«គ្រឹប!»

សំឡេងបិទទ្វារឡានលាន់ឡើង។ កាយវិការបោះបោករបស់ឧត្តរា ហាក់កំពុងបញ្ជាក់ច្បាស់ៗថាគេមិនសូវពេញចិត្តនឹងមកទីនេះសោះ។ គេដកដង្ហើមធំ ជើងទាំងគូរបស់គេហាក់ស្អិតជាប់នឹងដីរកតែបង្ហើបទៅមុខមិនរួច ដោយគេសុខចិត្តឈរមើលឧត្ដរាយួរគ្រឿងរណ្ដាប់ស្កេកស្កះពេញដៃចូលទៅក្នុងផ្ទះគ្រូ។

បើកទ្វារចូលផ្ទះគ្រូភ្លាម អ៊ំចម្ប៉ាកណ្ដាស់ឆាច់ព្រោះឈ្លក់នឹងផ្សែងធូបពេក។ អាសនៈជាច្រើនថ្នាក់ ហ៊ុមព័ទ្ធដោយគ្រឿងសក្ការបូជាពេញពាស។ លោកយាយចំណាស់ ស្លៀកពាក់សអង្គុយបត់ជើងយ៉ាងសុភាពនៅខាងមុខអាសនៈ។ គាត់លើកដៃចង្អុលបង្គាប់បូព៌ាឱ្យរៀបគ្រឿងរណ្ដាប់ត្រូវកន្លែង។ អ៊ំធានិងអ៊ំចម្ប៉ាគ្រាហ៍និរតីមកអង្គុយកណ្ដាលកន្ទេលក្រហមត្រង់កន្លែងដែលយាយគ្រូប្រាប់។ អ៊ំធាអង្គុយក្បែរកូនស្រីឥតឃ្លាត។ ឯអ៊ំចម្ប៉ាក្រឡេកទៅក្រៅ រកកូនប្រុស។

«អាម៉េចកូនមិនចូលមក! នៀកមកអង្គុយក្រោយមីអូន។»

បើទោះជាម៉ាក់គេហៅចំឈ្មោះឱ្យប្រញាប់ចូលក្នុងក្តី ទឹកមុខឧត្តរាមិនបានប្រែប្រួលបន្តិចដែរ។ គេបន្តដកដង្ហើមធំធ្វើដូចតឹងទ្រូងណាស់។ យូរបន្តិចទើបគេព្រមចូលតាមក្នុងកិរិយាធុញទ្រាន់។

បូព៌ាដើរចេញទៅខាងមុខផ្ទះ លូកដៃកាច់មែកអង្គារបុស្បតូចៗបីបួនមែក យកមកចងផ្តុំជាកូនបាច់។ និរតីអង្គុយស្ងៀមមិនមាត់កអ្វីមួយម៉ាត់។ អ៊ំចម្ប៉ាលូកដៃកូនប្រុសឱ្យខិតមកកៀកខ្លួនប្រពន្ធ។ អ៊ំធាលូកយកលុយច្រើនសន្លឹកពីក្នុងកាបូបដាក់លើជើងពានខាងមុខយាយគ្រូ រួចលើកដៃសំពះសុំ៖         

«សូមយាយគ្រូជួយបណ្តេញខ្មោចព្រាយបិសាចពីក្នុងខ្លួនកូនស្រីខ្ញុំឱ្យអស់។ រឿងទ្រនឹប ខ្ញុំនឹងដាក់ជូនម៉ាពេញចិត្ត។ ពេលនេះទាន់ហន់ពេកទើបមិនបានទិញអីមកធំដុំ។ ចប់កិច្ចរួចរាល់ ខ្ញុំនឹងគិតគូរមិនឱ្យយាយគ្រូអាក់អន់ចិត្តឡើយ។»

ឮតែប៉ុណ្ណោះ យាយគ្រូប្រញាប់ស្តោះទឹកមាត់ស្លាម្លូដាក់កូនត្រលោកដូងឆែបមាត់នៅចំហៀងខ្លួន។ គាត់ហូតធូបបីសរសៃយកមកអុជ រួចដោតនឹងផ្លែចេកលើកូនថាសខាងមុខអាសនៈ។ យាយគ្រូលើកផ្តិលដែលមានទឹកពេញមកដាក់ក្បែរ រួចយកបាច់មែកអង្គារបុស្បដែលបូព៌ាទើបកាច់រួចដាក់ក្នុងផ្តិលនោះ។

«ក្មួយចូលអង្គុយឱ្យកៀកនាង!

ឧត្តរាបើកភ្នែកធំ។ គេសម្តែងទឹកមុខមិនពេញចិត្តជាថ្មី។ ខ្លួនគេអង្គុយក្បែរនាងជ្រងោ ហេតុអីត្រូវឱ្យបូព៌ាមកអង្គុយក្បែរទៀត? គេចង់និយាយថា គេចេះមើលថែប្រពន្ធគេហើយ មិនត្រូវការអ្នកដទៃឡើយ។ តែគិតសព្វទៅ បើទោះជាគេនិយាយចេញក៏គ្មានអ្នកណាយល់ស្របដែរ។ គេមានតែរក្សាចិត្តខឹងនេះទុកក្នុងពោះសិន។

បូព៌ាមិនមាត់មួយម៉ាត់។ គេចូលអង្គុយកៀកខ្លួននិរតីទៅតាមអ្វីដែលគ្រូយាយប្រាប់ មើលរំលងទឹកមុខដ៏ក្រញូវរបស់មិត្តសម្លាញ់ដែលកំពុងដុតរោលដោយភ្លើងប្រចណ្ឌ។

យាយគ្រូចាប់ផ្តើមសូត្របាលី រកស្តាប់មិនយល់។ ដៃគាត់ម្ខាងកាន់បាច់មែកអង្គាបុស្បកូរទឹកក្នុងផ្តិល។ ទឹកមុខគាត់កាន់តែមាំ មាត់គាត់សូត្របាលីរឹតតែញាប់ ឯដៃក៏ចាប់កូរទឹកញាប់រន្ថាន់ដូចគ្នា។

ផែតៗ…យាយគ្រូព្រួសទឹកពីក្នុងមាត់គាត់ចូលផ្តិល។ ទឹកក្នុងផ្តិលមុននេះមានពណ៌ថ្លាខ្យងក៏ប្រែជាឡើងទង់ដែងដោយកាកកំបោរម្លូស្លា។ ឧត្តរាចាប់ភើពីក្នុងពោះមកដោយគេឆ្អើមនឹងទឹកមន្តនេះពេក។ យាយគ្រូចាប់សូត្របាលីជាថ្មី។ ដៃគាត់ក៏ចាប់កូរទឹកបន្ត។ មែកអង្គារបុស្បហែលជារង្វង់ក្នុងផ្តិលមន្ត។ ស្លឹកខ្លះដាច់ធ្លាក់ពីមែកអណ្តែតត្រា។ យាយគ្រូបង្កើនល្បឿនសូត្រអាគម រួចក៏ដកដៃដែលកាន់បាច់អង្គារបុស្បប្រោះព្រំទឹកមន្តទៅលើរាងកាយអ្នកជំងឺ។ រូបរាងកាយនិរតីក៏ចាប់ញ័រទទ្រើក។

«ចាប់…ចាប់ឱ្យជាប់!»

អ៊ំធាស្រែកភ្លាត់សំឡេងក្រោយឃើញប្រតិកម្មរបស់និរតី។ ឧត្ដរារហ័សលូកដៃបម្រុងចាប់ស្មាភរិយា តែដៃទាំងគូរបស់បូព៌ាលូកមកកាត់មុខគេមុន។ អ៊ំចម្ប៉ាបើកភ្នែកធំ របៀបហួសចិត្ត។ ពួកម៉ាកកូនប្រុសហ៊ានចាប់ប៉ះខ្លួនប្រាណកូនប្រសារស្រីមុនប្តីនាងទៅទៀត។ តែដោយស្ថានភាពបន្ទាន់ គ្រប់គ្នាគិតដល់សុវត្តិភាពរបស់និរតីជាធំ ទើបអ៊ំស្រីនិងកូនប្រុសមើលរំលងចំណុចនេះសិន។ ចាំស្ថានការណ៍ស្ងប់ស្ងាត់ សឹមទូទាត់ចេញម្តង។

យាយគ្រូបន្តសូត្របាលី និងប្រោះទឹកមន្ត រាងកាយនិរតីកាន់តែញ័រញាក់។ នាងរើបម្រះទទាក់ជើងប៉ះផ្តិលកំពប់ទឹកមន្តយាយគ្រូអស់។ អ៊ំធាស្រែកយំហ៊ូស្រវាចាប់ជើងនាងឱ្យស្ងៀម។ អ៊ំចម្ប៉ាភាំងតក់ស្លុត។

«កុំភ័យ កុំភ័យអី! ខ្ញុំនៅទីនេះ។ នៅជាមួយនិរតី។»

បរិយាកាសកាន់តែអាប់អួរ។ អាការរបស់និរតីប្រែស្ងប់ តែឧត្ដរាហាក់ទៅជាវង្វេងភាំងភាន់វិញ។ គេសម្លឹងមើលមិត្តសម្លាញ់ក្រសោបកាយប្រពន្ធរបស់គេក្នុងរង្វង់ដៃ។ គេស្ដាប់ឮពាក្យសម្ដីដ៏ស្រាលស្រទន់របស់មិត្តសម្លាញ់លួងលោមនាងឱ្យគេង។ នេះសមតែជាកិច្ចការរបស់គេជាប្ដីនាង មិនសមជាណា…។ ពេលនេះគ្រានេះ គេបានត្រឹមអង្គុយមើលប្រុសដទៃបំពេញតួនាទីជំនួស។ អ៊ំចម្ប៉ាយល់ចិត្តកូនប្រុស។ គាត់យកដៃគោះតិចៗលើស្មាគេជាការលួងលោម។

យាយគ្រូងើបអង្គុយត្រង់ខ្លួនវិញក្រោយស្គាល់រន្ទះជើងរបស់និរតី។ គាត់ប្រញាប់យកដៃវែកសក់ឱ្យស្រួលបួល រួចផ្ងារផ្តិលទឹកមន្តដែលត្រូវនិរតីធាក់ឱ្យផ្កាប់មុននេះ។

«អាម៉េចវិញយាយគ្រូ? កូនប្រសាខ្ញុំម៉េចទៅជាញ័រទទ្រើកអ៊ីចឹង?»

អ៊ំចម្ប៉ាសួរទាំងបារម្ភ ខណៈអ៊ំធាបន្តយំសស្រាក់។

«សាហាវណាស់! នាងត្រូវអំពើគេសាហាវណាស់!»

សម្ដីយាយគ្រូធ្វើឱ្យអ៊ំធាផ្អាកយំ ចូលឆ្លងសម្ដី៖

«អំពើអីយាយគ្រូ? កូនស្រីខ្ញុំនេះស្លូតណាស់ មិនដែលមានរឿងជាមួយអ្នកណាទេ។ ក្នុងភូមិអ្នកណាក៏ចូលចិត្តនាងដែរ។ ចុះអ្នកណា? អ្នកណាមានចិត្តតិរច្ឆានធ្វើបាបនាង? គុណបុណ្យអើយ ជួយកូនស្រីខ្ញុំផង អស់អីក៏ខ្ញុំព្រមដែរ។»

«នាងត្រូវអាគមស្នេហ៍!»

គ្រប់គ្នាបើកភ្នែកធំ សម្លឹងមុខយាយគ្រូ។

«អាគមស្នេហ៍!»

ឧត្ដរាឧទានតាម! គេនឹកគិតបន្តិច ទើបនិយាយឡើង៖

«តាមខ្ញុំដឹង ប្រពន្ធខ្ញុំនេះទាំងស្អាត ទាំងឆ្លាត ទាំងរៀនបានខ្ពង់ខ្ពស់ មានការងារល្អ។ ប្រុសៗក្នុងភូមិកុំថាឡើយចូលស្ដី សូម្បីតែញ៉ែញ៉ងក៏មិនហ៊ានផង។ ម៉្យាងប្រុសៗវ័យស្រករនាងរៀបការកូនមួយកូនពីរអស់ហើយ។ ក្នុងភូមិនៅតែក្មេងៗស្រករក្រោយ។ ខ្ញុំថាមិនមែនទេយាយគ្រូ។»

យាយគ្រូមិនទាន់បកស្រាយផង ម្ដាយក្មេកគេឆ្លើយជំនួស៖

«អាចអ្នកក្រៅ អ្នកស្គាល់គ្នានៅកន្លែងធ្វើការអីក៏ថាបានដែរណាកូន។ និរតីរើសប្ដីណាស់ អាចមានអ្នកសុំស្រលាញ់នាងមិនបាន ទើបធ្វើអាគមស្នេហ៍។»

«តែ…»

អ៊ំចម្ប៉ារហ័សលូកដៃចាប់ស្មាកូនប្រុសកុំឱ្យតមាត់ទៀត។ គាត់ដឹងថាអ្នកដន្លងរស់នៅជនបទការជជែកវែកញែកវែងឆ្ងាយឥតប្រយោជន៍ឡើយ។

«កាលដែលនាងមានអាការដូចខ្មោចចូល គឺមកពីឈាមរដូវរបស់នាងប្រតិកម្មនឹងអាគមស្នេហ៍នេះ។ កុំតែថ្ងៃនេះនាងមកថ្ងៃខែ កុំអីសូម្បីតែខ្ញុំក៏មិនអាចជួយនាងបានដែរ។»

ឧត្ដរានិងម៉ាក់គេបានត្រឹមគ្រវីក្បាលមើលមុខគ្នា។ ពួកគេជាអ្នកទីក្រុង មិនមានជំនឿលើរឿងផ្លូវងងឹតនេះទេ។ ខុសពីអ៊ំធា គាត់ជឿទាំងស្រុងលើសម្ដីយាយគ្រូ។

«កុំបារម្ភ! ឈាមរដូវជាគ្រឿងបន្សាបមន្តអាគមដ៏ស័ក្ដិសិទ្ធ។ ខ្ញុំត្រូវការឈាមនេះបន្តិច យកមកធ្វើកិច្ច គឺអាចផ្ដាច់អាគមនេះបានហើយ។»

អ៊ំធាបង្ហាញក្ដីត្រេកអរភ្លាមៗ ក្រោយឮសម្ដីយាយគ្រូ។ គាត់រវៀសប្រាប់កូនប្រសារ និងបូព៌ាចេញទៅក្រៅសិន។ រឿងបែបនេះ ប្រុសៗមិនគួរមានវត្តមានទេ។ ម្យ៉ាងសភាពនិរតីនាពេលនេះក៏ស្ងប់ស្ងាត់ដោយនាងបានគេងលង់លក់ មិនត្រូវការកម្លាំងមនុស្សប្រុសចាំចាប់ទៀតឡើយ។

អ៊ំធានិងដន្លងក៏ត្រងត្រាប់អនុវត្តតាមពាក្យយាយគ្រូបង្គាប់គ្រប់ជំហាន។

មេឃមីរស្រទំ ពពកខ្មៅដុំៗរសាត់ផ្តុំគ្នាពពាក់ពពូន។ ប្រហែលយប់មិញភ្លៀងមិនទាន់អស់ចិត្ត ទើបថ្ងៃនេះមេឃចាប់ផ្តើមរករឿងតាំងពីថ្មើរនេះទៅ។ ឧត្ដរា និងបូព៌ាឈរយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ក្រោមដើមអង្គាបុស្បដែលកំពុងទម្លាក់ផ្កាពណ៌សក្បុសតាមអំណាចខ្យល់បក់។

«ឯងជឿរឿងផ្លូវងងឹតនេះតាំងពីអង្កាល់? ម៉េចក៏គ្នាមិនដែលដឹង។»

ឧត្ដរាដើរតួជាអ្នកបំបែកភាពស្ងប់ស្ងាត់។ បូព៌ាយកដៃវាសផ្កាអង្គាបុស្បដែលធ្លាក់មកទើរលើក្បាលគេចេញ ទើបតបទៅសម្លាញ់វិញ៖

«មានរឿងសំខាន់ជាងនេះទៀតដែលឯងមិនបានដឹង។»

«រឿងអី?»

បរិយាកាសត្រលប់ទៅរកភាពស្ងៀមស្ងាត់ម្ដងទៀត។ ឧត្ដរានិយាយម្នាក់ឯង ខណៈបូព៌ាឈរតែស្ងៀម មិនតបស្ដី។

«គ្នាស្រលាញ់នាងអស់ពីចិត្ត​ ឥតបានបង្ខំនាងឡើយ។ ថ្ងៃដែលគ្នាសុំនាងរៀបការលើឆ្នេអូរឈើទាល នាងឆ្លើយដោយឥតមានស្ទាក់ស្ទើរបន្តិច។ នាងរំភើបដល់ថ្នាក់យំផង។

បូព៌ានឹកដល់ហេតុការណ៍ថ្ងៃនោះភ្លាម។ និរតីបើកទ្វារឡានចុះទាំងយំសស្រាក់។ នាងយំមិនមែនដោយសារនាងរំភើបព្រោះត្រូវឧត្ដរាសុំរៀបការទេ តែយំព្រោះគេបដិសេធទឹកចិត្តនាង។ ថ្ងៃនោះ នាងសួរគេជាច្រើនដងថាអ្នកណាជាម្ចាស់ចម្រៀងដែលសរសេរក្នុងសៀវភៅនាង។

បើទោះជានាងបានដឹងរួចទៅហើយថាជាអ្នកណា តែនាងគ្រាន់តែចង់ដឹងចម្លើយពិតពីគេ។ គ្រានោះគេមិនក្លាហាន គ្រានោះគេមិនបានគិតដល់សោះថា នាងឈឺចាប់ប៉ុណ្ណា។ គេនៅតែបដិសេធមិនទទួលស្គាល់។ គេនៅតែដើរតួជាមនុស្សមានគុណធម៌ លះបង់ស្នេហាដើម្បីមិត្ត។

«ឯងថាទៅមើលមានរឿងអីកើតឡើងឱ្យប្រាកដ? ម៉េចក៏នាងទៅជាបែបនេះ? ម៉េចក៏គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែជឿថានាងត្រូវអំពើ? ពួកយើងគួរយកនាងទៅឱ្យពេទ្យពិនិត្យល្អជាង។»

«នៅមានរឿងមិនគួរឱ្យជឿច្រើនទៀត ឯងគួរត្រៀមចិត្ត។»

និយាយតែប៉ុណ្ណេះ បូព៌ាដើរចូលក្នុងវិញ។

«យាយគ្រូទៅណា?»

គេសួរឡើង ដ្បិតមិនឃើញយាយគ្រូ ឃើញតែអ៊ំធានិងអ៊ំចម្ប៉ាកំពុងអង្គុយបក់ផ្លិតនិងច្របាច់ជើងឱ្យនិរតី។ អ៊ំធាតបវិញ ព្រមទាំងចង្អុលទៅជើងពាន៖

«យាយគ្រូទៅក្រៅ តែគាត់ថាអស់អីហើយ។ អស់តែធូបបីសរសៃនោះ យើងអាចនាំនិរតីទៅផ្ទះវិញបានហើយ។»

«ល្អណាស់អ៊ំ!»

«តែអ៊ំនៅមិនទាន់ធូរចិត្ត ដរាបណាមិនទាន់រកឃើញអ្នកដែលធ្វើអំពើលើនាង អ៊ំនៅតែបារម្ភ។ យើងអាចជួយនាងថ្ងៃនេះបាន ចុះបើគេនៅតែមានបំណងអាក្រក់ធ្វើបាបនាងទៀត?»

«អារ៉ាជាអ្នកដាក់ស្នេហ៍នាង។»

ខណៈនេះឧត្ដរាចូលមកក្នុងល្មម។ កែវភ្នែកអ៊ំធានិងអ៊ំចម្ប៉ាបាញ់ឆ្ពោះទៅរកគេឥតដាក់។ អ៊ំចម្ប៉ាជាម្ដាយប្រញាប់សួរកូនប្រុស៖

«មានរឿងអីកូន ម៉ាក់វង្វេងអស់ហើយ។»

មិនទាន់បានរៀបរាប់ប្រាប់ម្ដាយពីដំណើររឿងផង បូព៌ារ៉ាយរ៉ាប់ជំនួស៖

«ថ្ងៃនោះអារ៉ាជិះឡានមកទទួលខ្ញុំតាំងពីព្រលឹមអុល។ ពួកយើងនាំគ្នាយកសម្ភារសិក្សាទៅមណ្ឌលពន្លឺថ្មីជាកន្លែងនិរតីបង្រៀនជាលើកទីពីរ។ ពេលនោះគេបានបង្ហាញក្រមួនមួយដន្លាប់ ដោយប្រាប់ខ្ញុំថា ជាក្រមួនស្នេហ៍បានពីគ្រូដ៏ពូកែស័ក្តិសិទ្ធនៅភ្នំស្រង់។»

«ពុទ្ធោ!»

អ៊ំធាលាន់មាត់ ព្រមទាំងយកដៃរឺតទ្រូង។ គាត់សម្លឹងមើលកូនស្រីដែលកំពុងដេកស្ដូកស្ដឹងមិនដឹងរឿងអ្វី។ គាត់គិតទៅដល់កាលដែលកូនស្រីនៅលីវដល់អាយុសាមសិបព្រោះតែមិនពេញចិត្តចរិតមនុស្សប្រុសដែលតាមសុំស្នេហ៍នាង។ តែមិនដឹងជាមានរឿងអ្វី នាងបែរមកចាញ់ស្នេហ៍ឧត្ដរាដែលមានចរិតដូចបះបិតនឹងមនុស្សប្រុសដែលនាងធ្លាប់ស្អប់។ 

បូព៌ាបន្តរៀបរាប់៖

«ពេលនោះ ខ្ញុំលេងសើចនឹងគេថា «ទាំងមានទាំងសង្ហាដូចគេនេះ ស្រីណាក៏គេញ៉ែបានដែរ ចាំបាច់រកដន្លាប់ស្នេហ៍នាំអស់លុយអត់អំពើ។ ចាញ់តែបោកគេមែន!» តែគេឆ្លើយតបមែនទែនមកវិញថា «មនុស្សស្រីរឹងមាំដូចនិរតី គ្មានថ្ងៃមកចាប់អារម្មណ៍ប្រុសព្រានដូចគេទេ ម៉្លោះហើយត្រូវរកផ្លូវក្នុងជួយទើបបាន។» ម្សិលមិញនេះក៏គេឱ្យខ្ញុំយកដន្លាប់ស្នេហ៍នោះមកឱ្យគេលាបមុខដែរ។»

«ព្រះជាម្ចាស់!»

អ៊ំធាបន្តលាន់មាត់ និងយកដៃរឺតទ្រូង។ ឧត្តរាបើកភ្នែកធំ ក្តាប់ដៃណាន់ក្ដន់។ គេពិតជាមិនយល់ពីបំណងរបស់សម្លាញ់គេដែលសុខៗលើករឿងនេះមកនិយាយ។

«ឯងចង់បានអី?»

