រឿង៖ ស៊ុនអ៊ូខុង វគ្គព្រះនាងផ្លិតដែក

Bo Bo — Tue, 28 Jan 2025 13:03:00 +0000

នៅពេលដែលព្រះគ្រូថាំងចេងនិងសិស្សទាំងបីបានមកដល់តំបន់ភ្នំភ្លើង ដែលជាជាទីឆេះខ្លោចយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ គ្រប់យ៉ាងក៏បិទផ្លូវគ្រូនិងសិស្សមិនឱ្យបន្តទៅមុខបាន។

ក្តីសង្ឃឹមតែមួយគត់ដើម្បីពន្លត់គំនរភ្នំភ្លើង គឺមានតែត្រូវទៅសុំខ្ចីយកផ្លិតទិព្វមួយពីព្រះនាងផ្លិតដែកជាភរិយាបិសាចគោ ដែលផ្លិតនោះមានអនុភាពអាចពន្លត់ភ្នំភ្លើងទេព្តានេះបាន។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឧបសគ្គគឺព្រះនាងនៅមានការអាក់អន់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំងចំពោះជីវិតទ្រង់ដែលមានស្វាមីក្បត់ចិត្ត ទៅផិតជាមួយនាងកញ្ជ្រោង ដូច្នេះការមកសុំជំនួយរបស់ ស៊ុន អ៊ូខុង គឺមិនអាចទទួលផលឡើយ។ គេថែមទាំងទទួលបានពាក្យបដិសេធមិនជួបមិនផ្តល់ជំនួយណាមួយទាំងអស់។

នៅក្នុងរូងភ្នំដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់នាង ដែលខ្ពស់ស្រឡះពីលើចង្កេះភ្នំ ព្រះនាងផ្លិតដែក អង្គុយជាមួយទារុណកម្មផ្លូវចិត្តដោយទុក្ខសោកយ៉ាងឯកោ។ សមាធិច្រើនខែមកនេះ មិនអាចរំងាប់រវាងកំហឹងដែលនាងមានអារម្មណ៍ថាប្តីលែងមិនស្មោះត្រង់ គឺធំធេងពិបាកនឹងពន្លត់។

ស្តេចបិសាចគោនិងតួនាទីជាអ្នកការពារទឹកដីនេះកំពុងតែបំផ្លាញអត្ថន័យ អាពាហ៍ពិពាហ៍មួយដែលពោរពេញទៅដោយពាក្យសន្យាស្នេហាតែក្រោយមក បានក្លាយជាភាពជូរចត់ដ៏យូរអង្វែង។

ស្តេចគោបានបាត់ទៅចោលនាងបន្សល់ទុកនូវស្លាកស្នាមផ្លូវចិត្ត ហើយមោទនភាពរបស់នាងបានបញ្ចប់ពីលោកានេះ ធ្វើឱ្យទេពធីតាដែលធ្លាប់តែមានអំណាចយ៉ាងខ្លាំងក្លា ពេលនេះនាងមានអារម្មណ៍ថា គ្រប់យ៉ាងគ្រាន់តែជានិមិត្តរូបនៃមហិច្ឆតារបស់ស្វាមីនាងប៉ុណ្ណោះ។

នៅពេលដែលគ្រូសិស្សរបស់ស្តេចស្វាស្មើមេឃ ស៊ុន អ៊ូខុង មកដល់ ការទាមទារសុំការគាំទ្របានញ៉ាំងឱ្យកំហឹងរបស់នាងបានផ្ទុះឡើងជាថ្មី។ សម្រាប់នាង អ៊ូខុង គឺធ្លាប់មានបញ្ហានឹងស្តេចគោ ដូច្នេះវត្តមានអ៊ូខុងតំណាងមកនូវភាពវឹកវរ ថែមទាំងជាការរំខាន ដែលរំឭកឡើងពីបុរសសែនសំខាន់ម្នាក់កំពុងធ្វើឱ្យនាងខូចចិត្ត។ ការប្រឈមមុខដាក់គ្នារវាងនាងនិងស៊ុនអ៊ូខុង ពេលនេះគឺអាចថា មានគ្រោះច្រើនជាងលាភ តែស្តេចស្វាដើរបន្តចូលទៅជិតដោយក្លាហានញញឹមរាក់ទាក់ធម្មតា។

«អ្នកបង! សូមប្រគល់កង្ហាមកចុះ ខ្ញុំនឹងជួយសម្រាលអ្នកបងចេញពីបញ្ហាទាំងអស់!»

