រឿង៖ ស្ទូឌីយោសម័យបារាំង

Bo Bo — Fri, 27 Sep 2024 13:00:00 +0000

ខេត្តបាត់ដំបង…..ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៤

ដោយភ្លៀងខ្លាំងហួសហេតុដល់ថ្នាក់ពិបាកបន្តដំណើរ រថយន្តប្រភេទ SUV បានបន្ថយល្បឿនរកកន្លែងឈប់។ គន្ធាដែលជាអ្នកបើក ព្យាយាមបញ្ជាយន្តជូតកញ្ចក់យ៉ាងញាប់ប្រឆាំងនឹងតំណក់ដែលទឹកជន់ស្រក់រដឹកមិនអាចមើលអ្វីឃើញច្បាស់។

ផ្លូវលិចទឹក…..មេឃងងឹតបិទបាំងព្រះទិនករដែលជិតអាប់រស្មីនាវេលាម៉ោងប្រមាណជាបួនរសៀល។ តាមរយៈផ្ទាំងកញ្ចក់ដែលដាមដោយលំហូរទឹករាប់រយ ស្ទូឌីយោចាស់នៅចំពីមុខ….ព្រិលៗដោយសារភ្លៀងព្យុះបូកបញ្ចូលគ្នា។

គន្ធា៖(រអ៊ូ)

«ជ្រកសិន! នេះទាល់ទឹកស្រកអស់បានទៅមុខរួច»

អាគារចំណាស់មួយសង់ពីថ្មប្រកបដោយរចនាបថជំនាន់បារាំង ជាសំណង់ដ៏ចំណាស់មួយតែហាក់មានអតីតកាលស្តុកស្តម។ នៅលើចុងកំពូលមានដាក់លេខស្លាក់កាន់ស្លែ ១៧០៤ ស្ថិតនៅក្នុងភាពស្ងាត់ជ្រងំក្បែរជាយភូមិនិងចម្ការចេកជ្រៅស្តុក។ នេះជាផ្នែកមួយនៃបាត់ដំបង។

វីត និយាយទាំងចំហមាត់ស្ងើច៖

«វ៉ាវ! រកឯណាឆ្ងាយទៀត! រឿងខ្លីនេះ អាចថតនៅផ្ទះនេះបាន!»

ក្រុមនេះរួមមានគន្ធាម្ចាស់ឡាន ម៉ាកជាប្អូនប្រុសរបស់នាង វីតជាអ្នកថតដែលជួលមក និងទីតាជាអ្នកនិពន្ធនិងដឹកនាំរឿង។

«គិតអ៊ីចឹងដែរ!» ទីតាញញឹមសម្លឹងគ្រឹះនៃអាគារដ៏ធំ ប្រៀបដូចជាសំណង់ដ៏បុរាណដែលបានសឹកខូចខាតបន្សល់មកពីអតីតកាល។ វល្លិពស់នៅជុំវិញរបារដែករបស់វា ហើយបង្អួចដែលបែកខ្ទេចខ្ទាំ បង្ហាញពីផ្នែកខាងក្នុងងងឹតនិងគ្របដណ្តប់ដោយធូលី។

ភ្លៀងធ្លាក់កាន់តែខ្លាំង។

ម៉ាក៖(សម្លឹងមើលពីក្នុងឡានដោយភ័យៗ)

«នែ៎ មើលឱ្យច្បាស់សិនចាំចូល វាចាស់ណាស់…ហើយគួរឱ្យ….ខ្លាច!»

វីត៖(ញញឹម)

«ឃើញអត់ប្រាប់ថាថតកុនកុំយកក្មេងមក!»

ម៉ាក៖

«ខ្ញុំមិនមែនក្មេងទេ! ១៦ឆ្នាំហើយ!»

គន្ធា៖ (កម្លាប្អូន)

«កុំមាត់អ៊ីចឹង!»

ថាផងនាងលូនឡានចូលរបងដែលចំហរទ្វារចោលព្រោះទ្វារដែកម្ខាងបានរេដួលទៅតាមកម្លាំងពេលវេលា សង្កត់ដោយរុក្ខជាតិវល្លិប្រតោង។

«បងឯងចូលមែន?» ម៉ាកញ័រៗ។

«ឯងខ្លាចពេកធ្វើអី យើងមានចូលទៅក្នុងឯណា ឈប់ឡានជ្រកបន្តិចមិនបាន! យីវ៉ី!» គន្ធាស្តីឱ្យប្អូនដែលអង្គុយខាងក្រោយក្បែរវីត។

ឡានចូលដល់ ចតចំពីមុខទ្វារឈើដ៏ធ្ងន់មួយ។ ជញ្ជាំងមានធ្លុះធ្លាយខ្លះតែផ្ទៃរបស់វាមានលាយបញ្ចូលភាពឆើតឆាយដែលរសាត់បាត់ទៅតាមសម័យកាល ជាមួយការពុកផុយនាពេលបច្ចុប្បន្ន។

ឃ្លីកៗៗៗ

ពួកគេគេសម្លឹងវីតដែលថត។

«ក្បាច់អស់ទាស់វ៉ី» វីតលាន់មាត់ដោយឈប់ថត។ គេដកភ្នែកមកវិញក្រោយពីហ្ស៊ូមឃើញចម្លាក់តូចៗនៅខាងស្តាំទ្វារ។

«ជាវិមានចាស់?» ទីតាចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងតាមបែបជាអ្នកស្នេហាភាពយន្ត។

ភ្លៀងស្រាប់តែរាំង។ គ្មានតំណក់ទឹករំខានច្រើនទេ។

«មេឃក៏រាំងភ្លាម មានអ៊ីចឹងទៀត?»