គេប្រើស្នៀងកំហឹង។ អ៊ំចម្ប៉ាឃើញស្ថានការណ៍មិនស្រួល គាត់រវៀសក្រោកមកចាប់ឃាត់កូន។ តែកម្លាំងតូចដូចឃាត់មិនអាចទប់កំហឹងរបស់កូនប្រុសបានឡើយ។ កណ្ដាប់ដៃរបស់គេស្ទុះលឿនដូចរំសេវទៅកម្ចាយផ្ទៃមុខបូព៌ាឱ្យបែកមាត់ឈាមល្ហាម។

«ខ្ញុំឆ្ងល់មករហូត! ខ្ញុំឆ្ងល់ថាម្ដេចកូនស្រីខ្ញុំព្រមរៀមការនឹងឯង។ នាងបដិសេធមនុស្សប្រុសល្អៗសឹងតែរាប់រយនាក់ តែបែរជាចិត្តទន់ព្រមធ្វើកូនក្រមុំឯងជាប្រុសខិលខូច។ ការពិតគឺបែបនេះសោះ។»

សម្ដីម្ដាយក្មេកធ្វើឱ្យឧត្ដរាប្រែជាទន់ជើងដៃ។ ខួរក្បាលគេស្រាប់តែទទេស្អាត គ្មានពាក្យអ្វីមកប្រកែកតវ៉ាបាន។ គេគាំងទាំងកម្លាំង គាំងទាំងគំនិត បានត្រឹមតែអនុញ្ញាតឱ្យភាពឈឺចាប់ស្រែកសន្ធាប់ក្នុងទ្រូង។

«កូនឯងនៅឡេឡឺអី ម៉េចមិនឆាប់បកស្រាយប្រាប់ម៉ាក់ក្មេកឯងឱ្យច្បាស់។»

បេះដូងគេលោតកាន់តែញាប់ ខណៈដៃទាំងគូចាប់ផ្ដើមញ័រ។ គេរឹតតែមិនដឹងថាត្រូវបកស្រាយយ៉ាងណា។ កែវភ្នែកទាំងគូផ្តើមរលីងរលោងដក់ដាមដោយទឹក។ នេះជាកែវភ្នែកខកចិត្ត កែវភ្នែកអស់សង្ឃឹម។ ទឹកភ្នែកគេហូរចុះ សំឡេងយំក៏បន្លឺមកតាមក្រោយ។

«ចេញ…ឆាប់ចេញពីកូនស្រីយើងភ្លាម។»

អ៊ំធាស្រែកឮៗ ព្រមទាំងចង្អុលមុខចំៗទៅឧត្ដរា។ អ៊ំចម្ប៉ាប្រញាប់អូសដៃកូនប្រុសចេញទៅក្រៅ។ បូព៌ាឈរធ្វើមិនដឹង។ គេមិនទាំងខ្វល់យកដៃជូតឈាមដែលកំពុងហូររឹមលើបបូរមាត់គេផង។

«អ្នកដន្លងខ្ញុំទៅសិនហើយ។ ចាំគ្រប់គ្នាបាត់ខឹង សឹមពិភាក្សាគ្នាទៀត។

សម្តីអ៊ំចម្ប៉ាហាក់គ្មានតម្លៃឱ្យអ៊ំធាដែលកំពុងផ្ទុកកំហឹងពេញពោះចាប់អារម្មណ៍ឡើយ។ គាត់គ្មានទាំងយកភ្នែកមើលអ្នកទាំងពីរចាកចេញទៅផង។ ក្នុងចិត្តអ៊ំពេលនេះ គ្មានអ្វីក្រៅពីអាណិតកូនស្រីដែលត្រូវមនុស្សប្រុសខិលខូចបោកប្រាស់។

សំឡេងរថយន្តបន្លឺឡើងជាសញ្ញាប្រាប់ថា ឧត្ដរានិងម៉ាក់របស់គេចាកចេញទៅ។ ទឹកមុខបូព៌ាកាន់តែអាក្រក់មើល។ តំណក់ទឹកស្រក់តក់ៗចុះលើទ្រនាប់ជើងប៊ូរបស់គេ។

នេះមិនមែនជាតំណក់ភ្លៀងរលឹមដែលស្រក់ចុះតាមចន្លោះប្រហោងដំបូលស្បូវនោះទេ តែជាតំណក់ទឹកភ្នែកមនុស្សប្រុសដើមទ្រូងប្រាំហត្ថ។ យាយគ្រូដើរចូលមកដោយមានទាំងកាន់ក្រមាហុចមកឱ្យបូព៌ា។ គាត់យកដៃគោះស្មាគេតិចៗហើយនិយាយខ្សឹបៗដែលមិនអាចឱ្យអ៊ំធាស្ដាប់ឮបាន។

………………….

មេឃស្រឡះ ខ្យល់ស្ងប់!

អ៊ំធាម្នីម្នាចេញពីផ្ទះដោយទឹកមុខញញឹមញញែម។ ក្នុងដៃគាត់មានគ្រឿងរណ្ដាប់ម្លូស្លា និងចេកទុំមួយស្និតផង។ អ៊ំផាជាអ្នកជិតខាងស្រែកសួរពីក្នុងរបងផ្ទះមក៖

«ទៅណាអ្នកដូចទ្រង់ប្រញាប់ម៉្លេះ?»

«ចា! មានការទៅរកអាចារ្យតិចអ្នកអើយ! ផ្ញើជួយមើលផ្ទះមើលសម្បែងខ្ញុំផង ក្រែងលោមេជ្រូកខ្ញុំដាច់ខ្សែរួច ចេញទៅឈ្មុសដំណាំគេអី។»

«ទៅរកអាចារ្យធ្វើអីអ្នក? និរតីមិនទាន់ជាដាច់ទេអ្ហី?»

«អូ! មិនមែនទេអ្នក គឺថា…» អ៊ំធាសើចបន្តិចសិនទើបបន្ត «ខ្ញុំរកមើលខែឆ្នាំ។»

«លឿនពេកទេដឹងអ្នក? ទើបតែបានមួយខែ តិចអ្នកស្រុកសើចយំ។ ខ្ញុំមិនទាន់ទាំងបានប្រើអាចក់ឱ្យទៅដឹកត្បាល់កិនម្សៅពីផ្ទះអ្នកមកវិញផង។ នៅមានតង់ចងលើរោងចុងភៅទៀត។

«ខ្ញុំចេះតែមើលលេងទៅហ្នឹងណា ក្រែងលោថ្ងៃខែពួកគេត្រូវគ្នា។ ក្មេងៗមិនទាន់ដឹងខ្លួនទេ។ អារឿងមាត់អ្នកស្រុក ខ្ញុំលែងខ្វល់ហើយ។ ខ្ញុំខ្វល់តែពីរឿងសុភមង្គលកូនស្រីខ្ញុំ។ បានជាខុសម្ដង ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យកូនខុសម្ដងទៀតទេ។ ម្តងនេះទុកឱ្យខ្ញុំជាម្ដាយចាត់ចែងរឿងគូអនាគតឱ្យកូនម្ដង។ អារឿងត្បាល់កិនម្សៅ និងកៅស៊ូតង់ កុំទាន់អាលយកវិញអីអ្នក ចាំមើលខ្ញុំមើលថ្ងៃខែរួចសិន។»

«ខ្ញុំជួយអរអ្នក! ខ្ញុំសែនពេញចិត្តក្មួយបូព៌ា។ គេទើបជាបុរសល្អស័ក្ដិសមជាមួយនិរតី។»

«ចា! អរគុណ!»

អ៊ំធាឡើងផែលកង់ជិះចេញទៅទាំងទឹកមុខស្រស់ប៉ប្រិម។ ពិតជាក្នុងគ្រោះមានលាភមែន។ តាំងពីការពិតត្រូវបានលាតត្រដាងមក អ៊ំធាប្រកាសផ្ដាច់ទំនាក់ទំនងរវាងនិរតីនិងឧត្ដរា។ គាត់បានប្រគល់លុយបណ្ណាការឱ្យទៅគ្រួសារឧត្ដរាវិញដោយមិនមានទុកមួយកាក់មួយសេនឡើយ។

រយៈពេលមួយខែមកនេះ អ៊ំធាមើលថែកូនស្រីបានយ៉ាងល្អ។ គាត់ស្វះស្វែងរកគ្រូខ្មែរគ្រប់ច្រកល្ហកឱ្យតែឮថាគ្រូណាពូកែ។ ជាលទ្ធផល និរតីបានជាសះស្បើយពីជំងឺទាំងស្រុង។

…………..

តឺងៗ…សំឡេងជួងបន្លឺឡើងក្នុងបរិវេណមណ្ឌលកុមារកំព្រាពន្លឺថ្មី។ កូនមេអំបៅពណ៌ស្វាយតូចៗហិចហើររេរង់លើផ្កាដកខឹមដែលរីករហង់ក្នុងសួនខាងមុខបន្ទប់រៀន។ ម៉ូតូអាសង់មួយគ្រឿងបរយឺតៗមកឈប់ខាងមុខថ្នាក់។ បុរសជាអ្នកបើកពន្លត់ម៉ាស៊ីន រួចយកជើងឆ្វេងវាយចន្ទល់បញ្ឈរម៉ូតូ។ នារីដែលជិះខាងក្រោយចុះពីលើកែបដោយកិរិយាថ្នមៗ។ កំលោះអ្នកឌុបប្រញាប់ចុះពីម៉ូតូដើរមកកាន់ដៃនាង ។ គេគ្រាហ៍នារីរូបស្រស់ដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់រៀនដោយការយកចិត្តទុកដាក់។

«ជម្រាបសួរអ្នកគ្រូ!»

ប្រយោគនេះបន្លឺឡើងខ្ទរថ្នាក់រៀន។ គេឃើញអ្នកគ្រូម្នាក់នោះធ្វើដៃជាសញ្ញាឱ្យសិស្សអង្គុយចុះ។ បុរសសង្ហាឈរញញឹមស្រស់នៅមាត់ទ្វារ។ កែវភ្នែកគេសម្លឹងអ្នកគ្រូក្រមុំឥតដាក់ តែមិនមែនសម្លឹងក្នុងន័យសម្លក់ទេ គឺក្នុងន័យព្រួយបារម្ភ។ អ្នកគ្រូចោលស្នាមញញឹមត្រលប់ទៅគេវិញ ជាព័ស្តុតាងបញ្ជាក់ថា នាងមិនមានកើតអីទៀតឡើយ។

សិស្សានុសិស្សលើកសៀវភៅពុម្ភដាក់លើតុបង្កើតជាស្នូរព្រូសៗ។

អ្នកខ្លះចាប់បើកមើលមេរៀនដែលត្រូវរៀនថ្ងៃនេះ។ អ្នកខ្លះបើកមើលមេរៀនចាស់ដើម្បីរម្លឹកឡើងវិញ ដ្បិតគេខកខានរៀនជាមួយអ្នកគ្រូមួយខែទៅហើយ។ ពួកគេត្រូវរៀនជាមួយគ្រូជំនួស ដោយហេតុអ្នកគ្រូដាក់ច្បាប់ព្យាបាលជំងឺ។

បុរសសង្ហាហាក់មិនអាចរក្សាខ្លួនឱ្យនឹងនៅមាត់ទ្វារបាន។ គេដើរចូលទៅក្បែរអ្នកគ្រូ រួចពោលខ្សឹបៗ៖

«បងឮថាព្រឹកនេះម៉ែទៅមើលខែឆ្នាំពួកយើង។ ថ្ងៃដែលបងទន្ទឹងក៏បានមកដល់។»

ក្មេងៗក្នុងថ្នាក់សម្លឹងតាមដានពួកគេគ្មានបាត់សកម្មភាពមួយទេ។ អ្នកខ្លះប្រឹងផ្ទៀងស្ដាប់យកតែមែនទែន។ តែគួរឱ្យស្ដាយ សំឡេងខ្សឹបរបស់ពូសង្ហានោះខ្សោយពេក មិនអាចឱ្យពួកគេស្ដាប់បាន។

«អ្នកគ្រូមុខក្រហមហើយ។»

ក្មេងៗដែលអង្គុយតុមុខនិយាយឡើង។ អ្នកគ្រូមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ តែគ្រវាសដៃឱ្យបុរសសង្ហាចាកចេញពីថ្នាក់រៀនជាបន្ទាន់។ បុរសនោះក៏បង្ខំចិត្តធ្វើតាមដោយទឹកមុខស្ទាក់ស្ទើរហាក់មិនដាច់អាល័យ។ ក្មេងៗញញឹមញញែមដូចយល់សាច់រឿងណាស់អ៊ីចឹង។

ពួកគេនាំគ្នាតឿនអ្នកគ្រូឱ្យហៅលោកពូសង្ហាចូលមកក្នុងថ្នាក់រៀនវិញ។ សិស្សខ្លះជញ្ជូនកាតាបផ្លាស់ទីទៅអង្គុយតុថ្មី ដើម្បីទុកកន្លែងឱ្យលោកពូសង្ហាបានអង្គុយទៀតផង។

សិស្សប្រុសម្នាក់ដែលអង្គុយតុក្រោយគេយកសៀវភៅបិទមុខព្រោះតែត្រូវមិត្តភក្តិចំអន់ឱ្យ។ គេចាំបានថាមានម្ដងនោះ គេមិនធ្វើកិច្ចការសាលាដែលអ្នកគ្រូដាក់ឱ្យ។ អ្នកគ្រូមិនបានដាក់ពិន័យគេទេ តែប្រាប់ឱ្យសិស្សនោះសន្យាថានឹងខិតខំរៀន លែងខ្ជិលច្រអូសទៀត។

ពេលនោះគេឆ្លើយទាំងក្លាហានថា បើអ្នកគ្រូមានប្ដី គេនឹងខំរៀនឱ្យពូកែ។ ដល់តែលើកនេះ អ្នកគ្រូមានគូ គ្រប់គ្នាចោមរោមមើលថាគេនឹងខំរៀនដូចដែលបានសន្យាដែរទេ។

អ្នកគ្រូងាកមុខមករកកូនសិស្សវិញបន្ទាប់ពីប្រើក្រសែភ្នែកជូនដំណើរគូសង្សារអស់មួយសន្ទុះ។ សំឡេងម៉ូតូបរចេញទៅ ជំនួសមកវិញនៅសំឡេងសារទូរសព្ទ។ អ្នកគ្រូក្រមុំប្រញាប់ឆែកមើល រួចក៏ញញឹមបិទមាត់លែងជិត៖

«ម៉ែប្រាប់ថាខែឆ្នាំពួកយើងត្រូវគ្នាល្អណាស់។ ក្រោយបានគ្នាជាប្ដីប្រពន្ធនឹងរកស៊ីមានបាន ត្រជាក់ត្រជុំ កើតកាលវាលគុម្ព មានកូនមានចៅពេញផ្ទះ។»

 ………….

មួយខែក្រោយមក!

សំឡេងភ្លេងការលាន់ឮគ្រហឹមបង្ហើរពីមេក្រូដែលបំពាក់លើចុងក្រសាំងរបងផ្ទះអ៊ំធា។ ម្តងនេះម្ចាស់មេក្រូលែងចងមេក្រូនឹងដើមអំពិលបារាំងដូចមុនទៀតហើយព្រោះខ្លាចនាំប្រផ្នូលមិនល្អទៀត។

អាពាហ៍ពិពាហ៍របស់និរតីនិងបូព៌ានាពេលនេះ បង្កើតឱ្យមានការជជែកវែកញែកខ្ទរខ្ទារភូមិស្រុក។ អ្នកស្រុកខ្លះជួយអរគ្រួសារនិរតីដែលអាចគេចផុតពីគ្រោះអាក្រក់ ហើយរកបានកូនប្រសារល្អដូចបូព៌ា។ អ្នកស្រុកខ្លះទៀតដែលមិនជឿលើរឿងផ្លូវងងឹត ទៅជាអាណិតកូនកំលោះមុនវិញ។

ពួកគេយល់ថា កូនក្រមុំសម្ដែងធ្វើជាឈឺដើម្បីរំសាយមង្គលការដោយមិនចង់ខូចខាតកេរ្តិ៍ឈ្មោះ។ នាងនិងគូស្នេហ៍ថ្មីរួមដៃគ្នាកេងចំណេញលើជំនឿផ្លូវងងឹតងប់ងល់របស់អ្នកភូមិ បង្កើតបានជាឆាកល្ខោនបោកប្រាស់ដ៏ជោគជ័យមួយ។

យ៉ាងណា រឿងគ្រប់យ៉ាងប្រហែលមិនខុសពីពាក្យដែលយាយគ្រូខ្សឹបប្រាប់បូព៌ានោះឡើយ «រឿងមិនគួរកើតបានកើតរួចទៅហើយ។ តទៅមានតែត្រូវដើរទៅមុខបន្តទៀត។»

ចប់ដោយបរិបូរណ៍!

វគ្គ៣ កូនក្រមុំខ្មោចចូល

សំឡេងភ្លេងការលាន់ឮគ្រហឹមបង្ហើរពីមេក្រូនៅចុងអម្ពិលបារាំងរបងផ្ទះនិរតី។ ពេលាជ័យដែលលោកតាអាចារ្យបានគន់គូរចូលមកដល់។ គ្រួសារទាំងសងខាងញញឹមស្រស់ពព្រាយពោរពេញដោយក្ដីរំភើបរីករាយ។ និរតីក្លាយជានារីទីមួយដែលអ្នកភូមិស្ងើចសរសើរគ្រប់ៗគ្នាថាមានសំណាងបានប្ដីអ្នកមាន។

មិនត្រឹមតែបានថ្លៃបណ្ណាការខ្ពស់លើសស្រីៗក្នុងភូមិ ថែមទាំងត្រូវបានភាគីកូនកំលោះធានារ៉ាប់រងរាល់ការចំណាយនានាក្នុងពិធីមង្គលការនេះទៀតផង។ 

នៅលើគ្រែធំខាងមុខផ្ទះ ចាស់ៗជាច្រើននាក់ជុំគ្នាពិសាស្លាម្លូ ជជែកពីនេះពីនោះតាមទម្លាប់អ្នកនៅស្រុកស្រែ។ យាយៗដែលចេះរៀបចំបាយសីកំពុងមមាញឹកនឹងការកាច់ធាងចេកឱ្យត្រូវក្បួន រួចក៏តាំងដោតធូប ទៀន ផ្កាភ្ញី ម្លូស្លាទៅតាមទំនៀមបុរាណ។

មីងៗនៅកាច់ជ្រុងផ្ទះកំពុងជុំគ្នាមើលភ្លើងនំដែលពួកគាត់ឡើងវេចតាំងពីទៀបភ្លឺ។ ថ្មើរនេះនំអន្សមចេក អន្សមផ្អែម នំបត់ នំគម និងនំទៀនឆ្អិនសព្វអស់ហើយ។ មីងៗពីរនាក់ដែលមានមាឌធំមិនចាញ់បុរស ម្នាក់ៗកាន់កន្សែងទ្រាប់ដៃ ចាប់ដៃឆ្នាំងធំដាក់ចុះពីចង្ក្រាន ទុកតែឆ្នាំងនំអន្សមជ្រូកដែលត្រូវស្ងោរបន្តទាល់មេឃងងឹត។

នៅខាងក្រោយផ្ទះគឺរោងចុងភៅ។ គេឃើញគ្រឿងទេសនិងសម្ភារផ្ទះបាយស្កេកស្កះនៅលើគ្រែទ្រវែងមួយព័ទ្ធជុំវិញដោយពូៗចុងភៅ។ អ្នកខ្លះពាក់អាវជិតខ្លួន អ្នកខ្លះលែងខ្លួនទទេមួយកំណាត់លើតែមានក្រមាបង់កសម្រាប់ជូតញើស។ មានអ្នកកាប់សាច់ មានអ្នកបេះបន្លែ មានអ្នកកំពុងចម្អិនម្ហូបទៅតាមការចង់បានរបស់ម្ចាស់ដើមការ។

នៅក្រោមម្លប់ស្វាយឆ្ងាយបន្តិចពីផ្ទះកូនក្រមុំគឺរោងផ្កាស្លា។ គ្រួសារឧត្តរាដ្បិតតែជាអ្នកទីក្រុងមានជីវភាពធូរធារ តែពួកគេមិនប្រកាន់នឹងរោងផ្កាស្លាប្រក់តង់បែបអ្នកស្រុកស្រែឡើយ។

អ៊ំធាម្ដាយកូនក្រមុំឧស្សាហ៍លើកនេះលើកនោះមកឥតដាច់ដោយបារម្ភខ្លាចអ្នកដន្លងមិនសូវពេញចិត្ត។ ម្តងគាត់លើកចេកណាំវ៉ាមកទាំងស្ទង ម្តងគាត់លើកផ្លែដូងមកទាំងធ្លាយ ម្តងនេះគាត់លើកនំខ្មែរដែលទើបស្រង់ពីឆ្នាំងទាំងកញ្ជើមកទៀត។ អ៊ំចម៉្បាម្តាយឧត្ដរាក្រែងចិត្តអ្នកដន្លងណាស់។ គាត់បន្ទោសកូនប្រុសមិនលែងរឿងបណ្ដោយឱ្យម្ដាយក្មេកលើករបស់ធ្ងន់ៗមកជូន ចំជាមិនគម្បីមែន។ អ៊ំធាសើចស្រស់ មិនប្រកាន់អីបន្តិច។ គាត់ជាស្ត្រីមេម៉ាយ ការងារលើកដាក់អស់នេះគាត់ថ្នឹកអស់ទៅហើយ។

នៅខាងលើផ្ទះផ្កាស្រស់ក្នុងថូមុខបន្ទប់រួមគ្នាចោលសម្រស់ផូរផង់ហាក់ចង់ប្រណាំងប្រជែងនឹងសម្ភស្សកូនក្រមុំ។ នារីផ្នួងពីររូបកំពុងសម្អិតសម្អាងតែងកាយឱ្យនិរតីដែលកំពុងអង្គុយកៅអីក្បែរមាត់ទ្វារបន្ទប់នាង។

ទឹកមុខនាងស្រងូត បបូរមាត់ស្លេកស្លាំងមើលទៅដូចមនុស្សកំពុងធ្លាក់ខ្លួនឈឺ។ ក្រែមក្រហមឆេះដែលអ្នកផ្នួងលាបបន្ថែមញឹកញាប់នៅតែមិនអាចជួយឱ្យទម្រង់មុខនាងស្រស់វិញបាន។

សំឡេងជើងទឹបៗរបស់ម្តាយនាងដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់។ ក្នុងដៃគាត់មានកាន់កែវដាក់អ្វីមួយមកជាមួយ។ ឈរមើលកូនស្រីតែងកាយបានបន្តិច គាត់ហុចកែវនោះឱ្យនាង ព្រមទាំងនិយាយទាំងមុខស្ងួត៖

«លាបរមៀតខ្លះទៅកូនកុំឱ្យឃើញស្លេកពេក។»

«មិនអីទេម៉ែ នាំប្រឡាក់ពិបាកជូតសម្អាត។ ផ្នួងគេមានគ្រឿងម្សៅគេហើយ។»

«មិនអីយ៉ាងម៉េច មើលទឹកមុខកូនពេលនេះទៅ ស្លក់ណាស់។ ឱ្យម៉ែហៅពេទ្យនៅចុងភូមិមកពិនិត្យទេ?»

«មិនបាច់ទេម៉ែ កូនលាបរមៀតនេះក៏បាន។»

និយាយតែប៉ុណ្ណេះ និរតីលូកដៃទទួលកែវរមៀតពីម្តាយទាំងរញីរញ័រ។ ស្រាប់តែ…

ប្រាវ…កែវរបូតពីដៃនាងធ្លាក់បែកខ្ចាត់ខ្ចាយលើរនាបក្តារ។ ម្សៅរមៀតកំពប់ពេញពាសជះពណ៌លឿងឆ្អៅឆ្អិន។ និរតីប្រញាប់ឱនលូកដៃបម្រុងរើសបំណែកកែវ តែត្រូវម្ដាយឃាត់។ ភ្លាមៗឧត្តរានិងម៉ាក់គេឡើងមកដល់ទាំងស្លន់។

«កើតអីនឹងអ្នក?»

អ៊ំចម៉្បាសួរទាំងព្រួយ។ អ៊ំធាមានអាការអឹមអៀនមិនទាន់ឆ្លើយទៅអ្នកដន្លងភ្លាមវិញទេ ដោយហាក់ទើសទាល់នឹងកូនប្រសាប្រុសនៅទីនេះដែរ។ គាត់លូកដៃកេះអ្នកដន្លងខិតមកកៀនជញ្ជាំងឆ្ងាយបន្តិច ទើបខ្សឹបប្រាប់តិចៗ៖

«កូនស្រីខ្ញុំមកថ្ងៃខែ ទើបនាងមិនសូវស្រួលខ្លួន។»

អ្នកដន្លងបង្ហាញទឹកមុខធូរស្បើយបន្តិចក្រោយពេលដឹងរឿង ទើបខ្សឹបប្រាប់វិញ៖

«ចាំខ្ញុំលួចខ្សឹបប្រាប់កូនប្រុសខ្ញុំ ក្រែងមីអូនអៀនមិនហ៊ានប្រាប់។ អ្នកកុំបារម្ភអី!»

«ចាស! អរគុណអ្នកហើយដែលយល់រឿងនេះ!»

