគិតហើយនឹកនាងស្ទើររលួយបេះដូង។

ប្រហែលមុននេះគាត់ឃើញពួកខ្ញុំស្មានថាជាក្រុមជនពាលដែលតាមសម្លាប់ផ្តាច់ជីវិតនាងបានជាមិនព្រមនិយាយ លុះឃើញខ្ញុំអាណោចអាធ័មទឹកមុខ ទើបគាត់យល់ពីសេចក្ដីស្នេហារបស់ខ្ញុំចំពោះ នាង…..។

ខ្ញុំទៅដល់ផ្ទះដ៏កំព្រួករបស់អ្នកនេសាទសប្បុរស។ ភរិយាគាត់កំពុងតែស្អំទឹកក្តៅឱ្យនីណាដែលដេកស្ងៀមលើគ្រែដែកចាស់មួយ។

«បើខ្ញុំទៅដល់ផ្ទះ ខ្ញុំនឹងយកមីងនិងប្តីទៅនៅផ្ទះខ្ញុំ! ខ្ញុំនឹងជូនប្រាក់ខែរស់នៅស្រួលមិនចាំបាច់នេសាទទៀតនោះទេ!»

ស្រីតូចខែងរ៉ែងទើប រួចពីសេចក្តីស្លាប់ក៏មកបង្អួតទ្រព្យសម្បត្តិភ្លាម។

រីឯខ្ញុំនេះវិញ ឮតែសំឡេងនាងប៉ុណ្ណឹង ក៏កម្រើកបេះដូងអស់ទៅហើយ។ ខ្ញុំអើតមុខសម្លឹងនាងពីក្រៅផ្ទះព្រោះផ្ទះនេះពិបាកចូលពេកដោយសារប្រក់តង់ហើយវៀចផង។

«ឈប់អួតក្អេងក្អាងថាខ្លួនឯងជាអ្នកមានទៀតទៅ!»

ខ្ញុំនិយាយខ្មែរ ឯនាងវិញអររំភើបស្ទើរគាំងបេះដូង។

នាងស្រក់ទឹកភ្នែកហើយញញឹមស្របគ្នាពេលឃើញមុខខ្ញុំ។

ទោះខ្ទមនេះពិបាកត្បុលចូលយ៉ាងណាខ្ញុំនៅតែត្បុលចូលទៅរកនាងហើយ….ចាំអីទៀត….ខ្ញុំក៏ឱបនាង ព្រោះនាងលារង្វង់ដៃមកមុន….។

ទាវនីណាដើរមិនរួចទេ តែនាងមានខ្ញុំ….ខ្ញុំជាជើងរបស់នាង…ក៏ជាដៃរបស់នាង….ជាអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងរបស់នាង…ហើយនាងក៏តោងកខ្ញុំ ជាមួយសំណួរដំបូងគេ៖

«ឯណាបងខ្ញុំ?»

ប្រហែលនេះជាលើកដំបូងក្នុងជីវិតរបស់នាងដែលពេលរួចពីគ្រោះបើកភ្នែកមកមិនឃើញឯករ៉េណា បែរជាប្រុសម្នាក់ផ្សេងមកបីត្រកងនាង។

———————-

ក្នុងពេទ្យ ឯករ៉េណាដេកបិទភ្នែកជិតឈឹងទឹកមុខស្លេកស្លាំង។

ប៉ុន្តែគេមិនមែនសន្លប់ដូចដែលអ្នកផងគិតទេ គ្រាន់តែខ្ញុំរុញទ្វារចូលមកដល់គេបើកភ្នែកខ្វាក….។

ខ្ញុំដើរមួយៗមកឈរពីមុខគ្រែ ហើយសម្លឹងផ្ដោតដៃស្តាំគេដែលរុំជិតដោយបង់ពណ៌ស។

«ឯណានីណា?!»

នេះជាសំណួរទីមួយដែលល្បងធំសួរមកខ្ញុំមុនគេបង្អស់។ ខ្ញុំដឹងថា គេអន្ទះសាពីនាងតូចនោះ ទាំងមិនខ្វល់ពីភាពពិការរបស់ខ្លួន។

«មិញពេទ្យអនុញ្ញាតអោយខ្ញុំយកបងឯងចេញទៅផ្ទះ!»

គេរេភ្នែកមករកដៃដែលកម្រើកមិនបានរបស់គេព្រោះវាបាក់ខ្ទេចទៅហើយ។ ឯករ៉េណា គេក៏ដឹងថារបួសនេះមានរឿងអីដែលត្រូវពេទ្យឱ្យនាំចេញទៅផ្ទះងាយៗ។

ភាពប្រុងប្រយ័ត្ន លេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់ឯករ៉េណាហើយគេក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួនទំនងជារកមើលសៅនីភាឬអង្គរក្សរបស់គេ តែគេដឹងហើយថា គ្មាននៅទីនេះទេ។

យ៉ាងឆាប់រហ័ស ខ្ញុំទាញលើកដៃ ឱ្យសញ្ញាអ្នកសែងពីរនាក់លើកស្នែងចូលមក។ ពួកគេបិទម៉ាស់ជិតធ្វើឱ្យឯករ៉េណាកាន់តែសង្ស័យ ប៉ុន្តែយើងគ្មានពេលឯណាក្រៅពីលើកគេដាក់លើស្នែងយ៉ាងរហ័ស ទោះគេស្រែកអូយយ៉ាងឈឺចាប់នឹងមុខរបួសដ៏ដំណំនេះក៏ដោយ។

ក្នុងពេលដែលត្រូវគេសែងចេញទៅ ឯករ៉េណាលូកដៃឆ្វេងដែលនៅសល់មកក្តាប់កដៃខ្ញុំយ៉ាងណែន។ គេអន្ទះសាប្រហែលគិតថាខ្ញុំជាសត្រូវ ជាគ្នារបស់អាចង្រៃសិទ្ធីដេលបោកខ្ញុំនោះហើយឆ្លៀតពេលនេះធ្វើបាបគេ ក៏មិនដឹង។

ខ្ញុំលើកដៃឱ្យសញ្ញាគេអោយនៅស្ងៀម។

គេរេភ្នែកគិតព្រោះគេក៏មិនល្ងង់។

ពួកយើងចុចបិទជណ្តើរយន្តទាន់ មុនពេលដែលមានអ្នកផ្សេងមកដល់ឃើញ។

«យើងនៅទៀតមិនបានទេ! ប៉ូលិសមកហៅបងឯងទៅសួរនាំ ក៏នាំតែពិបាកច្រើន»

ខ្ញុំខ្សឹបដាក់គេ តែគេមិនទុកចិត្តសួរមកវិញ៖

«អ្ហែងល្ងង់ ចូលពេទ្យមួយទាំងមូលគេមិនដឹង?»

«នេះជាពេទ្យឆ្ងាយពីកន្លែងបងឯង!»

«ប្អូនអញនៅឯណា? ហើយនីភានៅឯណា?!»

«សុខសប្បាយទេ!»

«អញត្រូវការឃើញពួកវាសិន បានជឿឯងកើត!»

ខ្ញុំមិនឆ្លើយព្រោះជណ្ដើរបើក។

យើងមិនបានមកដល់ជាន់ខាងក្រោមផុតនៅឡើយ ប្រការនេះធ្វើឱ្យគេនឹកឆ្ងល់ទៀត។

ខ្ញុំនិយាយពន្យល់បន្ថែមមុនចេញពីជណ្ដើរ៖

«ចុះថ្មើរជើងម្តង នៅជាន់នេះមានកាមេរ៉ា!»

យើងរត់ចុះបានពីរជាន់ទៀត ហើយបែរទៅរករបងខាងក្រោយមន្ទីរពេទ្យដែលមានឡានចតទុករួចស្រេច។

យើងដាក់ឯករ៉េណាទៅនឹងកៅអីខាងមុខ ក្បែរខ្ញុំ ហើយខ្ញុំឡើងទៅកាន់ចង្កូត។ ពីរនាក់ដែលសែងមកនោះចូលខាងក្រោយហើយក៏និយាយចិនដាក់ខ្ញុំ៖

«មើលនុះ!»

គឺឡានប៉ូលិសបោលមកឈប់នៅខាងមុខពេទ្យ។

ឯករ៉េណាទប់ការឈឺចាប់រេភ្នែកសម្លឹងទៅ។ គេពិតជាបានឃើញពួកប៉ូលិសហុងកុង មនុស្សមាឌធំៗ៥នាក់រត់ឡើងទៅជាន់ខាងលើ។

«យើងប៊ិះនឹងយឺត!»

ខ្ញុំនិយាយហើយបញ្ឆេះឡានចេញវឹង។

ឯករ៉េណាសម្លឹងទៅចិនទំាងពីរហើយនិយាយភាសាចិនសួរវិញ៖

«ពួកឯងកូនចៅអ្នកណា!»

«ខ្ញុំនៅជាមួយកូនពូផៃបង!»

ចិននោះឆ្លើយ ឯករ៉េណាក៏ដៀងភ្នែកមើលមកប្អូនថ្លៃត្បាញអាយដូចខ្ញុំ។ ខ្ជិលឱ្យសង្ស័យយូរខ្ញុំនិយាយប្រាប់តែម្តង៖

«ខ្ញុំរកពួកគាត់ឱ្យជួយស៊ើបមើលថា ក្រុមចិនហុងកុងណាខ្លះដែលជួយសិទ្ធីប្អូនប្រុសបង!»

«អញគ្មានប្អូនប្រុសធុនវាទេ!»

ឯករ៉េណានិយាយមួយៗព្រោះនៅអស់កម្លាំងក្រោមជាតិថ្នាំ។

«ចុះពួកអាដំរីទឹក?!»

ខ្ញុំក៏នឹកឃើញផាគេ៖

«ខ្ញុំប្រាប់បងឯងច្រើនដងហើយ ពួកអាអស់ហ្នុង ចិញ្ចឹមបំបង់បាយទំាងអស់!»

ទោះនិយាយដូច្នេះក៏ដោយខ្ញុំយល់ពីការពិតមួយថា តាមពិតពួកដំរីទឹកដែលឯករ៉េណាបានជ្រើសរើសមកនៅជាមួយគឺ ពួកមាឌធំៗ ដែលមើលពីក្រៅទៅកាចសាហាវតែតាមពិតមិនប្រព្រឹត្តិល្មើសនិងសុទ្ធតែជាខ្មែរដែលស្លូតៗផង ដូច្នេះហើយរាល់ពេលគេមានរឿងពួកនេះមិនសូវជួយអ្វីបានទេ។

ខ្ញុំយល់ពីល្បងធំនេះច្បាស់ បានជាខ្ញុំគោរពស្រលាញ់គេពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ទុកគេជាបងប្រុសរបស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំសម្លឹងទៅក្រោយជាប់ មិនឃើញមានអ្នកណាតាមមកម្នាក់ឡើយ។ខ្ញុំ អែបឡានឈប់ក្បែរឡានមួយទៀតដែលចតចាំជាស្រេច ហើយសៅនីភាក្រោកចេញមកធ្វើឱ្យឯករេណាភ្លឹកសម្លឹងនាងនិយាយលែងចេញ។

«លើកគាត់ឡើងឡាននោះទៅ!»

គេហាក់ត្រេកអរទោះកម្រើកខ្លួនមិនរួច ប៉ុន្តែដៃគេដែលត្រូវបានស្រីស្អាតលើកត្រកង ធ្វើឱ្យគេភ្លេចអស់កង្វល់ដែលថាដៃស្តំាំគេប្រហែលគ្មានផ្លូវសង្គ្រោះឱ្យដូចដើមវិញទេនោះ។

ខ្ញុំយល់ថាគេនឹងរស់នៅដោយសប្បាយចិត្តព្រោះស្នេហាគេ គឺលែងមានឧបសគ្គ ហើយនីភារបស់គេបានដឹងមុខមាត់ពិតនាយសិទ្ធីនោះអស់ហើយ រួមទាំងខ្ញុំដែរ។

ខ្ញុំចូលអង្គុយក្បែរតៃកុងម្នាក់ជាពួកដំរីទឹកដែលឯករ៉េណាស្គាល់ និយាយបន្ថែម៖

«កូនចៅពូផៃ អស់ភារកិច្ចហើយ គេទៅវិញហើយ!»

យើងចេញឡានតែបងធំនៅតែតាមសម្លឹងពួកនោះហើយនិយាយ៖

«វាព្រមមកជួយយើង?!»

ខ្ញុំមិនឆ្លើយទុកឱ្យនីភានិយាយពន្យល់គេ៖

«កូនចៅពូផែ ក៏ជាអ្នកទៅជួយចរចា ទម្រាំយើងរកនីណាឃើញមកវិញ!»

«អស់លុយប៉ុន្មាន?»

គេសួរខ្ញុំរបៀបនេះព្រោះថានៅហុងកុង បើមានលុយចង់ប្រើមនុស្សឱ្យសែងភ្នំចេញ ឱ្យបើកឡានកាត់ក៏បាន។

នេះជាសុភាសិតដែលគេចំណាំតែនិយាយលេងក្នុងចំណោមសាមញ្ញជន។

«រឿងចំណាយចំាគិតក្រោយទៅ!» ខ្ញុំនិយាយកាត់។

គេសើចដោយឈឺចាប់៖

«ស្អីគេ? ចុងបញ្ចប់ អាចោលម្សៀតនោះនៅតែបានទទួលទ្រព្យរបស់អញដដែល?»

«មិនមែនសិទ្ធីទេ គឺខាងចិននោះគេយក! គឺពាលស៊ីពាល»

ឯករ៉េណាក្តាប់មាត់៖

«អើ! ប្រើវាឱ្យបកស្បែកអាចង្រៃនោះ អូសកយកមកឱ្យអញ!»

ខ្ញុំនិយាយប្រាប់វិញ៖«

«ប្អូនល្បងមានល្បិចច្រើនណាស់ ពេលចិនដូរទិសដៅ គេរត់ទៅស្រុកខ្មែរវិញមុនល្បងដឹងខ្លួនទៅទៀត!»

«ឱ្យវាសប្បាយមួយខ្យល់ទៀតសិនចុះ!»

ខ្ញុំញាក់ស្មានិយាយឌឺ៖

«យកល្អល្បងរំងាប់ចិត្តទៅ! អ្នកបងសន្យាថាលើកលែងឱ្យគេនោះហើយគេនោះក៏ស្បថថាលែងចងពៀរនឹងគ្រួសារល្បង!»

គេដៀងភ្នែកមើលមុខស្រីគេស្រលាញ់ហើយនិយាយធ្វើហី៖

«ស្រីៗអស់នេះចិត្តស្រាលទៅជឿវា! ចុះឯងល្ងង់ទៅជឿវាដែរអារាជ?»

ខ្ញុំសើចខឹក….នីាភានៅស្ងៀមព្រោះនាងមិនប្រកាន់សម្តីគេឡើយ។

«ខ្ញុំឈ្មោះ ណារ៉ា! ឈ្មោះយើងសឹងថាគ្រលាស់ផ្ទុយគ្នាតិចតួចប៉ុណ្ណោះ!»

«អញដឹងហើយអាជនបោកប្រាស់! អ្ហែងទៅដោះស្រាយជាមួយនីណាខ្លួនឯងទៅ!»

«ខ្ញុំអត់មានអី ត្រូវដោះស្រាយច្រើនទេ! ខ្ញុំមិនមែនជារាជពិត តែខ្ញុំស្រលាញ់ទាវនីណាមែនពិត!»

«វាឆ្នាស់យ៉ាងនេះថ្ងៃក្រោយឯងធ្វើបាបវា?!»

«អ៊ីចឹងបងឯងឆាប់ជាទៅ នៅតាមកាងប្អូនស្រីល្អផុនបងឯង!»

«អញទៅនៅស្រុកខ្មែរជាមួយនីភា! អញអស់ដៃស្តាំហើយ ទុកទីនេះឱ្យឯងរកស៊ីចិញ្ចឹម អញសោយសុខ!»

គេនិយាយគំរោះគំរើយមែន តែខ្ញុំរំភើបចិត្ត។

ខ្ញុំពិតជាចង់ធ្វើប្អូនថ្លៃគេហើយចង់ការពារគ្រួសារនេះមែន ព្រោះម្ខាងខ្ញុំស្រលាញ់ទាវនីណាក្រអឺតនោះ ម្ខាងខ្ញុំស្រលាញ់ចរិតឯករ៉េណាដែលមិនចេះចុះញ៉ម តែចេះអធ្យាស្រ័យ។ គឺទន់យ៉ាងនេះហើយបានជាគេចាប់មនុស្សល្អដូចសៅនីភាជាប់។

គេជាបងធំក្លែងក្លាយ ដែលមើលទៅកាចតែតាមពិតគេស្លូត។

គេប្រសើរជាងសុភាពបុរសដែលបោក១០០ជំពូក នាយសិទ្ធី ដែលសម្ដីផ្អែមទន់តែចិត្តរឹងគ្មានមនោសញ្ចេតនាសូម្បីតែសាច់ឈាមខ្លួនឯង ព្រោះតែលុយនិងគំនិតចងពៀរច្រណែនគុំកួន។

ហើយចិត្តមួយចំណែកទៀត ខ្ញុំគោរពបងថ្លៃស្រីដែលសម្ដីទន់តែចិត្តរឹងរបស់ខ្ញុំ សៅនីភា។ គេទំាងបីតាមពិតជាតួឯករបស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំជាខ្មាំងដែលមកបង្កប់ខ្លួនហើយទីបំផុត មកចុះចូលនឹងសត្រូវ ស្ម័គ្រជីវិតការពារគេទៀត….ម្យ៉ាងដែរខ្ញុំ…

រឿង៖ ភ្នំពេញអើយបងនឹកអូន ភាគទី១៧

Bo Bo — Mon, 02 Oct 2023 12:56:54 +0000

ឯករ៉េណាទាញដៃនាងទាំងសងមកដាក់លើចង្កេះគេ ហើយនិយាយឌឺដង៖

«គ្រាន់តែឱបវិញម៉េច?!»

នាងនិយាយដោយជ្រួញចិញ្ចើម៖

«សួរខ្លួនលោកទៅ សម្តីសម្តៅគ្រោតគ្រាតគំរាមកំហែងសមនឹងឱ្យស្រីៗចង់ឱបដែរ?!»

«អាណាវិញ ដែលវាសមជាង?!»

«កុំដាវ៉ារាលដាលអីដល់អ្នកដទៃ!»

«កាន់ជើងម៉េះ?!បើថាវាគ្រាន់ណាស់ម៉េចមិនឱ្យវាអើតក្បាលមកយកយើងចេញឱ្យបានទៅ?»

«ខ្ញុំឈប់និយាយហើយ!»

នាងបញ្ចប់សម្ដីដោយអាក់អន់ចិត្តចំពោះការគំហកកំហែងតែដៃនាងជាប់លើចង្កេះគេនៅឡើយព្រោះបាតដៃគេបង្គ្របពីលើនោះ។

សំឡេងឯករ៉េណាលាន់មកបន្ថែម ៖

«កុំឱ្យដឹងមឹះៗកេះឆ្នាំបាយធ្លុះ! កុំឱ្យដឹងធ្វើស្លូតងំៗហើយលេងល្បិចណា៎! ឱ្យតែដឹង! លើកនេះគ្មានព្រះណាមកជួយបានទេ មួយម៉ាត់ហើយក៏មិនបាច់និយាយគ្នាដែរ!»

នាងចង់សួរគេថាក្រែងត្រូវទៅក្រៅមែនទេ ប៉ុន្តែងើបមុខមករកគេកាលណាក៏ប៉ះកែវភ្នែកស្រទន់របស់គេ។

បុរសនេះសម្ដីមិនដូចចិត្ត ភ្នែកមិនដូចដៃ។ ចរិតច្រងេងច្រងាងតែពេលខ្លះក៏យល់ថាគេស្រលាញ់នាង។

ស្នេហាដំបូងផុសមកពញ្ញាក់ក្នុងអារម្មណ៍។

នាងចង់ដឹងថា នាងជឿពាក្យនាយសិទ្ធីនោះត្រូវឬខុស? តើគេពិតជាមានចេតនាបង្ខាំងនាង ដកយកសិទ្ធិសេរីភាពរបស់នាង?

នាងនិយាយទៅរកកែវភ្នែក៖

«លោកចេញទៅក្រៅលួចលាក់ចួបស្រីរាល់យប់!!»

នាងនិយាយខ្លីតែមានន័យប្រចែប្រចណ្ឌ ធ្វើឱ្យគេផ្ដោតសម្លឹងមកកែវភ្នែកនាងម្ខាងហើយម្ខាងទៀតមិនឆ្អែតឆ្អន់។

សម្ដីគេលាន់មកខ្សោយៗ៖

«ទាក់ទងអីនឹងយើង?»

«បើអ៊ីចឹងខ្ញុំក្រៅរកប្រុសបណ្ដើរគ្នាលេង ក៏គ្មានអីទាក់ទងនឹងលោកដែរឯករ៉េណា?!»

«សាកមើលទៅបើចង់ដឹងថា ម៉េចទៅឈឺខ្លួនដេកពេទ្យនោះ!»

«ការបង្ខំរបស់លោក វាគ្មានប្រសិទ្ធភាពទេឯករ៉េណា ពាក្យគំរាមអស់នេះក៏ដូចគ្នា!»

នាងនិយាយទាំងមិនដកភ្នែកចេញពីគេ តែចិត្តនាងឈឺហើយនឹកដល់កាលពីយប់ដែលគេស្រវឹងហើយធ្វើបាបនាង។

នាងតូចចិត្តហើយបបូរមាត់នាងក្ដាប់ចូលគ្នាបញ្ជាក់ប្រាប់គេថានាងអន់ចិត្តជាខ្លាំង។

ឯករ៉េណាក៏ស្រពោនទឹកមុខពេលដឹងថាខ្លួនកំពុងធ្វើឱ្យនាងមិនសប្បាយចិត្ត តែគេក៏មិនបានបន្ទន់សម្ដីអ្វីដែរ ព្រោះជ្រុលជាមនុស្សបែបនេះទៅហើយ គេនិយាយចាក់បណ្ដោយ៖

«មនុស្សប្រុសចេញទៅក្រៅមិនមែនសុទ្ធតែទៅរកស្រីនោះទេ! ហើយមនុស្សស្រីនៅតែផ្ទះក៏មិនមែនប្រាកដថាស្មោះតែប្រុសម្នាក់នោះដែរ!»

«អ៊ីចឹងយប់នេះលោកមិនបាច់ទៅទេ!»

ចិត្តនាងបន់ឱ្យគេចេញទៅ តែធ្វើជានិយាយបែបនេះតាមពិតគឺដាស់តឿនគេថាត្រូវដល់ពេលចេញទៅហើយ។

គេងើបមុខមើលម៉ោងហើយងាកមកសួរនាង៖

«ចង់យ៉ាងម៉េច?!»

«បើលោកទៅត្រូវជូនខ្ញុំទៅដែរ!»

«ទៅធ្វើអី? សុទ្ធតែប្រុសៗគេទៅនិយាយការរកស៊ី មានអីសប្បាយ!!»

«មានលោកនៅជាមួយតើខ្ញុំខ្លាចអីទៅ?!»

គេមិចភ្នែកហាក់រំភើបចិត្តភ្លេចគិតពីគំនិតខឹងនាងទាំងប៉ុន្មាន។ ចម្លើយលាន់មកខុសពីការព្រមាន៖

«បាន! រៀបចំខ្លួនទៅ!»

គេលែងដៃពីចង្កេះហើយដើរចេញពីទីនេះ។ តែគេក៏នឹកឃើញហើយងាកមកផ្តាំនាង៖

«ខាងក្រៅ មេឃរងាណាស់! កុំភ្លេចយកអាវវែងទៅ!»

គេចាកចេញ ឯនាងចូលមកក្នុងបន្ទប់ទឹកជាមួយLaptopនាង។ នាងChat ទៅរកអ្នកដែលត្រៀមនឹងជួយនាង។

«ខ្ញុំចេញទៅក្រៅជាមួយគេឥឡូវនេះ! ខ្ញុំភ័យតិចតួចដែរ មិនដឹងថាគេនាំទៅណាទេ! តែមើលទៅគេប្រហែលមិនដល់ថ្នាក់ធ្វើបាបខ្ញុំនៅក្រៅផ្ទះឡើយ! មិនដឹងដែរ គេម្តងអ៊ីចេះម្តងអ៊ីចុះ!»

នាងបិទកុំព្យូទ័រហើយរៀបចំខ្លួនយ៉ាងរហ័សតែមិនខ្ចីតុបតែងអ្វីឡើយព្រោះអារម្មណ៍បារម្ភតែនឹងរឿងរត់គេច។

នាងមិនគិតថាពេលនេះអាចធ្វើអ្វីបាននោះទេ ប៉ុន្តែថ្ងៃនោះនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនឹងមកដល់ ព្រោះមិត្តនាងសន្យាថាប្តីគេកំពុងគិតរឿងនេះយ៉ាងលឿនបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។

ប្តីរបស់អ្នកគ្រូនោះជាជនជាតិចិន គាត់មករស់នៅហុងកុងតាំងពីក្មេងគឺនៅដីកោះនេះ១៧ឆ្នំាមកហើយ។ បុរសនោះស្គាល់គេច្រើនហើយស្គាល់ភូមិសាស្ត្រនិងវិធីសាស្ត្រច្រើនណាស់ធ្វើឱ្យសៅនីភាមានសង្ឃឹមខ្ពស់ថាអាចជួយនាងចាកចេញពីឯករ៉េណាវិលទៅកម្ពុជាវិញឆាប់។

នាងចុះមកដល់ក្រោមហើយឃើញគេចុះមកដំណាលគ្នា។

គេងើបមុខសម្លឹងនាងមិនចេញស្ដីអ្វីទេដើរមុនសំដៅទៅរកឡានដែលឈប់ចាំ គេឱ្យសញ្ញាទៅសូហ្វ័រឱ្យចុះហើយខ្លួនគេឡើងបើកឡានខ្លួនឯងទេម្ដង។

«គេមិនទៅធ្វើការរបស់គេ បានជាមកធ្វើសូហ្វ័រហើយចេញក្រៅតែពីរនាក់យើង?»

នារីគិតដោយឈរក្បែរឡាន។

គេរវៃកញ្ចក់មកឌឺនាង៖

«ម៉េចហើយ? ម៉ោងទើប១យប់ហ្នឹង ងងុយហើយហ្អី!»

នាងប្រែទឹកមុខធ្វើជារីករាយហើយដើរទៅរកទ្វារឡានម្ខាងទៀតដែលមានអង្គរក្សម្នាក់បើកជូនរួចជាស្រេច។

ទ្វារបិទវិញសឹងថាមិនចង់ទាន់ ឯករ៉េណា ចេញឡានរ៉ាវដូចកំពុងបោលប្រដេញគ្នា។

នាងភ័យតែមិនហ៊ានឃាត់គេទេ លុះដល់គេបន្ថែមល្បឿនលឿនទៅៗនាងក៏ងាកមកមើលមុខគេឃើញគេញញឹមស្រស់ ។

«យើងទៅណា!»

«ទៅរកកន្លែងថើបគ្នា!»

គេនេះយ៉ាប់ណាស់ ដែលនិយាយស្ដីចោលដឹងទំាងដង តែទោះយ៉ាងណា បបូរមាត់គេនិងសម្តីគេធ្វើឱ្យនាងខ្វល់ខ្វាយព្រោះចិត្តស្នេហាដែលធ្លាប់មានពីមុនមករកកលតែនឹងកម្រើកមកវិញជារឿយៗ។

នាងសួរខ្លួនឯងស្ងាត់ៗក្នុងចិត្ត៖

«សៅនីភាអើយ បើឯងបកទៅភ្នំពេញវិញ ឯងលែងបានឃើញគេទៀតហើយ! តើឯងនឹកគេដែរឬយ៉ាងណាប្រុសហិង្សានេះ!»

គេងាកមកខ្វាច់ប៉ះចំកែវភ្នែកស្រទន់ដែលស្រីស្អាតសម្លឹងគេស្ងប់ស្ងាត់។

សភាពស្លូតបូតរបស់សៅនីភាកាលពីអតីតកាលលេចឡើងមកវិញ គ្របបាត់ភាពជាស្រីមុខរឹងដែលគេទើបតែបានដាក់ឈ្មោះថ្មីៗឱ្យនាង។

គេភាំងតិចតួចនឹងសម្រស់ធម្មជាតិ ហើយនិងកែវភ្នែកស្មោះត្រង់ដែលនាងសម្លឹងមក។

ឯករ៉េណាឈប់ញញឹមហើយធ្វើមុខស្មើសម្លឹងនាងតបវិញ។

ស្រីស្ងួនព្រិចភ្នែកសួរគេ៖

«ក្រែងលោកត្រូវទៅចួបគេ?»

«Cancel ចោលអស់ហើយ!»

«ហេតុអី!»

«អូក្រែងព្រះនាងម្ចាស់ចង់ដើរលេងហ្អី?!»

«លោកកុំធ្វើពុតមើលតែលោកហ្នឹងល្អហ្នឹងខ្ញុំណាស់អ៊ីចឹង!»

នាងរអ៊ូហើយងាកមុខចេញតាំងក្រញូវគេក៏រអ៊ូក្រញូវដូចគ្នា៖

«ចិត្តល្អរន្ទះបាញ់!»

គេឈប់ឡានង៉ក់ពីក្រោយបារមួយដែលជះរស្មីភ្លើងពណ៌ចិញ្ចាច ទោះបីជាទីនេះស្ងាត់ជ្រងំ ប៉ុន្តែនីភាលឺស្នូរភ្លេងនិងសំណើចលាន់មកពីក្នុង។

នាងឈានជើងចុះហើយគេដើរមកក្រៀកចង្កេះនាងចូល។

ផ្សែងបារីនិងក្លិនជាច្រើនបញ្ចូលគ្នា បុកមកប៉ះប្រុសស្រីទាំងទ្វេគ្រាន់តែគេរុញទ្វារហើយនាំនាងដើរទៅក្នុង។

សូរសព្ទតន្ត្រីលាន់រំពងហើយជនជាតិចិននិយាយគ្នាហ៊ោកញ្ជៀវឮៗ ប្រណាំងស្នូរតន្ត្រី។

គ្រប់គ្នាឃើញឯករ៉េណាគ្រាន់តែនិយាយ Hiហើយគេចចេញអស់។

«ម្នាក់នេះមិនដឹងដើរវាយតប់អ្នកណាខ្លះទេ បានជាមិនមានគេមករាក់ទាក់ជល់កែវសូម្បីម្នាក់!»

នាងគិតមិនទាន់បានពីរដង្ហើមស្រួលបួលផង ស្រាប់តែឮសំឡេងគេខ្សឹប៖

«បងមិនដែលមកកន្លែងនេះទេ!»

ខ្មោចអីចូលគេបានជាគេនិយាយពីរោះដាក់នាងហើយហៅខ្លួនឯង«បង»ទៀត?

នាងតបសួរទាំងញញឹមតែមិនងាកមុខរកគេទេព្រោះនាងក្នុងរង្វង់ដៃគេស្រេចទៅហើយ៖

«ចុះម៏ធ្វើអីអ៊ីចឹង?!»

«កន្លែងនេះស្រួលឱបថើបគ្នាឈ្មោះវាគឺបារថើប!»

«គេចេះអានអក្សរហើយ!»

«អូ! ភ្លេចថា កូនគេចេះចិន!»

«ចុះលោកមិនចេះចិនមកនៅស្រុកចិនម៉េចទៅ?!»

«អង់គ្លេសជាភាសាទីមួយនៅទីនេះ! តែអ្នកបោសបង្គន់ ក៏ចេះអង់គ្លេសដែរសាកមើលទៅ!»

គេនាំនាងទៅអង្គុយនៅសាឡុងមួយកាច់ជ្រុងគ្មានភ្លើងបំភ្លឺទេគឺងងឹតស្លុបពឹងពន្លឺ ជះមកពីកន្លែងរាំតិចៗបំផុត។

អ្នករត់តុមកសួរនាំ គេឱ្យគេយកស្រាមកឱ្យ។

អ្នករត់តុចេញទៅមិនទាន់ផុតស្រួលបួល គេលាដៃឱបនាងឃ្វំាងហើយសម្លឹងមុខនាងមិនដាក់ភ្នែក។

បើថ្ងៃដែលគេចេញពីភ្នំពេញមកជាមួយនាងហើយមិនបានទទួលសារដុតរបស់នាយសិទ្ធីស្នេហាពួកគេប្រហែលជាផ្អែមល្ហែមយូរមកហើយ ប៉ុន្តែទោះយ៉ាងណាយប់នេះចេញមកដើរលេងជាមួយគ្នាជាលើកដំបូង គេពិតជាចង់ភ្លេចចោលរឿងសៅហ្មងផងទំាងឡាយ ហើយពេលនាងងាកមក រកសួរនាំគេបបូរមាត់គេក៏ស្ទាក់មកបង្ខាំងការនិយាយរបស់នាង។

គេថើបនាងទាំងមិនទាន់បានផ្ដើមលួងលោមអ្វីបន្តិចហាក់បីដូចជាពេលជិះឡានមកជាមួយគ្នាអំបាញ់មិញគឺគេអត់ទ្រាំជាខ្លាំងមកហើយ។

អាវក្រៅនាងនៅមិនទាន់ដោះចេញផង គេឱបបណ្ដើរលូកដៃស្រាយឱ្យនាងបណ្ដើរសល់តែរ៉ូបទន់ល្មើយ ហើយរលោងគួរឱ្យចង់អង្អែលថ្នាក់ថ្នម។

បបូរមាត់របស់គេស្ថិតនៅនែបនិត្យនឹងអណ្ដាតរបស់នាងហើយនាងក៏បណ្ដោយព្រោះដឹងថាមិន អាចធ្វើអ្វីបាន ចំណែករីឯម្រាមដៃរបស់គេរត់រសិប ចុះឡើងពេញលើខ្នងនាង។ រាងកាយគេពេលនេះប្រៀបដូចជាទេវបុត្រទន់ភ្លន់ខុសគ្នាខ្លាំងណាស់ពីភាពជាមច្ចុរាជកាលពីយប់មកដល់ហុងកុងដំបូង។

រហូតដល់អ្នករត់តុមកដល់ទើបគេបន្ធូរដៃចេញ វិញហើយងើបមុខចេញពីស្រីតូច។

គេក្រោកចេញទៅទុកនាងឱ្យនៅអង្គុយម្នាក់ឯង តែឆ្លៀតផ្ដាំនាង៖

«កុំដើរទៅណាផ្ដេសផ្ដាស! អង្គុយហ្នឹងហើយគ្មានអ្នកណាហ៊ានឆាឆៅទេ!»