គន្ធាងើយមើលមេឃពីកញ្ចក់ខាងមុខរបស់នាង។

«ល្អហើយ! យើងទៅមើលខាងក្នុង!» ទីតានិយាយបបួល។

«ទេ!» ម៉ាកបដិសេធភ្លាម។

«អង្គុយចាំបានក្មេងតូច!» វីតបង្អាប់។

ដោយមិនរង់ចាំការអនុញ្ញាត ទីតាបើកទ្វារចុះ វីតរត់ទៅតាមក្រោយ។ ទ្វារមិនបានបិទទាំងស្រុងទេ។ ពួកគេស្រែកហៅ។

«មានអ្នកណានៅទេ?»

ម៉ាកនៅទីនេះ គេសម្លឹងពួកទីតាមិនដាច់ភ្នែកតែមាត់និយាយខ្សឹបនឹងបងស្រី៖

«បងឯង….ខ្ញុំមិនចូលចិត្តកន្លែងនេះទេ… មានអ្វីមួយខុសប្រក្រតី!»

គន្ធាគោះចង្កូតឡានគិត។

«ភ្លៀងរាំងហើយ! ហៅពួកគាត់ឡើងមក យើងគួរតែចាកចេញឥឡូវនេះ!»

វីតស្រែកពីចម្ងាយ៖

«មកចុះមកវ៉ើយ ខាងក្នុងអ៊េម!»

ម៉ាករអ៊ូ៖

«អ៊េមស្អី? អាគារចាស់ខ្លាំង កខ្វក់ អាក្រក់ហើយងងឹតមែនអត់?»

វីតមិនខ្វល់នឹងការស្រែកចំអក គេបែរចូលក្នុងដោយក្តីរំភើបចិត្តនិងដកកាមេរ៉ាមកធ្វើការភ្លែត មិនអើពើនឹងភាពតានតឹងដែលកំពុងកើនឡើងក្នុងឡានរវាងគន្ធានិងម៉ាកទេ។

ទីតានិយាយខ្សឹបៗ៖

«មើលទៅកន្លែងនេះ ដូចមានជីវិត! ជាមួយនឹងមានរឿងអ្វីមួយ គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំង!»

វីតងាកមើលនាងហើយបក់ដៃហៅចូល៖

«ខ្ញុំអាចមានអារម្មណ៍ថា មានអ្វីម្យ៉ាងអាច…..ថតកុនខ្នាតខ្លីអំពីផ្ទះចាស់នេះ អាចនឹងបានល្បី!»។

«ជឿ!» វីតនិយាយហើយថតឃ្លឹបៗ។

«ស្ទូឌីយោជំនាន់បារាំង ចំណងជើងម៉េចដែរ?» ទីតាសើចផងសួរផងយ៉ាងប្រាកដប្រជា។

«ឡូយ! ត្រូវនឹងទិដ្ឋភាពណាស់អ្នកនិពន្ធ!»

នៅពេលពួកគេឈានចូលទៅជិតអគារ មេឃងងឹតខុសពីធម្មជាតិទៅហើយ ស្នូរជើងពីក្រោយ វីតងាកភ្លែតហើយចំអក។

«មកដែរ?!»

ម៉ាកត្រូវបងស្រីទាញមកដែរ។ ទាំងបួននាក់ឱបដៃខណៈខ្យល់បក់ខ្លាំងពីក្នុងមក។ អ័ព្ទទាបហើរពាសពេញដី ហើយតាមរយៈការចុចពិលទូរសព្ទរបស់ទីតានិងគន្ធា ពីក្រោយផ្សែងអ័ព្ទនោះលេចចេញរូបមនុស្សតូចៗពីរនាក់។

កុមារពីរនាក់ទំនងវ័យ៨ឬ៩ឆ្នាំឈរនៅស្ងៀម ហាក់ចម្លែកនឹងវត្តមានពួកគេ។ ក្មេងម្នាក់ដៃកាន់ពួរចងគោ និងម្នាក់ទៀតមានបំពង់ទឹក។

ម៉ាកស្វាងលែងសូវភ័យ…..ហោចណាស់មានក្មេងអ្នកស្រុកមកជ្រកទីនេះដែរ? គេលែងសូវធ្វើមុខស្លេកព្រោះវីតឌឺដង៖

«ម៉ាក ក្មេងមកឃ្វាលគោចូលជ្រកភ្លៀងធ្វើប៉ឺយនៀក បើឯងវិញហ៊ានទេ?»

ម៉ាកលែងសូវស្លាំង តែគ្មានអារម្មណ៍អំណរទេ គេសង្កេតមើលក្មេងដោយយកចិត្តទុកដាក់។ គេនិយាយតបកំបុតៗ៖

«ខ្ញុំមិនមែនអ្នកស្រុកនេះ!»

ក្មេងប្រុសម្នាក់ដែកាន់ពួរសំណុំមានទឹកមុខស្ងួត៖

«ខ្ញុំបាត់គោ ពូមានឃើញគោមួយនឹមទេ!»

ស្បែករបស់ពួកគេខ្មៅនិងស្លេក ប្រហែលមកពីភ័យខ្លាចទៅផ្ទះត្រូវឪពុកម្តាយវាយព្រោះបាត់គោ។ វីតចុចថតពួកគេនេះជារូបថតមនុស្សពិតនិងពិសេស។ ចំណែកទីតាដើរទៅមុខថែមមួយជំហាន ព្រោះភ្នែករបស់ក្មេងៗសម្លឹងមើលនាង។

«ទៅផ្ទះសិនទៅប្រយ័ត្នម៉ែឯងរក!»