«មនុស្សស្រីត្រូវតែយល់រឿងមនុស្សស្រីដូចគ្នា។ អ៊ីចឹងពួកយើងគិតចុះក្រោមវិញ ខ្ញុំឮអ្នកនៅខាងក្រោមានការរកអ្នកផង។ ឈប់ព្រួយទៀត ទីនេះទុកឱ្យកូនប្រុសខ្ញុំរ៉ាប់រង។»

«ចាស!»

អ្នកដន្លងទាំងសងបណ្ដើរគ្នាចុះដី ទុកឱកាសឱ្យប្ដីប្រពន្ធថ្មោងថ្មីមើលថែគ្នា។ និរតីផ្លាស់ទៅអង្គុយក្បែរបង្អួចវិញ ទុកទីតាំងនេះឱ្យស្វាមីសម្អាត។

ឧត្ដរាយកអំបោសជក់ត្នោតបោសប្រមូលអំបែងកែវទុកម្ដុំ រួចយកក្រណាត់កន្ទបជូតម្សៅរមៀតពីរនាប។ នារីកូនផ្នួងទាំងពីរញញឹមញាប់ញ័រនឹងទង្វើយកចិត្តទុកដាក់របស់កូនកំលោះម្នាក់នេះ។ ពួកនាងកំពុងលួចច្រណែនកូនក្រមុំដែលបានស្វាមីទាំងមានរូបរាងស្រស់សង្ហាទាំងចិត្តល្អ។

«មុតដៃអត់?»

ឧត្តរាសួរកូនក្រមុំដោយសំនៀងព្រួយបារម្ភ។  កូនផ្នួងទាំងពីរធ្វើឫកពាដូចកំពុងលើសជាតិស្ករ។ និរតីបង្ហាញបាតដៃទាំងសងឱ្យស្វាមីពិនិត្យ ព្រមទាំងនិយាយទាំងជឿជាក់៖

«អត់មានកើតអីទេ។»

នាងបម្រុងដកដៃវិញ តែត្រូវនាយក្តាប់ដៃជាប់រួចក៏តាំងអង្អែលថ្នមៗដោយកិរិយាយកចិត្តទុកដាក់។ និរតីឱនមុខជ្រប់ដោយនាងអៀនប្រៀននឹងកូនផ្នួង។ កូនកំលោះយល់ការណ៍ គេប៉ប្រិចនេត្រាជាសញ្ញាទៅពួកនាងភ្លាម។ នារីទាំងពីរយល់រឿងក៏ប្រញាប់បណ្ដើរគ្នាយកអំបែងកែវដែលឧត្តរាប្រមូលរួចទៅចោលនៅដី។

«ទៅក្រោមវិញទៅ អូនត្រូវឱ្យអ្នកផ្នួងតែងខ្លួនបន្ត។»

និរតីបណ្ដើរ នាងប្រឹងដកដៃចេញពីដៃស្វាមីបណ្ដើរ។ តែគ្មានទៅដកបានទេ ឧត្ដរារឹតតែក្រសោបដៃនាងណែនក្ដន់។ គេឱនថើបដៃនាង រួចបញ្ចេញសម្ដីទឹកឃ្មុំ៖

«ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃមង្គលរបស់យើង ក៏ជាថ្ងៃដែលបងរំភើបបំផុតក្នុងជីវិតនេះដែរ។ បងត្រូវតែនៅមើលថែអូនគ្រប់ពេល។ បងមិនអនុញ្ញាតឱ្យមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះអូនជាដាច់ខាត។»

ទឹបៗ… សម្រិបជើងនរណាម្នាក់ឡើងជណ្ដើរមកទាំងប្រញាប់ប្រញាល់។ ឧត្ដរាព្រមបន្ធូរដៃពន្លែងបាតដៃតូចច្រឡឹងទាំងពីររបស់ភរិយាចេញពីដៃខ្លួន។ នារីរហ័សដកដៃចេញ រួចងាកទៅរកអ្នកដែលកំពុងដើរចូលមក។

«អ៊ំនៅលើនេះអត់បង?»

ប្អូនប្រុសជីដូនមួយនាងនិយាយមក។

«ម៉ែចុះក្រោមយូរដែរហើយ! អូនឯងរកគាត់ធ្វើអី?»

«ខ្ញុំមកហៅគាត់ទៅឱ្យលុយថ្លៃក្បាលជ្រូកគេ។»

«មិនបាច់ទៅរកម៉ែទៀតទេ។ ចាំបងចុះទៅទូទាត់។ ក្រោយៗចំណាយអីក៏ដោយ មកប្រាប់បង ហាមទៅប្រាប់ម៉ែទៀត។»

«បាទបងថ្លៃ!»

………………

ពេលាធ្វើកិច្ចសូត្រមន្តឈានមកដល់។ លោកអាចារ្យរៀបចំឱ្យកូនកំលោះកូនក្រមុំអង្គុយផ្ទឹមគ្នា ដោយមានរណ្តាប់រៀបចំនៅខាងមុខស្កេកស្កះ។ គ្រប់គ្នាហាក់ភ្ញាក់ផ្អើលនឹងរូបសម្ភស្សកូនក្រមុំដែលមានសភាពស្លេកស្លាំងស្លក់ហាក់ដូចមនុស្សបាត់វិញ្ញាណ។

ក្រែមពណ៌ក្រហមឆេះលើបបូរមាត់នាងនៅមិនអាចលើកសម្រស់ឱ្យស្រស់បស់បាន។ បងប្អូនញាតិមិត្តដែលមកចូលរួមពិធីចេះតែខ្សឹបខ្សៀវសួរគ្នាថា កូនក្រមុំឈឺអី? ឯម្តាយនិងម្តាយក្មេករបស់កូនក្រមុំក៏ចេះតែខ្សឹបតបវិញស្ងាត់ៗព្រោះមិនចង់ឱ្យញាតិមិត្តជាបុរសដឹងឮ។

នៅរោងផ្កាស្លា ស្ដ្រីមានផ្ទៃពោះម្នាក់កំពុងបកចេកទុំពមយកៗ។ នាងត្រូវជាមីងរបស់កូនកំលោះ។ ដោយសារនាងមានផ្ទៃពោះ មិនស្រណុកដើរចុះដើរឡើងផង ទើបគេក៏ប្រគល់ភារៈចាំរោងផ្កាស្លាឱ្យបំពេញ។ ទឹកមុខស្អុយប៉ែប្រែជារីកភ្លាមក្រោយពេលនាងឃើញបូព៌ាឈប់ម៉ូតូខាងមុខរោង។ រកតែគ្នាចុះពីម៉ូតូមិនទាន់ នាងចាប់សួរនាំ៖

«ថ្មើរនេះហើយទើបមកដល់?»

បូព៌ាយួរកាតាបដើរចូលរោងបណ្ដើរ ឆ្លើយតបបណ្ដើរ៖

«បន្ទោសខ្ញុំមិនបានទេអ៊ី បើក្មួយប្រុសអ៊ីផ្ដាំផ្ញើការងារមួយលានជំពូកឱ្យខ្ញុំធ្វើ។»

«ការងារស្អីខ្លះក៏ច្រើនម៉្លេះ?»

«មិនអាចប្រាប់អ៊ីបានទេ ទុកឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល។»

«មិនប្រាប់ក៏ហីទៅ បានឯងមក អ៊ីធូរទ្រូង។»

បូព៌ាទុកដាក់កាតាបស្រួលបួល ទើបតបវិញ៖

«មានអីឱ្យខ្ញុំជួយ?»

«ឯងយកលុយក្នុងកាបូបខ្មៅនេះទុកជាប់ខ្លួន ចាំទូទាត់ចំណាយ។ អ៊ីមិនសូវយល់ពីអារ៉ាទេ ស្រលាញ់ប្រពន្ធផ្កាប់មុខ។ កូនក្រមុំជនបទដាច់ស្រយាលសោះហ៊ានឱ្យបណ្ណាការដល់ទៅមួយម៉ឺនដុល្លារ ហើយនៅរ៉ាប់រងចំណាយនានាសព្វមុខទៀត។ អ៊ីប្រាប់ទៅចុះ ស្រុកនេះឃើញដាច់ស្រយាលចឹងទេ តែចាយលុយដូចក្រដាស។ អាងតែខាងប្រុសធានាចេញលុយ ខាងស្រីពឺតតែពីចាយ។ ពិធីរៀបការតូចតាចមួយសោះ ទិញក្បាលជ្រូកដប់។ អ៊ីឃើញហើយរកតែពុទ្ធោទេ។»

«តាមទំនៀមស្រុកគេទេអ៊ី! ស្រុកនេះបុរាណណាស់។ ក្បាលជ្រូកដប់ហ្នឹងសែនអ្នកតាមិនសប់កន្លែងផង។ ភូមិនេះ តែដំបូកកណ្ដៀរពូនជាប់គល់ឈើក៏គេនាំគ្នាគោរពសែនព្រេនដែរ។ គេជឿផ្លូវងងឹតណាស់។ កាលភ្ជាប់ពាក្យសែនខ្មោចមិនចេះតិចកន្លែង ទម្រាំការធំអ៊ីចេះទៀត។ អ៊ីមានផ្ទៃពោះផង កុំមាត់ច្រើន។ យើងគួរចូលស្ទឹងតាមបទ។ គេគោរពអី យើងគោរពហ្នឹងដែរទៅ។»

ឮតែប៉ុណ្ណេះ នាងរហ័សយកដៃខ្ទប់មាត់លែងនិយាយ។ បូព៌ាលួចសើចស្ងាត់ៗ។ មនុស្សមាត់ច្រើនបែបនេះ ទាល់តែគំរាមខ្លះទើបស្ងាត់។ កំលោះដោះអាវក្រៅចេញពីខ្លួន រួចរូតកាតាបលូកយកកូនក្លងមួយកាន់ក្នុងដៃ។ ប្រុងនឹងដើរចេញទៅចូលរួមពិធី សម្លាញ់របស់គេរត់ត្រហេបត្រហបមក៖

«ឯងយកឡានគ្នាជូនកូនផ្នួងទៅផ្សារបន្តិច។»

«មានរឿងអី?»

«គ្មានពេលប្រាប់ទេ ប្រញាប់ទៅឱ្យលឿនឡើង។ អូ! ហីមានយកដន្លាប់មន្តគ្នាមកទេ?»

បូព៌ាហុចកូនក្លងក្នុងដៃឱ្យមិត្តសម្លាញ់ រួមជាមួយសម្ដីត្អូញត្អែរ៖

«ដោយសាររវល់រកដន្លាប់ស្នេហ៍របស់ឯងនេះ បានជាគ្នាមកយឺត។ មិនដឹងជាយកមកធ្វើអី? អំពល់ឥតប្រយោជន៍។»

«យកមកលាបមុខកុំឱ្យចាញ់ច្រាបគេ។ ឈប់រអ៊ូទៀត ឆាប់ទៅផ្សារឱ្យលឿន។»

ឧត្ដរាប្រញាប់យកដន្លាប់មន្តរបស់គេពីដៃបូព៌ា ដោយទុកជំនួសវិញនូវកូនសោឡាន។ គេបកទៅចូលរួមពិធីវិញ ទុកឱ្យមិត្តសម្លាញ់ដែលទើបធ្វើដំណើរមកដល់ត្រូវចេញដំណើរទៅទីផ្សេងទៀត។ ពីទីនេះទៅផ្សារចម្ងាយជាងដប់គីឡូម៉ែត្រ។ សមនឹងផ្លូវលំជង្ហុកធំៗទៀត ដំណើរទៅផ្សារនេះមិនជាលឿនប៉ុន្មានទេ។ បូព៌ាបើករថយន្តយឺតៗព្រោះមិនចង់ឱ្យកូនផ្នួងទាំងពីររូបដែលជិះនៅខាងក្រោយរលាក់ខ្លាំង។ 

«បន្ទោសៗ គិតតែបន្ទោសផ្នួង។ បើកូនក្រមុំធ្វើចរិតចឹង ផ្នួងណាតែងឱ្យស្អាតបាន។»

«មែនហ្នឹង! ដល់តែជ្រុលពេកចង់តែបោកគ្រាប់បែកទេ។»

នារីទាំងពីរនិយាយគ្នាយ៉ាងក្លាហានមិនខ្លាចបូព៌ារាយការណ៍ប្រាប់កូនក្រមុំ។ បូព៌ាគ្មានទម្លាប់នាំរឿងទេ តែគេនឹកឆ្ងល់នឹងឃ្លាដែលកូនផ្នួងនិយាយថា កូនក្រមុំធ្វើចរិតអ៊ីចឹង។ គេសួររបៀបបង្វែងដាន៖

«ប្អូនៗទៅផ្សារមានកិច្ចអីបន្ទាន់?»

កូនផ្នួងម្នាក់ឆ្លើយតប៖

«ចាសបង ពួកខ្ញុំត្រូវទៅទិញគ្រឿងសម្អាងថ្មីតាមការចង់បានរបស់កូនកំលោះ។ ដើរមួយរោងនេះយ៉ាប់ណាស់បង ត្រូវមាត់គេមិនឈប់។ គេចោមរោមថាពួកខ្ញុំតែងកូនក្រមុំពីស្អាតទៅជាអាក្រក់។ បងជួយគិតមើល មុនពេលតែងខ្លួន កូនក្រមុំយំមិនឈប់។ មុខគាត់វិញស្រពោនមិនរីកសោះ។ សម្បុរវិញឡើងប្រផេះ ដូចកំពុងឈឺធ្ងន់។ ពួកខ្ញុំខំប្រឹងកែឆ្នៃណាស់ ទើបតែងខ្លួនបានគ្រាន់បើ តែកូនកំលោះនិងម៉ាក់គាត់បែរជាបន្ទោសពួកខ្ញុំឥតស្រាក។»

រថយន្តចាប់បន្ថយល្បឿនយឺតបំផុតបើទោះជាតៃកុងបើកផុតជង្ហុកក៏ដោយ។ កូនផ្នួងគិតថាតៃកុងប្រហែលចាប់អារម្មណ៍រឿងដែលពួកនាងកំពុងនិយាយទើបបន្ថយល្បឿនដើម្បីបានស្រួលស្តាប់។ ពួកនាងចាប់បន្ថែមល្បោយ៖

«ខ្ញុំសង្ស័យតែកូនក្រមុំមានសង្សារ តែត្រូវម្ដាយចាប់បង្ខំឱ្យរៀបការជាមួយអ្នកមាន។ មើលទៅគាត់ដូចគ្មានចិត្តស្រលាញ់កូនកំលោះសោះ។ គាត់សំងំយំក្នុងបន្ទប់ច្រើនដង គឺយំនឹកដល់សង្សារ។ អាណិតណាស់។ គាត់ខូចចិត្តរហូតសុខភាពធ្លាក់ចុះបែបនេះ ខ្លាចតែរស់មិនបានយូរទេ។»

រថយន្តឈប់ង៉ក់! តៃកុងបញ្ជាឡានប្ដូរទិសដៅទៅក្រោយវិញភ្លាម។

«សូមទោស! គឺខ្ញុំមិនគប្បីនឹងនាង។»

គេនិយាយតែប៉ុណ្ណេះក៏បញ្ជារថយន្តលឿនស្លេវត្រលប់ទៅផ្ទះការវិញ ទុកឱ្យកូនផ្នួងមើលមុខគ្នាឡិងឡង់ៗដោយក្ដីងឿងឆ្ងល់។

…………

ចប់ពិធីភ្លាម អ៊ំធាប្រញាប់ឱ្យខាងចុងភៅរៀបចំបាយទឹកជូនកូនកំលោះកូនក្រមុំភ្លាម។ គាត់ព្រួយខ្លាំងដោយឃើញទឹកមុខនិរតីប្រែជាបែកខ្មៅពិបាកមើល។ កូនក្រមុំដែលគ្រប់គ្នារំពឹងទុកថានឹងស្រស់ស្អាតដូចទេពអប្សរ បែរជាផ្ទុយស្រឡះទៅវិញ។

«ខ្ញុំអត់ឃ្លានទេម៉ែ!»

និរតីប្រឹងប្រកែក តែម្ដាយនាងឃាត់ភ្លាម៖

«អត់ឃ្លានយ៉ាងម៉េច ទឹកមុខកូនអាក្រក់មើលណាស់។ ហូបបាយតិចទៅ ចាំម៉ែកោសខ្យល់ឱ្យ។ កូនឯងទុកខ្យល់ឱ្យទុំទើបទៅជាបែបនេះ។»

«ខ្ញុំចង់ឡើងទៅសម្រាកខាងលើសិន។ ពេលឃ្លានចាំខ្ញុំចុះមកហូប។»

អ៊ំធាប្រុងតែឃាត់កូនស្រីទៀត តែត្រូវកូនប្រសារកាត់មុន៖

«អង្គុយស្ដាប់លោកតាយូរចុចជើងចុកចង្កេះណាស់។ ឱ្យនិរតីទៅសម្រាកសិនក៏ល្អដែរម៉ែ។»

និយាយចប់ គេដើរទន្ទឹមនាងបំណងឡើងជណ្តើរទៅខាងលើជាមួយនាងដែរ តែនាងប្រកែក៖

«បងត្រូវនៅកំដរម៉ាក់បងប្អូនខាងបងញ៉ាំបាយ កុំឱ្យពួកគាត់ទើសទាល់។ អូនមិនអីទេ!»

ឧត្តរាឈរស្ងៀមទុកឱ្យភរិយាឡើងជណ្ដើរទៅសម្រាកខាងលើផ្ទះម្នាក់ឯង។ គេយល់ច្បាស់ថាខណៈនេះ នាងចង់នៅម្នាក់ឯងច្រើនជាង។ នៅក្រោមផ្ទះ ក្រុមចង់ភៅចាប់រៀបចំអាហារសម្រាប់ភ្ញៀវគ្រប់គ្នា។ អ៊ំធាខ្នះខ្នែងលើកម្ហូបមកទទួលសាច់ញាតិខាងកូនប្រុស ទាល់តែកូនប្រសារអូសដៃឱ្យទៅអង្គុយនៅតុទន្ទឹមនឹងម៉ាក់គេ ហើយសុំខ្លួនជាអ្នកលើកម្ហូបជំនួស។

សន្ធឹកផ្គរក្តុងក្តាំងលាន់ឮបន្តកន្ទុយគ្នា។ ផ្លេកបន្ទោរព្រាកៗ ខ្យល់កន្ត្រាក់វាយបំបាក់មែកឈើលាន់ប្រាវៗ។ ភ្លៀងក៏ចាប់ទម្លាក់ខ្លួនមកតាមក្រោយ។ ដើមក្ទម្ពទេសបះជើងច្រាងដួលស្លាប់ក្បែរសមដើមកន្ទួតជូរដែលទើបរលំមុននេះ។ ស្នូរខ្យល់ក៏តាំងបំប៉ោងអំណាចមួយវឹងទៀតបក់នាំគម្របចានឆ្នាំងដែលដាក់ហាលសម្ងួតនៅលើគ្រែចុងភៅក្រោយផ្ទះឱ្យហើរធ្លាក់ដីរំលងបួនដប់ម៉ែត្រ។

ឧត្តរាស្ទុះវឹងឡើងជណ្តើរទៅរកនិរតី។ អ៊ំធាប្រញាប់នាំអ្នកដន្លងនិងសាច់ញាតិខាងកូនប្រសារចេញពីរោងផ្កាស្លាទៅស្នាក់ផ្ទះអ្នកជិតខាង។ នៅខាងក្រៅ មែកឈើបន្តបាក់ធ្លាក់ជាហូរហែរតាមអំណាចខ្យល់។ អ៊ំចម្ប៉ានិងសាច់ញាតិហាក់បាត់ព្រលឹងពីក្នុងខ្លួន។ ពួកគេជាអ្នកទីក្រុងមិនធ្លាប់បានឆ្លងកាត់ស្ថានភាពនេះពីមុនមក។ ម្ល៉ោះហើយ ម្នាក់ៗមានការភិតភ័យជាងអ៊ំធាឆ្ងាយណាស់។

ស្រមោលនរណាម្នាក់កំពុងរត់កាត់ភ្លៀងពីខាងក្រៅមក។ គ្រាន់តែរត់មកដល់ភ្លាម គេនិយាយទាំងស្លន់៖

«និរតី…»

បូព៌ាផ្អាកសម្តីបន្តិចព្រោះត្រូវសម្រួលដង្ហើមដែលសឹងរត់មិនដល់គ្នាព្រោះតែប្រឹងរត់មកនេះ។ អ៊ំធាសួរបញ្ជាក់វិញទាំងភ័យ៖

«មានរឿងអីក្មួយ? និរតីកើតអី?»

«និរតី…និរតីខ្មោចចូល។»

គ្រប់គ្នាស្រឡាំងកាំង។ អ៊ំធាស្ទុះវឹងសំដៅទៅផ្ទះវិញភ្លាម។ អ្នកផ្សេងទៀតក៏ស្រវេស្រវារកស្បោងកៅស៊ូទទូរក្បាលទៅតាមក្រោយដែរ។ អ៊ំចម្ប៉ាហាក់មានស្មារតីនឹងធឹងជាងគេ។ គាត់សួរបូព៌ាបញ្ជាក់៖

«និយាយឱ្យច្បាស់មកក្មួយ និរតីខ្មោចចូលយ៉ាងម៉េច?»

«ខ្ញុំក៏មិនច្បាស់ដែរអ៊ំ! ខ្ញុំឮអ្នកផ្នួងពីរនាក់នៅខាងលើផ្ទះស្រែកចេកចាច ហើយនិយាយបែបនេះ ក៏ប្រញាប់មកប្រាប់ទាំងអស់គ្នា។»

គ្រប់គ្នាដើរមកដល់មាត់ជណ្តើរទាំងទទឹកភ្លៀងជោក។ គេឮសំឡេងព្រូសៗពីលើផ្ទះមកហាក់ដូចជាសំឡេងបោកប្រាស់របស់របរ។ នារីផ្នួងពីរនាក់រត់ចុះជណ្តើរមកទាំងភ័យញ័រប្រាណ។

«កូនក្រមុំ…កូនក្រមុំខ្មោចចូល។»

នារីទាំងពីរទន្ទេញឃ្លានេះទាំងញ័រមាត់ ហាក់ព្រលឹងចេញពីខ្លួនអស់។ គ្រប់គ្នាក៏ប្រញាប់ឡើងទៅខាងលើផ្ទះ។ ក្នុងសភាពសក់វែងកន្ទ្រីងកន្ទ្រើង មុខសស្លេកដូចសាកសព និរតីកំពុងអង្គុយយោលជើងនៅលើធ្នឹមផ្ទះ។ ភ្នែកនាងសស្កុងបើកធំក្រឡេបក្រឡាប់ សើចផងយំផង លក្ខណៈដូចខ្មោចព្រាយនៅក្នុងភាពយន្ត។

«ចុះមកកូន! កូនម្ដាយ! ចុះភ្លាមមក!»

អ៊ំធាយំហ៊ូៗលើកដៃសំពះកូនស្រី។ ខណៈនេះ គ្មានអ្នកណាមិនតក់ស្លុតនឹងស្ថានភាពរបស់និរតីនោះទេ។ នាងកំពុងវវ្វេងវង្វាន់លែងស្គាល់គេឯង លែងស្គាល់ទាំងម្ដាយនិងស្វាមីផង។

ឧត្ដរារំកិលខ្លួនសន្លឹមៗនៅលើធ្នឹមសំដៅទៅរកនាង។ និរតីក៏តាំងលើកដៃចង្អុលនិងស្រែកគំរាម៖

«កុំចូលមកជិតយើង អាមនុស្សអាក្រក់!»

