ស្វាមីចចក – Meysansotheary

រឿង៖ ស្វាមីចចក ភាគទី២០ (១៨+) ភាគបញ្ចប់

Bo Bo — Wed, 07 Sep 2022 13:00:00 +0000

ខ្ញុំបានអង្គុយក្បែរសាកសពហ្សេដា ហើយសំងំមិនមាត់មិនកអស់មួយសន្ទុះ។ គ្មាននរណាម្នាក់មករំខានខ្ញុំទេព្រោះគេដឹងថា មីងម្នាក់នេះធ្លាប់ជាមិត្តល្អបំផុតរបស់ខ្ញុំ។

មិត្តតែមួយគត់របស់ខ្ញុំ។

ហើយ….ខ្ញុំបានស្រឡាញ់គាត់ ទុកចិត្តគាត់បំផុត។

មួយជីវិតនេះ ខ្ញុំមិនទុកចិត្តមនុស្សច្រើនគ្នាទេ ប៉ុន្តែហ្សេដាជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ ខ្ញុំទុកចិត្តគាត់ជាងសង្សារខ្ញុំផង។

«Jessie?» អ្នកណាម្នាក់ហៅខ្ញុំ។ ចិត្តខ្ញុំកំពុងសោកសៅខ្លាំងនិងវិលវល់។

ខ្ញុំក្រឡេកមើលទៅក៏ឃើញពូ Mandenauer និង Will ដែលកំពុងសម្លឹងមកខ្ញុំវិញ។

ពូ Mandenauer បាននិយាយឡើងថា៖

«ខ្ញុំបានហៅទៅក្រុមរបស់ខ្ញុំ ពួកគេនឹងមកដល់ទីនេះក្នុងរយៈពេលមិនដល់មួយម៉ោងទៀតទេ»

«ក្រុមរបស់ពូ? មកធ្វើអី?»

«យើងត្រូវធ្វើអ្វីម្យ៉ាងលើកាកសំណល់ខ្លះទៀត»

ថាហើយគាត់បានចង្អុលបង្ហាញផ្លូវលំដែលរលំស្មៅកូនរុក្ខជាតិរាបៗ។

គាត់ដកដង្ហើមធំ៖

«Jessie មនុស្សចចកខ្លះទៀត បានរត់រួចនៅពេលដែលហ្សេដាស្លាប់!»

ខ្ញុំល្វើយពិតមែន។

ស្តាប់មិនឮ និងមិនឆ្លើយ មិនដេញដោលដូចខ្ញុំរាល់ដងទេ។

តាចាប់ចចក Mandenauer ផ្អៀងលើសពចចកញី ស ហើយលូកដកយកស្លាកមាសចេញពីករបស់ Zeeda។ គាត់បានកាន់វត្ថុនោះបង្ហាញខ្ញុំ វាបានប្រែពណ៌ហើយលែងភ្លឺអ្វីទៀតហើយ។ គ្រាន់ជាបន្ទះដែកខ្មៅមួយ គាត់បោះមកឱ្យខ្ញុំ ខ្ញុំចាប់យកដាក់ហោប៉ៅទុកជាវត្ថុតាងនៅកន្លែងប៉ូលិស។ មិនតែប៉ុណ្ណោះគាត់បានបញ្ជា Will ៖

«យក Jessie ទៅផ្ទះសម្រាក»

«អត់ទេ! ខ្ញុំមិនអីទេ» ខ្ញុំបានដកដៃចេញពីការមកដល់របស់ Will ហើយនិយាយទាំងងីងើ៖

«ខ្ញុំនៅមិនយល់រឿងមួយ! ក្រែងថាព្រះចចកមានជីវិតអមតៈនោះអី? ឥឡូវ ហេតុអ្វីបានជានាងស្លាប់? ក្រែងហ្សេដា អះអាងថា មិនអាចមានអ្វីយកឈ្នះលើមហិទ្ធិឫទ្ធិព្រះចន្ទប្រាក់ដែលបំពាក់ឱ្យព្រះនៃមនុស្សចចកបាននោះអី?»

ពួកគេដឹងថា ខ្ញុំនៅស្តាយហ្សេដា។ ម្នាក់ៗមិនតបនឹងខ្ញុំទេ ឯខ្ញុំនៅតែក្តុលក្តួល។ អ្វីមួយឈឺនៅខាងក្នុងបេះដូង ជ្រៅនិងងំជាងរបួសដៃរបស់ខ្ញុំទៀត។

«ការពិតនៅនុះ!»

Mandenauer ឆ្លើយ ហើយដើរទៅដកក្រដាសមួយសន្លឹកចេញពីហោប៉ៅរបស់ Zee ។ ភ្នែករបស់គាត់រំកិលទៅក្រោយយ៉ាងលឿនពេលអានអក្សរលើនោះ។

បន្ទាប់មកក៏ធ្វើមុខស្មើកាន់ក្រដាសនោះមកប្រគល់ឱ្យខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានស្រវាស្វាហាប់ ឈោងយកវាព្រោះដឹងថា ជាទំព័រមួយដែលបាត់ពីសៀវភៅពិធីរបស់ Will ។ ភ្នែកខ្ញុំបានស្កែនលើមាតិកាទាំងអស់យ៉ាងរហ័សរហួន….យល់ហើយ….ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងWill ហើយពោលប្រាប់គេ៖

«ឈាមនៃអ្នកដែលស្រឡាញ់យើងងប់ នឹងផ្ដល់ជីវិតពិតក្រោមថាមពលលោកខែពណ៌ប្រាក់បង្កើតបានជាដល់ព្រះចចកជីវិតអមតៈ! ក៏មានតែអ្នកនោះដដែលអាចបំផ្លាញជីវិតព្រះចចកវិញបាន»។

ខ្ញុំអស់កម្លាំងហើយលែងប្រើកម្លាំងច្បាម ទុកឱ្យក្រដាសប៉ើងចោលទៅលើដីតាមចិត្ត។

«ហេ្សស្លាប់ព្រោះខ្ញុំ! ខ្ញុំបាញ់គាត់»

Will ប្រាកដយល់ណាស់ថា ខ្ញុំមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាចំពោះរឿងនោះ។

«ទៅផ្ទះទៅ Jessie! គេងទៅ យើងនឹងនិយាយគ្នាបន្តពេលអូនបាត់ហត់»

លើកនេះនៅពេលដែល Cadotte ដាក់ដៃរបស់គេជុំវិញចង្កេះខ្ញុំ ខ្ញុំមិនបានគេចចេញពីគេទៀតឡើយ។

វគ្គ

ស្វាមីចចក

ខ្ញុំភ្ញាក់ពីគេង ស្របពេលពន្លឺថ្ងៃចាំងជះពាសពេញលើគ្រែនិងទូទាំងបន្ទប់តាមរយៈកញ្ចក់បង្អួច។ អរគុណព្រះជាម្ចាស់! រឿងព្រះចន្ទពណ៌ប្រាក់ចប់ហើយ។

ឥទ្ធិពលនៃធម្មជាតិភ្ជាប់ជាមួយចក្រារបៀបនេះ មិនមែនកើតមានឡើងជារៀងរាល់ថ្ងៃ រៀងរាល់ខ្នើតឬមួយក៏រៀងរាល់ឆ្នាំដែរ។

ហោចណាស់ពួកយើងនៅ Miniwa និងពិភពលោកមួយនេះ នឹងបានស្ងប់សុខយូរយារវិញ។

ខ្ញុំពត់ខ្លួនអង្គុយសំកុកមើលទៅក្រៅ រកនឹកឡើងវិញ ព្រោះមិនចាំបានថា ដល់ផ្ទះនេះនិងចូលគេងរបៀបណាទេ។

នៅខាងក្រៅ ខ្ញុំឃើញដំបូលឡានរបស់ Will។ សន្សឹមៗខ្ញុំនឹកដល់ហ្សេដា។ ក្រោយមក សន្ទុះចិត្តខ្ញុំខ្សោយពេក Will បានជូនខ្ញុំមកផ្ទះខណៈតាចាប់ចចកនៅចាំគ្នាគាត់មកដល់។

Will ដាក់ខ្ញុំឡើងលើកៅអីអ្នកដំណើរ ហើយក្រោយមកទាយបានថា ខ្ញុំប្រាកដជាងងុយដេកហើយសម្រាកចោលគេ ចោលភាពខកចិត្តទាំងអស់នៅលើលោកយើងនេះ។

ទិដ្ឋភាពឬហៅថារឿងចុងក្រោយដែលខ្ញុំចងចាំ គឺរថយន្តបើកបរឆ្លងកាត់ព្រៃដ៏ងងឹត គ្មានទេពន្លឺពណ៌ប្រាក់ក្នុងទិសដៅពីព្រៃឆ្ពោះមកមហាវិថី។

«Will!!!»