ក្មេងៗសម្លឹងមើលនាងដោយត្រជាក់និងទម្លុះ ហាក់ដូចជាពួកគេអាចមើលឃើញក្នុងចិត្តនារីអ្នកនិពន្ធ។ ស្នាមញញឹមតិចៗគ្រវីនៅគែមបបូរមាត់របស់ក្មេងម្នាក់ទៀតហាក់ដូចជា ដឹងរឿងដ៏អាក្រក់ដែលអ្នកទាំងបួននឹងចួប។

«ម៉េចហ៊ានមកសំងំនៅណេះអ្ហះ? យប់ហើយ កុំលេងទៀត!» គន្ធាប្រាប់ទៅពួកគេ។

ម៉ាកក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់កំពុងតែផ្ចង់ដោយសម្លឹងជើងតូចៗរបស់ពួកគេនៅលើក្រួស។ គ្មានស្បែកជើង ខោ ស រហែកដោយអន្លើ។

«ពួកយើងស្គាល់ម្ចាស់ផ្ទះនេះ!»

ក្មេងប្រុសនិយាយក្នុងសំឡេងស្រទន់។

ទីតាចាប់អារម្មណ៍ងាកមកភ្លាម។

«គាត់អាចប្រាប់មីងគ្រប់យ៉ាងដែលមីងចង់ដឹង!»

«ផ្ទះនេះមានម្ចាស់?» ទីតាញញឹមអំណរ។

«បាទ!» ក្មេងទីមួយឆ្លើយតបភ្លាមដោយសំឡេងស្រទន់ត្រជាក់ហើយបន្ត៖ «គាត់ដឹងនិងអាចប្រាប់មីងពីអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនៅកន្លែងនេះ។

ក្មេងទីពីរញញឹមធ្វើឱ្យទីតាងាកទៅញញឹមដាក់វិញ។

«គាត់ជាអ្នកណា?» នាងខ្សឹបសួរ។

ក្មេងទី២ខ្សឹបទាំងញញឹម៖

«លោកយាយហឿន គាត់កំពុងរង់ចាំយើងទៅ!»

ម៉ាកឈានថយក្រោយ មានអារម្មណ៍ថាសក់នៅខាងក្រោយកញ្ចឹងកបះ។

«ស្អី? ចួបធ្វើអី?» គេទាញបងស្រី តែគន្ធាញញឹមជក់ចិត្តនឹងក្មេងៗ។ គន្ធាងាក់ប្រាប់ទីតានិងវីត៖

«ល្អណាស់ បើឯងចង់ថតផ្ទះនេះ ធ្វើភាពយន្តឯកសារ មុនពេលវារលំលែងបានឃើញ! យូរហើយណា៎មិនតិចរយឆ្នាំទេ! »

«ដឹងគាត់ឱ្យយើងសម្ភាសន៍អត់?» ទីតាបន្ត។

វីតគោះពួកគេ៖

«សាកបានដឹង!»

គេងាកទៅក្មេងៗ៖

«តស់ជូនពូទៅ!»

ក្មេងៗនាំពួកគេទាំងបួន ដើរព័ទ្ធមួយជុំអគារទៅកាន់ផ្លូវតូចចង្អៀតមួយដែលអមដោយស្មៅនិងផ្កាត្រែង។ ទីនេះមានទឹកហូរពីដៃបឹងបួរ។ ខ្យល់បក់បោកកាត់ដើមឈើ ប៉ុន្តែនាំមកនូវភាពត្រជាក់ដែលអន្ទោលតាមញ៉ាំងឱ្យសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេឡើងស្រួយ។

ផ្ទះឈើតូចមួយទៀត លេចឡើងនៅចុងផ្លូវខាងមុខ ហាក់មានពន្លឺចង្កៀងម៉ាងសុងបញ្ចេញស្រមោលវែងមកលើធម្មជាតិ។

ពន្លឺហាក់ដូចជាផ្លាស់ទីដោយខ្លួនឯងវាតាមវាយោម្តងម្កាល។ ស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់អង្គុយនៅលើរានហាលជាន់លើ ក្នុងឈុតរ៉ូបវែងប៉ាក់និងសមជាមនុស្សមកពីគ្រួសារមន្ត្រី។

ខ្យល់ដែលនៅជុំវិញអ្នកគោចរទាំងបួន ធ្វើឱ្យម៉ាកមានអារម្មណ៍ថា គ្រប់យ៉ាងខុសនិងចម្លែក គេថប់ដង្ហើម ដែលត្រូវទៅតាមបីនាក់ទៀត។

ទីតានិយាយទៅកាន់វីតដែលកំពុងតំឡើងកាមេរ៉ាពីចម្ងាយ។ មាត់នាងខ្សឹប នៅពេលវីតព្យាយាមផ្តោតអារម្មណ៍៖

«វីដេអូផងវ៉ី! ល្អ! នេះល្អឥតខ្ចោះ! រឿងអតីតកាល រឿងខ្មោច គ្រប់យ៉ាងអាចធ្វើឱ្យទស្សនិកជនសង្ស័យ!»

ស្ត្រីចំណាស់ញញឹមងាកមកជាមួយសំឡេងស្រទន់ ដូចជាសំឡេងខ្សឹបមកពីលើខ្សែខ្យល់៖

«ត្រូវ!…កន្លែងនេះមានរឿងជាច្រើន ប៉ុន្តែគ្មានគេដឹង!»