ឧត្តរាផ្អាករំកិលខ្លួន ដោយព្យាយាមនិយាយលួងលោមភរិយា៖

«និរតីគឺបងណា! បងគឺឧត្តរា ជាប្តីរបស់អូន។»

«ឯងជាបិសាច ឆាប់ចេញពីមុខយើងភ្លាម។»

នៅខាងក្រៅ មេឃបង្អុរភ្លៀងឥតឈប់។ អ៊ំធានិងអ្នកភូមិផងរៀបចំអុជធូបទានបែរបន់ដូនតានិងជំនាងផ្ទះ។ ផ្សែងធូបហុយទ្រលោមពេញផ្ទះ។ នរណាម្នាក់ដែលឈរក្បែរបង្អួច លូកដៃដកគន្លឹះបង្ហើបបង្អួចបន្តិចឱ្យខ្យល់ចេញចូល កុំឱ្យឈ្លក់ផ្សែងធូប។ អ៊ំធានិងអ្នកភូមិនិយាយបែរបន់ដល់គ្រប់ឈ្មោះអ្នកតាក្នុងភូមិ។

និរតីហាក់មានសភាពរឹតតែធ្ងន់ធ្ងរ។ នាងកាន់កូនកាំបិតមុខសស្ញាញក្នុងដៃ សម្លឹងចុះឡើងហាក់មិនច្បាស់ថាចង់ធ្វើអ្វី។ អ៊ំធាគ្រាន់តែឃើញបែបនេះ ខ្លួនគាត់ប្រែទន់រងៀក និយាយលែងចេញ។ អ្នកភូមិផងប្រញាប់ជួយរឺតច្របាច់ មានទាំងយកប្រេងកូឡាមកលាបឱ្យផង។

ឧត្ដរាចាប់រំកិលខ្លួនសន្សឹមៗទៅរកនាង។ ម្ដងនេះគេហាក់ក្លាហានជាងមុន បើទោះបីជានាងស្រែកគំរាមមិនឱ្យគេចូលក្បែរក៏ដោយ។ អ្នកភូមិប្រុសៗពីរបីនាក់ទៀត ឡើងតាមគ្រប់សសរ ជាហេតុធ្វើឱ្យអាការនិរតីកាន់តែជ្រួលច្របល់។ នាងលើកកាំបិតប្រុងនឹងអារកដៃខ្លួនឯង ស្រាប់តែ…

«និរតី!»

សំឡេងស្រាលស្រទន់ផ្អែមត្រជាក់របស់នរណាម្នាក់ហៅឈ្មោះនាងរត់ទៅបង្កកដៃនាងឱ្យនៅស្ងៀមទ្រឹង។ ទឹកមុខនាងក៏ចាប់ប្រែប្លែក។ នាងសម្លឹងមុខម្ចាស់សំឡេងឥតប៉ប្រិចហាក់ដូចចំណាំម្នាក់នោះបាន។ ម្រាមដៃនាងរលាយឺតៗអនុញ្ញាតឱ្យកូនកាំបិតជ្រុះខ្ពាកទៅលើរនាបក្ដារ។ កែវភ្នែកនាងផ្លាស់ប្រែពីសភាពសស្កុងមកជារលីងរលោង។ ទឹកភ្នែកក៏រមៀលចុះរឹមៗ។

ម្ចាស់សំឡេងរំកិលខ្លួនយឺតៗពីចុងធ្នឹមម្ខាងសំដៅទៅរកនាង។  ស្នាមញញឹមលើផ្ទៃមុខគេហាក់ជាមន្តសណ្ដំបន្ទន់និរតីឱ្យលង់លក់។ កែវភ្នែកនាងចាប់ផ្តើមបិទបន្តិចម្តងៗ ឯរាងកាយទន់ល្វើយ។ នាងផ្ដួលខ្លួនចុះស្របពេលបុរសម្នាក់នោះលូកដៃត្រកងខ្លួននាងជាប់។  

អ្នកភូមិផងត្រលប់ទៅផ្ទះវិញរៀងខ្លួន ក្រោយសភាពនិរតីបានស្ងប់។ បរិយាកាសក្នុងផ្ទះប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់។ អ៊ំធាមិនទាន់រលឹកដឹងខ្លួននៅឡើយ។ អ៊ំចម្ប៉ាគេងក្បែរអ្នកដន្លងដើម្បីងាយស្រួលមើលថែ។ ឯឧត្តរាអង្គុយក្បែរកូនក្រមុំជាប់មិនទៅណា។ គេបារម្ភខ្លាចនាងមិនស្រួលទៀត។ ម៉្យាងគេចង់ក៏ឱ្យអ្នកដែលនាងបើកភ្នែកឃើញមុនគេ គឺរូបគេ។

រំលងអធ្រាត្រ បូព៌ាសុំខ្លួនមកជំនួស៖

«គេងទៅ ទីនេះទុកឱ្យគ្នាម្តង។»

ប្រយោគរបស់បូព៌ាមិនបានធ្វើឱ្យឧត្តរាស្ងប់ចិត្តឡើយ។ គេនៅតែនឹកឃើញរូបភាពមុននេះ។ កូនក្រមុំរបស់គេស្រែកគំរាមដេញគេចេញពីខ្លួននាង តែបែរជាបន្ទន់ខ្លួនគេងកើយលើទ្រូងបូព៌ាទៅវិញ។ បូព៌ាប្រាប់ថាគេមានខ្សែកមន្តអាគមពិសេសដែលអាចបោសកំរោលបានមួយគ្រា ទើបគេអាចជួយនិរតីមុននេះបាន។ បែបហ្នឹងក៏ដោយ ក៏គេនៅមិនអាចស្ងប់ចិត្តបាន។ គេតបវិញទាំងមួហ្មង៖

«មិនអីទេ មិនទាន់ងុយផង។»

«តែឯងហត់ពេញមួយថ្ងៃហើយណា។»

«ខ្ញុំជាប្តីនាង។ ប្តីមានតួនាទីមើលថែប្រពន្ធ។»

បូព៌ាស្ងាត់មាត់ដូចគេចុក។ មុននេះប្រហែលជាគេរំភើបពេកដែលបានជួយនិរតីឱ្យឈប់វង្វេងទៀត ទើបគេភ្លេចខ្លួនថា នាងនិងសម្លាញ់គេគឺជាកូនកំលោះកូនក្រមុំកំពុងរៀបការ។ ពាក្យសម្លាញ់គេមួយឃ្លានេះហាក់ដូចទឹកជះចំកណ្ដាលមុខឱ្យស្វាងថា អ្នកណាទើបត្រូវជាអ្នកមើលថែនាង។ គេឱនមុខជ្រប់ ដើរចេញទៅឈរម្នាក់ឯងនៅរានហាល។ ថ្វីបើគេមិនមានមាត់កអ្វីមួយម៉ាត់ តែច្បាស់ណាស់បេះដូងគេកំពុងទួញថ្ងូរជំនួស។

…………………

ព្រឹកឡើង អ៊ំធារៀបចំបង្អែមចំអាបរាប់សិបថាសឱ្យអ្នកភូមិផងយកទៅសែនអ្នកតាគ្រប់កន្លែងក្នុងភូមិ។ អ៊ំចម្ប៉ាតាមឈរក្បែរគាត់ជាប់ ដោយបារម្ភខ្លាចអ្នកដន្លងកើតខ្យល់ដួលសន្លប់ទៀត។ នៅខាងលើផ្ទះ ឧត្តរាបំពេញតួនាទីជាអ្នកមើលថែប្រពន្ធបានយ៉ាងល្អ។ មួយយប់ទល់ភ្លឺមកនេះ គេគ្មានឃ្លាតពីនាងសូម្បីមួយពេល។

«ចេញ! ចេញឱ្យឆ្ងាយ!»

សំឡេងនិរតីស្រែកចេញពីបន្ទប់គេងរបស់នាង។ អ៊ំៗទាំងពីរប្រញាប់ឡើងទៅខាងលើផ្ទះភ្លាម។ និរតីអង្គុយញ័រខ្លួនទទ្រើកនៅចុងគ្រែ។ នាងឃ្លុំភួយជុំខ្លួន រាងកាយញាក់ញ័រទទ្រើក។ ឧត្តរាឈរឆ្កុងក្បែរគ្រែហាក់មិនយល់អ្វីគ្រប់យ៉ាង។ គេខំតែសង្ឃឹមថាក្រោយប្រពន្ធដឹងខ្លួន មុខតែនាងលែងមានអាការចម្លែកទៀត។ តែនេះនាងនៅតែភ័យខ្លាច នៅតែចាត់ទុកគេជាបិសាចដដែល។

«អាណិតម៉ែ កូនចុះក្រោមសិនទៅ។»

ឧត្ដរាប្រែទឹកមុខរឹតតែស្រងូតក្រោយត្រូវម្ដាយក្មេកអង្វរ។ គេឱនមុខជ្រប់ ចុះកាំជណ្តើរទាំងល្វើយ។ ក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួន គេស្រាប់តែភ្ញាក់ព្រើត។ រោងការកំពុងត្រូវបានរុះវិញ ឯចានឆ្នាំង និងរបស់របរផ្សេងទៀតក៏ត្រូវបានរាប់ប្រគល់ឱ្យអ្នករោងវិញដែរ។ ស្មានមិនដល់ ពិតជាស្មានមិនដល់។ ពិធីរៀបការដែលនឹងត្រូវប្រារព្ធឡើងយ៉ាងអ៊ឹកអធឹក ប្រែជារលាយសូន្យ។ គេលែងជាកូនកំលោះទៀតហើយ។

«ប្រាប់ក្មួយបូព៌ាឱ្យជូនពួកយើងទៅរកផ្ទះគ្រូ។»

អ៊ំធាស្រែកប្រាប់ពីលើផ្ទះមក។ ឧត្ដរារឹតតែអន់ចិត្តដែលគ្រប់គ្នាមើលឃើញបូព៌ាសំខាន់ជាងខ្លួន។ តែគ្មានជម្រើសទេ ព្រោះគេក៏មិនដឹងថាត្រូវធ្វើអីបន្ត។ អំឡុងពេលនេះ រកវិធីព្យាបាលនិរតីឱ្យជាសះស្បើយជារឿងចម្បងបំផុត។ រឿងអក់អន់ស្រពន់ចិត្តទាំងឡាយគួរទុកមួយឡែកសិន។

…………………

វគ្គ៤ អានុភាពលោហិត

ឆ្កែពពាលខ្នងពីរក្បាលរត់ស្រ ហាចង្កូមដ៏ស្រួចរលែមមកទទួលរថយន្ត។ គ្រប់គ្នាមិនទាន់ហ៊ានបើកទ្វារឡានចុះទេ រង់ចាំម្ចាស់ផ្ទះចេញមកបង្អើលឆ្កែសិន។ ដោយចាំយូរពេក ឧត្ដរាក៏សម្រេចចិត្តចុចស៊ីផ្លេជាសញ្ញាសុំជំនួយ។

«ចូលផ្ទះភ្លាម!»

សំឡេងញ័រៗបន្លឺពីក្នុងផ្ទះមក អាពពាលខ្នងទាំងពីរក្បាលក៏បែរត្រលប់រត់ចូលទៅដេកក្រោមគ្រែវិញ។ លោកយាយចំណាស់ម្នាក់និយាយបណ្តើរ ក្អកខះៗបណ្តើរមកទទួលភ្ញៀវ៖

«ស្រូតចូលមកចៅ ទុកយូរទៀតមិនបានទេ ស្រូតឆាប់។»

អ៊ំធានិងអ៊ំចម្ប៉ាដែលអង្គុយនៅកៅអីក្រោយបើកភ្នែកធំ សម្លឹងមុខគ្នារបៀបភ្ញាក់ផ្អើល។ ឧត្តរា និងបូព៌ាហាក់មិនមានចម្លែកចិត្តអ្វីទេ។ អ្នកទាំងពីរឧស្សាហ៍ងាកក្រោយមើលនិរតីដែលកំពុងគេងលក់កើយស្មាម្ដាយនាង។ អ៊ំចម្ប៉ាយកដៃកេះស្មាអ្នកដន្លង ព្រមទាំងនិយាយតិចៗ៖

«គ្រូគេនេះពូកែណាស់ មិនទាន់ទាំងបានចួបផង គាត់ដឹងមុនថាយើងប្រញាប់។ មើលទៅ យើងមកត្រូវកន្លែងហើយ។»

«អាចថាមកពីកូនស្រីខ្ញុំមាននិស្ស័យនឹងទីនេះក៏ថាបាន។ តាំងពីកំណើតមកនាងស្រលាញ់ផ្កាអង្គារបុស្បណាស់។ ទីណាដែលមានផ្កាអង្គារបុស្ប នាងតែងតែទោរទន់ទៅរក ហើយទីនេះក៏មានផ្កាអង្គារបុស្បដែរ។»

អ៊ំធាចង្អុលតាមកញ្ចក់ឡានឆ្ពោះទៅដើមអង្គារបុស្បមួយដើមធំខ្ពស់ មានផ្ការីកស្គុសស្គាយបញ្ចេញពណ៌សក្បុសនៅខាងមុខផ្ទះគ្រូ។ អ៊ំចម្ប៉ាសម្លឹងឥតដាក់តាមការចង្អុលររបស់ដន្លង។ ស្នាមញញឹមក៏លេចឡើងលើផ្ទៃមុខគាត់ទៅតាមសម្រស់ផ្កាអង្គារបុស្ប។

«ពុទ្ធោម៉ាក់! អ្នកមកទីនេះអ្នកណាមិនមានការប្រញាប់។ រឿងប៉ុណ្ណេះសោះ ខ្ញុំក៏និយាយបានដែរ។ គ្មានអីពិសេសផង។»

ប្រយោគរបស់ឧត្ដរាធ្វើឱ្យម៉ាក់និងម្ដាយក្មេកគេមើលមុខគ្នាដោយមិនសូវសប្បាយចិត្ត។ អ៊ំចម្ប៉ាបម្រុងស្ដីបន្ទោសកូនប្រុស តែអ៊ំធាលើកដៃរាឃាត់។ គាត់ដឹងថាក្មេងជំនាន់ក្រោយមិនសូវជឿលើរឿងអស់ហ្នឹងដូចចាស់ជំនាន់មុនឡើយ។ ម្ល៉ោះហើយ មិនចង់ឱ្យមានការជជែកគ្នាឥតប្រយោជន៍។

បូព៌ាដោះខ្សែក្រវាត់ចេញពីខ្លួន រួចនិយាយទៅអ្នកខាងក្រោយ៖

«ដាស់និរតីឱ្យភ្ញាក់ រួចប្រញាប់ចុះទៅ។ កុំបារម្ភអី គ្រូទីនេះពូកែណាស់។ ខ្សែកដែលអាចជួយបោសកំរោលឱ្យនិរតីកាលពីយប់មិញ គឺគាត់ជាអ្នកប្រសិទ្ធីឱ្យខ្ញុំ។» សម្ដីនេះធ្វើឱ្យអ៊ំធាប្រញាប់ដាស់និរតីឱ្យភ្ញាក់ រួចក៏ញាប់ដៃញាប់ជើងរៀបចំគ្រឿងរណ្ដាប់ចុះពីឡាន។ ឧត្ដរានៅអង្គុយធ្មឹង។ គេប្លែក…ប្លែកនឹងសម្តីមិត្តសម្លាញ់។ ធម្មតា បូព៌ាមិនដែលជឿរឿងគ្រូរឿងសិល្ប៍អ្វីទេ។ ចុះគេលួចមកប្រសិទ្ធីខ្សែកនេះពីអង្កាល់? សម្ដីដែលគេនិយាយមកហាក់ដូចជាគេជាមនុស្សមានជំនឿមុតមាំលើផ្លូវងងឹតនេះណាស់។

មានភាគបន្ត…

ខណៈនេះព្រះអាទិត្យកំពុងអើតកបង្ហាញខ្លួនមកលេងភពផែនដី។ ពន្លឺពណ៌មាសក៏ចាប់សាយភាយពីទិសបូព៌។ ឧត្ដរាក្នុងកិរិយាស្រស់ស្រាយប្លែកពីធម្មតា។ គេស្លៀកពាក់សមសួនជាសុភាពបុរស ខុសពីការលេងខ្លួនរាល់ដងបែបពេញនិយម។

គេជិះឡានមកឈប់ខាងមុខផ្ទះមិត្តសម្លាញ់តាំងពីព្រលឹមស្រាងៗ។ ទង្វើនេះរឹតតែខុសប្លែកពីទម្លាប់ប្រចាំថ្ងៃរបស់គេទៅទៀត។ រាល់លើក បូព៌ាជាអ្នកដាស់គេឱ្យភ្ញាក់ បើទោះជាសំឡេងនាឡិការរោទ៍បែកផ្ទះក៏គេមិនក្រោកផង។ ប្លែកតែព្រឹកនេះ គេប្រែក្លាយជាអ្នកដាស់បូព៌ាឱ្យក្រោកវិញម្ដង។

«ចូលឡានឱ្យលឿនមក នៅច្រិមច្រុមដល់ណាទៀត? គ្នាចាំឯងមួយព្រឹកហើយណា!»

ឧត្ដរារៀបរាប់ភ្លាមក្រោយឃើញមិត្តសម្លាញ់ចេញពីផ្ទះ។ បូព៌ាក្នុងទឹកមុខឡិងឡង់មិនយល់សោះថាថ្ងៃនេះមានរឿងអីទើបសម្លាញ់គេទៅជាបែបនេះ។ រាល់ដងដេកទាល់តែថ្ងៃចាំងគូទសោះ ម្តងនេះបែរជាមកអង្គុយចាំក្នុងឡានតាំងពីថ្ងៃមិនទាន់រះ។

«ហើយឯងកើតស្អីក៏ទ្រង់តក់ក្រហល់ម៉្លេះ?»

កំលោះសួរទាំងមុខធ្មួងដ្បិតថ្ងៃនេះជាថ្ងៃអាទិត្យ គេចង់គេងយកកម្លាំងឱ្យបានយូរជាងនេះ។ តែមិត្តគេនេះ មកកកូរកកាយឱ្យក្រោកខាងតែបាន។ ឧត្ដរាបក់ដៃឱ្យចូលក្នុងឡានក្នុងកិរិយារហន់ ដូចមានការកុនអីប្រញាប់ណាស់។ ក្លិនក្រអូបប្រសើរភាយចូលពេញច្រមុះក្រោយពេលបូព៌ាចូលអង្គុយក្នុងឡាន។ គ្រប់យ៉ាងរៀបចំយ៉ាងមានសណ្ដាប់ធ្នាប់ លែងរប៉ាត់រប៉ាយដូចរាល់ដង។ បូព៌ាកាន់តែប្លែកក្នុងចិត្ត គេរហ័សយកដៃទៅស្ទាបក្បាលសម្លាញ់ រួចដកដៃមកស្ទាបថ្ងាសខ្លួនឯង។

«កម្ដៅធម្មតាតើ! ហួចឯងកើតអីឱ្យប្រាកដ?»

សំណួររបស់គេធ្វើឱ្យឧត្ដរាសើចរលាក់ដូចទឹក។ គេយកដៃប៉ះភ្លីសក់ សម្លឹងផ្អៀងផ្អងមុខកញ្ចក់ ទើបដាច់ចិត្តបកស្រាយ៖

«គេនិយាយថាមនុស្សប្រុសផ្លាស់ប្ដូរមួយរយប៉ែតសិបដឺក្រេក្រោយពេលមានស្នេហា។ ពីមុនមិនជឿ តែពេលនេះគ្នាយល់ស្របទាំងស្រុង។»

ព្រូល…! សំឡេងព្រួសទឹកពីមាត់របស់បូព៌ា។ ប្រហែលជាគេហួសចិត្តនឹងសម្ដីពួកម៉ាកពេកទើបទប់ចិត្តមិនបានទៅជាឈ្លក់ទឹកបែបនេះ។ គេយកក្រដាសជូតទឹកពីមាត់ រួចនិយាយបែបលេងសើច៖

«ស្អីទេអ្ហា អាមនុស្សមានសង្សារចង់មួយរយនាក់ហើយ មកថាទើបចួបស្នេហា? អាណិតគ្នា បិទមាត់ឯងទៅ។»

«នែ! ឯងចាប់ន័យរបស់គ្នាឱ្យបានណា។ ស្នេហាដែលគ្នានិយាយនាពេលនេះគឺស្នេហាពិត។ អាមុនៗហ្នឹងគេមិនហៅស្នេហាទេ គេហៅថាសាកល្បងមើលចិត្តគ្នា។»

«ឯងចង់ថាម្ដងនេះឯងច្បាស់លាស់?»

«ប្រាកដណាស់! នាងជានារីដែលមានឥទ្ធិពលអស្ចារ្យអាចធ្វើឱ្យគ្នាផ្លាស់ប្ដូរសព្វបែបយ៉ាង។ ឯងមិនឃើញទេអី សូម្បីតែរបៀបស្លៀកពាក់ក៏គ្នាប្តូរដែរ។ ដើម្បីនួនល្អង បងធ្វើបានគ្រប់យ៉ាង។»

សំណើចមុននេះហាក់រលាយបង់បាត់ពីផ្ទៃមុខ ប្ដូរមកវិញនៅក្ដីមួហ្មង។ តែគេនៅបង្ខំស្នាមញញឹមឱ្យបង្ហាញខ្លួនឡើង បើទោះជាក្នុងបេះដូងកំពុងឈឺចុកពើតផ្សារក៏ដោយ។ គេដឹងច្បាស់ថានារីដែលសម្លាញ់គេកំពុងនិយាយដល់ជាអ្នកណា គឺទេពកញ្ញាដែលក្នុងចិត្តគេក៏ប្រាថ្នាបីប៉មថ្នាក់ថ្នមស្នេហ៍ដែរ។ តែធ្វើម្ដេច គេបានជាជ្រុលគិតដល់មិត្តភាពជាធំ ម្ល៉ោះហើយមានតែទ្រាំតាមកម្ម។

«ឯងអត់មានធុំក្លិនអីប្លែកទេ?»

បូព៌ាត្រលប់មកសភាពរួសរាយក្រោយឮសំណួរមិត្តសម្លាញ់។ គេដកដង្ហើមធំស្រង់ក្លិនជាថ្មី រួចក៏ចាប់ក្អកតិចៗជាអាការចាញ់ក្លិន។

«ហីឯងបាញ់ទឹកអប់អស់ប៉ុន្មានតោនបានជាឆួលចង់បែកច្រមុះ? ម្ល៉ឹងៗប្រយ័ត្នស្នេហារបស់ឯងសន្លឹបតឹងទៅ?»

«ហាហា ទឹកអប់ប្រ៊េនដដែលតើ តែគ្នាមានអីពិសេសបន្ថែម។»

ឧត្ដរាលូកដៃយកដន្លាប់មួយក្លងលើកបង្ហាញមិត្តសម្លាញ់ ព្រមទាំងបកស្រាយ៖

«នេះជាដន្លាប់មន្តបានពីគ្រូស្នេហ៍ក្បែរភ្នំស្រង់។ គេល្បីថាស័ក្តិសិទ្ធណាស់។»

«ស្អីអ្ហា ទាំងសង្ហា ទាំងមានទ្រព្យដូចឯង នៅរកដន្លាប់ស្នេហ៍ទៀត? ឯងនេះកាន់តែប្លែកមែនទែនហើយ គួរទៅពេទ្យចិត្តសាស្ត្រពិនិត្យចេញម្ដងទើបបាន។»

«គ្នាមិនបានឆ្កួតទេ គេហៅថាធ្លាក់ក្នុងអន្លង់ស្នេហ៍។ នារីរមទមដូចនិរតី ទាល់តែរកផ្លូវក្នុងជួយខ្លះទើបគ្នាទុកចិត្ត។ មិនដូចសង្សារគ្នាពីមុនៗទេ ញាក់ចិញ្ចើមតែមួយឆ្វាច់មកឯង។»

រថយន្តបរចេញទៅ។ ឧត្ដរាសម្លឹងកញ្ចក់ញឹកញាប់។ គេឧសស្សាហ៍យកដៃវែកភ្លីសក់ ដោយកិរិយាប្រុងប្រយ័ត្ន។ ក្រោយមកក៏យកបាតដៃមកខ្ទប់មាត់ស្រង់ក្លិនដង្ហើមខ្លួនឯង ខ្លាចក្រែងមានក្លិនមិនល្អ ទាំងដែលមាត់ទំពារស្ករកៅស៊ូឥតទំនេរ។ នៅតាមផ្លូវ ចរាចរណ៍ចង្អៀតពេញផ្លូវដោយហេតុថ្ងៃនេះជាថ្ងៃចុងសប្ដាហ៍ មានអ្នកដំណើរចេញពីក្រុងទៅកម្សាន្តនៅខេត្តច្រើនស្កេកស្កះ។

ក្នុងកិរិយាអន្ទះអន្ទែង ឧត្ដរាហាក់បន់ឱ្យឡានរបស់ខ្លួនចេះហោះ ន្អាលនឹងបានទៅដល់មណ្ឌលពន្លឺថ្មីភ្លាមៗ។ ផ្ទុយពីភាពពុះកញ្ជ្រោលនេះ បូព៌ាអង្គុយផ្អែកខ្នងដោយសភាពល្វើយអស់កម្លាំង។ កែវភ្នែកដ៏ស្រងូតរបស់គេ ហាក់បន់ឱ្យចរាចរណ៍តាមផ្លូវកាន់តែណែនណាន់ ជាហេតុមិនអាចឱ្យសម្លាញ់គេបានទៅចួបនិរតី។

«ឯងប្រាកដថាច្បាល់លាស់ជាមួយនាង?»