ភ្នែករបស់ព្រះនាងបានរួមតូចដោយមន្ទិលហើយសួរបក៖

«បញ្ហា? ឯងមិនយល់ទេថា ខ្លួនឯងជាអ្នកបង្កបញ្ហា! ទី១ ឯងបានឈ្លោះបង្អាប់ប្តីខ្ញុំ! ហើយឥឡូវនេះឯងចូលឈ្លានពានអាណាចក្រខ្ញុំ ដូចជាខ្ញុំជំពាក់អ្វីឯង?»

អ៊ូខុងញញឹម៖

«អ្នកបង អ៊ូខុងមកលើកនេះមិនមែនអំពីអ្នកបងឬប្តីរបស់អ្នកបងទេ តែ….ជាដំណើររបស់អ្នកបរិសុទ្ធ គឺព្រះគ្រូថាំងចេង ដែលត្រូវទៅចម្លងធម៌នៅទិសខាងលិច! ឥឡូវនេះភ្នំភ្លើងក្តីក្រៃណាមួយ បានរាំងផ្លូវលោកគ្រូខ្ញុំ សូមអ្នកបងមេត្តាចិត្ត ឱ្យកង្ហារឱ្យខ្ញុំខ្ចី បានបក់ពន្លត់វាហោង!»

ឮហើយព្រះនាងផ្លិតដែកក៏សើចចំអកយ៉ាងត្រជាក់៖

«ណ្ហើយអ៊ូខុង! តើឯងគិតថា ខ្ញុំគ្រាន់តែជាបិសាចធម្មតាៗ ដែលត្រូវអ្នកណាមករកអីក៏ចេញទៅវិញបានតាមចិត្ត? ឯងមើលស្រាលខ្ញុំ?»

ខ្យល់បក់បោកឡើងយ៉ាងរំជួយ ជាមួយនឹងកម្លាំងនៃការប្រយុទ្ធរវាងពួកគេ ញ៉ាំងឱ្យគំនួចខ្យល់និងផ្កាភ្លើងវិលត្រសុំរុំជុំវិញអ៊ូខុងនិងស្ត្រីផ្លិតដែក។

នៅក្រោមកំហឹងរបស់នាង ផ្លិតបញ្ចេញអានុភាពរឹតតែធ្ងន់ ស្ទើរតែអ៊ូខុងមិនអាចការពារខ្លួនឯងបាន នៅក្រោមការតស៊ូជាមួយកម្លាំងខ្យល់បោកកម្ចាយនោះ។

ដោយឆ្លាតវៃ ស្វាមិនអាចសំងំប្រយុទ្ធបែបនេះយូរទៀតឡើយ គេបានដកថយមកឆ្ងាយហើយរៀបកលឧបាយវិញ។ ល្ងាចបន្តិច ស្វាបានបន្លំប្រែកាឡាខ្លួនធ្វើជាបិសាចគោដ៏ខ្លាំងពូកែត្រូវជាស្វាមីព្រះនាងផ្លិតដែក ហើយដើរចូលមកប្រសាទចង្កេះភ្នំដោយឱ្យសំឡេងពីចម្ងាយមក។