ខ្ញុំហៅតិចៗដោយមានអារម្មណ៍ថា កំពុងនៅម្នាក់ឯង ហើយមិនពាក់អ្វីក្រៅពីខោក្នុង អាវក្នុងទេ។ មិនត្រឹមតែ Will Cadotte បានបីខ្ញុំឡើងមកលើហើយខ្ញុំដេកដូចស្លាប់ គេថែមទាំងបានដោះឯកសណ្ឋានឱ្យខ្ញុំទៀត។

ពេលគ្មានចម្លើយ ខ្ញុំបានដើរទៅងូតទឹកហើយចុះក្រោមឆុងកាហ្វេ។ នៅលើតុបាយ គេបានទុកក្រដាសមួយសរសេរខ្លី….

«បើអូនត្រូវការបង អូនដឹងពីកន្លែងដែលរកបងឃើញជេស៊ី»

តើនេះមានន័យយ៉ាងណា? ចិត្តខ្ញុំវិលវល់។ បកទៅរឿងកាលពីយប់មិញ Will ប្រាកដជាខឹងនិងឈឺចាប់។ ហើយទោះក្រោយមកខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំមិនទុកកចិត្តគេ សង្ស័យគេខុស ក៏ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ខ្ញុំបានរវល់នឹងជួយពិភពលោកគ្មានពេលពិភាក្សាពីកំហឹងនិងកំហុសក្នុងសេ្នហាពួកយើងនោះទេ។

សំណួរឥឡូវគឺ តើគេចង់បានអ្វីពីខ្ញុំ? តើខ្ញុំអាចផ្តល់ឱ្យគេនូវអ្វីដែលគេត្រូវការបានទេ? ខ្ញុំថយមកអង្គុយក្រៀមក្រំជាមួយពែងកាហ្វេ។

ពេលនេះយល់ច្បាស់ហើយថា ខ្ញុំអាចប្រើពាក្យ Love ងាយៗ ប៉ុន្តែតាមការពិត ខ្ញុំមិនដឹងផងថា ខ្ញុំអាចស្រឡាញ់នរណាម្នាក់បានមែនឬក៏អត់។ ស្នេហាគ្មានការសង្ស័យនិងរុកកួន ភ្ជង់គ្នាទេ។ ពេលនេះ ខ្ញុំគិតចុះឡើង នៅតែខ្លាចខ្លួនខ្ញុំច្រើនជាងខ្លាចមនុស្សចចកទៅទៀត។

នៅជាមួយចិត្តស្រឡាញ់របស់គេ ខ្ញុំតែងតែមិនអាចគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបានសោះ។ ខ្ញុំបានផ្តល់ឱ្យគាត់នូវអ្វីគ្រប់យ៉ាង គ្រាន់តែការទុកចិត្តមួយ ខ្ញុំមិនឱ្យគាត់នៅឡើយ ព្រោះវានៅនឹងហ្សេដា ព្រមជាមួយលោកនាយ Clyde។ ពេលនេះមនុស្សចចកពីរនាក់នេះចប់ទៅហើយ ក៏ខ្ញុំនៅតែមិនប្រាកដថា តើខ្ញុំមានទំនុកចិត្តឱ្យ Will ដែរទេ។

កណ្ដឹងទ្វារបានបន្លឺឡើង។

ដឹងថា ខ្ញុំសើចនិងស្ទុះពេញដោយសេចក្តីសង្ឃឹមប៉ុនណាទេក្នុងការបានឃើញប្រុសស្អាតមកបង្ហាញខ្លួន រហូតទាល់តែឃើញថាជា Mandenauer ទើបខ្ញុំដកដង្ហើមធំដោយការខកចិត្ត។

«ចូលមក» ខ្ញុំបានថយទៅឆុងកាហ្វេ ហើយពួកយើងអង្គុយនៅតុផ្ទះបាយ។

«មានព័ត៌មាន?» ខ្ញុំសួរពេលគាត់ក្រេបកាហ្វេយ៉ាងស្រេកឃ្លាន។

«យើងបានរកឃើញចចកពីរបី»

ខ្ញុំបើកមាត់ចំហ ហើយបិទវិញភ្លាមៗព្រោះថា ក្បាលខ្ញុំនៅហត់ណាស់។ ហត់នឹងអំពើក្បត់បោកភ្នែក។ ហ្សេដា ចូលមកយកចិត្តស្និទ្ធនឹងខ្ញុំមិនមែនតាមបែបធម្មជាតិទេ គឺជាគម្រោងការ។ នាងត្រូវការអ្នកណាម្នាក់ស្រឡាញ់នាងស្មោះ ហើយពេលរកមិនបានប្រុសៗ នាងដូរគោលដៅមកជាមនុស្សស្រីក្មេងនិងស្មោះ ឬហៅថាល្ងង់ដូចខ្ញុំ។

«មិនចង់ដឹងព័ត៌មានអីលម្អិតទេពូ! យ៉ាងហោចណាស់ មិនមែនឥឡូវនេះទេ»

«ចចកនៅសេសសល់បានរត់ខ្ចាត់ខ្ចាយ! ក្រុម Jager-Suchers របស់ខ្ញុំនឹងបែកខ្ញែកគ្នាបន្ត តាមប្រមាញ់ពួកគេ»

«ខ្ញុំសុំទោស! ដែលមិនបានជួយអ្វីទៀតនៅឡើយ»

ថាផង ខ្ញុំបានអង្អែលកន្លែងឈឺលើក្នុងទ្រូងរបស់ខ្ញុំដែលនៅឈឺព្រោះ Clyde និងហ្សេដា។

តាចាប់ចចកយល់ចិត្តខ្ញុំណាស់ តែគាត់មិនថ្នមសំឡេងទេ គាត់សួរខ្ញុំ៖

«រឿងមនុស្សបោកពីនាក់ហ្នឹង នាងគិតថាជាកំហុសរបស់នាងម៉ាដាម?»

«កំហុសរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំមានការធ្វេសប្រហែសជាងប៉ូលិសអាយុ១៨ឆ្នាំទៀត!»

ឈប់បន្តិចខ្ញុំបន្ថែម៖

«ប្រហែលជាមានភាពក្រអឺតក្រទមនិងចង់ជឿតែអ្វីដែលខ្លួនឯងជឿ»

គាត់ដកដង្ហើមធំ៖

«ជេស៊ីនាងជាប៉ូលិសល្អណាស់! ប៉ូលិសល្អមិនបាច់ឆ្លាតវៃទេ តែមានចិត្តល្អ! នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំមកទាំងព្រឹកនេះ! ខ្ញុំសូមជូនពរឱ្យម៉ាដាមក្លាយជាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកយើង»

«Jaeger-Sucher?»

«បាទ!»

ខ្ញុំញញឹមគ្រវីក្បាល។ តាចាប់ចចកនិយាយបន្ត៖

«កងទ័ពសត្វចចកដែល Zeeda បានបង្កើត អាចកើតកូនរាល់ខែរងា បង្កើនចំនួនសត្វឆ្កែចចកថែមមួយរយដងជារៀងរាល់ឆ្នាំ! ពួកវានឹងរីករាលដាលរហ័ស ដូចគ្នានឹងកម្លាំងមេរោគ Gen នៅក្នុងឈាមពួកវាដែរ! ពិភពលោកនេះនៅមានរឿងច្រើនទៀតត្រូវការម៉ាដាម!»

«Hell» ខ្ញុំមិនបានគិតនិងដឹងអំពីការរួមភេទបន្តពូជយ៉ាងគំហុករបស់មនុស្សចចកទេ។

បុរសឈ្មោះ Mandenauer ដែលបានប្រថុយជីវិតគ្មានគ្រួសារ ដើរបរបាញ់និងស្វែងរកចចកណាស៊ីតាំងពីក្រោយសង្គ្រាមលោកលើកទី២ មកហើយឥឡូវនេះ គាត់បាញ់រះយ៉ាងណា ក៏ចំនួនចចកកាន់តែច្រើនឡើងៗ។

គ្មានឆ្ងល់ទេ ដែលគាត់ធ្លាក់ទឹកចិត្តព្រោះគាត់កាន់តែចាស់ហើយ។

«ខ្ញុំបាននាំនាងទៅជាមួយរហូតមកជេស៊ី» ខ្ញុំងក់ក្បាល ខ្ញុំដឹងថា គាត់មានចេតនាចាប់ផ្តើមបណ្តុះបណ្តាលខ្ញុំតាំងពីថ្ងៃដំបូងដែលយើងស្គាល់គ្នា។

គាត់និយាយបន្ថែម៖

«ជាមួយនឹងការងារជួយសង្គ្រោះមនុស្សជំនាន់ក្រោយ ម៉ាដាមសមនឹងមានមោទនភាពនិងរីករាយក្នុងការក្លាយជាអ្នកស្វែងរកប្រមាញ់ចចក ព្រមទាំងបង្កើតក្រុមអ្នកប្រមាញ់បន្ថែម»

ខ្ញុំក្រោកឡើងដើរទៅក្បែរបង្អួច។

ពន្លឺព្រះអាទិត្យក្តៅខ្លាំង។

ខ្ញុំមិនជឿថាតើពិភពលោកភ្លឺថ្លានិងរីករាយប៉ុនណាបានលេចមក ក្រោយរឿងព្រះចន្ទពណ៌ប្រាក់បានចប់ទៅនោះទេ។

«តើអ្នកគ្រប់គ្នានៅក្នុងទីក្រុងដឹងពីអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅទីនេះទេ?»