សំណួរដ៏សោះកក្រោះបង្ហើរចេញពីមាត់កំលោះក្រៀមក្រំគ្រាដែលមិត្តសម្លាញ់គេឈប់ឡាន។ សំឡេងម៉ាស៊ីនឡានរលត់សូន្យ សម្លាញ់គេតបវិញទាំងទឹកមុខរីកដូចគ្រាប់ជី៖

«អារាត់អារាយមកច្រើន គ្នាឆ្អែតឆ្អន់ហើយ។ គ្នាចង់បានមនុស្សស្រីដែលមានចរិយាល្អ នឹងធឹង ត្រឹមត្រូវសមជាឧត្ដមភរិយា។ និរតីជានារីដែលធ្វើឱ្យគ្នាផ្លាស់ប្រែជាចាស់ទុំតាំងពីចួបគ្នាគ្រាដំបូង។ ពេជ្រមួយគ្រាប់នេះ គ្នាត្រូវរក្សាឱ្យគង់។»

គេប្រៀបធៀបនាងទៅនឹងគ្រាប់ពេជ្រ ផ្ទុយពីសង្សារមុនៗដែលគេហៅត្រឹមជាស្រីស្អាត។ ចម្លើយបែបនេះ បញ្ជាក់ច្បាស់ណាស់ពីចេតនាប្រាកដប្រជារបស់គេទៅលើនាង។ ដួងចិត្តបូព៌ារឹតតែផ្សារខ្លោច។ គេគួរណាស់តែត្រេកអរដែលមិត្តសម្លាញ់បានផ្លាស់ប្ដូរពីចរិតព្រាននារីមកជាបុរសស្មោះស្នេហ៍ តែនេះគេបែរជាឈឺចិត្តស្អិតទ្រូងទៅវិញ។

«ស្រីស្អាត គ្នាចួបមកច្រើនហើយ តែស្រីល្អគ្នាទើបតែបានចួបទេ។ ជួយជូនពរគ្នាផង ថ្ងៃនេះគ្នាចាប់ផ្តើមបេសកកម្មតាមយកបេះដូងនាងហើយណា។»

ស្នាមញញឹមត្រូវបានបង្ខំឱ្យលេចឡើងលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រងូតរបស់បូព៌ាជាការជូនពរមិត្តសម្លាញ់។ ឧត្តរាបើកទ្វារឡានចុះ។ គេក៏មិនភ្លេចរៀបចំភ្លីអាវឱ្យរៀបរយឥតខ្ចោះដែរ។ គេជញ្ជូនសម្ភារសិក្សាក្មេងៗមួយឡាំងដើរទាំងញញឹមញញែមចូលទៅចួបនាយកមណ្ឌលពន្លឺថ្មី តែអ្នកណាក៏ដឹងថាគោលដៅពិតប្រាកដរបស់គេជាអ្វីដែរ។ 

បូព៌ាអង្គុយស្ងៀមទ្រឹងក្នុងឡាន។ គេកុហកសម្លាញ់ថា មិនសូវស្រួលខ្លួនដោយហេតុគេងមិនបានស្កប់កាលពីយប់មិញ ម៉្លោះហើយគេសុំនៅគេងយកកម្លាំងក្នុងឡាន។

អាការដ៏ល្វើយរបស់គេ ធ្វើឱ្យឧត្ដរាជឿតាម ហើយក៏មិនរករឿងនឹងការសម្រេចចិត្តរបស់មិត្តដែរ។ ស្នូរជួងក្នុងសាលាលាន់ឮតឺងៗជាសញ្ញាប្រាប់ថាវេលាចេញលេងបានមកដល់ ក៏ជាពេលនិរតីសម្រាកពីការបង្រៀនសិស្ស។ ឧត្ដរាប្រហែលកំពុងដើរញាប់ជើងទៅរកនាង។ ពួកគេច្បាស់ណាស់ជាទៅអង្គុយសាសងគ្នានៅលើទោងក្រោមរោងប្រក់ស្បូវនៅចំហៀងសាលា។

គិតមកដល់ត្រឹមនេះ ខ្យល់ដង្ហើមដ៏វែងត្រូវបានបញ្ចេញចោលតាមច្រមុះ ឯភ្នែកគេបិទទាំងសង ផ្អែកក្បាលកើយលើកៅអី។ គេធ្លាប់តែយល់ថា «ពិភពលោកនេះទូលាយពេកហើយ ហេតុអ្វីរកមិនចួបអ្នកដែលគេស្រលាញ់»។ តែពេលនេះ គេបែរជាយល់ថា «ពិភពលោកនេះចង្អៀតពេកណាស់។ ហេតុអ្វីមនុស្សដែលគេស្រលាញ់ក៏ជាមនុស្សដែលសម្លាញ់គេពេញចិត្តដែរ»។ ថាទៅមើល៍ លោកនេះពិតជាអយុត្តិធម៌ចំពោះគេពេកទេដឹង។  

តុៗៗៗៗ…សំឡេងគោះទ្វារឡាន។ បូព៌ាភ្ញាក់ព្រើត។ គេបើកភ្នែកទាំងសងដោយអាការខ្ជិលច្រអូស។ ភាពស្រអាប់ដោយធូលីលើកញ្ចក់ឡានមិនបានបាំងស្នាមញញឹមអរអេកលើផ្ទៃមុខឧត្ដរាពីកែវភ្នែកដ៏ស្រងូតរបស់គេឡើយ។ ឱរាឈឺព្រួច! ច្បាស់ណាស់ថាសម្លាញ់គេមានរឿងសប្បាយចិត្ត។ ហើយរឿងសប្បាយចិត្តនោះ គ្មានអ្វីក្រៅពីបំពេញបេសកកម្មតាមយកបេះដូងនិរតីបានជោគជ័យ។

«នាងព្រមបើកភ្លើងបៃតងហើយ។»

ឧត្ដរានិយាយឃ្លានេះភ្លាមៗក្រោយពេលគេចូលទៅអង្គុយក្នុងឡាន។ មិនទុកពេលឱ្យមិត្តសម្លាញ់បានឆ្លងសម្ដី គេប្រញាប់ចែករំលែកបន្ត៖

«នាងសួរគ្នាពីចម្រៀងអីទេ គ្នាភ័យសឹងស្លាប់។ មនុស្សមិនដែលចេះសរសេរចេះនិពន្ធអីផង។ សំណាងណាស់គ្នាធ្លាប់ស្តាប់ចម្រៀងបោះអង្គញ់ដែលឯងធ្លាប់ច្រៀងលេង ចេះចាំបានខ្លះៗ។ កុំអីគ្មានអ្វីឆ្លើយជាមួយនាងទេ។ ទៅវិញគ្នានឹងប្រាប់ប៉ាម៉ាក់ឱ្យប្រញាប់គិតគូរចូលស្ដីដណ្ដឹងនាង។ មនុស្សស្រីថ្លៃថ្នូរដូចនាង ចង់ឃើញទង្វើច្បាស់លាស់របស់បុរសជាងស្ដាប់ពាក្យសម្ដីផ្អែមល្ហែម។»

បូព៌ាបង្ខំចិត្តញញឹមអបអរមិត្តសម្លាញ់ជាថ្មី។ ព្រមគ្នានេះដែរ គេនឹកក្នុងចិត្តថា ទាំងសង្ហា ទាំងមានទ្រព្យដូចសម្លាញ់គេនេះ ច្បាស់ណាស់ថាគ្រប់មនុស្សស្រីប្រាថ្នាចង់បាន។ វាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេដែលនិរតីក៏ជាមនុស្សស្រីក្នុងចំណោមនោះដែរ។

«ដល់តែជិតបានប្រពន្ធចឹង គ្នាដូចភ័យម៉េចទេ ហាហា។»

ឃ្លាចុងក្រោយមុនពេលឧត្ដរាបញ្ឆេះម៉ាស៊ីនឡាន។ កង់រថយន្តក៏ចាប់បង្វិលខ្លួននាំយកកំលោះទាំងពីរចាកចេញពីមណ្ឌលពន្លឺថ្មីទៅទីស្នាក់អាស្រ័យវិញ។ ធូលីដីក្រហមហុយទ្រលោមឡើងតាមក្រោយរថយន្តជូនដំណើរអ្នកទាំងពីរ។ នាឰដ៏អាកាស ពពកខ្មៅកំពុងកៀរគរគ្នាបង្កើតជាផ្ទាំងធំបាំងកម្ដៅថ្ងៃ។ ប្រហែលបន្តិចទៀតនេះ មេឃគង់ទម្លាក់ភ្លៀងក្នុងន័យជួយរំលែកទុក្ខសោកដល់បូព៌ាផងក៏ថាបាន។

……………….

«ខ្យល់អើយខ្យល់ធ្លាក់ត្រជាក់កាយា ខ្យល់ជលសារ ខ្យល់វាសនាខ្ញុំ ពេលណាដួងចិត្តកើតវិបត្តិធំ ខ្យល់បានជួយខ្ញុំឱ្យស្បើយ។»

នរណាម្នាក់បង្ហើរសំនៀងរបស់លោកតា ស៊ីន ស៊ីសាមុត យ៉ាងគ្រលួចត្រូវនឹងបរិយាកាសឥតខ្ចោះ។ វេលាថ្មើរនេះ មនុស្សម្នាកុះករមកកម្សាន្តនាមាត់ទន្លេ។ សំឡេងវែកឆាទង្គិចគ្នាជាមួយខ្ទះលាន់ឮឥតដាច់ពីរទេះលក់មីឆាក្បែរផ្លូវ។ អ្នកចម្អិនប្រឹងញាប់ដៃប៉ុណ្ណឹងហើយ នៅឡើយមិនទាន់តម្រូវការអ្នកទិញដែលកំពុងតម្រៀបជួរគ្នាវែងអន្លាយ។

បូព៌ាអង្គុយត្រមង់ត្រមោចម្នាក់ឯង សណ្តូកជើងលើច្រាំង។ គេសម្លឹងទៅផ្ទៃទឹកដែលមានរលកតូចៗកំពុងប្រដេញគ្នាតាមអំណាចខ្យល់បក់។ ក្មេងប្រុសតូចមួយរត់មកពីណាមិនដឹង មកឈរក្បែរគេ រួចស្រាតខោឈរនោមយ៉ាងសង្ហា។ បូព៌ាបែរភក្រសម្លឹងក្មេងតូច វាស្រាប់តែសើចស្ញេញមករកគេវិញ។

«សុំទោសផងពូ! កូនខ្ញុំវារាន់ពេក ខ្ញុំរកជូនទៅបន្ទប់ទឹកមិនទាន់។»

នារីជាម្ដាយប្រញាប់រត់មកទទួលកូនព្រមទាំងនិយាយសុំទោស។ បូព៌ាញញឹមដាក់ជាសញ្ញាប្រាប់ថាមិនអីទេ។ ស្ត្រីនោះក៏ដឹកដៃកូនតូចចេញទៅ។ អ្នកកំលោះក៏ងាកមុខសម្លឹងទៅផ្ទៃទឹកជាថ្មី។

យូរៗម្តងគេដកដង្ហើមធំរំសាយទុក្ខពីទ្រូង។ គិតមកដល់ពេលនេះ រយៈពេលជាងមួយអាទិត្យដែលឧត្ដរានិងនិរតីចាប់ផ្តើមមានទំនាក់ទំនងជាមួយគ្នា តែបេះដូងគេហាក់គ្រាំគ្រាមករាប់ឆ្នាំ។ 

តឺងៗ… សំឡេងសារទូរសព្ទលោតឡើង។ គេឮ តែនៅដំអក់មិនប្រញាប់ឆែកមើលឡើយ។ ទាល់តែសំឡេងសារលោតមកជាថ្មី ទើបគេកម្រើកដៃលូកយកទូរសព្ទពីក្នុងហោប៉ៅមកឆែកមើល។ ទឹកមុខគេប្តូរភ្លែត។ គេក្រោកវឹង ប្រញាប់ប្រញាល់ដើរទៅរកម៉ូតូ រួចបរចេញទៅយ៉ាងលឿនដូចមានកិច្ចការអីបន្ទាន់ណាស់។ 

សំឡេងភ្លេងហ៊ីបហបបុកចង់ធ្លាយទ្រូង។ ភ្លើងពណ៌ភ្លឹបភ្លែតចាំងភ្នែកទាល់តែស្រវឹង។ មនុស្សម្នាអ៊ូអរដើរសឹងតែជាន់ជើងគ្នា។ អ្នកខ្លះរាំតាមភ្លេងបែបរង្គើៗនឹងលើតែរង្គើខាងក្រោម ឯខ្លះគ្រវីខ្លួនពីក្បាលដល់ចុងជើង។ ខ្លះទៀតសំងំអង្រួននៅតុ រីខ្លះស្រវឹងផ្កាប់មុខផឹកលែងបាន។

ឧត្តរាអង្គុយតុកាច់ជ្រុង ដៃគេកាន់កែវស្រា ឯក្បាលផ្ងក់ៗតាមចង្វាក់ភ្លេង។ ក្រោយងក់មួយសន្ទុះល្មមតែរួយក គេលើកកែវក្រេបរសស្រាមួយដាច់។

នៅទល់មុខគេ និរតីអង្គុយធ្វើមុខមិនសូវសម។ ទីនេះហាក់មិនសមនឹងរសនិយមរបស់នាងឡើយ។ បើសង្កេតទៅ នាងដូចមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងសំឡេងតន្ត្រីសោះ ព្រោះគេមិនឃើញនាងងក់ក្បាលតាមចង្វាក់សូម្បីមួយងក់ តែឧស្សាហ៍ឃើញនាងយកម្រាមដៃខ្ទប់ត្រចៀកវិញ។ យ៉ាងណានាងពិតជាភ្ញាក់ផ្អើលដែលឧត្តរាត្រង់នឹងនាងដល់ម្លឹង។ គេប្រាប់នាងខ្ទេចខ្ទីថាគេធ្លាប់ខូចអីខ្លះ។

អ្វីដែលគួរឱ្យចង់សើចនោះគឺ គេមិនសន្យាថានឹងឈប់ខូចទេ។ គេនៅតែខូច គ្រាន់តែខូចជាមួយនាងម្នាក់គត់។

មនុស្សប្រុសតែងចាត់ទុកការខូចខិលរបស់ខ្លួនជារឿងធម្មតា។ ដូចពាក្យគេថា ម្ទេសណាមិនហឹរ ស្រីណាមិនងរ ប្រុសណាមិនខូច…។ ដ្បិតតែនិរតីមិនយល់ស្របនឹងទស្សនៈនេះ តែនាងក៏មិនមែនជាមនុស្សស្រីចិត្តចង្អៀតដាច់ខាត។ យ៉ាងណាមនុស្សម្នាក់ៗមានទស្សនៈអំពីជីវិតរៀងៗខ្លួន។ អ្វីដែលយើងគិតថាល្អ មិនប្រកដថាអ្នកផ្សេងសុទ្ធតែយល់ស្របឡើយ។ ម៉្យាងនាងក៏ចង់ស្គាល់ពីពិភពរបស់បុរសដែលនាងដាក់ចិត្តស្រលាញ់ដែរ។  

«បងឧស្សាហ៍មកទីនេះ?»

នាងប្រឹងនិយាយខ្លាំងៗ តែសំឡេងតូចឆ្មាររបស់នាងមិនអាចយកឈ្នះតន្ត្រីដ៏លាន់រងំឡើយ។ ឧត្ដរាត្រូវឱនទៅក្បែរមុខនាងដើម្បីស្តាប់។ ក្រោយយល់សំណួរ គេតបវិញ៖

«ម្តងម្កាល ពេលណាស្ត្រេសខ្លាំងពេក។ អូនយល់ថាទីនេះយ៉ាងម៉េចដែរ?»

«មានអីម្យ៉ាងតើ!»

«តែបងថាអូនដូចមិនចូលចិត្តទេ។ ទឹកមុខអូនឯងបញ្ជាក់ប្រាប់បងច្បាស់ណាស់។»

«គ្មានទេ អូនគ្រាន់តែចម្លែកចិត្ត ព្រោះមិនធ្លាប់ស្ថិតក្នុងបរិយាកាសបែបនេះ។»

«ទ្រាំបន្តិចទៅណា ក្រោយបងចួបដៃគូការងារបងរួច សឹមបងនាំទៅកន្លែងផ្សេងដែលត្រូវនឹងចំណូលចិត្តអូន។»

នារីមិនមាត់តបឡើយ គ្រាន់តែញញឹមបន្តិច។ នាងលើកកែវមកក្រេបទឹកផ្សើមបំពង់កដែលខ្សោះព្រោះប្រឹងនិយាយឮៗមុននេះ។ សំឡេងតន្ត្រីនៅតែបន្តបុកទ្រូងឥតឈប់។ អស់ពីបទកាចល្មមៗទៅបទកាចសាហាវ។ នារីហាក់មានពាក្យពេចន៍ខ្លះៗចង់ជជែកលេងនឹងគូសង្សារ តែនាងស្ទាបស្ទង់ទៅទំនងជាប្រជែងសំឡេងមិនឈ្នះភ្លេងទេ ទើបនួននាងសម្រេចបិទមាត់នៅស្ងៀមមិនចេញស្តី។

«តស់ អូនទៅវិញ!»

និរតីបញ្ចេញទឹកមុខងឿងឆ្ងល់នឹងសម្តីគូស្នេហ៍។ គេចង់ធ្វើអីហ្នឹង ក្រែងមុននេះថាចាំចួបដៃគូការងារសិនអី? ចុះពេលនេះម្ដេចបបួលនាងទៅវិញ?

«បងសម្រេចសុំណាត់ចួបគេថ្ងៃក្រោយវិញ ព្រោះមិនចង់ឱ្យអូនធុញទ្រាន់នឹងទីនេះយូរ។»

ចម្លើយគេធ្វើឱ្យបេះដូងនាងទោរទន់។ នាងញញឹមតប ដៃកាន់កាបូបបម្រុងនិងក្រោកពីតុ ស្រាប់តែ៖

«បងចននី!»

នារីម្នាក់ស្លៀកពាក់ដូចមិនស្លៀកបង្ហើរសម្តីមកលាន់ឮជាងភ្លេងដប់ដង។ នាងនោះចង្កេះតូចមួយក្តាប់ ស្លៀករ៉ូបខ្លីវាលសឹងបញ្ចេញសាច់គ្រប់កន្លែង ឯផ្ទៃមុខផាត់ម្សៅកប់សារី។

«ក្រែងបងឯងថាល្ងាចនេះរវល់ជូនប្អូនស្រីទៅញ៉ាំការគេអី? ចុះម៉េចក៏មកនៅទីនេះវិញ? មិនទំនងសោះ ព្រោះទីនេះគ្មានអ្នកណារៀបការទេ។»

នាងនោះដើរមកបណ្តើរ និយាយបញ្ចើចបញ្ចើរមកបណ្តើរ។ ឧត្តរារហ័សក្រោកពីតុ ដើរទៅដឹកដៃនាងគេចពីនិរតីសំដៅទៅច្រកទ្វារក្រោយ។ នារីស៊ិចស៊ីប្រឹងរលាស់ដៃដែរ តែមិនឈ្នះនឹងកម្លាំងដៃបុរស ម្ល៉ោះហើយនាងមានតែត្រូវដើរទៅតាមទាំងមុខមិនរីក។

និរតីយកដៃវែកសក់ទៅក្រោយធ្វើវាហី ហាក់មិនអើពើនឹងហេតុការណ៍អម្បាញ់មិញនេះ។ ទោះនាងប្រឹងសម្តែងថាមិនខ្វល់ដើម្បីបង្វែរពីការខ្មាសគេ មនុស្សជាច្រើននៅតែចោលភ្នែកសម្លឹងនាងឥតដាក់។ មិនដឹងធ្វើយ៉ាងណា កញ្ញាមានតែដកខ្លួនចេញពីទីនេះ។

នាងបោះជំហានមួយៗដើរចុះដើរឡើងក្បែរផ្លូវរង់ចាំសង្សារដោះស្រាយរឿងរ៉ាវចប់សិន។ គិតៗទៅមិនទំនងសោះ សុខៗនាងក៏ត្រូវមកចួបរឿងហេតុហួសចិត្តពន់ពេក។ នាងនឹកអស់សំណើចនឹងពាក្យចំអកចំអន់របស់ភ្ញៀវក្បែរខាងដែលនិយាយឮៗថា «គេចៗ រទេះភ្លើងបុកគ្នាហើយ»។ 

«ឡើងម៉ូតូមក!»

បុរសអ្នកបើកនិយាយមកកាន់នាងក្រោយពេលគេឈប់ម៉ូតូង៉ក់។ គេលើកដៃដោះគន្លឹះមួក រួចលើកមួកចេញពីក្បាលថ្នមៗបង្ហាញវង់ភក្រ្តច្បាស់។

«បូព៌ា»

និរតីហៅឈ្មោះគេទាំងសភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ ជារឿងចៃដន្យឬយ៉ាងណា ស្របពេលដែលនាងកំពុងរង់ចាំសង្សារ ស្រាប់តែគេនេះមកបង្ហាញខ្លួន។

«ផ្ទះនៅទីណា ចាំខ្ញុំជូនទៅ។»

ដូចតែធម្មតា សំឡេងស្រាលៗបង្ហើរចេញពីមាត់របស់បូព៌ា។  និរតីបញ្ចេញស្នាមញញឹមដាក់បន្តិច មុននឹងតប៖

«មិនអីទេ ខ្ញុំហៅកង់បីទៅក៏បានដែរ។»

«ខលប្រាប់អារ៉ាផងចឹង។»

«មានអីទាក់ទងនឹងបងរ៉ា? គេពឹងឱ្យបូព៌ាមកទទួលខ្ញុំមែនទេ?»

«បាទ!»

គេឆ្លើយដូចមិនចង់ឆ្លើយ។ ទឹកមុខក៏មិនរីកទៀត ទំនងត្រូវពួកម៉ាកបង្ខំឱ្យមកធ្វើកិច្ចការនេះសុទ្ធសាធ។ តែធាតុពិត គ្រាន់តែឃើញសាររបស់មិត្តសម្លាញ់ពឹង គេរហ័សមកទីនេះភ្លាមសោះ។ លុះតែមកដល់ បែរជាធ្វើឫកធ្វើរាងអីណា។ និរតីឡើងម៉ូតូព្រមឱ្យគេជូនទៅ ព្រោះមិនចង់ឱ្យល្អក់ចិត្តគូស្នេហ៍ថ្មោងថ្មី។

«ពាក់មួកទៅ!»

«ទុកពាក់ខ្លួនឯង ខ្ញុំមិនអីទេ។»

«បើមានគ្រោះថ្នាក់អី ខ្ញុំខ្ជិលស្ដាប់អារ៉ាទេសនាឱ្យណាស់។ ពាក់ឱ្យឆាប់!»

ដោយមិនអាចប្រកែកបាន និរតីទទួលមួកយកមកពាក់។ អ្នកទាំងពីរស្ងប់ស្ងាត់រៀងខ្លួន។ យូរបន្តិច ទើបបូព៌ាដាច់ចិត្តនិយាយមុន៖

«ពាក់រួចនៅ?»

«ហីគ្រាន់មួកសោះ ប្រុងពាក់ប៉ុន្មានម៉ោង?»

