ស្នាមសាក់រូបខ្លា – Meysansotheary

រឿង៖ ស្នាមសាក់រូបខ្លា (ភាគ៦)

rak smey — Fri, 30 Oct 2026 13:00:00 +0000

វគ្គ៖ បក្សីជំទើរដែលគ្មានសម្បុក

ខ្ញុំស្គាល់ម៉ាលើកដំបូងនៅឆ្នំា១៩៩៦…

អាម៉ានោះរូបសេះ ពណ៌ផ្កាឈូក ខ្ញុំរត់ការថ្នាំឱ្យបងលុច្សនៅផ្សារចាស់។ ដំបូងខ្ញុំខ្លាចណាស់ព្រោះតែម៉ាក់តែងប្រដៅខ្ញុំរឿយៗថា អាសារធាតុញៀនស្អីអស់នេះវាមិនដែលនាំផលល្អដល់ខ្លួនទេ មានតែបំផ្លាញខ្លួនឯង គ្រួសារ ហើយសង្គមថែមទៀត។

តែពេលដែលខ្ញុំដល់ដំណាក់កាលទៅ លុយក៏អត់ ផ្ទះក៏គ្មាន សាច់ញាតិក៏មិនខ្វល់ មានតែវាទេដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំសប្បាយចិត្ត ហើយឱ្យបាយខ្ញុំស៊ី ព្រោះគេឱ្យចំណេញមួយគ្រាប់មួយពាន់រៀល ខ្ញុំចែកចាយបន្តមួយយប់ៗ ជួនកាលមួយពាន់គ្រាប់ក៏មានដែរ។

និយាយតាមត្រង់ទៅ ខ្ញុំអត់ស្គាល់ទេថ្នាំញៀន គេថាថ្នាំខ្លាំងសម្រាប់រឿងលើគ្រែ ខ្ញុំរកស៊ីបានលុយច្រើនណាស់ តែចាយអស់ៗ មិនដែលសល់ទេ ខ្ញុំធ្លាប់ដេកប៉ុស្តិ៍ម្តងប្រាំយប់ ប៉ូលិសក៏បានទូរស័ព្ទទៅប៉ាតាំងពីថ្ងៃដំបូងដែលខ្ញុំបានមកដល់ប៉ុស្តិ៍…

«ម៉េចហើយ? ខាងគ្រួសារវាថាមកយកពេលណា?»

មកពីកាលនោះខ្ញុំត្រូវគេចាប់ក្រោយពេលដែលលក់ថ្នាំអស់ ប៉ូលិសមិនទាន់ដាក់បន្ទុកខ្ញុំថាត្រូវតែជាប់ទោសធ្ងន់ធ្ងរពីករណីជួញដូរគ្រឿងញៀនទេ អ៊ីចឹងហើយបើមានអ្នកធានាខ្ញុំច្បាស់ជាអាចចេញទៅផ្ទះវិញបាន តែ…

«អត់មានទេលោកនាយ គេថាមិនខ្វល់ បើបានវាដេកគុកគឺល្អហើយ!»

ចម្លើយបែបហ្នឹង ខ្ញុំទាយដឹងតាំងពីដំបូង ទើបមិនស្លុតចិត្តមិនបាច់ឈឺចាប់អីខ្លាំង។ បើគាត់មានចិត្តនៅគិតថាខ្ញុំជាកូន ច្បាស់ជាតាមរកខ្ញុំតាំងពីថ្ងៃចេញពីផ្ទះដំបូងមកហើយ មិនមែនទុកឱ្យខ្ញុំធ្លាក់ខ្លួនប្រឡែងថ្នាំរហូតដល់ត្រូវប៉ូលិសចាប់ទេ។

ដល់ពេលអាជាតិថ្នាំអស់ហ្នឹងវាច្រៀបពេញខ្លួនទៅ មនោសញ្ចេតនាគ្រួសារជាមួយខ្ញុំក៏កាន់តែផ្តាច់អស់ ខ្ញុំប្រែក្លាយជារឹងប៉ឹង មិនបានលួចតូចចិត្តនឹងអ្នកផ្ទះ បែរជាគិតយ៉ាងធូរទៅវិញថា បើបានចេញក៏ល្អ បើអត់ទេដេកបន្តស៊ីស្រួលក្នុងគុកហ្នឹងទៅ។

«ហ៊ើយ…អាក្មេងអស់នេះ វាហួសនឹងប្រដៅហើយ ទើបដល់ថ្នាក់ពុកម៉ែវាលែងរវល់យ៉ាងនេះ!»

មេប៉ុស្តិ៍រអ៊ូមើលមុខខ្ញុំហើយគ្រវីក្បាល។ ប៉ូលិសអស់ហ្នឹងឃើញខ្ញុំត្រឹមតែជាក្មេងបាតសង្គម បំពុលសង្គមដែលគ្មានអ្នកណារាប់រក ធ្វើឱ្យតែពួកគាត់ត្រូវរវល់មកដេញចាប់ តែពាក្យគាត់អស់ហ្នឹងវាមានន័យសម្រាប់តែអាក្មេងដែលមានពុកម៉ែស្រលាញ់ នៅមើលថែបានដិតដល់ តែសម្រាប់ក្មេងប្រុសដែលជួបប្រទះនឹងរឿងគ្រួសារបែបនេះដូចជាខ្ញុំស្តាប់មិនចូលទេ។

គាត់មិនចង់សួរនាំពីដើមហេតុសោះ ថាខ្ញុំនៅក្នុងគុកថ្ងៃនេះក៏ព្រោះតែអ្នកណា? បើកុំមកហត់នឹងចាប់ខ្ញុំ ទៅតាមដានល្បិចកល់ប្រពន្ធចុងអស់នោះ ប្រហែលគ្មានពួកខ្ញុំនៅទីនេះទេ។ យ៉ាងណាខ្ញុំនៅមានសាច់ញាតិម្នាក់ដែលបារម្ភ សុដាប្អូនខ្ញុំមិនដែលទុកខ្ញុំចោលទេ ប្រាំថ្ងៃក្នុងមន្ទីរឃុំខ្លួនវានេះហើយដែលយកបាយយកទឹកមកឱ្យខ្ញុំ។ ខ្ញុំខ្មាសប្អូនសឹងតែមិនហ៊ានមើលមុខវាចំ បាយក៏លេបលែងចូល ទឹកភ្នែកមួយតំណក់ៗរបស់វាសឹងតែពុះប្រម៉ាត់ខ្ញុំឱ្យដាច់៖

«បងឯងខំហូបឱ្យច្រើនទៅ ឃើញអត់ស្គមច្រើនណាស់!»

អស់ពីម៉ាក់ទៅ មានតែវាទេដែលស្រលាញ់ខ្ញុំជាងគេ តែខ្ញុំមិនគួរតបស្នងការស្រលាញ់ប្អូនស្រីដោយជំនួសនឹងបាយម្ហូបយកមកដល់គុកនេះទេ។ នឹកឃើញអនុស្សាវរីយ៍នៅពីក្មេងរបស់បងប្អូនយើងម្តងៗ ខ្ញុំចង់ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញណាស់ ខ្ញុំចង់ធ្វើជាមនុស្សសាមញ្ញម្នាក់ដែលមិនបាច់ប្រឡូកនឹងជីវិតបាតសង្គមទាំងនេះទៀត តែចិត្តស្អប់ប៉ានិងប្រពន្ធគាត់ វាធ្វើឱ្យខ្ញុំលែងខ្វល់ពីរឿងត្រឹមត្រូវ។ បើខ្ញុំមិនរស់ខ្លួនឯង មិនចាយលុយខ្លួនឯង មីងនៅតែបានលេសមើលងាយខ្ញុំ។

ខ្ញុំលេបបាយមួយម៉ាត់ក្នុងមាត់ ម្ហូបស្នាដៃប្អូនស្រីនៅតែឆ្ងាញ់ ខ្ញុំចង់សួរនាំពីរឿងប្តីវាណាស់ តែហាមាត់មិនរួចសោះខ្ញុំខ្មាសសុដាដែលការពារមិនឱ្យវារៀបការនឹងអាជប៉ុននោះមិនបាន។ ឃើញមុខមាត់សុដាស្រស់បស់ គ្រាន់តែរាងស្គមបន្តិច ប្រហែលជាប្តីវាមិនមែនមនុស្សអាក្រក់ធ្វើបាបវាដូចដែលខ្ញុំគិតទេ។

«អូនឯងមករកបង ពួកនោះមានដឹងទេ?»

ខ្ញុំមិនបានរាប់ទាំងប៉ា គឺសំដៅតែលើម្តាយកូនបីនាក់នោះ ខ្លាចថាមីងយកពាក្យទៅនិយាយឱ្យប៉ាខឹងសុដា ដោយសារខ្ញុំទៀត។ ទោះយ៉ាងណា ពាក្យម៉ាក់ដែលប្រដៅឱ្យខ្ញុំគោរពប៉ានៅតែមានប្រសិទ្ធភាព តែសម្រាប់អ្នកដទៃដែលមិនជាប់សាច់ឈាមសោះ ខ្ញុំគ្មានអីត្រូវមកគោរពទេ។

«ទោះគាត់ដឹងក៏ដឹងទៅ ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ! ចាំមើលខ្ញុំសាកទៅនិយាយនឹងប្តីខ្ញុំ ក្រែងអាចមកធានាបងឱ្យចេញក្រៅឃុំបាន!»

«មិនបាច់ទៅពឹងគេ នាំតែមានរឿងដល់ឯងទេ មិនប៉ុន្មានថ្ងៃបងនឹងចេញទៅវិញហើយ!»

«បងឯងចេញម៉េចបើគ្មានអ្នកធានានោះ?»