គេដើរទៅបន្ទប់ទឹករំងាប់កំសួលស្នេហាដែលពុះកញ្ជ្រោលអំបាញ់មិញមកវាក់អើស្រីសិចស៊ីស្រវឹងទន់ម្នាក់ឈរក្បែរទ្វារ។ ឯករ៉េណាមានសៅនីភាមកដែរ គេមិនចង់ដៀងភ្នែកទៅ មើលស្រីណាទៀតទេប៉ុន្តែស្រីស្អាតនោះហាក់ដូចកំពុងញញឹមមករកគេ។

គេងាកទៅខ្វាច់ ក្រហមមុខងាំងព្រោះនាងស្លៀកប៉ិតសឹងថាអ្វីៗនៅកណ្ដាលវាលទាំងអស់ហើយដែលសំខាន់នោះ គឺនាងមិនត្រឹមតែញញឹមទេ ប៉ុន្តែដើរសំដៅមកតែម្ដង….

ស្រីចិនហុងកុងខ្ចីល្វក់សដូចសម្លី ប៉ះដៃនាងទន់ដូចល្វាចេកមករេប៉ះលើខ្លួនប្រុសខ្មែរដែលកំពុងក្តៅបេះដូង រោលរាលធ្វើឱ្យនៅឈរធ្មាំងមើលសកម្មភាពនាង។

នាងស្អាតណាស់ហើយក្មេង ល្ហក់ទំនងជាកូនស្រីអ្នកមានដែលលួចដើរលេងចេញមកផឹកស្រាហើយមិនសូវប៉ិនក៏ស្រវឹងទន់។

ឯករ៉េណាឃើញនាងនឹកឃើញដល់ស្រីស្អាតរបស់ខ្លួន គេប្រលេះដៃនារីចិនចេញពីទ្រូងប្រុងចូលបន្ទប់ទឹកឱ្យឆាប់នឹងអាលបានចេញទៅចួបនីភា ដឹងអីស្រីនោះឱនមកតោងស្អិតដូចតុកកែបេះមិនចេញ….តណ្ហានៅមិនទាន់បានរំលត់មកប៉ះចំណីដល់មាត់ទៀត?….នាងតូចនោះរុញអ្នកលេងខ្មែរចូលប្រលោះមូយក្បែរបន្ទប់ទឹកដែលងងឹត ហើយនាងចាប់ផ្ដើមបំពេញចិត្តគេដែលកំពុងក្តៅរោលរាល….

…នៅឯណេះនីភាអង្គុយចំាំតែឯង….

សំឡេងមួយស្រែកហៅនាងតិចៗ៖

«ភា! ភា!»

នាងស្ទុះហើបគូទពីកៅអីព្រោះមិត្តនាងដែលបង្រៀនជាមួយគ្នានោះបានមកដល់ពីមុខនាងជាមួយនឹងប្ដីរបស់គេ។

ពួកគេស្លើតស្លក់តែនាងភ័យជាងពួកគេទៅទៀតព្រោះនាងយល់ថាឯករ៉េណានឹងវិលមកវិញឥឡូវមិនខាន។

«តោះទៅយើង!»

អ្នកគ្រូនោះតឿននីភាឱ្យចាកចេញជាមួយគេ។

នីភាសម្លឹងគេនិងប្តីរបស់គេដោយភិតភ័យងឿងឆ្ងល់លាយឡំគ្នា។

«ហេតុ…អី? ឯករ៉េណាគេទៅបន្ទប់ទឹក គេមកទាន់ឃើញអ្នកទំាងពីរឥឡូវហើយ!»

«គេមិនទាន់ចេញមកបានទេ! យើងមានស្រីម្នាក់កំពុងកាក់គេជាប់នៅទីនោះ! តោះលឿនឡើង!»

អ្នកគ្រូនោះខំមកជួយអូសដៃនីភាចេញទៅដោយមានប្តីនាងតាមរំពៃឆ្វេងស្តាំ ការពារពីក្រោយ។

គេទំាងបីរត់មកដល់រថយន្តមួយចត់ក្រោមម្លប់មែកឈើធំត្រឈឹងត្រឈៃ។

ឡានរឺយែរថយក្រោយ….នីភាដឹងថាពួកគេបាននាំនាងចេញពីជិវិតល្បងធំឯករ៉េណាដោយជោគជ័យហើយនៅពេលនេះ។

នាងរែភ្នេកទៅរកឡានគេដែលមុននេះ បានជូននាងមកតាមចិត្តដែលនាងចងហើយបង្គាប់គេ។

….ក្លិនស្នេហ៍របស់គេនៅសល់លើបបូរមាត់នាងនៅឡើយហើយរូបរាងស្នាមញញឹមព្រមទំាងរង្វង់ដៃគេដែលឱបត្រកងនាង គឺបានផ្តិតជាប់ក្នុងប្រអប់បេះដូងស្រីតូច។

«លាហើយ! ឯករ៉េណា!»

នាងនិយាយទំាងទឹកភ្នែកធ្លាក់ស្រក់ជាសម្ងាត់ក្នុងបេះដូង។

សៅនីភាឈ្ងោកមុខលែងសម្លឹងរថយន្តគេ ហើយនាងយល់ថាតទៅ នាងនឹងត្រូវរស់បំភ្លេចគេអនុស្សាវរីយ៍ទំាងប៉ុន្មានដែលមានមកជាមួយគ្នា។

«មានយកប៉ាស្ព័រមកទេភា?!»

អ្នកគ្រូដែលមកជួយ បានងាកមកសួរ។

នីភាងក់ក្បាលទំាងដៃនាងរាវដាក់ពីលើលិខិតឆ្លងដែនដែលនាងបានយកមកទុកក្នុងហោប៉ៅអាវធំតំាំងពីម្សិលមិញ។

សំឡេងស្ត្រីនោះនិយាយទៅកាន់ប្តីរបស់គាត់៖

«ឯករ៉េណាមកតាមយើងទាន់ដែរ?!»

ប្តីនោះជាជនជាតិចិន គេលបលួចមើលមុខនីភាតាមកញ្ចក់ឃើញនាងស្លេកងាំងភិតភ័យលាយស្រពោន ក៏និយាយ៖

«ប្រហែលមិនងាយទេ! ស្រីដែលយើងចួបនោះ ចំណាប់ណាស់ ប្រុសណាបានចួបសុទ្ធតែទៅណាមិនរួចទាំងអស់»

«លោកជួលមនុស្សស្រីឱ្យទាក់ទងគេ?!» នីភាភ្លាត់មាត់សួរ។

តែប្តីនោះមិនឆ្លើយទុកឱ្យប្រពន្ធឆ្លើយជំនួស៖

«ជាមួយឯករ៉េណាប្រហែលនាះជាវិធីតែមួយគត់ហើយមើលទៅ!»

នីភានៅស្ងៀមដោយសារនាងក៏មិនប្រាកដដែរថា តើឯករ៉េណាទៅបន្ទប់ទឹកហើយជាប់ក្រោមដៃស្រីជំនាញដែលប្តីប្រពន្ធនេះអះអាងមែនដែរឬយ៉ាងណា….

ស្ត្រីនោះនិយាយបន្ត៖

«យន្តហោះទៅភ្នំពេញវិញអត់មានពេលនេះទេ តែស្អីក៏យើងមិនហ៊ានទិញដែរពេលនេះខ្លាចគេទៅរកឯងដល់វាលយន្តហោះ! យកល្អលាក់ខ្លួនបួនដប់ថ្ងៃសិនបង្វែងដានគេ!»

នីភាងក់ក្បាល។ ទឹកមុខឯករ៉េណាដែលសម្លឹងនាងដោយកំហឹងដោយស្នេហាដោយស្រទន់និងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងរបស់គេបង្ហាញនៅចំពោះកែវភ្នែកនាងដូចកំពុងនៅក្បែរគ្នាបង្កើយ។

«គេងទៅ កន្លែងយើងទៅ នៅឆ្ងាយទៀត!»

នារីជាមិត្តនិយាយប្រាប់ព្រោះយល់ចិត្តនាងដែលនៅក្រៀមក្រំស្រលាញ់និងមិនងាយដាច់អាល័យពីគេ។

នីភាហើយធ្វើជាធ្មេចភ្នែក ប៉ុន្តែដោយពិបាកចិត្តពេកនាងក៏លង់លក់មែនទែន។

សូរចាប់ហ្វ្រាំងឡានបានធ្វើឱ្យនាងដឹងខ្លួនមកវិញ។

មេឃនៅងងឹតនៅឡើយ តែឡាននាងបែរជាឈប់។

ដោយសើងម៉ើងនីភាខំប្រមូលអារម្មណ៍មកវិញរកមើលក្រែងឃើញផ្ទះណាមួយ ដែលជាទីសំចតរបស់ខ្លួន ?

អត់ទេ….នាងមិនឃើញអ្វីក្រៅពីព្រិលពណ៌ប្រផេះ ជាការបង្ហាញថាតំបន់នេះត្រជាក់ជាងនៅតំបន់របស់ឯករ៉េណាទៅទៀត។

«ឱ!ព្រះអើយ!»

ស្ត្រីនោះលាន់មាត់ធ្វើឱ្យនីភាបុកពោះ។

ស្នូរបិទទ្វារឡានគ្រាំៗ ដែលមិនមែនជាឡាននាងកំពុងជិះធ្វើឱ្យស្រីតូចស្ទុះងើបពីការគេងទ្រេតមកអង្គុយត្រង់ខ្លួនហើយសម្លឹងទៅក្រៅ។

រថយន្តពីរបីគ្រឿងនៅព័ទ្ធជុំវិញពួកនាង ចំណែកនៅចំពីមុខគឺរថយន្តខ្មៅស្រិលមួយដែលមុននេះនាងមើលមិនឃើញព្រោះទើបងើបពីងងុយ។

តើគេប្រដេញគ្នាមកតំាងពីអង្កាល់…នាងមិនខ្វល់ទេ…ដែលត្រូវខ្វល់គឹមិនទាន់ទៅដល់គោលដៅផងប្តីប្រពន្ធនេះត្រូវឯករ៉េណាតាមមកទាន់កណ្តាលផ្លួវទៅហើយ…..

នីភារបូតដៃដែលខំក្តោបចូលគ្នាផ្តល់កម្ដៅចិត្ត ហើយភាពភិតភ័យរន្ធត់ដ៏ធំមិនធ្លាប់មានមួយបានសម្រុកមកធាក់រាងកាយនាងឱ្យទន់ល្មើយអស់កម្លាំងធេងតំាងពីក្បាលដល់ចុងជើង។

ឯករ៉េណាទៅណមិនឆ្ងាយពីជីវិតនាងពិតមែនហើយ…

….គេចុះពីលើឡានទំាងមុខក្រញូវៗហើយពួកដំរីទឹកបីបួននាក់តាមមកពីក្រោយ….មួយជំហានមួយជំហានដែលគេ ឈានមក បេះដូងនីភាសឹងថាគាំងលែងដកដង្ហើមរួច ព្រោះនាងយល់ថា មិនត្រឹមតែគ្មានជីវិតរស់ ក៏ថែមទំាងនាំគ្រោះឱ្យដល់ប្តីប្រពន្ធសប្បុរសនេះទៅទៀត។

….ខួរក្បាលស្រីតូចវិលខ្ញាល់រកមធ្យោបាយ….ទោះបីជានៅសល់តែប៉ុន្មានដង្ហើមទៀតក៏សៅនីភាយល់ថាខ្លួនឯងត្រូវតែធ្វើអ្វីម្យ៉ាង។

ប្តីប្រពន្ធនោះនៅទ្រឹងក្នុងភាពភ័យខ្លាចដូចគ្នា ដូច្នេះហើយសៅនីភាជាអ្នកធ្វើសកម្មភាព..។

នាងរុញទ្វារដើរចុះទៅ ហើយសំដៅរកបុរសម្នាក់នោះ។

ដែលសំខាន់គឺគេមិនមើលមុខនាងហើយដើរហួសពីនាងទៅទៀតធ្វើឱ្យស្រីតូចភាន់ភាំង….

គេដល់ថ្នាក់មិនខ្វល់…..សូម្បីតែនាងសុខចិត្តដើរមកទទួលទោសទៅហើយតើគេចង់បានអ្វីទៀត?

នាងនៅទ្រឹង ចំហមាត់ ហើយប្រញាប់ងាកក្រោយរត់ទៅតាមគេឱ្យបានមុនពេលគេទៅដល់ប្តីប្រពន្ធ នោះ។

នាងមិនដឹងធ្វើម៉េចមានតែឱបគេពីក្រោយដើម្បីបញ្ឈប់ដំណើរគេ….

….មិនមែននាងធ្ងន់ដល់គេបោះជំហានទៅមុខទៀតមិនរួចទេ តែឯករ៉េណាប្រហែលចាំចង់ស្តាប់ពាក្យនាងម្តងទៀត….វាជាឱកាសចុងក្រោយមុនពេលដែលគេផ្តល់មេរៀនឱ្យនាងចងចាំមួយជីវិត….

«បើមានលើកក្រោយ! មួយម៉ាត់ក៏មិនបាច់និយាយគ្នាដែរ!» សម្តីគេដែលព្រមាននាងថ្មីៗនេះរំឭកមកវិញក្នុងខួរក្បាលឆ្លេឆ្លារបស់ស្រីតូច។

ដៃនាងដែលឱបទ្រូងគេបានដឹងស្រេចហើយថាកំហឹងកំពុងតែធ្វើឱ្យបេះដូងគេលោតរំជួល។ គេប្រហែលខឹងប្តីប្រពន្ធនោះតិចតួចទេតែគេខឹងនាងខ្លំាង ដូច្នេះហើយបើចង់ឱ្យនាងឈឺហើយរាង មានតែប្រដៅប្តីប្រពន្ធនោះនៅនឹងមុខនាង។

នីភាយល់ចិត្តគេគ្រប់យ៉ាងតែនាងអន់ត្រង់ថានាងល្ងង់ដែលជឿថាស្រីចិនពូកែសិចនោះអាចពង្វក់ឯករ៉េណាឱ្យចោលនាងនៅកណ្តាលបារម្នាក់ឯងបាន។

ឃើញនាងឱបគេជាប់តែរកពាក្យនិយាយមកកាន់គេមិនរួច ម្រាមដៃគេលូកមកប្រលេះដៃនាងទាំងទ្វេចេញពីទ្រូង។

គឺគេធ្វើមួយទំហឹងកូនប្រុសតែម្តង។

នាងនៅប្រតោងហើយតក់ស្លុត….

«រ៉េណា សុំទោស!» នាងនិយាយដោយទ្រហោយំព្រោះភ័យពេក។

គេមិនឆ្លើយសូម្បីមួយម៉ាត់ដូច្នេះវាដូចណាស់ទៅនឹងការព្រមានរបស់គេ ដែលថាអ្វីក៏មិនបាច់និយាយដែរ បើនាងក្បត់សម្តីខ្លួនឯងដែលសន្យាថាលែងទៅណាទៀត។

ក្នុងពេលដៃនាងឱបគេលែងជាប់ស្រីតូចបង្វែរខ្លួនរត់ទៅចំពីមុខគេហើយឱបរារាំងគេម្តងទៀត។

«ឯករ៉េណា! កុំធ្វើអីពួកគេខ្ញុំអង្វរលោក!»

ដែលកាន់តែពិបាកគឺគេមិននិយាយរកនាង ហើយក៏មិនមើលមុខ។

គេប្រលេះដៃនាងចេញសាជាថ្មី ហើយរុញនាងទៅឱ្យពួកដំរីទឹក។ ពួកនោះចាប់នាងជាប់ ទុកឱ្យឯករ៉េណាដើរទៅបើកទ្វារឡានទាញបុរសជាប្តីនោះចេញមក។

សំឡេងគេស្រែកខ្លាំងៗលុបពីលើភាពងងឹតសូន្យសុងដោយស្បៃរាត្រី៖

«អ្ហែងខ្លាំងម៉េះអាខ្លាំង?!»

សៅនីភាបើកភ្នែកធំៗ….នាងតក់ស្លុតមិនមែនដោយសារមិនដែលឃើញគេស្រែកខឹងខ្លាំងថ្នាក់នេះនោះទេ តែនាងភាំងព្រោះគេនិយាយចិនកន្តាំងច្បាស់ដូចភាសាខ្មែរ។

ដេកឱបគេ ស្រលាញ់គេយូរហើយ នេះជាថ្ងៃដំបូងដែលនាងឮគេនិយាយចិន ហើយដឹងថាគេចេះចិន។

….ព្រោះតែដូច្នេះហើយបានជាពេលគេទន់ក្រោមដៃស្រីសិចស៊ីក្បែរបន្ទប់ទឹក នាងនោះនិយាយចិនឌឺគេថា «ក្រែងគេអួតថាបងឯងខ្លាំងហ្អី?» ធ្វើឱ្យឯករ៉េណភ្ញាក់ចេញពីរងើកតណ្ហា។

គេដឹងខ្លួនភ្លាមថាកំពុងធ្លាក់អន្ទាក់ហើយគេរត់មករកស្រីតូចម្ចាស់ចិត្ត។

ស្រីដែលគេស្រលាញ់ ធ្វើមឹះៗសន្យានឹងគេថាមិនទៅណាទៀត ទីបំផុតបានចាកចេញចោលគេនៅក្រោមល្បិចដ៏ថោកទាបអស់នេះមិនឱ្យទ្រូងនាយផ្ទុះដូចកំអែលភ្នំភ្លើងម៉េចនឹងបាន។

សៅនីភាឈរឆ្កុបនឹកដល់សម្តីនាងទំាងប៉ុន្មានដែលនិយាយភាសាចិនពីដើមដល់ចប់គេនេះចេះស្តាប់ទំាងអស់គ្រាន់តែគេមិននិយាយហើយមិនប្រាប់នាងថាគេចេះភាសានេះ។

នាងភ្ញាក់ដូចគេកន្ត្រាក់ត្រឹមពេលដែលឃើញគេក្របួចកអាវ ទាញបុរសជាប្តីចេញមក ហើយភរិយាដែលជាអ្នកគ្រូចេញមកតាមទំាងយំយែក។

នីភារលាស់ខ្លួនចេញពីដៃពួកអង្គរក្ស។

ទោះរលាស់មិនបានសម្រេចតែនាងកញ្ជ្រោលជាខ្លាំង មិនដឹងនាងភ័យខ្លាចរ៉េណាប្រព្រឹត្តខុសឬភ័យអាណិតប្តីប្រពន្ធនោះជាងទេ។

«ឯករ៉េណា! ខ្ញុំឱ្យលោកឈប់ភ្លាម ហើយលែងគេ!»

នាងស្រែកជាភាសាចិនគឺស្រែកដោយភ្លាត់សំឡេង។

គេមិនចោលដៃដែលក្របួចបុរសនោះ តែគេបែរមុខមកមើលនាង។ ឯករ៉េណាមិននិយាយទេព្រោះបបូរមាត់គេដែលញញឹមឈឺចាប់មករកនាង ដូចចង់ប្រាប់នាងថា គេកំពុងត្រៀមឱ្យនាងមើលមេរៀនដែលគេនឹងប្រដៅនាង។

សៅនីភា ប្រាកដជាយល់អ្វីដែលគេកំពុងគិតជាងអ្នកណាៗទំាងអស់។

នាងខំាដៃអង្គរក្សរហូតដល់ពួកនោះទ្រំាមិនបានក៏របូតដៃចោលនាងអស់។

ស្រីតូចដើរទ្រេតទ្រោតមួយៗមករកឯករ៉េណា ដៃនាងលើកអ្វីម្យ៉ាងពីក្នុងហោប៉ៅមក លើកឡើងបង្ហាញដាក់ស្មើនឹងគ្រាប់ភ្នែករបស់គេ ហើយដៃនាងម្ខាងទៀតហែកវាទម្លាក់ទៅលើដីម្តងមួយសន្លឹក…

ឯករ៉េណាសម្លឹងសម្លឹងសន្លឹកក្រដាសទំាងនោះដែលហើររោយតាមខ្យល់។ គេមិនអាចធ្វើហីនិងកែវភ្នែករលោងខ្មៅរបស់ស្រីស្អាត ហូរទឹកភ្នែកមកយឺតៗនោះឡើយ….

«បើលោកមិនលែងពួកគេ….ខ្ញុំនឹងស្លាប់នៅទីនេះ គឺខ្ញុំនឹងខ្ទេចខ្ទីទៅសូន្យពីលោកនេះ ដូចប៉ាស្ព័ររបស់ខ្ញុំនេះដែរ!»

ឯករ៉េណាស្មានថាខ្លួនឯងកាចសាហាវ តែគេទើបតែដឹងថាស្រីតូចសំឡេងឆ្មាៗនេះរឹតតែកាចសាហាវជាងគេទៅទៀត។

បើនាងហែកបំផ្លាញបានសូម្បីតែប៉ាស្ព័រខ្លួនឯងផ្ទាល់ដែលជាវត្ថុសង្ឃឹមចុងក្រោយសម្រាប់ការចាកចេញពីដែនកោះនេះដោយគ្រាន់តែដើម្បីការពារប្តីប្រពន្ធពីរនាក់ ឯករ៉េណាជឿណាស់ថានាងនឹងអាចសូម្បីតែបញ្ចប់ជីវិតខ្លួនឯងដូចគ្នា គឺដូចដែលសម្តីនាងបាននិយាយ ដើម្បីតែយកឈ្នះភាពឃោរឃៅរបស់ឯករ៉េណា។

រឿង៖ ភ្នំពេញអើយបងនឹកអូន ភាគទី១៥

Bo Bo — Mon, 18 Sep 2023 13:03:10 +0000

សៅនីភា នារីមួហ្មងក្នុងចិត្តជាខ្លាំង។ នាងទាញមួលសោអស់មួយទំហឹងធ្វើឱ្យទ្វាររបើកមកខាងក្នុងប៉ើងរ៉ើងខ្ទាតនាងទៅលើឥដ្ឋ។

ឯករ៉េណាបង្ហាញខ្លួនដូចខ្មោចឆៅព្រោះគេឈរឆ្កុប ហើយនៅខាងក្រៅងងឹតមិនបើកភ្លើងច្បាស់។

គេគ្មានចេតនាមកលើកត្រកងនាងឡើងទេ តែរុញទ្វារបិទទៅវិញគ្រឹប ហើយដើរតម្រង់ទៅបន្ទប់ទឹក។

ពីក្រោយខ្នងនាង គេបើកទឹកឈូរលុបលាងមុខ។

ជាទម្លាប់របស់គេ ពេលគេខឹងនាង គឺគេតែងធ្វើដូច្នេះដើម្បីសម្រន់កំហឹងខ្លះ ខ្លាចថាខ្លួននឹងទប់ចិត្តមិនបានប្រើដៃជើងទៅលើនាង។

ចំណែកនីភាវិញ នាងកាន់តែទោមនស្សនឹងសកម្មភាពផ្ទុយគ្នាទាំងស្រុងរបស់គេកាលពីនៅភ្នំពេញល្បួងឱ្យនាងមក ហើយនឹងពេលមកដល់កាលណាផ្លាស់ចរិត១៨០ដឺក្រេ។

នាងក្រោកដើរដោយខ្លួនឯង ហើយតម្រង់ទៅក្បែរបន្ទប់ទឹក ព្រមទាំងនិយាយសួរគេភ្លាមៗមិនបង្អង់យូរ។

«ឯណាប៉ាស្ព័រខ្ញុំ!»

គេមិននិយាយស្តី គិតពីបន្តការងារនៅនឹងមុខរ៉ូប៊ីណេ។

នាងដើរទៅកាន់តែជិត គេក៏បែរមកឃ្វាំងមកសម្លឹងមុខនាង។

ដង្ហើមគេជះក្លិនស្រាឆួល។

នាងដឹងថាគេពូកែផឹកណាស់ហើយមិនងាយក្រហមមុខទេ ពេលនេះមុខគេក្រហមងាំងបានន័យថាគេផឹកច្រើនមែនទែនហើយ។

នាងរលីងរលោងព្រោះកំហឹងហើយសម្លក់ភ្នែកទំាងគូរដ៏ឆ្មើងឆ្មៃរបស់គេ។ គេមិនបានសម្លឹងមកនាងព្រោះស្រលាញ់ទេ ចុះអ្វីៗមុននេះ អនុស្សាវរីយនៅឯចម្ការនិងចិញ្ចៀនដែលនាងពាក់នៅលើដៃនៅឡើយនេះ?

នាងនិយាយអណ្ដឺតអណ្ដក៖

«មនុស្សបោកប្រាស់!»

គេលើកដៃស្តាំមកប៉ះថ្ពាល់នាង ហើយម្រាមមេដៃរបស់គេគ្រវាសទម្លាក់ទឹកភ្នែកនាងដែលហូរចុះមកច្រវាត់។

ឯករ៉េណាបង្ហើបមាត់គេ និយាយសំឡេងក្ងួរៗព្រោះស្រវឹង៖

«ទ្រាំៗទៅ! ព្រោះថាទៅណាក៏មិនរួចដែរ!»

បបូរមាត់គេរេចុះឡើងឌឺនាង ចំអកឱ្យទឹកភ្នែកនីភាដែលស្រក់មកព្រោះតូចចិត្ត។ នាងដឹងថាគេមានចេតនាលាក់ទុកលិខិតឆ្លងដែននាង គឺអ្វីៗដូចដែលសិទ្ធីសរសេរមកប្រាប់។

នីភានិយាយតបវិញរ៉ាវ៖

«ឃាំងបានតែខ្លួនទេ ឯករ៉េណា!»

នាងគ្រវាសដៃចេញពីថ្ពាល់ តែគេលឿនជាង គេគ្រលាស់បាតដៃមកវិញចាប់កដៃនាង ទាញគ្រវែងទម្លាក់មួយទំហឹងទៅលើគ្រែភីង។

ជាលើកទីមួយដែលនាងត្រូវគេប្រើកម្លាំងខ្លាំងយ៉ាងនេះជាមួយនាង។

គឺគេផ្ទុះកំហឹងខ្លាំង ដែលសម្តីនាងដូចគ្នាពេកនឹងសម្តីនាយសិទ្ធីដែលសរសេរមកក្នុងSMSមុនពេលគេគ្រវែងទូរសព្ទនាងចោលនោះ។

គេស្ទុះទៅពោបពីលើស្រីតូច ទំាងក្លិនស្រាជះមកស្មើនឹងភាពស្រវឹងជោករបស់គេ។

នាងតូចបិទច្រមុះ តែត្រចៀកនាងឮសម្តីគេដែលនិយាយទាំងអង្គ្រឺតធ្មេញ៖

«ត្រឹមតែខ្លួន វាគ្រប់គ្រាន់ហើយ!»

នាងដឹងថាគេចង់ធ្វើអ្វី ហើយនាងប្រាកដណាស់ថាមិនព្រមដាច់ខាត។

គេនេះស្រវឹងហើយថែមទំាងធ្វើរឿងគួរឱ្យក្តៅចិត្តទៀត ស្រីឯណាទៅមានអារម្មណ៍ស្នេហាជាមួយគេ។

គេសង្កត់នាងជាប់ ហើយដៃគេម្ខាងទន្ទ្រានរោយរាយពាសពេញរាងកាយនាង។

សកម្មភាពគេហាក់ដូចជាមិនអស់ចិត្តថា តើនាងជាកម្មសិទ្ធរបស់គេឬរបស់អ្នកណាផ្សេងទៀតបានជានាងមិនល្អនឹងគេ មានពុតត្បុតចំពោះគេ។

ចិត្តគេកំពុងឈឺចាប់ហើយមិនអាចប្រឈមមុខបាននឹងរឿងដែលគេទើបនឹងដឹងថា នាងឱបគេដើម្បីការពារប្រុសម្នាក់នោះ។

នីភាច្រានក៏ច្រានក្តិចក៏ក្តិច តែគេនៅជាប់ម៉ឹងដូចថ្មមិនខ្ចីឈឺមិនខ្ចីរំញោច។

នាងប្រឹងវាចាទំាងហត់គឃូសដោយសារតស៊ូជាមួយគេ៖

«លែងខ្ញុំឮអត់!»

ឯករ៉េណាសើចស្ងួត ទល់មុខរបស់គេទៅនឹងមុខនាង ព្រមជាមួយសម្តីក្ងួរក្រោមអំណាចជាតិស្រវឹង៖

«ប្រឹងធ្វើអី? បើដឹងថាអត់ប្រយោជន៍ហើយ!»

ពេលដែលនាងទទួលអារម្មណ៍ថា គេមិនមែនកំពុងមានសេចក្ដីត្រេកត្រអាលនោះ នីភាបន្ថយដៃឈប់ប្រឆាំងនឹងគេ ដោយសង្ឃឹមថាការនេះអាចជួយឱ្យគេឈប់មានៈហើយដកថយ ប៉ុន្តែវាខុសពីការគិតរបស់នាង តណ្ហាបុរសអាចមានឡើងទំាងងងឹតងងល់មិនថាពេលគេសប្បាយចិត្តឬមានកំហឹងក្នុងចិត្តឡើយ។

សេចក្ដីច្រណែនប្រចណ្ឌមិនងាយដូរមកដោយការយល់ចិត្តនិងអាណិតអាសូរភ្លាមៗបានឯណា ឯករ៉េណាដឹងតែម្យ៉ាងគត់គឺ គេត្រូវតែឈ្នះ។

នៅពេលដំបូង គេត្រឹមហាក់បីដូចចង់សង្កត់ឱ្យនាងឈប់រើ តែពេលនាងបណ្តោយឱ្យគេឆាប់ចប់កំហឹង គេបែរជាយល់ថា ការរួមភេទជាមួយនឹងនាងហាក់បីដូចជាថ្នូរនឹងអ្វីម្យ៉ាងទៅវិញ។

បេះដូងរងទុក្ខសោកបូកផ្សំនិងការកើនឡើងនូវសេចក្តីអស់សង្ឃឹម គេមិនបានខ្វល់ទេថាសកម្មភាពគេកំពុងហួសពីព្រំដែនទៅជាការរំលោភបំពានរាងកាយនាងយ៉ាងកំរោល។

ស្រីស្អាតខំទប់យ៉ាងណាដើម្បីទទួលកំហឹងចិត្តអ្នកដែលនាងបានស្រលាញ់ តែនាងមិនអាចគេចផុតពីការឈឺចាប់រាងកាយនេះបាន ទើបខំរុញឱ្យដៃរបស់គេចេញពីរាងកាយ ហើយយំឮៗព្រោះតែនាងឈឺទំាងកាយឈឺទំាងចិត្ត។

ឯករ៉េណា ផ្អៀងមកជិតត្រចៀកនាងជាមួយសម្ដីរអ៊ូរទាំថា៖

«យំធ្វើអី! ក្រែងយើងស្ម័គ្រចិត្តមកធ្វើអ៊ីចឹងអី្ហ? ក្រែងគ្រាន់បើណាស់ស្រីជើងល្អ?»

នាងខិតខំប្រឆាំងនឹងការរឹតត្បិតដ៏ឈឺចាប់របស់គេ។

រាងកាយនាងតូច មិនទាន់ថ្នឹកក្នុងការទទួលយកការវាយប្រហាររបស់បុរសៗនៅឡើយ ទម្រាំបើគេនេះកាចសាហាវ ចង់ឱ្យនាងទ្រំាទំាងឈឺចាប់ស្ទើរដាច់ដង្ហើមម្តងៗនេះម៉េចនឹងបាន?

នីភាភិតភ័យស្ទើរគាំងបេះដូងពេលដែលគេឱនទៅរកដើមទ្រូងនាង ហើយរក្សាទុកមាត់បបូរមាត់ហាស្តីគម្រោះគម្រើយរបស់គេនៅទីនោះ។

ជំនួសឱ្យការនិយាយស្តី គេចាយវាយស្នាមថើបរបស់គេយ៉ាងខ្ជះខ្ជាយនៅលើផ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតនៃរាងកាយមនុស្សស្រី ក៏ជាស្រីដែលធ្វើឱ្យគេស្រលាញ់និងឈឺចាប់លាយឡំគ្នា។

ស្រីតូចទទួលអារម្មណ៍ថារាងកាយរបស់នាងត្រូវបានគេប្រដូចទៅនឹងរបស់លេងគ្មានតម្លៃដូចជាធូលីដី ហើយរាល់ការប៉ះទង្គិចគ្នាដែលគេផ្តល់មកគ្មានទេសេចក្តីស្រលាញ់និងភាពកក់ក្តៅដូចកាលរាត្រីដំបូងនៅស្រុកខ្មែរ។ នាងគិតក្នុងចិត្តម្នាក់ឯងយ៉ាងតូចចិត្ត៖

«តើលោកទុកខ្ញុំជាស្រីផ្កាមាសម្នាក់ ឬមួយទុកខ្ញុំជាអ្នកទោសម្នាក់ទៅឯករ៉េណា!»

នាងចង់ឈប់និយាយរកគេ តែនាងមិនអាចទេ ព្រោះនាងត្រូវតែប្រាប់គេឱ្យដឹងថានាងឈឺខ្លាំងណាស់ ហើយនាងជិតស្លាប់ហើយ។

នាងយំរហាមហើយនិយាយឡើងទាំងខ្លោចផ្សា៖

«សម្លាប់ខ្ញុំតែម្តងទៅឯករ៉េណា?!»