«សួរស្លូតតើ ម៉េចឆ្លើយមកវិញកាចម៉េស?»

«អត់ធ្លាប់មានសង្សារហ្មង!»

«ម៉េចដឹង?»

«បើធ្លាប់ មិនមែនគ្រាន់ខ្ញុំនិយាយប៉ុណ្ណឹង ថាខ្ញុំកាចទេ។»

«ចុះប៉ុណ្ណាទើបហៅកាច?»

«ប៉ុណ្ណេះ!»

និយាយបណ្ដើរ នាងស្រាប់តែហ៊ានលូកដៃទៅក្ដិចមួលក្បាលពោះបូព៌ា។ កំលោះស្រែកអូយ ទើបនាងលែងដៃ រួចក៏បង្ហើរសំណើចក្អាកក្អាយ។ កាយវិការរបស់អ្នកទាំងពីរប្រៀបដូចគូស្នេហ៍កំពុងបន្លែងគ្នាដោយការក្នក់ក្នាញ់ស្រលាញ់ពេញចិត្ត។

ជំនោររាត្រីត្រជាក់ស្រេប។ ចួនជានិរតីស្លៀករ៉ូបវាលខ្នងផង នារីក៏ត្រូវឱបដៃការពារកុំឱ្យរងា។ កំលោះដឹងខ្លួន គេរហ័សដោះអាវក្រៅហុចឱ្យនាងភ្លាម។ ស្រស់ស្រីប្រកែកមិនទទួល ស្រាប់តែអ្នកកំលោះក្រោកពីកែបម៉ូតូវឹង យកអាវពាក់លើខ្លួននារីដូចឈុតឆាកស្នេហាក្នុងភាពយន្តគ្មានខុស។

គេបកមកអង្គុយលើកែបវិញ បែរមុខត្រង់ទៅផ្លូវហាក់មិនហ៊ានមើលពីប្រតិកម្មរបស់និរតីឡើយ។ គេផ្ទៀងស្ដាប់មើលតែនិរតីពាក់អាវរួច ក៏បញ្ឆេះម៉ូតូរួចបរចេញទៅ។

………………..

វ៉ាលីដ៏ធំមួយ កំពុងត្រូវបានអូសលើផ្ទៃរាបសំដៅមកទ្វាររបង។ ដៃដ៏ស្រឡូនកំពុងប្រើកម្លាំងទាញវាយឺតៗ តែយ៉ាងណាទឹកមុខនាងមិនបង្ហាញពីភាពហត់នឿយឡើយ។ រឿងដែលនាងហត់នឿយគឺផ្លូវចិត្តច្រើនជាង។

រយៈពេលនៃការសេពគប់គ្នាមួយរយៈមកនេះជាមួយឧត្តរា នាងចាប់អារម្មណ៍ថា វាខុសពីការរពឹងទុកដាច់ស្រឡះ។ មួយរយៈនេះគេយកចិត្តផ្គាប់ចិត្តនាងគ្រប់បែបយ៉ាង នាំនាងញ៉ាំអាហារឆ្ងាញ់ៗ ទិញខោអាវប៊្រែនៗ នាំដើរលេងកន្លែងទំនើបៗ…។ តែទាំងអស់នេះមិនមែនជាអ្វីដែលនាងចង់បានបំផុតឡើយ។

នាងចាប់អារម្មណ៍ពីទេពកោសល្យតែងនិពន្ធរបស់គេច្រើនជាង តែគេបែរជាគេចវេសគ្រប់ពេលដែលនាងនិយាយដល់ប្រធានបទនេះ ជាហេតុធ្វើឱ្យនាងកើតក្ដីធុញទ្រាន់ដោយមិនដឹងខ្លួន។ អារម្មណ៍បែបនេះ វាខុសពីពេលដែលនាងនៅក្បែរបូព៌ា។ មានពេលជាច្រើនដែលនាងយល់ថា បូព៌ាទើបមានលក្ខណៈជាអ្នកមានទេពកោសល្យតែងនិពន្ធពិតប្រាកដ។

ចម្រៀងក្នុងសៀវភៅនាងប្រហែលបូព៌ាជាអ្នកសរសេរផង។ កន្លងមកនាងក៏ធ្លាប់សាកល្បងសួរបញ្ឆោតគេច្រើនដងដែរ តែគេមិនខុសអីពីឧត្ដរាទេ គឺព្យាយាមគេចវេសជានិច្ច។

សំឡេងរថយន្តបរមកឈប់នៅមាត់ផ្លូវ ខណៈដែលនារីអូសវ៉ាលីមកដល់ទ្វាររបងល្មម។

«មិនបាច់ចុះមកទេ ខ្ញុំលើកតែឯងក៏បានដែរ។»

និរតីនិយាយយកគួរទៅអ្នកបើកឡាន ព្រោះមិនចង់រំខាន។ យ៉ាងណាសម្ដីនាងគ្មានឥទ្ធិពលហាមឃាត់ទឹកចិត្តបូព៌ាបានទេ។ គេប្រញាប់ចុះពីឡាន ទៅទទួលវ៉ាលីនាងដាក់គូទឡានខាងក្រោយក្នុងកិរិយារហ័សរហួន។

«ខ្ញុំអង្គុយខាងមុខដែរ! ជិះខាងក្រោយខ្លាចពុល។»

«ទោះចង់ជិះក្រោយក៏មិនព្រមដែរ។ ខ្ញុំមិនមែនកម្មករបើកឡានឱ្យអ្នកគ្រូផង។»

«មុននេះបម្រុងពឹងឱ្យជូនទៅយកអីវ៉ាន់នៅផ្ទះមិត្តបន្តិច ដល់តែឮចឹង លែងហ៊ានពឹងបណ្ដោយ។»

«មិនមែនកម្មករស៊ីឈ្នួល តែជាមិត្តដែរតើ រឿងអីថាពឹងមិនបាន។»

«មិត្ត? មិត្តបែបណាវិញ?»

«មិត្តថ្លៃ!»

ចម្លើយរបស់បូព៌ាបង្កបរិយាកាសឱ្យអាប់អួរ។ ទឹកមុខអ្នកទាំងពីរផ្លាស់ប្រែភ្លាមៗ។ នៅមានពាក្យពេចន៍ជាច្រើនទៀតដែលនិរតីប្រុងនឹងនិយាយលេងសើចជាមួយគេ តែពេលនេះនាងក៏ត្រូវបង្ខំចិត្តលាក់ពាក្យទាំងនោះកប់ក្នុងទ្រូងវិញ។ នាងយល់! នាងយល់ច្បាស់ណាស់ថាបូព៌ាមានចេតនារម្លឹកនាងពីទំនាក់ទំនងពួកគេ។ គេប្រហែលជាមើលធ្លុះចិត្តនារីថាកំពុងរេរា។

បេះដូងនាងបែងចែកជាបំណែកផ្សេងគ្នា ហើយក្នុងនោះរូបគេក៏មានមួយចំណែកដែរ។ គេប្រហែលជាបារម្ភខ្លាចនាងបន្ថែមបេះដូងឱ្យគេមួយចំណែកទៀត ទើបប្រញាប់កាត់ផ្ដាច់ជាមុន។

រថយន្តបរចេញទៅ។ ថ្ងៃនេះនិរតីមានណាត់ពិសេសជាមួយឧត្តរា តែនាងក៏មិនយល់ដែរថា ហេតុអ្វីអ្នកដែលមកទទួលនាងជាបូព៌ាទៅវិញ។

ហេតុការណ៍ «រទេះភ្លើងបុកគ្នា» កាលពីថ្ងៃមុនធ្វើឱ្យឧត្ដរារអៀសខ្លួនជាខ្លាំង ទើបគេរៀបចំដំណើរកម្សាន្តថ្ងៃនេះដើម្បីជាការសុំទោស និងលួងចិត្តគូសង្សារ។

អ្នកទាំងពីរស្ងប់ស្ងាត់រាងខ្លួន។ មិនខុសពីឃ្លាចម្រៀងមួយដែលគេច្រៀងថា «បានត្រឹមនៅជិតកាយ ហាក់ឆ្ងាយគ្មាននិស្ស័យ»។ អ្នកទាំងពីរមិនមាត់មិនកររកគ្នា ហាក់ចង់ទុកតួនាទីឱ្យបេះដូងសន្ទនាគ្នាជំនួស។ រថយន្តបរត្រង់តាមផ្លូវជាតិលេខបួន។ និរតីដាច់ចិត្តហាស្ដី ក្រោយគិតមួយស្របក់៖

«ពួកយើងទៅកំពង់សោម?»

«បាទ!»

គេឆ្លើយមួយម៉ាត់យ៉ាងខ្លី ធ្វើឱ្យស្រស់ស្រីទោមនស្សក្នុងចិត្ត។ នាងសួរបន្តទាំងមួម៉ៅ៖

«ក្រៅពីមួយម៉ាត់នេះ មិនចេះពាក្យផ្សេងទៀតទេ?»

«អ្នកគ្រូចង់ឱ្យខ្ញុំនិយាយអី?»

«ខ្ញុំឈ្មោះ និរតី។ ឈប់ហៅខ្ញុំ អ្នកគ្រូ ទៀតបានអ្ហេស?»

បូព៌ាប្រែជាមនុស្សគមួយរំពេច។ គេមិនរវល់ឆ្លើយតបសំណួរនាងឡើយ។ ទង្វើនេះបណ្ដាលឱ្យនិរតីរឹតតែក្ដៅស្លឹកត្រចៀក។ មិនដឹងធ្វើអីគេបាន នារីមានតែសួរបន្ថែម៖

«ប្រាប់ខ្ញុំភ្លាមថាពួកយើងទៅណា? ទៅធ្វើអី?»

«ចុះក្រែងដឹងហើយថាទៅកំពង់សោម។ សំណួរបន្ទាប់ខ្ញុំគ្មានចម្លើយទេ ព្រោះការងារខ្ញុំត្រឹមតែជាអ្នកបើកឡានជូនអ្នកគ្រូឱ្យដល់គោលដៅ។»

និរតីខាំមាត់សម្រួលចិត្ត។ តាមថានាងសឹងតែទះគេមួយកំផ្លៀងដ្បិតចម្លើយបញ្ជោះបោះសោករបស់គេ ហាក់មិនឱ្យតម្លៃនាងបន្តិចសោះ។ នាងយល់ថា សភាពបែបនេះមិនគួរបន្តទៀតទេ ទើបនាងដាច់ចិត្តសួរគេត្រង់៖

«ថ្ងៃយកសម្ភារៈដាក់មណ្ឌល បូព៌ាជាអ្នកសរសេរចម្រៀងក្នុងសៀវភៅខ្ញុំមែនទេ?»

រថយន្តឈប់ង៉ក់ទាំងបង្ខំ។ អ្នកទាំងពីរសម្លឹងទៅមុខត្រង់រៀងខ្លួន។ បូព៌ាមានចេតនាបន្តធ្វើគថ្លង់ គេចវេសមិនចង់ឆ្លើយសំណួរនេះ តែនិរតីមិនព្រមទុកឱកាសឱ្យគេឡើយ។ នាងជំរិតសួរ៖

«កុំស្មានថាធ្វើគថ្លង់អាចដោះស្រាយបញ្ហានេះបាន។»

«ថ្ងៃណា? ចម្រៀងអី? ខ្ញុំមិនយល់ទេ។»

គេឆ្លើយឱ្យតែបាន កុំឱ្យតែត្រូវនាងចោទប្រកាន់ថាគេចវេសទៀត។

«បើមិនយល់ឈប់ឡានធ្វើអី?»

«បត់ជើងតូច!»

«កុហក! ចង់គេចវេសដល់ណាទៀត។ ខ្ញុំច្បាស់ថា បងរ៉ាគ្មានសមត្ថភាពសរសេរចម្រៀងបានឡើយ។ គឺបូព៌ា…បូព៌ាជាអ្នកសរសេរ។»

បូព៌ាត្រលប់ទៅធ្វើគថ្លង់ម្ដងទៀត។ គេយកដៃចុចដោះខ្សែក្រវ៉ាត់បម្រុងចុះពីរថយន្ត តែក៏ត្រូវនិរតីចាប់ដៃឃាត់៖

«ទៅណាមិនបានឡើយ ឆ្លើយនឹងខ្ញុំឱ្យច្បាស់សិន។»

«សរសេរឬអត់ មានអីខុសគ្នាទៅ?»

«ខុស! គឺខុសគ្នាឆ្ងាយណាស់។»

គេឮស្នូរដកដង្ហើមវែងពីច្រមុះបូព៌ា។ កំលោះងាកមុខទល់នឹងមុខនារីដែលកំពុងសង្ខុញសួរឥតឈប់៖

«អារ៉ាស្រលាញ់អ្នកគ្រូពិត។ គេលះបង់ចរិតព្រាននារីបាន អាចធ្វើខ្លួនជាសុភាពបុរសដើម្បីអ្នកគ្រូ។ ខ្ញុំជូនពរអ្នកទាំងពីរចួបតែសុភមង្គល។»

និយាយតែប៉ុណ្ណេះ គេបើកទ្វារឡានចុះដីទុកឱ្យចម្ងល់ស្រីនៅវិលវល់ពេញទ្រូង។ គេដើរចូលព្រៃជាយផ្លូវបាត់ស្រមោល ហាក់មិនអើពើនឹងទឹកភ្នែកនារីដែលកំពុងស្រក់ចុះមក។ ផុតមួយស្របក់ទើបគេឮសម្រិបជើងបូព៌ាដើរមករកឡានវិញ។ និរតីជូតសម្អាតទឹកភ្នែករួចរាល់។ នាងយកគ្រឿងម្សៅផាត់លើមុខបន្ថែម ព្រមទាំងលាបក្រែមក្រហមឆ្អៅជាថ្មី។ បូព៌ាបើកទ្វារឡានចូលអង្គុយដូចគ្មានរឿងអី។ និរតីក៏លែងសង្ខុញសួរដូចមុន។ នាងពោលស្រាលៗសឹងតែស្តាប់មិនឮ៖

«ខ្ញុំសួរតែមួយម៉ាត់គត់ ចម្រៀងនោះបូព៌ាជាអ្នកសរសេរឬមិនមែន?»

«ធ្វើបាបខ្លួនឯងធ្វើអី?»

«ព្រោះមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់គឺជាម្ចាស់ចម្រៀងនោះ។»

«មិនមែនទេ! ខ្ញុំមិនបានសរសេរចម្រៀងអីទេ។»

រថយន្តចាប់វិលកង់បន្តដំណើរទៅមុខទៀត។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់បានចូលមកគ្របដណ្ដប់បរិយាកាសទាំងស្រុង។ និរតីយកដៃជូតទឹកភ្នែក តែនាងមិនបានបញ្ចេញសំឡេងយំទេ។

ឯបូព៌ា ទឹកមុខគេធម្មតា ដូចគ្មានកំហុសអី តែបេះដូងគេប្រេះបែកអស់ហើយ។ ប៉ុន្មានឆ្នាំមុន គេជានិស្សិតក្រីក្រម្នាក់មកពីស្រុកស្រែ។ ជីវភាពគ្រួសារដ៏លំបាកបានបង្ខំឱ្យគេស្ទើរតែបោះបង់ការសិក្សានៅមហាវិទ្យាល័យចោល។ បើកុំតែបានមិត្តរួមថ្នាក់គេម្នាក់ជួយជ្រោមជ្រែង ម៉្លេះគេគ្មានភព្វបានដូចសព្វថ្ងៃនេះឡើយ។

គេនឹកដល់គ្រាដែលគេគ្មានលុយជួលបន្ទប់ទៀត ហើយត្រូវរើអីវ៉ាន់ចេញមិនដឹងត្រូវទៅស្នាក់ឯណា។ គេនឹកដល់គ្រាដែលម្តាយគេឈឺធ្ងន់ ត្រូវវះកាត់បន្ទាន់ តែគ្រួសារគេគ្មានលទ្ធភាពព្យាបាល។ គេនឹកដល់គ្រាលំបាកជាច្រើនទៀតដែលរូបគេនិងគ្រួសារគ្មានលទ្ធភាពដោះស្រាយ។

បើគ្មានជំនួយពីមិត្តសម្លាញ់ គេមិនដឹងថាពេលនេះគេនិងគ្រួសារធ្លាក់ដល់ស្ថានភាពបែបណាទេ។ មិត្តសម្លាញ់ដែលជាអ្នកមានគុណចំពោះគេនិងគ្រួសារគេនោះ គឺគ្មានអ្នកណាក្រៅពីឧត្ដរាឡើយ។ គេពិតជាមិនអាចលូកថ្លើមសម្លាញ់ម្នាក់នេះបានឡើយ។

រថយន្តបរមកកៀកខាងផ្លូវដែលយើងដើរឆ្លងតែបន្តិចទៅដល់មាត់ឆ្នេរអូរឈើទាល។ រកតែឡានឈប់សឹងមិនទាន់ និរតីប្រញាប់បើកទ្វារឡានចុះភ្លាម។ នាងរលះរលាំងដើរចេញរ៉ុយដោយគ្មានវាចាមួយម៉ាត់។ ដំណើរញាប់រន្ថើនរបស់នាងកំពុងសង្កត់បេះដូងនាយឱ្យហួតឈាមមកក្រៅអស់។ គេមិនមាត់ គេគេចវេស គេមិនទទួលការពិត មិនមែនគេជាមនុស្សគ្មានបេះដូងទេ តែគេកំពុងក្រសោបការឈឺចាប់មកលាក់ទុកក្នុងជម្រៅដ៌ជ្រៅគ្មានអ្នកណាដឹង។

មានភាគបន្ត…

ដើមកន្ទួតជូរនៅចំហៀងផ្ទះកំពុងយោលយោគស្ទើររាបដល់ដីដោយអំណាចខ្យល់សន្ធប់។ មួយប៉ប្រិចភ្នែកសោះ ខ្យល់កន្ត្រាក់បានបក់ផ្តាច់សង្ខារដើមកន្ទួតឱ្យដួលស្លាប់ទាំងស្រស់ប៉ប្រិម។ ផ្លេកបន្ទោរញាក់ចិញ្ចើមព្រាកៗ នារីមើលឃើញផ្លែវាមានតូចមានធំជ្រុះរោយពាសពេញដី។

សំឡេងងូងៗបន្តលាន់ឮឥតស្រកស្រុតបញ្ជាក់ថាខ្យល់កំពុងបង្កើនអំណាចទ្វេរឡើង។ ដើមក្ទម្ពទេសទម្លាក់ស្លឹករញមហាក់ត្រៀមខ្លួនរួចរាល់នឹងសេចក្តីស្លាប់ដែលនឹងខិតចូលមកដល់បន្តិចទៀតនេះ។

ក្នុងឈុតកូនក្រមុំបុរាណ នារីឈរស្ងៀមទ្រឹងសម្លឹងត្រង់ទៅដើមក្ទម្ពទេសដែលត្រូវដាច់ខ្លួនដេកស្លាប់ក្បែរសពដើមកន្ទួតជូរ។ ភ្នែកនាងស្រាប់តែប៉ប្រិចញាប់ហាក់ចង់ទម្លាក់ទឹកភ្នែកព្រោះអាណិតសាកសពទាំងពីរនោះ។

សម្រឹបជើងទឹបៗលើរនាបក្តារលាន់ឮមកពីខាងក្រោយខ្នងនាង តែក៏ស្ងាត់ទៅវិញមួយរំពេចជំនួសដោយស្នូរដកដង្ហើមវែងៗ។ កូនផ្នួងវ័យក្មេងឈរដោយទឹកមុខព្រួយបារម្ភ និយាយមកកាន់នាង៖

«បងនិរតី ឆាប់បិទបង្អួចទៅបង។ ខ្យល់ខ្លាំងណាស់។»

នារីនៅតែរក្សាសភាពស្ងៀមស្ងាត់មិនសូម្បីកម្រើកខ្លួន ហាក់ដូចមិនឮសំឡេងអ្នកណានិយាយរកនាងសោះ។ មិនអស់ចិត្ត កូនផ្នួងនិយាយម្តងទៀត៖

«បើបងត្រូវទឹកភ្លៀងសាចទទឹក ប្រយ័ត្នទៅជាឈឺ។ ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃពិសេសរបស់បងផងណា។»

នាងនៅតែឈរស្ងៀមគ្មានប្រតិកម្មអ្វីឡើយ។ ផ្គរលាន់ក្តុងក្តាំងមិនដាច់សូរ ឯខ្យល់នៅតែបក់បោកនាំយកទឹកភ្លៀងសាចពេញមាត់បង្អួច។ បែបនេះក៏ដោយ កូនក្រមុំនៅតែមិនអើពើចាកចេញពីមាត់បង្អួចទៀត។ កូនផ្នួងចាប់ផ្តើមមិនស្រួលក្នុងចិត្ត ដ្បិតនាងបារម្ភពីសុខភាពកូនក្រមុំផង និងបារម្ភខ្លាចខូចឈុតដែលកូនក្រមុំគ្រងផង។

នាងតូចដាច់ចិត្តឈានជើងដើរទាំងញញីញញ័រមកកៀកខ្លួន ព្រមទាំងបោះដៃស្តាំរបស់នាងទៅមុខសន្សឹមៗប៉ះស្មាកូនក្រមុំ…

«បងនិរតី! បងនិរតី!»

និរតីមិនត្រឹមតែមិនតបវិញទេ តែសូម្បីកម្រើកខ្លួនបន្តិចក៏គ្មានដែរ។ នាងប្រឹងតែឈរទ្រឹង ឯភ្នែកទាំងគូដែលប៉ប្រិចញាប់មុននេះក៏ប្រែជាបើកក្រឡោត។ កូនផ្នួងបោះដៃម្ខាងទៀតទៅចាប់ស្មានាង រួចចាប់ផ្តើមសង្កត់ម្រាមរង្គើខ្លួននាងស្រាលៗ។

«បងនិរតី! បងនិរតីកើតអីហ្នឹង?»

នៅខាងក្រៅ សត្វខ្លែកស្រាកមួយក្បាលហើរមកទំចុងដើមចម្ប៉ា រួចក៏តាំងស្រែកខ្វាកៗឆ្លងឆ្លើយទៅនឹងគ្នាវាដែលនៅទីណាមិនដឹង តែឮសំឡេងយំមកល្វើយៗ។ រោមដៃនាងតូចបះច្រូង ខណៈដែលនិរតីនៅតែស្ងៀមមិនមាត់មិនកមួយម៉ាត់សោះ។ កូនផ្នួងចាប់ផ្តើមដកដៃទាំងសងពីស្មាកូនក្រមុំ។ ឯជើងនាងបោះយឺតៗឈានមកចំហៀងខ្លួននិរតីវិញ។ នាងតូចឈ្ងោកឱនមុខបំណងមើលមុខកូនក្រមុំឱ្យជាក់ថាមានរឿងអី តែខ្យល់កន្ត្រាក់ស្រាប់តែប្រជ្រៀតខ្លួនចូលតាមបង្អួចមកផាត់សក់ដ៏វែងអន្លាយរបស់និរតីឱ្យគ្របមុខនាងជិតឈឹង។

កូនផ្នួងបង្ខំចិត្តលូកដៃយឺតៗបំណងទៅវែកសក់ដែលបាំងមុខនោះចេញ ស្រាប់តែដៃនាងចាប់ត្រជាក់ស្រេប។ នាងប្រញាប់ដកដៃចេញភ្លាម រួចបង្វែរខ្លួនយ៉ាងរហ័ស ឈានជើងដើរចេញទាំងភ័យខ្លាច។ ដើរមិនទាំងបានប្រាំជំហានផង ស្រាប់តែ…

«ឈប់សិន!»

សំឡេងបែកគ្រលរបង្អូសវែងអន្លាយបន្លឺចេញលើកដំបូងពីបបូរមាត់ដ៏ស្លេករបស់និរតី។ ចំហាយត្រជាក់ក៏សាយភាយមកតាមក្រោយធ្វើឱ្យរាងកាយកូនផ្នួងញាក់ញ័រមួយរំពេច។ នាងតូចហាក់មានអារម្មណ៍ថមថយកម្លាំងយ៉ាងគំហុក សឹងតែត្រូវកកមួយកន្លែង។ ដូចជាមានអំណាចអ្វីមួយមកបង្វិលខ្លួនប្រាណនាងឱ្យបែរក្រោយសម្លឹងទៅនិរតីជាថ្មី។ នាងតូចក៏បង្វែរខ្លួនយឺតៗទាំងបេះដូងបុកញាប់ស្ទើរគាំងតាមអំណាចអរូបនោះ។

«ជួយ….!»