វីតទម្លាក់ចោលការថតព្រោះពេលស្ត្រីចំណាស់ងាកមក គេមានអារម្មណ៍ថាព្រឺនឹងស្នាមញញឹមជ្រីវជ្រួញរបស់គាត់។

«តើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះផ្ទះនេះ?» ទីតាស្រែកសួរពីក្រោម។

ស្ត្រីចំណាស់៖

«ចូលមក!»

ពួកគេសម្លឹងក្រោមផ្ទះ ឃើញមានកៅអីបីបួននិងចង្កៀងធំ។ ស្ត្រីចំណាស់ ចុះមកដល់យ៉ាងរហ័សជាងដែលពួកគេគិត ហើយគាត់អញ្ជើញភ្ញៀវទាំងបួនអង្គុយ។

ក្មេងៗទាំងពីរមកពួនលបនៅពីក្រោយខ្នងគាត់។

«បងមាននំក្នុងឡាន បន្តិចទៀតចប់ការសម្ភាសន៍ ទៅតាមបងបងនឹងឱ្យឯង!» គន្ធានិយាយដៃនាងទាញម៉ាកឱ្យអង្គុយចុះក្បែរ។

ទីតាអង្គុយមុន ចំណែកវីតរៀបចំកាមេរ៉ា។

«ផ្ទះខាងមុខនោះធំណាស់!» ទីតាផ្តើមព្រោះចង់ដឹងនឹងយកទៅនិពន្ធរឿង «ខ្ញុំចង់រកម្ចាស់ផ្ទះ ដើម្បីសុំថតជាឯកសារទុក ហើយដាក់ឈ្មោះថា ស្ទូឌីយោជំនាន់បារាំង!»

«មិនមែនទេ វាជាភូមិគ្រឹះរបស់លោកអភិបាល សុងឡាក់ ជាអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិនិងអំណាច!»

«សុងឡាក់?» ទីតារអ៊ូឈ្មោះព្រោះត្រូវចងចាំ។

«មិនដែលឮសោះ!» គន្ធាបន្ទរ។

យាយចំណាស់និយាយធ្វើដូចមិនខ្វល់៖

«គាត់បានសាងសង់ផ្ទះនេះពេលទើបតែបានឡើងតំណែងជាអភិបាលគ្រប់គ្រងសង្កាត់មួយ! ប៉ុន្តែនៅទីបំផុត…របស់ដែលមិនសមនឹងយើង នឹងត្រូវបានដកហូតវិញ…..ហ៊ឹម…យប់មួយ…..មហន្តរាយ ស្រាប់តែមានភ្លើងឆេះ…! ម្នាក់ៗរបួស សង្កត់ក្រោមធ្នឹម ក្លាយជាធ្យូង….ខ្លះលូន ខ្លះវារទៅរកទ្វារ តែដូចជាបណ្តាសា គ្មានអ្នកណានៅរស់ទេ»។

នៅពេលគាត់ហានិយាយត្រង់ណេះ សីតុណ្ហភាពមុខផ្ទះនេះបានធ្លាក់ចុះយ៉ាងទាប។ ពួកគេទាំងបួនអាចមើលឃើញដង្ហើមដែលដកតឹង អណ្តែងជាផ្សែង។ ស្រុកយើងមិនដែលត្រជាក់បែបនេះទេ ពួកគេគិតទាំងបុកពោះ។

ខ្យល់បក់នេះកើតមានឡើងមួយរំពេច ប៉ុន្តែក៏បញ្ចប់វិញយ៉ាងលឿន ដោយបន្សល់ទុកនូវភាពស្ងប់ស្ងាត់ ដូចជួយឱ្យស្ត្រីចំណាស់បាននិទានបន្ថែមក្នុងសព្ទសំឡេងកាន់តែស្រទន់៖

«ទាំងអស់គ្នាបានស្លាប់…គួរឱ្យរន្ធត់! អគ្គិភ័យមិនមែនជាឧបទ្ទវហេតុទេ តែជាការសងសឹក…អ្នកនោះវាចង់បានតំណែង!»

វីតមានអារម្មណ៍តឹងណែនក្នុងទ្រូង ហាក់បីដូចជា កាមេរ៉ាគេកំពុងបឺតយកអស់ខ្យល់ចេញពីលម្ហដែលគេត្រូវការដកដង្ហើម។ គេងើបមុខលែងថត។

គន្ធាដែលមានទឹកមុខកាន់តែស្លេកនាងវាចាញ័រៗ៖

«ចុះលោកយាយ? ជាអ្នកណា? តើ…..អ្នកណាបានឃើញហេតុការណ៍នៅទីនេះខ្លះ នៅពេលកើតឡើង?»

ស្ត្រីចំណាស់សម្លឹងមកចំៗលើគន្ធា បបូរមាត់របស់គាត់លេចចេញនូវស្នាមញញឹមដ៏ឈឺចាប់៖

«ខ្ញុំនៅទីនេះ…មើលឃើញហេតុការណ៍ទាំងអស់! កាលនោះខ្ញុំនៅក្មេងតូចជាចៅស្រីអ្នកមេផ្ទះហួន! ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់ស្តាប់ខ្ញុំទេ ខ្ញុំប្រាប់ថា យប់ឡើងនឹងមានរឿង គ្មាននរណាម្នាក់ជឿ»

ដៃរបស់ទីតាញ័រនៅពេលនាងឈប់សរសេរ តែកាន់ប៊ិកនិងងាកមកសម្លឹងវីត។ ដោយមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីម្យ៉ាងខុសប្រក្រតីខ្លាំង ប៉ុន្តែពួកគេមិនអាចបញ្ឈប់ការសន្ទនានេះបានហើយគ្រប់យ៉ាងកាន់តែអាក្រក់។

ម៉ាកស្ទុះក្រោកឈរកាន់ដៃបងស្រីទាញនាង នាងនៅស្ពឹកព្រោះការសម្លឹងរបស់ស្ត្រីចំណាស់មិនចាកចេញពីភ្នែកគន្ធាឡើយ។

ទីតាគ្រហែមទាំងសំឡេងនាងបែកបន្តិចទៅជាស្អក៖

«អញ្ចឹង…ម្តេច លោកយាយមិនឆេះស្លាប់?»