ខ្ញុំលើកដៃអង្អែលសក់ប្អូនស្រី ព្រោះចង់ឃាត់កុំឱ្យវាយំ មិនដឹងត្រូវតបម៉េចបើខ្ញុំខ្លួនឯងក៏មិនប្រាកដថាតទៅអាចនឹងមានសេរីភាពដើរលេងតាមអំពើចិត្តទៀតឬអត់។ ខ្ញុំមានតែបន្លប់វាដោយខំហូបបាយឡើងអស់ពីស្រាក់ ហើយប្រញាប់ដេញឱ្យវាទៅផ្ទះវិញ ខ្លាចប៉ាមកវិញរកវាមិនឃើញ។

តាំងពីថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំលែងបានជួបសុដាទៀត ព្រោះបងលុច្សជួយរត់ការឱ្យខ្ញុំចេញវិញ ពេលនោះពួកខ្ញុំបួននាក់ស្ម័គ្រចិត្តធ្វើកូនចៅគាត់ ហើយគាត់ដាក់ឈ្មោះឱ្យខ្ញុំថា អា Tiger… ខ្ញុំបានសាក់រូបខ្លានៅដើមដៃស្តាំ ជីវិតរបស់ខ្ញុំកាន់តែឃ្លាតឆ្ងាយពីអ្វីដែលគេហៅថា រឿងត្រឹមត្រូវ…

វគ្គ៖ ក្រោមលំហមេឃដ៏ថប់ដង្ហើម

ក្រោយពេលបានចេញពីគុកម្តង ពួកយើងកាន់តែមានភាពក្លាហាន ហើយហ៊ានប្រឡូកជាងមុន ព្រោះមិនបាច់ទៅខ្វល់អីនឹងគ្រួសារ បើពួកគេមិនដែលទុកយើងក្នុងចិត្តផង មានតែបងប្អូនខាងនេះទេដែលទុកយើងសំខាន់ ឱ្យលុយចាយ ឱ្យបាយស៊ី អ៊ីចឹងហើយ ពួកយើងមានតែខំលក់វាឱ្យបានចំនួនច្រើនពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។ កាលយប់មួយនោះ ភ្លៀងខ្លាំងណាស់ដូចជាធ្លាយមេឃ…

អាជានិងខ្ញុំឈរចាំអាទ្រីនៅផ្ទះបែកបាក់មួយដើម្បីចេញដំណើរទៅរកស៊ី តែបាត់មួយល្ងាចមិនឃើញវាត្រលប់មកវិញសោះ។

«អាទ្រីវាមកដល់អង្កាល់វ៉ី?»

ខ្ញុំរអ៊ូទាំងបារម្ភ ព្រោះវាប្រាប់ថាទៅអើតផ្ទះតែមួយភ្លែតសោះ នេះជាងមួយថ្ងៃទៅហើយ អ្វីដែលសំខាន់មិនដឹងវាយកថ្នាំទៅជាមួយឬអត់ ខ្លាចតែប៉ូលិសកាក់បានដូចលើកមុនទេ។

«អើៗ រាប់ម៉ោងហើយអ្ហី? មិនទាន់ចេញលក់បានមួយគ្រាប់សោះ អ្ហែងចង់ចាំវាទៀតឬក៏ម៉េច?»

អាជាវាធ្វើមុខជូរប្រឹងក្តោបថ្នាំក្នុងកាបូបជាប់ ព្រោះមេឃមិនត្រឹមតែភ្លៀងទេ ថែមទាំងមានខ្យល់បោកបក់សាចមកប៉ះយើងទៀត ដំបូលផ្ទះដែលបាក់បែក លិចស្ទើរតែគ្រប់កន្លែង បើត្រូវថ្នាំរលាយច្បាស់ជាខាតចុងខាតដើមហើយ។ ខ្ញុំមិនទាន់អស់ចិត្ត ព្រោះតាមដឹងផ្ទះអាទ្រីក៏នៅរាងឆ្ងាយដែរ ហើយមេឃភ្លៀងទៀតក្រែងវាមិនទាន់ចេញមកវិញក៏តបទៅអាជាថា៖

«ចាំតិចទៅអ្ហា!»

«អញខ្លាចតែវាមានរឿងទេអ្ហា វាយកថ្នាំទៅតាមអ្ហេស?»

ខ្ញុំកាន់តែភ័យបន្តិចដែរ តែក៏រហ័សទាញកាបូបរបស់វាមករាប់មើល ហាក់ធូរចិត្តបន្តិច ដែលវាឆ្លាតមិនចេះយកថ្នាំទៅជាមួយ៖

«មានណា វាទុកនៅហ្នឹងទាំងអស់ហ្នឹង!»

«អ្ហើយ! ភ្លៀងៗៗ មិនទាន់រកស៊ីបានមួយរៀលផង សង្ស័យស្អែកអត់បាយស៊ីទេអ្ហា!»

អាជាវាដើរចុះដើរឡើងមិនឈប់ ណាមួយខ្លាចថាលក់មិនបាន ណាមួយមិនដឹងអាទ្រីវាមានរឿងមែនក៏អត់ ឯខ្ញុំដែលអង្គុយស្ងៀមតែចិត្តមិនបានស្ងប់នោះទេ ពួកយើងទាំងបីនាក់ជាបងប្អូន ច្បាស់មិនចង់ឃើញអ្នកណាមួយត្រូវដេកគុកម្តងទៀតដែរ។ ពេលនោះសំឡេងគោះទ្វាក៏លាន់ឡើង…

តុកៗៗៗ

មានភាគបន្ត!

រឿង៖ ស្នាមសាក់រូបខ្លា (ភាគ៥)

rak smey — Thu, 29 Oct 2026 13:00:00 +0000

វគ្គ៖ ថ្នាំញៀន

ខ្ញុំតប់ប្រមល់រៀនលែងចូល រស់នៅក្នុងផ្ទះដែលគ្មានក្តីសុខដូចជាអ៊ំថាមែន គេយកលុយជប៉ុនទៅទិញម៉ូតូឱ្យកូនៗគេហ៊ឺហាលើគំនរទុក្ខរបស់យើង ខ្ញុំដើរមិនដែលចូលផ្ទះទេ។ ខ្ញុំប្រឡងបាក់ឌុបធ្លាក់ ប្រពន្ធចុងប៉ាកាន់តែបានដៃថាឱ្យខ្ញុំព្រឹកល្ងាច…

ខ្ញុំទាល់ច្រកហើយ ពេលខ្លះគិតថា បើខ្ញុំស្លាប់បាត់ប៉ាមុខជាមានវិប្បដិសារី។ ខ្ញុំចង់បញ្ឈឺប៉ាដោយការសម្លាប់ខ្លួន ល្ងាចមួយក្រោយពេលដែលប៉ាស្តីថាឱ្យខ្ញុំបន្ទាប់ពីប្រពន្ធគាត់ចាក់ចុច ខ្ញុំកាន់ក្រម៉ាដើរទៅដើមឈើធំមួយកន្លែងដីម្ចាស់ទុកចោលប្រុងថាចងក។

ពេលចងក្រម៉ារួចខ្ញុំគិតថា បើបានទៅជួបម៉ាក់ពេលនេះគឺប្រហែលខ្ញុំសប្បាយចិត្តជាងរស់នៅជួបមុខប៉ា តែមិនទាន់បានឡើងលើគល់ឈើផង មិត្តភ័ក្ដិខ្ញុំពីរបីនាក់ក្បែរផ្ទះវារត់មកស្រែកឃាត់៖

«ហេ! អ្ហែងប្រុងលេងមែនទែនអីហា?»

ពួកវាត្រឹមជាអ្នកជិតខាងទេ តែបារម្ភពីខ្ញុំយ៉ាងនេះខុសពីមនុស្សដែលមានឈាមក្នុងខ្លួនខ្ញុំ តែមិនចាប់អារម្មណ៍ថាកូនរស់ឬងាប់បែបណា។ ពួកនោះវាដឹងរឿងក្នុងគ្រួសារខ្ញុំ ហើយឃើញខ្ញុំចម្លែកប៉ុន្មានថ្ងៃទើបវាតាមដានដឹងថាខ្ញុំប្រុងធ្វើរឿងឆ្កួតមួយនេះ។ អាមួយមកចាប់ទាញខ្ញុំ អាមួយឡើងដើមឈើទៅស្រាយក្រម៉ា បើមិនបានពួកវាថ្ងៃនោះខ្ញុំច្បាស់ជាក្លាយទៅជាខ្មោចអនាថាយាមដើមឈើឱ្យគេហើយ។ បន្ទាប់មកពួកវាក៏ចេះតែនាំខ្ញុំទៅនេះទៅនោះដើម្បីបន្លប់ទុក្ខ។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមសេពគប់មិត្តភ័ក្ដិដែលសុទ្ធតែមានបញ្ហាដូចគ្នា អ៊ីចឹងហើយទើបពួកវាយល់ចិត្តខ្ញុំច្បាស់។ ក្រោយពីនោះមក ពួកយើងបានបបួលគ្នាជួលផ្ទះសំណាក់ដេក លក់នាឡិកា ខ្សែក ហើយលក់ម៉ូតូលែងចូលផ្ទះ។

ដើម្បីបន្លប់រឿងដែលកើតឡើងនៅក្នុងគ្រួសារ ពួកយើងអត់មានធ្វើអីច្រើនក្រៅពីផឹកស៊ីសប្បាយ លេងហ្គេម លេងល្បែងដើររកស្រីច្រៀងកំដរ មានសេរីភាពនិងក្តីសុខពេញទំហឹងហើយ។

«អ្ហ៎! លើកឱ្យដាច់វ៉ើយ បើអាណាបន្លំ អាហ្នឹងថោក!»

អាជាវាលួចរអ៊ូ ព្រោះតែខ្លាចផឹកចាញ់គេ អានេះខ្លាចតែអស់លុយច្រើនស៊ីផឹកបានតិចទើបវាផ្តាំទៅអាទ្រីដែលលើកមួយកែវមិនដល់មួយដង្ហើម។ អាទ្រីដឹងខ្លួនថាអាជាឌឺដងវាក៏សើច ខ្ញុំក៏សួរទៅពួកវាបន្លប់បរិយាកាស៖

«ហើយចេញពីនេះទៅណាទៀតយើង?»

«យើងទៅណាក៏បានដែរអ្ហា លុយពេញមួយកាបូបចាយម៉ាអស់ដៃទៅ!»

អាជាវាជឿជាក់លុយរួមដែលពួកយើងប្រមូលរបស់លក់អស់គ្មានសល់ពីខ្លួន វាមិនខ្វល់ថាបន្ទាប់ពីនេះទៅពួកយើងប្រហែលនឹងត្រូវដើរសុំបាយគេស៊ីផងមិនដឹង។

«ចាំអញនាំទៅកន្លែងមួយវ៉ើយ អស្ចារ្យណាស់!»

«ស្អី? កន្លែងមុនហ្នឹងអ្ហី? អូយ! អាណិតអញទៅអាទ្រីអើយអ្ហា មុខឱ្យចាស់ៗដូចម៉ែអ្ហែងហ្នឹងអ្ហាស ហ៊ឹស! ទៅតែម្តងរៀងហើយអ្ហា!»

«ម្តងហ្នឹងអ្ហាស អញធានាថា ម៉ាអេមវ៉ើយ!»