កូនផ្នួងប្រឹងស្រែកឱ្យគេជួយ តែសំឡេងខ្សាវៗរបស់នាងមិនបានយកឈ្នះសំឡេងភ្លៀងផ្គរគ្រាំងៗនិងខ្យល់កន្ត្រាក់វូៗដ៏មហិមាទេ។ នាងបានត្រឹមតែសម្លឹងទាំងតក់ស្លុតមើលទៅរាងកាយនិរតីដែលកំពុងបែរខ្លួនសន្សឹមៗមករកនាង។ ផ្ទៃមុខសស្លាំងគ្មានឈាមមួយតំណក់ បបូរមាត់ស្លេកគ្មានព្រលឹងអីបន្តិច សក់កន្ទ្រីងកន្ទ្រើងយោលយោគតាមកម្លាំងខ្យល់ ឯភ្នែកសម្លក់ថ្មែដូចចង់ស៊ីសាច់ហុតឈាមអ្នកណា។ នេះជាសភាពនិរតីនាពេលនេះ។

«ជួ…យ…»

គ្មានសំឡេងបន្លឺចេញពីបបូរមាត់កំពុងញ័ររន្ថាន់របស់កូនផ្នួងឡើយ។ នាងតូចបានត្រឹមសម្លឹងមើលជំហានជើងរបស់និរតីដែលកំពុងបោះមកខាងមុខ តម្រង់ចូលកៀកខ្លួននាង។ ច្រមុះនាងក៏ចាប់ផ្តើមតឹងង៉ាង ដោយហេតុមានក្លិនស្អុយចម្លែកចាប់ភាយឡើងងុំ។

និរតីបន្តបើកភ្នែកក្រឡោតប៉ុនពងមាន់ ដាសដោយពណ៌សស្គុសគួរឱ្យខ្លាច។ ដៃដ៏រឹងក្រញាងឡើងសរសៃខៀវច្បាស់ៗរបស់នាងធ្វើចលនាមួយៗបោះឆ្ពោះមកក្បែរភ័ក្ត្រកូនផ្នួង។ ក្រចកដៃដែលលាបថ្នាំពណ៌ក្រហមឆេះរបស់នាងចូលទៅកៀក តែក៏ត្រូវដៃរបស់នរណាម្នាក់ស្ទុះមកចាប់ទាញខ្លួនកូនផ្នួងឱ្យខ្ទាតឆ្ងាយទៅម្ខាង។ ម្នាក់នោះក៏តាំងស្រែកឆោឡោឡើង៖

«ជួយផងៗ កូនក្រមុំខ្មោចចូល។»

———–

វគ្គ១ បេះដូងវង្វេងស្នេហ៍

មណ្ឌលកុមារកំព្រាពន្លឺថ្មី!

ខ្យល់បក់ត្រសៀកៗកំដរជំហានជើងមួយៗរបស់បូព៌ាដែលកំពុងដើរសំដៅទៅបន្ទប់ដាក់សម្ភារៈ។ កំលោះលីឡាំងកាតុងមួយនៅស្មាខាងស្តាំ ដើរបង់បោយដៃឆ្វេងយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ នៅបន្ទប់ចុងផុតនៃអគាររាងទ្រវែង មានសួនផ្កាដកខាំរីកពណ៌ក្រហមឆ្អៅលម្អផ្លាកបន្ទប់ដែលសរសេរជាអក្សរដៃឆ្លាក់ «ឃ្លាំង» ពណ៌ទឹកប៊ិកចាស់។

បូព៌ាបញ្ឈប់ជំហានជើងនៅមុខបន្ទប់បំណងលូកដៃឆ្វេងរុញទ្វារឈើរដែលមានក្បាច់ផ្កាភ្ញីល្អិតឆ្មារ។ ស្រាប់តែខ្យល់កន្ត្រាក់បក់មកពីណាមិនដឹង ប្រឹងបោលមួយទំហឹងរុញទ្វារឱ្យរបើកធំមិនលំបាកដល់កំលោះ។ នាយប្រញាប់លីឡាំងកាតុងដើរចូលក្នុងបន្ទប់ព្រោះមុននេះខ្យល់ក៏បាននាំធូលីហុយមកជាមួយប្រឡាក់ជាប់ខ្លួនដែរ ម្ល៉ោះហើយគេត្រូវប្រញាប់ដាក់ឡាំងចុះ  ន្អាលនឹងបោលសម្អាតធូលីចេញពីរាងកាយ កុំឱ្យប៉ះពាល់ដល់ភាពសង្ហារបស់ខ្លួន។

ក្នុងបន្ទប់ទំហំប្រហែល៦ម៉ែត្របួនជ្រុង មានរបស់របរណែនណាន់តែត្រូវបានរៀបយ៉ាងមានសណ្តាប់ធ្នាប់។ បូព៌ាដាក់ឡាំងចុះពីស្មាផ្អឹបលើការ៉ូទន្ទឹមនឹងឡាំងជាច្រើនទៀតនៅកាច់ជ្រុងបន្ទប់។ កាយវិការស្វាហាប់របស់គេបង្ហាញពីការយកចិត្តទុកដាក់ខ្ពស់។

កំលោះប្រញាប់យកដៃបោសស្រាលៗលើសាច់អាវក្រណាត់លាតពណ៌សជម្រុះល្អងធូលីចេញ។ មិនប្រយ័ត្នដៃគេរលាស់ចំប៊ិកដែលដោតនៅជាប់ហោប៉ៅអាវខាងមុខជ្រុះខ្ពាកទៅលើការ៉ូ។ បូព៌ាឱនចុះបម្រុងរើសប៊ិកដែលជ្រុះនោះ តែគេក៏ចាប់អារម្មណ៍សៀវភៅសរសេរដៃមួយក្បាលដែលនៅក្បែរប៊ិករបស់គេ។ គេប្រើដៃស្តាំរើសទាំងប៊ិកទាំងសៀវភៅឡើង។

«និរតី»

បបូរមាត់គេឧទានពាក្យនេះឡើងក្រោយពេលបើកទំព័រដំបូងនៃសៀវភៅសរសេរដៃនោះ។

«និរតីប្រាកដជាឈ្មោះរបស់ម្ចាស់សៀវភៅនេះ។»

គេឈរនិយាយម្នាក់ឯងដោយកែវភ្នែកទាំងគូតាមសម្លឹងមើលទំព័រសៀវភៅដែលដៃគេកំពុងបើកពីមួយទំព័រទៅមួយទំព័រយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់។ ស្នាមញញឹមលេចចេញឡើងលើផ្ទៃមុខគេញឹកបញ្ជាក់ពីការពេញចិត្តពេញថ្លើមទៅនឹងសំណេរក្នុងសៀវភៅ។ បើកទៅដល់ទំព័រមួយ ទើបគេផ្លាស់ប្រែទឹកមុខមកជាអស់សំណើចវិញ។

«តួប្រុសជាអ្នកចម្រៀងល្បីចេះទាំងច្រៀង ចេះទាំងលេងតន្ត្រី ចេះទាំងសរសេរទំនុក។ គេបានចួបតួស្រីពេលទៅលេងវត្តក្នុងថ្ងៃបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មី។ គ្រាន់ឃើញតួស្រីភ្លាម គេមានបំណងច្រៀងផ្តោះផ្តងផ្លែផ្កាដាក់នាង។ តែសាច់រឿងក៏គាំងត្រឹមហ្នឹង ហាក់ដូចជាអ្នកនិពន្ធគាំងត្រង់ចម្រៀងដែលតួប្រុសត្រូវច្រៀងលេបខាយដាក់តួស្រីនោះ។»

មិនអស់ចិត្តបូព៌ាបើកទំព័របន្ទាប់ទៀតក្រែងលោម្ចាស់សៀវភៅសរសេររំលង។ តែគ្មានទេ ទំព័របន្ទាប់សុទ្ធតែសន្លឹកសទទេស្អាត។

«ឬមួយក៏អ្នកនិពន្ធរូបស្រស់មិនចេះសរសេរចម្រៀងឱ្យតួប្រុសទេដឹង?»

គេនិយាយសរសើរនិរតីថារូបស្រស់ទាំងមិនដែលបានឃើញរូបនាងសោះ។ ខ្ជិលគិតច្រើនទៀត នាយចាប់បើកគម្របប៊ិកបញ្ចេញទឹកដៃសរសេរចម្រៀងរបស់ខ្លួនមួយបទដាក់ក្នុងសៀវភៅនោះ។ សរសេរចប់រួចរាល់ គេញញឹមស្រស់ដូចត្រេកអរណាស់អ៊ីចឹង។ សម្រឹបជើងធ្ងន់ៗរបស់នរណាម្នាក់ដើរចូលមកក្បែរគេ។ ក្លិនទឹកអប់ក្រអូបមុតហើរមកប៉ះច្រមុះកំលោះ គេដឹងច្បាស់ថា ឧត្តរា មិត្តសម្លាញ់របស់គេកំពុងដើរមក។

បូព៌ាប្រញាប់បិទទំព័រសៀវភៅ រួចទុកនៅកន្លែងដើមវិញ ទើបបែរខ្នងញញឹមបន្តិចដាក់អ្នកដើរមកខាងក្រោយ។

«យី! ហើយឯងរវល់ធ្វើអី? យកអីវ៉ាន់មកទុកតាំងពីយូរ មិនទាន់រួច? គ្នាមិនឃើញឯងត្រលប់ទៅលើកអីវ៉ាន់ទៀត ខំតែភ័យ។»

ឧត្តរារអ៊ូដាក់មិត្តសម្លាញ់ដោយសំនៀងបង្កប់ដោយក្តីបារម្ភ។ កំលោះទាំងពីរឈរទល់មុខគ្នា។ បូព៌ាធ្វើឫកស្ទាក់ស្ទើរមិនដឹងគួរឆ្លើយយ៉ាងណា គេក៏រេភ្នែកក្រឡេកប៉ះរូបថតនារីរូបស្រស់មួយនៅលើតុក្បែរជញ្ជាំងបន្ទប់ ទើបរកនឹកចម្លើយតប៖

«គ្មានអីទេ! គ្នារវល់ភ្លឹកភ្លាំងវង្វេងវង្វាន់នឹងសម្រស់ដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នារីក្នុងរូបថតនោះ។»

ឧត្ដរាបញ្ជាភ្នែកក្រឡេកទៅតាមការចង្អុលរបស់បូព៌ា។ គេស្រាប់តែលាន់មាត់សើចអស់សំណើចនឹងចម្លើយដោះសាររបស់មិត្តសម្លាញ់។

«អ៊ីចឹងគ្នាចេញទៅយកអីវ៉ាន់ទៀតហើយណា!»

បូព៌ារហ័សសុំខ្លួនចាកចេញពីបន្ទប់ព្រោះមិនមានទំនុកចិត្តថានឹងអាចកុហកឱ្យសម្លាញ់ជឿទាំងស្រុងបាន។ គេបោះជំហានជើងលឿនសំដៅទៅមាត់ទ្វារតែក៏មិនភ្លេចក្រឡេកក្រោយមួយឆ្វាច់មើលទៅសៀវភៅសរសេរដៃនៅក្បែរឡាំងអីវ៉ាន់ដែរ។ សម្រឹបជើងចាកចេញរបស់គេល្វើយដាច់សូរ បញ្ជាក់ថាគេចេញទៅឆ្ងាយពីបន្ទប់ណាស់ហើយ។

ឧត្តរាបោះជើងទៅមុខយឺតៗ។ កែវភ្នែកគេសម្លឹងឥតប៉ប្រិចឆ្ពោះទៅរូបថតនារីម្នាក់នៅលើតុ។ បញ្ឈប់ជើងសឹងមិនទាន់ គេលូកដៃស្តាំទៅអង្អែលរូបថតនោះ។ នារីសក់វែងពណ៌ខ្មៅក្រឹប រង្វង់មុខពងក្រពើ ច្រមុះស្រួច នេត្រាថ្លាច្បាស់ ធ្មេញសល្អល្អះសើចស្រស់បញ្ចេញមកក្រៅឆក់យកបេះដូងកំលោះឱ្យទោរទន់ទោះត្រឹមគន់រូបថត។

«អ៊ីចឹងតើបានបូព៌ាឈរភ្លឹកទីនេះយូរណាស់!»

បន្ទាប់ពីស្ទាបអង្អែលរូបថតអស់ចិត្ត គេចាប់ក្រឡេកមើលជុំវិញ។ លុះតែគ្មានឃើញអ្នកណា នាយចាប់ផ្តើមដោះគន្លឹះស៊ុមយករូបថតចេញក្រៅ។ គេនេះមិនចោលចរិតព្រាននារីមែន មិនលើកលែងសូម្បីតែរូបថត។ កំលោះកាន់រូបថតមកផ្តិតនឹងបបូរមាត់ព្រានរបស់ខ្លួន រួចញញឹមស្រស់មួយដូចពេញចិត្តណាស់អ៊ីចឹង។

«និរតី! រូបស្អាតហើយឈ្មោះពីរោះទៀត! សង្សារអ្នកណាទៅណ៎?»

គេអានឈ្មោះនាងនៅជាយខាងក្រោមរូបថត រួចក៏ហូតប៊ិកពីក្នុងហោប៉ៅអាវមកចារអក្ខរាពីរបីឃ្លានៅខ្នងរូប។ គេនេះព្រហើនណាស់ ប្រហែលជាគិតថាក្រោយដាក់រូបថតក្នុងស៊ុបវិញគ្មានអ្នកណាមើលឃើញអក្សរជាប់ខ្នងរូបថតនេះទេ។

សម្រឹបជើងស្រាលៗរបស់នរណាម្នាក់លាន់ឮពីខាងក្រៅបន្ទប់។ ឧត្តរាមិនខ្វល់នឹងយករូបថតដាក់ក្នុងស៊ុមវិញឡើយព្រោះគេគិតថាសម្រឹបជើងនោះជារបស់បូព៌ា។ ស្នូរជើងទឹបៗ ដើរមកឈប់នៅខាងក្រោយខ្នងគេ ឧត្តរានៅតែឈរបែខ្នងធ្វើវាហី។

«ឯងយកអីវ៉ាន់មកអស់ហើយ?»

កំលោះសួរសំណួរនេះឡើងទៅអ្នកកំពុងឈរខាងក្រោយខ្នង។ ស្ងាត់បន្តិចទើបអ្នកនៅខាងក្រោយតបវិញ៖

«លោកជាអ្នកឧបត្ថម្ភសម្ភារៈសិក្សាដល់ក្មេងៗនៅទីនេះមែនទេ?»

ភ្ញាក់ព្រើត! ឧត្តរាភ្ញាក់ខ្លួនព្រើត! អ្នកកំពុងឈរក្រោយខ្នងគេនាពេលនេះមិនមែនជាបូព៌ាទេ តែជាមនុស្សស្រី។ គេឆ្លើយតបទៅនាងវិញទាំងមិនបែរខ្នង។

«បាទ! ខ្ញុំឈ្មោះឧត្តរា! ចុះអ្នកនាងវិញ?»

«ខ្ញុំឈ្មោះ និរតី ជាគ្រូបង្រៀនស្ម័គ្រចិត្តនៅទីនេះ។»

និរតី? វីវរហើយ នាងជានារីក្នុងរូបថតទេតើ។ ឧត្តរារហ័សដាក់រូបថតក្នុងស៊ុមវិញ។ សំណាងណាស់ដែលគេមានខ្លួនធំជួយបិទបាំងមិនឱ្យនិរតីឃើញសកម្មភាពនេះបាន។ គេប្រញាប់រកនឹកឆ្លើយបង្វែងដានផ្តេសផ្តាសកុំឱ្យនារីចាប់ថ្នាក់បាន៖

«រូតខោខ្ញុំមានបញ្ហា សុំអ្នកគ្រូជួយបែរទៅក្រោយសិនបានទេ? ខ្ញុំអៀន!»

ឧត្ដរាមិនបានឮសម្តីនារីតបវិញទេ តែឮសំឡេងឈានជើងទំនងជានាងបែរក្រោយតាមការស្នើសុំរបស់ខ្លួន។ ដាក់គន្លឹះស៊ុមរួច កំលោះទុករូបថតបញ្ឈរនៅកន្លែងដើមវិញ រៀបឫកស្រួលបួលទើបបែរខ្នងមកនិយាយជាមួយនារី៖

«អ្នកគ្រូអាចបែរខ្នងវិញបានហើយ! សុំទោសផងណា!»

គេត្រូវភ្លឹកម្តងទៀត! ម្តងនេះមិនមែនភ្លឹកនឹងរូបថតទេ តែរូបរាងពិតប្រាកដរបស់ស្រស់ស្រី។ បេះដូងកំលោះលោតញាប់ខុសចង្វាក់ ខណៈដែលកែវភ្នែកទាំងគូពើបប្រទះនឹងសម្រស់ឥតផ្ទឹមរបស់នួននាង។ និរតីឈរបង្ហើរស្នាមញញឹមផ្កាត្រកួនស្រស់បណ្តុះអារម្មណ៍រំភើបរបស់ឧត្តរាឱ្យពុះកញ្ជ្រោលឡើង។

«មុននេះខ្ញុំភ្លេចរបស់ខ្លះនៅទីនេះ។ មិនរំខានលោកទេ ខ្ញុំគ្រាន់មកយករបស់ខ្ញុំវិញប៉ុណ្ណោះ។»

នារីបង្ហើរប្រយោគមួយឃ្លាដោយសំនៀងទន់ភ្លន់ស្តាប់ទៅធ្វើឱ្យលង់ផុងចិត្តរឹតតែជ្រៅ។ កំលោះឈរធ្មឹងហាក់ចាញ់ច្រាបនឹងសម្រស់ល្អឯករបស់នាងកញ្ញា។ គេរសេះរសោះ អស់កម្លាំង កប់បាត់ជិតឈឹងរាល់ពាក្យសម្តីព្រាននារីដែលធ្លាប់តែនិយាយហូរដូចទឹក។ គេបានត្រឹមឈរសម្លឹងស្រស់ចរណៃកាន់សៀវភៅសរសេរដៃនិងរូបថតនាងដើរចាកចេញទៅ។

មេអំបៅពណ៌ស្វាយមួយគូហិចហើរត្រសងចេញពីគុម្ពផ្កាដកខាំដែលកំពុងរីកបញ្ចេញពណ៌ក្រហមតែត ហើររេរង់រេរាំដេញតាមក្រសោបក្លិនផ្កាចម្ប៉ាដែលសៀតជាប់កេសានិរតី។

នារីយកដៃវាសមេអំបៅចេញកុំឱ្យរំខានត្រចៀកនាង ទើបបង្អង់ជើងទុចដំណើរង៉ក់នៅក្រោមជាយសំយ៉ាបអគារ។នួនល្អងក្រឡេកនេត្រាសម្លឹងវេហាឯនាយ។ មេឃបើកថ្ងៃក្តៅហែង តែសំណាងចេះមានកូនដុំពពកពណ៌ខ្មៅតូចៗរសាត់ចូលមក។ នាងចាំតែក្រុមកូនពពកពណ៌ខ្មៅបក់កាត់បាំងកម្តៅថ្ងៃ ទើបប្រញាប់យកសៀវភៅដាក់បាំងនៅចំហៀងមុខបង្កើតជាម្លប់ដល់វង់ភ័ក្រ្ត រួចដើរញាប់រន្ថាន់ឆ្លងទៅអគារម្ខាងទៀត។ តែ… សំឡេងអ្វីម្យ៉ាងរត់មកបង្អាក់ដំណើរនាង។

«ព្រូស…»

ស្រស់ស្រីរហ័សក្រឡេកទៅរកទីតាំងសំឡេង។ នាងឃើញបុរសម្នាក់កាន់ឡាំងកាតុងជាប់ដៃ កំពុងឱនខ្នងបម្រុងរើសសៀវភៅដែលជ្រុះធ្លាក់នៅដី។

«ចាំខ្ញុំជួយ!»

នាងនិយាយឡើង ខណៈជើងទាំងគូកំពុងបោះជំហានទៅរកគេ។ បូព៌ារាងភាំងបន្តិចដែរព្រោះរវល់នឹងការជញ្ជូនអីវ៉ាន់មិនបានចាប់អារម្មណ៍ពីអ្នកនៅជុំវិញខ្លួន។ លុះតែសំឡេងនារីហើរមកប៉ះសោតា គេភ្ញាក់ខ្លួនព្រើត។

កំលោះឈររេរង់ ឆ្លើយតបយ៉ាងសុភាពរាបសារទៅនាងកញ្ញាវិញ៖

«មិនរំខានអ្នកគ្រូទេ!»

«មិនអីទេ! លោកឈរកាន់ឡាំងឱ្យតែស្រួលទៅ។»

បូព៌ាហាក់មានឫកពារង៉េមង៉ាម។ ក្នុងចិត្តគេមិនចង់រំខាននិរតីឡើយ តែពាក្យឃាត់របស់គេរត់ទៅមិនទាន់នឹងជង្គង់របស់នាងដែលកំពុងបន្ទន់ចុះ។ នារីដាក់រូបថត និងសៀវភៅរបស់នាងមួយកន្លែង រួចយកដៃរើសសៀវភៅជាងដប់ក្បាលរបស់កំលោះដែលធ្លាក់នៅដី។ នាងឆ្លៀតយកដៃបោសធូលីចេញពីក្របសៀវភៅទាំងនោះសិន មុននឹងក្រោកឡើងឈរញញឹមចំពោះមុខបូព៌ា។

«អរគុណណាស់! សូមរំខានអ្នកគ្រូជួយដាក់សៀវភៅមកលើឡាំង។»

និរតីធ្វើតាមសំណូរពរដោយកិរិយារួសរាយ៖

«គុណស្រ័យអី! ខ្ញុំទេគួរអរគុណលោកដែលបានជួយឧបត្ថម្ភសម្ភារៈសិក្សាជូនក្មេងៗនៅទីនេះ។»

«អ្នកគ្រូយល់ច្រឡំហើយ ម្ចាស់ជំនួយគឺជាមិត្តសម្លាញ់ខ្ញុំទៅវិញទេ។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំទំនេរ ទើបមកជួយជញ្ជូនអីវ៉ាន់គេតែប៉ុណ្ណោះ។»

កំលោះតបដោយសម្តីរាងទាក់ៗ ទឹកមុខវិញឡើងក្រហម ដ្បិតគេអៀនច្រើន មិនសូវបានវោហារ ពិសេសពេលនិយាយជាមួយមនុស្សស្រីប្លែកមុខ។

«នេះរឹតតែត្រូវអរគុណទៅទៀត!»

បូព៌ានៅឈរញញឹមរឹងខ្លួនស្តូក។ មិនឮកំលោះតប និរតីបន្ត៖

«ខ្ញុំលាហើយណា ព្រោះរបស់ក្នុងដៃលោកមិនជាស្រាលណាស់ណាទេ។ បើខ្ញុំនៅនិយាយរាក់ទាក់យូរជាងនេះ លោតែបាក់ដៃកូនប្រុសគេ ខ្ញុំគ្មានដៃសាច់ដុំធំៗបែបនេះសងវិញទេ។»

នាងក្រមុំលេងសម្តីបន្តិចព្រោះដឹងថាកំលោះមិនសូវបានមាត់។ បូព៌ារវល់តែអឹមអៀន ងាកមុខនាយអាយដោយព្យាយាមគេចមិនឱ្យស្រស់ស្រីឃើញមុខក្រហមរបស់ខ្លួន និរតីក៏ឱនរើសរូបថត និងសៀវភៅនាងរួចដើរចាកចេញទៅ។

បូព៌ាងាកមកវិញ បានត្រឹមសម្លឹងដំណើរពីក្រោយរបស់នាង។ តែភ្នែកនាយហាក់ចាប់អារម្មណ៍ប្លែកលើសៀវភៅដែលនាងកាន់ក្នុងដៃ។ គេមានអារម្មណ៍ថា ក្របសៀវភៅដូចជាប្រហែលៗ។ លុះតែនឹកគិតបន្តិច គេប្រញាប់ដើរញាប់ទៅបន្ទប់ដាក់សម្ភារៈ។

ចូលដល់ឃ្លាំងសឹងមិនទាន់ បូព៌ារូតរះដាក់សៀវភៅនិងឡាំងចុះ រួចរកមើលសៀវភៅសរសេរដៃដែលខ្លួនបានមើលមុននោះ ដោយកាយវិការរហ័សរហួន។ ឧត្តរាដែលកំពុងនៅឈរភ្លឹកសញ្ជប់សញ្ជឹងនឹងសម្រស់និរតី ស្រាប់តែភ្ញាក់ក្រញាងនឹងសភាពប្រញាប់ប្រញាល់របស់មិត្តសម្លាញ់។ មិននៅស្ងៀម គេសួរទាំងឆ្ងល់ ៖

«ឯងរកមើលអី?»