ស្ត្រីចំណាស់ផ្អាកមួយរយៈសិន រួចទើបញញឹមស្រស់៖

«ទេ! គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកយើងបានរួចជីវិតទេ!»

រំពេចនោះចង្កៀងភ្លើងបានលោតភ្លឹបរលត់ ទីនេះគ្របដណ្តប់ទៅដោយភាពងងឹត។ រូបរាងដូនចាស់ នៅសល់តែស្រមោល ប៉ុន្តែសំឡេងត្រជាក់របស់គាត់បន្តបន្ទរតាមខ្យល់។

«ខ្ញុំស្លាប់ហើយ…យូរណាស់មកហើយ! យើងទាំងអស់គ្នាជាប់នៅទីនេះ ក្តៅណាស់! ក្នុងភ្លើង…ជាងពីររយឆ្នាំហើយ គ្មានអ្នកណាសង្គ្រោះទេ!»

ម៉ាកលែងដៃពីបងស្រី ហើយដើរថយក្រោយ ទាំងបើកភ្នែកធំៗដោយភាពភ័យខ្លាច ខណៈដែលភាពងងឹតនៅជុំវិញពួកគេកាន់តែជ្រៅឡើងៗខុសពីធម្មជាតិ។

សន្ធឹកខ្យល់បក់មកម្តងទៀត តែពេលនេះវាបន្ថែមជាមួយនូវសំឡេងស្រែកពីចម្ងាយ បន្ទរតាមដើមឈើដូចនានា ជួយផង! ភ្លើងឆេះ! ជួយផង!

ម៉ាកស្រែកឡើងហៅបងស្រី៖

«ចេញមកបងគន្ធា! ចេញមក!»

«នេះមិនអាចជាការពិតទេ!» ឈរធ្មឹង ខណៈទីតាលូកដៃមកទាញឱ្យរត់ហើយស្រែក៖

«រត់គន្ធា រត់!»

វីតព្យាយាមខ្ចប់កាមេរ៉ា ប៉ុន្តែដៃនគេញ័រខ្លាំងពេកយឺតយ៉ាវណាស់។ ពួកគេរត់ចេញទៅឡាន ប៉ុន្តែពេលគន្ធាងាកទៅរកក្មេងទាំងពីរបម្រុងនាំមកដែរ នាងឃើញគេកំពុងឈរនៅពីក្រោយយាយចាស់ ទឹកមុខស្លេកគ្មានភាពជាមនុស្ស ភ្នែកងងឹតនិងប្រហោងធ្លុង។

ក្មេងទីមួយស្រែកស្រក់ទឹកភ្នែក៖

«កុំទៅណា មីងថាឱ្យនំខ្ញុំ!»

ក្មេងទីពីរមានសំឡេងខ្ទរនិងនិយាយបន្ទរ៖

«កុំទៅណា ពួកខ្ញុំស្ងាត់ណាស់អផ្សុកណាស់ ពួកខ្ញុំរង់ចាំ…យូរហើយ…»

គន្ធាស្រែកយ៉ៃហើយដួលជំពប់ជើង ថយក្រោយ ខណៈទឹកមុខរបស់កុមារៗប្រែទៅជាអ្វីមួយដ៏ អាក្រក់ ស្បែករបស់គេចាប់ផ្ដើមរលាយបាត់ បង្ហាញគ្រោងឆ្អឹងនៅខាងក្រោម មាត់របស់គេរបើកដោយយោលទៅតាមសំឡេងស្រែក។

ម៉ាកទាញបងស្រីរត់ ខណៈនាងលូកយកតេឡេមកចុចបើកទ្វាររថយន្ត ប៉ុន្តែគន្លឹះទ្វារមិនលោតសោះ។ វីតទៅទាញបើកក៏មិនរួច។ គន្ធា វីត ម៉ាក និងទីតា ស្ថិតក្នុងអាការៈភិតភ័យ។ ឡានមិនព្រមដំណើរការទេ ទោះបីជាពួកគេព្យាយាមយ៉ាងណាក៏ដោយ។ គន្ធាខំព្យាយាមចុចច្រើនដងហើយយំ ប៉ុន្តែមិនបានការដដែលជាដដែល។ ព្រះចន្ទលោតឡើងមកបញ្ចេញកាំរស្មីពណ៌ប្រាក់ បាំងដោយស្រមោលខ្មៅពពាលដ៏អាក្រក់គួរឱ្យខ្លាច។ ពេលគន្ធាងាកមក ក៏ឃើញក្មេងៗម្តងទៀត លើកនេះពួកគេឈរក្បែរស្ត្រីចំណាស់និងកាន់ដៃមើលមកយ៉ាងកម្សត់។

ស្ត្រីចំណាស់និងរ៉ូបដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់គាត់កំពុងតែរហែកជាចម្រៀកៗ ស្បែកឆេះរលាត់ខ្ទេចខ្ទី។ ភ្នែករបស់ទាំងគូប្រែជាប្រហោង ហើយមិនអាចបោះជំហានទៅមុខបានទេបានត្រឹម លាតដៃមករកពួកគេឃាត់កុំឱ្យចាកចេញ។

«ពួកគេដូចចង់និយាយអី!» ទីតាពោលញ័រ។

កាមេរ៉ាធ្លាក់ពីដៃរបស់វីត គេឱនរើសហើយស្រែកដាក់ទីតា៖

«និយាយអី? រត់ឱ្យលឿនមក! វាត្រូវការមនុស្សមកជំនួសទើបទៅចាប់ជាតិបាន រត់ទៅ!»