ម្ចាស់ក្សត្រីអង្គុយលើបល្ល័ង្ករបស់នាង ជាមួយបេះដូងទន់ខ្សោយនៃមនោសញ្ចេតនា។ កម្តៅភ្នំភ្លើងគឺគ្មានអ្វីប្រៀបធៀបបានឬសំខាន់ទៅនឹងភ្លើងនៃកំហឹងរបស់ស្នេហាមួយនេះទេ។ គំនិតរបស់នាងបានរសាត់ទៅរកអតីតកាលជាយូរយារណាស់មកហើយ មុនពេលស្តេចបិសាចគោ បានក្បត់នាងទៅរកស្រីផ្សេង។ ភាពកក់ក្ដៅនៃការឱបរឹត ដែលបន្សល់ទុក ភ្នែករបស់ស្តេចគោមានពន្លឺស្នេហាពេញដោយខ្សឹបសន្យាផ្អែមល្ហែមដាក់នាង។ កាលនោះ គាត់គឺជាពិភពលោករបស់នាង ជាដៃគូរបស់នាង និងជាអ្នកការពារនាង។ នាងគិតថា នាងនិងស្វាមីមិនអាចបែកចេញពីគ្នាបានជាមួយ ស្នេហាអស់កល្បមួយ។ តែពេលបុរសនោះបានបោះបង់ចោលរាល់ពាក្យពេចន៍សន្យា ទុកឱ្យនាងប្រឈមមុខនឹងពិភពលោកយ៉ាងឯកាតែម្នាក់ឯង គ្រប់យ៉ាងក្លាយជាការចងអាឃាត។

កាលពីវ័យជំទង់ស្តេចគោនិងនាងផ្លិតដែក មានរយៈពេលកសាងមនោសញ្ចេតនាស្នេហាយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ មានតំណាលថា ស្តេចគោបានប្រដេញតាមស្រលាញ់នាង ដោយចំណង់ចំណូលចិត្តដែលមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបាន ហើយស្បថសច្ចាសន្យាឱ្យនាងនូវជីវិតដ៏អស្ចារ្យនិងកិច្ចការពារជារៀងរហូត។

គាត់បានផ្តល់អំណោយដល់នាងនូវផ្លិតទិព្វមួយជានិមិត្តរូបនៃការលះបង់ឥតងាករេ ដែលជាវត្ថុបុរាណវេទមន្តតំណាងឱ្យភាពរឹងមាំនិងភាពស្រស់ស្អាតក្នុងត្រកូលខ្លួន។

ពួកគេបានរួមគ្នាសាងសង់បន្ទាយនាចង្កេះភ្នំដោយស្រមៃថាវាជាជម្រកនៃ សេចក្តីស្រលាញ់អស់កល្ប ទៅនៅឆ្ងាយពីភាពវឹកវរនៃពិភពលោក។

ស្តេចនេះបានសាងសងកំណាព្យនឹងនាងថា៖

«ម្ចាស់ផ្លិតទិព្វរបស់ខ្ញុំ គ្មានព្យុះឬភ្លើងណាអាចប៉ះពាល់ស្នេហាពួកយើងបានទេ។ ភ្នំនេះនឹងក្លាយជានគររបស់យើង ហើយអូនជាមហាក្សត្រីរបស់បងនិងនៅក្បែរបងជារៀងរហូត!»

ប្តីប្រពន្ធនេះបានរួមដំណើរផ្សងព្រេងជាមួយគ្នាឆ្លងកាត់ឧបសគ្គជាច្រើនក្នុងអំឡុងពេលដំបូងៗនៃការកសាងនគរពួកគេ។ ពួកគេបានប្រយុទ្ធ ប្រឈមមុខនឹងអារក្ខ ព្រះ រាប់មិនអស់ទម្រាំកសាងអ្វីៗយ៉ាងរឹងមាំជាមួយគ្នា។

ព្រះនាងផ្លិតដែក ត្រូវបានគេកោតសរសើរចំពោះប្រាជ្ញាដ៏មុតស្រួច និងជំនាញប្រយុទ្ធដ៏កាចសាហាវរបស់នាង ខណៈដែលស្តេចគោគឺជាអ្នកការពារ មានកម្លាំងពិបាករក។

នៅពេលដែលកូនប្រុសរបស់ពួកគេ ឈ្មោះកុមារក្រហម បានចាប់កំណើតមកក៏ជាពេលវេលាដ៏រីករាយនិងមោទនភាពសម្រាប់គ្រួសារនេះ។