អាជាពែបមាត់ធ្លាប់ម្តងត្រូវអាទ្រីលែងបាក់ចង្កេះនាំទៅរកស្រីខារ៉ាអូខេមុខសុទ្ធតែចំណាស់ម៉ែ បទអីក៏មិនចេះក្រៅពីរាំវង់សារ៉ាវ៉ាន់ចេញពីហ្នឹងវិញ អាជានិងខ្ញុំដេញទាត់អាទ្រីហុយដី ម្តងនេះមិនដឹងថាអាជាវាជឿព្រមប្រថុយទៅតាមអាទ្រីទៀតឬអត់ទេ បើមើលទៅវាដូចជារអាសម្បើមណាស់។

ផឹកស្រា ឱបស្រី ដេកក្រៅផ្ទះ ខ្ញុំចាប់ធ្វើរឿងទាំងអស់ដែលគិតថាធ្វើខ្លួនឯងឱ្យទៅជាមនុស្សប្រុសពិតៗ តែខ្ញុំមិនដែលភ្លេចទេម៉ែ…គាត់តែងតែធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រក់ទឹកភ្នែក នៅពេលដែលខ្ញុំនឹកដល់គាត់…

«មនុស្សស្រីគេមិនចូលចិត្តប្តីប្រមឹកទេ!»

ពាក្យម៉ាក់ស្រាលស្រទន់ពេលគាត់កំពុងធ្វើម្ហូប ហើយនិយាយប្រៀនប្រដៅខ្ញុំដែលបើកឃើញកំពុងស្រាបៀរនៅក្នុងទូរ។ ម៉ាក់ខំរុំក្រណាត់ព្រោះតែខ្លាចខ្ញុំឃើញ គាត់ទុកឱ្យប៉ាហូបតិចៗពេលល្ងាចគ្រាន់នឹងបាយឆ្ងាញ់។

«បើមិនផឹកបានអីនោមម៉ាក់?»

ខ្ញុំធ្វើជាសួរលេងដឹងដែរថាវាឈ្លើយ ហើយនិងគេចមិនផុតពីការសម្លក់របស់ម៉ាក់៖

«មិនមែនថាមិនឱ្យផឹក គ្រាន់តែមិនចង់ឱ្យប្រមឹក!»

«ចុះបើខ្ញុំរៀនផឹកល្អទេម៉ាក់?»

គាត់លើកវែកឆារហ័សប្រុងសំពងក្បាលខ្ញុំ។ ម៉ាក់ស្លូតណាស់ តែស្លូតពេលដែលខ្ញុំស្រួលនិយាយប៉ុណ្ណោះ បើហ៊ានតែខ្ញុំរឹងក្បាល ឈ្លើយដាក់គាត់ម៉ាក់មុខក្លាយជាបងប្អូនខ្លាភ្លាម។ ខ្ញុំខំគេចសឹងថាថ្លោះក ម៉ាក់ខាំមាត់ក្នាញ់នឹងខ្ញុំ៖

«បើឯងចង់ផឹក រំលងវែកឆាម៉ាក់សិនទៅ!»

«ហ៊ើយម៉ាក់! បើអ៊ីចឹងម៉េចនឹងអាចក្លាយជាមនុស្សប្រុសពេញលក្ខណៈដូចគេ?»

ខ្ញុំរអ៊ូលេងនឹងម៉ាក់ មិនមែនចង់ផឹកស្រាបៀរមួយកំប៉ុងនោះប៉ុន្មាន តែចិត្តខ្ញុំចង់ឈ្នះម៉ាក់។ គាត់ក៏បានឱកាសរៀបរាប់ប្រាប់ខ្ញុំឡើងចង់ងងុយដេក៖

«មនុស្សប្រុសពិតៗមិនមែនសំដៅលើផឹកច្រើនមិនស្រវឹង លេងច្រើនមិនចាញ់នោះទេ! តែជាមនុស្សប្រុសដែលអាចធ្វើជាគំរូ និងជាបង្គោលដ៏រឹងមាំមួយសម្រាប់គ្រួសារ!»

ខ្ញុំលូកចាប់ម្ហូបក្នុងខ្ទះមកភ្លក់ហាក់មិនចាប់អារម្មណ៍នឹងការប្រៀនប្រដៅរបស់ម៉ាក់។ ប្រពន្ធដើមប៉ាវាយដៃគ្មានរបបរបស់ខ្ញុំដោយស្នាមញញឹម ពេលនេះទើបខ្ញុំដឹងថាទោះម្ហូបហាងថ្លៃប៉ុណ្ណា ទំនើបប៉ុណ្ណាក៏មិនស្មើនឹងស្នាដៃម៉ាក់ឆាសាច់លាយនឹងបន្លែដែរ។

នឹកដល់វត្តមានម៉ាក់ដែលធ្លាប់រីករាយក្នុងផ្ទះ ខ្ញុំក៏នឹកខឹងដល់ប៉ាភ្លាម បើមិនមែនមកពីគាត់យកស្រីម្នាក់នោះមកនៅក្នុងផ្ទះ ខ្ញុំក៏មិនត្រូវមករស់នៅតែលតោលយ៉ាងនេះដែរ ហើយពេលនេះគាត់ស្រាប់តែឱ្យសុដារៀបការជាមួយជនជាតិជប៉ុនដែលមិនដឹងថាជាប្តីគេឬអត់នោះទៀត។ ខ្ញុំគិតអើយគិតថានឹងត្រូវជួយប្អូនស្រីដោយរបៀបណា តែបើឱ្យនាងមករស់នៅគ្មានគោលដៅបែបនេះដូចជាខ្ញុំច្បាស់ជាមិនបានឡើយ។

«យី! ហើយចុះអ្ហែងធ្វើមុខអីយ៉ាប់ម៉េសអ្ហា?»

អាទ្រីសួរ បន្ទាប់ពីវាអង្គុយមើលមុខក្រៀមផ្អេះខ្ញុំអស់រយៈពេលជិតកន្លះម៉ោង។ ឃើញខ្ញុំមិនផឹកមិនស៊ី ពួកវាស្មានថាខ្ញុំនឹកផ្ទះ តែរឿងនេះមានតែអាជាទេដែលដឹង៖

«ថ្ងៃនេះប្អូនស្រីវាការ វានឹកផ្ទះនឹងណា!»

«អើ! បើថានេះ លើកគ្នាទៅស៊ីតែម្តងទៅអ្ហា អញកំពុងតែដាច់យ៉ៃផង!»

«បើពួកអ្ហែងមិនចង់ឱ្យអញចូលគុកនោះ កុំមកនិយាយពីរឿងទៅផ្ទះជាមួយអញ បើអញទៅឃើញមុខពួកអស់នោះ ប្រហែលជាមានងាប់រស់ម្ខាងៗហើយ!»

ខ្ញុំនិយាយច្រឡោតខឹងជះដាក់ពួកវាទាំងដុល តែក្នុងចិត្តគុំស្អប់នឹងអ្នកផ្ទះជិតឆ្កួតទៅហើយ មួយខ្ញុំបារម្ភពីសុដាដែលត្រូវរៀបការប្តីបរទេសទាំងដែលខ្លួនឯងមិនចេះនិយាយជប៉ុនអីមួយម៉ាត់ ពីរខ្ញុំស្អប់មីងដែលបង្ខំឱ្យអនាគតបងប្អូនខ្ញុំត្រូវវិនាសព្រាត់ប្រាសបានតាមចិត្ត បីខ្ញុំស្អប់ប៉ាណាស់ ដែលគាត់ព្រោះតែស្រីមិនខ្វល់ពីសេចក្តីសុខកូនៗ។

កំហឹងប៉ុណ្ណេះល្មមថាខ្ញុំនាំពួកវាទៅដុតរោងការចោល បើមិនយល់មុខសុដាទេ ខ្ញុំក៏មិនខ្លាចនឹងដេកគុកដែរ។ រវល់តែខឹងពេក ខ្ញុំក្រវាត់ដៃប៉ះកែវមួយធ្លាក់ខ្ចាយដោយអចេតនា អាជានិងអាទ្រីភ្ញាក់សឹងហើបគូទពីតុ។ ខ្ញុំសម្លឹងមុខពួកវាធ្វើមិនដឹង ព្រោះនៅគិតច្រើនរឿងមង្គលការសុដានៅឡើយ គ្មានអារម្មណ៍ទៅសើចនឹងប្រតិកម្មឆ្កួតៗរបស់ពួកវាទេ។

«ថីអានេះ? និយាយលេងផងមិនបានទេអ្ហា?» អាទ្រីនិយាយ មិនតែប៉ុណ្ណឹងវាក៏ច្រៀងឌឺខ្ញុំ៖

«អូនមិនដឹងខ្លួនថាអូននេះហើយ អូនអើយដែលធ្វើឱ្យបងខ្លោចផ្សារ បងក៏មិនយល់ថាពុលស្នេហា…»

អាជាទះស្មាមួយដៃអាទ្រីឈប់ច្រៀង៖

«នែ៎! នៅច្រៀងហ្នឹងហើយអានេះ!»

អាទ្រីងាកមកសួរខ្ញុំបន្លប់ខ្លាចគេថាសំឡេងវាមិនឈ្នះគោរោទ៍៖

«ហើយបើមិនទៅទេ អ្ហែងអង្គុយខ្វល់ធ្វើអីអ្ហា?»

«មកពីអត់លុយមួយរៀលហ្នឹងអ្ហាស!»

«ចង់ចងដៃប្អូនអ្ហេស? អ្ហីក៏ចង់បានលុយដើរលេងអ្ហាស? បើថាចង់រកលុយមិនមែនអត់ក្រឡាឯណា ឱ្យតែហ៊ាន!»

អាទ្រីវាបង្ហើបហើយញាក់ចិញ្ចើម មកដល់ដំណាក់កាលនេះទោះអ្វីក៏មិនខ្លាចដែរ ឱ្យតែមានលុយចាយ មានបាយស៊ី បានដេកឆ្អែតគឺជាសេរីភាពពួកយើងហើយ មិនបាច់ទ្រាំនៅក្នុងផ្ទះចាំស្តាប់តែប្រពន្ធចុងប៉ាទេសនា ប្តឹងប្តល់ប៉ាព្រឹកល្ងាចៗនោះទេ។

មានភាគបន្ត!