បន្ទាប់មកគេដកដៃធ្ងន់ៗនោះចេញពីនាង គឺបន្ធូរការឈឺចាប់របស់នាង តែកែវភ្នែកគេនៅតែគ្មាននិយមន័យអ្វីស្មើនឹងការលើកលែងឱ្យនាងឡើយ។

គេសម្លឹងមកភ្នែកនីភាទំាងសងខាងក្រហមហើមពោរពេញទៅដោយជលនេត្រ។

នាងនិយាយអង្វរភា្លមៗនោះ៖

«ខ្ញុំឈឺណាស់រ៉េណា!»

គេមិនមាត់ ហើយដកភ្នែកមករកមើល ស្នាមជាំជាច្រើនលើសាច់សស្តើងនិងម៉ដ្ឋខៃដែលត្រូវរបួសជាំខ្មៅច្រើនកន្លែងដោយសារការថើបជញ្ជក់ក្រញីកក្រញក់របស់គេ។

ជាមួយស្លាកស្នាមទំាងនេះ នាងម៉េចក៏ត្រូវដេកឈឺខ្លួនមួយអាទិត្យដែរ។

គេមិនដឹងទេថាមួយប៉ប្រិចភ្នែកសោះគេសងសឹកនាងខ្លាំងយ៉ាងនេះ?

«មិនចង់ឈឺ នៅឱ្យស្ងៀមទៅ!»

គេគំហកតិចៗទំាងបង្ខំខ្លួនឯងកុំឱ្យខ្វល់អាណិតនាង។

ពេលដែលឯករ៉េណាឱនមុខទៅជាថ្មី នាងចាប់ផ្តើមបិទភ្នែកស្រែកយំ។

ដៃគេរុករកអាថ៌កំបាំងលើដងខ្លួននាងសាជាថ្មីតាមចិត្តនឹកឃើញរបស់គេ គ្រាន់តែគេមិនប្រើកម្លាំងដៃធ្ងន់ៗតាមអំពើចិត្តទៀតទេ ប្រហែលជាគេកំពុងស្រន់កំហឹងវិញខ្លះពេលឃើញសត្រូវបេះដូងកំពុងឈឺចាប់ខ្លាំង។

រាងកាយទំាងទ្វេរមួលចូលគ្នា ក្រោមស្បៃសន្ធិយា រហូតដល់សំឡេងយំតិចតួចរបស់នាងរលត់ទៅបន្តិចម្តងៗសល់តែដង្ហើមស្នេហ៍តាមធម្មជាតិរបស់មនុស្សលោកនៅលើផែនដី។

ភាពត្រជាក់រងា រឹតរួតស្រីតូចតំាងពីក្នុងសុបិន្តរហូតដល់នាងដឹងខ្លួនបើកភ្នែកសន្សឹមៗ សម្លឹងភាពអណោចអធម៌នៃរាងកាយរបស់ខ្លួន ដែលសឹងថាគ្មានភួយដណ្តប់បានគ្រប់គ្រាន់ទើបបានរងាម្លឹងៗ។

នាងរេភ្នែកពិនិត្យ….គេមិននៅទៀតទេ….គឺចេញចោលនាងតាំងពីពេលណាក៏មិនដឹងព្រោះនាងបានលង់លក់នៅក្រោមទារុណកម្មស្នេហ៍របស់គេ។

….នាងទប់ចិត្តប៉ុនណាក៏មិនអាចទប់ទឹកភ្នែកបាន ព្រោះថាបុរសនេះសូម្បីតែទុកអនុស្សាវរីយ៍ល្អបន្តិចណាក៏គេគ្មាន។

សូម្បីតែដណ្តប់ភួយនាងមុនពេលចាកចេញក៏គេមិនធ្វើ នេះឬពាក្យដែលគេនិយាយថាស្រលាញ់ពេញមាត់កាលនៅភ្នំពេញ ដូច្នេះហើយនាយសិទ្ធីនិយាយថាគេបោកនាំនាងមក ជាការត្រឹមត្រូវណាស់។

នីភាក្រោកយឺតៗ ស្រាប់តែទទួលអារ្មណ៍ថា កជើងទំាងពីរឈឺបំផុត សឹងប្រេះឆ្អឹងចេញពីគ្នាបាន ។ គេប្រហែលចាប់កជើងនាងមួយទំហឹង បានជាថ្លោះហើមចុកចាប់ថ្នាក់នេះ។ ចំណែកផ្នែកផ្សេងៗទៀតនៃរាងកាយក៏មិនបាច់ថ្លែងទេ។

ស្រីស្អាតសំងំស្រក់ទឹកភ្នែកស្ងៀមស្ងាត់។

នេះឬលទ្ធផលស្រលាញ់មនុស្សពាល មនុស្សហិង្សា ដែលសង្គមគេមិនចូលចិត្ត គេមិនទទួលស្គាល់?

នាងអង្គុយយំអូសបន្លាយពេលវេលាដ៏ឯកោនិងខូចចិត្ត។

ពេញមួយថ្ងៃនាងមិនបានចេញពីបន្ទប់ ក៏គ្មានឯករ៉េណាឯណាមកសួរសុខទុក្ខមើលថានាងមានអ្វីចម្អែតក្រពះដែរឬអត់។

នីភាគេងលក់ទៅវិញ រហូតដល់រសៀលទើបនាងអាចមានកម្លាំងក្រោកឡើងមករកអាហារដោយសារក្រពះទាមទារ។

នាងងូតទឹកសម្អាតខ្លួនជាមួយទុក្ខក្រៀមក្រំដោយស្នាមជាំសេសសល់ពាសពេញរងាកាយ។

ជាមួយនំក្រៀមៗដែលជាប់មកក្នុងវ៉ាលិស នាងគ្មានអ្វីផ្សេងសម្រាប់កំដរក្រពះឡើយ។

នាងអង្គុយសំកុកក្បែរបង្អួចសម្លឹងទៅកាន់ទីក្រុងដែលគ្មានពន្លឺថ្ងៃ ពោរពេញដោយភាពត្រជាក់។

«ហុងកុងសម្រាប់ខ្ញុំ មានតែប៉ុណ្ណឹងមែនអត់?»

ស្នូរគោះទ្វារ នាងគ្រាន់តែបែរទៅ ទ្វារក៏របើក មានន័យថាការបើកបិទទ្វារក៏មិនមែនកម្មសិទ្ធិរបស់នាងដែរ។

មិនមែនឯករ៉េណាទេតែគឺអង្គរក្សសម្បុរខ្មៅម្នាក់របស់គេ។

ដំបូងនាងហាក់ភ័យដែលឃើញម្នាក់នោះចូលមក។

តែពេលដែលនាងស្ទុះក្រោកឈរ បែរជាឃើញគេនោះលុតជង្គង់សំពះនាង។

«មានរឿងអី?!»

នាងសួរដោយតក់ស្លុត។

«បងនីភា ជួយប្អូនខ្ញុំផងកុំឱ្យល្បងដេញវាទៅស្រុកខ្មែរវិញអី!»

ទម្លាប់នៅទីនេះទោះបីនាងក្មេងជាងក៏ដោយក៏ពួកអង្គរក្សហៅនាងថាបងដែរ ព្រោះទុកនាងដូចជាភរិយារបស់ម្ចាស់គេ។

នាងដកដង្ហើមធំ ព្រោះដឹងស្រេចថានាងគ្មានលទ្ធភាពឯណាទទួលខ្លួនជួយបុរសនេះទេ តែនាងនៅតែចង់ដឹងដំណើរដើមទង។

«ហេតុអី? ហេតុអីរ៉េណាបណ្តេញប្អូនបងទៅ? ហើយគ្រាន់តែទៅស្រុកខ្មែរវិញមានអីត្រូវពិបាកចិត្តដល់ថ្នាក់មកលុតជង្គង់?!»

បុរសនោះពន្យល់ទំាងរលីងរលោង៖

«វាជំពាក់បំណុលគេច្រើនគេតាមរកមុខវាក៏ច្រើន បើទៅមែនវាច្បាស់ជាទក់សាច់ហើយ!»

នីភាពិបាកចិត្ត។

នាងធុញថប់ជាខ្លាំងនឹងភាពតិរច្ឆានរបស់មនុស្សជុំវិញខ្លួន។

ស្រីស្អាតនៅស្ងៀម ស្តាប់គេនោះសារភាពបន្តហូរហែរ៖

«ម្សិលមិញវាលួចទៅលេងកាស៊ីណូ! ល្បងហាមដាច់ខាតថាបើប្អូនខ្ញុំទៅគាត់នឹងកាត់កាលវាចោល!»

នីភាស្រពោន នាងតបមួយៗទំាងញញឹមជូរចត់៖

«ហើយបងឯងគិតថា ខ្ញុំនេះហ្អីអាចជួយនិយាយឱ្យប្អូនបងឯងបាន?!»

នាងមិនចង់បង្ហើយឡើយថា នាងខ្លួនឯងក៏មិនដឹងរស់បានដល់ថ្ងៃណាដែរ។ នាងនិយាយរលីងរលោង៖

«បងមើលចុះ! គេយកខ្ញុំមកឃុំ បាយទឹកក៏បង្អត់! ខ្ញុំញាំតែនំក្រៀមពីបីនេះបងឯងក៏ឃើញដែរ!»

«ទ្វារបន្ទប់បងនីភាមានបិទឯណា! ប្រហែលល្បងគិតថាបងនីភាចុះទៅរកអីហូបនៅផ្ទះបាយ!»

ខ្ញុំដៀងភ្នែកសម្លឹងទ្វារ ឬមួយគេពិតជាធ្វើបាបអស់ចិត្តហើយមិនបានចាក់សោឃុំទេ។

ត្រូវហើយទោះគេឃុំនាងតើនាងទៅណាបានបើគ្មានប៉ាស្ព័រ។

រំពេចនោះ នាងនឹកឃើញដល់មធ្យោបាយមួយ…

«បងឈ្មោះអី?!»

«ឈ្មោះ សេង!»

«ចុះប្អូនបង?!»

«វាឈ្មោះសម្បត្តិ!»

«បងក្រោកសិនមក! ចុះឱ្យខ្ញុំជួយរបៀបម៉េច?!»

អង្គរក្សក្រោកមកឈរទន្ទឹមនឹងនាងហើយពន្យល់៖

«ជួយនិយាយជាមួយបងរ៉េណា បន្លប់គាត់ទៅ ពេលគាត់សប្បាយចិត្ត អ្វីក៏គាត់មិនរករឿងដែរ តែពេលនេះ គាត់អារម្មណ៍មិនល្អទេ!»

រឿងនេះនាងដឹងហើយ នាងក៏ជាអ្នកទើបតែរងកំហឹងគេរឿងអីនាងមិនដឹង? ស្រីស្អាតនិយាយមួយៗ៖

«បងមិនមែនមិនដឹងទេ! គាត់ក៏ខឹងខ្ញុំដូចគ្នា! ខ្ញុំយោងអាត្មាមិនរួចផង»

«តែគាត់មិនខឹងបងយូរទេ!» អង្គរក្សអះអាងព្រោះចិត្តគេយល់ថា នាងជាស្រីដែលឯករ៉េណាស្រលាញ់។

នីភាតបវិញ៖

«បងមិនដឹងការពិតទេ លើកនេះគេខឹងរឿងអីមិនដឹង គឺនិយាយគ្នាមិនដឹងរឿងទេ!»

អង្គរក្សនោះពន្យល់បន្ថែម៖

«ពេលបងនីភាមិននៅនឹងគាត់! គាត់រាល់យប់នៅអង្គុយសំកុកទីនេះ ហើយមើលfacebookរបស់បង!»

នីភាងើបមុខសម្លឹងបុរសនោះ ហើយនាងគ្រវីក្បាលយឺតៗ៖

«គេមិនស្រលាញ់ខ្ញុំថ្នាក់នេះទេបងសេង!»

«ជាការពិតគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែដឹង សូមបងនីភាជួយនិយាយអាសម្បត្តិផង!»

នីភារិះគិតដោយក្រៀមក្រំ។

នាងពោលមួយៗហាក់គ្មានកម្លាំងចិត្ត៖

«ចុះគេនៅឯណា?»

«ប្រហែលជាពួកថៅកែចិនៗហៅគាត់ទៅលេងបៀរ! កុំភ័យអីគាត់មិនងាយមកវិញទេ តិចណាស់ក៏ជិតភ្លឺដែរ!»

នាងគិតឃើញមធ្យោបាយមួយ ក៏និយាយភ្លាម៖

«បងសេង ក្បែរៗនេះមានផ្សារឬMallអ្វីទេ?!»

«មានប្រហែលបីបួនគីឡូម៉ែត្រ! បងនីភាត្រូវការទិញអ្វី?!»

នាងធ្វើជាទីទើរមុននឹងដាច់ចិត្តនិយាយ៖

«ខ្ញុំអត់មានខោអាវគេងទេ បងឃើញហើយមានតែខោអាវធុននេះ! មុនពេលរ៉េណាមកវិញខ្ញុំចង់ទិញខោអាវស្អាតៗខ្លះ!»

អង្គរក្សយល់ចិត្តនាង គេស្មានថានាងចង់ផ្គាប់ល្បងគេ បើល្បងគេសប្បាយចិត្តនាងក៏ប្រហែលអាចជួយប្អូនគេបាន។ គេយល់ព្រមជូននាងចេញទៅ ណាមួយឯករ៉េណាក៏មិនបានហាមប្រាមអង្គរក្សឱ្យឃុំនាងទុកដែរ។

និយាយរួមពួកអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងថា ពីរនាក់នេះកំពុងតែមើលមុខគ្នាមិនចំនោះឡើយ។

នាងរៀបចំខ្លួនត្រឹមត្រូវហើយស្លៀកពាក់ក្រាស់ៗឱ្យនាយសេងជូនចេញក្រៅ។ ទំាងស្បែកជើងនិងកាបូបគឺនាងត្រៀមជាស្រេចថាមិនវិលមកកាន់ទីនេះវិញឡើយ។

«ឯករ៉េណា ខ្ញុំកាត់ពីឆ្ងាយមកតាមលោក! ចិត្តខ្ញុំយល់ថាលោកជាស្នេហាពិតរបស់ខ្ញុំ! ប៉ុន្តែ ក្រៅពីការឈឺចាប់លោកមានអ្វីខ្លះផ្តល់ឱ្យខ្ញុំ! សូមរស់នៅសុខសប្បាយនឹងអ្វីដែលលោកកំពុងធ្វើចុះ បន្តធ្វើអំពើអាក្រក់និងបំផ្លាញសេចក្តីសុខអ្នកដទៃតាមដែលលោកសប្បាយចិត្តទៅចុះ! លាហើយ!»

នាងសរសេរពាក្យខ្លីនេះលើកូនក្រដាសពណ៌ស្អិតៗដែលនាងជាប់តាមកាបូបមកហើយបិទទុកនៅក្រោមខ្នើយ។ មិនយូរមិនឆាប់គេនឹងរកឃើញវា។

ស្រីតូចគិតដូច្នេះហើយ ចាកចេញជាមួយអង្គរក្ស។ នៅពេលរថយន្តនាយសេងលូនសន្សឹមៗចេញពីរបស់លំនៅដ្ឋានឯករ៉េណា នាងមានអារម្មណ៍ដូចចាបបានចេញពីទ្រុង។

នីភាដឹងថាពេលដែលនាងបានទៅដល់កន្លែងប៉ូលិសនាងនឹងអាចស្វែងរកជំនួយបានទោះនាងគ្មានលិខិតឆ្លងដែនក្តី។

ប្រសិនបើចាំបាច់នាងនឹងបង្ហាញស្លាកស្នាមដែលគេធ្វើបាបរាងកាយដើម្បីបានការជឿទុកចិត្ត។ ដោយអាងអាចនិយាយភាសាបានច្រើន នាងមិនខ្លាចអ្វីច្រើនជាងការវិលត្រលប់ទៅនៅក្បែរឯករ៉េណាវិញនោះឡើយ។

រថយន្តបោលមកបានជាងមួយគីឡូម៉េត្រ ស្នូរទូរសព្ទរបស់នាយសេងរោទ៍ឡើង បេះដូងនារីអ្នកគេចខ្លួនចាប់ផ្តើមភ័យក្ដុកក្ដួលៗ។

គ្មានវិធីអ្វីក្រៅពីបន់ស្រន់ថានេះពុំមែនជាឯករ៉េណាទៅចុះ។ ល្អហើយដែលនាយសេងទទួលទូរសព្ទមកនិយាយគ្មានប្រតិកម្មអ្វីប្លែកធ្វើ ឱ្យនាងធូរចិត្តរហូតដល់គេដាក់ទូរសព្ទចុះ។

អង្គរក្សបន្តបើករថយន្តធម្មតា ធ្វើអាយនាងកាន់តែមានសង្ឃឹម។

ដឹងអីភ្លាមនោះគេក៏មើលទៅក្រោយតាមកញ្ចក់ហើយរអ៊ូ៖

«ល្បងជិះមកតាមយើង?!»

នាងបែរក្រោយដោយព្រលឹងចុងសក់។ រថយន្តឯករ៉េណាពិតជានៅពីក្រោយ មិនដឹងជាគេឃើញនាងចេញមកយូរប៉ុនណាហើយ ឬមួយគេដល់ផ្ទះដឹងរឿងបាត់នាង ទើបប្រដេញឡានមក?

ប៉ុន្តែសន្ទុះរថយន្តគេដែលបោលមកឈប់មកង៉ក់ស្ទើររកតែនាយសេងអែបឡានមិនចង់ទាន់នោះធ្វើឱ្យនីភាភ័យបុកពោះខ្លាំងឡើងៗ។

ឯករ៉េណា រុញទ្វារឡានបើកហើយដើរចេញមកដោយមុខក្រញូវ….គេមិនប្រញាប់ទេ គឺគេដើរមកមួយៗ ប៉ុន្តែល្មមឱ្យនីភាភ័យគាំងចលនាមិនដឹងធ្វើម៉េចក៏អង្គុយឆ្ងក់សម្លឹងគេតាមសម្រួល។

គេដើរមកដល់ហួសពីកន្លែងនាយសេងអង្គុយបើកឡានហើយឱនមកមើលមុខនាងដែលសស្លាំងសម្លឹងមកគេវិញម៉ក់ៗ។

នាយសេងបើកកញ្ចក់ឱ្យទៀត ព្រោះមិនយល់សាច់រឿង។

ឯករ៉េណាសម្លឹងមុខនាង នារីដែលគេស្រលាញ់និងស្អប់ព្រមគ្នា តែមាត់គេបែរជាសួរទៅកូនចៅ៖

«គេនេះជួលអ្ហែងប៉ុន្មានឱ្យបើកឡានចេញមក!»

អង្គរក្សសេងហាក់មិនយល់ការណ៍ថាពីរនាក់នេះខឹងគ្នាទេ នាយក៏មិងមាំងងាកមើលមុខស្រីតូច។ នីភាអាល័យតែស្លេកស្លាំងសួរខ្លួនឯងថាតើឯករ៉េណាឃើញនាងតាមផ្លូវ ឬមួយគេទៅដល់ផ្ទះមិនឃើញនាងទើបបោះពួយចេញមកតាម? តើគេបានឃើញសំបុត្រដែលនាងសរសេរទុកនោះដែរទេ?នាងត្រូវត្រលប់ទៅកាន់ទីនោះវិញដែរឬអ្វី?

ឃើញគេសម្លឹងមក នាងធ្វើព្រងើយនាងរកលេសនិយាយបន្លប់៖

«ខ្ញុំឱ្យគាត់ជូនចេញមក!»

«ទៅណា?!» គេនិយាយដោយចោលភ្នែកមើលនាងទំាងសង្ស័យ។

«ទៅទិញរបស់ស្រីៗ លោកចង់ឱ្យខ្ញុំនិយាយឱ្យអស់ ច្បាស់លាស់គ្រប់មុខដែរទេ?»

«ខ្លាចអីនិយាយមក!» គេគំហកដាក់នាងតិចៗមិនព្រមចុះចាញ់ទេ។

គេងាកទៅរកនាយសេងដែលចំហមាត់ភ័យព្រោះមិនដែលឃើញពីរនាក់នេះទាស់សម្តីគ្នាធំៗ។

ឯករ៉េណាបែរមករកស្រីស្រស់វិញហើយបញ្ជាមួយៗ៖

«ចេញមក!»

នាងដឹងថាគេចង់ស៊ូសម្តីនាងច្រើនទៀតតែគេមិនចង់និយាយនៅមុខអង្គរក្ស។ នាងនៅស្កុបក្នុងឡានព្រោះមិនសប្បាយចិត្ត ឯដៃគេទាញទ្វាររបើកជាស្រេចហើយរលាស់អណ្តាតឈររង់ចាំនាងចេញ។

ស្រីស្អាតគ្មានផ្លូវអ្វីក្រៅពីក្រោកចេញមកយឺតៗ ហើយត្រូវគេអូសដៃឆ្ពោះទៅឡានរបស់គេ។

គេរុញនាងចូលទៅកន្លែងអង្គុយហើយទើបងាកមកឱ្យសញ្ញាឱ្យនាយសេងបើកឡានត្រលប់ទៅវិញម្នាក់ឯង។ ខ្លួនគេចូលមកបើកឡានដោយមាននារីមុខក្រញូវអង្គុយក្បែរ។ សេចក្តីសង្ឃឹមថានាងអាចរួចចេញពីឯករ៉េណាបានត្រូវបញ្ចប់។

«ស្មានថាគេមិនដឹងរឿងដែលយើងចង់រត់?»

«លោកគួរតែដឹងហើយ មុននិងក្រោយខ្ញុំគង់តែទៅ! ថ្ងៃនេះទៅមិនបានថ្ងៃណាមួយគង់តែទៅបាន! កុំគិតថាឃាំងខ្ញុំបានមួយជិវិតនោះ»

គេក្តៅស្លឹកត្រចៀកនឹងសម្តីនាង បង្រ្កាបនាងរួចហើយនៅតែមិនបាក់ធ្មុង ឯករ៉េណាខាំមាត់និយាយ៖

«អាសេងអើយអាសេង! ប្រដៅអ្ហែងម្តង!»

នីភាអស់ពីខឹងទៅជាហួសចិត្តនឹងចរិតមនុស្សប្រុសដែលនាងស្រលាញ់ នាងនិយាយតបវិញដោយក្រពាត់ដៃ៖

«ចង់កាប់សម្លាប់អ្នកណាស្រេចតែលោកទៅឯករ៉េណា! បើលោកមិនចេះស្រលាញ់កូនចៅខ្លួនឯង គ្មានពីណាជួយបាននោះទេ!»

ឯករ៉េណាដៃបង្វិលចង្កូតឡានបត់បកចូលផ្លូវផ្ទះគេ ហើយនិយាយតប៖

«ចាំបាច់អីកាប់សម្លាប់ បញ្វូនតែវាពីរនាក់បងប្អូនទៅស្រុកខ្មែរវិញ វាអស់រស់ទៅហើយ!»

នាងនឹកឃើញភ្លាមដល់បុរសនោះដែលកាលពីក្បាលល្ងាចចូលមកលុតជង្គង់ឱ្យនាងជួយ។ ប្អូនគេធ្វើកំហុសមិនទាន់សង្ឃឹមបានរួចខ្លួន ពេលនេះនាងនាំឱ្យបងមានបញ្ហានឹងឯករ៉េណាដោយមិនដឹងខ្លួនទៀត?

ស្រីតូចកើតចិត្តអាណិតបងប្អូនគេនោះ ហើយអង្គុយពិបាកចិត្តលែងខ្វល់រវល់ឆ្លើយឆ្លងនឹងបុរសមេក្លោង។

រឿង៖ ភ្នំពេញអើយបងនឹកអូន ភាគទី១៣

Bo Bo — Thu, 14 Sep 2023 13:00:00 +0000

អ្នកគ្រូចិនវាចាតបដោយពិបាកចិត្ត៖

«បងប្អូននឹងគ្នា ទោះជាម្ដាយទីទៃគង់តែឈាមជ័រតែមួយ! ពេលនេះប៉ាបងមិននៅ បងសិទ្ធីមិនត្រូវបង្កើតរឿងគុំគួនគ្នាចុះឡើងទេ! បញ្ចប់រឿងត្រឹមនេះចុះ!»

«ចុះអូនទៅជានានឹងវាធ្វើអី? មិនចង់ឱ្យគុំគួន ហេតុអីទៅរកវាចោលបង?!»

«ពីដើមមកខ្ញុំមិនដែលឈ្លោះនឹងគាត់ទេ! ខ្ញុំចោលគាត់ព្រោះជឿលោកអ៊ំថាបងសិទ្ធីស្រលាញ់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំជឿថាបងមិនចង់បានអ្វីក្រៅពីខ្ញុំ ហើយបើខ្ញុំរៀបការនឹងបង អ៊ំប្រុសអាចលាងកំហុសដែលជំពាក់គ្រួសារបងពីមុនក្នុងនាមជាឪពុកមិនបានមើលថែកូនផ្តល់ភាពកក់ក្តៅ! តែពេលនេះ….ខ្ញុំដឹងអស់ហើយ! ថាបងសិទ្ធី មិនមែននិយាយពិត! បងសិទ្ធីគ្រាន់តែចង់ធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងឱ្យឯករ៉េណាឈឺចាប់!…បើបងជាសុភាពបុរស ជាអ្នកចេះគិតមែន ឈប់ទៅ! ខ្ញុំនិយាយនឹងគាត់រួចហើយ អ្វីៗនឹងចប់! ឈប់បង្កើតរឿងចងកម្មពៀរវេរានឹងគ្នាទៅ! សូម្បីរឿងបងច្រានលោកអ៊ំក៏គាត់អហោសិកម្មឱ្យ!»

កំហឹងលេចចេញតាមចក្ខុសុភាពបុរស។ គេហាក់ភ្ញាក់ផ្អើល ដែលស្រីតូចដែលគេយល់ថាល្ងង់ ហាក់បីដូចជាដឹង ការពិតអស់ទៅហើយ តើនឹងមានពាក្យអ្វីអាចបញ្ចុះបញ្ចូលប្រើនាងទៀតបាន?

ទូរសព្ទនាងរោទ៍ នាងឃើញលេខក៏ដឹងថាមានរឿងអ្វីកើតឡើង។

មុនចុចទទួលនាងងាកទៅសម្លឹងថ្នល់ខាងក្រោម។

ទេវបុត្រស្នេហ៍នៅក្នុងរថយន្តរបស់គេ ហើយសំឡេងគេលាន់មកពេលនាងចុចទទួលភា្លម៖

«ចុះមកអត់? រាប់ដល់ដប់! បើអត់ទេ នឹងរង្គើហាងនេះទាំងព្រឹកហើយវ៉ី!»

គឺអ្នកលេងដែលនាងឱបគេជាប់បេះដូងកាលពីយប់មិញ។

គេរើជំងឺប្រចណ្ឌវិលក្បុង ពេលដែលក្រោកមកបាត់នាង ហើយបែរជាមកឃើញនាងអង្គុយកាហ្វេត្រជាក់ចិត្តជាមួយជំពូកមនុស្សដែលគេស្អប់ផុតលេខ។

នាងមិនមែនមិនដឹងទេ នាងមកចួបសិទ្ធីគ្រាន់តែជាពេលចុងក្រោយប៉ុណ្ណោះ។

នាងនិយាយមួយៗ៖

«ខ្ញុំទៅហើយ!»

ធីតាងាកមករកសុភាពបុរសដែលមុខក្រញូវ ព្រោះឃើញឡានសត្រូវនៅខាងក្រោម។ នីភានិយាយប្រាប់ទាំងក្រោកឡើងសន្សឹមៗផង។

«រឿងបងនិងបងប្រុសបង ខ្ញុំបានជ្រោមជ្រែងដល់ទីបំផុតហើយ! សម្រាប់លោកអ៊ំ ក៏ខ្ញុំយល់ថាខ្ញុំធ្វើបានល្អបំផុតដែរ! សន្តិភាពមានហើយ! ខ្ញុំនឹងនាំគេចេញពីភ្នំពេញទៅហុងកុងវិញ! បងគ្មានអ្នកណាតាមរករឿងទៀតទេ!»

នាងឈានជើងចេញតែគេនៅតែនិយាយមក មិនមានការអៀនប្រៀន៖

«បើអ៊ីចឹងឱ្យវាស៊ីញ៉េឱ្យផ្ទះលោកប៉ាមកបង!»

នីភាជ្រួញចិញ្ចើម។

ដើមដំបូងឪពុកឯករ៉េណាដែលថាគាត់ចង់ប៉ះប៉ូវសងកូនក្រៅផ្ទះម្នាក់នេះ ដោយឱ្យគេនូវមនុស្ស ស្រីដែលគេស្រលាញ់និងទ្រព្យមួយជំនួយ ប៉ុន្តែចុងក្រោយទៅនាងទើបតែដឹងនៅថ្ងៃដែលគេច្រានប៉ាគេនោះថាគោលដៅគេគឺចង់បាននឹងចង់ដណ្ដើមអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលឯករ៉េណាស្រលាញ់ ឱ្យគេរស់នៅដោយមិនសប្បាយចិត្ត។

នាងកុហកតុលាការក៏ដោយសារសំណូមពរមុនពេលដាច់ខ្យល់របស់ឪពុកគេតែប៉ុណ្ណោះ។

ម្សិលមិញទៀតសោតនាងទៅចួបឯករ៉េណា ព្រោះមិនចង់ឱ្យគេធ្វើសងសឹកចុះឡើងលើប្អូនប្រុសគេ ប៉ុន្តែមិនមែនមានន័យថា នាងនៅជឿសម្ដីនិងល្បិចកលសុភាពបុរសក្លែងក្លាយទៀតនោះឡើយ។

ពេលនេះនាងហួសចិត្តដែលគេបានធ្វើឱ្យឪពុកខ្លួនស្លាប់តែគាត់ព្យាយាមដង្ហើមចុងក្រោយការពារខ្លួនកុំឱ្យជាប់ទោស ហើយពេលនេះមិនគិតត្រេកអរ ថែមទាំងលោភលន់ចង់បានមរតកទៀត?

នាងគ្រវីក្បាលមុនពេលចាកចេញ៖

«បងឯងអស់កែហើយ!»

តរុណីរត់ចុះមកក្រោមល្មមពេលឯករ៉េណា ចេញពីឡានមកដោយគ្រវាត់ទ្វារបិទទៅវិញគ្រាំ ហាក់ខឹងសម្បាធ្វើ ឱ្យគ្រប់គ្នាដែលញាំកាហ្វេក្បែរនោះ ងើបមុខមើលមករហង់។

ស្រីតូចបញ្ឈប់ការរត់ ហើយដើរយឺតៗតម្រង់មករកគូស្នេហ៍ដែលគេកំពុងធ្វើមុខក្រញូវ ព្រោះភ្លើងប្រចែប្រចណ្ឌ។

នាងដឹងចិត្តគេ ថាគេកំពុងគិតពីអ្វី ដូច្នេះស្រីស្អាតញញឹម និយាយទៅរកឯករ៉េណាជាបន្ទាន់៖

«ចុះមកហើយ!»

បេះដូងគេឱ្យតែប៉ះស្នាមញញឹមនាងក៏លោតរំជួយ តែគេនៅរក្សាទឹកមុខមិនសប្បាយចិត្តដូចដើម គេនិយាយកំបុតៗ៖

«សប្បាយចិត្តអត់ បានមកលបលួចចួបគ្នាឆក់កណ្ដៀតហ្នឹង!?!»

គេដូចជាមិនព្រមបកក្រោយដើរត្រលប់ទៅរកឡានងាយៗសោះទោះនាងខំទាញដៃគេ តែគេដូចនៅប្រទាញរឹងរូសឈរកណ្ដាលវាល។

ហើយបើលោតែគេឈានឡើងទៅជាន់ខាងលើទៀត នាងមុខតែពិបាកមិនខាន។

ស្រីស្អាតនិយាយខ្សឹបៗ៖

«មិនមែនអ៊ីចឹងទេ! ខ្ញុំមកប្រាប់គេ ថាដាច់គ្នា!»

ឯករ៉េណាសប្បាយចិត្ត….ដៀងមកមើលមុខនាងពេលឮពាក្យដែលគេចង់ឮនេះ។ នាងងក់ក្បាលបញ្ជាក់ផ្ទួនសម្ដីខ្លួនហើយនិយាយឌឺគេវិញ៖

«ប៉ុណ្ណឹងបានឬនៅមនុស្សកំណាច?!»

«ស្រីមានល្បិច!»

«គេគ្មានល្បិចទេ!»

«ចូលឡានឆែកមើលសិនបានដឹង!»

គេញញឹមហើយប្រឡះកដៃមកចាប់ទាញនាងឱ្យទៅជាមួយ។

គូស្នេហ៍ទាំងពីរចាកចេញដោយមានក្តីសុខផ្លូវចិត្តជ្រាលជ្រៅជាមួយគ្នាក្រោមការតាមឃ្លាំរបស់នាយសិទ្ធីដែលពេញដោយការក្ដៅក្រហាយ។

រថយន្តបោលលើផ្លូវ តែនាងមិនដឹងអំពីគោលដៅទេ។

នីភានៅស្ងៀមពេលឃើញគេ ព្រោះនាងនឹកឃើញដល់សម្ដីប្អូនប្រុសគេដែលចង់បានទាំងផ្ទះរបស់គេទៀត។

«បើអាមួយហ្នឹងនៅមិនអស់ចិត្ត ហើយវាមកតោងទាមរញ៉េរញ៉ៃទៀត ចាំប្រដៅវាចេញម្ដង!»

តរុណីដកអារម្មណ៍ចេញពីកង្វល់ពេលឮគេរអ៊ូដូច្នេះ។ ស្រីស្អាតដកដង្ហើមធំ៖

«លោកបានសន្យាថាលើកលែងឱ្យគេ!»