ស្តេចគោធ្លាប់នៅជាឪពុកល្អ ចំណាយពេលរាប់ថ្ងៃជាមួយគ្នាយ៉ាងមានសុភមង្គល សើច សប្បាយ និងបង្ហាត់បង្រៀនកូនប្រុសជាមួយបុគ្គលិកលក្ខណៈដ៏រឹងមាំ កោងកាចដូចឪពុកម្តាយបេះបិទ។

អ្នកទីបីដែលចូលមកក្នុងជីវិតរបស់គូនេះ មានឈ្មោះថា ព្រះនាងមុខគជ់ ដែលជាបិសាចចចកញីដ៏ក្មេងនិងស្រស់ស្អាត។ នាងនោះជាបិសាចដែលទន់មាយាហើយមានល្បិចកល មហិច្ឆតា ចេះប្រើសម្រស់និងភាពទាក់ទាញជាដើមទុន ។ នាងតែងតែប្រើសិល្ប៍វិធី កោតសរសើរ និងគោរពស្តេចគោ ដែលអំនួតខ្លាំង។ ផ្ទុយពីភាពត្រជាក់ និងកំហឹងត្រង់ៗរបស់ម្ចាស់ក្សត្រីផ្លិតដែក បិសាចគោមិនអាចបំភ្លេចស្រីកំណាន់បានឡើយ។

ងាកមកការពិតបច្ចុប្បន្នវិញ ព្រះនាងផ្លិតដែក ធ្លាប់ជាទេពធីតាមានសុភមង្គល មានស្វាមីនៅក្បែរ មានអំណាច ប៉ុន្តែឥឡូវនាងមានអារម្មណ៍ថា ជាប់ផុងទៅក្នុងការឈឺចាប់ដែលប្រាថ្នាចង់បានអ្វីមួយបែរជាមិនគាប់ចិត្តប៉ង។

«ប្រពន្ធបងអើយ!»

ក្នុងអ័ព្ទនៃគំនិត នាងក៏បានផ្ចង់ឮសូរសំឡេង….មាននរណាម្នាក់កំពុងខិតមកជិត។ ភ្នែករបស់នាងសម្លឹងឆ្ពោះទៅច្រកចូល ដោយរំពឹងថា នឹងឃើញប្តីបិសាចគោរបស់នាងដែលទៅចោលទីនេះជាយូរណាស់មកហើយ។

ប្រហែលជាអាចថា គេវិលមកនេះ មកបន្តការឈ្លោះប្រកែកគ្នាមិនចេះចប់ តែក៏គ្រាន់បើជាងចិត្តដែលនឹករឭកមិនដែលដឹងសុខទុក្ខដែររ។

«អ្ហេអូនសម្លាញ់!»

ព្រះនាងផ្លិតដែកត្រូវស្ទុះក្រោក ពោរពេញទៅដោយចិត្តផ្អើល។

«បងមកដល់ហើយ! បងមកមែន! មើលចុះ»

ពាក្យដ្បិតតែរលូននិងមានមន្តស្នេហ៍ តែពេលមើលយូរៗ របៀបដែលបុរសនេះសម្លឹងមករកនាង ដោយពន្លឺដែលធ្លាប់ស្គាល់…..តែមិនមែនជាស្វាមីនាងឡើយ។

អ៊ូខុងអាចក្លែងរូបកាយតែពន្លឺភ្នែកស្នេហា អ៊ូខុងមិនចេះក្លែងឡើង ហើយក៏មិនងាយដែរ។

ចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ថា…ត្រូវហើយ…សំឡេង តួអង្គកាយ និងកាយវិការដូចគ្មានចន្លោះ ចុះម្តេច របៀបដែលគាត់ធ្វើចលនា…មិនដូចស្ដេចបិសាចគោពីមុន? តើនេះមកពីពេលវេលាបានជាមនុស្សកែប្រែពិតទេ?

ព្រះនាងផ្លិតដែក មានអារម្មណ៍កក់ក្ដៅយ៉ាងចម្លែកចូលមកសន្ធំក្នុងទ្រូងឯកោ លាយឡំនឹងភាពច្របូកច្របល់នូវសំណួរមិនឈប់ឈរថា តើអាចទេ? តើអាចជាប្តីមកវិញពេលនេះពិតមែនឬ ម្តេចចួនម៉្លេះ?