«ពិបាក! តែ….ចាំបាច់អី? ឱ្យគេបានសុខទៅ»

ខ្ញុំបានប្រែខ្លួនសម្លឹងនិងយល់ពីភាពគួរឱ្យគោរពក្នុងចិត្តគំនិតតាចាប់ចចក។

«តើយើងអាចពន្យល់រដ្ឋាភិបាលនិងពលរដ្ឋអំពីការស្លាប់របស់ Zee និង Clyde បានទៅដោយរបៀបណា បើមិនអាចនិយាយថាពួកគេជាមនុស្សចចក?»

តាចាប់ចចកក្អក៖

«ពន្យល់ថាពួកគេបាត់ខ្លួន! មិនចាំបាច់ពិស្តារឬគិតច្រើនទេ ធ្វើដូចកាលនាងធីណាបាត់ខ្លួនមកទល់ឥឡូវ! វាពិបាកណាស់ក្នុងការពន្យល់ថា នាងជាចចកមួយដែលស្លាប់ក្នុងព្រៃហើយធ្លាក់ចង្កោមសោអាផាតមិនក្បែរភ្នក់ភ្លើង! រឿងខ្លះ បណ្តោយវាទៅOfficer!»

ខ្ញុំបែរទៅរកពន្លឺថ្ងៃវិញ។ សង្គមសម្ងាត់ដែលរដ្ឋាភិបាលបានបង្កើតឡើងបន្តបន្ទាប់ដោះស្រាយគ្រប់យ៉ាងជាសម្ងាត់។ ការបាត់ខ្លួនត្រូវបានពន្យល់ដោយប្រតិបត្តិករសម្ងាត់។

មនុស្សដែលប្រែជាដុះរោមនៅក្រោមពន្លឺនៃព្រះចន្ទ ស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់ ដែលចង់ក្លាយជាព្រះលើពួកចចក និងហេតុផលហួសចិត្តជាច្រើនទៀតដែលខ្ញុំមិនទាន់រកឃើញក្នុងពិភពលោកដ៏សែនចម្លែកនេះ។

ខ្ញុំមិនដែលចូលចិត្តជឿលើជំនឿ woo-woo ស្អីទេ។ ខ្ញុំចូលចិត្តរឿងដែលសមហេតុសមផល ព្រោះឥឡូវបានដឹងថា រឿងមានហេតុផលលើលោកនេះ មានតិចតួចស្តួចស្តើងណាស់។ ប៉ុន្តែការបដិសេធមិនជឿលើអ្វីដែលមិនគួរឱ្យជឿនោះ មិនបានធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់ខ្លួនឯងឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញកាន់តែធ្វើឱ្យយើងរឹងមាំក្នុងការស្វះស្វែងរកការពិត។ ខ្ញុំមិនគិតថា ខ្ញុំអាចសំងំនៅទីនេះ ហើយបន្តធ្វើពុតថាក្រុង Miniwa មានសុវត្ថិភាពឡើយ។

ខ្ញុំមិនអាចសរសេរសំបុត្រចរាចរណ៍ ចែកអ្នកចតឡានខុសគន្លង ហើយដើរជក់បារី ផឹកស្រាធ្វើមិនដឹង នៅក្នុងបារ Zazz នៅពេលដែលមានមនុស្សចចក Gen ទាហានដើរហើរដោយសេរីនិងបន្តពូជពង្ស។

ពន្លឺមួយនៅគែមព្រៃបានទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ។ អ្វីមួយពណ៌សកំពុងបក់បោកមកជិតឡើងៗ។ ខ្ញុំភាំងហាមាត់ តែបន្ទាប់មកក៏រុញទ្វារកញ្ចក់ចេញហើយដើរទៅខាងក្រៅ។

គ្មានអីទេ! ចលនានោះបានបាត់ទៅហើយ។

សំឡេង Mandenauer និយាយមកពីខាងក្រោយខ្ញុំថា៖

«Will Cadotte»

តាំងពីខ្ញុំគិត សង្ឃឹមដូចគ្នា ការឈឺចាប់ក្នុងទ្រូងក៏ធូរស្រាលឡើងៗ។ ពេលខ្ញុំផ្អៀងសម្លឹងទៅទៀតសំឡេងគាត់បញ្ជាក់ជាមួយខ្ញុំ៖

«តែជេស៊ី! ប្រសិនបើនាងសម្រេចចិត្តធ្វើជាសមាជិក Jdger-Sucher ច្បាប់ក្រុមមិនឱ្យមានពេលសម្រាប់ស្នេហាទេ!»

ខ្ញុំបានចំណាយពេលគិតបន្តិច ដើម្បីដឹងថាគាត់មិនបានសំដៅទៅលើ Will ឬអ្នកណាៗទេ។

គាត់បន្តមកទៀតដើម្បីពន្យល់ខ្ញុំ៖

«ក្រុមJager-Suchers ត្រូវតែតាមប្រមាញ់អំពើអាក្រក់បែបអរូបី ដែលជាការសម្លាប់បន្តគ្នាយ៉ាងសាហាវដោយជំនឿ។ យើងមិនអាចអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកណាប្រើស្នេហាឬការទុកចិត្តមកប្រឆាំងនឹងបេសកកម្មយើងបានទេ យល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយ?»

ខ្ញុំយល់ហើយ។ ខ្ញុំត្រូវជ្រើសរើស។ ឆន្ទៈការងារឬស្នេហា?

បើកាលពីមុនវិញ នេះនឹងក្លាយជាការសម្រេចចិត្តដ៏ងាយស្រួលមួយ តែថ្ងៃនេះមិនដូចពីមុនទេ ដូចដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងអំពីការប្រដេញតាមបោសសម្អាតមនុស្សចចក ខ្ញុំមានអារម្មណ៍កាន់តែខ្លាំងឡើងអំពី Will។

ខ្ញុំមិនចង់ត្រលប់ទៅជីវិតដែលខ្ញុំធ្លាប់រស់នៅមុនពេលគាត់ចូលមកក្នុងនោះទៀតឡើយ។

ខ្ញុំមិនគិតថា ខ្ញុំអាចធ្វើបានទេសំណើររបស់តាចាប់ចចក ខ្ញុំមិនមហិមាដូចគាត់ចង់បានទេ។ គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ខ្ញុំណាស់ហើយដែលខ្ញុំបានក្លាយជាមនុស្ស William Cadotte ។ នោះគឺជាស្ត្រីម្នាក់ដែលខ្ញុំចង់ធ្វើ។ ខ្ញុំបានងាកចេញពីព្រៃឆ្លើយច្បាស់លាស់៖

«អរគុណសម្រាប់ការផ្តល់ជូន ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងត្រូវជ្រើសរើសយក Cadotte»

គាត់ព្រេចភ្នែក៖

«ថាម៉េច?»

«ពូបានឮខ្ញុំច្បាស់ហើយ!»