«មានឃើញសៀវភៅសរសេរដៃមួយក្បាលនៅទីនេះទេ? កាលពីគ្នាយកឡាំងមកទុកមុនហ្នឹង គ្នាឃើញនៅទីនេះ។»

«នាងយកទៅបាត់ហើយ។»

«នាងណា? ហើយយកទៅណា?»

បូព៌ាសួរផ្ទាន់ពាក្យរបៀបអន្ទះអន្ទែងចង់ដឹងចម្លើយបន្ទាន់។ ឧត្តរាយកដៃច្របាច់ចូលគ្នា នេត្រាសម្លឹងនាយអាយ បបូរមាត់ញញឹមពព្រាយ ហាក់កំពុងវល់ក្នុងពិភពស្រមៃ ទើបតបវិញ៖

«គឺទេពអក្សររបស់គ្នាមកយកទៅបាត់ហើយ។»

«ទេពអក្សរណា ឯងនិយាយឱ្យច្បាស់មកមើល៍។»

បូព៌ានៅតែសង្ខុញសួរចង់ដឹង។ ទឹកមុខភាំងៗរបស់គេបញ្ជាក់គ្រប់យ៉ាងថាគេខ្វល់នឹងសៀវភៅសរសេរដៃនោះប៉ុណ្ណា។ ឧត្តរាពន្លែងបាតដៃចេញពីគ្នា យកដៃម្ខាងដាក់ក្នុងហោប៉ៅបង្កើនភាពសង្ហារបស់ខ្លួន ទើបសួរបកទៅសម្លាញ់វិញ៖

«វាថីឯង? ដូចជាចង់ដឹងម្ល៉េះ? ធម្មតាឯងមិនដែលខ្វល់រឿងស្រីទេ។»

«គ្នាមិនបានខ្វល់រឿងស្រីទេ គឺគ្នាខ្វល់នឹងសៀវភៅនោះទេតើ។»

«តែអ្នកដែលយកសៀវភៅនោះទៅគឺជាស្រី ហើយក៏ជាម្ចាស់សៀវភៅនោះផងដែរ។ បែបនេះឯងនៅបដិសេធថាមិនខ្វល់ពីស្រីទៀត?»

«និរតី?»

បូព៌ាឧទានឡើង។ គេចងចាំច្បាស់ណាស់បើទោះជាមុននោះគេបានត្រឹមតែឃើញឈ្មោះនេះក្នុងសៀវភៅមួយភ្លែតក៏ដោយ។ វាហាក់ដូចជាគេបានលួចឆ្លាក់ឈ្មោះ «និរតី» ទុកក្នុងបេះដូងគេរួចស្រេចទៅហើយ។

«ឯងស្គាល់ឈ្មោះនាងដែរ? នាងជានារីក្នុងរូបថតដែលឯងប្រាប់គ្នានោះ។ គ្នាប្រាប់ទៅចុះ មុននេះនាងមកទីនេះ។ ចួបនាងផ្ទាល់ គ្នាស្ទើរគាំង ព្រលឹងហោះដល់ឋានសួគ៌ទៅហើយ។ សម្រស់នាងស្អាតជាងក្នុងរូបថតមួយរយដង។»

«នារីពាក់អាវពណ៌ផ្កាឈូក ចងផ្កាចម្ប៉ានៅសក់ដើរចេញមុននេះមែនទេ?»

«ហ្នឹង! ឯងបានឃើញនាងដែរ? ឃើញអត់ នាងស្អាតជាងអ្វីដែលគ្នារៀបរាប់ឆ្ងាយណាស់។ ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ គ្នានឹងយកអីវ៉ាន់មកជូនទីនេះរាល់អាទិត្យ។ បេសកកម្មថ្មីរបស់គ្នាគឺតាមយកបេះដូងនាងឱ្យបាន។»

បូព៌ាស្រាប់តែស្ងាត់មាត់ឈប់សួរដេញដោលទៀត។ ខណៈនេះខួរក្បាលគេបានបញ្ចេញបទបញ្ជាឱ្យកែវភ្នែកទាំងគូបកទៅមើលពីកាយវិការល្វតល្វន់របស់នារីម្នាក់ដែលជួយរើសសៀវភៅឱ្យគេមុននេះ។

ត្រចៀកទាំងគូរបស់គេក៏ងាកទៅស្តាប់សូរសំនៀងស្រួយស្រេះរបស់នាងដែលស្តីឌឺដងដាក់កំលោះ។ ក្នុងដួងចិត្តគេហាក់ចាប់ផ្តើមស្តាយក្រោយដែលមិនបានបង្កើតពាក្យសន្ទនាជាមួយនាងឱ្យបានស្គាល់គ្នាសោះ។ គេបែរជាទោម្នេញចំពោះខ្លួនឯងដែលអនុញ្ញាតឱ្យភាពអៀនខ្មាសដឹកមុខ មិនហ៊ានចរចាសម្តីនឹងនារី។

ឧត្តរាមិនឮសម្លាញ់ខ្លួនតបវិញ គេចាប់និយាយបន្ត ៖

«ឯងដឹងអ្ហេស? មុននេះពេលនាងដើរចូលមក គ្នាកំពុងអង្អែលថ្ពាល់ដ៏ក្រពុំលើរូបថតនាង។ សំណាងដែរដែលគ្នារហ័សដៃទាន់ កុំអីមិនដឹងជាត្រូវខ្មាសនាងប៉ុណ្ណាទេ។»

«ឯងស្រឡាញ់នាងមែនទែន?»

បូព៌ាសួរឡើងដោយសង្កត់សំឡេងហាក់ចង់បង្ហាញពីកង្វល់អ្វីមួយ។ ដោយគេស្គាល់ច្បាស់ថាមិត្តសម្លាញ់របស់គេប្រកាន់ចរិតព្រាននារីកន្លងមក។ គេដើរចាប់ចិត្តប្រតិព័ទ្ធលើនារីគ្រប់ទិសទីឱ្យតែជាស្រីស្អាត។ ដល់តែឮថាសម្លាញ់ជាព្រាននារីម្នាក់នេះមកចាប់ចិត្តលើនិរតីទៀត គេខ្វល់ក្នុងចិត្តជាខ្លាំង។

«នាងស្អាតបែបនេះ បើគ្នាមិនស្រឡាញ់មានតែភ្លើ។ គ្នាមិនមែនចិត្តព្រះដូចឯងទេវើយ។ តស់! បើយកអីវ៉ាន់មកទុកទីនេះអស់ហើយ យើងគួរចេញទៅក្រៅវិញ។ គ្នាប្រញាប់ទៅឆ្វែលរកអ្នកគ្រូក្រមុំរូបស្រស់នោះផង។»

បញ្ចប់ប្រយោគរបស់ខ្លួនសឹងមិនទាន់ គេដើររ៉ុយទៅមាត់ទ្វារ។ ដើរបណ្តើរ គេយកដៃវែកភ្លីសក់បណ្តើរ មានទាំងទាញអាវឱ្យត្រង់បំបាត់ផ្នត់ផង។ ឧត្ដរាហាក់ចង់រក្សាភាពសង្ហារបស់ខ្លួនឱ្យជាប់លាប់ដើម្បីទាក់ទាញកែវភ្នែកកញ្ញា។

«ឱ! អ្នកគ្រូក្រមុំៗៗ ខ្ញុំសូមជម្រាបសួរ! អ្នកគ្រូល្អម្ល៉េះ…»

គេបង្ហើរសំនៀងទាំងញញឹមពព្រាយ។ ឯបូព៌ាវិញ ឈរភ្លឹកភាំងអារម្មណ៍។ មិនមែនគេភ្លឹកនឹងសំនៀងដ៏ពិបាកស្តាប់របស់សម្លាញ់គេទេ តែកំពុងខ្វល់ពីរឿងម្យ៉ាង។ មែនទែនទៅ គេក៏មិនសូវយល់ពីខ្លួនឯងដែរ ដឹងត្រឹមថាខ្លួនគេមិនសប្បាយចិត្តសោះ។

រឿងដែលឧត្តរាដើរញ៉ែស្រីគឺជារឿងធម្មតាទៅហើយ គេក៏មិនដែលទៅខ្វាយខ្វល់ឈឺឆ្អាលអីដែរ។ តែពេលនេះ បេះដូងគេបែរជានៅមិនស្រណុក។ វាស្រែកប្រាប់ថា មានអ្វីមួយកំពុងរំខានខ្លាំងណាស់។

នៅកាច់ជ្រុងនៃបរិវេណមណ្ឌល មានកូនរោងប្រក់ស្បូវមួយមានទោងយោលសម្រាប់អង្គុយលេង។ នៅព័ទ្ធជុំវិញរោង មានផ្កាឈូករ័ត្នរាប់សិបដើមដែលមានផ្ការីកផូរផង់បែរភ័ក្រ្តចំទៅរកដុំព្រះអគ្គីដូចមិនញញើតនឹងកម្តៅសោះ។

សំឡេងខ្សែទោងកកិតនឹងសសររោងឮសូរង៉ឺតង៉តឥតដាច់។ និរតីអង្គុយលើទោង សណ្តូកជើងចុះក្រោមផ្អឹបនឹងដីដើម្បីពឹងកម្លាំងយោល ឯដៃបើកទំព័រសៀវភៅថ្នមៗបំណងសរសេរសាច់រឿងបន្ត។ បើកបានបួនប្រាំទំព័រ នាងគ្រលៀសភ្នែកបន្តិចមើលទៅក្រុមសត្វស្រមោចក្រហមដែលកំពុងវារឡើងសសររោងយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ ពួកវាបើហ៊ានតែរបូតជើងបន្តិច ហើយធ្លាក់ចុះផុតពីម្លប់ ប្រាកដជាត្រូវស្លាប់ខ្លួននឹងកម្តៅថ្ងៃដ៏ក្តៅមិនខាន។

«ចុះអ្នកណាមកសរសេរអីនៅទីនេះ?»

នាងលាន់មាត់ក្រោយដកភ្នែកពីហ្វូងស្រមោចក្រឡេកមកមើលសៀវភៅវិញ។ នារីចងចិញ្ចើមតឹងផ្អឹស បញ្ចេញទឹកមុខឆ្ងល់។

#ជោះជង្គង់ម្តេចជាំបេះដូង

(ចង្វាក់រាំវង់)

១. (ប) ចួបកញ្ញារូបល្អ អើយ ទាស់តែចិត្តអាក្រក់

(ស) នែ! កុំស្តីកុហក បងកុំស្តីកុហក ខ្ញុំចិត្តអាក្រក់ត្រង់ណា?

(ប) ត្រង់ធ្វើបាបបេះដូង អើយ បងឱ្យរបួសឈឺផ្សា

(ស) របួសពីពេលណា អូនធ្វើបាបកាលណា មេត្តាឆ្លើយឱ្យចំ។

២. (ប) ម្តេចអូននៅធ្វើពើ អើយ ឬគិតថាបងបន្លំ?

រឿងដែលកែវមាសម៉ុម ធ្វើបាបបេះដូងខ្ញុំ ពីម្សិលនោះឆោមស្រស់

(ស) ម្សិលយើងលេងអង្គញ់ អើយ អូនបោះឈ្នះកំលោះ

តែអូនជោះជង្គង់សោះ អូនជោះជង្គង់សោះ ម្តេចជាំដល់បេះដូង?

៣. (ប) បើអូនមិនជឿបង អើយ បងឱ្យអូនស្ទាបទ្រូង

អាចវាស់កម្តៅបេះដូង ស្ទង់កម្តៅបេះដូង ថាជាំមែនឬអត់?

(ស) ប្រុសពូកែសម្តី អើយ លេបខាយមិនចេះហត់

ប្រយ័ត្ននាំទៅស្បថ តិចអូននាំទៅស្បថ ឱ្យបងខ្មាសគេម្តង។

៤. (ប) បងស្បថជូនក៏បាន អើយ តែស្បថឱ្យអូនស័្មគ្របង

(ស) និយាយខុសទំនង បងស្តីខុសទំនង គិតថាសមឬថ្លៃ?

(ប) មកពីបងស្រលាញ់ អើយ ស្រលាញ់ស្រស់ចរណៃ

(ស) ចាំបោះអង្គញ់ឈ្នះស្រី បើបងបោះឈ្នះស្រី ក្រែងស្រីទន់ចិត្តខ្លះ។

#ពោល: (ប) បានៗ ចាំមើលតែបងបោះឈ្នះហើយ អូននៅតែប្រកែក ដឹងគ្នាមិនខាន

(ស) បោះឱ្យឈ្នះគេសិនទៅ

«ចម្រៀងល្អ ពិតជាចម្រៀងល្អណាស់។ ដ្បិតតែខ្ញុំល្ងង់ មិនចេះសរសេរចម្រៀង តែក៏នៅរំភើបខ្លាំងក្រោយពេលអាន។ បទចម្រៀងចង្វាក់ប្រជាប្រិយខ្មែរស័ក្តិសមឥតខ្ចោះនឹងបរិយាកាសនៃសាច់រឿង។ ទឹកដៃរំលេចចេញនូវការផ្ដោះផ្ដងលេបខាយឌឺដងរវាងតួប្រុសតួស្រី ស្ដាប់ទៅក្និកក្នក់គួរឱ្យក្នាញ់។ ទឹកដៃបែបនេះទើបសមទៅនឹងទេពកោសល្យតួប្រុសជាអ្នកចម្រៀងល្បី។

អ្នកណា? អ្នកណាមកសរសេរចម្រៀងនេះក្នុងសៀវភៅខ្ញុំទាំងខ្ញុំមិនដឹងខ្លួនសោះ?»

នាងក្រឡេកភ្នែកមើលជុំវិញហាក់ចង់ស្វែងរកម្ចាស់សំណេរ។ គ្មានឃើញនរណាទេ ឃើញតែពូសន្តិសុខកំពុងកាន់ទុយោទឹកស្រោចសួនច្បារនៅខាងមុខឃ្លាំង។

«ឬមួយក៏ម្នាក់ឈ្មោះ ឧត្តរា ដែលខ្ញុំទើបចួបនៅឃ្លាំងអម្បាញ់មិញ? អាចដែរ ព្រោះខ្ញុំភ្លេចសៀវភៅនៅទីនោះ ហើយក៏មានតែគេម្នាក់នៅទីនោះដែរ។»

ស្នាមញញឹមរត់ត្របាញ់ពេញវង់ភ័ក្រ្តនារីដោយមិនដឹងខ្លួន។ នាងចាប់អានទំនុកច្រៀងម្តងហើយម្តងទៀតដោយកិរិយារំភើបត្រេកអរ។ បេះដូងស្រីក៏ផ្តើមលោតញាប់ខុសប្រក្រតី។ នាងដឹងខ្លួនថា ពីដើមឡើយមក នាងតែងមានទំនោរចិត្តទៅរកកវី ដោយហេតុផល នាងស្ងើចសរសើរទឹកដៃតែងចម្រៀងរបស់ពួកគេ។ ម្យ៉ាងនាងខ្លួនឯងមិនមានទេពកោសល្យសោះខាងហ្នឹង ទើបធ្វើឱ្យទឹកចិត្តគោរពកោតសរសើរអ្នកកវីមានខ្លាំងក្លាឡើង។

កំពុងលង់នឹងការគិត សំឡេងបញ្ឆេះឡាននៅកែងអគារលាន់ឮមករំខានអារម្មណ៍នាង។ នាងក្រឡេកទៅរកទិសដៅសំឡេងទាំងមុខមិនស្រស់។

«គេចាកចេញ? ខ្ញុំនេះគួរបញ្ជក់គេឱ្យច្បាស់សិនទេ?»

នាងយកបាតដៃទាំងពីរច្របាច់ចូលគ្នា ភ្នែកបន្តសម្លឹងទៅកែងអគារមិនដាច់។

«មិនដឹងថាគេមកទីនេះវិញទៀតដែរទេ? បើគេមក ខ្ញុំអាចសួរបញ្ជាក់ពេលក្រោយក៏បាន។ តែបើគេមិនមក ខ្ញុំប្រាកដជាគ្មានថ្ងៃដឹងថា គេជាម្ចាស់ចម្រៀងក្នុងសៀវភៅខ្ញុំនេះឬមិនមែន។»

ហ៊ឹម…នារីដកដង្ហើមធំបន្ធូរភាពតានតឹងក្នុងចិត្ត។ ដ្បិតតែបេះដូងនាងកំពុងរារែកថាគួរទៅចួបគេឬយ៉ាងណា តែជំហានជើងនាងហាក់មានចម្លើយច្បាស់។ វាកំពុងបញ្ជាខ្លួននាងឱ្យក្រោកពីទោងហើយដើរទៅរកគេ។

«គេជាអ្នកសរសេរ គេមិនទាំងរំភើបអីបន្តិចផង។ មើលចុះ គេធ្វើដូចគ្មានរឿងអី។ មិនសូម្បីបង្ហាញខ្លួនទទួលខុសត្រូវទង្វើខ្លូនឯង។ ហើយខ្ញុំនេះ គេមកសរសេរអីផ្តេសផ្តាសដាក់សៀវភៅហើយ នៅធ្វើខ្លួនឥតអៀនខ្មាសដើរទៅរកគេមុនទៀត។»

នាងក្រមុំបន្ទោសខ្លួនឯងមិនដាច់ តែការបន្ទោសនេះនៅមិនអាចឃាត់ជំហាននាងឱ្យឈប់បានទេ។ កំពុងដើរភ្លេចខ្លួន ស្រាប់តែនាងត្រូវមកចួបវាក់អឺនឹងឧត្តរាដែលកំពុងឈរយកដៃវែកភ្លីសក់នៅកាច់ជ្រុងអគារ រង់ចាំឡានសម្លាញ់គេមកទទួល។

«អ្នកគ្រូ!»

«លោក!»

កំលោះក្រមុំឧទានឡើងដំណាលគ្នា។ ឈរញញឹមអឹមអៀនដាក់គ្នាមួយភ្លែត ទើបឧត្តរាចាប់ផ្តើមកិច្ចសន្ទនាមុន៖

«មុននេះខ្ញុំខំរកអ្នកគ្រូពេញមណ្ឌលតែរកមិនឃើញ។ បើកុំតែអ្នកគ្រូមករកខ្ញុំវិញ កុំអីខ្ញុំមិនបាននិយាយពាក្យលាដាក់អ្នកគ្រូទេ។»

ពណ៌ក្រហមប្រឿងៗចាប់ផ្តើមលេចចេញលើថ្ពាល់ស្រស់ស្រីកាលបើត្រូវសម្តីរបស់កំលោះនាយអាយថានាងមករកគេមុន។

«អ្នកណាថាខ្ញុំមករកលោក? ខ្ញុំដើរកាត់ទីនេះដោយចៃដន្យទេតើ។»

ឧត្តរាមិនបានតបវិញភ្លាមៗទេ តែគេបង្ហើរសំណើចតិចៗធ្វើឱ្យពណ៌ក្រហមលើថ្ពាល់កញ្ញាកាន់តែឃើញច្បាស់។

«ចួបចៃដន្យក៏បាន។ តាមពិតទៅ ខ្ញុំមានពាក្យពេចន៍រយពាន់ចង់សារសព្ទប្រាប់អ្នកគ្រូ។ តែពេលវេលាមិនអំណោយផល ព្រោះសម្លាញ់ខ្ញុំគេមានធុរៈបន្ទាន់។»

ពួកគេទាំងពីរក៏ក្រឡេកមើលទៅរថយន្តដែលបរមកដល់ល្មម ព្រមទាំងមានចុចស៊ីផ្លេតេតៗជាសញ្ញាតឿនឧត្តរាឱ្យប្រញាប់ឡើងឡាន។ កំលោះក៏ចាប់បន្តសម្តី៖

«ស្តាយណាស់ដែលខ្ញុំមិនមានពេលរៀបរាប់ពាក្យក្នុងចិត្ត បានត្រឹមតែសារសព្ទប្រាប់បេះដូងខ្លួនឯង។»

បូព៌ាចុចស៊ីផ្លេម្តងទៀតជាការតឿនលើកទីពីរ។ គេអង្គុយមិនស្រណុកដូចមានដង្កូវរុកខ្លួន ភ្នែកគេតាមដានឧត្តរានិងនិរតីជាប់។ ទឹកមុខគេក្រញូវគ្មានជាតិគ្មានជៅអីបន្តិច។ នេះបើមានអ្នកណាមើលឃើញពីទឹកមុខនេះវិញ ប្រាកដជាគិតថា បូព៌ាកំពុងប្រចណ្ឌនឹងនិរតី។ ប្លែកណាស់ គេចេះប្រចណ្ឌនឹងអ្នកដទៃដែលមិនត្រូវជាអ្វីនឹងខ្លួនឯងកើតដែរ។

«លោកជាអ្នកសរសេរចម្រៀងមែនទេ?»

និរតីសួរទាំងកំបុតខ្លីដ្បិតអីនារីនៅអៀនប្រៀនច្រើន។

«បាទ! គឺខ្ញុំជាអ្នកសរសេរ។ ខុសត្រូវអីកុំប្រកាន់ណា។ ខ្ញុំខំប្រិតប្រៀងអស់ពីបេះដូងបេះត្នោតហើយ។ ធ្វើម្ដេចសរសេរបានតែប៉ុណ្ណឹង។»

ឧត្តរារហ័សទទួលស្គាល់ភ្លាមៗ ដោយគេយល់ច្រឡំថា និរតីសម្តៅទៅលើឃ្លាចម្រៀងដែលគេបានសរសេរនៅលើខ្នងរូបថតនាង។

«មិនអីទេ! អ៊ីចឹងខ្ញុំទៅហើយណា មិនរំខានលោកទៀតទេ។»

សំឡេងស៊ីផ្លេឡានរបស់បូព៌ាបន្លឺមកជាលើកទីបី។ និរតីប្រញាប់ដើរចេញដោយបន្សល់នៅស្នាមញញឹមចុងមាត់ដ៏ទាក់ទាញ។ ស្នាមញញឹមនេះមានអំណាចពិសេសមកបង្កកបេះដូងឧត្តរាឱ្យនៅស្ងៀមទ្រឹងមួយគ្រា។

«ហើយឯងក៏ស៊ីផ្លេអីស៊ីផ្លេម្ល៉េះ រកតែគ្នានិយាយពាក្យក្នុងចិត្តមិនទាន់?»

គេរអ៊ូទៅសម្លាញ់គេ ក្រោយពីឈរភ្លឹកនឹងស្នាមញញឹមនិរតីមួយស្របក់។ បូព៌ាមិនតបឡើយ។ គេនៅរក្សាមុខធ្មួងដដែល។ ឧត្តរាបើកទ្វារឡានចូលអង្គុយទាំងអារម្មណ៍ហាក់នៅរវើររាយនឹងកិច្ចសន្ទនារវាងគេនិងអ្នកគ្រូក្រមុំមុននេះ។

រថយន្តចាប់ផ្តើមវិលកង់ បរចេញទៅក្រៅកាត់ខ្លោងទ្វារមណ្ឌលដែលមានទង់ជាតិកម្ពុជាបក់រវិចៗតាមបញ្ជារបស់ព្រះពាយ។ ទឹកមុខរបស់អ្នកបើកបរនៅតែក្រញូវមិនបាត់។

មានភាគបន្ត…