រឿង៖ ស្នាមសាក់រូបខ្លា (ភាគ៤)

rak smey — Wed, 28 Oct 2026 13:00:00 +0000

ខ្ញុំមិនខ្វល់ពីសម្តីប៉ាទេ ព្រោះបារម្ភពីប្អូនស្រីស្ទើរតែដាច់ដង្ហើមទៅហើយ។ ខ្ញុំចង់ទៅក្បែរប្អូនស្រី តែប៉ាចង្អុលមុខឱ្យខ្ញុំនៅឱ្យឆ្ងាយពីនាង ខ្ញុំខឹងណាស់ តែក៏មិនចង់ឃើញសុដាកាន់តែពិបាក។

បន្ទាប់ពីប៉ាស្រែកហៅនិងដាក់ប្រេងកូឡាឱ្យហិត សុដាក៏ភ្ញាក់ដឹងខ្លួនសើងមម៉ើងវិញ តែនាងមិនបាននិយាយអីក្រៅពីយំ។ ពេលនោះទើបខ្ញុំដឹងថាខ្លួនឯងទន់ជ្រាយបំផុត ពេលដែលឃើញប្អូនស្រីជាទីស្រលាញ់ត្រូវឈឺចាប់ ទឹកភ្នែកមួយតំណក់របស់ខ្ញុំបានស្រក់ចុះ តែយ៉ាងណាខ្ញុំមិនចង់ឱ្យម្តាយកូនប្រពន្ធចុងប៉ាឃើញវាឡើយ។

ទោះដឹងហើយថាប៉ាចាប់ផ្តើមស្អប់ខ្ញុំដល់ឆ្អឹង តែឃើញគាត់នៅសេសសល់ក្តីស្រលាញ់ខ្លះបារម្ភពីសុដា ខ្ញុំក៏ធូរចិត្តបន្តិច ខ្ញុំទម្លាក់កំហុសគ្រប់យ៉ាងទៅលើមីងប្រពន្ធចុង បើអាចខ្ញុំចង់តែចាប់ទាញពួកគេយកទៅឃុំឱ្យបាត់ពីមុខមាត់គ្រួសារមួយនេះ បើគ្មានគាត់ ប៉ាក៏មិនក្លាយជាបែបនេះដែរ។

ខ្ញុំលែងចង់ឈ្លោះជាមួយប៉ា ហើយក៏មិនចង់ប្រឈមមុខនឹងប្អូនស្រីដែលត្រូវមករងគ្រោះដោយសារខ្ញុំ ថាប្រុងឡើងទៅបន្ទប់ដើម្បីសំងំលាក់ខ្លួន រង់ចាំរឿងកន្លងផុត មិនទាន់បានដើរដល់ជណ្តើរផង មីងម្តាយចុងស្រែកឃាត់ខ្ញុំ៖

«ឯងចង់ឡើងទៅប្រមូលរបស់អីទៀតហើយ? លក់ម៉ូតូមួយនៅចាយមិនគ្រាន់អ្ហេស?»

«មីងឯងអីក៏អាក្រក់ម៉េស? កុំឃើញខ្ញុំមិនមាត់បានចិត្តពេក!»

ប៉ាស្រាប់តែស្ទុះមកទាញខ្ញុំបោះចេញក្រៅទ្វារ ខ្ញុំឃើញគាត់ខឹងខ្លាំងណាស់ ភ្នែកគាត់ក្រហមទឹកមុខមាំដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ឃើញគាត់បែបនេះពីមុនសោះ ហើយក៏មិនសមថាធ្វើព្រោះតែខឹងខ្ញុំមួយឆាវទេ៖

«ចេញពីផ្ទះអញទៅ ហើយកុំមកឱ្យអញឃើញមុខទៀត!»

«ប៉ាដេញខ្ញុំព្រោះតែស្រីម្នាក់នេះ?»

ខ្ញុំហ៊ានលើកដៃចង្អុលមុខមីងដែលកូនប្រុសទាំងពីររបស់គេប្រុងនឹងស្ទុះមកដាល់ខ្ញុំចំពោះមុខប៉ា តែពេលឃើញខ្ញុំសម្លក់ពួកវាវិញ ទើបធ្វើនៅស្ងៀមបានត្រឹមខឹងតែមិនហ៊ាន ចរិតកំសាកពួកវាគ្មានអីមកហក់នឹងខ្ញុំកើតទេ បើមិនមែនអាងប៉ានិងម៉ាក់វា។

«ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ឯងមិនមែនជាកូនអញទៀតទេ!»

ប៉ាទាញទ្វារបិទគ្រាំង ខ្ញុំបានឃើញមុខសុដាលើកចុងក្រោយពេលនោះ ហើយប្អូនស្រីខ្ញុំយំខ្លាំងណាស់ តែរឿងនេះវាពិបាកនឹងហាមឃាត់ក៏ព្រោះតែចរិតគុំគួននិងឆេវឆាវរបស់ខ្ញុំដែរ។ យ៉ាងណាខ្ញុំក៏គ្មានថ្ងៃលំទោនចំពោះស្រីម្នាក់នោះ ហើយក៏គ្មានអារម្មណ៍ល្អអីជាមួយឪពុកកូនតទៅទៀតដែរ។ ខ្ញុំតូចចិត្តពេកក៏រត់ទៅស្រែជាមួយអ៊ំប្រាំថ្ងៃ។

«ងាប់ហើយប៉ាឯងវាយកូនខ្លាំងថ្នាក់នេះ?»

អ៊ំដែលជាបងបង្កើតម៉ាក់ខ្ញុំស្អំពន្លៃដែលដុតក្តៅៗលើខ្នងខ្ញុំ។ ខ្ញុំភ្ញោចៗស្មា ព្រោះតែឈឺពេក តែវាឈឺមិនស្មើចិត្តដែលចាញ់ម្តាយកូនមួយក្រុមនោះទេ។

«របួសលើខ្លួនប៉ុណ្ណឹង វាមិនស្មើរបួសក្នុងចិត្តទេអ៊ំ!»

«ហើយអាដាប្អូនឯងវាយ៉ាងម៉េចហើយ?»

អ៊ំសួរបារម្ភព្រោះខ្ញុំប្រាប់ថា មួយទំហឹងដៃប៉ាដែលប្រុងវាយបំបាក់ឆ្អឹងខ្នងខ្ញុំត្រូវសុដារងជំនួស តែសំណាងហើយដែលពេលនោះខ្ញុំចាប់ទាញសុដាទាន់ បើមិនអ៊ីចឹងប្អូនខ្ញុំទេដែលត្រូវដេកស្អំបែបនេះ ថាមិនស្រួលប្រហែលដេកពេទ្យព្រោះតែចិត្តគ្មានមេត្តារបស់ឪពុកដូចជាប៉ាហើយ។

«សុដាមិនអីទេអ៊ំ ប្រហែលរន្ធត់ចិត្តពេក ទើបវាដួលសន្លប់!»

«ហ៊ើយ…ប៉ាឯងមិនគួរងប់នឹងស្រីនោះដល់ថ្នាក់នេះទេ មើលចុះ ហើយបើជ្រុលដៃវាយកូនស្លាប់ មិនល្អមើលទៅហើយទេអ្ហី? ហ៊ើយ…អ្នកណាដែលថាមនុស្សគេចេះតែចោទ ប្រពន្ធចុងគ្មានមួយណាល្អទេ ដប់មានតែមួយហ្នឹងឯង របៀបដូចប្រពន្ធប៉ាឯងនេះ បើឯងបន្តនៅទៀត ក៏គ្មានក្តីសុខដែរ!»

ខ្ញុំស្នាក់នៅជាមួយអ៊ំតែក្នុងចិត្តចេះតែបារម្ភពីសុដាមីងគាត់កំចាត់ខ្ញុំ ហើយច្បាស់ជាមិនទុកឱ្យសុដានៅបានសុខទេ បងប្អូនយើងទាំងពីរទាល់តែត្រូវឪពុកបោះបង់ទើបគាត់សុខចិត្ត។ តែខ្ញុំក៏មិនងាយចុះចាញ់ លើកនេះខ្ញុំនឹងទ្រាំធ្វើមុខក្រាស់ដើម្បីនៅការពារប្អូនស្រី។ ខ្ញុំព្រមត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ ហើយប្រឈមមុខនិងប៉ា ទោះជាគាត់ដេញខ្ញុំយ៉ាងណាក៏ដោយ តែពេលទៅដល់ខ្ញុំក៏ដឹងថាប៉ាបានលើកសុដាឱ្យទៅជនជាតិជប៉ុនដែលធ្វើការអ៊ុនតាក់ជាមួយមីង។ ខ្ញុំខឹងណាស់ដែលប៉ាព្រមលើកកូនស្រីឱ្យជនបរទេសក៏ព្រោះតែគេឱ្យថ្លៃទឹកដោះចំនួនប្រាំពាន់ដុល្លារ។ ល្ងាចនោះខ្ញុំក៏ទៅរករឿងប៉ានិងប្រពន្ធចុងគាត់ម្តងទៀត៖

«ទោះយ៉ាងណាក៏ខ្ញុំមិនឱ្យសុដាការជាមួយអាជប៉ុននោះដែរ!»

«សុដាជាកូនអញ ចង់ឱ្យការជាមួយអ្នកណាអញឪវាជាអ្នកសម្រេច គ្មានពាក់ព័ន្ធនឹងឯងទេ!»

ប៉ាកាន់តែសោះកក្រោះជាមួយកូនហើយ ពាក្យសម្តីគាត់គ្រប់ម៉ាត់តបជាមួយខ្ញុំពិបាកទទួលយកណាស់ តែខ្ញុំមិនបានខ្វល់ទេ ព្រោះខ្ញុំមកនេះដើម្បីការពារប្អូនស្រី៖

«ទោះយ៉ាងណាក៏ខ្ញុំមិនឱ្យប្អូនស្រីការជាមួយពួកអាបរទេស ប៉ាមិនឃើញទេ? សុដាមិនចេះភាសាគេ ហើយនៅក្មេងទៀត កោតតែប៉ាដាច់ចិត្តឱ្យវាការជាមួយគេដែរ?»

«មិនចេះភាសាគេគ្មានអីពិបាកទេ សំខាន់គេផ្តល់កិត្តិយសដល់ប្អូនស្រីឯង ហ៊ានឱ្យថ្លៃផ្ទះខ្ពស់កប់ពពក ចាត់ទុកថាប្អូនស្រីឯងសំណាងណាស់ហើយ!»

«បើអ៊ីចឹងមីងឯងមិនការជាមួយវាខ្លួនឯងទៅ? ហេតុអីត្រូវជាប្អូនខ្ញុំ?»

«បង…!»