សំឡេងស្រែករបស់ពួកគេបានបាត់បង់នៅក្នុងសន្ធឹកខ្យល់បក់បោក។ អ្នកទាំងបួនរត់ចោលឡាន ខណៈងាកមកម្តងៗខ្លាចមានការប្រដេញ ក៏ឃើញផ្ទះបារាំងដែលពួកគេចង់ធ្វើជាសាច់រឿង បែរជាខ្មៅនិងដួលរលំផេះផង់។

«ចុះឡាន យើង?» គន្ធាថប់ដង្ហើម ម៉ាកតបដោយដកដង្ហើមខ្លីៗ៖

«រត់ទៅរកភូមិ!»

ភ្នែកពួកគេសម្លឹងជុំវិញភាពងងឹតដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចហើយមិនដឹងថារត់ទិសណាឡើយ។

ម៉ាកបែរបន់៖

«ម្ចាស់ទឹកម្ចាស់ដី សុំជួយផង សុំជួយផង! កូនចៅខុសហើយ!»

គន្ធាងាកមកប្អូនឃើញគេបែរបន់នាងហួសចិត្តមិនដឹងហេតុអ្វីម៉ាកនឹកឃើញ។

«ខ្ញុំឃើញពុកយើងធ្វើបែបហ្នឹងពេលដើរព្រៃហើយវង្វេង!»

«អូ!»

ទីតានិងគន្ធាផ្តើមបែរបន់ដែរ។

វីតស្រែកដោយអំណរ៖

«ណោះ! មានផ្លូវ ឮសំឡេងឡាន!»

ពួកគេនិយាយផង រត់ផងមិនបង្អង់ជើងឡើយ។ រំពេចនោះ នៅពីចម្ងាយ ចង្កៀងមុខឡានមួយលេចឡើងមក។

ដូចរស់ជាថ្មី ពួកគេរត់កាន់តែរហ័ស។

«ឡានមែនៗ» ម៉ាកស្រែកស្រួយស្រោក។

រថយន្តរំកិលមកកាន់តែភ្លឺឡើងបន្តិចម្តងៗ ទើបចេញរូបរាងពិតថាជាឡានដឹកដីធំមួយមានកង់១០។

គន្ធាស្រូតរត់ទាំងគ្រវីដៃទៅរកបញ្ឈប់ឡានសុំជំនួយ។

ក្តីសង្ឃឹមមួយលេចឡើងមួយរំពេច លើផ្ទៃមុខដែលភ័យស្លន់ស្លោរបស់ពួកគេ។

ពួកគេទាំងបួននាក់បានស្ទុះសំដៅទៅរថយន្តដឹកដី ទាំងជើងរបស់ពួកគេប៉ះនឹងដីភក់ដ៏ក្រាស់ ក្លិនទឹកភ្លៀង និងសំណល់ស្មៅនិងធម្មជាតិដែលងាប់ពុកផុយរលួយ។

រថយន្តនោះមកឈប់ង៉ឺត! ហើយបុរសចំណាស់ម្នាក់មានស្នាមជ្រីវជ្រួញជ្រៅ និងស្បែកស្រអាប់ក៏បើកកញ្ចក់។

«ពូអើយជួយផងពូ!» គន្ធាសំពះ។

គាត់ក៏ហក់ចុះមកភ្លាមដោយសម្លឹងក្មេងទាំងបួន។ គាត់មើលមកពួកគេដោយមុខស្មើ។ ហើយសួរភ្លាម៖

«ពួកឯង រត់មកពីផ្ទះអភិបាល?»

ក្រុមគេងក់ក្បាលទាំងសឹងអត់ដង្ហើម ហើយពេញដោយការភ័យខ្លាចហារមិនចង់ចេញ។ បុរសចំណាស់សំលឹងមើលទៅផ្ទះឆ្ងាយ ទឹកមុខជ្រួញ ហើយលើកដៃឱ្យពួកគេឡើងទៅខាងក្រោយក្រោយឡាន។

«ឡានខ្ញុំនៅផ្ទះនោះពូ បើកទ្វារមិនចេញទេ!»

បុរសចំណាស់ខ្សឹបក្នុងសំឡេងគាត់ទាប៖

«កុំអាលគិត! ទៅឱ្យដល់ភូមិសិន!»

នេះបានន័យថា គ្រប់គ្នាក្បែរៗបានឮរឿងអំពីកន្លែងនោះ…ល្អបំផុត គឺយករួចខ្លួនសិន។ នេះជាអ្វីដែលយុវជនទាំងបួនបានគិតឃើញ។

ពួកគេប្រតោងឡើងទៅក្រោយរថយន្តដឹកដីដែលទទេ ខណៈម៉ាស៊ីនឡានបញ្ចេញសំឡេងគ្រហឹមដូចព្រមានដល់ជីវិត។

បុរសចំណាស់បើកបរក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់ លើដងផ្លូវវែងអន្លាយដែលគ្មានអ្នកណាផ្សេង។ សងខាងមានតែព្រៃចេកនិងម្ខាងជាព្រៃលិចទឹក។ នេះបើពួកគេរត់ថ្មើរជើងមិនដឹងពេលណារកឃើញភូមិទេ។

ការភ័យខ្លាចនៅតែតោងជាប់នឹងគេ ទោះផ្ទះនោះបានរលត់ទៅឆ្ងាយក៏ដោយ។ ប្រហែលជា៣០នាទីក្រោយមកទើបវីតមើលឃើញ៖

«នោះ! ភ្លើងអ្នកស្រុក! ផ្ទះច្រើន!»