«ប៉ុន្តែ…ប៉ុន្តែ Jessie ពិភពលោកកំពុងត្រូវបានបំផ្លាញ»

«ហើយ….ខ្ញុំពិតជាសោកស្តាយចំពោះរឿងនោះ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំស្រឡាញ់គាត់ ខ្ញុំមិនដែលគិតថា ខ្ញុំធ្លាប់មានអារម្មណ៍បែបនេះចំពោះនរណាម្នាក់បែបនេះ ពីមុនមកទេពូ! ខ្ញុំមិនលះបង់គេឡើយ សូម្បីតែដើម្បីសង្គ្រោះពិភពលោកក៏ដោយ»

គាត់មើលមុខ ហើយដកដង្ហើមធំយ៉ាងយូរ។

«អូខេ! ហោចណាស់ក៏ល្អដែលបានធ្វើការជាមួយអ្នកជេស៊ីកា! អ្នកពិតជាបានបន្ថែមផ្កាយដល់ក្រុមរបស់ខ្ញុំម៉ាដាម សូមមានសុភមង្គល»

គាត់បានចាប់ដៃខ្ញុំ ឱនមកថើប ហើយងក់ក្បាលជាចុងក្រោយ មុនពេលអ្នកក្លាហាន Edward Mandenauer ម្នាក់នេះបានចាកចេញពីផ្ទះខ្ញុំទៅ។

ខ្ញុំឈរក្បែរបង្អួច សម្លឹងជាយព្រៃខ្ញុំរង់ចាំគេ។

សំឡេងគេបែរជាលាន់មកពីទីផ្សេង៖

«ម៉ាដាមប៉ូលិសសុខចិត្តបោះបង់ចោលពិភពលោកទាំងមូលឱ្យទៅមនុស្សចចកហើយ»

ខ្ញុំញញឹមហើយស្រែកដោយអំណរដើរមួយជុំវិញបែរក្រោយមករក Will Cadotte ឈរនៅលើយ៉រវេរ៉ងដា

«ខ្ញុំស្អប់ណាស់ពេលមនុស្សខ្លះមកឈរស្តាប់គេនិយាយគ្នាបែបនេះ!» ខ្ញុំមាយាហើយដើរទៅឱបគេ។

ដៃគេអង្អែលខ្នងនិងចង្កេះ ព្រមជាមួយក្បាលពោះរបស់ខ្ញុំ ដែលញ៉ាំងឱ្យបេះដូងខ្ញុំលោតញាប់ៗ។

ត្រចៀករបស់គេមាន Band-Aid ឯដៃរបស់គេក៏ត្រូវបានរុំដោយបង់រុំ។ ភ្នែកម្ខាងស្ទើរតែហើមលឹប។

ដោយចាប់ដៃល្អរបស់គេជុំវិញចង្កេះខ្ញុំ គេក៏អង្រួនខ្ញុំទល់នឹងដងខ្លួនរបស់គេ ហើយថើបខ្ញុំយ៉ាងយូរ។

ទម្រាំគេព្រមដកថយងើបមុខភ្នែកខ្ញុំធ្ងន់កាយទន់ល្ងៀក ប៉ុន្តែបេះដូងខ្ញុំនៅតែលោត។ គាត់ឱបខ្ញុំជានិច្ចនិងថើបសក់ខ្ញុំ។

«គ្មាននរណាម្នាក់ធ្លាប់លះបង់អ្វីសម្រាប់ខ្ញុំពីមុនមកទេ»

«មែនហើយ?» ខ្ញុំរអ៊ូង៉ិកង៉ក់ហើយបិទភ្នែក។

យើងឈរនៅទីនោះ ក្នុងដៃរបស់គ្នាទៅវិញទៅមកបំភាន់ខ្លួនឯងពីខ្យល់ត្រជាក់និងពន្លឺថ្ងៃដុត។ ខ្ញុំបានកាន់ចង្កេះនិងស្មាគេយ៉ាងតឹងរ៉ឹងបញ្ជាក់ថា មិនចង់ឱ្យគេទៅណាទៀតទេ។ រឿងនៅឆ្ងាយពីគ្នារវាងពួកយើង នឹងមិនដែលកើតមានឡើងទៀតឡើយ។

Will បានចាប់ដៃ នាំខ្ញុំចូលទៅក្នុងផ្ទះល្វែង។ ខ្ញុំគិតថាពួកយើងនឹងតម្រង់ទៅរកបន្ទប់គេង ប៉ុន្តែផ្ទុយស្រលះ គេបានធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលដោយអង្គុយចុះភីងលើសាឡុង ហើយទាញខ្ញុំចូលទៅក្នុងប្រលោះភ្លៅរបស់គេ។

«ប្រាប់បងមក» គេខ្សឹប។

ខ្ញុំស្ទើរតែសួរថា «អីគេ?» តែខ្ជិល! ខ្ញុំងក់ក្បាលហាក់ដូចជា ខ្ញុំនឹងបដិសេធអ្វីជាមួយគេទេ។

«និយាយទៅ!» គេតឿន។

ខ្ញុំពេញចិត្តនឹងពោលសារភាពថា៖

“Will ខ្ញុំមិនដែលស្រឡាញ់នរណាម្នាក់បែបនេះ ពីមុនមកទេ! អ៊ីចឹងហើយ មិនប្រាកដថាខ្ញុំដឹងធ្វើយ៉ាងម៉េចទេ! ចួន…..ខ្ញុំធ្វើឱ្យលោកឈឺចាប់ ខ្ញុំស្តាយណាស់!»

គេថើបក្បាលខ្ញុំ ហើយខ្ញុំរលីងរលោងឱបទ្រូងគេ។

«សុំទោស Will»

គេដាក់ដៃលើមាត់ខ្ញុំ ហើយទ្រាំមិនបាន គេក៏ឱនមកដាក់អណ្ដាតប៉ះគ្នាជាមួយខ្ញុំដោយមិនបញ្ចេញសំឡេង។

គេថើបអស់ចិត្ត ទើបនិយាយ៖

«Jessie ខ្ញុំស្រឡាញ់នាង ខ្ញុំត្រូវការនាង! ខ្ញុំបានជ្រើសរើសនាង តើនាងមានអារម្មណ៍ដូចគ្នាទេ?»

ខ្ញុំញញឹមបិទភ្នែក ផ្តេកលើទ្រូងគេ។ គេគួរមើលទៅក្នុងចិត្តខ្ញុំហើយយល់ច្បាស់។ តែដឹងថា គេនៅរង់ចាំចម្លើយខ្ញុំក៏មើលមុខ។

ខ្ញុំបានឃើញអនាគតរបស់ខ្ញុំ លើស្នាមញញឹមនៃបបូរមាត់គេ។

ខ្ញុំថើបបាតដៃរបស់គេរបស់មួយជ្រុះចេញមក។

ចិញ្ចៀន….?

«បាទ» គេខ្សឹប។

«ព្រមទេ ធ្វើជាប្រពន្ធបង!»

«ស្វាមីចចកមែនទេ?»

ខ្ញុំថាផងសម្លឹងគេពាក់វាក្នុងម្រាមនាងដៃឱ្យខ្ញុំ។

ពួកយើងកើយគងគ្នាអស់ជាច្រើនម៉ោង ក្រោយមកនៅពេលដែលខ្ញុំដេកទើបនឹងភ្ញាក់ម្តងទៀតលើគ្រែរបស់ខ្ញុំ ទូរសព្ទរបស់ខ្ញុំក៏រោទ៍ឡើង។

ខ្ញុំមិនអើពើទេ ដោយទុកឱ្យម៉ាស៊ីនលើកស្វ័យប្រវត្តិ។ ជាសំឡេងរបស់ពូ Mandenauer លាន់មក ពេញបន្ទប់៖

«មិនអីទេ Jessie! ពូឱ្យនាងអាចមាន Cadotte ផងនិងធ្វើការងារផង!»

ខ្ញុំស្ទុះក្រោក។

សំឡេងតាចាប់ចចកសួរមកបន្ថែម៖

«តែអ្នកទាំងពីរគួរធ្វើការក្នុងអង្គភាពតែមួយ! សួរ Will ថាតើគេចាប់អារម្មណ៍ធ្វើការជាមួយផ្នែកស្រាវជ្រាវរបស់យើងដែរអត់? បន្ទាប់មករាយការណ៍មកខ្ញុំនៅព្រឹកស្អែកជេស៊ី!»

ខ្ញុំញញឹមពេលទូរសព្ទបានចុចបិទស្វ័យប្រវត្តិ។ ខ្ញុំងាកមកឱប Will ទាំងញញឹមរង់ចាំចម្លើយរបស់គេ។

«បងព្រម!»

គេនិយាយខ្លីៗទាំងបិទភ្នែក ធ្វើឱ្យខ្ញុំត្រេកអរជាខ្លាំង។ ខ្ញុំបង្វិលក្បាលដើម្បីឱ្យអាចមើលមុខគេច្បាស់ជាមួយសំណួរ៖

«ហេតុអ្វី?»

«ដើម្បីប្រពន្ធ» ខ្ញុំបានទប់ដង្ហើមរំភើបរបស់ខ្ញុំខណៈគេនិយាយបន្ត

«ប្រពន្ធខ្ញុំ នាងចង់បានការងារនោះ ប៉ុន្តែប្តីក៏នាងចង់បាន» Will បន្ថែមបែបនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំឱបថើបក្បាលគេទាំងអៀននិងចំអកគេផង៖

«ប្រាកដហើយ?»