ឯករ៉េណាឮសម្តីនាងគេបែរជានឹកឃើញឡើងវិញដល់អនុស្សាវរីយ៍ផ្អែមល្ហែមកាលពីប៉ុន្មានម៉ោងមុននេះ។

នឹកដល់ព្រហ្មចារីដែលស្រីស្ងួនដែលប្រគល់ឱ្យអ្នកដោយស្ម័គ្រចិត្ត ក៏នឹកដល់ស្នេហាដែលមើលទំនងទៅនាងក៏ស្រលាញ់អ្នកខ្លាំង ចុះហេតុអ្វី នៅមិននៅ នាងទៅទាក់ទងជាមួយប្រុសផ្សេងម្នាក់នោះនាំឱ្យកើតសៅហ្មងរញ៉េរញ៉ៃដល់ទឹកចិត្តគេ?

«រឿងស្រី និងរឿងឪពុក ខុសគ្នា!»

គេឆ្លើយគំរោះគំរើយ នាងនិយាយតបវិញព្រោះអន់ចិត្តដែលគេហៅនាងថា«ស្រី»៖

«អ៊ីចឹងឈប់ឡានទៅ!»

«ឈប់ធ្វើស្អី? សម្បូរប្រុសចាំដឹក?»

«ដើរល្អជាង!»

នាងនិយាយដោយបង្ហាញកំហឹងនៅចុងច្រមុះ។

គេនៅតែបើកឡានបន្ត៖

«កុំមកចង់បញ្ជាឆ្វេងស្ដាំលិចកើតតាមក្បាលចិត្ត!»

«ហើយកុំចង់បង្ខំមនុស្សដែលគេមិនចង់ជិះគេឱ្យគេមកជិះជាមួយ!»

គេជាន់ហ្វ្រាំងឈប់ឡានងឺតដែលនាងតវ៉ាគ្មានបាត់មួយម៉ាត់។

«ចង់ឱ្យអង្វរ?!»

នាងក៏មិនព្រមអន់ទាញទ្វារបើកឡានចុះក្រាក។

មុនពេលចេញឡានប្រែន គេឆ្លៀតស្រែកពីក្រោយនាង៖

«ដោះស្បែកជើងយួរផងទៅអូន!»

តំបន់នេះផុតពីផ្ទះឯករ៉េណាទៅគឺសម្បូរដីទំនេរទុកចោលណាស់ ដូច្នេះព្រឹកនេះគ្រប់យ៉ាងវិញខ្លួនស្ងាត់រកតែម៉ូតូឌុបមួយក៏គ្មានដែរ។

តែនីភាមិនបានពិបាកចិត្តឡើយ ព្រោះមិនយូរប៉ុន្មានឡានគេនោះបោលវិលមកវិញដូចដែលនាងគិតទុក។

គេឈប់ឡានក្បែរនាងហើយនាងឈរក្រពាត់ដៃសម្លឹងគេ ដោយញញឹមដែលបានឈ្នះចិត្តគេ។

គេបើកទ្វារឡានចុះមកដោយរុញទ្វារបិទទៅវិញគ្រាំ៖

«បានចិត្តណាស់ហ្ន៎!»

«ត្រូវតែអ៊ីចឹងខ្លះ!» នាងឆ្លើយហើយញញឹមឌឺគេជាងមុនទៀត។

«មុខហ្នឹងចង់ត្រូវទាំងថ្ងៃហើយ!»

«នរណាទំនេរម៉េះតាមមើលមុខគេហើយទាយឱ្យទៀត?!»

«ស្រីមានល្បិចឡើងឡានអត់?!»

«អត់គេអង្វរ ប្រាកដជាអត់ឡើងហើយ!»

នាងក្រពាត់ដៃងាកមុខចេញធ្វើមិនដឹង ព្រោះភាគីខាងប្រុសដែលចុះមកឈរពីមុខសម្លឹងមកសឹងឈ្លក់វង្វេងឱនមកលើកបីប្រលែងកណ្ដាលថ្ងៃទៅហើយ។

ដៃគេលូកមកកៀកចង្កេះនាង មិនមែនកៀកលេងទេ គឺទាញខ្លួននាងមកឱបកណ្ដាលថ្ងៃក្រហមច្រាល។

«រ៉េណា?!»

នាងហៅគេព្រោះភ្ញាក់នឹងចរិតដៃរហ័សរបស់គេ។

គេញញឹមសម្លឹងនាងមិនមាត់ នៅតែបន្តិចទៀតគេលែងខ្វល់អ្វីៗជុំវិញខ្លួនហើយជញ្ជក់ថើបបំបាត់សំឡេងតូចឆ្មាររបស់នាងទៅហើយ។

សូម្បីគេកំពុងគិតពីរឿងនេះ ក៏នាងដឹងដែរ គឺចិត្តឯករ៉េណាគិតអ្វី សៅនីភាដឹងមុនជានិច្ច។ នាងព្រមានគេខ្សឹបៗ៖

«ស្រុកខ្មែរណា៎មិនមែនហុងកុងទេ!»

គេទប់ចិត្តដែលកំពុងលោតរំជួលដោយភ្លើងស្នេហ៍យុវវ័យ។ មាត់និយាយទាំងកែវភ្នែកទំាងគូសម្លឹងនាងត្រជាក់ល្ហឹម៖

«អ៊ីចឹងយើងឆាប់ទៅហុងកុងទៅ! ទៅកន្លែងដែលយើងមានសេរីភាព ធ្វើអីក៏បាន!»

នាងទម្លាក់ស្នាមញញឹមទោះបីនាងដឹងថាគេនិយាយហើយធ្វើ គឺចំពេលនាងត្រូវការឱ្យគេចាកចេញពីកន្លែងដែលពោរពេញដោយការប្រទូសរ៉ាយរវាងគ្រួសារសាច់ឈាមឯងនេះប៉ុន្តែនាងនៅតែពិបាកដែលទៅតាមគេក្នុងនាមជាកូនស្រី។

ឃើញនាងស្រពោនគេកើតចិត្តមិនសប្បាយបន្ថែម៖

«មិនចង់ទៅទេដឹងហើយ ថានៅអាល័យ….!!»

«ឈប់និយាយអីស្មានៗទៅឯករ៉េណា!»

នាងរុញដៃគេចេញហើយដើរចូលអង្គុយក្នុងឡាន។

ប្រុសស្នេហ៍ចូលមកអង្គុយតាមនាងហើយក៏បើកឡានចេញទៅ។

នាងធ្វើមុខស្ងួត ចំណែកគេពោលឌឺដង៖

«បើស្រលាញ់ខាងណេះហើយមិនចង់មកតាមខាងណេះ មានតែយើងនៅនឹកខាងណោះ?! អ្ហះ! មិន ត្រូវ? ស្មានអី? បើមែន!»

នាងឈ្ងោកមុខពិបាកចិត្ត តែនាងពិតជាត្រូវតែនាំគេចេញពីទីនេះ។ នេះជាគម្រោងការរបស់នាង។

ស្រីតូចនិយាយដោយមិនមើលមុខគេគឺនិយាយស្លូតៗ៖

«ចុះលោកទៅចួបប៉ា ម៉ាក់ខ្ញុំដែរ?!»

គេភ្ញាក់ស្ទើរតែជាន់ហ្វ្រាំងសាជាថ្មី។

សម្ពាធនេះធ្វើឱ្យគេនៅស្ងៀម។

កាលដែលគេបានខ្លួនប្រាណនាងជារឿងមួយចំណែក នាំនាងចេញពីប្រទេសនេះជារឿងមួយទៀត។ គេនិយាយសោះអង្គើយ៖

«ចុះក្រែងយើងភ្ជាប់ពាក្យជាមួយអាចោលម្សៀតនោះ!»

នាងនៅស្ងៀមមិនតបត គេនិយាយបន្ថែម៖

«បានតើ! តោះនាំគ្នាទៅប្រាប់គាត់ទៅ ថាយើងចេញទៅរៀនបន្ត គឺនៅហុងកុង គឺចេញទៅដោយមានសង្សារជាអ្នករ៉ាប់រងថែទាំ!»

នាងរឹតតែនៅស្ងៀមព្រោះមើលទៅគេដូចជាគ្មានមួយម៉ាត់ណានិយាយថាចង់រៀបការជាមួយនាងឡើយ។

នាងលែងមាត់ក គេក៏ដូចគ្នា។

រហូតដល់ឡានគេឈប់ ទើបនាងងើបមុខសម្លឹងជុំវិញខ្លួន។

នាងស្គាល់ហើយ គឺចម្ការដែលកាលពី៦ខែមុន នាងបានដើរកម្សាន្តជាលើកដំបូងជាមួយគេ។ នាងញញឹមបន្ទាប់ពីស្រពោនអស់ពេលខ្លីមកនេះ។

គេបើកទ្វារចុះ ឯខាងនាងក៏ចុះដូចគ្នា។

នារីកូនកាត់ចិនឈានសន្សឹមៗសម្លឹងទៅសភាពជុំវិញខ្លួន។ ជារៀងរាល់យប់ទោះពេលនៅជាសង្សារឬពេលបែកពីគេ នាងតែងតែនឹកដល់ស្នេហ៍គ្រាដំបូងនៅទីនេះ។ នាងនឹកដល់សម្តីទំាងឡាយរបស់គេមិនដែលឱ្យភ្លេច…ហើយជានិច្ចជាកាលនាងនឹកដល់ស្នាមថើបដំបូងរបស់គេ។

«រ៉េណា!»

នាងហៅគេស្រាលៗ។ គេដើរមកក្បែរនាងដោយទឹកមុខរ៉ូមែនទិក៖

«សប្បាយចិត្តអត់?» គេសួរ។

នាងញញឹមសម្លឹងកែវភ្នែកនាយហើយសួរខ្សឹបៗ៖

«លោកជឿហើយមែនទេ ថាប្រុសម្នាក់នោះមិនទាន់ស្លាប់ទេ!»

គេមិនឆ្លើយហើយញញឹម នាងក៏ញញឹមតបដោយស្រដីទៀត៖

«តោះ ទៅមាត់ព្រែកទៅ ហើយយើងថតរូបលេង!»

«បង្ហោះfacebookទាក់ទងពួកប្រុសៗទៀត!» គេធ្វើជាឌឺ។

«អត់ខ្វល់នឹងពួកមនុស្សពូកែមួលបង្កាច់គេនោះទេ!»

នាងដើរសំដៅទីដៅដែលនាងស្គាល់ច្បាស់ ហើយរីករាយនឹងទិដ្ឋភាពនៅទីនោះជាខ្លាំងពិសេសបានក្បែរមនុស្សដែលនាងស្រលាញ់។

គូស្នេហ៍អង្គុយលេងលើកន្ទេលនៅឯជម្រាលស្មៅមាត់ព្រែក ទីកន្លែងដដែលដែលមានចំណីអាហាររៀបចំជាស្រេច។ ឯករ៉េណាឱបនាងពីក្រោយហើយចិត្តគេស្រមៃឃើញតែឆាករួមរស់ជាមួយគ្នាកាលពីយប់មិញ។

ក្នុងបេះដូងគេគ្មានប្រាថ្នាអ្វីក្រៅពីបានឱបរឹតនាងសាជាថ្មី គ្រាន់តែគេទប់ចិត្ត ព្រោះគិតថានាងនឹងមិនទៅណាទៀតឡើយ។

«អូនខឹងបងរឿងអីបានជាទៅទាក់ទងវា?!»

នាងពិបាកចិត្តពេលឮសំណួរនេះ។

នាងមិនចង់រំឭកអតីតកាលទេ តែរឿងទាំងអស់នោះនៅមិនទាន់ស្រាយស្រួលបួលសម្រាប់រ៉េណានៅឡើយ។

គេមិនដឹងទេថា ប៉ាគេធ្លាប់បានទៅរកនាង ហៅនាងថាជាកូនប្រសាពេញមាត់តែអង្វរនាងឱ្យរៀបការជាមួយកូនប្រុសពៅរបស់គាត់ដែលជាកូនគ្មានខាន់ស្លា។

គាត់អះអាងថាបើនាងព្រមទៅជាមួយបុរសនោះ អ្វីៗទាំងអស់គាត់ទុកឱ្យរ៉េណាហើយក្នុងនាមជាឪពុកម្នាក់ នាងបានជួយគាត់ឱ្យប៉ះប៉ូវនូវកំហុសជាមួយកូនប្រុសភរិយាចុង។

នាងដកដង្ហើមធំ៖

«ពេលនេះយើងនៅជាមួយគ្នាមែនទេ! យើងសប្បាយចិត្តជាងគេលើលោកនេះមែនទេ? ចុះបើសុំមិនឆ្លើយសំណួរលោក សុំត្រឹមតែសន្យាថា មិនទៅរកគេដូចកាលពីមុនទៀតជាដាច់ខាតតើបានទេ?!»

គេមិនមាត់ហើយហុចផ្លែក្រូចមួយមកឱ្យនាង។

«ញាំក្រូចថ្លុងទៅផ្អែមណាស់!»

«អ្នកណាដាំ!»

គេញញឹមប្រើម្រាមដៃមេចង្អុលទ្រូងខ្លួនឯង។ ស្រីតូចធ្វើជាចង់ក្អួតគឺប្រលែងលេងនឹងគេ៖

«ឯករ៉េណានេះហ្អីចេះដាំក្រូចថ្លុង!»

«អត់ជឿ?!»

«មានតែក្មេងហៀរសំបោរបានជឿ!»

«មើលដៃបងមើល៍ សមជាមនុស្សស្រណុកដែរ?!»

នាងសម្លឹងម្រាមដៃគេដែលដាក់មកលើភ្លៅនាង។

គេនិយាយបន្តពេលស្រីតូចអង្អែលដៃគេ។

«ជាង១២ឆ្នាំមុន បងមានគ្រោះថ្នាក់ធំមួយគឺ ប៉ាឈ្លោះជាមួយថៅកែថៃម្នាក់ គេគុំគួនហើយនាំគ្នាកាក់ផ្លូវគាត់រហូតក្រឡាប់ឡាន។ កូនចៅគាត់រំដោះគាត់ទៅបាត់ ឯបងវង្វេងតែឯងហើយរត់លូនគេចពេញព្រៃ! ពេលនោះហើយបងស្គាល់បងធម៌ម្នាក់ឈ្មោះរ៉េន! គាត់ជាបងធំ កាងព្រៃមួយនៅរតនគិរី!»

«អ្ហូ រាប់អានបងធម៌ក៏រើសយកបងធំដែរហ្ន៎!»

នាងនិយាយកំប្លែងលេងតែគេតូចចិត្ត។ ឱ្យតែនាងរិះគន់ចរិតគេដែលឆេវឆាវ ហិង្សា នាងចេះតែនឹកឃើញទៅដល់សុភាពបុរសជ្រែកស្នេហ៍នោះ។

គេរអ៊ូ៖

«ម៉េច? ចុះមិនទៅរកពួកអាសុភាពកេះឆ្នាំងបាយធ្លុះអស់ហ្នឹងទៅ!»

នាងញញឹមខ្ជឹប ហើយលួងគេ៖

«និយាយទៀតមកណ៎ា!»

ឯករ៉េណាដៀងភ្នែកសម្លឹងច្រមុះស្រួចតូចដែលផ្តេកក្បាលនាងមកក្បែរដៃឆ្វេងនាយ។ គេនិយាយបន្តប្រាប់ស្រីស្នេហ៍៖

«គាត់ជាមេកម្មករដែលមានកំណើតជាក្មេងកំព្រា មានបងប្អូនតែពីរនាក់គត់! គាត់មានជជ្រើសស្អីទៅក្រៅពីទៅរស់នៅកាងព្រៃឱ្យគេនៅការដ្ឋាន? ពុំនោះទេមានតែដាច់ពោះ? ទោះយ៉ាងណាគាត់ល្អចិត្ត គ្រាន់ជាងពួកថៅកែចិត្តចោរនៅភ្នំពេញដែលតាមសម្លាប់យើងហើយធ្វើជាល្អណាស់នៅនឹងមុខ ចួបពេលណាសុទ្ធតែរលាក់ដៃហៅគ្នាថាពួកម៉ាក! គាត់បានចែកចំណែកបាយគាត់មកឱ្យយើងរាប់ខែ!»

«ពិតជាល្អមែន! ឥឡូវគាត់នៅឯណា!»

«បងធ្លាប់ហៅគាត់ទៅលេងហុងកុង! ហើយជូនគាត់ដើរលេងគ្រប់ឋានសួគ៌លើលោក!»

«លោកចិត្តល្អ មានកតញ្ញូណាស់ឯករ៉េណា!»

«ទើបតែដឹងទេស្រីល្ងង់?»

«មកពីលោកធ្វើខ្លួនខាងក្រៅដូចជាពួកមនុស្សគ្មានចិត្តគ្មានថ្លើមតើ អ្នកណាដឹងពីបេះដូងខាងក្នុងទៅ?!»

គេដៀងសម្លឹងនាងមិនចេញស្តីតែសេចក្តីស្នេហាបញ្ចេញមកជ្រាលជ្រៅថាគេពេញចិត្តស្រីម្នាក់ នេះជាទីបំផុត។

នាងងើបមុខសម្លឹងគេវិញហើយបបូរមាត់ទាំងទ្វេញញឹមរកគ្នា។

«និយាយទៀតទៅ ពេលណាលោកទៅលេងគាត់ទៀត? គាត់នៅរតនគិរីមែនទេ?! លោកគិតចង់នាំនីភាទៅលេងទីនោះដែរ? ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់រតនគិរីទេ!»

«គាត់ស្លាប់ហើយ!»

«អូ!»

«ត្រូវហើយ គ្មានអ្នកណាអមតៈទេ តែមនុស្សដែលល្អចំពោះយើងពិតជាឆាប់ទៅពេកហើយ!»

«គាត់ឈឺ?!»

«ពួកមានរឿងជាមួយបង រកបងមិនឃើញ វាទៅធ្វើបាបគាត់! មើលពីក្រៅទៅគឺឈើរលំលើគាត់តែបងដឹងថាជាគម្រោងការពួកវា!»

នាងក្រៀមក្រំដៃនាងក្ដាប់គេចាប់ដោយសារចិត្តនាងភិតភ័យ។

គេយល់ចិត្តនាងក៏និយាយស្ដីលួងលោម៖

«ពួកវាចូលដេកគុកអស់ហើយឈប់ភ័យទៅ!»

«ខ្ញុំមិនភ័យពួកគេមកធ្វើបាបលោកទេរ៉េណា! តែខ្លាចលោកទៅរករឿងគេនាំទុក្ខទោសមកខ្លួនឯង!»

គេញញឹមស្ងួត៖

«បងបានសន្យានឹងបងរ៉េន ថាប្អូនប្រុសគាត់ជាប្អូនរបស់បង! ទាវនីណា ប្អូនតែមួយគត់របស់បងដែលកំពុងរៀននៅហុងកុង បងនឹងលើកឱ្យគេនោះជាប្រពន្ធ! ទោះបីគេពិការ ល្ងង់ឬមួយមានជំងឺអ្វីក៏ដោយចុះ!»

«អូ??? ហើយគេពិការមែនដែរទេ?!»

«មិនដឹងទេ! បងរ៉េនឱ្យគេមករៀនជាមួយអ្នកស្គាល់គ្នានៅភ្នំពេញយូរណាស់មកហើយ!»

«ចុះឥឡូវ!»

«បងកំពុងព្យាយាមរកខ្សែរយៈរកប្អូនគាត់គ្រប់ទីកន្លែង!»

«កម្សត់ណាស់!»

គេសម្លឹងមកផ្លែក្រូចទំាងជូរចត់ហើយនិយាយរៀបរាប់ប្រាប់នាង៖

«កាលនៅជាប់ជាច្រើនខែក្នុងព្រៃជាមួយគាត់ បងរ៉េនបង្រៀនបងប្រើស្នាបាញ់សត្វ ដាក់អន្ទាក់ បង្រៀនក្បាច់គុនខ្មែរ បង្រៀនរបៀបដើរព្រៃ បង្រៀនដាំរុក្ខជាតិហូបផ្លែ ហើយបង្រៀនអ្វីៗជាច្រើនទៀត ដូចជាធ្វើមនុស្សល្អហើយស្រលាញ់គោរពមនុស្សល្អៗ»

គេដៀងភ្នែកមករកនាងហើយនិយាយបន្ថែម៖

«បងក៏តាំងចិត្តថា បងមិនល្អស្រាប់ ហើយជាមនុស្សមានប្រវត្តិវាយតប់ ហិង្សា ចិត្តឆេវឆាវចង់ចាញ់ឈ្នះច្រើន បងចូលចិត្តគេណាសុភាពៗស្លូតៗចិត្តល្អ ហើយស្មោះត្រង់! នៅពេលបងចួបយើងនៅដឿងហែមនោះ បងដឹងថាបងស្រលាញ់យើង ហើយចង់នៅក្បែរស្រីតូចៗដែលក្លាហានហើយស្មោះត្រង់ដូចយើង! យប់នោះបងចាំយើងនៅការ៉ាស់សាំង តែបងដឹងថាស្រីល្ងង់ៗដូចយើងច្បាស់ជាមិនមកទេ តែបងនៅតែចាំ!»

រឿង៖ ភ្នំពេញអើយបងនឹកអូន ភាគទី១២

Bo Bo — Thu, 07 Sep 2023 13:00:00 +0000

ឯករ៉េណាមិនដឹងថានាយនោះជាប្អូនប្រុសខ្លួន ក៏មិនដឹងថានាងបានសន្យានឹងឪពុកនាយឱ្យការពារគេ ក៏មិនដឹងធ្វើអ្វីលើសពីប្រចណ្ឌច្រណែននិងគំនុំ។

ខ្លួនជាមនុស្សហិង្សា ជាមនុស្សនិយមកម្លាំង និយមអំណាច កាលបើឮនាងសរសើរអ្នកផ្សេងថាសុភាពថាល្អ តើមិនឱ្យនាយតូចចិត្តកើតជាកំហឹងម៉េចនឹងបាន?

«គង់តែដឹងទេ!»

គេនិយាយដោយខាំមាត់ហើយចាកចេញទៅ ទាត់ទ្វារបិទមកវិញគ្រាំង។

នាងនៅឈរក្បែរទ្វារហើយផ្ទៀងស្ដាប់សូរសំឡេងពីខាងក្រៅ។ សំឡេងគេលាន់មកកណ្តាលរាត្រី៖

«ពួកអ្ហែងទៅមើលមើល៍ ព្រឹកនេះអាចង្រៃនោះ វាទៅកន្លែងណា៎? គឺអាសិទ្ធី!»

ស្រីស្អាតចងចិញ្ចើមគិត។

នាងយល់ថាឯករ៉េណាមិនត្រឹមតែមិននិយាយទេ គេនឹងធ្វើអ្វីម្យ៉ាងដែលនាងស្មានមិនដល់។

នាងរិះគិតដោយស្មុគស្មាញ ថាតើខ្លួននាងតាមពិតកំពុងភ័យខ្លាចគេធ្វើខុស ឬភ័យខ្លាចថានាយសិទ្ធីត្រូវរងរបួស។

តែយ៉ាងណាក៏ដោយបងប្អូនគេពីរនាក់សមនឹងប្រទូសរ៉ាយគា្នដែរ?

ស្រីស្អាតចាកចេញពីបន្ទប់ឆ្ពោះទៅរកទិសដៅដដែល ជាកន្លែងដែលមុននេះគេនៅកៀកកើយនឹងស្រីកំណាន់។

នីភាមិនបានខ្វល់ថាគេនឹងស្រាតនៅនឹងមុខនាង គេនឹងបោចសក់នាង ឬគេបម្រុងធ្វើអ្វីទេនាងបែរជាចង់ចួបគេយ៉ាងខ្លាំង។

នៅតាមផ្លូវនាងឃើញនារីទំាងពីរនោះស្លៀកពាក់ស្រួលបួលហើយចុះទៅក្រោមវិញតាមជណ្តើរ។ ពួកគេសម្លឹងមកនីភាហាក់មិនពេញចិត្តប្រហែលខឹងថា នាងជាមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យឯករ៉េណាឈប់លេងសើចជាមួយពួកគេឬមួយមកពីនាងជេរពាក្យអត់កេរខ្មាសអម្បាញ់មិញ។

នាងមិនរវល់ច្រើន គឺតម្រង់ឆ្ពោះទៅកាន់បន្ទប់ដែលរាំងដោយផ្ទាំងកញ្ចក់។ នៅលើសាឡុងដែលរាត់រាយទក់ទីនោះ គ្មានឯករ៉េណាទេ។ នាងដើរចូលទៅ….

…..នៅពីក្រោយសាឡុងគឺទ្វារបន្ទប់ធំមួយ…..វាប្រហែលជាបន្ទប់របស់គេ ព្រោះវានៅបើកទ្វារចំហខ្លះនៅឡើយ។

នាងស្រែកហៅ‍៖

«ឯករ៉េណា?»

គ្មានសំឡេងតបជំនួសមកវិញដោយឮស្នូរបង្ហូរទឹករ៉ូប៊ីណេ។

គេប្រាកដជានៅទីនេះ គ្មានអ្នកផ្ទះគេឯណាមានបន្ទប់នៅជាន់លើនេះទេ នាងដឹង។

នាងដើរចូលទៅទីនោះជាមួយនឹងការស្រែកហៅបន្ត៖

«ឯករ៉េណា?»

គេមិនឆ្លើយ តែនាងមើលហួសពីគ្រែដេករបស់គេហើយឃើញខ្នងគេឈរក្បែរកញ្ចក់លុបមុខនៅឯបន្ទប់ទឹក។

ទីនោះបើកទ្វារចំហ ហើយសំឡេងទឹកហូរបានបន្លឺឡើងពាសពេញបន្ទប់។ ទោះយ៉ាងណានាងជឿថាគេឮសំឡេងនាងហៅ គ្រាន់តែគេមិនចង់ឆ្លើយ។

«រ៉េណា!»

នាងដំឡើងសំឡេងឱ្យមុតឱ្យរឹងជាងមុនដើម្បីហៅគេ ទោះដឹងថាសំឡេងនាងនៅតែទន់នៅតែស៊ិចស៊ីមិនកាចដូចដែលនាងចង់បានទេ។

គេបិទទឹកហើយបែរមកវិញជាមួយរាងកាយដែលមានតែកន្សែងពោះគោត្រឹមចង្កេះចុះក្រោម។ ទឹកមុខគេនៅក្រអើតក្រទមគ្រាន់តែហាក់ស្រស់ស្រាយជាងមុនព្រោះត្រូវដំណក់ទឹកស្រោចស្រពដោយអន្លើ។

ស្រីតូចនៅទីទើរនៅពីមុខដើមទ្រូងសង្ហានៃបុរសដែលនាងស្រលាញ់។

ស្នេហារបស់នាងចំពោះឯករ៉េណាជាស្នេហ៍ដំបូងក្នុងជីវិតស្រីក្រមុំ មានតែទេវតាទេដែលដឹងថា ទាល់តែនាងដាច់ដង្ហើមស្លាប់ទើបនាងអាចបំភ្លេចចិត្តស្រលាញ់ចំពោះគេបាន។

ដូច្នេះហើយនាងនៅតែមានជំនឿចិត្តថា គេកាចយ៉ាងនេះក៏គង់មិនធ្វើបាបនាងព្រោះនាងអាងលើបំណងល្អដែលនាងមានចំពោះគេនិងគ្រួសារគេ ទោះបីជានាងមិនអាចអធិប្បាយប្រាប់គេ។

«មានការអី?!» គេសួរនាងចុងមាត់ចុងក។

«ប្រាប់កូនចៅលោកទៅ ថាកុំទៅរវីរវល់ក្បែរៗបងសិទ្ធី!»

គេជូតដៃនឹងកន្សែងហើយសើចកក្អៀកដែលនាងមកនិយាយធ្វើខែងរ៉ែងនៅទីនេះ គឺក្នុងបន្ទប់គេងរបស់គេ។ ប្រហែលគេឱ្យនាងរួចខ្លួនច្រើនដងពេកបានជានាងភ្លើតភ្លើត តម្កើងខ្លួនចូលមកបង្គាប់បញ្ជាគេដល់ក្នុងបន្ទប់?

គេងើបមុខមកវិញជាមួយផ្ទៃមុខស្រស់សង្ហាដែលសម្លឹងមើលភាពក្លាហានច្បាស់លាស់ក្នុងឫកពានាង។

ឯករ៉េណានិយាយធ្វើហី៖

«គ្មានអាណាគេទៅរវល់ជាមួយវាទេ គេត្រូវការតែឡានវាទេតើ!»

ពេលដែលគេញញឹមហើយដើរទើមៗចេញមករកនាង នាងស្រមៃឃើញនូវរឿងជាច្រើន។ នាងនឹកដល់ការកាត់ផ្ដាច់ហ្វ្រាំងឡាន ការដាក់ជាតិផ្ទុះ និងរឿងគួរឱ្យខ្លាចជាច្រើនទៀត។

នាងងើបមុខនិយាយសន្សឹមៗទៅកាន់គេ៖

«ហើយអ្នកផងនឹងដឹងថាលោកជាអ្នកធ្វើ! ព្រោះលោកនឹងគេទើបតែមានរឿង!»

ឯករ៉េណាសម្លឹងប្រស្រីភ្នែកនាងទំាងសងខាង ព្រោះបេះដូងគេនៅតែមានសញ្ញាម្តងម្កាលថាសម្តីនាងដូចបារម្ភពីគេច្រើនជាងបារម្ភពីម្នាក់នោះ។

មាត់គេនិយាយគំរោះ តែកែវភ្នែកនៅតែផ្តោតមករកស្រីតូច៖

«ភ័យម៉េះ?!»

នាងយល់ថាគេខឹងចិត្តនឹងសិទ្ធីព្រោះតែនាង នាងជឿថាគេប្រចណ្ឌដែលនាងទៅរើសយកម្នាក់នោះ គេច្រណែនដែលម្នាក់នោះសុភាពជាងគេ ហើយម្តងជាពីរដងគេយល់ថានាងបានឱ្យខ្លួនប្រាណទៅម្នាក់នោះ។

នីភាស្រាយទឹកមុខសន្សឹមៗ ព្រោះយល់ថាដែកកំពុងក្តៅងាយនឹងប្រែទ្រង់ទ្រាយ ចំណែកមនុស្សប្រុសបើធ្វើឱ្យខឹងប្រចណ្ឌពេក គេមិនយកសតិបញ្ញាមកប្រើទេគឺ យកកំហឹងទល់កំហល់។

នាងសម្រួលដង្ហើមងាកភ្នែកចេញពីការសម្លឹងរបស់គេហើយប្រាប់តិចៗ៖

«ខ្ញុំនិងគេ គ្មានអីនឹងគ្នាទេ!»

គេហាក់សប្បាយចិត្តតែគេមិនជឿនាងឡើង ក៏ស៊កមកបញ្ឈឺ៖

«ក្រែងរើសយកវាជាសង្សារ! ក្រែងជិតរៀបការនឹងគ្នានៅថាគា្មនស្អីទៀត!»

«អ៊ីចឹងមែន តែលោកកុំដើរទៅគិតថាអ្នកផងគេធ្វើរឿងរំលងប្រពៃណីដូចលោកគិត! កុំគិតរឿងស្មោកគ្រោកពេក! ហើយកុំមានៈទៅគុំគួនគេ»

នាងថាហើយងើបមុខសន្លឹងទៅអ្នកដែលកំពុងរងវាចាច្រែតៗរបស់នាង។

ទោះចង់មិនចង់ គេមើលទៅឈ្លក់វង្វេងនឹងនាងជានិច្ច។ ទោះគេមិននិយាយតែការលង់ចិត្តរបស់គេនាងនៅតែមើលដឹង ទើបនាងប្ដូរសូរសំឡេងទៅជាស្លូតបូតជាងមុន៖

«លោកសន្យារួចហើយថាលោកនឹងលើកលែងឱ្យគេ ឯករ៉េណា!»

«មិនបាននិយាយទេ!»

«លោកនិយាយក្នុងន័យរបៀបនេះ លោករកនឹកមើលទៅ!»

«ទាល់តែសង្សារវាព្រមកំដរពួកអាដំរីទឹក ពេលនេះយើងមិនទាន់ធ្វើនៅឡើយ»

«តែពេលនេះ សង្សាគេមកកំដរមេពួកដំរីទឹក! គឺវាលើសលុបលើកិច្ចសន្យាទៅហើយ!»

គេហាក់ធា្លក់កំហឹងចិត្តពេលឮសម្តីស៊កសៀតរបស់នាង។

គេចេះតែមានអារម្មណ៍នាងកំពុងឌឺដងគេ គឺក្នុងន័យស្រលាញ់គេដដែល។

ម្តងម្កាលឯករ៉េណាចង់បំភ្លេចចោលអ្វីៗដែលនាងបានធ្វើលើគេនៅតុលាការ និងនៅថ្ងៃដែលសុំបែកពីគ្នាទៅយកសុភាពបុរសនោះ។

ម្ដងម្កាលគេសឹងតែច្រឡំថាគេនិងនាងកំពុងស្ថិតក្នុងវេលានៃស្នេហាដំបូងរបស់ពួកគេដដែល។

«យើងនេះគួឱ្យជ្រេញខ្លំាងណាស់សៅនីភា! ស្រីរោគចិត្ត!!»

គេថាហើយដើរមកកៀកសឹងតែមិនដល់មួយចំអាមពីគ្នា។ នាងមិនបានញ៉ាំអាហារ គា្មនទឹកលេបមួយថ្ងៃមកហើយ តែនាងនៅតែចំសម្លឹងមុខគេជាមួយភាពស្រទន់ក្នុងភ្នែកដែលចង់ឱ្យគេយល់ចិត្ត។

«មនុស្សស្រីលាក់ពុត! ល្បិចច្រើន! មាយា! មើលមិនធ្លុះសោះ!»

នាងសម្លឹងគេដោយក្រសែភ្នែកស្លូតបូតឱ្យគេចាប់ចិត្តសម្លឹងភ្នែកនាងវិញគ្មានព្រិច។

«ពូកែជេរម៉េះ?!» នាងសួរតិចៗ ទំាងមុខស្រពោន។

«អត់ពូកែទេជេរនោះ លត់ស្រីៗពូកែជាងហ្នឹងទៀត!»