ពួកគេអរណាស់ ទីតាយំសោក ឯគន្ធាឱបប្អូន។ ទីបំផុតឡានពិតជាឈប់ ពួកគេបានមកដល់ភូមិតូចមួយ។ បុរសចំណាស់ឈប់ឡាននៅមុខផ្ទះឈើដ៏សមរម្យ ដែលមានភរិយាគាត់គឺ អ៊ំ ស្រីចាន់ ឈរមាត់ទ្វារ។

ពេលក្មេងៗហក់ចុះ គាត់ក៏ក្រឡេកមើលដោយទឹកមុខព្រួយបារម្ភ ហាក់ដូចជានាងដឹងស្រាប់ហើយថាមានអ្វីកើតឡើង។ អ៊ំស្រីចាន់ បានទទួលការហៅទូរសព្ទប្រាប់ពីប្តីរឿងរបស់ពួកគេរួចទៅហើយ នេះបើតាមគន្ធានិងគ្នីគ្នាគិត។

«ចូលមកៗ មីងដាំបាយឱ្យហូបហើយ ឈប់ភ័យទៅ!»

ពេលជុំគ្នាហូបបាយ ទីតាបានទូរសព្ទទៅផ្ទះ រីឯវីតអង្គុយស្តាប់។

«ជីដូនរបស់ខ្ញុំ…គាត់បានប្រាប់អំពីកន្លែងមួយនោះ! ធ្លាប់មានអ្នកភូមិយើង ទៅរកឧសដែរ ខ្លះលបចូលគាស់យកឥដ្ឋនៃផ្ទះដែលរលំនោះមកប្រើការ កាលនោះអត់! យើងទើបតែចេញពីប៉ុលពតមក ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់រស់បានយូរទេ!»

មីងចាន់ប្រាប់រឿងនេះ ស្របពេលដែលទីតាវិលមកវិញជាមួយទូរសព្ទក្នុងដៃ។ អ្នកទាំងបួនមើលមុខគ្នាទាំងភិតភ័យនិងសោកស្តាយ។

ទីតាប្រាប់ក្នុងសព្ទសំឡេងដែលពោរពេញទៅដោយការភ័យខ្លាច ៖

«មីង! ពួកយើងបានឃើញផ្ទះ…អត់រលំទេ លោកយាយ និងក្មេងប្រុសពីរនាក់!»

អ៊ំស្រីចាន់មុខឡើងស្លេក គ្រវីក្បាលយឺតៗមើលមុខប្តី។

វីតបើកកាមេរ៉ាបង្ហាញ។ គ្រប់គ្នារង់ចាំស្រាប់តែ…..វីតធ្វើមុខស្លឺ….ទីតាទាញមកមើល។ គ្មានផ្ទះទេ ក្នុងអ្វីដែលគេបានថតមកនោះទេ មានតែគំនរថ្មចាស់រលំ លើដីទួលមួយ សល់សសរខ្លះ តែកាន់ឈើវល្លិជុំជិតមើលមិនយល់ប្រលោះថ្មទេ។

«ពួកក្មួយបានឃើញមែន? មនុស្ស? យាយចាស់?»

ទីតាញ័រ៖

«ក្មេងប្រុសឃ្វាលគោ!»

«អូ! ក្មេងឃ្វាលគោពុកវា?» ស្ត្រីម្ចាស់ផ្ទះដូចជាសែនច្របូកច្របល់ពេលឮដំណឹងចុងក្រោយនេះ។

ឯប្តីគាត់ដែលជាអ្នកបើកឡានធំបានងក់ក្បាលយល់ការណ៍ ហើយលើកទូរសព្ទវាយ។ គាត់ដើរចេញទៅឆ្ងាយបន្តិចដើម្បីនិយាយ។

ឆ្លៀតពេលនោះអ៊ំស្រីចាន់ពោលខ្សឹប៖

«ប៉ុន្មានខែមុនមានក្មេងឃ្វាលគោពីរនាក់បាត់ខ្លួនណា៎! មិនមែនភូមិយើងនេះទេ ភូមិគេផ្សេង! ចំណែកយាយចាស់នោះ ខ្មោចស្លាប់យូរមកហើយ! ផ្ទះលោកអភិបាលមានតំណាលមកថាបានឆេះរាបដល់ដី សូម្បីមុនអាពត ក៏មានអ្នកស្រុកថាបានឮសំឡេងហៅឱ្យជួយពន្លត់ភ្លងរហូតដែរ! ដល់អាពតចូល វាចង់សង់រោងពេទ្យនៅនោះ គ្មានអ្នកណានៅសុខទេ! ក្រោយមក មានគេត្រូវយកជីវិតហូរហែរព្រោះចង់បានដីនោះ! ដីនៅសល់តែផេះក៏មានព្រលឹងហួងហែងដែរ!»។ គន្ធាលុតជង្គង់ ទម្ងន់នៃវិវរណៈលើកនេះកំពុងធ្វើឱ្យនាងវិលវល់។

វីតសម្លឹងមើលដី បេះដូងលោតញាប់ខ្លាំង ហាក់ដូចជានឹងផ្ទុះចេញពីទ្រូង។ គេនិយាយស្អកៗ៖

«ខ្ញុំចង់ទៅផ្ទះ!»