ខ្ញុំស្ទើរតែមិនជឿថា នេះជាថ្ងៃសំណាងពិតប្រាកដរបស់ខ្ញុំទេ។

ទីបំផុត ខ្ញុំនៅតែមានការងារល្អមួយឱ្យរដ្ឋាភិបាល បានសង្គ្រោះពិភពលោក ហើយយកបានបុរសល្អបំផុតម្នាក់នេះមកទៀត។

ហេ៎ មិនមែនមនុស្សស្រីគ្រប់រូប សុទ្ធតែមានសំណាងអាចរកបានស្នេហាដែលមកជាអច្ឆរិយៈ យូរៗម្តងក្នុងវេនព្រះចន្ទពណ៌ប្រាក់ទេណ៎ា។

ចប់

រឿង៖ ស្វាមីចចក ភាគទី១៩ (១៨+)

Bo Bo — Tue, 06 Sep 2022 13:00:00 +0000

ហ្សេដាដែលតែងតែបានជក់បារីដូចជាបំពង់ផ្សែងកាប៉ាល់ ផឹកស្រាដូចជាត្រីហែលទឹកលេង ព្រះជាម្ចាស់ដឹងថា គាត់មានវ័យប៉ុន្មានទេ បានជាយប់ខែភ្លឺនេះ គាត់ចេញស្បែកជ្រួញនិងមានច្រមុះ ត្រចៀកជាឆ្កែចចក។ សំខាន់បំផុត ហ្សេដាជាជំនិតរបស់ clyde ដែលពីរនាក់គេ បានកាន់កាប់ព័ត៌មានសឹងទាំងអស់ក្នុងទីក្រុង Miniwa នេះ ហោចណាស់ នៅប៉ុស្តិ៍ ហ្សេដាកាន់បន្ទប់អាយកូម នាងទទួលបានព័ត៌មានទាំងអស់មុនអ្នកផ្សេងណាក្តី ដែលនាំឱ្យនាងអាចគ្រប់គ្រងអ្វីៗ ជាសកម្មភាពប៉ូលិសបានយ៉ាងលឿន។

«ខ្ញុំគួរតែដឹង» ខ្ញុំងក់ក្បាលនិយាយហើយបន្តពេលហ្សេដាគោះជើងជក់ផ្សែង

«ប្រសិនបើ Clyde មិនមែនជាអ្នកដឹកនាំទេនោះ អ្នកបន្ទាប់គួរតែជាអ្នកឯង ហ្សេដា»

«យល់យ៉ាងណាដែរ?»

សំឡេងជនជាតិដើមស្រាតទាំងនោះផ្តើមសូត្រធម៌ ហាក់បីដូចជាពួកគេស្ថិតក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ មិនមានអ្នកណារវល់នឹងខ្ញុំទេ។ អ្នកណាម្នាក់ត្រូវគេនាំចូលមក។ ក្រឡេកមើលទៅធ្លាក់ទឹកចិត្ត។ គឺ Will។ ចចកពីរបីក្បាលបានលូនអមគេ សភាពគេត្រូវចងដៃទៅក្រោយ គេត្រូវចាប់បានមិនខុសពីខ្ញុំទេ។

«Ah, ah, ah ប្រុសរបស់ឯងណា៎កូនស្រី!» ហ្សេដាដាស់តឿនខ្ញុំ។

«ចង់ធ្វើអីគេ?!»

«យើងត្រូវការគេបន្តិច កូនស្រីអាចឆីស្នេហាគេទៀតនៅពេលក្រោយ បើឯងនៅរស់!»

ឆ្កែចចកញីធ្លាប់ជាមិត្តម្នាក់នេះ បានទៅអង្គុយនៅមុខ Will ហើយសម្លឹងមើលគេ ដូចជាគាត់ជាអ្នកកាប់សាច់ចៀមលក់។

«ប្រុសស្អាតដឹងថា ហេតុអ្វីបានជាត្រូវបង្ខំមកណេះដែរ?!» ហ្សេដាសួរWill។

«ត្រូវការព័ត៌មានលម្អិត? ព្រោះសៀវភៅរបស់ខ្ញុំដែលពួកឯងយកទៅ បាត់មួយទំព័រ!»

ហ្សេដាញញឹម៖

«ឆ្លាតរបស់គេបានជាកូនស្រីលង់ឯង!»

Will មើលមកខ្ញុំដោយអាណិត។ ខ្ញុំវិញសោកស្តាយគ្រប់យ៉ាងដែលធ្វើលើគេ។ ហ្សេដាងក់ក្បាល៖

«ខ្ញុំបានចូលទៅក្នុងការិយាល័យរបស់ឯង Mr. Caddote ខ្ញុំចង់រកមើលស្លាកមាសដែលកូនល្ងង់ខ្ញុំឱ្យឯងកាន់! ប៉ុន្តែខ្ញុំបានរកឃើញត្រឹមសៀវភៅនេះ ខ្ញុំមិនចង់លួចវាទេ! ខ្លាចឯងដឹង ដូច្នេះខ្ញុំហែកទំព័រ បញ្ចប់នៃពិធីចោលកុំឱ្យឯងធ្វើត្រូវ! ឯងចង់ដកបណ្តាសាព្រះចន្ទពណ៌ប្រាក់ មនុស្សឯងនេះ សុខខ្លួនមិនចង់ទេ អាចង្រៃ?»

«មិនគិតថា Will អាចបញ្ជាទិញមួយក្បាលទៀតមកទេ?» ខ្ញុំបានសួរ។

ហ្សេដាងាកមកខ្ញុំ ហើយញាក់ស្មា៖

«ពិតណាស់! នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំឱ្យ Horace នៅឃ្លាំផ្ទះនេះ ចាំមើលសំបុត្រប្រុសស្អាតដែលបញ្ជូនមកទាំងអស់! កញ្ចប់ណាមួយក្តី ត្រូវនាំយកមកឱ្យខ្ញុំពិនិត្យសិនមុនទៅឱ្យវិញ!»

ខ្ញុំបានក្រឡេកមើលទៅ Horace ហើយដឹងថា គាត់គឺជាអ្នកធ្វើការប្រៃសណីយ៍ទទួលការផ្ញើសំបុត្រតាមផ្ទះ។ បុរសក្មេងម្នាក់នេះធ្លាប់ជញ្ជូនអ្វីៗឱ្យខ្ញុំដែរ គេស្លូតណាស់ ហាក់ពិបាកសម្គាល់គេបន្តិចពេលនេះ ត្រង់ថាគេមានដុះរោម។ គេប្រហែលជាគោលដៅខាំជម្រិត ឱ្យធ្វើការឬចូលជាមួយក្រុមចចក។

តើហ្សេដាដាក់មនុស្សចចកមកឃ្លាំគ្រប់ដំណើរជីវិតរបស់យើងទេ? ខ្ញុំគិតទាំងទោមនស្សតែមាត់បន្លប់សួរ៖

«មានស្អីលើទំព័រដែលអ្នកបានហែកយកនោះ?» ខ្ញុំបានសួរ។

«ផ្នែកដែលសំខាន់ជាងគេកូន! ជាអ្វីដែលកើតមានយប់នេះ»

គេបណ្តើរពូMandenauer ដែលនៅស្ងៀមខុសពីធម្មជាតិ ចូលមកអង្គុយមុខភ្លើងភ្នក់ធំនោះ។ ហ្សេដាបានងាកទៅរកទិសដៅរបស់នាងដោយខ្ទាស់ម្រាមដៃឱ្យសញ្ញា ពួកចចកបានបំបែកគ្នា។

«ទំព័រចុងក្រោយជាអ្វីដែលកូនស្រីនឹងរៀនផ្ទាល់ភ្នែកនៅយប់នេះ! មួយទៀត ចាំផងថា ព្រះចចកមិនអាចអ្នកណាបំផ្លាញបានទេ! ខ្ញុំនឹងរស់នៅជារៀងរហូត អមតៈ ហើយខ្ញុំនឹងគ្រប់គ្រងមនុស្សគ្រប់គ្នាលើផេនដី» ។

«មីងចង់ក្លាយជាព្រះចចក? ឱ! ហេតុអ្វី?» ខ្ញុំបានសួរ។

ខ្ញុំមិនដែលគិតពីអ្វីដែលហៅថាជីវិតអមតៈ ឬចង់គ្រប់គ្រងពិភពលោកទេ។ ជីវិតប៉ុណ្ណឹងសឹងហត់ពេកផង។

«សភាវៈអាក្រក់និងបរាជ័យ!» Will និយាយមុតៗទៅកាន់ភ្នែកហ្សេដា។ ហ្សេដាស្តោះទឹកមាត់ហើយពន្យល់៖

«ឯងចែកដាច់ទេល្អនិងអាក្រក់អាឥណ្ឌាពាក់ក្រវិល? មនុស្សសម្លាប់សត្វ មនុស្សអួតថាខ្លួនល្អទៀត?»