«អ្នកណានេះ?»

នាងនិយាយដោយបោះជំហានប្រុងប្រយ័ត្នយឺតៗឆ្ពោះទៅ ប៉ុន្តែមុននឹងនាងសង្ស័យបាន ស៊ុន អ៊ូខុង ឆ្លៀតយកឱកាសនៅសល់នេះដកដង្ហើមធំ រំកិលខ្លួនប្រាណនិងឥរិយាបថបន្តិច។

«អូ ភរិយាខ្ញុំលែងស្គាល់ខ្ញុំហើយ? ព្រះនាងដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ខ្ញុំ!»

ម្ចាស់ក្សត្រីប្រហែលជាចាប់អារម្មណ៍ឃើញថាស្វាមីមិនដែលនិយាយបែបនេះ ក្នុងរបៀបនេះទេពីមុនមក។

ភ្លាមៗនោះ នាងសសៀរចូលជិតផ្ទៀង ភ្នែករបស់នាងរួមតូចៗដោយផ្តោតពិនិត្យទាំងសង្ស័យឡើងៗ។ សំឡេងពេលនេះក្តី គឺស្ទើរតែត្រាប់តាមស្វាមីរបស់នាងបានឥតខ្ចោះ ប៉ុន្តែមានអ្វីមួយមិនប្រក្រតី។ ចលនារបស់អ៊ូខុងរាងរហ័សពេក ឆ្គងបន្តិចនឹងមាឌធំមាំនៃស្តេចគោ។

«ចាំបន្តិច»

នាងនិយាយដោយយកដៃទៅទ្រចង្កា ភ្នែករបស់នាងព្រិចៗនៅចន្លោះមុខនិងឥរិយាបថរបស់ស្វាមីក្លែងបន្លំ។

«ឯងជា….អ្នកណា?»

ស៊ុន អ៊ូខុង ជាប់គាំងស្ទើរតែត្រូវចាប់បាន បន្ទាប់ពីឮសំណួរទទឹងថ្ងៃ។ បន្តិចមកស្វាកំហូចផ្ទុះសំណើចដោយសារខ្លួនគេក៏មិនអាចទ្រាំទ្រទប់ទៀតបាន។

«ព្រះនាងផ្លិតដែកពិតជាឆ្លាតពេកណាស់!»

ធីតាផ្លិតដែកព្រិចភ្នែកដោយការភ្ញាក់ផ្អើល បន្ទាប់មកផ្ទុះសំណើចបន្លប់កំហឹងចិត្ត។

«គិតថា ខ្ញុំមិនមើលមិនដឹងអំពីអាចភាពខុសគ្នារវាងប្តីសង្ហារបស់ខ្ញុំ និងសត្វស្វាឯងនេះ?»

ស៊ុន អ៊ូខុង ពេលនេះបានប្រែកាយត្រលប់មករករាងកាយពិតនៃខ្លួនឯងវិញដោយញញឹមញញែមក្រមិចក្រមើម។

«លោកនេះ មិនមានអ្នកណាច្រើនទេ អាចមើលឃើញធ្លុះការបន្លំរូបរបស់អ៊ូខុងខ្ញុំ!»

ស្ត្រីលាអណ្តាតប្រុងទាញយកផ្លិតទិព្វដែលលាក់ក្នុងមាត់ចេញមក នឹងអាលបក់បំប៉ើងស្វាឱ្យខ្ចាត់ឆ្ងាយ ឱ្យសមទៅនឹងកំហឹងចិត្តដែលវិះនឹងត្រូវបោកប្រាស់ក្នុងរូបជាប្តីនាង ស្រាប់តែអ៊ូខុងតវ៉ាបានមុន៖

«ប៉ុន្តែ….ខ្ញុំមិនមែនព្យាយាមបញ្ឆោតអ្នកបងទេ គ្រាន់តែ…បន្ធូរអារម្មណ៍បន្តិច! ឱ្យអ្នកបងចាកចោលទុក្ខកង្វល់បន្តិច! អ្នកបងឃើញទេ បើលោកបងវិលមកវិញ ក៏អ្នកបងមិនត្រូវការដែរ គាត់មិនដូចមុន គ្មានតម្លៃសម្រាប់អ្នកបងទេ!»