គន្ធាញាប់ញ័រ៖

«ចុះឡានខ្ញុំ!»

«ឱ្យប៉ាម៉ាក់ឯងគាត់មកយកទៅ!» ទីតានិយាយ។

អ៊ំស្រីចាន់ខ្សឹប៖

«នេះឆ្ងាយណាស់ ពីផ្លូវជាតិ! ជាង១៥គីឡូ គេងចាំព្រឹកសិនចាំនាំគ្នាទៅយកឡាន!»

ម៉ាកអង្រួនដៃបងស្រីគេ។ ពីរនាក់បងប្អូនក៏ប្រុងចេញទៅខលអ្នកផ្ទះឱ្យមករកពួកគេទាំងយប់ តែមីងប្រាប់ឡើងថា៖

«រហូតដល់ព្រឹកសិន ប្រយ័ត្នពួកគាត់មកមានរឿងមិនល្អនៅទីនោះទៀត! គិតមើល វាអាចពង្វៀងផ្លូវឱ្យក្មួយៗចូលដល់!»

ស្ថានភាពមានភាពដូចជាអារម្មណ៍ត្រូវបានសង្កត់សង្កិនក្នុងការគម្រាមកំហែង ហើយគ្មាននរណាម្នាក់អាចមានយោបល់ល្អជាងនេះទេ។

«ចាំព្រឹក ពូឯងប្រមូលអ្នកភូមិប្រុសៗឱ្យជួយទៅរកឡាន!»

ពួកគេក៏យល់ព្រម។

ខណៈពួកគេផ្អែកខ្នង ខ្លះដេកអង្រឹងហៀបនឹងសម្រាក មានសំឡេងហៅនៅក្រៅរបង។

កសិករវ័យចំណាស់មួយគូ ពូរ៉ុងនិងមីងអាន ចូលមកជាមួយទឹកមុខតក់ក្រហល់ទៅដោយទុក្ខព្រួយ។ ក្រោយមកពួកគេដឹងថា ពូរ៉ុងជាអ្នកដែលបានបាត់កូនប្រុសពីរនាក់ កាលពីប្រាំមួយខែមុន។

ពួកគេបានចាកចេញទៅឃ្វាលគោហើយមិនវិលមកវិញ ដោយគ្មាននរណាម្នាក់បានឃើញបងប្អូនទាំងពីរទៀតឡើយ។

ទីតាដកដង្ហើមធំ ភ្នែករបស់នាងបិទចុះឡើងដោយភាពភ័យរន្ធត់។ អ្នកទាំងបួនដែលទើបនឹងប្រឈមហេតុការណ៍ កំពុងរឭកនឹកឡើងមកវិញនូរូបរាងក្មេងទាំងពីរ ដូចបេះបិទនឹងអ្វីដែលពុកម្តាយក្មេងបាននឹងកំពុងរៀបរាប់ប្រាប់។

គ្រប់គ្នាជឿថាកុមារទាំងពីបានស្លាប់ក្រោមដៃ«ជើងកប»រយឆ្នាំនោះហើយ។

គន្ធាពោលអួលណែនខ្សឹបខ្សៀវ សឹងថាសំឡេងនាងស្តាប់លែងសូវឮ៖

«ពួកខ្ញុំបានឃើញក្មេងពីរនាក់…ពួកគេបាននាំពួកយើងទៅផ្ទះយាយចាស់! ក្មេងមានកាន់ខ្សែគោនិងដបទឹកធំមួយ!»

រ៉ុងនិងប្រពន្ធក៏ដូចអ៊ំស្រីចាន់ជូតទឹកភ្នែក ខណៈមុខបុរសចំណាស់អ្នកបើកឡានសែនខ្វល់ចិត្តគ្រវាសក្រមាចុះឡើងៗលើស្មាគាត់។

ដោយគ្មានពាក្យមួយម៉ាត់ អ្នកភូមិសម្រេចចិត្តស្វែងរកក្មេងនៅជុំវិញទីនោះនៅព្រឹកបន្ទាប់។

ប៉ុន្មានម៉ោងក្រោយមក គេប្រទះឃើញសាកសពតូចពីរដេកនៅក្រោមដើមឈើធំមួយ។ សពរលួយ ដោយនៅក្បែរនោះមានគ្រោងឆ្អឹងគោដែលពុកដូចគ្នា។

អ៊ំស្រីចាន់ប្រាប់ក្មេងៗទាំងបួនថា៖

«ទោះជាក្មួយបានឃើញ តែនោះគ្រាន់តែជាវិញ្ញាណ! អ្នកស្លាប់មិនអាចចាកចេញពីកន្លែងកើតហេតុទេ រហូតដល់មានមនុស្សមកជំនួស ឬធ្វើពិធីឱ្យ!»

គន្ធាបានយកនំពីក្នុងឡានមកដាក់ក្បែរគល់ឈើនៅពេលសពត្រូវបញ្ជូនចេញយកទៅធ្វើបុណ្យ។ នាងបានឧទ្ទិសឡើងថា៖

«សូមប្អូនៗបានទៅកាន់សុគតិភព!»

ទឹកដីដែលត្រូវបណ្ដាសានេះ ត្រូវបានអ្នកភូមិជិតៗនោះសម្រេចរួមគ្នា និមន្តព្រះសង្ឃធ្វើពិធីបុង្សកូលបញ្ជូនព្រលឹងឱ្យបានចាកចេញនិងបានទៅកាន់សុគតិភព។

ស្ទូឌីយោសម័យបារាំង – Meysansotheary

រឿង៖ ស្ទូឌីយោសម័យបារាំង