មិនបាច់លើកអំបោសមកវាយខ្ញុំទៀត តែខ្សែភ្នែកដែលប៉ាសម្លក់ខ្ញុំ ក៏ដឹងថាគាត់ខឹងប៉ុណ្ណាទៅហើយ គាត់ជេរខ្ញុំដាច់សាច់មើលតែមិនមែនកូនប្រុសគាត់៖

«អាក្មេងឈ្លើយអត់ពូជ សម្តីហែងនេះកាន់តែកោងប្រដៅលែងបានហើយ!»

«បើគេដឹងថាសុដាមានបងប្រុសចរិតធននេះ ច្បាស់គ្មានអ្នកណាមកស្តីដណ្តឹងនាងទេ មិត្តភ័ក្ដិអូនគេមិនប្រកាន់ ហើយស្រលាញ់អាណិតសុដា ទើបខំមកស្តីដណ្តឹងតាមប្រពៃណី បងឯងថាទៅ? កូនបងបានប្តីបរទេស មានលុយចាយ រស់នៅសុខស្រួលមិនចង់ទេអ្ហេស?»

«មីងឯងហ៊ានធានាលើអនាគតប្អូនខ្ញុំទេ?»

ខ្ញុំឈានមួយជំហានកាន់តែកៀកប្រពន្ធគាត់ព្រោះខឹងពេក ប៉ាក៏ទាញខ្ញុំចេញដូចខ្ពើមកូនខ្លួនឯងណាស់៖

«អ្ហែងមិនបាច់មកនិយាយទេ អញនៅតែឱ្យវាការ បើអ្ហែងមិនពេញចិត្តចេញទៅ!»

គាត់ដេញខ្ញុំចេញពីផ្ទះ ចិត្តជាកូនប្រុសល្មមថាមិនបាច់ពឹងលើលុយឪពុកបែបនេះទៀតទេ ខ្ញុំគួរដើរចេញពេលនោះលែងត្រលប់មកវិញទៀត មានដៃពីរជើងពីរដែរ ខ្ញុំរកលុយចិញ្ចឹមខ្លួនឯងមិនរស់អ្ហេស? តែអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវគិតដល់មុនគេ គឺសុដា វាខ្សោយណាស់មួយរយៈនេះ ខ្ញុំមិនចង់ឃើញវាយំ ហើយអស់សង្ឃឹមព្រោះតែខ្ញុំទេ។

ខ្ញុំទ្រាំបន្តរស់នៅព្រោះដើម្បីប្អូន យ៉ាងណាក៏បាននៅការពារវាខ្លះ ហើយមួយទៀតខ្ញុំក៏គិតថា គំនិតប្តីវាអាចល្អជាងចិត្តបីសាចរបស់ប្រពន្ធប៉ា ទើបខ្ញុំទ្រាំមើលសុដាភ្ជាប់ពាក្យនឹងជនជាតិជប៉ុននោះ។

មានភាគបន្ត!

រឿង៖ ស្នាមសាក់រូបខ្លា (ភាគ៣)

rak smey — Fri, 23 Oct 2026 13:00:00 +0000

«មីងឯងកុំចេះតែបានពាក្យ ដឹងពីណាថាខ្ញុំលក់ម៉ូតូយកលុយចាយ?»

ខ្ញុំខឹងនឹងម្តាយចុងពេកក៏ស្តីថាឱ្យគាត់វិញទាំងមិនយល់មុខប៉ា។ ប្រពន្ធនិងកូនថ្មីប៉ាក្នាញ់ខ្ញុំស្ទើរតែកាប់ចិញ្ច្រាំ ទើបម្នាក់ៗខំសម្លក់ខាំមាត់ដាក់ខ្ញុំបែបនេះ តែប៉ាក៏នៅបែរមកសួរខ្ញុំមួយៗ៖

«ម៉ូតូឯងទៅណា?»

អស់ពីខឹងនឹងអ្នកក្រៅដែលធ្វើខ្លួនអង្ហើយក្នុងផ្ទះ ខ្ញុំក៏ចាប់ភ័យនឹងសំណួរប៉ា នៅចំពោះមុខពួកគេខ្ញុំមិនដឹងត្រូវឆ្លើយយ៉ាងណាទេ បើនិយាយការពិតមុខតែម៉ែកូននោះពែបមាត់ប្រាប់ប៉ាថាខ្ញុំកុហក តែបើនិយាយកុហកប៉ាខ្ញុំក៏មិនដឹងត្រូវកុហកគាត់យ៉ាងម៉េចឱ្យសមដែរ។ ដោយគិតថាប៉ាមុខជាអត់ឱន ហើយគាត់និងនិយាយថា៖

«ឱ្យតែមនុស្សមិនអី របស់បាត់គង់នឹងទិញថ្មីបានវិញ!»

តែប៉ានិយាយឡើងផ្ទុយពីចិត្តខ្ញុំស្រឡះ៖

«ឯងយកម៉ូតូទៅលក់ឱ្យអ្នកណា?»

មានឈ្មោះជាកូនប្រុសគាត់៖

«ខ្ញុំមិនបានលក់ម៉ូតូទេប៉ា!»

«បើឯងមិនបានលក់ ចុះឯណាម៉ូតូ? ឯងឱ្យមិត្តភ័ក្ដិបនភឿនឯងវាជិះលេងអ្ហេស?»

ខ្ញុំស្ទាក់ស្ទើរមិនចង់ឆ្លើយការពិតបាន តែប៉ាបង្ហើបអ៊ីចឹង ខ្ញុំក៏ចង់ចាក់បណ្តោយដោយកុហកប៉ាថាមិត្តភ័ក្ដិខ្ចីជិះមែន តែចិត្តមួយក៏គិតបើយ៉ាងនេះ តើខ្ញុំទៅរកម៉ូតូពីណាមកឱ្យគាត់វិញ? ខ្ញុំមិនទាន់ឆ្លើយចេញ មីងប្រពន្ធប៉ាបានដៃស្តីថាឱ្យខ្ញុំ៖

«ឃើញទេបង? ខ្ញុំថាអីចេះខុស ដើរលេងយប់ព្រលប់ច្បាស់ជាអស់របស់ហើយ!»

ដោយមិនចង់ឃើញប្រពន្ធចុងប៉ាចេះតែចោទប្រកាន់ខ្ញុំមិនដឹងរឿងពេក ខ្ញុំក៏ដាច់ចិត្តនិយាយការពិត ហើយនៅលួចសង្ឃឹមថា ប៉ាអាចមានចិត្តមេត្តាដល់ខ្ញុំខ្លះ៖

«ម៉ូតូខ្ញុំត្រូវចោរប្លន់!!»

ខ្ញុំតាមមើលតែមុខប៉ាដែលនៅស្ងៀមមិនដឹងគាត់ស្លុតចិត្តឬខឹងខ្ញុំដល់ថ្នាក់មិនចង់និយាយរកទេ។ មីងលាន់មាត់ខ្លាំងៗខ្លាចថាអ្នកដទៃមិនដឹងរឿងអកុសលរបស់ខ្ញុំ៖

«ស្អីគេ? ម៉ូតូចោរប្លន់? បង! បងមើលចុះ…»

សុដាស្ទុះចុះពីលើផ្ទះមករកខ្ញុំ ទឹកមុខប្អូនស្រីស្លេកស្លាំងនាងជាមនុស្សទីមួយដែលបារម្ភហើយជឿជាក់ខ្ញុំជាងគេ៖

«បងមានកើតអីទេបង?»

«បងមិនអីទេ សំណាងល្អហើយដែលវាយកតែម៉ូតូ!!»

សុដាអង្អែលដៃខ្ញុំហាក់លួងលោមពីរឿងហេតុដ៏រន្ធត់នោះ ឯខ្ញុំនៅតែតាមសម្លឹងមើលទឹកមុខប៉ា តើគាត់នឹងមានប្រតិកម្មបែបណាបន្ត។ ខ្ញុំមើលឃើញពីក្តីបារម្ភរបស់គាត់តាមក្រសែភ្នែក ប៉ាមិនធ្លាប់ស្តីបន្ទោសកូនប្រុសគាត់ដោយគ្មានមូលហេតុទេ ហើយក៏មិនធ្លាប់ចោទប្រកាន់កូនៗរបស់គាត់ដែរ គាត់ជាមនុស្សមានហេតុផលណាស់ តាំងពីតូចខ្ញុំនិងសុដាទទួលបានការអប់រំបែបនេះពីប៉ា។ តែគ្រប់យ៉ាងផ្លាស់ប្តូរហើយ បន្ទាប់ពីប្រពន្ធគាត់ស្រាប់តែមួម៉ៅដាក់ខ្ញុំពេលឃើញប៉ានៅស្ងៀម៖

«បើបងឯងជឿកូនប្រុសកំពូលនេះ ស្មើនឹងឱ្យគេដកស្កូវលេងហើយ ចោរឯណាចិត្តជាប្លន់ម៉ូតូទុកជីវិតឱ្យគេដើរត្រលប់មកផ្ទះវិញ? មានតែចោរសាច់ឯង…»

ខ្ញុំខឹងនឹងការចោទប្រកាន់នេះណាស់ក៏និយាយតបទៅគាត់វិញភ្លាម៖

«ខ្ញុំមិនចេះប្រតិដ្ឋរឿងលេងសើចដូចមីងឯងទេ ពូកែតែខាងចាក់អ៊ូចធ្វើឱ្យគ្រួសារគេនៅមិនសុខ បំផ្លាញសុភមង្គលអ្នកដទៃទើបមីងឯងសប្បាយចិត្ត!»

ផាច់… ថ្ពាល់ឆ្វេងរបស់ខ្ញុំចុករោយស្ទើរតែកកឈាម។ ប៉ាទះកំផ្លៀងខ្ញុំនៅមុខប្រពន្ធនិងកូនចុងគាត់?

«អាកូនថោកទាប យើងមិនគួរណាចិញ្ចឹមឯងឱ្យធំថ្នាក់នេះទេ!»

សុដាស្រែកយំចាប់ដៃខ្ញុំជាប់ ប្អូនស្រីខ្លាចថាខ្ញុំទប់កំហឹងមិនបានក៏តដៃនឹងប៉ា តែខ្ញុំអត់មានកម្លាំងនឹងលើកដៃវាយគាត់តបវិញទេ ព្រោះពាក្យជេររបស់គាត់មួយម៉ាត់នេះធ្វើឱ្យខ្ញុំចុកចាប់សូម្បីតែហើបមាត់និយាយតបទៅគាត់ក៏មិនរួចផង។

ប៉ាក្រឡេកឆ្វេងស្តាំពេលឃើញខ្ញុំសម្លក់គាត់មិនដាក់ភ្នែក។ ពេលនោះហើយដែលមនសញ្ចេតនាឪពុកនិងកូនរបស់យើងវាត្រូវរលាយដូចអំបិលត្រូវទឹក ព្រោះតែគាត់បានលើកអំបោសមកវាយកូនប្រុសរបស់ខ្លួននៅចំពោះមុខប្រពន្ធចុង៖

«យើងនឹងវាយឯងឱ្យស្លាប់ អាកូនឈាមថោក!»