នាងសើចកម្លាតែក្រោយមកឈប់ស្ងៀម ព្រោះទីបំផុត បេះដូងរបស់នាងគិតយល់ហើយ វាក៏បានទម្លាក់មកស្រាលជាលើកដំបូងបន្ទាប់ពីបានកើតទុក្ខស្ងាត់ៗក្នុងរយៈពេលដ៏យូរ។

«មែនហើយ!» ព្រះនាងខ្សឹបតិចៗ «យើងមិនត្រូវការប្រុសព្រាននោះទេ!»

«គាត់ទេដែលនៅតែតាមរកអ្នកបងឱ្យអត់ទោសឱ្យ!» ស្វាតបដោយញញឹម។ ប៉ុន្តែដូចទាញព្រះនាងឱ្យងាកមកផ្ចង់លើសភាពការពិតវិញ។

នាងផ្តើមស្វែងយល់ពីហេតុផលពិតប្រាកដដែលអ៊ូខុងវិលមកទីនេះម្តងជាពីរដង។

«អាស្វាឯង ចង់បានផ្លិតដែករបស់ខ្ញុំមែនទេ?»

ស៊ុន អ៊ូខុង ងក់ក្បាលបន្តិច៖

«ខ្ញុំខ្ចីទេតើអ្នកបង! ពិភពលោកនេះ អ្នកភូមិនេះ ត្រូវការជំនួយរបស់អ្នកបង! ហើយខ្ញុំសន្យាថានឹងមិនមានការក្លែងបន្លំរូបរាងអីទៀតនោះទេ»

ម្ចាស់ក្សត្រីរបស់ស្តេចគោឱនគិត ពិចារណារឿងនេះមួយសន្ទុះ សំណើចក៏រលត់ទៅ។

«បើយើងឱ្យ តើយើងបានប្រយោជន៍អ្វី? ហើយបើយើងមិនឱ្យឯង តើឯងគិតដូចម្តេច?»

«បើអ្នកបងឱ្យខ្ញុំខ្ចី អ្នកបងនឹងត្រូវគេចងចាំក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ មិនមែនស្ត្រីម្នាក់ដែលត្រូវបានប្តីក្បត់នោះទេ តែជាស្ត្រីម្នាក់ដែលស៊ូលះបង់ពេលវេលាជួយអ្នកដទៃទាំងខ្លួនឯងមិនទាន់សប្បាយចិត្ត!»

ពន្លឺនៃការយល់ដឹងបានឆ្លងកាត់ភ្នែករបស់ម្ចាស់ផ្លិតដែក។ ជាលើកដំបូងក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំនេះ នាងបានឃើញអ្វីមួយដែលមានតម្លៃធំជាងការឈឺចាប់របស់នាង។ នាងធ្លាប់ស្អប់ពិភពលោកនិងមនុស្សគ្រប់គ្នា តែពេលនេះជីវិតដែលនាងស្អប់ ប្រហែលជានៅមានផ្លូវរំងាប់ហើយឆ្ពោះទៅមុខបាន។

ក្នុងពេលដ៏ស្មុគស្មាញក្នុងភាពថ្លឹងថ្លែង នាងបានឆ្លើយតបថា៖

«គ្មានអ្នកណាដឹងឡើយថា យើងបានរងទុក្ខប៉ុនណានោះ Wukong! យើងនេះ ធ្លាប់ជាទេពធីតាម្នាក់ មានសេរីភាពនិងមានអំណាច មុននឹងចងខ្លួនជាមួយបុរសម្នាក់ដែលឱ្យតម្លៃយើងត្រឹមប្រពន្ធដើមគ្មានន័យម្នាក់!…..ហើយឯង…..ឯងមក ចំអកឱ្យយើង ដោយក្លែងរូបជាប្តីយើងទៀត! ហេតុអ្វីយើងគួរជួយដល់ឯង?”