នាងនៅស្ងៀមពេលដៃគេលូកមកឱបចង្កេះ តែភ្នែកគេសម្លក់នាង។ នាងនិយាយទំាងពិបាកចិត្ត៖

«លោកសន្យាបានទេ! តទៅ គេដោយគេលោកដោយលោក!»

«កុំយកអាចង្រៃនោះមកនិយាយគ្នាពេលហ្នឹង!»

នាងជ្រួញចិញ្ចើម៖

«បើលោកមិនសន្យាលែងដៃទៅ!»

«អូ! យកខ្លួនមកដូរវា!?!»

«ចុះលោកយកទេ?»

នាងសួរវិញទំាងចិត្តក៏ចង់ញ៉ោះគេព្រោះស្នេហាចំពោះគេនៅមានពេញក្នុងបេះដូង។ គេសម្លក់នាងទាំងចិត្តមិនចង់ផ្សះផ្សាជាដាច់ខាត ប៉ុន្តែបេះដូងទោរទន់។

ឯករ៉េណាដោយគ្រឺតស្រីតូចដែលនៅទ្រាំក្នុងរង្វង់ដៃ៖

«ម៉េច? ប្រចណ្ឌជាមួយស្រីស្អាតពីរនាក់មិញ?!»

«អត់តែ! ព្រោះនីភាដឹងថាលោកមិនស្រលាញ់គេទេ!»

បបូរមាត់គេសើចគ្នាន់ក្នាញ់ ហើយបង្ហួសភ្នែកមកមើលដើមទ្រូងនាង។

«យើងលេបថ្នាំអីខុសសៅនីភា!»

«អត់មានទេ! តែទឹកមួយក្អឹកក៏លោកបង្អត់ខ្ញុំដែរឯករ៉េណា!»

នាងនិយាយដោយមិនចោលភ្នែកចេញពីគេ តែគេយល់ថានាងហាក់ខុសស្រឡះពីនារីស្រគត់ស្រគំដែលគេស្គាល់កាលនៅច្រកដឿងហែមនោះ។

គេលូកដៃវែកសក់នាងចេញពីថ្ងាសសម៉ដ្ឋហើយរៀបរយសក់នាងដែលមុននេះគេបានបួងពេញដៃព្រោះខឹង។

«ហើយពេលនាងដាច់ពោះស្លាប់ ក៏ទៅឋានខ្មោចទាក់ប្រុសៗទៀតមែនអត់ សៅនីភា?»

គេនិយាយសួរទំាងកំពុងលង់សាជាថ្មីទៅក្នុងមន្តស្នេហ៍របស់ស្រីតូច។

តាមពិតគេចង់ចាកចេញពីនាង នៅឆ្ងាយៗពីនាង ព្រោះមិនដឹងថានាងកំពុងតែលេងល្បិចអីដែលភ្លាមៗមកដូរអារម្មណ៍ទន់ភ្លន់ប្លែកៗ។ ប៉ុន្តែផែនថ្ពាល់នាងក្រហមពេលក្លែបក្លិននៅក្បែរគេដូច្នេះ ដៃនាងក៏មិនបានច្រានគេចេញ បែរជានៅស្ងៀមឈឹងធ្ងើឱ្យគេមិនចង់ចេញឆ្ងាយពីនាងទៅណាឡើយ។

ទោះគេគិតថានាងអាចយកលេសនេះមិនបាច់ទៅនៅកំដរពួកអង្គរក្ស នាងយកលេសនេះជួយសង្សារនាងឬនាងមានល្បិចអ្វីក៏ដោយ គេពិតជាមិនចង់ឱ្យពេលវេលានេះបាត់បង់ទៅទេ។

គេនិយាយខ្សឹបៗពេលដៃបាតដៃចាប់ផ្ដើមរាវប្រលែងតាមចិត្តចង់ នៅជុំវិញត្រគាកនិងគល់ភ្លៅរបស់ស្រីតូច។

«មានតែស្រា! ផឹកទេ!»

នាងឆ្លើយមកវិញខ្សាវៗហើយញញឹមដាក់កែវភ្នែកស្រវឹងស្នេហ៍របស់គេ៖

«អត់ទេ! អត់ចង់ស្រវឹងពេលកំពុងនៅជាមួយលោក!»

គេគ្រឺតទាក់ភ្នែករបស់នាងណាស់។ នាងគឺមានចេតនាឱ្យគេលង់ទំាងសម្តីទំាងកាយវិការ។ គេសម្លុតតិចៗ៖

«អាសដល់ហើយ! ស្មានថាមិនហ៊ានហើយហ្នឹង? ស្មានថាបានរួចខ្លួនទៀតហ្នឹង?!»

នាងនៅស្ងៀមបណ្តោយគេ ហើយក៏ដកភ្នែកចេញពីខ្សែភ្នែកក្រហមដូចងងើកភ្លើងរបស់គេ។ នីភានាងនិយាយទំាងខាំមាត់ពិបាកចិត្ត៖

«មានគេធ្លាប់ប្រាប់ខ្ញុំថា គេគ្មានថ្ងៃធ្វើបាបមនុស្សស្រីដែលគេស្រលាញ់ទេ!»

ឯករ៉េណាស្រពោនមកវិញហើយនឹកឃើញដល់សម្តីខ្លួនឯងដែលសន្យានឹងនាងកាលពីនៅចម្ការ។

គេរអ៊ូតិចៗដោយតូចចិត្ត៖

«អាប្រុសនោះងាប់បាត់ហើយ! កុំនឹកវាទៀត!»

«អ៊ីចឹង! ទុកឱ្យខ្ញុំស្លាប់ទៅតាមគេចុះ!»

ឯករ៉េណាព្រលែងដៃពីចង្កេះនាង ហើយងាកមុខចេញបែរខ្នងព្រមទាំងនិយាយឮៗ៖

«បើអ៊ីចឹង ទៅយកអាសិទ្ធីធ្វើស្អី?

«មិញនេះអ្នកណាថា កុំឱ្យយកឈ្មោះគេមកជជែកក្នុងពេលនេះ!»

នាងញញឹមពេលដែលគេបែរមកវិញ។

គេនៅធ្វើមុខសោះកក្រោះតែមិនឃោរឃៅឡើយ។ មើលទៅគេនៅស្នេហានាង ហើយចិត្តគេនៅតែទន់។

នាងដើរតម្រង់ គេត្រកងបាតដៃធំៗក្រៀមក្រោះសរសៃសសូងរបស់គេ។

នាងនិយាយទាំងសម្លឹងបាតដៃនោះ៖

«ប្រាប់កូនចៅលោកទៅ ថាលោកមិនចងកម្មពៀរនឹងនរណាទៀតទេ គឺលោកនឹងរស់ឡើងវិញ! ប្រុសម្នាក់នោះដែលនៅមាត់ព្រែកប្រាប់ថាស្រលាញ់សៅនីភា គេនឹងរស់ឡើងមកវិញ ហើយគេនៅជាមួយនាង!»

ឯករ៉េណាដៀងភ្នែកមើលថ្ពាល់ស្រីតូច។

មុខគេស្មើមិនបានបង្ហាញថាគេរំភើបចិត្ត ឬគិតយ៉ាងណាទេ តែសាជាថ្មីគេឱបនាង។

«អ៊ីចឹងមិនបាច់និយាយច្រើនទេ!»

គេរអ៊ូតិចៗមុនពេលឈ្ងោកថើបបបូរមាត់នាង។

នាងពិតជាក្រៀមក្រោះគ្មានកម្លាំងកំហែង តែក៏មិនបានប្រកែកនឹងស្នេហារបស់គេ។

ឯករ៉េណាកើតចិត្តនឹកឆ្ងល់ថាតើនាងពិតជានៅមានចិត្តនឹកគិតដល់ស្នេហាចាស់ឬនាងធ្វើគ្រប់យ៉ាងនេះដើម្បីតែមនុស្សទីបី?

ប៉ុន្តែទោះគិតយ៉ាងណា គេមិនចង់បាត់បង់ពេលវេលានេះឡើយ។

នាងនៅឆ្លើយតបការថើបរំជើបរំជួលរបស់គេ រហូតដល់រាងកាយទំាងពីររមួលចូលគ្នា ហើយផ្តេកផ្តួលគ្នាទៅលើគ្រែស្នេហាដែលមុននេះអ្នកណាស្មានត្រូវ។

នាងហាក់ចង់និយាយអ្វីនៅពេលដែលគេលូកដៃប្រុងសម្រាតនាង។

គេដកបបូរមាត់ចេញហើយទុកឱ្យភ្នែកទំាងបួនបញ្ចេញសេចក្ដីស្នេហាដាក់គ្នាទៅវិញទៅមក។នាងនិយាយស្រាលៗឆ្លើយតបទៅនឹងកែវភ្នែកគេ៖

«តើប្រុសនោះនៅតែស្រលាញ់ស្រីនោះ ហើយអត់ទោសឱ្យនាងដែរទេ?!»

«អត់ទេ! តែឈប់ស្រលាញ់គឺឈប់ហើយ!»

នាងញញឹមតិចៗហើយនិយាយដោយដកភ្នែកចេញពីគេមកក្រឡេកមើលដើមទ្រូងគ្មានអាវរបស់គេដែលពោបពីលើនាង។

ស្រីតូចសួរបន្ថែម៖

«អ៊ីចឹងហើយបានជាពេលនេះគេដាច់ចិត្តធ្វើបាបនាង?!»

«យល់ព្រមទំាងសងខាង!» គេនិយាយកំបុតៗ។

«អ្នកណាថា?!» នាងសួរ។

«ចាំបាច់អ្នកណាថា ដឹងខ្លួនឯងច្បាស់ហើយ!»

«គ្មានស្រីណាសុខចិត្តងាយៗអ៊ីចឹងទេឯករ៉េណា!»

«អ៊ីចឹងត្រូវការអី ក៏និយាយមកសៅនីភា កុំអូសក្រឡាយូរពេក!»

«សៅនីភាត្រូវការឱ្យប្រុសម្នាក់នោះឈប់កាប់ចាក់គ្នា ឈប់រត់លូន ឈប់ពួនលិបលោក្នុងច្រកឌឿងហែម ហើយឈប់រស់ក្នុងការស្អប់គុំគួនទៀត!»

«ខ្លួនប៉ុណ្ណឹងចង់ដូរយករបស់ច្រើនម៉េះ?!»

«មិនព្រមក៏បាន! ទុកថាគ្មានអីកើតឡើងចុះ!!»

នាងច្រានគេចេញហើយប្រុងប្រៀបក្រោក តែគេលូកមកទាញនាងទៅឱបមកជាប់ពីក្រោយ ដោយនិយាយបន្ត៖

«ប៉ុណ្ណឹងហើយ គិតថាបកក្រោយបានស្រីមានល្បិច?!»

នាងនៅស្ងៀមហើយបិទភ្នែកជាមួយសំណួរជាច្រើន។

ហេតុអ្វីបានជានាងសប្បាយចិត្តដែលនៅក្នុងរង្វង់ដៃគេ។

តើស្នេហានេះនៅតែមានជីវិត ហើយនាងអាចកែប្រែគេបាន?

ពិតណាស់ហើយកុំថាឡើយគេសូម្បីនាងខ្លួនឯងក៏មិនចង់ឱ្យអ្វីៗបញ្ចប់ទៅរបៀបនេះដែរ នាងពិតជាចង់ផ្សងព្រេងជាមួយគេតែម្នាក់គត់ គឺចង់ចាប់ផ្តើមស្នេហាដ៏ស៊ីជម្រៅនេះជាមួយគេពិតមែនហើយតើថ្ងៃស្អែកអ្វីៗនឹងទៅជាយ៉ាងណា។

«សៅនីភាឯងបានធ្វើអ្វីច្រើនហើយសម្រាប់អ្នកដទៃ ពេលនេះគួរធ្វើអ្វីខ្លួនឯងចង់ធ្វើនិងដើម្បីអ្នកដែលឯងស្រលាញ់!»

នាងគិតហើយបែរក្រោយសម្លឹងទៅគេក្នុងរង្វង់ដៃធូររលុងមិនរឹតបន្តឹងរបស់គេ។

«ខ្ញុំស្រលាញ់បងណាស់ឯករ៉េណា!»

នាងចង់និយាយពាក្យនេះនៅនឹងមុខដង្ហើមតណ្ហារបស់គេ តែនាងនិយាយមិនចេញ។

គេញញឹមមករកនាងហើយក្រឡាស់មកគ្រប់គ្រងពីលើរាងកាយនាង។

គេមិននិយាយអ្វីប៉ុន្តែបានព្យាយាមធ្វើយ៉ាងណាឱ្យអាថ៌កំបាំងទំាងអស់នៅលើរាងកាយនាងក្លាយជាកម្មសិទ្ធិរបស់គេ។

សៅនីភានៅធ្មេចភ្នែកទទួលយកស្នេហាក្រោមដៃរបស់បុរសដែលនាងស្រលាញ់។

វាជាឈុតឆាករួមភេទមួយដែលមិនសមថាជាការថ្នូរនឹងអ្វីម្យ៉ាងក្រៅពីសេចក្តីស្នេហាឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមកនោះឡើយ។

អ្វីៗដែលនាងប្រគល់ឱ្យ ធ្វើឱ្យភាគីខាងប្រុសយល់ថានាងបានទុកគេជាវីរបុរសដែលនាងប្រគល់ជោគវាសនាឱ្យកាន់កាប់ ដូច្នេះរាងកាយនិងសង្វាក់បេះដូងនាងនៅផ្តិតជាប់យ៉ាងជ្រៅក្នុងរង្វាស់បេះដូងគេដូចគ្នា។

«រ៉េណា! ឈប់ទៅ!»

នាងបានព្យាយាមរារាំងគេដោយការឈឺចាប់ចំពោះបទពិសោធន៍ដំបូងក្នុងជីវិតមនុស្សស្រី គេយល់ពីសភាពរបស់នាងទើបបានបញ្ចេញការលួងលោមនាងដោយពាក្យសម្តី៖

«សៅនីភា! ឯករ៉េណាស្រលាញ់សៅនីភាជានិច្ចទោះបីយើងជាស្រីមានល្បិច ជាស្រីកុហក តែឯករ៉េណានៅតែចង់ចួបយើង!»

នាងស្រក់ទឹកភ្នែកទំាងការឈឺចាប់ដោយសភាវគតិ ទំាងការរំភើបនឹងពិសោធន៍ស្នេហាដែលនាងកំពុងនៅភ្ជាប់ជារាងកាយតែមួយនឹងបុរសម្នាក់នេះ។

នាងឱបគេយ៉ាងណែនហើយធ្មេចភ្នែកទទួលយកគ្រប់ការឈឺចាប់និងក្តីសុខផ្លូវកាយដែលកំពុងមានជាមួយគេ។

«មិនយុត្តិធម៌ទេ! អូនមិនមែនជាស្រីមានល្បិចឡើយ»

គេមិនបានរំខានចិត្តមកខ្វល់ខ្វាយអ្វី ឬឆ្លើយតបអ្វីជាមួយនាងទាំងអស់ ព្រោះគេកំពុងជឿថាខ្លួនបានព្យាយាមផ្តល់ឱ្យនាងនូវយុត្តិធម៌មួយទៅហើយគឺកាយវិការថ្នាក់ថ្នម ចាត់ទុកនាងជាវត្ថុល្អបំផុត ជាវត្ថុដែលគេចង់បានបំផុត ហើយចង់ថែរក្សាជាទីបំផុត។

ដង្ហើមស្នេហ៍ស៊ិចស៊ីរបស់នាងបានលាន់ឡើងជាសង្វាក់កំដររាត្រីដំបូងនៃស្នេហារបស់ពួកគេ គ្របដណ្តប់ចោលពីលើដោយការភ័យខ្លាចនិងការប្រទូសរ៉ាយទាំងអស់រវាងគេនិងនាងកាលពីមុននេះ ធ្វើឱ្យបរិយាកាសក្លាយទៅជាស្ថានសួគ៌ាពេញទំហឹង។

តាមស្នេហ៍ចោលក្រុងភ្នំពេញ

…..ព្រះអាទិត្យរះខ្ពស់ណាស់ហើយ….បងធំចួបស្នេហ៍ពិតទើបតែក្រោកចេញពីគ្រែ។ ចិត្តគេខ្វល់ខ្វាយណាស់ដែលស្រវារកទេពធីតាក្នុងសួគ៌សុបិន្តមិនឃើញ តែគេដឹងថាក្លិនប្រហើរក្រអូបដែលនាងបន្សល់ទុកបញ្ជាក់ថាអ្វីៗកាលពីយប់មិញជាការពិត។

គេក្រោកលុបមុខមាត់ ហើយរត់តាមជណ្តើរចុះមកក្រោម។

«នាងចេញទៅបាត់តំាងពីព្រឹកហើយ!»

នេះជាអ្វីដែលពួកកងអង្គរក្សប្រាប់គេ។

គេមិនមាត់មិនក គ្រាន់តែសម្លក់ពួកនោះដោយកន្ទុយភ្នែកដើម្បីផ្ទៀងផ្ទាត់ថាតើពួកនោះដឹងពីភ្លើងស្នេហ៍របស់ចៅហ្វាយដែលបង្កាត់បានដល់១០០អង្សារកាលពីយប់ដែរមែនទេ បានជាហ៊ានអនុញ្ញាតឱ្យនាងចេញ។

គេបោះជំហានតម្រង់ទៅរកឡានហើយ បើកចេញខ្លួនឯងដើម្បីទៅរកនាង។ តាំងពីរឿងយប់មិញ គេប្រាប់ខ្លួនឯងថា អ្នកលេងដូចគេមិនអាចឆ្លងកាត់យប់នេះដែលគ្មាននាងនោះឡើយ គឺគេទទួលយកមិនបានដាច់ខាត។

«បងដឹងថាអូនមិនទៅចោលបងទេស្រីមានល្បិច!»

គេរអ៊ូតិចៗទំាងមិនដឹងទេថា នាងនៅឯណា ទៅណា ហើយមានការងារអ្វីប្រញាប់យ៉ាងនេះ។

ភ្នែកទំាងគូររេពាសពេញឡានសម្លឹងរកមើលទូរសព្ទ ប៉ុន្តែមុនពេលរកឃើញគេរកឃើញនាងមុន គឺនៅហាងកាហ្វេបារាំងមួយ ជាន់លើ នៅក្បែរផ្ទះគេ។

ឃើញនារីដែលគេឱបពេញមួយយប់កំពុងនៅអង្គុយជជែកជាមួយប្រុសម្នាក់ដែលគេឃើញមុខកាលណាចង់តែដាល់។

បេះដូងលេចឡើងនូវភ្លើងប្រចណ្ឌ គេប្រើដៃម្ខាងបត់ចង្កូតបញ្ជាយានដោយស្ទាត់ជំនាញ ហើយម្ខាងទៀតលើកទូរសព្ទចុចរកនាង។

នៅខាងលើ….

«យប់មិញនីភាទៅនៅផ្ទះពួកអ្នកលេងនោះ? នៅពេញមួយយប់ដល់ពេលនេះ! ហើយឥឡូវអូនឯងមកសុំបែកគ្នាទំាងព្រឹក!?»

សិទ្ធីនិយាយទំាងសៅហ្មង ចំណែកនីភានៅរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់។

គេជជីកសួរនាងបន្ថែម៖

«យប់មិញត្រូវរ៉ូវគ្នាហើយ? វាប្រើយុទ្ធសិល្ប៍ បោកប្រាស់អាម៉េចទៀតហើយបានជា….!»

នាងនៅតែមិនមាត់ ធ្វើឱ្យសុភាពបុរសកាន់តែច្រាលច្រាស់។ ផែនការមេគេនៅត្រូវការដើរលើផ្លូវវែងឆ្ងាយទៀត។ អ្វីៗមិនទាន់ដល់ដៃ កូនអុកសំខាន់បែរជាចុះចូលសត្រូវកណ្តាលទីទៅហើយមិនឱ្យគេឆ្លេឆ្លា។

សិទ្ធីទប់ចិត្តដ្បិតដើរតួជាសុភាពបុរសក៏ត្រូវតែសុភាពឱ្យដល់ទីបំផុត។

គេខំលេបទឹកមាត់រកពាក្យពន្យល់ស្រីតូច៖

«នីភា! អូនឯងស្រលាញ់ឯករ៉េណាមែនទេ? អ្ហះ? អូនឯងនិងគេនោះសមគ្នាដែរ? មា្នក់ច្រលោងខាមម្នាក់ ត្រឹមត្រូវស្លូតបូត?!»

នាងនៅតែធ្មឹងសម្លឹងដបទឹក ចិត្តនាងមានពាក្យតបជាច្រើនប៉ុន្តែនាងមិននិយាយ។ សិទ្ធីនិយាយមកបន្ថែមរ៉ាវៗព្រោះគេមិនចង់បាត់បង់នាងក្នុងកាលៈទេសៈនេះឡើយ។

វាជាកាលៈទេសៈដែលនាងជានុយសំខាន់ជាងគេសម្រាប់ធ្វើបាបឯករ៉េណា។

«អូនបានសន្យានឹងបង សន្យានឹងប៉ាបងហើយថាអ្នកដែលអូនរៀបការជាមួយគឺបង! ដែលអូនព្រមទៅនៅផ្ទះវាពេញមួយយប់ អូនមានគិតដល់ចិត្តបងទេ!!»

នាងរេភ្នែកមកមើលគេនៅពេលគេរលីងរលោងហើយលើកកន្សែងជូតទឹកភ្នែក។

គេលេងស្ទីលនេះជាស្ទីលដែលនាងដឹងទៅហើយ ថាវាជាការបោកប្រាស់។

សំឡេងគេលាន់បន្ថែមទៀត ទោះជាពេលនេះជាពេលដែលនាងមិនចង់ស្ដាប់៖

«តាំងពីតូចមក បងនិងម៉ាក់រស់លំបាកនៅខាងក្រៅ! ឯករ៉េណានិងម្តាយគេរស់នៅសោយសុខផ្ទះធំទ្រនំខ្ពស់ ក៏នៅមិនស្កប់ចិត្ត ប្រឹងប្រែងជួយអ្វីលោកប៉ា មានតែដើរវាយដំបង្កររឿង! ពេលនេះស្រីដែលបងស្រលាញ់ក៏វាមិនលើកលែង!? អូនឯងនៅមើលឃើញវាល្អទៀត?!»

រឿង៖ ភ្នំពេញអើយបងនឹកអូន ភាគទី៩

Bo Bo — Thu, 31 Aug 2023 13:00:00 +0000

នាងអេះអុញចុះឡើងទើបទម្លាក់សំឡេង៖

«ខុសផ្លូវហើយ! បកក្រោយវិញទៅ!»

នាងនិយាយដោយងាកមុខចេញមិនខ្ចីសម្លឹងមុខខ្ញុំ ខ្ញុំក៏មិនខ្ចីធ្វើតាមហើយនិយាយបែបវាហី៖

«បើនិយាយមិនស្រួល បើកទៅមុខរហូត!»

នាងដកដង្ហើមវែងតឹងចិត្តនិងខឹងខ្ញុំក្នុងពេលដំណាលគ្នា។

នាងនិយាយទាំងសង្កត់កំហឹង៖

«ឱ្យនិយាយស្រួលម៉េចទៀត?!»

ខ្ញុំគ្រវីចង្កូតធ្វើខែងរ៉ែង ទឹកមុខខ្ញុំញញឹមតែចិត្តនាងឆេវ៖

«និយាយរបៀបខ្លួនជាស្រី និយាយទៅកាន់ប្ដី!»

នាងសម្លក់កញ្ចក់ឡានព្រោះមិនចង់ឮពាក្យប្ដីសីអីនេះ ខ្ញុំដឹងច្បាស់ណាស់ទេខ្ញុំធ្វើផ្គើន។ ស្រាប់តែនាងរងាប់ចិត្តបន្ទន់សំឡេង៖

«បងរាជ បកក្រោយទៅ!»

បេះដូងបញ្ជាឱ្យព្រឺសម្បុរព្រោះជាលើកដំបូងហើយខ្ញុំក៏មិនដែលស្រមៃថាអ្នកនាងធំនឹងហៅខ្ញុំ«បង»ដែរ។

ទោះរាជមិនមែនជាឈ្មោះពិតរបស់ខ្ញុំ ហេតុអ្វីខ្ញុំហាក់ទប់ចិត្តមិនឱ្យទន់មិនបាន។

ខ្ញុំញញឹមចុងមាត់ដៀងភ្នែកទៅរកនាង។

នាងឈ្ងោកមុខស្រពោនតែមិនបានចោលភាពក្រញូវកាចឆ្នាសទេ។

នាងទម្លាក់អារម្មណ៍លឿនម្ល៉ឹងៗស្មានថាខ្ញុំជឿ?

នាងមានល្បិចហើយកំពុងចង់ធ្វើកខ្ញុំ? ខ្ញុំបត់ចង្កូតឡានវ៉ាវក្នុងនាមកូនប្រុសរក្សាសម្ដីតែដៃខ្ញុំលូករាវរកកាំភ្លើងខ្លីនៅចង្កេះ។

ឡានបោលបកក្រោយ ធ្វើឱ្យស្រីស្អាតងើបមុខសម្លឹងផ្លូវថ្នល់ ប៉ុន្តែកែវភ្នែកដ៏មុតរបស់នាងហាក់លាក់អាថ៌កំបាំងអ្វីម្យ៉ាងក្នុងចិត្ត។

«និយាយស្លូតៗ ពីរោះដែរទេតើកូនគេ!»

នាងមិនមាត់មិនក តែនាងសម្លឹងទៅមុខបញ្ចេញភាពកាចឆ្នើមតាមពន្លឺភ្នែក។

ខ្ញុំនិយាយបន្ថែមជ្រែកកាត់ភាពស្ងប់ស្ងាត់៖

«សុំថើបមួយម៏!»

នាងក្ដាប់មាត់ខឹង តែទប់កំហឹងមិនងាកមកតបត ខ្ញុំក៏ឱនទៅវឹង នាងបែរមកយ៉ាងតក់ក្រហល់ស្វាគមន៍ខ្ញុំមួយកំផ្លៀងផាច់។

ខ្ញុំស្ពឹកដែរ តែបំណាច់នឹងចាញ់ចិត្តស្រី ត្រូវប្រដៅសម្តីនាងខ្លះ។

ខ្ញុំនិយាយដោយញញឹមមុខក្រាស់៖

«ដៃណាទះ ដៃហ្នឹងរឿងហើយ!»

ទាវនីណា និយាយតបសំឡេងតិចៗ៖

«ទៅបន្លាចក្មេងទៅ!»

ខ្ញុំនិយាយធ្វើហី ៖

«មានអី! ចាំឱ្យបងឯកមកបន្លាច!»

«កុំបានចិត្តពេក បងខ្ញុំមិនមែនចេះតែជឿអ្នកក្រៅ មកធ្វើបាបប្អូនខ្លួនឯងទេ!»

«តែបើគាត់ដឹងថាប្អូនគាត់លួចមានសង្សារ?!»

«ហ្នឹងក៏គ្មានបញ្ហា! មុនពេលបានអ្នកបង ស្មានថាខ្លួនគាត់អត់មានសង្សារ!»

«តែយើងជាស្រី មិនមែនប្រុសទេ!»

«ស្រីនិងប្រុស មនុស្សដូចតែគ្នាទេ កុំមកចង់ត្រួតត្រាជីវិតខ្ញុំ! នេះគឺហុងកុង មិនមែនស្រុកស្រែទេ!»

«មានអី! បងឯកអាចទុកជីវិតឱ្យប្អូនតែមួយរបស់គាត់ តែអាចោលម្សៀតនោះប្រហែលពិបាករស់បន្តិច!»

នាងបើកភ្នែកធំៗប្រហែលមកពីដឹងចិត្តបងប្រុសច្បាស់។

នាងឆ្លេឆ្លាទោះខំទប់ទឹកមុខ ប៉ុន្តែខ្ញុំឃើញចំណុចខ្សោយ។

ខ្ញុំសើចក្អាកក្អាយ បន្ថែមសាំងលើភ្លើង៖

«អាចោរពានវាំងនោះ មិនចាំបាច់ធ្វើផ្ទាល់ដៃទេ! បងថ្លៃខ្ញុំ ឯករ៉េណាកម្រើកមួយម្រាមវាចប់បាត់ទៅហើយ!»

«អ្នកឯណាពានវាំង? អ្នកណាស្រីស្នំ? ហើយអ្នកណាស្តេច? អួតខ្លួនឯងឱ្យល្មមទៅ! ចរិតអ៊ីចឹងចង់មកធ្វើប្ដីខ្ញុំ! ជាតិក្រោយក៏អត់ផ្លូវដែរ»

ខ្ញុំងាកមើលមុខនាងហើយរេខ្លួនទៅពិតក្បែរនាង ទាំងដៃកំពុងបើករថយន្ត។

ចរិតខ្ញុំធ្វើជាមនុស្សច្រឡោងខាម គឺត្រូវធ្វើឱ្យដល់ទីបំផុត។

«អង្វរអត់? បើអត់ ដឹងតែរឿងធំហើយអាម្នាក់ហ្នឹង!»

«រកមនុស្សសម្លុតខុសហើយ! ទាវនីណាមិនចេះខ្លាចគេគំរាមទេ!»

«អ៊ីចឹងចាំធ្វើឱ្យមើល!»

នាងងាកមកភ្លែតខ្ញុំលូកមាត់ទៅថើបភ្លឹបបានសម្រេចចំបបូរមាត់នាង ហើយត្របាក់ទីនោះមុនពេលនាងច្រានចេញ។

ខ្ញុំសើចក្អាកក្អាយព្រោះថើបនាង ចំណែកនាងលោដៃមកប្រុងទះខ្ញុំទៀត ខ្ញុំចង្អុលមុខទាំងញញឹម៖

«ចង់ចូលឡានងាប់ទាំងអស់គ្នាអត់?!»

នាងទប់ចិត្តបញ្ឈប់ដៃទាំងហត់គឃូស។

មាត់និយាយទាំងខំប្រឹង ទប់ចិត្ត៖

«បត់ចូលទៅ! ផ្លូវតូចនោះហើយ!»

ខ្ញុំដូចជាសប្បាយចិត្តដែលឃើញមុខនាងពេលត្រូវមួយស្នាមថើប រហូតលែងសូវខ្លាចថានាងរាយអន្ទាក់លេងខ្ញុំ។

ខ្ញុំគិតថា បើនៅក្នុងចំណោមពួកម៉ាកនាង នាងហ៊ានលេងខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យនាងបាក់មុខរាងមួយជីវិតតែម្ដង ដូច្នេះខ្ញុំឈានដើរមួយៗទៅតាមនាង ត្រៀមខ្លួនទទួលឆាកល្ខោនគួរ ឱ្យចាប់អារម្មណ៍ថ្មីៗ។

…តំបន់នេះសំបូរស្លឹកឈើណាស់ ពេលខ្ញុំដើរតាមពីក្រោយនាងឮសូរតែស្នូរស្លឹកឈើក្រោមបាតស្បែកជើងដែលស្រួយបែកលាន់ប្រែកប្រោក។

ស្រមោលអ្វីម្យ៉ាងរេចុះឡើងនៅឯបង្អួចនៃកូនផ្ទះវីឡាឈើពណ៌ប្រផះនោះ ឯនាងចេះតែបោះជំហានតម្រង់ទៅ។

«នីណា? ប្រាកដហើយអ្ហេះថានេះជាផ្ទះពួកម៉ាក់យើង?!»

នាងបង្អង់ឈប់ហើយច្រត់ចង្កេះបង្ហាញសាច់ពីក្រោមអាវយឺតខើចខ្លី។ តើនាងអាងចង្កេះអង្ក្រងមួយក្ដាប់របស់នាងឬក៏អាងអ្នកណាម្នាក់ដែលកំពុងនៅវិលវល់លឹបលក្បែរៗបង្អួចនោះ?

នាងនិយាយដោយទឹកមុខឌឺដងខ្ញុំ៖

«ខ្លាចហ្មែន?!»

ខ្ញុំក្នាញ់ទឹកមុខនាង តែរេភ្នែកសម្លឹងផុតទៅកាន់បង្អួចនោះសាជាថ្មីមុនពេលបបូរមាត់ខ្ញុំកម្រើកភ្លាត់សំឡេង៖

«នីណាគេច!»

ស្នូរគ្រាប់លាន់មកផំាងៗបញ្ឆិតក្បាលខ្ញុំដែលហក់ទៅ សង្កត់នាងឱ្យដួលរេលទៅលើដី។

មុនពេលដៃខ្ញុំរាវប៉ះចំកាំភ្លើងខ្លី សន្ធឹកគ្រាប់លាន់មកទៀត។

នាងចង់រើចេញពីរង្វង់ដៃខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំស្រែកសន្ធាប់ដាក់៖

«ចង់ងាប់អត់ ស្រីជើងល្អ?!»

នាងប្រកែកអួលៗ៖

«លែងមើល៍ លែង!»

ខ្ញុំឯណាព្រមលែងងាយៗនោះ? ចិត្តខ្ញុំគឺដឹងថានាងនេះកំពុងចង់សម្លាប់ខ្ញុំ១០០ភាគរយដូច្នេះការចាប់នាងជាចំណាប់ខ្មាំងប្រហែលជាត្រឹមត្រូវជាង?

ខ្ញុំអូសនាងឆៀងទៅកាន់គុម្ពោតព្រៃ ដៃម្ខាងក្រៀកក ដៃម្ខាងខ្ទប់មាត់។

ទូរសព្ទនាងរបូតជ្រុះ លោតភ្លើងលើអេក្រង់ ហើយអ្នកណាម្នាក់កំពុងខលមក។ ទោះក្រឡេកភ្នែកក៏ខ្ញុំមើលស្គាល់នោះគឺរូបសុភាពបុរសសិទ្ធី?