ខ្ញុំឈរឱ្យគាត់វាយខ្ញុំតាមចិត្ត សុដាទេដែលមករងហើយប្រឹងតាមចាប់អំបោសពីដៃប៉ាទាំងទឹកភ្នែកហូរហាម នាងស្រែកយំអង្វរប៉ាពេលដែលម្តាយកូនបីនាក់នោះឈរឱបដៃមើលយ៉ាងមានក្តីសុខ៖

«ឈប់ទៅប៉ា ឈប់វាយបងប្រុសទៅ!»

«ថយចេញសុដា ទុកឱ្យយើងប្រដៅអាកូនថោកទាបនេះ!»

ស្នាមអំបោសក្រហមខ្មៅលើខ្នងនិងកំភួនជើងខ្ញុំវាមិនឈឺជាងឈឺចិត្តដែលត្រូវឪពុកខ្លួនដៀលប្រមាថទេ ខ្ញុំស្រែកដាក់សុដាឱ្យឈប់អង្វរគាត់៖

«ឯងមិនបាច់ឃាត់គាត់ទេ ឱ្យដឹងទៅ ឪពុកដែលឈ្លក់វង្វេងនឹងប្រពន្ធចុង ហើយចង់សម្លាប់កូនខ្លួនឯង!»

មីងម្តាយចុងឮហើយទន្ទ្រាំជើងរំអួយចង្អុលមុខខ្ញុំ៖

«បង…បងឯងស្តាប់ចុះ កូនប្រុសបងមួយម៉ាត់ណាក៏ដៀលខ្ញុំដែរ!»

ប៉ាខឹងកាន់តែខ្លាំង គាត់លើកដៃមួយទំហឹងសំដៅខ្នងខ្ញុំ តែត្រូវសុដារងជំនួស។ ប្អូនស្រីត្រូវដួលព្រុសទៅលើដី នាងរន្ធត់ចិត្តពេក ហើយត្រូវកម្លាំងដៃប៉ាធ្ងន់ឡើងបាក់អំបោស សុដាសន្លប់ឈឹងបាត់ស្មារតី។ ខ្ញុំស្លុតណាស់ ឃើញប្អូនស្រីមុខស្លេកគ្មានឈាម ខ្ញុំស្ទុះត្រកងសុដា តែក៏ត្រូវប៉ាច្រានឱ្យដួលផ្ងារក្រោយ៖

«ថយឱ្យឆ្ងាយពីកូនអញទៅ!»

«សុដា!»

មានភាគបន្ត!

រឿង៖ ស្នាមសាក់រូបខ្លា (ភាគ២)

rak smey — Thu, 22 Oct 2026 13:00:00 +0000

ប៉ាពោលពីរោះដូចគាត់នៅស្រលាញ់និងអាណិតកូនណាស់ តែខ្ញុំស្ទើរតែរកលែងឃើញភាពជាឪពុកចេញពីខ្លួនគាត់ហើយ បន្ទាប់ពីរឿងដែលកើតឡើងលើប្អូនស្រី។ ខ្ញុំរុញទ្វារចូលថ្នមៗក៏ឃើញប៉ានិងមីងអង្គុយប្រកិតគ្នាលើគ្រែម៉ាក់ខ្ញុំ។ ក្រឡេកឃើញខ្ញុំភ្លាម គាត់ក៏ក្រោកចេញពីប៉ានិយាយសម្លក់ខ្ញុំ៖

«អង្គុយនិយាយជាមួយប៉ាឯងទៅ!»

គាត់ប្រុងនឹងឈានជើងដើរចេញធ្វើហាក់មិនចង់ដឹងខ្ញុំនិងប៉ានិយាយរឿងអី តែក៏ឈប់ទៅវិញបន្ទាប់ពីឮសម្តីខ្ញុំ៖

«ខ្ញុំក៏ចង់និយាយជាមួយមីងដែរ មីងកុំទាន់អាលចង់ទៅណា!»

«អ៊ីចឹង? ក្រែងឯងមិនចូលចិត្តនិយាយជាមួយយើងទេអ្ហី?»

«ខ្ញុំសួរមីង ពីព្រឹកក្រែងគេមកដណ្តឹងសុដាអ្ហី? ម៉េចក៏មីងមិនលើកវាឱ្យគេទៅ?»

«សួរប៉ាឯងទៅ!» គាត់ឈរឱបដៃធ្វើមិនដឹងងាកសម្លឹងមើលប៉ា។

ខ្ញុំមិនជឿថារឿងនេះប៉ាជាអ្នកអារកាត់ទេ តែក៏ត្រូវសួរដើម្បីចង់ដឹងការពិតចេញពីមាត់ប៉ា៖

«ប៉ា! ប៉ានៅសុខៗម៉េចក៏ឱ្យសុដាឈប់រៀន? បើអ៊ីចឹងម៉េចក៏ប៉ាមិនឱ្យវារៀបការតែម្តងទៅ?

មីងម្តាយចុងស្រាប់តែឆ្លើយមកវឹង៖

«មកពីប្អូនឯងហ្នឹងណា! វារៀនមិនទៅមុខ បានជាគេឱ្យវាឈប់រៀនទៅ!»

គ្មានគ្រូឯងណាមកបង្ខំឱ្យសិស្សឈប់រៀនក្រៅតែពីម្តាយចុងនេះទេ។ ខ្ញុំនឹកខឹងក្នុងចិត្តម្នាក់ឯង។

«បើមីងឱ្យខ្ញុំសួរប៉ា មីងមិនបាច់មកលូកមាត់ទេ!» ខ្ញុំខឹងនឹងចរិតលោកស្រីម្ចាស់របស់មីងពេកក៏ស្តីឱ្យគាត់នៅចំពោះមុខប៉ា។ ប៉ាស្រាប់តែក្រោកមកស្តីឱ្យខ្ញុំវិញ ទាំងដឹងមុនថាគាត់នៅមិនសុខបើខ្ញុំហ៊ានតែប៉ះប្រពន្ធក្មេងគាត់៖

«អើ! ហើយចុះរៀនអាឫកពារ ច្រឡោងខាមនេះមកពីណា? ឯងឃើញហើយតើ ថាប្អូនឯងវាចង់ឈប់រៀនខ្លួនវា មានអ្នកណាបង្ខំ?»

«ប៉ាមានបានសួរកូនស្រីប៉ាទេ? ថាម៉េចបានជាគ្នារៀនខ្សោយ? សុដា មួយថ្ងៃៗធ្វើការបម្រើគេមួយផ្ទះ រកតែពេលដកដង្ហើមមិនបានផង គ្នាទៅរៀនអីទាន់គេនោះ?»

«បង! បងឯងស្តាប់ចុះ!»

មីងច្រឡោតនឹងកំហឹងខ្ញុំ ហើយប៉ាមិនទាន់មាត់ក្រៅតែពីសម្លក់ខ្ញុំ។

«ចុះបើប្អូនឯងជាស្រី បណ្តោយមិនឱ្យប៉ះពាល់ការងារផ្ទះម៉េចកើត? ដល់តែការប្តីទៅមិនចេះធ្វើស្អីបន្តិច គេមិនដៀលពូជទៅហើយទេអ្ហី?

«បើអ៊ីចឹងឆាប់ឱ្យប្អូនខ្ញុំរៀបការទៅ! យ៉ាងណាក៏ប្តីគេមិនមែនទុកគេជាកញ្ជះដាច់ថ្លៃដូចក្នុងផ្ទះនេះដែរ មីងកុំចង់ទុកប្អូនស្រីខ្ញុំនៅបម្រើមីងនិងកូនៗមីងនោះ ល្មមៗបានហើយ!»

ម្តាយចុងខ្ញុំទន្ទ្រាំជើងចង្អុលមុខខ្ញុំ ធ្វើជាយំសោកដាក់ប៉ាដែលសំឡេងនិងភាពត្អូញត្អែរ រំអួយរបស់គាត់នេះហើយដែលធ្វើឱ្យប៉ាឈ្លក់វង្វេងស្ទើរតែភ្លេចកូន៖

«ហ៊ឹស! បងឯងឃើញទេ? បងឯងឃើញអត់? ខ្ញុំថា មិនចង់ទេ អារឿងចិញ្ចឹមកូនគេនិងហ៏ ធ្វើល្អយ៉ាងណាក៏វាមិនបានល្អដែរ!»

«មីងកុំនិយាយឱ្យសោះអារឿងចិញ្ចឹមខ្ញុំនោះ ខ្ញុំជាមួយប្អូនខ្ញុំ មិនដែលចាយលុយមីងមួយរៀលនោះទេ មែនទែនទៅ អ្នកណាដែលជាបញ្ញើក្អែកឱ្យប្រាកដនោះ?»

ប៉ាដើរមកកៀកខ្ញុំបង្កើយ ខ្ញុំទើបឃើញគាត់ប្រតិកម្មនឹងកូនដែលដៀលប្រពន្ធគាត់ជាលើកដំបូង៖

«អេៗ! ឯងនិយាយស្តី កុំជ្រុលពេក!»

«ខ្ញុំមានថាអីប៉ា ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឱ្យសុដារៀបការឱ្យហើយទៅ បើប៉ាទុកនៅទីនេះណាបម្រើគេឱ្យតត្រុកអ៊ីចឹងណា! ប្រយ័ត្នកូនស្រីប៉ាអស់អនាគតទៅ!»

ខ្ញុំថារួចក៏ដើរចេញទាំងហួសចិត្តនឹងប៉ាដែលទុកឱ្យមីងម្តាយចុងបិទបើកមាត់បានដូចមនុស្សយន្ត។ យ៉ាងណាក៏ខ្ញុំនៅឮសម្តីមីងចុងក្រោយមុនពេលខ្ញុំដើរផុតពីបន្ទប់៖

«ហ៊ឹស! បងឯងស្តាប់ចុះ ហ្នឹងអ្ហេស? សម្តីកូនបងឯង?»