អ៊ូខុង បន្ទន់ជំហរក្រោយយល់ដល់ជម្រៅនៃការឈឺចាប់របស់នាង ហើយគេកំពុងគោរពនូវកម្លាំងចិត្តរឹងមាំរបស់នាង។

ស្តេចស្វាឱនលំទោនហើយវាចាសារភាព៖

«អ្នកបង! អាស្វាខ្ញុំខុសខ្លាំងណាស់ ដែលបានប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកបែបនេះ គឺដូចទៅនឹងល្បងដែរ! ប៉ុន្តែការសង្គ្រោះមួយនេះ គឺជាសេចក្តីចាំបាច់មួយ ប្រសិនបើអ្នកបងឱ្យផ្លិតយើងខ្ចី អ្នកគាំទ្រខ្ញុំ គ្រប់គ្នានឹងចងចាំអ្នកបងក្នុងរូបភាពជាស្ត្រីមានអំណាច ជាអ្នកសង្គ្រោះ មិនមែនជាជនរងគ្រោះនៃការក្បត់នោះទេ»។

អាការៈដ៏រឹងត្អឹងរបស់នាងបានបន្ទន់ ពេលនាងឆ្លុះបញ្ចាំងពីសម្ដីរបស់អ៊ូខុងលើកនេះម្តងទៀត។ ភរិយាស្តេចគោ បានយល់ព្រមហើយសង្កត់ធ្ងន់៖

«បាន!!! តែ…ក្នុងលក្ខខណ្ឌមួយ»

ស្វាអរណាស់ លោតមកសួរភ្លាម៖

«អ្វីទៅអ្នកបង?»

«សន្យាជាមួយយើង ស៊ុន អ៊ូខុង! នៅពេលណាក្តី ឯងបានចួបប្តីខ្ញុំម្តងទៀត សូមរំឭកគាត់ពីអ្វីដែលគាត់បានបាត់បង់! ដោយរំឭកគាត់ថា អណ្តាតភ្លើងដែលខ្ញុំការពារអាចឆេះខ្លាំងជាងពេលណាៗទាំងអស់ នៅពេលគាត់ភ្លេចតម្លៃនៃអ្វីដែលគាត់ធ្លាប់មាន»

ស្តេចស្វាងក់ក្បាលសច្ចា។

បន្តាប់ពីនោះ ស្ត្រីបានហោះទៅជាមួយ Wukong ហើយបានហាយកផ្លិតទិព្វចេញមកបក់បីដងពន្លត់ភ្នំភ្លើងដល់បានសម្រេច។

នៅពេលដែលព្រះគ្រូនិងសិស្សទាំងបី បន្តដំណើរចាកចេញ ទៅរកគោលដៅ ព្រះនាងផ្លិតដែក បានឱបដៃឈរពីលើមាត់ទ្វាររូងភ្នំរបស់នាង នាងសម្លឹងជើងមេឃឆ្ងាយ។

ជាលើកដំបូងក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ ក្តីសង្ឃឹមបានរំជើបរំជួលក្នុងខ្លួននាង មិនមែនសម្រាប់អាពាហ៍ពិពាហ៍និងស្នេហា រឿងចាស់ៗកន្លងមកទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់អំណាចនិងសេរីភាពគំនិតរបស់នាងខ្លួនឯង។

វគ្គនេះ បានបង្ហាញពីភាពរឹងមាំរបស់ស្ត្រី ដោយម្ចាស់ក្សត្រីផ្លិតដែក ជានិមិត្តរូបនៃភាពធន់រវាងអតីតកាលនិងសក្តានុពលរបស់នាងសម្រាប់អនាគតតាមរយៈការអភ័យទោសដែលបង្រៀនឡើងដោយ ស៊ុន អ៊ូខុង ។