ចិត្តខ្ញុំក្ដុកនឹកឃើញដល់អ្វីម្យ៉ាងប៉ុន្តែគ្មានពេលគិតច្រើនទេព្រោះសន្ធឹកជើងមនុស្សរត់មកដល់ពីចម្ងាយ។

ជីវិតខ្ញុំគឺនៅកៀកនឹងចង្កូមមច្ចុរាជ។ ខ្ញុំខាំធ្មេញសួរទៅស្រីមានពិស៖

«ពួកវាជាអ្នកណា?!»

នាងគ្រវីក្បាលឆ្លើយមិនចេញ ព្រោះដោយក្តីតក្កមាខ្ញុំក្ដាប់មាត់នាងជាប់សែនជាប់រកតែនាងដកដង្ហើមមិនបានស្រួលផង។ ខ្ញុំលែងដៃពីមាត់នាងធ្វើឱ្យនាងបានសេរីភាពមកវិញប្រឹងស្រូបខ្យល់យ៉ាងដង្ហក់។

ខ្ញុំខាំមាត់សម្លុតសួរតិចៗក្បែរត្រចៀក៖

«សួរថា ពួកនោះជាអាណាគេ?!»

នាងមិនឆ្លើយបែរជារន្ធត់ញ័រខ្លួនប្រាណ ហើយចង្អុលទៅខាងលើ។ អាវនាងប្រលាក់ជាបន្តបន្ទាប់ដោយដំណក់ឈាម ដែលស្រក់ពីទីនោះមក ធ្វើឱ្យខ្ញុំងើបមុខទៅរកមើល។

បុរសចំណាស់ម្នាក់កំពុងដេកស្លាប់នៅលើប្រគាបឈើ ដោយមានរបួសឈាមពេញខ្លួនហើយស្រក់ចុះមក។

នីណាស្រែកទំាងរន្ធត់៖

«ពូផៃ ពូផៃ!»

នាងប្រហែលជាស្គាល់អ្នកស្លាប់នោះហើយបានជារន្ធត់យ៉ាងនេះ ហើយភ្លាមៗនោះខ្ញុំយល់ថានាងមិនស្គាល់ពួកខ្មាន់កាំភ្លើងក្នុងផ្ទះទេគឺ នាងស្គាល់តែអ្នកដែលទើបតែត្រូវគេសម្លាប់នេះ។

ព្រោះនាងមកកាន់ទីនេះទំាងមិនបានដឹងទេថា ម្ចាស់ផ្ទះត្រូវគេសម្លាប់មុនពេលនាងមកដល់បន្តិច។ ឥឡូវនេះពីរនាក់ខ្ញុំមកដល់ឃើញរឿងរបស់គេ មិនខុសអ្វីពីយកទៅលោអន្ទាក់នោះឡើយ។

«នាំទុក្ខណាស់!»

ខ្ញុំនិយាយទាំងខាំធ្មេញព្រោះខឹង ដឹងអី ខ្ញុំឃើញនាងលើកដៃស្ដាំមកហើយប្រើអណ្ដាតខំាគន្លឹះនាឡិការួចនិយាយអណ្ដឺតអណ្ដក៖

«បងឯក មកផ្លូវលេខ៤០០មកមកផ្ទះពូផៃណ៎ា មានរឿងហើយ លឿនឡើង!»

ខ្ញុំដឹងថានាងមានមធ្យោបាយទាក់ទងបងប្រុសនាង។ គ្មានសញ្ញាតបមកវិញផងនាងត្រូវប្រញាប់បិទហើយទម្លាក់ដៃចុះវិញ។ មិនដឹងថា តើបងនាងស្ដាប់នាងទាន់ពេលឬក៏អត់នោះទេ ព្រោះកាណុងកំាភ្លើងជាច្រើនបានភ្ជង់មក។ ពួកខ្មាន់កាំភ្លើងមកដល់ហើយវា ស្រែកសម្លុតជាភាសាចិនឱ្យពួកយើងលើកដៃឡើងលើ។

ស្មានតែពួកហ្នុងមានគ្នាបួនប្រាំនាក់ ដឹងអី គ្នាវាព័ទ្ធយើងទាំងពីរជុំជិត គឺមានមិនក្រោម១៥នាក់ទេ។

កាំភ្លើងខ្លីខ្ញុំក្លាយជាដុំតៅហ៊ូ ហើយខ្ញុំត្រូវតែទម្លាក់ចោលបើចង់បានភាគរយរស់។

ខ្ញុំលើកដៃឡើងលើជាសញ្ញាចុះចាញ់ ហើយបែរខ្លួនទៅពាំងនីណា ព្រោះចង់រាំងភ្នែកពួកនោះដែលសម្លក់មកនាងហាក់ក្នាញ់។

«ពីរនាក់ខ្ញុំអត់ដឹងអីទេ!»

«អ្ហែងនាំគ្នាមកផ្ទះអាផៃធ្វើអី?»

ខ្មាន់កាំភ្លើងដែលនៅមុខគេបំផុតសម្លុតមកទាំងសម្លក់ខ្ញុំ ជាមួយគ្រាប់ភ្នែកល្អិតៗរបស់គេ។ ខ្ញុំរកពាក្យឆ្លើយមិនរួចព្រោះមិនស្គាល់អ្នកស្លាប់ឈ្មោះផៃ រឹតតែមិនដឹងថានាំគ្នាមកទីនេះរករំបល់យក៍ស្អីដែរ។

«ខ្ញុំមកឱ្យពូផៃចូលទូកឱ្យចេញពីហុងកុង!»

នាងឆ្លើយពីក្រោយខ្នងខ្ញុំតែខ្ញុំកាត់យល់ភ្លាមថា អាប៉ិដែលទើបតែស្លាប់នេះប្រហែលជាជើងចាស់ខាងបញ្ជូនមនុស្សចេញហើយ នាងឆ្នាសនីណានេះ ប្រហែលជាមកទាក់ទងចង់សារ៉េឱ្យគេចាប់បញ្ជូនខ្ញុំចេញពីជីវិតនាង។

ខ្មាន់កាំភ្លើងសើចក្អាកក្អាយហើយឆ្លើយវិញ៖

«អូ អាពីរនាក់អ្ហែងសហាយគ្នា នាំពង្រត់គ្នាទេឬអី?!»

មិនទាន់អីផងវារេភ្នែកទៅរកនាឡិកានាង ហើយវាលែងញញឹមដោយលូកដៃទៅកន្ត្រាក់មកមើល។

វាសង្ស័យច្រើនទៅស៊ីស៊ុសគ្នាបន្តិចក៏វិលមកវិញសួរនីណាសំឡេងសុភាពជាងមុន៖

«អាមួយឯងត្រូវជាស្អីហ្នឹងអាខ្មែរនោះ?!»

«ខ្ញុំប្អូនគាត់ លែងខ្ញុំទៅ! យើងមិនដែលមានរឿងជាមួយគ្នាកុំចង់មានរឿងចងគំនុំគ្នា!»

ខ្មាន់កាំភ្លើងសម្លឹងពីរនាក់ខ្ញុំម្ដងម្នាក់ហើយរឹបអូសនាឡិកានាងទៅ ដោយថយទៅគិតគ្នាវារអុះៗ។

ខ្ញុំស្ទង់មើលទៅទំនងជាពួកនឹងគ្មានបញ្ហាអ្វីនឹងនីណាទេគ្រាន់តែវាមានបញ្ហាជាមួយម្ចាស់ផ្ទះគឺតាមួយលើចុងឈើនោះ ហើយយើងពីរនាក់ មកដល់ចំពេលស៊យតែប៉ុណ្ណឹង។

វាដដែលនោះវិលមកវិញជាមួយសំណួរផូង៖

«ចុះអាម្នាក់នេះ?!»

ទាវ នីណា ប្រើកន្ទុយភ្នែកសម្លក់ខ្ញុំ ហើយនិយាយភាសាកាតំាំងយ៉ាងសោះកក្រោះរបស់នាង៖

«គ្មានទាក់ទងអីនឹងគ្នាទេ!»

មេម្នាក់របស់ពួកខ្មាន់កាំភ្លើងវែកវង់ដើរមកដល់ហើយនិយាយកាត់សេចក្ដី៖

«ឱ្យប្អូនអាល្បងខ្មែរចេញទៅចុះ ទុកអាម្នាក់បើកឡាននេះឱ្យចូលគុកជំនួសពួកយើង!»

ពួកគេចាប់ផ្ដើមចាប់ចងពួកយើង ខ្ញុំខំរើ តែពួកវាថែមខ្ញុំប៉ុន្មានកែងដៃឈឺចុកឆ្អល់មិនស្រែកមិនកើត។ ស្រីនាំស៊យនោះរួចពីចំណងព្រោះបងប្រុសគេមានឈ្មោះសាហាវដែរ បានជាពួកអ្នកលេងខ្ជិលចងពៀរជាមួយ។

ខ្ញុំដឹងថាពួកអាអស់នេះចង់លេងល្បែងស្វាស៊ីបាយលាបមាត់ពពែទុកឱ្យប៉ូលិសមកនាំខ្ញុំទៅដេកគុកជំនួសវាពីបទសម្លាប់តាផៃ ដូច្នេះខ្ញុំមិនស្លាប់ទេគ្រាន់តែត្រូវទៅដេកគុកលេង ទម្រាំឯករ៉េណរកខ្ញុំឃើញតែប៉ុណ្ណឹង។

ចំពោះស្រីល្អិតនោះ មុនក្រោយខ្ញុំនឹងជម្រះបញ្ជីនាងចេញមិនខាន។

ខ្ញុំងាកទៅសម្លឹងនាង ទាំងដៃទំាងពីរខ្លួនឯងជាប់ចំណង។ ស្មានថានាងរត់ចេញទៅចោល ខ្ញុំទៅហើយបើតាមភ្នែកទាំងគូរដែលសម្លក់ខ្ញុំ នាងនៅទីនោះនៅឡើយគឺឈរស្កុបមើលមកខ្ញុំ។

នាងដូចជាមានទឹកមុខមិនដាច់ចិត្តហើយនិយាយចិនមួយៗទៅកាន់ពួកអ្នកលេង៖

«ហ៊ាឯង ឱ្យអ្នកបើកឡាននេះមកវិញមក! បងខ្ញុំរកគាត់មិនឃើញមិនបានទេ!»

អ្នកលេងបោះកន្ទុយបារីចោលស្រែកឡូឡា៖

«ក្រែងអាមួយឯងថា គ្មានស្អីហ្នឹងគ្នាអ្ហា៎?!»

នាងដូចជាភ័យដែរដែលត្រូវពួកនោះសម្លុត។ ស្រីម្នាក់ឯងកណ្តាលចំណោមប្រុសៗបួន១០នាក់បើវាប្តូរចិត្តនាងពិតជាចប់ តែនាងដូចជាខំប្រឹងពង្រឹងស្មារតីធ្វើចរិតតាមបងប្រុសនាងយ៉ាងខែងរ៉ែង។

«បងខ្ញុំឱ្យខ្ញុំនាំគេនេះមករកពូផៃ ពេលនេះឱ្យខ្ញុំត្រលប់ទៅវិញ មិននាំគេទៅវិញ តើខ្ញុំនិយាយនឹងបងខ្ញុំថាម៉េច?»

បងធំគិតចុះឡើងហើយនិយាយកាត់សាញ៖

«អើទៅវិញទៅៗ តែរឿងថ្ងៃនេះគិតអាម៉េច?!»

វាសួររបៀបសុញ ព្រោះម្យ៉ាងខ្លាចប៉ូលិសដឹងម្យ៉ាងខ្លាចឯករ៉េណាដែរ។

នាងតូចល្បិចច្រើននិយាយវឹងភ្លាម៖

«ខ្ញុំទុកថាមិនបានឃើញអីទាំងអស់!»

មេខ្មាន់កាំភ្លើងលើកដៃចង្អុលមុខនាងផូងហើយនិយាយ៖

«ម៉ាត់ណាម៉ាត់នឹងវ៉ី តែហ៊ានក្រឡះសម្តី មានរឿងជាមួយគ្នាម្តង!!»

វាស៊ីញ៉ូគ្នាហើយរុញខ្ញុំទំាងចំណងទៅទម្លាក់ដល់ក្នុងឡាន។

នាងឡើងមកបើកឡានចេញរ៉េវដោយមិននិយាយស្តីទេ។ ឃើញខ្ញុំអង្គុយពិបាកត្រដាបត្រដួសនៅកៅអីខាងក្រោយប្រហែលជាត្រូវចិត្តនាងណាស់ហើយបាន នាងលបមើលមកតាមកញ្ចក់ហើយសើចចំអកខ្ញុំ។

«ម៉េចមិនស្រាយគ្នាសិនមកវ៉ី?!»

ខ្ញុំសួរទំាងក្ដៅចិត្ត។ នាងញាក់ចិញ្ចើមដៀមដាមតែមិនមាត់មិនក គិតពីបន្តបើកឡានគ្រញែងក្រឡុកខ្ញុំដែលមិនមានអ្វីទប់ជំហរ។

ពេលលេងអស់ចិត្តនាងជិះធម្មតាវិញ តែចិត្តខ្ញុំនៅក្តៅនៅឡើយ ចង់ស៊ីស្រីនេះភ្លាមៗតែម្តង។

«បំណុលគង់តែមានថ្ងៃជម្រះទេ ស្រីល្អិតចង្រៃ!»

«ចាំមើលខ្លួនឯង មានវាសនា បានរួចពីចំណងសិនទៅ!»

នាងនិយាយភាសាចិនបញ្ឆិតបញ្ឆៀងខ្ញុំ។

ខ្ញុំដឹងថានាងមានចេតនាលេងខ្ញុំ ហើយចំណងនេះមាំផង មិនដឹងខ្សែអ្វីខ្លះទេ ខ្ញុំរកល្បិចឱ្យបានរបូតវាសិនទើបបាន។

«ដាច់ដង្ហើមអាឡូវហើយវ៉ើយ!» ខ្ញុំស្រែកឡើង។

នាងនៅធ្វើមិនដឹង ខ្ញុំក៏លែងនិយាយស្តីបិទភ្នែកសំងំស្ងៀម។

ដូចខ្ញុំគិតមែនស្រីឆ្នាសនេះល្ងង់ណាស់ ហើយចិត្តមិនមុតដូចសម្តីទេ នាងអាចខ្លាចថាខ្ញុំដាច់ខ្យល់ស្លាប់មែនក៏ថាបាន បានជាឈប់ឡាន ហើយបើកទ្វារមកឈរមើលខ្ញុំ។

«ចង់ស្លាប់ កុំមកស្លាប់នៅហ្នឹងមើល៍!»

នាងក្ដាប់ដៃនិយាយ តែខ្ញុំធ្វើមិនដឹង។

នាងឱនមកមើលខ្ញុំ បន្ទាប់មកគឺរង្វង់ដៃខ្ញុំស្វាគមន៍នាង។

នាងល្ងង់ពេកហើយដែលគិតថាខ្ញុំជាប់ក្នុងចំណងដៃជើងបានយូរយ៉ាងនេះ? ហើយដូចខ្ញុំនេះឬ ដែលដាច់ខ្យល់ស្លាប់ងាយៗដោយមិនទាន់បានជម្រះបញ្ជីជាមួយនាង។

ខ្ញុំមិនដឹងថាតើមកពីកំហឹងឬមកពីភាពស្រើបស្រាលឱ្យប្រាកដទេខ្ញុំដឹងថា តម្រេកខ្ញុំកំពុងបាំងមុខរហូតដល់មិនខ្វល់ថាទីនេះកន្លែងណាទោះបីខាងស្រីខំប្រឹងបម្រះប្រតាយប្រតប់តែនាងបានបញ្ចូលមាត់មកក្នុងរូងខ្លាទៅហើយ។

ខ្ញុំទាញទាវនីណា មកនៅក្រោមខ្ញុំបានប្រកបដោយសុវត្ថិភាពព្រោះនាងគ្មានកម្លាំងឯណាដល់ខ្ញុំឡើយ ហើយក៏ស្វាគមន៍នាងជាមួយល្បែងល្បួងដែលប្រុសៗដូចខ្ញុំអ្នកណាក៏ចេះ។

មុនពេលខ្ញុំទាញកន្ត្រាក់អាវយឺតរបស់នាង ខ្ញុំងាកមើលជុំវិញខ្លួន។

នេះជាផ្លូវតូចក្បែរជើងភ្នំឆ្ពោះចូលទៅកាន់ក្រុងវិញ ស្លឹកឈើជ្រុះរាលពេញហើយជម្រាលស្មៅប្រែជាពណ៌ទឹកក្រូចព្រោះថ្ងៃខ្ពស់ដែរហើយ។ គ្មានអ្នកណាម្នាក់ទេ។

ទោះបីជាការសម្រាតនាងនៅទីនេះហាក់បីដូចជាអាសអាភាសពេកប៉ុន្តែស្រីច្រម៉ក់នេះ ត្រូវតែបង្ក្រាបឱ្យរាង ទើបនាងលែងហ៊ានធ្វើបាបខ្ញុំ។

នៅពេលដែលចំណង់ផ្លូវភេទរបស់របស់ខ្ញុំឡើងសន្ទុះដល់ថ្នាក់មិនគិតពីលទ្ធផលចុងក្រោយ ខ្ញុំមិនខ្វល់ថាខ្ញុំយកកំហឹងទល់កំហល់ ហើយមិនខ្វល់ថា ខ្ញុំត្រូវទទួលខុសត្រូវអនាគតនាងដែរឬអត់ទេ ដឹងតែថា ខ្ញុំត្រូវតែបាននាង។

រាងកាយនាងនៅបិទបាំងតែពាក់កណ្ដាលត្រឹមពោះចុះក្រោម ចំណែកសល់ពីនេះគឺស្ថិតក្នុងកណ្ដាប់ដៃខ្ញុំទាំងស្រុង។ ប្រតិកម្មនាងនៅចំពោះមុខការ បម្រុងការរួមភេទនេះ គឺតក់ស្លុតហើយស្រែកមិនចេញ។

ខ្ញុំត្រូវនាងក្ដិចនឹងក្រចកមុតហូរឈាមរហាមក៏នៅតែប្រឹងលូកដៃទៅទាញរូតខោខូវប៊យដ៏ជម្លើយរបស់នាងនៅនឹងមុខឱ្យខាងតែបាន។ ទាវនីណាប្រឹងយកដៃទាំងពីរទៅឃាត់រារាំនៅទីនោះដែលមុននេះនាងខំការពារដើមទ្រូងទំាងគូគ្មានអាវរបស់នាង។

ខ្ញុំសម្លក់នាងដោយភ្លើងតណ្ហាដូចចង់ប្រាប់នាងថា«គ្មានផ្លូវទេ!»តែខ្ញុំមិននិយាយព្រោះរវល់ខាំធ្មេញកា្នញ់នាង។

«បងរាជ!កុំធ្វើបាបនីណា!»

ខ្ញុំប្រឹងសឹងផុតដង្ហើមទម្រាំយកឈ្នះរងើកភ្លើងតណ្ហា ហើយបន្ធូដៃចេញមកវិញព្រោះចាញ់សម្ដីយំយែករបស់នាង។

នាងក៏ដង្ហក់ហត់គឃូសហើយយំស្អិតអស់ជើងសក់នឹងមុខមាត់ នាងនិយាយមកកាន់កែវភ្នែកក្រហមក្ដៅគគុករបស់ខ្ញុំ៖

«នីណាមានសង្សារហើយបងរាជកុំធ្វើអ៊ីចឹង!»

ស្រីច្រមក់នេះមានកាយវិការជាស្រីក្រមុំមិនដែលឆ្លងកាត់ដៃប្រុសកំលោះច្បាស់ណាស់ ពេលនេះទៀតហ៊ាននិយាយរឿងសង្សារនៅនឹងមុខគូដណ្ដឹង ទោះបីខ្ញុំជារាជក្លែងក្លាយក៏ស្រាប់តែចេះកើតសេចក្ដីប្រចណ្ឌនាង?

ខ្ញុំខាំមាត់និយាយសម្លុត៖

«អ៊ីចឹងហ្ន៎? ទុកខ្លួនទៅឱ្យវាល្អជាងហ្ន៎?!»

ខ្ញុំទាញបោចអាវនាងដែលដៃនាងខំលូកយកមកដណ្តប់នោះចេញសាជាថ្មីធ្វើឱ្យនាងយំហ៊ូតែម្ដង។

«យំធ្វើស្អី? អ្ហះនាំគូដណ្តឹងមកឱ្យគេវ៉ៃចង់ងាប់ ឱ្យវាងាប់ឆាប់ប្រញាប់បានទៅជួបអាចោលម្សៀតណា?!»

នាងគ្រវីក្បាលទំាងទ្រូងសស្ងាចដូចសម្លីនៅកំដរភ្នែកខ្ញុំ៖

«បងឯងកុំរៀនបង្ខំមនុស្សស្រីឱ្យគេស្រលាញ់ បងឯងកុំរៀនធ្វើបាបមនុស្សស្រី!«

នាងនេះនិយាយស្តីឡប់ៗតែខ្ញុំនឹកឃើញដល់បងប្រុសនាងនិងអ្នកគ្រូសៅនីភា។

កំហឹងខ្ញុំស្រាក ឯតណ្ហាធ្លាក់សន្សឹមៗទន្ទឹមការរិះគិត។

ខ្ញុំដៀងរំពៃទៅរកដើមទ្រូងនាងដែលបង្ហាញមកទទេស្អាតឃើញពេញភ្នែក។ ដៃខ្ញុំចង់ទាញអាវមកគ្របឱ្យនាងវិញដែរ តែវាអាចជាចរិតពិតរបស់ខ្ញុំ មិនមែនចរិតពួកអ្នកលេងទេ ថាមិនបាន នាងប្រាកដជាដឹងថាខ្ញុំបន្លំ។

ដៃខ្ញុំលូករាវទៅតាមអំណាចចិត្តដែលភ្លើតភ្លើននឹងលម្អងផ្កា ចំណែកហេតុផលធ្វើចរិតអ្នកលេងរឹតតែជំរុញខ្ញុំឱ្យឈ្ងោកទៅកាន់ទីនោះទោះបីនាងចាប់ផ្តើមយំបន្តក៏ដោយ។

ក្នុងឡានដ៏ចង្អៀតនេះនាងមិនអាចក្រោករួចទេទោះខ្ញុំមិនសង្កត់នាងខ្លាំងក្តី។ អាវទំាងពីរជាន់របស់ខ្ញុំត្រូវរបើកប៉ើងអស់ជាមួយវិនាទីឆាបឆួលក្រោមភ្លើងស្នេហ៍។

នាងយំបានប៉ុន្មានទៅ បើចង្វាក់ស្នេហាដែលខ្ញុំផ្តល់ឱ្យ នាងប្រាកដជាមិនដែលចួបផងក្នុងជីវិតនេះ តើនាងមានៈការពារខ្លួនប្រាណនាងបានយូរប៉ុនណា?

ខ្ញុំលង់ទៅនឹងក្លិនក្រអូបនៃផ្កាតូចរបស់ខ្មែរលើដែនដីកាប់ចាក់ រហូតដល់មិនដឹងដែរថានាងឈប់យំពីពេលណាហើយរមួលក្រោមដៃខ្ញុំ។
នាងមិនអាចយកឈ្នះការទាក់ទាញតាមសសៃប្រសាទ តែក៏នៅតែបន្តស្រក់ទឹកភ្នែករហាមសឹងសើមជោកទំាងខ្ញុំម្នាក់ទៀត។

ស្នូរគោះកញ្ចក់ឡានលាន់ឡើង។

ចប់ហើយច្បាស់ជាពួកប៉ូលិសដើរល្បាត ។

ខ្ញុំភ្ញាក់ឡើងជាមួយភាពអៀនខ្មាសហើយរកអាវនាងមិនឃើញទេ។

ចុះបើរកឃើញតើធ្វើអី្វបាន បើអាវនាងតូចកំប៉ិតនោះខ្ញុំពាក់ឱ្យនាងទាន់ដែរ?

ខ្ញុំក្រោកវឹងទាញនាងឱ្យអង្គុយទល់មុខគ្នាហើយឱបនាងជាប់នឹងដើមទ្រូង។ ឱបស្ទើរតែសាច់យើងទំាងពីរនាក់រលាយចូលគ្នាបាន ហើយខ្ញុំខ្សឹបៗ៖

«កុំរើ! មានមនុស្ស!»

នាងពិតជាយល់ហើយ បានជាឈ្ងោកក្បាលនឹងដងខ្លួនដ៏តូចរបស់នាងមកក្រោមទ្រូងខ្ញុំទំាងស្រុងនាងដូចគេចមិនចង់ឃើញពិភពលោកនេះ មិនចង់ឃើញអ្នកដែលគោះកញ្ចក់ឡាននិងមិនចង់ឃើញទាំងមុខខ្ញុំ តែនាងឱបខ្ញុំ រកតែឱនទៅរាវយកអាវខ្ញុំមកក៏មិនចង់ដល់ផង។

គឺអ្នករើសកំប៉ុងទេដែលនៅក្រៅឡាន។

គាត់ចាស់កោងខ្នងហើយដូចជាងងឹតភ្នែកផងបានជាខ្ញុំមិនសូវខ្វល់ពេកដោយហុចលុយទៅឱ្យហើយរង់ចាំដល់គាត់ដើរចេញទៅបាត់ទើបខ្ញុំងាកមកខ្សឹបប្រាប់ស្រីឆ្នាសបាក់ចង្កូម។

«ពាក់អាវអត់?!»

នាងកម្រើកមុខបន្តិច តែមិនងើបមុខចេញពីដើមទ្រូងសាច់ទ្រូងខ្ញុំទេ ធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំអណ្តែតត្រសែត។

មនុស្សប្រុសមិនមែនមានតែតណ្ហានោះឯណា អ្វីដែលធ្វើបាបពួកប្រុសៗយើងបំផុតគឺចិត្តមហាទន់ពេលត្រូវស្រីៗឱប។

ខ្ញុំនិយាយបន្ថែម៖

«អ្នកសុំទានទេ ហើយខ្វាក់ភ្នែកទៀត!»

នាងកម្រើកក្បាលហើយងើបមុខរកមើល ដោយបាំងខ្លួននាងពិតជាប់នឹងដើមទ្រូងខ្ញុំ។

មើលទៅលើថ្ងាសនាងឃើញតែច្រមុះតូចស្រួចនិងបបូរមាត់ស្លេកងាំងព្រោះខ្ញុំទើបតែប្រយុទ្ធមួយឆាកធំនៅទីនោះ។

ទាវនីណាស្អាតខ្លាំងណាស់ពេលនាងលែងឆ្នាស់ហើយកម្សត់ដូចកណ្តុរធ្លាក់ទឹក។ សក់នាងជោកដោយទឹកភ្នែក ដូច្នេះខ្ញុំក៏លូកម្រាមដៃទៅវែកឱ្យរៀបរយហើយហុចអាវខ្ញុំមួយ គឺអាវសឺមីក្រៅឱ្យទៅនាងចំណែកខ្ញុំពាក់តែមួយជាន់អាវយឺតសក៏បាន។

រឿង៖ ភ្នំពេញអើយបងនឹកអូន ភាគទី៨

Bo Bo — Wed, 30 Aug 2023 13:04:53 +0000

និស្ស័យកម្ម ឬនិស្ស័យស្នេហ៍?

១សប្តាហ៍ក្រោយមក….

«បងឯក! ស្រីនោះមកដល់ហើយនៅចាំខាងក្រៅ!»

«ឱ្យចូលមក ឬមួយឯងចង់ឱ្យអញចេញទៅសែងវាចូល?!»

គេស្រែកដាក់ពួកដំរីទឹក។

តាំងពីវិលមកស្រុកខ្មែរវិញ ឯករ៉េណាកើតសៅហ្មងស្រែកឡូឡាស្ទើរមិនលោះថ្ងៃ។ គ្មានអ្នកណាដឹងទេថាគេកើតទុក្ខព្រោះឪពុកស្លាប់និងឈឺចិត្តដ្បិតស្រីចិត្តដាច់មួយណាមានទំហំធំជាង?

ស្រីក្រមុំស្រគត់ស្រគំដើរចូលមកមួយៗពីក្រោយខ្នងបុរសដែលនាងធ្លាប់ស្រលាញ់។

គេអង្គុយលើសាឡុងហើយចុចLaptopរបស់គេរង់ចាំស្វាគមន៍នាង។ នាងមកដល់ពីមុខហើយក៏គេមិនងើបមុខដែរ។

គេមិនងាកមក ហើយនាងក៏មិនចង់ឃើញមុខគេព្រោះនាងចំណាំរាងកាយគេបាន ទោះបីមើលពីលើពីក្រោម ពីចំហៀង ពីឆ្វេងពីស្តាំ។

ប្រធានបទសំខាន់នៃជំនួបពេលនេះមិនមែនមកឃើញមុខគេ មើលថាគេស្គមឬធាត់ខឹងឬអំណត់ឡើយ។ នាងនិយាយជាមួយសំឡេងដ៏តូចឆ្មារ៖

«ខ្ញុំមកចួបបង ចង់ប្រាប់ឱ្យច្បាស់! ថារឿងលោកអ៊ំស្លាប់គ្មានទាក់ទងអីហ្នឹងបងសិទ្ធីទេ!»

គេមិនងើបមុខតែមាត់ឆ្លើយ៖

«ក្រែងនិយាយភនៅតុលាការបានសម្រេចហើយ? ក្រែងអាចង្រៃនោះរួចខ្លួនហើយអ្ហី? ក្រែងនាំគ្នាធ្វើអាក្រក់បានដូចចិត្តហើយ ត្រដរមកបកស្រាយស្អីទៀត?!»

នាងភិតភ័យដែលគេខឹងសម្បាហើយគ្រវែងកុំព្យូទ័រគេទៅលើពូកសាឡុង។

ដោយអចេតនានាងក្រឡេកឃើញរូបអាក្រាតមួយចំនួននៅលើអេក្រង់របស់គេ។ ចិត្តនាងកាន់តែស្មុគស្មាញ ម្យ៉ាងនឹកថាគេនេះជាមនុស្សធុនយ៉ាប់បំផុតហើយ។ ទំាងហិង្សា ទំាងអាសអាភាសហើយសម្តីគ្មានការអប់រំផង។

កោតតែនាងស្រលាញ់គេ។

គិតហើយនាងទប់ចិត្តនិយាយស្លូតបូតដដែល៖

«ចុះបងរ៉េណាទៅរករឿងធ្វើបាបគាត់នៅកន្លែងធ្វើការធ្វើអី?!»

គេសើចខឹកៗទាំងកំហឹងដែលនាងមកផ្អែមល្ហែមហៅឈ្មោះប្រុសថ្មីនោះនៅនឹងមុខខ្លួន។ ឯករ៉េណាច្រងាងដៃទៅលើសាឡុងហើយនិយាយដោយមិនទាំងសម្លឹងមុខនាង៖

«សាលានោះជួលដីរបស់ប៉ា! បើប៉ាស្លាប់ដោយសារវា នៅឱ្យវាមានមុខបង្រៀននៅនុះ មានតែភ្លើ?»

ស្រីតូចស្រដីដោយពិបាកចិត្ត៖

«បងរ៉េណា….!»

គេគំហកកាត់ផ្តាច់សម្តីទនភ្លន់របស់នាង៖

«ឈប់និយាយអាពាក្យបងអូនតម្អូញស្រណោះអស់នេះទៀត សៅនីភា! អាឯករ៉េណាម្នាក់នេះ វាគ្មានសំណាងបានសុភាពនារីដូចយើងមកធ្វើប្អូនទេ! ទុកពាក្យអស់នេះទៅផ្អែមមាយាដាក់អាមា្នក់នោះ មុនពេលវាងាប់រកកន្លែងកប់មិនឃើញទៅ!»

នាងតក់ស្លុត សម្លឹងមុខគេចំពេលគេបង្វែរចក្ខុភ្លឺមុតបាញ់មកក្នុងកែវភ្នែកនាងសងវិញ។

នាងមិនដកចេញ នៅតែសម្លឹងព្រោះភិតភ័យនឹងសម្តីគេហើយសម្លឹងដើម្បីបញ្ជាក់ថាគេគ្រាន់តែនិយាយគម្រាមឬអ្វី?។

នាងនៅទ្រឹងគ្មានពាក្យនិយាយ គ្មានពាក្យបកស្រាយអធិប្បាយអ្វីទៀត ឯម្ចាស់ទីកន្លែងក្រោកដើរទើមៗពីសាឡុងឆ្ពោះមករកនាង។

ពេលចូលកៀកគ្នា គេឱនសម្លឹងនាងព្រោះគេខ្ពស់ជាង។ គេនិយាយតិចៗដាក់នាងដោយភ្លើងទោសៈបង្កប់ក្នុងកែវភ្នែកពេបជ្រាយទាំងសងខាង៖

«វានៅមិនបានយូរទេ! តែក៏មិនឱ្យវាងាប់ងាយៗដែរ!»

នាងព្រិចភ្នែកទំាងភិតភ័យ គេនិយាយបន្ថែម៖

«ថ្ងៃនេះបាត់បង់ការងារ ស្អែកបាត់បង់ជីវិត ល្បែងលេងមានទាន់ចប់ឯណា?»

ទោះគេនៅផ្តោតភ្នែកសម្លឹងនាងឌឺនាង តែនាងនៅតែមិនដកភ្នែកចេញព្រោះតក់ស្លុត នាងនិយាយវិញបន្ទាប់ពីទុកឱ្យគេពោលហិង្សាបញ្ចេញកំហឹងរួចហើយ៖

«កុំធ្វើអំពើអាក្រក់អំពើខុសច្បាប់!»

គេទម្លាក់ភ្នែក សម្លឹងបបូរមាត់ស្រីតូចដែលរញីរញ័រត្រដរ បង្អន់កំហឹងចិត្តគេហើយញញឹមតបទៅរកបបូរមាត់នោះមុនពេលវាចាមួយៗស្រាលៗតែច្បាស់ៗ៖

«កុំភ័យអ្នកគ្រូ! គេចេះធ្វើគេចេះគិតហើយ! បើទុកឱ្យគេចាប់បាន មិនបាច់មានឈ្មោះថាឯករ៉េណាទេ!»