មិនឮប៉ាតប ព្រោះគាត់កំពុងស្អប់កូនខ្លួនឯងដល់ថ្នាក់មិនសូវចង់និយាយស្តីជាមួយ។

ជីវិតកូនគ្មានម្តាយ ដូចចកអណ្តែតឆ្ងាយឥតរំពឹង

ខ្ញុំរស់នៅក្នុងសភាពតប់ប្រមល់ណាស់ ហើយមិនដែលរកបានអ្នកណាជួយសម្រាប់ដោះស្រាយបញ្ហាដូចកាលពីម៉ាក់នៅរស់ទេ។ ពេលខ្លះលុយសម្រាប់រៀន ខ្ញុំត្រូវទៅសុំបងប្អូនមាមីងជាជាងសុំប៉ា ព្រោះគាត់ជឿមីងថា ខ្ញុំយកលុយទៅដើរលេងជាមួយពួកម៉ាក។ ជីវិតគ្មានម៉ាក់ជាជីវិតដ៏តែលតោលមួយ។ រស់នៅជាមួយម្តាយចុង ជួលកាលគេហូបបាយអស់ មិនទាំងទុកឱ្យខ្ញុំមួយគ្រាប់ផង។ ក្នុងផ្ទះនោះ បើខ្ញុំមានតែប៉ា ហើយគ្មានប្អូនស្រីដូចជាសុដាទេ ខ្ញុំច្បាស់ជាត្រូវដាច់បាយរាល់ថ្ងៃដូចឆ្កែវត្តដែលគេបោះបង់ចោលហើយ។

…ឆ្នាំ១៩៩៥…

ពេលហ្នឹងទើបតែមានរដ្ឋាភិបាលអាណត្តិទីមួយ ត្រូវជាឆ្នាំដែលខ្ញុំប្រឡងបាក់ឌុបផង តែខ្ញុំខុសពីសិស្សដទៃដែលគេប្រឹងប្រែងរៀនសូត្រដើម្បីប្រឡងជាប់ ហើយខ្ញុំឯណាទៅមានចិត្តរៀន បើម្ង៉ៃៗពួកម្តាយចុងនិងប្អូនក្រៅខោទាំងពីរដុកដាន់ខ្ញុំសឹងអីនោះ?

យប់មួយនោះព្រោះតែអផ្សុកហើយធុញថប់នឹងរឿងអ្នកផ្ទះពេក ខ្ញុំក៏បានលួចប៉ាចេញទៅមើលខនសឺត តែអកុសលពេលចេញមកវិញចោរតាមប្លន់ម៉ូតូនៅស្តុប SNC ចាស់ វាធ្វើឱ្យខ្ញុំវឹះតែនឹងអស់ជីវិតនៅនឹងកន្លែង ដែលខ្ញុំដំបូងចង់ហ៊ានតដៃជាមួយពួកវាព្រោះតែស្តាយម៉ូតូពេក។

ពេលមកដល់ផ្ទះ…មីងអង្គុយលើសាឡុងមើលទូរទស្សន៍ជាមួយកូនៗគាត់ គ្រាន់តែឃើញខ្ញុំភ្លាមពួកវាសម្លក់លើសម្លក់ក្រោមធ្វើមើលតែខ្ញុំជាអ្នកក្រៅមកពីណា។ ខ្ញុំប្រុងថាមិនខ្វល់ពីពួកគេហើយដើរទៅរកប៉ាដើម្បីប្រាប់រឿងនេះដល់គាត់ តែក៏ត្រូវមីងម្តាយចុងក្រោកមកសួរឡូឡា៖

«អេ…ហើយចុះម៉ូតូឯងទៅណា? មកស្ងាត់ឈឹងដូចចោរលួចអ៊ីចឹង?»

កូនៗថ្មីរបស់ប៉ាអាមួយឈ្មោះអាណេង អាមួយឈ្មោះអាណាង។ អាណាងដែលប្អូនខ្ញុំមិនដល់ប្រាំឆ្នាំ និងត្រូវជាប្អូនអាណេងក្រោកមើលទៅក្រៅរបង វាចង់បញ្ជាក់សម្តីម៉ាក់វាថាមិនឃើញម៉ូតូខ្ញុំពិតប្រាកដមែន៖

«មែនតើម៉ាក់! មិនឃើញម៉ូតូហ៊ាទេ!»

ប៉ាចុះពីលើផ្ទះមកសម្លឹងខ្ញុំមិនដាក់ភ្នែក មីងដើរទៅកាន់ដៃប៉ារៀបរាប់ទាំងមិនបានសួរនាំខ្ញុំ៖

«កូនបងមកតែខ្លួនទទេ មិនដឹងថាយកម៉ូតូទៅលក់យកលុយប៉ាវមិត្តភ័ក្ដិឬអត់ទេ?»

មានភាគបន្ត !

រឿង៖ ស្នាមសាក់រូបខ្លា (ភាគ១)

rak smey — Wed, 21 Oct 2026 13:00:00 +0000

ឈ្មោះដែលខ្ញុំមានក្រោយបាត់បង់ម៉ាក់

… ឆ្នាំ២០០៧

«Tiger?»

ខ្ញុំភាំងស្ទើរតែបាត់ព្រលឹងពីខ្លួន។ ខ្ញុំស្ទុះក្រោកសម្លឹងមុខគេដែលហៅឈ្មោះ ហើយដើរមកក្បែរខ្ញុំ។ បបូរមាត់ស្តើង មុខពងក្រពើ អាវពណ៌ផ្កាឈូក សំពត់បត់ត្រឹមជង្គង់។ ម្តេចក៏គេដូចនាងនៅថ្ងៃនោះម៉េស? ខ្ញុំភាំងមិនមែនឈ្លក់វង្វេងនឹងសម្រស់គេ ហើយក៏មិនភ្ញាក់ដែលឮគេហៅឈ្មោះខ្ញុំថា «Tiger!» ដែរ តែខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍គឺទម្រង់មុខ ការស្លៀកពាក់របស់គេ ដែលដូចនឹងមនុស្សស្រីម្នាក់ក្នុងបេះដូងខ្ញុំ។

តែពេលខ្ញុំសម្លឹងពេកទៅ គេក៏បានត្រឹមបូញមាត់ក្នាញ់នឹងពន្លឺភ្នែកខ្ញុំលើដងខ្លួនគេ។ ខ្ញុំដឹងថាគេទើសទាល់ក៏ញញឹមឡើងជាការគួរសម ហើយដកភ្នែកចេញពីគេ។ គេបង្ហើបសំឡេងដំបូងមកខ្ញុំក្នុងសំនៀងស្ទាបស្ទង់៖

«លោកប្រកាន់ដែលខ្ញុំហៅឈ្មោះនេះទេ?»

គេគឺជាពិធីការិនីវិទ្យុដែលឱ្យខ្ញុំអង្គុយចាំជាងកន្លះម៉ោង។ ខ្ញុំមកទីនេះ ក៏ព្រោះតែត្រូវចូលរួមកិច្ចសម្ភាសន៍មួយទាក់ទងនឹងជីវិតជាក្មេងពាលញៀនថ្នាំរបស់ខ្ញុំកាលពីអតីតកាល។

ខ្ញុំញញឹមងក់ក្បាលផ្ងក់ៗតបសុភាពទៅនាង៖

«មិនអីទេ!»

គេនៅតែមិនទាន់ស្គាល់ច្បាស់ថាខ្ញុំជាមនុស្សបែបណា ទើបមិនញញឹម ហើយក៏លែងសម្លឹងមុខខ្ញុំដូចដែលខ្ញុំលួចសម្លឹងមើលនាងដែរ។ គេប្រកាន់ខ្ញុំផងក៏មិនដឹង។ គេងាកទៅនិយាយជាមួយអ្នកទទួលភ្ញៀវពីកិច្ចការផ្ទៃក្នុងរបស់គេ ខ្ញុំបានត្រឹមឈរស្តាប់ដោយគ្មានយោបល់ មួយសន្ទុះ ទើបគេនាំខ្ញុំចូលបន្ទប់ផ្សាយ។ ខ្ញុំត្រៀមខ្លួនរួចរាល់នឹងឆ្លើយសំណួរគេគ្រប់យ៉ាង។ បន្ទាប់ពីធ្វើការស្វាគមន៍ដល់មិត្តអ្នកស្តាប់ គេក៏ឱ្យខ្ញុំរៀបរាប់ពីខ្សែជីវិតដ៏ជូរចត់នោះ …

អតីត

វាកើតឡើងតាំងពី១០ឆ្នាំមុនមកម្ល៉េះ! ខ្ញុំសូមនិយាយចាប់ពីពេលខ្ញុំបាត់បង់ម៉ាក់…

កាលនោះខ្ញុំអាយុ១៩ឆ្នាំរៀនថ្នាក់ទី១២ ឯប្អូនស្រីខ្ញុំឈ្មោះសុដា អាយុ១៨ឆ្នាំរៀនថ្នាក់ទី៩។ នាងរៀនថ្នាក់ទាប តែអាយុច្រើន មកពីសុដារៀនមិនសូវពូកែ ហើយត្រួតថ្នាក់ជាច្រើនសារតែដោយសារម៉ាក់ចេះតែលើកទឹកចិត្តដល់នាង ហើយឧស្សាហ៍លួងលោមទើបសុដាព្រមបន្តរៀនថ្នាក់ដដែលដល់ទៅបីឆ្នាំ។

ជំនាន់នោះបើរៀនមិនពូកែដូចប្អូនស្រីខ្ញុំ ហើយជាកូនអ្នកគ្រួសារមិនសូវធូរធារ សុដាច្បាស់ត្រូវម៉ាក់និងប៉ាឱ្យឈប់រៀនបាត់ទៅហើយ តែសម្រាប់ម៉ាក់ទោះយ៉ាងណា គាត់ចង់ឱ្យកូនរៀនបានចប់ទោះត្រូវហត់នឿយ រែកពុនយ៉ាងណាក៏ដោយ។

គ្រួសារខ្ញុំមិនដែលស្គាល់ពីការខ្វះខាតទេ ព្រោះប៉ាគឺជាមន្ត្រីរាជការម្នាក់ដែលមានប្រាប់ខែសមរម្យ និងផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារបានតាមតម្រូវការ ប៉ុន្តែ…គ្រប់យ៉ាងចាប់ផ្តើមផ្លាស់ប្តូរពេលដែលម៉ាក់ខ្ញុំមានជំងឺ ហើយគាត់ក៏ស្លាប់ចោលពួកខ្ញុំទៅ។

ប៉ារៀបការថ្មីជាមួយប្រពន្ធក្រោយ ដែលមិនមែនជាស្រីក្រមុំ តែជាមេម៉ាយប្តីលែងនិងមានកូនដល់ទៅពីរក្នុងបន្ទុក ហើយអាកូនប្រុសពីរនាក់របស់មីង ដំបូងធម្មតាមិនអីទេ តែវាមិនមែនដូចដែលអាបងប្រុសខ្ញុំនេះគិតទុកឯណា…

ពេលល្ងាចមួយ ខ្ញុំមកពីរៀនឃើញសុដាកំពុងលាងចានម្នាក់ឯងដែលហៀរពេញចានដែក។ ប្អូនស្រីខ្ញុំថ្មើរនេះធ្លាប់តែចាប់កាន់សៀវភៅអានអក្សរ តែឥលូវបែរជាមកចាប់កាន់ចានឆ្នាំងជំនួសវិញបន្ទាប់ពីលោកស្រីប្រពន្ធប៉ាចូលមកនៅ។ ខ្ញុំហាក់ក្តៅចិត្តនឹងមីងម៉ែចុងបន្តិចដែរ តែពេលឃើញសុដាងាកមកញញឹមដាក់ ខ្ញុំក៏អន់លែងសូវប្រកាន់រឿងដែលគេប្រើប្អូនខ្ញុំឱ្យធ្វើការម្នាក់ឯង។

«សុដា! អូនឯងចេញពីសាលាម៉ោងប៉ុន្មាន ម៉េចក៏មិនចាំបងទៅទទួល?»