ថាចប់មីងចចកបានដើរមករកខ្ញុំ ដោយចាកចោលការនិយាយជាមួយ Will។ Zeeda បានបង្វិលភ្នែកផ្តោតមករកខ្ញុំ ហើយនៅក្រោយនាង ពួកសត្វចចកជាឆ្មាំការពារបានឡោមព័ទ្ធពូ Man-denauer ម្តងទៀត។ កំហឹងក្នុងភ្នែករបស់នាងហ្សេដាខ្ញុំមើលឃើញ។

«ដោយសារតែពេលមួយខ្ញុំគ្មានអំណាចបានជាខ្ញុំក្លាយជាឯកោ គ្មានអ្នកណាចង់មកជិតទាំងអស់! ហើយពួកបន្ទប់ពិសោធបានធ្វើទុក្ខបុកម្នេញលើខ្ញុំ ដោយគ្មានគ្រួសារសាច់ញាតិណាម្នាក់តាមរក»

ខ្ញុំចាំបាននូវអ្វីដែល Mandenauer បានប្រាប់ខ្ញុំអំពី Nazi ។

«មីងគឺជាអ្នកទោសនៃមន្ទីរពិសោធមនុស្សចចក?»

ភាពស្រពោនឈឺចាប់លេចឡើង។ ចិញ្ចើមខ្មៅរបស់ Zeeda លើកឡើងខ្ពស់ហើយភ្នែករលីងរលោង។

«នោះហើយជាអ្វីដែលដាស់តឿនយើងថា យើងត្រូវធ្វើជាស្តេច ទើបលែងឈឺចាប់និងឯកោ!»

ខ្ញុំមានការភ្ញាក់ផ្អើល។ ព្រោះបទពិសោធការងារប៉ូលិស ខ្ញុំបានដឹងវិធីសម្គាល់ដើមកំណើតមនុស្សច្រើនបែបណាស់ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដែលបានជួបជនជាតិអាឡឺម៉ង់ពិត ដែលអាចនិយាយអង់គ្លេស-អាមេរិកកាំងដូចហ្សេដា ហើយបាត់បង់ការបញ្ចេញសំឡេងរដឺនអឺរ៉ុបៗនោះទេ។

ដើម្បីអំណាច ហ្សេដាបានខំយ៉ាងស្ងាត់កំបាំងបង្វឹកភាសារបស់នាង ហើយធ្វើពុតជាជនប្រមឹក រហូតគ្មានអ្នកណាខ្វល់នឹងគាត់។

ខ្ញុំវិញធ្លាប់អាណិតគាត់។ ខ្ញុំជាតួអង្គម្នាក់របស់គាត់ប៉ុននោះ។

ខ្ញុំក្រឡេកមើល Will ។ ប្រុសស្នេហ៍ខ្ញុំបានធ្វើចលនាបង្វិលដោយម្រាមដៃរបស់គេដោយវេទមន្តម្យ៉ាង ខ្ញុំចំហមាត់ ឯចចក Horace ដែលយាមWill បានដើរតាមចលនានេះ ហាក់ដូចជាដៃរបស់ Will ជាអ្នកពង្វក់គេបានសម្រេច។

ខ្ញុំបានទទួលសារពីស្វាមីមិនមានរៀបការម្នាក់នេះថា «រក្សាការនិយាយជាមួយហ្សេដា»

«អ្វីទៅជាការព្រួយបារម្ភពិតរបស់មីង?»

ហ្សេដាស្រមុកក្នុងដង្ហើមធំគួរឱ្យជឿថាគាត់ស្មុគយ៉ាងនេះ ហើយផ្តើម៖

«មើលមកខ្ញុំ! រោគសិប្បនិម្មិតរបស់ Mengele មិនអាចឆ្លងមេរោគមកខ្ញុំជាមួយស្នាមខ្វាចឬខាំបានទេកូនស្រី ប៉ុន្តែអាម្នាក់….វាបានបោកខ្ញុំ ហើយចាក់ថ្នាំមកក្នុងឈាមខ្ញុំ! ខ្ញុំអាចសម្លាប់ខ្លួនឯងបាន ប្រសិនបើខ្ញុំចង់ស្លាប់ តែប្រសិនបើខ្ញុំធ្វើអ៊ីចឹងអាសង្សារក្បត់របស់ខ្ញុំនឹងឈ្នះ ខ្ញុំចង់បានថ្នាំព្យាបាល ខ្ញុំចំណាយពេលជាច្រើនទស្សវត្សរ៍ដើម្បីស្វែងរកវិធីជួយខ្លួនឯង ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរជុំវិញពិភពលោក ស៊ើបអង្កេតគ្រប់រឿងព្រេងរបស់សត្វចចកសំយោគ សាកល្បងលាយថ្នាំនិងជក់ រហូតដល់ខ្ញុំហត់ខ្លាំងណាស់»

«ហើយបន្ទាប់មក?» ខ្ញុំរក្សាការពន្យារពេល។

«បន្ទាប់មកខ្ញុំបានមកអាមេរិក ហើយខ្ញុំបានរកឃើញអ្វីដែលប្រសើរជាងការព្យាបាល» នាងញញឹម។ «ក្លាយជាព្រះលើពួកសត្វ?»

ខ្ញុំថាហើយមើលមុខWill។ គេញាក់ភ្នែកឱ្យខ្ញុំបន្តការសន្ទនា។ ខ្ញុំងាកមកវិញហើយនិយាយសួរទៀត៖

«ខ្ញុំមានការភាន់ច្រឡំ អំពីរបៀបដែលមីងចង់គ្រប់គ្រងពិភពលោកដោយក្លាយជាព្រះចចក តើ….?»

«ងាយយល់ណាស់កូនស្រី! ប្រសិនបើកងទ័ពរបស់ខ្ញុំរីករាលដាលបន្តិចម្តងៗ ពីប្រទេសមួយទៅប្រទេសមួយ ឆាប់ៗនេះ គ្រប់គ្នាគឺជាមនុស្សចចក»

«ហើយមីងគឺជាព្រះរបស់ពួកគេ បញ្ជាពួកគេ?»

«ជាគម្រោងការល្អណាស់មែនទេ?» មីងហ្សេដាសួរបកទាំងញញឹម «តែយើងអស់ពេលនិយាយគ្នាហើយ!»

ភ្លាមនោះ Zeeda បានក្រោកដើរឆ្លងទៅកាន់ភ្នក់ភ្លើង ហើយបានចាប់យកកាំបិតដែលកំពុងឆេះនៅគែមអណ្តាតភ្លើងមកកាន់។

ស្ត្រីចចកបានងាកមកសម្លក់ Will និងខ្ញុំ។

«ស្លាកមាសបណ្តាសានិងឈាមស្នេហាពិតមួយគូ យើងនឹងសម្រេចបានមហិទ្ធិរិទ្ធព្រះចន្ទពណ៌ប្រាក់!»

ខ្ញុំដកដង្ហើមធំដោយអត់ធ្មត់ ខណៈមីងចចកដើរសំដៅមកខ្ញុំ។

«កុំ!»

Will ស្រែកឃាត់ តែហ្សេមិនបានរង្គើបែរក្រោយទេ។

«Jessie យើងហាមឯងហើយ ថាកុំស្រឡាញ់ប្រុស ឯងមិនស្តាប់! យើងមិនចង់….ឥឡូវនេះយើងអស់ពេលគិតហើយ យើងត្រូវការឈាមរបស់ឯងកូនស្រី ប៉ុន្តែកុំខ្លាច ខ្ញុំនឹងយកវា បន្ទាប់ពីឯងស្លាប់សិនក៏បាន កុំឱ្យឯងឈឺពេកទៅ»

«ខ្ញុំគិតថាមីងជាមិត្តរបស់ខ្ញុំ» ខ្ញុំយំសម្លឹងកាំបិតភ្លើង។

ហ្សេដាយំដូចមនុស្សស្រវឹង៖

«ខ្ញុំធ្លាប់ ខ្ញុំគិតថា ឯងជាមិត្ត….តែខ្ញុំនឹងក្លាយជាខ្ញុំ! ចាំបាច់ គឺខ្ញុំនឹងមិនសម្លាប់ឯងទេ បើឯងមិនមានស្នេហាពិតជាមួយវានេះ!»

ទឹកមុខដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់របស់នាងបានបញ្ចេញពន្លឺនៃគំនិតព្រៃផ្សៃបន្តិចម្តងៗ ហើយវាចាបន្ត៖

«តែកុំព្រួយអីជេស៊ី ពេលស្លាប់ហើយ នាងអាចចូលរួមជាមួយខ្ញុំបានបើចង់ ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យនាងក្រោកមកវិញជាចចក! ពិភពលោកនេះ មិនសមសម្រាប់មនុស្សធម្មតាទេ!»

នាងបានគ្រវីកាំបិតដ៏ធំនិងក្រហមហើយនិយាយចុងក្រោយ៖

«បន្ទាប់មកយើងអាចនៅជាមួយគ្នាជារៀងរហូត»

«លែង Will ទៅចឹង!»

«ជេស៊ី» ហ្សេដានិយាយក្នុងសំឡេងហួសចិត្តព្រោះខ្ញុំមិនយល់

«ខ្ញុំត្រូវការឈាមប្រុសត្រកូលចចកដែលមានចិត្តស្មោះស្នេហ៍មកប្រើសម្រាប់ពិធីសោយរាជ្យនេះកូនស្រី មនុស្សនេះមានឈាមចចកខាងម្តាយ តែគេមិនប្រែកាយហើយមានចិត្តណាស់ មនុស្សដូចគេកម្ររកបំផុត ជាឈាមមានតម្លៃគ្រប់គ្រងផែនដី!»

ភាពត្រជាក់បានបក់បោកមកលើខ្ញុំយ៉ាងព្រឺសម្បុរ៖

«មីងចង់ធ្វើអ្វីគេ? លែងគេទៅ គេជាមនុស្សល្អ មីងឃើញហើយ មនុស្សល្អលើលោកនេះមានមិនច្រើនទេ មីងលែងគេទៅ»

«ការលះបង់មនុស្ស ការលះបង់ចំណង់រួមភេទ លះបង់មិត្តភាព មនោសញ្ចេតនាស្រួលធ្វើណាស់កូនស្រី យើងគ្រាន់តែបង្ហូរឈាមពួកគេហើយគិតថា ពួកគេមានពេលមួយធ្លាប់ឆ្លងកាត់ជីវិតរបស់យើង»

មាត់របស់ខ្ញុំបានបើកចំហនឹងទស្សនៈលីលានេះ។

«ឆ្កួត! មនុស្សឆ្កួត!»

បបូរមាត់របស់ហ្សេដាញ័រខឹង។

«កូនឯងកំពុងគិតយ៉ាងម៉េច ខ្ញុំឆ្កួត ព្រះរបស់នាងឆ្កួត? ជឿដែរថា ខ្ញុំនឹងវាយវាត់វានៅចំពោះមុខឯង និងអ្នកទាំងអស់គ្នា? អូខេចាំបានថា ឯងអួតពីរឿងលើគ្រែរបស់វានេះថាខ្លាំងល្អ មីងក៏ត្រូវការ ប៉ុន្តែមនុស្សយើងនេះ ចាស់ពេកសម្រាប់រឿងអាស្រូវគគ្រិចនោះ យើងធ្វើព្រះវិញ ពួកកញ្ជះតណ្ហា!»

ថ្ពាល់របស់ខ្ញុំឡើងកម្ដៅ របៀបដែលខ្ញុំកំពុងខ្មាសអៀននៅពេលកណ្តាលចំណោម និងនៅមុខប្រុសស្នេហ៍បែបនេះគ្មានអ្នកណាយល់ទេ។

«ឈប់ខ្ជះខ្ជាយពេលវេលា កុំធ្វើឱ្យខ្ញុំខឹង ប្រយ័ត្នថាខ្ញុំបញ្ជូនទៅដោយទារុណកម្ម ខ្ញុំសន្យាថា កូនស្រីនឹងមិនចូលចិត្តទារុណកម្មទាំងនោះទេ មួយចង្កូមម្តងៗ មីងធ្លាប់ឆ្លងកាត់ហើយ»

ចចកពីរក្បាលស្រែកឡើង រោមនៅតាមខ្នងរបស់វាក៏ងើបឡើង វាដូចចង់តែត្របាក់ក្រោយបទបញ្ជា។

ខ្ញុំបានបារម្ភនិងមើលទៅWill រួចងាកមើលទៅ Zee ។ ខ្ញុំងក់ក្បាល ហើយដើរតាមការសម្លឹងរបស់គាត់ «សម្លាប់ខ្ញុំចុះ! ប្រើកាំបិតរបស់អ្នក!»

Will និងខ្ញុំត្រូវបានគេរុញបង្ខំចូលតាមពីក្រោយមីងហ្សេដាមកឈរនៅជិតភ្លើង។ មីងនេះមិនបានខ្ជះខ្ជាយពេលវេលាជាវិនាទីណាមួយទៀតឡើយ។ ជាពេលដែលព្រះចន្ទពេញទំហឹងពណ៌ប្រាក់។

នៅពេលដែលប្រជាជនស្រាតបានបន្តសូត្រធម៌ បន្ទាប់មកមានចចកមេៗ បោះវត្ថុមន្តអាគមតិចតួចចូលទៅក្នុងភ្លើង។ អណ្តាតភ្លើងបានប្រែពីពណ៌ទឹកក្រូច ទៅជាពណ៌ក្រហម និងពីក្រហមថ្ពក់ជាមួយពន្លឺព្រះចន្ទទៅជាពណ៌ខៀវ។ ជាពេលហ្សេដា បានដាក់កាំបិតចូលទៅក្នុងដៃរបស់ Will ហើយ កាន់កគេមកសំដៅខ្ញុំ។

Will និងខ្ញុំទាំងពីរនាក់បានតស៊ូ ប៉ុន្តែវាគ្មានប្រយោជន៍ទេ។ Zee មានកម្លាំងដូចមនុស្សចចក មិនមែនស្ត្រីចំណាស់បន្តិចណាទៀតឡើយ។ ខ្ញុំត្រៀមចិត្តនិងសង្ឃឹមថា បើនាងអាចយកត្រឹមតែការកាត់កំភួនដៃរបស់ខ្ញុំយកឈាម ហើយគ្រប់យ៉ាងនឹងចប់ទៅ?

អូ! ប្រហែលជាមិនមែនទេព្រោះពេលនេះស្រីចចក បានទាញយើងទាំងពីរឱ្យទៅជិតភ្លើង កាន់ដៃខ្ញុំមកដាក់ពីលើអណ្តាតភ្លើង ច្របាច់រួចកាត់ រហូតទាល់តែមានទឹកហូរក្រហមហៀរ ធ្លាក់កក្លាក់ចូលទៅក្នុងភ្លើង។

ហូស!!!!

សំឡេងធម៌ខ្ទរខ្ទារពីពួកមនុស្សស្រាត។

អណ្តាតភ្លើងប្រែជាពណ៌ប្រាក់បានបាញ់ទៅលើមេឃ។ ខ្ញុំស្រែកហើយដួលទៅនឹងដីព្រោះឈឺមុខរបួសយ៉ាងខ្លាំងរហូតធ្វើឱ្យធ្មេញខ្ញុំញ័រ។ កាំបិតខ្ទាតទៅក្នុងទិសមួយផ្សេង ចំណែកWill នៅក្នុងទិសម្ខាងទៀត។ ប៉ុន្តែការសម្លឹងមើលរបស់ខ្ញុំត្រូវបានផ្អៀងទៅលើហ្សេដា។

ព្រះចន្ទរះបញ្ចេញខ្សែទឹកប្រាក់ដ៏ភ្លឺផ្លេកកាត់ដើមឈើ មកបំបុកលើរាងកាយហ្សេដា គឺស្រោចពន្លឺនេះសម្រាប់នាងតែម្នាក់ឯង។ ពេលពន្លឺបានជះមកលើផ្ទៃមុខរបស់នាង ធ្វើឱ្យស្បែករបស់នាងក្លាយជាមានពណ៌សដូចជារស្មីភ្លឺថ្លាចេញពីខាងក្នុង។

ហ្សេដាដកស្លាកមាសនោះចេញមកពីបន្តោងខ្សែសូត្រជុំវិញករបស់នាងរួចបោះទៅក្នុងភ្លើងជាមួយការខ្សឹបខ្សៀវសូត្រធម៌។ ខ្ញុំថ្ងូរព្រោះឈាមប្រឡាក់ជោកអាវឯកសណ្ឋាន។

ការស្រែកច្រៀងរបស់មនុស្សអម្បូរចចកដែលស្រាតកាន់តែលាន់ខ្លាំងឡើងមកពីគ្រប់ទិស។ សត្វចចកបានលូមកតគ្នា ខ្លះចាប់ផ្តើមយំ។ ពូMandenauer ស្រែកអ្វីមួយ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនសូវជាឮគាត់ ហើយខ្ញុំមិនអាចដកភ្នែកពី Zeeda ទេ។