ទឹកថ្លាឆ្វង់លម្អកែវនេត្រាស្រីតូច តែវាជាអ្វីដេលឯករ៉េណាចង់បាន។ គេក៏មិនដឹងខ្លួនឯងថានៅស្រលាញ់នាងទើបប្រចណ្ឌក្លាយជាស្អប់ ឬមួយក៏ខឹងដែលនាងការពារសង្សារថ្មីបំភ្លៃការពិត។

គេញញឹមធ្វើបេះដូងទឹកកកនៅចំពោះមុខកែវភ្នែកនាង។

ស្រីស្អាតនិយាយរអាក់រអួល៖

«ចុះបើការពិតមិនដូចដែលលោកគិត? ចុះបើបងសិទ្ធីមិនបានធ្វើពិតមែន? ចុះបើអ្វីៗជាការយល់ច្រឡំ? ចុះបើ…..!»

«ឈប់ពង្វាងដានទៀតទៅសៅនីភា! ស្ទីលនាងស្រែណាស់! ក្រដាសខ្ចប់ភ្លើងវាអត់បានប៉ុន្មានទេ វាឆេះខ្លោចងាប់ទាំងខ្លួនឯងទៀត!!»

នាងនៅច្របូកច្របល់ សំឡេងគេលាន់មកបន្ត៖

«ស្រីមានល្បិច!»

នាងងើបមុខសម្លឹងគេទាំងទឹកភ្នែកស្រក់ គេជេរនាង គឺជេរច្បាស់ណាស់។

គេថយទៅរើសកុំព្យូទ័រ។ ពេលគេចុចប្រើ រូបភាពអាអាភាសនៅទីនោះនៅឡើយ ធ្វើឱ្យនាងងាកមុខចេញ រហូតដល់សំឡេងអ្វីមួយបន្លឺឡើងខ្សោយៗ នាងងាកមកវិញ។

គេ បំបែរកុំព្យូទ័របង្ហាញនាង។ វីដេអូមួយ គឺវីដេអូដែលឃើញរូបមនុស្សតូចៗមើលមិនចង់ស្គាល់ប្រហែលមកពីថតឆ្ងាយពេក។

នោះគឺទិដ្ឋភាព រូបដែលសិទ្ធីបានប្រតាយប្រតប់ច្រានឪពុកគេធ្លាក់ពីជណ្តើរ។

នាងបើកភ្នែកគ្រលួង។

«ម៉េច? ដែលនាំគ្នាទៅលុបវីដេអូនៅហាងចោលស្មានថាបាត់ដាន?ស្មានថាអ្នកជិតខាងគេគ្មានកាមេរ៉ាចាប់បាន?!»

សកម្មភាពនោះត្រូវបានចាប់ដោយកាមេរ៉ាដ៏ឆ្ងាយមួយ។ បើមិនរំលងផ្ទះបួនប្រាំទេក៏រំលងចម្ងាយផ្ទះពីរឬបីដែរ។

នាងស្លេកស្លាំង ញ័រដៃជើងនៅចំពោះមុខល្បងធំដែលនាងធ្លាប់សំងំក្នុងរង្វង់បេះដូងគេ។

គេបិទកុំព្យូទ័រពេលដែលនាងលែងហ៊ានមើលការពិតអស់នេះតទៅទៀត។

រូបនាងក៏នៅទីនោះ ដូច្នេះគេដឹងច្បាស់ណាស់ថានាងបានកុហកតុលាការដើម្បីតែការពារសុភាពបុរសជាសង្សារថ្មី។

នាងគ្មានអ្វីនិយាយទៀតទេ។

ឯករ៉េណារេភ្នែកសម្លឹងមុខនាង សម្លឹងភ្នែកនាងទំាងសងខាងក្នុងពេលដែលនាងគេចចេញពីការសម្លឹងរបស់គេទំាងត្រដាបត្រដួស។

គេនិយាយទាំងសើចខឹកៗប៉ុន្តែមិនមែនសើចសប្បាយចិត្តឡើយ គេសើចចំអកឱ្យនាង៖

«វីដេអូដែលទើបតែរកបានមកនេះ តាមថាអាចឱ្យអាចោលម្សៀតនោះវាជាប់ទ្រុងវិញបាន! តែ…..អត់ចង់!!!….ចង់ពន្លះស្បែកវាដោយដៃខ្លួនឯងវាសប្បាយលេងជាង! ចាំមើលមើល៍មានអ្នកណាសប្បាយចិត្តខ្លះ!»

គេដកភ្នែកចេញពីទឹកមុខខ្មៅស្រគាំរបស់នាង ហើយឈានជើងចេញបែរក្រោយឡើងទៅជាន់ខាងលើវឹងគ្មានងាកក្រោយ។

ក្នុងសភាពឆ្លេឆ្លា នាងសម្រេចចិត្តបោះជំហានទៅតាមគេ។

ឯករ៉េណាទឹកមុខខ្មៅរោលបង្កើនល្បឿនព្រោះមិនចង់ឱ្យនាងតាមទាន់ទេ ប៉ុន្តែទីបំផុតមកដល់ជាន់ខាងលើ ដឹងថានាងចេះតែតាមមក គេក៏ឈប់ជើងហើយបែរក្រោយសម្លឹងមុខស្រីតូចដែលនៅពីក្រោយខ្នង។

គេមិននិយាយប៉ុន្តែកែវភ្នែកគ្មានមនោសញ្ចេតនារបស់គេដែលសម្លឹងមកនាងមានបង្កប់នូវសំណួរសម្ងាត់ថា ៖

«ចង់យ៉ាងម៉េច?!»

ទឹកមុខនាងគឺអង្វរគេ គ្រាន់តែនាងមិនទាន់និយាយចេញមក។

ចំណែកគេឯណេះវិញកាន់តែក្តៅចិត្តព្រោះថាអ្វីៗច្បាស់ដូចថ្ងៃទៅហើយនាងនៅសង្ឃឹមថាគេព្រមធ្វើមិនដឹងមិនឮ ដោះលែងអាម្នាក់នោះ?។

បរិយាកាសបណ្ដោយឱ្យអតីតគូស្នេហ៍ឈរមើលមុខគ្នាអស់បន្តិច ទើបនាងនិយាយមួយៗព្រោះចៀសពីនិយាយមិនបាន៖

«លើកលែងឱ្យគេទៅ!»

គេហួសចិត្តហើយក្រោធខឹង ។

សម្ដីនាងនៅតែស្លូតបូតសុភាពរាបសាតែមិនបានធ្វើឱ្យចិត្តគេទន់ទេ ព្រោះថាភ្លើងប្រចណ្ឌច្រណែន គំនុំកំពុងមានឥទ្ធិពល ហើយគេនឹកឆ្ងល់មិនដាច់ថា ហេតុអ្វីនាងក្លាយជាងប់វង្វេងនឹងប្រុសថ្មី លែងស្គាល់អាក្រក់ល្អសខ្មៅ?។

«អត់ផ្លូវទេ!»

គេឆ្លើយមកវិញស្ងប់ស្ងាត់មួយៗ មិនពុះកញ្ជ្រោល តែនាងដឹងច្បាស់ថា រឿងធំនឹងកើតឡើង។

នាងរលះរលាំងនិយាយបន្តភា្លម៖

«ខ្ញុំសុំលោក!….ខ្ញុំមិនដែលសុំអ្វីទេ…ទុកថា….!»

គេមិនចង់រង់ចាំដល់នាងរំឭករឿងចាស់ ក៏ដូចជាមិនចង់ឱ្យនាងធ្វើឱ្យចិត្តគេទន់ជ្រាយ។ នាងដៀងភ្នែកទៅរកអាសនៈឪពុកពីក្រោយខ្នងនីភា ដែលទីនោះនៅអុចទានធូបហុយខ្មួលនៅឡើយ។

ឯករ៉េណាសើចខឹកៗហើយនិយាយភ្លាម៖

«បាន!»

គេដើរចូលមកក្បែរនាង ហើយនិយាយបន្តក្រោយកែវភ្នែករលើបខ្មៅរបស់ស្រីតូច៖

«បើថាស្រលាញ់វាណាស់ យកខ្លួនយើងនេះមកប្តូរទៅ សៅនីភា!»

ស្រីតូចក្ដុកក្ដួលចិត្ត ទន់ជើង របូតជំហរឈរមិនចង់នឹង។ នាងរេភ្នែកចេញពីកែវនេត្រាមុតថា្លរបស់បុរសអ្នកលេងក៏មិនរួច ព្រោះគេសម្លឹងមកនាងមុតពេកហើយ ភ្លើងកំហឹងគេខ្លាំងពេកហើយ។

គេនិយាយបន្តដោយប្រើបបូរមាត់ដែលធ្លាប់តែផ្អែមល្ហែមជាមួយអណ្តាតរបស់នាង ៖

«ប្រាប់អាកំសាក ពឹងស្រី អាបញ្ញើក្អែកនោះទៅថា ឱ្យសង្សារវារើមកនៅផ្ទះនេះ រើមកនៅមួយថ្ងៃវារួចបានមួយកំាបិត នៅ១ឆ្នាំវារួចបាន៣៦០កាំបិត! ស្មើគ្នាទេ?»

គេញញឹមមករកត្របកភ្នែកនាងដែលព្រិចព្រោះទន់ លែងអាចសម្លឹងមើលទឹកមុខងងើលនិងសម្ដីគ្មានសីលធម៌របស់គេ។

ប៉ុន្តែឯករ៉េណាកាប់នាយសិទ្ធី១០០០កាំបិតប្រហែលជាមិនមែនចេះតែនិយាយតាមតែទំនើងចិត្តតាមកំហឹងចិត្តដែរ គេអាចធ្វើរឿងអស់នេះ នាងស្គាល់ចិត្តគេច្បាស់ជាងអ្នកណាៗទំាងអស់។

មិនទាន់ឆ្លើយថាយ៉ាងណាផងព្រោះហួសចិត្តនិយាយមិនចេញ សំឡេងបុរសកោងកាចបន្តមកទៀត៖

«កុំស្មានថាខ្លួនយើងនេះអស្ចារ្យពេកអីណា៎អ្នកគ្រូ! វាមិនមែនអាឯករ៉េណានេះដែលចង់បាននាងទេ!ឆ្លុះកញ្ចក់មើលខ្លួនឯងផងទៅស្រីមានល្បិច! មនុស្សធុននាង សមណាស់សម្រាប់កាដូឱ្យពួកអាដំរីទឹក! ពួកវាអត់ស្រីយូរហើយកំពុងរកស្រីឱ្យពួកវាស្រាប់!»

នាងមិនមានប្រតិកម្មជាកាយវិការអ្វីទៀតទេព្រោះថានាងជាមនសុ្សស្លូតបូត ហើយអត់ធ្មត់ស្ងៀមស្ងាត់ ប៉ុន្តែការឈឺចាប់ដែលគេផ្តល់មកមិនអាចទប់នាងមិនឱ្យស្រក់ទឹកភ្នែកបានឡើយ។

ទឹកភ្នែកថ្លាឆ្វង់ដែលលិបលក្បែរប្រសី្រខ្មៅរលោងពេលនេះរត់ខ្មួលធា្លក់ឆ្វាចមកក្រោមកំដរស្នាមញញឹមរបស់បុរសគ្មានមេត្តា។

នាងសម្លឹងទៅកម្រាលឥដ្ឋហើយប្រឹងទប់សំឡេងកុំឱ្យរអាក់រអួលកុំឱ្យអណ្តឺតអណ្តក៖

«ឯករ៉េណា! បើធ្វើអ៊ីចឹងលោកសប្បាយចិត្ត ខ្ញុំព្រម!»

ចម្លើយខុសពីការរំពឹងទុកគេពីការគិតដែល គេយល់ថានាងនឹងឱ្យឱបក្បាលជង្គង់អង្វរគេឬនាងនឹងស្រែកយំទួញសោក ឬមួយនាងនឹងរត់ទៅផុតពីមុខគេបានផ្ទុយស្រឡះ ដោយសម្តីត្រជាក់ស្រិបគួរឱ្យកើតទោសៈប៉ុន្មានម៉ាត់នេះ។

នាងមិនត្រឹមមិនភិតភ័យ មិនបដិសេធ ថែមទាំងសុខចិត្តទទួលយកកិច្ចការជាស្រីបម្រើកាមគុណពួកអង្គរក្សទាំងនោះ គ្រាន់តែដើម្បីដោះដូរស្នាមកាំបិតឱ្យប្រុសស្នេហ៍?

រ៉េណាសើចឃឹះទំាងអស់សំណើច តែចិត្តគេឈឺចាប់ដូចត្រូវគេកាប់ខ្ទេចទងបេះដូងប្រមាត់។

ស្រីងប់កន្ទុយក្បិនអើយ !នាងត្រូវស្នេហ៍អាចោលម្សៀតនោះ ឬមួយនាងជាឆ្នាំងណាគ្របហ្នឹងជាមួយវា? ស្រីចង្រៃឯងអស់កែហើយ….

ពេលគេកំពុងគិតដោយទោសៈស្រីតូចនិយាយមកបន្ត៖

«បើលោកជាកូនប្រុសត្រូវរក្សាសំដីផង! ឈប់ទៅរករឿងគាត់ ហើយបំភ្លេចចោលរឿងអស់ទំាងនោះ!»

ដូចសាំងចាក់លើភ្លើង គេនិយាយដោយងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ៖

«ចាំមើលសិនថា សង្សារវាបម្រើប្រុសៗបានគ្រាន់បើដែរអត់!»

នៅពេលដែលជើងនាងទាំងទ្វេទន់ជ្រាយដូចសម្លីឈរលែងចង់នឹង សំឡេងឯករ៉េណាស្រែកសន្ធាប់ផ្អើលផ្ទះទាំងមូល៖

«ពួកអ្ហែងមានលាភហើយវ៉ី! ស្រីមករកឱ្យខ្លួនដល់ផ្ទះ ត្រៀមខ្លួនទៅពួកអាម៉ាក!»

គេងាកមកខាំធ្មេញសម្លឹងមុខនាងហើយគិតក្នុងចិត្តទាំងសៅហ្មង។

«នាងប្រហែលយល់ថា អាម្នាក់នេះហ៊ានថា វាមិនហ៊ានធ្វើ?!»

គិតថានាងអាងគេស្រលាញ់ គិតថានាងយកភាពទន់ភ្លន់ស្លូតបូតមកបោកប្រាស់មនុស្សប្រុស គេយល់ថានាងជាជំពូកស្រីអាសិរ្ពិស។

ដៃម្ខាងឯករ៉េណាខាងលូកទាញកដៃស្រីតូចអូសត្រណាត់ត្រណែងទៅរកបន្ទប់មួយក្បែរនោះហើយរុញនាងចូល។

គេចេញមកវិញទាញទ្វារបិទគ្រឹប រកសោចាក់បង្ខាំងពីក្រៅ។

——————–

ខ្ញុំដឹងថា លទ្ធផលរបស់អ្នកគ្រូតូចទៅជាយ៉ាងណាហើយប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែធ្វើពើសួរ៖

«បងឯកមិនឱ្យអ្នកបងទៅអាពួកអស់នោះទេ ខ្ញុំដឹង!»

ឯករ៉េណាប្រកបដោយភាពក្រៀមស្រពោនក្នុងកែវភ្នែកហើយបន្យនិយាយទាំងសម្លឹងទៅឆ្ងាយហាក់កំពុងរំឭករឿងចាស់មកវិញ។

គេនិយាយមួយៗ តែបេះដូងខ្ញុំអន្ទះសាចង់ដឹង។

«បងមិនដែលគិតថាចង់បានស្រីនោះមកវិញទេ! ចិត្តគេមិននៅជាមួយយើង! គេសុខចិត្តធ្វើ សព្វបែបយ៉ាងដើម្បីតែអាចង្រៃនោះ តើវាមានន័យអីទៅ?!»

«ចុះតមកទៀត?!»

ឯករ៉េណានៅស្ងៀម ដៀងភ្នែកមកម្រាមដៃខ្លួនឯង ដែលក្រៀមក្រោះសរសៃសសូង។

«ពេលនោះបងគិតថាមនុស្សស្រីណាក៏ដូចស្រីណាដែរ គេចូលចិត្តតែអាពួកសុភាពបុរសក្លែងក្លាយពួកអាទន់ភ្លន់បើកទ្វារឡានឱ្យ សម្តីផ្អែមដូចប្រលោមលោក!!»

«អ្នកបងមិនមែនអ៊ីចឹងទេ! គាត់ប្រាកដជាមានមូលហេតុរបស់គាត់!»

ឯករ៉េណាឈប់និយាយឈប់លង់ទៅក្នុងរឿងអតីតបែរជាងាកមកសម្លឹងមុខខ្ញុំដោយភ្នែកមមី។ គេប្រាកដជាឆ្ងល់នឹងសំនួរមិនចេះរីងស្ងួតរបស់ខ្ញុំ ចួនកាលអាចដែរ ដែលការវិនិច្ឆ័យចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យគេងាយនឹងចាប់ភ្លឹកពីខ្ញុំទេដឹង?

ខ្ញុំចាប់ផ្តើមយល់ថាខ្លួនជ្រុលមាត់ពេក ឬមួយបង្ហាញពីការចង់ដឹងរឿងអ្នគ្រូនីភាពេកក៏ធ្វើជាចាក់ស្រាផឹកហើយនិយាយបង្វែរ៖

«សូមទោសបងខ្ញុំនិយាយច្រើនពេក! បងឯកអស់កម្លាំងហើយ អញ្ជើញទៅសម្រាក ខ្ញុំជូនបងទៅ!»

គេដូចមិនព្រមទទួលយកការបង្វែងរបស់ខ្ញុំទេបែរជានិយាយបន្ថែមមួយៗ៖

«រាជ!»

«បាទ?» ខ្ញុំតបទំាងបុកពោះម្តងៗ។

«ឯងមើលទៅឆ្លាតគួរសម!»

«អត់ឯណា! ខ្ញុំមិនបានរៀនសូត្រអីច្រើនទេបង!»

ឯករ៉េណានៅស្ងៀម ខ្ញុំសម្លឹងមុខគេ។

ភ្នែកគេត្រជាក់ស្រឹបមើលមកចំខ្ញុំ។

ខ្ញុំយល់ពីអារម្មណ៍អ្នកគ្រូនីភាថាតើនាងតក់ស្លុតនិងចុះចាញ់ការគម្រាមរបស់គេកម្រិតណាទៅ កាលពីពេលនោះ បើម្នាក់នេះមានអំណាចទឹកមុខត្រជាក់ស្រឹបហើយសំដីសំដៅមុតៗយ៉ាងនេះ?

ខ្ញុំសើចស្ញាញតបនឹងកែវភ្នេករបស់គេដែលកំពុងសញ្ជឹងគិត។

សាជាថ្មីខ្ញុំរកល្បិចពង្វាងដាន៖

«និយាយតាមត្រង់ចុះបង! ប្រហែលមកពីខ្ញុំមិនសុភាពមិនអីដូចបងថាហ្នឹងហើយបានជានីណាគេមិនព្រមយល់ចិត្តខ្ញុំ!»

ឯករ៉េណាញញឹមហើយពេបមាត់ ចំណែកដៃម្ខាងលូកចាក់ស្រា។ ចរន្តក្រហមង៉ូវហូរឃ្មួលទៅក្នុងកែវរបស់គេប្រៀបបីដូចជា សង្វាក់ឈាមរត់ដ៏សកម្មក្នុងរាងកាយគេ។

តើបេះដូងគេស្វែងរកសន្តិភាពសម្រាប់ស្នេហ៍ពិតរបស់គេបានដោយវិធីណាទៅ? ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងណាស់។

ទោះយ៉ាងណាខ្ញុំត្រូវអត់ធ្មត់ព្រោះបន្ទាប់ពីមួយកែវចុងក្រោយនេះ ឯករ៉េណាដេកលក់បាត់ទៅហើយ….

«អ្នកបង?»

គឺនាងបង្ហាញខ្លួន។

ខ្ញុំប្រុងថាគ្រាអ្នកលេងនេះឡើងទៅ ប៉ុន្តែស្រីស្នេហ៍គេចុះមកជាមួយភួយក្រាស់មួយក្នុងដៃ។ អ្នកគ្រូនីភាប្រហែលមិនដឹងទេថា មុននេះប្រុសស្នេហ៍នាងបានរំឭកពីអតីតកាលរបស់ពួកគេ។

«ចាំខ្ញុំគ្រាគាត់ឡើង!»

ខ្ញុំនិយាយបន្ថែមដោយក្រឡេកទៅលួចមើលកំភួនដៃស្រស់តូច លាក់លៀមនៅក្នុងអាវរាត្រីវែងអន្លាយរបស់នាង។

នាងតូចស្អាតយ៉ាងច្រឡឹង តើឯករ៉េណាដាច់ចិត្តដូចម្ដេចឱ្យនាងទៅពួកដំរីទឹកញាំញីនោះ?

សៅនីភាឱនមកដណ្តប់ភួយឱ្យបងធំ។ ទឹកមុខគេនៅស្មើទោះបីលង់លក់ស្កប់ស្កល់។

មាត់នាងតបមកខ្ញុំមួយៗ៖

«គាត់អត់ស្រវឹងទេ គាត់ងងុយ! រាជឡើងទៅមុនចុះ តិចទៀតគាត់គេងបានបន្តិចចាំខ្ញុំដាស់គាត់ឡើងទៅ!»

ខ្ញុំគ្មានហេតុផលតមាត់ឬនៅត្រេងត្រាងឬទេមានតែងក់ក្បាលបែរខ្នងចេញទៅទុកឱ្យស្រីតូចអង្គុយចុះសន្សឹមៗសម្លឹងប្រុសស្នេហ៍របស់នាង។

មើលពីលើផ្ទះសំដៅមកក្នុងសួន បងធំពិតជាមានសំណាងណាស់ដែលអាចបានមនុស្សស្រីជាទីស្រលាញ់មករស់ក្បែរកាយដូចលលកញីឈ្មោល ហើយយល់ចិត្តគេយ៉ាងនេះ។

ចិត្តខ្ញុំមិនត្រឹមនឹកច្រណែនឯករ៉េណាថែមទំាងនឹកឃើញពីស្ថានភាពរបស់សិទ្ធីផង។

មនុស្សស្រីពិតជាគ្មានគុណធម៌មែន នៅក្បែរមា្នក់ណាក៏លង់ស្រលាញ់ម្នាក់នោះ? ស្នេហ៍វាមិនឈ្នះស្និទ្ធ ចិត្តបរិសុទ្ធវាមិនឈ្នះការគំរាមកំហែង?

ក្នុងសភាពសៅហ្នងខ្ញុំដើរឆ្ពោះទៅរកបន្ទប់ដេកពួន។ ប៉ុន្តែសូរសំឡេងមនុស្សយំៗឮមកខ្សោយៗតាមខ្យល់។

ខ្ញុំបោះបង់គោលដៅស្វែងរកសំឡេងយំ។

ចិត្តមួយគិតថា មិនសមបើគេមាននីភាហើយ នៅតែចាប់ស្រីមកបង្ខាំងទៀត?

នៅមុខរានហាល ជាន់ទីមួយ ស្រីក្មេងម្នាក់អង្គុយបែរខ្នងនិយាយសូរស័ព្ទនាងយំផងរៀបរាប់ផង។

ខ្ញុំស្គាល់ហើយគឺគូដណ្តឹងក្រៅខោរបស់ខ្ញុំ។

នាងកំពុងរវល់ថ្លាថ្លែងទុក្ខសោកដែលត្រូវបងប្រុសធ្វើបាបទៅកាន់អ្នកផ្សេងមា្នក់ទៀត។ ប្រាកដជាប្រុសដែលនាងទុកចិត្តស្រលាញ់មិនខាន។

ល្អមើលដែរ! មានគូដណ្តឹងហើយ លួចមានប្រុសទៀត? ខ្ញុំក្តៅចិត្តមិនខ្ចីធ្វើដឹង មានតែបែរខាំធ្មេញមករកបន្ទប់ហើយប្រះដេកលក់ទល់ភ្លឺ។

ល្បួងស្នេហ៍ស្រីឆ្នាស

«បងឯក! ចុះបើខ្ញុំសុំនាំទាវនីណាដើរលេង?»

បងធំងាកមកមើលមុខខ្ញុំទំាងដៃកាន់ដងសន្ទូច។

នៅលើទូកកម្សាន្តនេះ យើងពីរនាក់ដើរលេងបែបឯកជន។ ខ្ញុំយល់ថារឿងរ៉ាវស្នេហាពាក់កណ្តាលដែលឯករ៉េណាបានប្រាប់ គេមិនព្រមបង្ហើបភាគបន្តមកសោះ បីបួនថ្ងៃរំលងទៅហើយ ដូច្នេះមធ្យោបាយមានតែរកវិធីស្តាប់ពាក្យពិត ចេញពីមាត់ប្អូនស្រីគេ។ ខ្ញុំនៅចាំបានថាប្អូនគេធ្លាប់និយាយពីការដែលគេធ្វើបាបនីភា ដូច្នេះទាវនីណាដឹងរឿងមិនតិចទេ ស្រីឆ្នាសនោះក៏មិនមែនមនុស្សវៀចវេអីដែរ នាងជាមនុស្សត្រង់ទៅត្រង់ មកផូងទៅផូងមក បើនៅស្ងាត់ៗជាមួយនាង ប្រហែលជាអាចបានដឹងរឿងបន្ថែមខ្លះ។

«រកនាំគ្នាទៅណា?!»

«ទៅណាក៏បាន! គឺរកវិធីឱ្យនាងស្គាល់ចិត្ត!»

ឯករ៉េណាត្រិះរិះពិចារណា មុនពេលសម្រេចចិត្ត។ បន្តិចមកគេលើកត្រីមួយយ៉ាងធំរលាស់បង្ហាញខ្ញុំជាមួយស្នាមញញឹមស្រស់សង្ហា។

គេដោះត្រីមកទុកក្នុងធុងរួចទើបឆ្លើយ៖

«នីណាត្រូវទៅជប់លៀងមិត្តភក្តិវាដែលចេញទៅរៀនអាមេរិក ម៉េចម៉ាឯងជូនវាទៅៗអ៊ីចឹង!»

«បាទ!» ខ្ញុំឆ្លើយដោយត្រេកអរ។

ថ្ងៃនោះបានចូលមកដល់។

ទាវនីណារៀបចំខ្លួនចុះមកដោយស្រស់ស្រាយមិនឃើញខឹងមួម៉ៅអីទេ គ្រាន់តែនាងមើលទៅមិនព្រមមើលមុខខ្ញុំមិនព្រមនិយាយរកខ្ញុំ។

ខ្ញុំលួចគ្រឺតក្នុងចិត្តដឹងថាស្រីឆ្នាសនេះព្រមចេញមកច្បាស់ជាមានហេតុផលពីរទីមួយ បានគេចពីក្រញាំបងប្រុស ទីពីររៀបគម្រោងធ្វើបាបខ្ញុំ។

ខ្ញុំដៀងភ្នែកសម្លឹងរាងកាយស៊ិចស៊ីរបស់នាងដែលពេលនេះស្លៀកខូវប៊យពាក់អាវយឺតសុភាពគ្មានចេញសាច់មួយផ្ទាំងណាទេនាងប្រហែលត្រៀមជើងព្រួលលេងខ្ញុំ។

ខ្ញុំក្តាប់មាត់សើច បើកទ្វារឡានចូលអង្គុយមុនហើយលបមើលនាងតាមកញ្ចក់។ ស្រីឆ្នាសក្តៅចិត្តដែរ ដែលគ្មានអ្នកបើកទ្វារឡានមកផ្គាប់ផ្គុនចិត្តដូចសព្វដង។

នាងចូលមកអង្គុយក្បែរ ខ្ញុំដោយមុខក្រញូវ។

ខ្ញុំចេញឡានទំាងហួចសប្បាយ។ នាងក៏ញញឹមចុងមាត់តាមមើលនាងរៀបអន្ទាក់ស៊ីខ្ញុំតែខ្ញុំទំនងជាត្រូវខ្ញុំស៊ីនាងមុនវិញមិនដឹង។

ដល់ភ្លើងស្តុបឧទ្យាន វូយ៉ាងហ្សាន ខ្ញុំបត់ឡានទៅឆ្វេងវ៉េវ។

ស្រីស្អាតបើកភ្នែកធំៗងាកមកសម្លឹងបបូរមាត់ញញឹមស្រស់របស់ខ្ញុំ។

នាងស្តីឱ្យខ្ញុំច្រែតៗ៖

«ហើយស្គាល់ផ្លូវអត់ហ្នឹង?»

«ដឹងថាមិនស្គាល់ ម៉េចមិនជួយប្រាប់ផងទៅ?!»

ខ្ញុំនិយាយទាំងងាកមកសម្លឹងមុខនាងធ្លុះដល់បេះដូង។ នាងមានសង្សារហើយគឺលួចលាក់មិនឱ្យបងប្រុសនាងដឹង អ៊ីចឹងបេះដូងនាងគឺមានតែអាគាត់ម្នាក់នោះ ដូច្នេះហើយចង់ខ្ញុំសម្លឹងស្រឹមប៉ុនណា នីណាមិនខ្ចីទន់ចិត្តទេ។

នាងស្រែកមកទៀត៖

«ឈបឡានទៅ? បត់ក្រោយ!»

ខ្ញុំក្តៅឆេវដេលនាងព្រហើន ជើងខ្ញុំជាន់ហ្គាហក់ទៅមុខស្លេវ។

ទាវនីណាដង្ហក់ព្រោះកំហឹង។ នាងមិនមាត់ងាកមកសម្លក់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំក្តាប់មាត់ញាក់ចិញ្ចើមឌឺដងនាង។ អស់ពីខឹងនាងនិយាយខាំមាត់៖

«ជឿថាខ្ញុំខលប្រាប់បងឯកអត់?!»

«ខលទៅ! នឹងអាលប្រាប់តាមត្រង់ហ្មងថាប្អូនស្រីល្អផុនគាត់ ជូនគាត់វិញក៏បាន ព្រោះខាងណេះ អត់ត្រូវការទេ ស្រីដែលមានប្រុសច្រើន!»

នាងបើកភ្នែកក្រឡោតព្រោះខ្ញុំនិយាយឈ្លើយ ចំណែកខ្ញុំគឺប៉ងឱ្យនាងខឹងស្រាប់ហើយ ខ្ញុំធ្វើមិនដឹង ជើងរឹតពីជាន់ឡានទៅមុខលឿនស្លេវ។

រឿង៖ ភ្នំពេញអើយបងនឹកអូន ភាគទី៦

Bo Bo — Fri, 25 Aug 2023 12:57:42 +0000

នាងសម្លឹងគេលែងនិយាយស្ដីព្រោះគេនេះគឺ…….។

ដឹងថានាងនិយាយមិនចេញ នរៈលូកដៃមកទាញស្រីតូចបណ្ដើរទៅកាន់ខ្ចុះដែលមានសាឡុងផ្តៅនៅពីលើអម្បាញ់មិញ។

នាងនៅស្ងៀម ទោះគេរុញឱ្យអង្គុយក៏មិនខ្ចីតវ៉ាក្រោកមកវិញអីទៀតដែរ ព្រោះរាល់បទពិសោធន៍តវ៉ាសុទ្ធតែបរាជ័យ។ វិធីល្អដែលនាងមិនបរាជ័យ គឺមានតែធ្វើមុខក្រញូវជាសញ្ញថាមិនពេញចិត្ត។

«ចង់រកអីញ៉ាំអត់?!»

នាងមិនឆ្លើយហើយឱនចុចទូរសព្ទព្រោះចង់បង្ហាញថាចិត្តនៅខឹង។ ពេលគេចេញទៅវិញបាត់ទើបនាងងើបមុខសម្លឹងទិដ្ឋភាពជុំវិញខ្លួន។

ចម្ការនេះពណ៌បៃតងដោយដំណាំហូបផ្លែ ហើយបរិវេណធំទូលាយជម្រៅដីជ្រៅណាស់។ ទោះយ៉ាងណាមួយព្រឹកហើយនៅមិនឃើញមានមនុស្សឆ្លងកាត់សោះ។ ទីនេះស្ងាត់ណាស់ ដូចនេះហើយនាងយល់ថាហេតុអ្វីបានជាទុកចិត្តឯករ៉េណា? ហេតុអ្វីហ៊ានមកតាមគេដល់ទីនេះហើយនៅតែពីរនាក់តទល់? ចុះបើគេមានបំណងចង់ធ្វើបាបនាងឬយ៉ាងណា នាងធ្វើដូចម្ដេចជួយខ្លួនឯងបាន?។

នាងក្រោកយឺតៗស្វែងរកចំណាំផ្លូវដែលបានចូលមកអម្បាញ់មិញហើយដើរសសៀរតាមជួរផ្កាសំដៅទៅទិសខាងលិចតាមស្រមោលព្រះអាទិត្យ។

សំឡេងឯករ៉េកណាលាន់មកស្រាលៗ ល្វើយៗតាមកម្លាំងខ្យល់ នាងងាកទៅរកមើលក៏ឃើញគេពីចម្ងាយ។

គេនៅឆ្ងាយគួរសម តែមើលទៅគេខ្ពស់ហើយសង្ហាណាស់។ គេឈរក្បែរមនុស្សពីរបីនាក់សុទ្ធតែជាប្រុសៗមានចាស់មានក្មេង។

គេដៃម្ខាងកាន់ដបទឹកសុទ្ធក្រេបបណ្ដើរផង ស្ដាប់មនុស្សទាំងនោះរាយការណ៍ពីអ្វីមួយដោយយកចិត្តទុកដាក់មិននិយាយស្តី ប៉ុន្តែម្ដងម្កាលគេងាកសម្លឹងទៅទិសដៅនានាតាមដែលប្រុសៗទំាងនោះចង្អុលប្រាប់។

…អាកប្បកិរិយា ពួកគេទំាងអស់នោះដូចជាគោរពឯករ៉េណាទុកដូចចៅហ្វាយនាយ?។

នីភារិះគិតមិនយល់ថាតើចម្ការនេះជាកម្មសិទ្ធិគ្រួសារគេឬយ៉ាងណា បានជាបគេអាចចេញចូលបាន? គេមានចរិតបន្លាចនាង ចូលចិត្តធ្វើឱ្យនាងភ័យ ហើយគេស្រលាញ់នាងពិតដែរ? គេមិនចេះលួងលោមស្រី មិនចេះរ៉ូមេនទិក ដូចពួកតារាប្រុសៗក្នុងវីដេអូទេឬអ្វី?