រឿងស្នេហារបស់បិសាចគោនិងម្ចាស់ក្សត្រីផ្លិតដែក គឺសំបូរទៅដោយអត្ថន័យ ដែលផ្តល់មេរៀនជាទស្សនវិជ្ជាអំពីស្នេហា ទំនាក់ទំនងនិងធម្មជាតិរបស់មនុស្ស។

ខាងក្រោមនេះជាទស្សនវិជ្ជាសំខាន់ៗមួយចំនួន៖

ទី១ ភាពផុយស្រួយនៃការជឿទុកចិត្ត៖

ទំនុកចិត្តគឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃទំនាក់ទំនង ប៉ុន្តែនៅពេលដែលបែកបាក់ម្តងហើយ វាពិតជាលំបាកខ្លាំងណាស់ក្នុងការកសាងឡើងវិញ។ ការក្បត់របស់ស្តេចបិសាចគោ បង្ហាញពីភាពផុយស្រួយនៃទំនុកចិត្ត សូម្បីតែនៅក្នុងចំណងដែលធ្លាប់តែរឹងមាំបំផុតក្តី។ ស្នេហាដែលងប់ងល់របស់ពួកគេ ត្រូវបានបញ្ចប់ ដោយការបំភ្លឺរបស់អ៊ូខុង ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីគំនិតថាការស្រលាញ់តែម្នាក់ឯង មិនគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទ្រទ្រង់ទំនាក់ទំនងមួយគ្មានភាពស្មោះត្រង់នោះឡើយ។

ទី២ សេចក្តីស្រលាញ់ខ្វះទំនួលខុសត្រូវរួម៖

រឿងរបស់គូស្វាមីភរិយានេះ គូសបញ្ជាក់ពីភាពតានតឹងរវាងចំណង់ចំណូលចិត្តឃើញភ្លាមស្រលាញ់ភ្លែត និងកម្សោយការទទួលខុសត្រូវដែលម្នាក់ស៊ូទ្រាំម្នាក់ខ្វះភាពស្មោះត្រង់។ សេចក្ដីស្រលាញ់ពិត មិនត្រឹមតែគិតលើថាគេមានអារម្មណ៍ស្រលាញ់ខ្លាំងចំពោះគ្នាប៉ុនណានោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវមានសីលធម៌ខ្ជាប់ខ្ជួនដែរ។

ទី៣ ទម្ងន់នៃការអភ័យទោស៖

ការអភ័យទោសអាចព្យាបាលទុក្ខយើងខ្លួនឯងបាន ប៉ុន្តែទាមទារការខិតខំប្រឹងប្រែង ដោយចិត្តស្មោះត្រង់ និងការយោគយល់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ការឈឺចាប់ និងភាពជូរចត់របស់ម្ចាស់ក្សត្រី ផ្លិតដែក កើតចេញពីអសមត្ថភាពក្នុងការអត់ទោស មិនមែនដោយសារតែនាងទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែ បិសាចគោមិនបានធ្វើអ្វីមួយ ដើម្បីទទួលបានការអភ័យទោសពីនាង។

ទី៤ មោទនភាពជាដាវដែលមានមុខពីរ៖

ចរិតអំនួតនៃស្វាមីភរិយាទាំងទ្វេធ្វើឱ្យស្នេហាចាស់រឹតតែរសាត់ដាច់ឆ្ងាយគ្នាបាន ហើយភាពរឹងរូសបណ្តាលឱ្យការផ្សះផ្សាររបស់ពួកគេមានភាពស្មុគស្មាញ។ មោទនភាពរបស់ម្ចាស់ក្សត្រី ផ្លិតដែកអំពីអតីតកាលនៃអំណាចនាង បានរារាំងនាងពីការបង្ហាញភាពទន់ភ្លន់ ខណៈពេលដែលមោទនភាពរបស់បិសាចគោ ធ្វើឱ្យគេពិការភ្នែកមិនដឹងថាអ្នកណាស្រលាញ់ខ្លួនពិតប្រាកដ។

ស៊ុនអ៊ូខុង – Meysansotheary

រឿង៖ ស៊ុនអ៊ូខុង វគ្គព្រះនាងផ្លិតដែក