សុដាងាកមកឆ្លើយនឹងខ្ញុំបណ្តើរ ឯដៃនៅដុសសម្អាតខ្នងចានដែលប្រឡាក់សុទ្ធតែខ្លាញ់៖

«ខ្ញុំមិនចង់ចាំបងយូរទើបពឹងឱ្យមិត្តភ័ក្ដិជូនមក! បងចាំខ្ញុំបន្តិចទៅណា ចាំហូបបាយពីរនាក់!»

ខ្ញុំភ្ញាក់បើកភ្នែកធំក្រឡោតកាលដែលដឹងថាប្អូនស្រីមិនទាន់ហូបបាយ។ បើថាអ្នកផ្ទះនៅចាំខ្ញុំម៉េចក៏ប្អូនស្រីត្រូវលាងចានច្រើនយ៉ាងនេះ? ហើយបើនាងជាអ្នកធ្វើបាយម្ហូបស្រាប់ ហេតុអីនាងមិនទាន់បានហូប? ពួកគេចង់ជុំគ្រួសារថ្មីទើបមិនចង់ឱ្យបងប្អូនខ្ញុំមានវត្តមានអ្ហេស? ខ្ញុំស្ទុះដើរទៅក្បែរសុដាសួរទាំងចិត្តហ្មងសៅ៖

«ម៉េចបានអូនឯងមិនទាន់ហូបបាយ? ពួកគេមិនឱ្យអូនហូបជាមួយអ្ហេស?»

សុដាងាកមករកខ្ញុំក្រោមក្រសែភ្នែកធម្មតា ខុសពីចិត្តខ្ញុំដែលអំពល់ស្ទើរតែស្លាប់៖

«មានណាបង! ខ្ញុំរៀបបាយទឹកឱ្យប៉ានិងមីងមុន ឯខ្ញុំចង់នៅចាំហូបជុំបងហ្នឹងណា…!»

ប្អូនស្រីខ្ញុំជាមនុស្សប៉ិនទ្រាំណាស់ បើមិនអ៊ីចឹងនាងក៏មិនអាចឆ្លងកាត់ការមើលងាយពីសំណាក់មិត្តភ័ក្តិដែលដឹងថានាងរៀនត្រួតថ្នាក់ដល់ទៅបីដងដែរ។ សុដាអាចសម្តែងបានយ៉ាងល្អនៅពីមុខមនុស្សគ្រប់គ្នា តែនាងមិនអាចលាក់បាំងរឿងក្នុងចិត្តផុតពីក្រសែភ្នែកខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំចេះតែមានអារម្មណ៍ថាសុដាកំពុងតែជួបបញ្ហា គ្រាន់តែនាងមិនចង់ប្រាប់ខ្ញុំបានជាគេចមិនហ៊ានសម្លឹងខ្ញុំចំ៖

«សុដា? ឯងមានរឿងអីលាក់បាំងនឹងបងមែនទេ?»

«អត់! អត់មានទេបង!»

នាងឆ្លើយស្ទាក់ស្ទើរកាន់តែធ្វើឱ្យខ្ញុំសង្ស័យ។ សុដាផ្អាកលាងចានឱនមុខជ្រប់មិននិយាយស្តី ខ្ញុំដឹងថាប្អូនច្បាស់ជាជួបទុក្ខលំបាកទើបទាញស្មានាងទាំងសងឱ្យបែរមកដើម្បីសួរនាំ៖

«អូនឯងកើតអី? ឆាប់ប្រាប់បងមក!»

«គឺប៉ា…ប៉ាឱ្យខ្ញុំឈប់រៀនហើយបង!»

នេះជាលើកទីមួយហើយដែលខ្ញុំឃើញប្អូនស្រីត្រូវយំព្រោះតែប៉ា។ នាងជាកូនពៅដែលគ្រួសារថ្នាក់ថ្នមបំផុតកាលពីម៉ាក់នៅរស់ តែពេលនេះសូម្បីសិទ្ធិសេរីភាពដែលនឹងត្រូវបានទទួលការអប់រំក៏ត្រូវស្រ្តីម្តាយចុងនោះដកហូតដែរ ខ្ញុំថាយ៉ាងនេះព្រោះគំនិតអាក្រក់មិនចង់ឱ្យកូនដើមចេះដឹងមានតែលោកស្រីម្តាយក្រោយហ្នឹងទេ។ ខ្ញុំសួរទៅប្អូនបន្ត ក្រោយពេលជូតទឹកភ្នែកមួយតំណក់លើថ្ពាល់នាង៖

«ម៉េចក៏ប៉ាឱ្យឯងឈប់រៀន?»

«ព្រឹកមិញ…មានគេមកស្តីដណ្តឹងខ្ញុំ ប៉ាចង់ឱ្យខ្ញុំឈប់រៀនដើម្បីរៀបការ!»

«ឯងថាម៉េច? មានគេមកស្តីដណ្តឹងឯង?»

ខ្ញុំសួរទាំងហួសចិត្តដោយមិននឹកស្មានថាជាបងប្រុសទាំងមូលរឿងអនាគតប្អូនខ្លួនឯងក៏គ្មានសិទ្ធិដឹង។ ម្តាយចុងដ៏ល្អរបស់ខ្ញុំមិនត្រឹមតែចង់ក្តោបក្តាប់លើជីវិតរបស់ប៉ានិងគ្រួសារទាំងមូលទេ សូម្បីអនាគតបងប្អូនខ្ញុំទាំងពីរក៏គាត់ចង់បញ្ជាលិចកើតតាមអំពើចិត្តដែរ។

«ចាសបង!» សុដាឆ្លើយខ្លីតែបង្កប់ដោយន័យឈឺចាប់។

«ហើយយ៉ាងម៉េចហើយ?»

ខ្ញុំសួរទាំងចង់ដឹងពីលទ្ធផលថាប៉ាព្រមលើកកូនស្រីដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់ខ្លួនឱ្យទៅកូនកំលោះដែលមិនដឹងប្រវត្តិនោះដែរឬទេ តែទោះគេនោះជាមនុស្សបែបណាក៏ខ្ញុំយល់ថា យ៉ាងហោចប្តីប្រពន្ធក៏នៅល្អជាងត្រូវម្តាយចុងចិត្តយក្សធ្វើបាប ស្តីប្រើដូចកញ្ជះព្រឹកល្ងាចដែរ។

«មីងមិនព្រមទេបង! គាត់ថាខ្ញុំនៅក្មេងពេក!»

«ហើយចុះប៉ា?»

«ប៉ាមិននិយាយទេ ស្រេចតែលើមីង!»

ខ្ញុំខឹងណាស់ដែលប៉ាតែងតែយល់ស្របគំនិតស្រីម្នាក់នោះគ្រប់រឿង គាត់លេងសើចនឹងអនាគតកូនស្រីតែម្នាក់របស់គាត់ពេកហើយ។ ងាកមើលទៅចានក្រៀមផ្អេះដែលទំនងសល់មកតាំងពីព្រឹក ខ្ញុំលួចដឹងគំនិតម្តាយចុងក្មេងខ្ចីម្នាក់នោះ។

ខ្ញុំលែងនិយាយជាមួយសុដា ក៏ដើរបង្ហួសទៅរកបន្ទប់ប៉ារួមទាំងកណ្តាប់ដៃដ៏ណែនផ្អឹះទៅជាមួយ។ នៅក្រៅបន្ទប់ដែលបិទជិត ខ្ញុំឮតែសំឡេងម្តាយចុងដែលសប្បាយសើច និងការប្រឡែងធ្វើមើលតែក្មេងអាយុម្ភៃ៖

«ហេហ៊ឹះៗ មិនដឹងជាស្អីទេបងឯងនេះ?? ស្អីទេ…ហ៊ឹះៗ»

ខ្លាចតែខ្ញុំទ្រាំមិនបានលើកជើងធាក់ទម្លាយទ្វារ ក៏ប្តូរជាលើកដៃគោះស្រែកហៅប៉ាក្រោយពីសម្រួលអារម្មណ៍…តុកៗៗៗ

«ប៉ាៗៗ…ខ្ញុំសុំនិយាយបន្តិចបានទេប៉ា?»

ភ្លាមដែរ ខ្ញុំក៏ឮមាត់មីងនិយាយពីខាងក្នុង៖

«ហ្ន៎! កូនប្រុសបងឯងអ្ហ! ហ៊ឹស! មានការតែរហូត មកទារលុយទៅបំផ្លាញទៀតហើយមើលទៅ?»

គាត់និយាយមើលតែខ្ញុំធ្លាប់យកលុយគាត់ទៅចាយខ្ជះខ្ជាយបានមួយរៀល ទោះប្រាក់ដែលប៉ាឱ្យរាល់ថ្ងៃនេះក៏គ្មានពាក់ព័ន្ធអីនឹងកម្លាំងញើសឈាមគាត់បន្តិចដែរ។ ប៉ាឆ្លើយធម្មតាបន្ទាប់ពីស្ងាត់មាត់មីងបានបន្តិច៖

«អើៗៗ ចូលមកកូន! ហើយកូនឯងមានការអី?»

មានភាគបន្ត!