នាងនឹកដល់សម្តីគេដែលមុននេះសរសើរថានាងស្អាតហើយក៏នឹកដល់កាយវិការរត់គេចរបស់គេនៅពេលត្រូវពួកអ្នកលេងតាមរុករក។

«គេជាអ្នកណាឱ្យប្រាកដទៅ?!»

នាងរេភ្នែកគិត ឯត្រចៀកក៏ស្រាប់តែឮស្នូរបិទទ្វារឡានគ្រឹប។ នាងងើបមុខសម្លឹងទៅទីនោះ។ គឺគេទើបតែយកអ្វីសំពីងសំពោងចេញពីឡានមួយដែលមុននេះនាងមិនចាប់អារម្មណ៍ថាចតនៅទីនោះសោះ។

«គេមានឡាន តែគេយកម៉ូតូមកដឹកខ្ញុំ?»

នាងនឹកឆ្ងល់ហើយថយខ្លួនពួនទៅវិញព្រោះថាគេកំពុងតែដើរតម្រង់មក។

គេមកជាមួយខ្នើយពីរក្នុងដៃនិងភេសជ្ជព្រមទំាងអាហារក្រៀមមួយកន្ត្រក។ នាងឈរសម្លឹងគេរៀបចំអ្វីទំាងនោះទុកទៅលើតុ ហើយក៏នឹកឃើញនិយាយឌឺដងគេតិចៗ រសាត់សំឡេងខ្សឹបៗតាមខ្យល់៖

«ចង់ជិះឡានដើរលេងដល់ហើយ!»

គេមិនងើបមុខមកវិញទេ តែគេញញឹមទំាងកំពុងឱនរៀបចំភេសជ្ជៈ។

នាងកើតចិត្តងង៉ក់ព្រោះគេហាក់មិនរវល់សម្តីនាង ដូច្នេះអ្នកគ្រូនីភាចាប់ផ្តើមរំអុក៖

«ក្រែងអ្នកខ្លះអួតថាស្រលាញ់ខ្ញុំ!»

ការនិយាយស្រាលៗនិងងរង៉ក់ផងធ្វើឱ្យសំឡេងនាងកាន់តែពីរោះទាក់ចិត្តគេ។ ប្រុសស្អាតងើបមកវិញ ហើយឈរច្រត់ចង្កេះសំឡឹងនាងពីលើដល់ក្រោម។ គេនិយាយតិចៗ៖

«ដើរតួមិនសមទេអូន!»

គេហៅអូននាងព្រឺខ្លួន តែកើតក្តីអៀនប្រៀនក្រហមពេញស្បែកដៃជើងមុខមាត់។ អ្នកគ្រូនិយាយបន្លប់អាការៈរបស់នាង៖

«ដើរតូអី? បើនិយាយមែនណា៎!»

«កុំចង់មកបោក!»

«បោកអីទៅ?!»

«ចង់បោកឱ្យគេជូនទៅក្រៅ ចង់ឡើងផ្លូវជាតិនិងអាលរករឿងរត់ទៅផ្ទះ?!»

នាងក្រហមមុខសម្លក់គេ ហើយបូញមាត់មិនសុខចិត្ត។ តាមពិតគេដឹងថានាងមានល្បិចចង់ឱ្យគេជូនចេញពីទីនេះតែនាងបដិសេធ៖

«គ្មានទេ! ស្រីណាមិនចង់ជិះឡានទំនើប ហើយទៅចង់ជិះម៉ូតូនាំតែចុករោយពេញខ្លួននោះ?!»

គេកាច់ទឹកក្រូចចាក់ឱ្យនាង ហើយនិយាយតបមុនពេលហុចកែវមក៖

«ចង់ជិះអីក៏បាន ជិះទំាងម្ចាស់វាក៏អត់មានអ្នកណាឃាត់ដែរ តែឥឡូវនៅឱ្យស្ងៀមសិន! ឮ? ព្រោះហត់ ត្រូវការសម្រាក!»

គេដាក់កែវលើដៃនាងហើយផ្ងារទៅគេងចង្ក្រាងលើសាឡុងវែងពីមុខនាង។

ស្រីតូចសួរគេ៖

«នេះហ្អីមកដើរលេង?!»

គេមិនតបហើយធ្មេចដេកលក់ភ្លឹង។

នាងសម្លឹងគេពីលើដល់ក្រោម ដោយចិត្តសង្ស័យ។

«យប់មិញគេធ្វើអីហេតុអ្វីខ្នងដល់កន្ទេល លក់ភ្លឹងបានភ្លាម?»

នាងមិនដឹងទេថាសេចក្ដីសុខបំផុតរបស់គេពេលនេះ គឺបានស្រីដែលគេពេញចិត្តមកក្បែរហើយការងារដែលនៅសល់គឺគេង សងឱ្យជីវិតរាត្រីចររបស់គេ។

នាងថយទៅអង្គុយវិញហើយសម្លឹងគេម្តងបន្តិចៗរាងគេចៗរាងភ័យខ្លាចគេដឹងតែទីបំផុតនាងនៅតែលួចសម្លឹងគេ ពិសេសរាងកាយស្រស់សង្ហារបស់គេ។

«នីភា? នេះឬស្នេហាដំបូងរបស់ឯង! គេនេះឬជាសង្សារឯង! ហើយសង្សារគេដើរលេងរបៀបនេះ?!»

នាងសរសេរវាទៅក្នុងNoteហើយម្តងម្កាលរេភ្នែកសម្លឹងគេ។….

អ្នកចាំចម្ការលើកស្វាយនិងក្រូចដែលចិតរួចមកដល់។ ពួកគេញញឹមនាងក៏ញញឹមតប តែពួកគេសុទ្ធតែប្រុសៗគ្មានឡើយស្រីណាម្នាក់។

«បង! ជុំវិញនេះមានពស់ច្រើនទេ? ខ្ញុំដើរលេងបានទេ?!»

អ្នកចាំចម្ការនិយាយតបវិញភា្លម៖

«ដើរបានទាន! គ្មានទេពស់ ខែនេះមិនងាយមានទេ ទាល់តែលិចទឹកក្រែងថាមានឡើងមកពីបឹងតែកម្រណាស់!»

នាងងាកមកសម្លឹងគេដែលគេងលក់ ចិត្តនាងគ្នាន់ក្នាញ់…ព្រោះមុននេះគេបានបន្លាចហើយកុហកនាង។

ទូរសព្ទនាង ចាប់រោទ៍ នាងលើកមកទទួល។

លេខបង្ហាញមកថាជាលេខមិត្តស្រីៗរបស់នាង។ នាងដឹងថាពួកគេកំពុង ទទូចចង់ដឹងអំពីដំណើរ កម្សាន្តនិងការបង្កើតអនុស្សាវរីយដំបូងរបស់នាង។

អ្នកចាំចម្ការក៏ចាកចេញទៅ ទើបនាងចុចទទួលហើយក្រោកដើរចេញមកឆ្ងាយពីទីដែលបុរសមានធំកំពុងសម្រាកស្កប់ស្កល់។

ហើយមុនពេលនិយាយទទួល នាងឆ្លៀតងាកទៅមើលគេម្តងទៀត ឃើញគេនៅគេងស្ងៀមឈឹងទើបនាងទុកចិត្តក្នុងងាកមកជជែកជាមួយមិត្ត។

«ហេ៎នាង ម៉េចហើយ? ផ្អែមល្ហែមឡើងដូចទឹកឃ្មុំខែចែត្រហើយមែនអត់?!»

ចន្ធូរសួររ៉ាវមកធ្វើឱ្យនីភាទីទើរ។

នាងក៏មិនដឹងដែរថាតើខ្លួនឯងល្ងង់ពេកឬមួយមកពីមានមិត្តភក្តិខូចៗពេក?

នាងមិនដឹងថាតើនាងនិងឯករ៉េណាពិតជាកំពុងស្ថិតក្នុងតំណាក់កាលសាកល្បងធ្វើសង្សារឬបន្ទាប់ពីពេលនេះទៅគេធុញនាងហើយនាងក៏ធុញគេ រួចក៏ចប់ទៅនោះទេ?។

ឃើញនាងនៅទីទើរសំណួរជះមកបន្ថែម តែគឺលីកាដណ្តើមនិយាយមិនមែនចន្ធូទេ បានន័យថាមិត្តស្រីទំាងពីរនៅក្បែរគ្នា៖

«នែ៎និយាយអីខ្លះមក អាល័យតែញញឹមខ្ជឹបនៅហ្នឹងហើយ!» លីកាបង្អាប់។

«ពីណាញញឹម?!» នីភាតវ៉ាតែថ្ពាល់នាងក្រហម។

«អឺបើមិនរវល់ញញឹមប្រាប់ខ្លះមកបានអត់ ដំណើរការយ៉ាងណាទៅហើយ!»

«ដំណើរការអីទៅ!»

«គឺរវាងឯងនឹងគេ?!»

«មានយ៉ាងម៉េចគឺធម្មតា!»

«អុះអូ! គឺធម្មតាៗរបៀបចុះសម្រុង របៀបគូរស្នេហ៍ផ្សេងៗគេត្រូវរ៉ូវគ្នា ដល់ថ្នាក់ក្រាញមិនចង់ស្តីមិនចង់និយាយជាមួយមិត្តភក្តិ ឬនិយាយឱ្យខ្លី គេហៅថាយល់ចិត្តគ្នាហើយមែនអត់? លោកនេះមានតែយើងពីរនាក់ហើយមែនអត់នាង?!»

នីភាហួសចិត្តនាងខ្សឹបទៅវិញខ្សោយៗ៖

«គឺស្អីឯង នាងនេះ? វែងឆ្ងាយណាស់យើងហ្នឹង!! និយាយអីទៅ មានអីត្រូវនិយាយ គេគេងបាត់ហើយគឺគេងលក់តែម្តង គ្នាខ្ជិលនិយាយច្រើនខ្លាចគេភ្ញាក់!»

«អ្ហាក ដល់ថ្នាក់គេង? គេងនៅឯណា អ្ហះ នាងឡប់អើយឯងទៅណាជាមួយគេអ្ហះ?» លីកាសួរហាក់ភិតភ័យ។

នីភាខ្ទប់មាត់ដឹងថានាងនិយាយមិនបានពន្យល់ ធ្វើឱ្យមិត្តភក្តិតក់ស្លុត។ នាងសើចខឹកៗ ហើយក៏ពន្យល់ជាភាសាចិនកន្តាំង ព្រោះនឹកថាទោះរ៉េណាឮក៏គេស្តាប់មិនបាន។

«ស្តាប់! គេនាំយើងមកនៅចំការជាមួយគេ! គេគេងលក់នៅលើខ្ចុះមួយក្នុងចម្ការ! គឺគេងលក់ចោលយើង! គេដឹកយើងឱ្យមកមើលគេគេងហ្នឹងណា៎! អស់ចិត្តឬនៅយាយៗ! គិតដល់ណាហើយ? វែងឆ្ងាយណាស់!»

«ខំតែភ័យវ៉ី!» កញ្ញាលីការអ៊ូ។

ចន្ធូទាញទូរសព្ទនិយាយម្ដងហើយតបមកវិញភ្លាម៖

«ឯងប្រយ័ត្នផងទៅ! នៅកន្លែងស្ងាត់ៗកុំចេះតែហ៊ានណា៎!»

នីភាឮហើយរេភ្នែករិះគិតបារម្ភម្នាក់ឯង។ ម្ដងម្កាលនាងបែរក្រោយសម្លឹងគេដែលនៅគេងស្ងៀមស្ងាត់។ នាងនិយាយចិនសាជាថ្មី៖

«ដូចគេហ្នឹងហ៊ានធ្វើ អីយើងទៅ? មនុស្សដូចយើងមិនចេះល្ងង់ខ្លាចអ្នកណាផ្តាសទេ ពីរនាក់ឯងឈប់ អង្គុយស្រមៃវែងឆ្ងាយបាយមិនបានទៀតទៅ!»

«អឺឱ្យឡូយដូចមាត់ផង! ហើយចុះ! នែ សួរបន្តិច….មុននេះគេមានបន្លំឱបថើបឯងដែរទេ? កុំព្រមឱ្យសោះ! គ្មានអ្នកណាគេឱ្យលូកដៃលូកជើងប៉ះដៃប៉ះជើងទេបើត្រឹមតែស្គាល់ គ្នាជាសង្សារនោះ!»

នីភាអៀនណាស់នាងនឹកឃើញដល់ចរិតគេ ដែលមិនត្រឹមដៃរហ័សប៉ះនាងប៉ុណ្ណឹងទេគឺគេលើកនាងបីតែម្តង។ អ្នកគ្រូតូចជ្រួញចិញ្ចើមម្នាក់ឯង។

«ឮយើងនិយាយអត់នីភា!»

នីភាប្រញាប់បញ្ចប់ការសង្ស័យ នាងឆ្លើយវិញ៖

«អឺៗ បានហើយ! គេនោះអ្ហីដែលហ៊ានមកប៉ះសាច់យើងកុំចេះតែស្រមៃ! ដូចគេនេះហ្អី ហ៊ានមកកាន់ដៃជើងយើង គ្មានផ្លូវទេពួកឯងឈប់ស្រមៃរឿងភាគថៃទាំងអស់ហ្នឹងទៀតទៅឮអត់! ឈប់និយាយហើយ! ហត់ណាស់ត្រូវការសម្រាក!»

នាងបិទទូរសព្ទហើយលួចញញឹម។

នាងជាអ្នកដឹងថាតើគេដៃដល់កម្រិតណាហើយនាងតវ៉ាការពារខ្លួននៅនឹងមុខមិត្តភ័ក្ដិដូច្នេះក៏អស់សំណើចខ្លួនឯង។

ស្រីតូចបែរក្រោយមកវិញវាក់អើនិងស្នាមញញឹមស្រស់សង្ហា…..

គេក្រោកមកតំាងពីកាលណាមិនដឹងទេនៀក គឺអង្គុយសំកាំងលើសាឡុងផ្តៅសម្លឹងមកនាងធ្វើឱ្យអ្នកគ្រូនីភា បើកភ្នែកគ្រលួងព្រោះតែបុកពោះ។

…..សង្ឃឹមថា គេស្តាប់មិនឮ….អូ តែមិនអីទេ សំណាងដេលយើងចេះនិយាយភាសាចិន គេឯណាចេះស្ដាប់? កុំអី….ចប់។

នាងនៅឈរទីទើរ ឯគេក្រោកសំដៅមកហើយ….ធ្វើឱ្យនាងកាន់តែច្រាស់ច្រាល់ចិត្ត….

«មិញនិយាយអីខ្លះនិយាយជាមួយអ្នកណា សប្បាយចិត្តម៉េះ?!»

គេសួរមកធ្វើឱ្យនាងរៀបទឹកមុខមិនសូវសមទេ។

«មិត្តភក្តិ!»

«នាងឆ្លើយខ្លីហើយរកដើរគេចចេញពីគេ តែគេវាងមកលឿនស្លេវ គឺលឿនជាងនាងរំពឹងទុក…..ហើយ សាជាថ្មីគេ ចាប់ដៃនាង។

នាងប្រឹងរលាស់ចេញហើយសម្លឹងមុខគេ នាងបង្ហាញការមិនពេញចិត្តដែលគេតែងតែប៉ះពាល់នាង ប៉ុន្តែគេញញឹមជាប់ជានិច្ច ហើយសម្លឹងទៅជ្រៅក្នុងប្រស្រីភ្នែកនាងសឹងធ្លុះដល់បេះដូង ជាហេតុធ្វើឱ្យនាងចុះចាញ់ស្នាមញញឹមនិងកែវភ្នែកគេ។

ស្រីតូចជ្រួញចិញ្ចើម៖

«ពូកែចាប់ដៃចាប់ជើងម៉េះ?!»

«ចាប់ផងមិនបាន? កំណាញ់ម៉េះ? កូនពីណាគេនេះ?»

«មិនដឹងទេ លែងដៃសិនទៅ!»

គេមិនលែងបែរឈ្ងោកមកកៀកនាងហើយខ្សឹប៖

«ទៅមើលទឹកអត់?!»

«ទឹកអី? ធ្វើដូចគេមិនដែលឃើញទឹក!» នាងនិយាយតបរ៉េវៗតែមិន ហ៊ានមើលភ្នែកគេដែលដាក់មកយ៉ាងកៀកនោះទេ។

តែគេនៅតែចចេសពន្យល់៖

«ទឹកស្អាតណាស់ណា៎! មិនដែលនាំអ្នកណាមកមើលទេ យើងជាមនុស្សដំបូង!»

នាងងើបមុខសម្លឹងគេ ប្រទះខ្សែភ្នែកដែលផ្អែមស្រទន់នៅកៀកគ្នាសឹងតែប៉ះដល់រោមភ្នែកទៅ ហើយ។

មាត់នាងដែលចង់មានៈថា«អត់ចង់»មិនអាចដាច់ចិត្តនិយាយចេញរួចឡើយ ដូច្នេះពេលធីតាតូចនៅភ្លឹកភ្លាំងក្នុងរង្វង់ស្នេហ៍ ប្រុសស្អាតបានឱកាសគេទាញដៃនាងបណ្ដើរទៅ។

……នោះគឺជាកូនព្រែកតូចដែលអមសងខាងដោយវាលស្មៅបៃតងនិងសួនច្បារតូចចម្រុះពណ៌។ដោយសារវាលស្មៅមានល្ខោនជាជម្រាលរលូនទៅប្របនិងមាត់ទឹក អ្វីៗនៅចំពោះស្រីតូចហាក់ បីដូចជាទិដ្ឋភាពធម្មជាតិល្អបរិសុទ្ធនៅ ក្នុងរឿងនិទាន។

«ស្អាតណាស់បង!»

នាងលាន់មាត់តិច ប៉ុន្តែសំឡេងនាងនិងស្នាមញញឹមធ្វើឱ្យឯករ៉េណាដកភ្នែកចេញពីនាងមិនរួចឡើយ។

សុភមង្គលនាង ភាពពេញចិត្តពេញថ្លើមរបស់នាង ជាឱសថទិព្វមកលើកតម្កើងមោទនភាពក្នុងការរស់នៅរបស់បុរសអ្នកលេង។

គេនៅស្ងៀមតាមមើលនាងឱ្យនាងគយគន់អ្វីៗអស់ចិត្តអស់ចង់ នាងដើរចុះឡើងថតរូបទេសភាពឆ្វាត់ឆ្វែង អស់ចិត្តទើបងាកមករកគេហើយធ្វើមុខខ្លាចចិត្ត។

«បងឯងថតឱ្យខ្ញុំមួយប៉ុស្តិ៍បានអត់?!»

ប្រុសស្អាតញញឹមដើរមួយៗទៅរកនាង នាងនៅញញឹមដូចជាសប្បាយចិត្តណាស់ហើយរង់ចាំជំនួយពីគេ។ ស្រីៗពិតជាមានមនោសញ្ចេតនាខ្ពស់ហើយផ្លាស់ប្ដូរអារម្មណ៍រហ័សមែន។

សូម្បីត្រឹមតែឃើញទិដ្ឋភាពស្អាតឬនៅជាមួយធម្មជាតិដែលនាងចូលចិត្ត។

នាងដឹងថាទឹកមុខគេ គឺគេមិនបដិសេធនាងឡើយ តែមាត់គេផ្សឹង៖

«ថតធ្វើអី? ថតទៅ ខូចទេសភាពគេ អស់ហើយ!»

នាងជ្រួញចិញ្ចើម៖«

«មានន័យថាម៉េច?»

គេមិនមាត់តែគេចូលមកកៀកហើយឱនមករកស្ទើរតែចុងច្រមុះប៉ះគ្នាបាន។

គេបន្តសូរសំឡេងដូចនិយាយខ្សឹបៗ៖

«យើងស្អាតពេក ថតទៅ អ្វីៗជុំវិញនេះអាចចាញ់សម្រស់អស់ទៅមិនអញ្ចឹង?!»

នាងអស់សំណើចផងសប្បាយចិត្តនឹងពាក្យលួងលោមរបស់គេផង។ ស្រីស្អាតក្រហមថ្ពាល់ង៉ូវងាកមុខចេញហើយបន្ទោសគេទំាងសប្បាយចិត្ត៖

«ស្មានថាចេះតែនិយាយអាក្រក់ៗ ដឹងអីចេះលើកជើងទៀត?!»

«លើកតែជើងស្រីៗទេ ហើយស្រីស្អាតទៀតបានលើក!»

នាងដឹងថាគេចូលចិត្តនិយាយអាសអាភាស ហើយនិយាយមិនគិតពីការអៀនខ្មាសរបស់នាងជាភាគីខាងស្រី។ និយាយមិនដែលឈ្នះគេនាងរអ៊ូងរង៉ក់៖

«ឈប់និយាយក៏បាន!! និយាយមិនដឹងក្បាលកន្ទុយទេ!»

នាងបន្តសប្បាយនឹងទេសភាព ទុកឱ្យបុរសដែលពេញចិត្តនាងតាមសម្លឹងគ្រប់កាយវិការដោយស្ងាត់ៗ។

ហើយទីបំផុតថ្ងៃត្រង់ជ្រេទៅហើយទើបបាននឹកឃើញកូរពោះឃ្លានអាហារ។ នាងងាកមករកគេដែលនៅឆ្ងាយប្រមាណ១០ម៉ែត្រ ហើយស្ទាបពោះជាសញ្ញាថាហេវហត់។

គេញញឹមញាក់ចិញ្ចើមស៊ីញ៉ូនាងហើយចង្អុលទៅកន្ទេលមួយក្រាលរួចជាស្រេចក្បែរមាត់ទឹក មានអាហារ និងភេសជ្ជៈ។

«អ្ហូមាន់ដុត? អ្នកណាធ្វើ? គួរឱ្យឆ្ងាញ់ណាស់!»

នាងនិយាយហើយចុះទៅអង្គុយបត់ជើងផ្ទាល់ក្បែរចានកែវ។

គេមកតាមហើយពែនភ្នែនពីមុខនាង។

«កូនស្រីពីណាគេអត់របបខ្លាំងម៉េះ!»

នាងដឹងថាគេគ្នាន់ក្នាញ់នាង ហើយសម្តីនីមួយៗបង្ហាញនូវក្ដីស្នេហាមុតដល់ឆ្អឹង ដូច្នេះនាងយល់ថានាងកំពុងរស់ក្នុងសេចក្ដីស្នេហាផ្អែមល្ហែមដែលគ្រប់គ្នាកំពុងចង់បាន។

ដៃគេលូកដួសបាយមកដាក់ឱ្យនាង។

នាងតូចតាមសម្លឹងកំភួនដៃគេ ទាំងបេះដូងពេញដោយភាពកក់ក្ដៅ។ នាងលួចគិតក្នុងចិត្តតែម្នាក់ឯង។

«នីភានេះហើយស្នេហាដំបូងរបស់ឯង គេល្អយ៉ាងនេះ ទោះសម្ដីយ៉ាប់បន្តិចតើឯងទៅខ្វល់ធ្វើអី?សំខាន់នៅក្បែរគេ ឯងសប្បាយចិត្ត ហើយតើថ្ងៃស្អែកទៅ ស្នេហានេះនឹងទៅជាយ៉ាងណា? ឯងកុំខ្វល់ច្រើនពេក ពេលនេះមានសុភមង្គលក៏ទទួលសិនទៅ ហើយចាំគិតតទៅទៀត!»

នាងរិះគិតមិនមាត់មិនក តែភ្នែកនាងសម្លឹងទៅដៃគេ កាយវិការគេ ចិត្តប្រែជាអណិតគេចិត្តរលេះរលួយអស់ហើយ។

គេហុចបាយមកដល់ ជូតទាំងស្លាបព្រាឱ្យនាងជាស្រេចផង។

នាងនិយាយតិចៗមុនពេលលូកដៃទទួល៖

«ចិត្តល្អជាមួយខ្ញុំម្ល៉េះ?!»

គេនិយាយមកវិញទ្រគោះ៖

«បើប្រាប់ថាស្រលាញ់ហ្នឹងហើយ!»

នាងនៅតែមិនទាន់ទទួលចានបាយហើយដកភ្នែកពីអាហារ មកសម្លឹងមុខគេដោយកែវភ្នែកល្ហល្ហេវ។ គេដៀងភ្នែកសម្លឹងនាងតបវិញ។ ខ្សែភ្នែកទំាងពីរមិនដកចេញពីគ្នាឡើយ។ ស្រីតូចនិយាយបន្ថែមព្រោះនាងអន្ទះសាចង់ដឹងចម្លើយពិត៖

«ស្រលាញ់អីលឿនម៉េះ? បងឯងមិនដែលស្គាល់ខ្ញុំផង?»

«ចុះយើងស្គាល់បងច្រើនប៉ុនណា!»

«ខ្ញុំមានទាន់ស្រលាញ់បងឯងហ្ន៎ា?!»

«ស្បថអត់?!»

«ខ្ញុំនិយាយមែន!»

«ក្មេងកុហក!»

គេដាក់បាយទៅលើដៃនាងហើយចាប់សាច់ឱ្យ។ នាងនៅសម្លឹងគ្រប់កាយវិការគេ។

គេតឿន៖

«ញុំាបាយទៅ!»

នាងញ៉ាំបាយទាំងអរផងភ័យផង ហើយលែងមានចិត្តប្រកាន់នឹងចរិតគំរោះគំរើយរបស់គេទៀតហើយ ទោះគេថាអ្វីក៏ដោយនាងនៅតែស្ងៀមហើយមើលមុខគេ។

សំខាន់នាងតែងចង់ដឹងថា តើទង្វើល្អៗរបស់គេមកលើនាង ពិតឬមិនពិត? ហើយចង់ដឹងណាស់ថា តើគេពិតជាស្រលាញ់នាងមែនឬអ្វី? ហើយស្រលាញ់កម្រិតណា?

«បងរ៉េណាមានសង្សារឬនៅ?!»

នាងសួរតិចៗឯគេងើបមុខមកវិញឃ្វាងទំាងបាយពេញមាត់។ គេប្រហែលភ្ញាក់ផ្អើល ដែលនាងសុភាពៗស្រាប់តែនឹកឃើញសួរក៏សួរសំនួរបះសក់។

គេសម្លឹងនាងបើកភ្នែកមូលក្លុំ នាងញញើតភ្នែកគេដែរក៏និយាយតម្អូញវិញ៖

«សួរលេងផងមិនបាន?»

សំឡេងនាងនៅតែឆ្មារៗគួរឱ្យស្រលាញ់ ចំណែកគេលេបបាយរួចក៏ញញឹមឆ្លើយ៖

«ហើយអ្នកដែលនៅនឹងមុខនេះ?!»

គេចង្អុលមកនាង នាងពេបមាត់និយាយតបវិញយឺតៗ៖

«ខ្ញុំមិនមែនសង្សារបងឯងទេ! កុំនិយាយលេងច្រើនពេក!»

ស្រីស្អាតក្រេបទឹករួចងើបចេញទៅឈរនៅមាត់ព្រែកទំាំងចិត្តនៅលោតដុកដាក់ ព្រោះនៅមិននៅទៅជ្រុលមាត់សួររឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេធ្វើ ឱ្យគេចាប់អារម្មណ៍ថានាងប្រាកដជាមានចិត្តលើគេ។

គេប្រហែលជានៅបន្តបាយទឹកដូច្នេះនាងឆ្លៀតពេលគ្មានការរំខានក៏ភ្នកគិតទៅដល់ជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍និងការកសាងគ្រួសារ។

«ឯងនេះទើបតែបណ្ដើរគ្នាមួយថ្ងៃ ក៏ហ៊ានគិតថាគេនឹងស្មោះស្ម័គ្ររៀបការជាមួយឯង? គេជាអ្នកណាមកពីណា? គេស្រលាញ់ឯងដោយសារអ្វី? ទាំងអស់នេះទេដែលត្រូវគិត? គេមើលទៅរៀនមិនសូវបានច្រើនទេ និយាយស្ដីមិនសូវយល់មុខអ្នកដទៃទៀត ប៉ាម៉ាក់ឯងពេញចិត្តគេដែរទេ?»

តំណក់ទឹកត្រជាក់ធ្លាក់មកមួយៗ ….គឺមេឃធ្លាក់ភ្លៀង?

អញ្ចឹងហើយបានពេញមួយព្រឹកដល់ថ្ងៃត្រង់នេះមេឃស្រទុំល្អមិនមានស្រមោលព្រះអាទិត្យទាល់តែសោះ។

មុនពេលនាងប្រមូលអារម្មណ៍ដែលបាចសាចនោះមកវិញ ម្រាមដៃគេបានស្រាក់ជុំវិញចង្កេះនាង។

នាងបានបម្រះពីគេ ភ្ញាក់ភ័យនឹងគេពេញមួយព្រឹកហើយ នាងដូចគ្មានចិត្តចង់បម្រះទៀតទេប្រហែលមកពីយល់ថាគ្មានបានការឬមួយអាចថា នាងក៏ចង់សាកល្បងនៅក្នុងរង្វង់ដៃគេ។

«លែងខ្ញុំទៅរ៉េណា! បើបងល្អ បងមិនត្រូវដៃដល់ម្ល៉ឹងៗទេ!»

នាងនិយាយតិចៗ តែមិនបានរើបម្រះទេ។ សំឡេងឯករ៉េណាលាន់មកខ្សាវៗក្បែរត្រចៀកនាងព្រោះគេឱនមកខ្សឹប៖

«ខ្លាចអីទៅ?!»

«មិត្តខ្ញុំប្រាប់ថា បើបងពិតជាល្អ ពេលដើរលេងជាមួយគ្នា បងមិនធ្វើរឿងអញ្ចឹងទេ!»

«រឿងអញ្ចឹងហ្នឹងរឿងអី?!» គេនៅតែសួរធ្វើពើ។

នាងទាញម្រាមដៃគេចេញ តែគេនៅចចេសហើយបន្ទន់ សំឡេងអង្វរករ៖

«សុំឱបបន្តិចទៀត!»

«ថ្ងៃក្រោយខ្ញុំមិនហ៊ានមកជាមួយបងទៀតទេ!»

«ហ៊ានតែអត់មើល៍!»

«បងកុំទម្លាប់ផ្ដាច់ការ កុំទម្លាប់និយាយអ្វីធ្វើអ្វីដែលគួរឱ្យខ្លាចៗ!»

«អូនជារបស់បង!» គេបន្តយ៉ាងខ្លី ហើយរឹតតែឱបបន្តឹង

នាងនៅស្ងៀមលែងតវ៉ា ព្រោះនិយាយយ៉ាងណាក៏គេមិនធ្វើតាមមានតែបណ្ដោយមួយដង្ហើមសិន។ បានបន្តិចឯករ៉េណាពោលមកបន្ថែម៖

«ទៅជ្រកភ្លៀង!»

នាងមានអារម្មណ៍ជាថ្មីម្ដងទៀតនូវភាពកក់ក្ដៅដែលគេបានដកដៃចេញពីចង្កេះនាង ហើយដឹកដៃនាងរត់កាត់ភ្លៀងចោលស្ពកបាយតម្រង់ទៅរកខ្ទុះ។

ភ្លៀងធ្លាក់កញ្ជ្រោលភ្លាម….ពេលពួកគេ ទើបតែបានកន្លែងជ្រក….

«បងពូកែស្មានម៉េ្លះ? ពូកែមើលមេឃដល់ហើយ!»

នាងនិយាយឱ្យតែបាននិយាយ ព្រោះចង់បន្លប់កុំឱ្យគេនោះចេះតែសម្លឹងសម្រស់នាងហើយចង់តែឱបនាងនោះ។

ប្រុសអ្នកហក់លោត មិននិយាយមិនស្តី គេឈរនៅពីមុខនាងហើយចេះតែសម្លឹងមុខនាង។ កែវភ្នែកគេស្រទន់ ហើយបបូរមាត់ស្ទើរញញឹមស្ទើរស្មើ។

នាងឃើញគេនៅស្ងាត់ឈឹង ត្រចៀករំខានតែនឹងស្នូរគ្រាប់ភ្លៀង ហើយអ្វីៗនៅជុំវិញខ្លួនស្រអាប់ដូចព្រលប់ធំ។ នាងបែរខ្លួនដើរចេញមកឆ្ងាយពីគេបន្តិចព្រោះបរិយាកាសស្ងាត់ពេកហើយ។ សាជាថ្មី គេចាប់ដៃនាងហើយទាញមកវិញឱ្យមកឈរទល់មុខគ្នា….

«សុំថើបបន្តិចមក!»

គេនិយាយមកខ្លីៗតែនាងភ័យងើបមុខយ៉ាងរហ័ស។

«អត់ទេ!» នាងប្រកែកលឿនជាងការគិតទុករបស់គេទៅទៀត។

ដៃនាងម្ខាងខំលើកមកបាំងរារាំងការពាររាងកាយ ព្រោះគេកាន់តែចូលមកកៀក។ ក្លិនស្នេហ៍ និងក្លិនខ្លួនមនុស្សភេទផ្ទុយហើរចូលក្នុងអារម្មណ៍នាងធ្វើឱ្យអាកាសធាតុរងាលែងមានប្រសិទ្ធភាពព្រោះនាងកំពុងភ័យផង មានអារម្មណស្នេហាផង។

«បងកុំបង្ខំខ្ញុំ បើបងជាកូនប្រុស!»