ការផ្លាស់ប្តូររបស់zee គឺមិនដូចអ្វីដែលខ្ញុំគិតទុក ឬបានឃើញពីមុនមកទេ។

នាងមិនបានក្លាយជាចចកដូច Clyde សោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងនៅតែឈរត្រង់ជាជើងពីរ តែមានរោមពណ៌សដុះចេញពីរន្ធញើសរបស់នាង។ ជើងរបស់នាងបានក្លាយជាក្រញាំ ប៉ុន្តែដៃរបស់នាងនៅដដែល ត្រចៀកចចកបានឡើងពីកន្លែងដើមលេចឡើងនៅពីលើក្បាល។ ចង្កូមបានផុសចេញពីបបូរមាត់របស់ហ្សេ ច្រមុះនិងមាត់របស់មិនបានផ្លាស់ប្តូរទេ នៅដដែល។

ខ្ញុំព្រេចភ្នែក…..នាងជាសត្វសាហាវ។

ដូចជាកុងតាក់មួយត្រូវបានគេចុចបិទ។ ពន្លឺឆ្វាចពណ៌ប្រាក់នៃព្រះចន្ទបានដកហូតលេចបាត់វិញបំពួនទៅក្រោមពពក។ ជនជាតិដើមឈប់ស្រែកច្រៀងឬសូត្រធម៌ សត្វចចកបាននៅស្ងៀមលែងលូ។

ហ្សេដាបានងាកមករកខ្ញុំ។

អូយ!

ពីមុនក្បាលclyde ជាសត្វចចក តែមានភ្នែកមនុស្ស។ ប៉ុន្តែភ្នែករបស់ Zee ពេលនេះ បានក្លាយជាភ្នែកសត្វ។ ជាមួយនឹងរោមពេញមុខរបស់នាង នៅពេលនាងញញឹម មើលទៅគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមណាស់។ នោះមិនបានគិតដល់រូបកាយរបស់មនុស្សដែលគ្របដណ្ដប់ដោយរោមផងដែរ។ នាងបែរដំណើរ ឆ្ពោះមករកខ្ញុំ ….

«អរគុណគូស្នេហ៍ស្មោះ»

សំឡេងរបស់នាងគឺខុសគ្នាពីសំឡេងដើម មានលាយសព្ទគ្រហឹម ជាងការរអ៊ូរទាំរបស់អ្នកជក់បារី និងញៀនស្រាដែលខ្ញុំធ្លាប់ឮ។ ទោះបីជាយ៉ាងណា រូបរាងនាងមិនស្រដៀងនឹងព្រះចចកក្នុងគំនូរដែល Will ធ្លាប់ឱ្យខ្ញុំមើលនោះទេ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំសង្ស័យថា មកពីវិចិត្រករគូស្មាន និងមិនធ្លាប់បានឃើញរូបរាងពិតមួយនេះទេដឹង?

Zee បានសើចគ្រហឹម

«ការដើរត្រង់ដូចមនុស្សគឺល្អជាងលូន»

មានចលនាមួយលោតឡើងមួយរំពេចនៅពីក្រោយនាង និងមានសំឡេងញាប់ញ័រពីសត្វចចកមួយក្បាល។

Zee ងាកទៅ

គឺ Will! គេទម្លាក់កាំបិតជ្រឹប ចូលទៅកណ្តាលទ្រូងរបស់នាង។

អ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើបានគឺព្រេចភ្នែកភ្ញាក់ផ្អើល។ Zee វិញស្ងប់ស្ងាត់ហាក់មិនឈឺនិងសម្លឹងមើលទៅដងកាំបិទលើទ្រូង បន្ទាប់មកនាងបានសម្លឹងមើលទៅ Will ។

«ឯង! លេងសើចជាមួយខ្ញុំ?»

ខ្ញុំបិទភ្នែកព្រោះឃើញនាងចាប់កាន់ទាញខ្វាកចេញពីទ្រូង រួចបោះវត្ថុនោះទៅក្នុងភ្លើង។ សំឡេងបឺតជញ្ជក់ដ៏ឈឺចុកចាប់ឃុកៗលាន់ចេញពីទ្រូងរបស់នាង។ ពេលខ្ញុំមើល មុខរបួសបានជាស្វ័យប្រវត្តិវិញ មុនពេលវាហូរឈាម។

«ប្រាប់ហើយថា គ្មានអ្នកណាសម្លាប់អញបានទេ!»

នាងថាចប់ក៏គ្រវីមេដៃ បន្ទាប់មកតបទៅនឹង Will យ៉ាងខ្លាំងជាមួយក្រញាំ ឯ Will បានខំគេចរត់ចូលព្រៃ។ ខ្ញុំមិនបានដឹងថា ខ្ញុំបានឈប់ឈឺរបួសយ៉ាងម៉េចបានជាអាចលោតប្រដេញជំហានតាមពីក្រោយពួកគេទាន់ រហូតដល់ Zee ងាកមកច្បាមចាប់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំបានបម្រុងទុកស្នៀតហើយ។ ជាមួយកាំភ្លើងខ្លីមួយដើមនៅពីក្រោយចង្កេះនាង….ខ្ញុំចង់ធ្វើអ្វីមួយខណៈហ្សេដាខ្សឹបគ្រហឹមផងអង្វរខ្ញុំ៖

«ចូលរួមជាមួយខ្ញុំ Jessie ខ្ញុំនឹងឱ្យឯងគ្រប់គ្រងជាស្ត្រីដៃស្តាំរបស់ខ្ញុំ។ យើងនឹងមានភាពសប្បាយរីករាយជាច្រើនអមតៈតទៅ!»

«អ្វីដែលខ្ញុំមិនត្រូវការគឺរោមនេះមីង» ខ្ញុំពន្យារស្ថានការណ៍។

«វាមិនអាក្រក់ទេកូន អ្នកប្រហែលជាចូលចិត្តវា ពេលក្រោយវាថែទាំយើងបានពីរងានិងដីធូលី»។ នាងគ្រវីដៃទៅកាន់ទ័ពចចកពួកគេហ៊ោទទួលនាង។

ហ្សេដាខ្សឹបខ្ញុំទៀត៖

«ភាគច្រើននៃពួកគេធ្វើការជ្រើសរើស រស់នៅជាវិញ្ញាណឆ្កែចចកខាងក្នុងខ្លួន ឬស្លាប់ស្អុយចោល!»

ចលនាមួយចេញពីព្រៃបានទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំក្រឡេកភ្នែកទៅដីពន្យារពេលឱ្យwill ដោយធ្វើជានិយាយទៅកាន់ហ្សេដា៖

«ទុកឱ្យខ្ញុំគិតបន្តិច»

«មួយនាទី ចាប់ផ្តើមរាប់ឥឡូវនេះ! បន្តពីនោះ ខ្ញុំលែងគិតឯងហើយកូន» ហ្សេដាព្រមាន។

ខ្ញុំបានធ្វើការសម្ដែងបញ្ឆោតដ៏អស្ចារ្យតាមរយៈការត្រដុសក្បាលរបស់ខ្ញុំធ្វើដូចជានៅតែឈឺចាប់ ប៉ុន្តែអ្វីដែលខ្ញុំចង់បាន គឺឱ្យZeeda ចាប់អារម្មណ៍ឃ្លាំខ្ញុំជាជាងឃើញ will កំពុងពួនតាមបន្ទាត់ដើមឈើ នៅគែមព្រៃ។ ទោះបីជាបបូរមាត់របស់គេមានចេញឈាម ថ្ពាល់របស់គេហើម គេនៅតែមិនមានកិរិយា ស្ទក់ឬស្ទាក់ស្ទើរឡើយ។ គេបានយកកាំភ្លើងខ្លីរបស់ខ្ញុំចេញពីគំនរដែលពួកនោះទុកចោល។ ជាអកុសល ដៃរបស់គេនៅតែគ្រេចធ្ងន់មិនអាចលើកអាវុធបានត្រង់ឬកេះកៃបាញ់បានទេ។

ការក្រឡេកមើលដ៏ស្រងូតស្រងាត់របស់គេបានជួបជំពាក់ភ្នែកខ្ញុំ ហើយខ្ញុំបានលើកដៃរបស់ខ្ញុំ គេក៏បានបោះកាំភ្លើងយ៉ាងរហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរមកខ្ញុំ។

មួយខណៈដដែលខ្ញុំទាត់ Zee ចំទ្រូង។ របួសរបស់នាងប្រហែលជាជាសះស្បើយឬអាចថានាងមានឥទ្ធិពលនៃព្រះចន្ទពណ៌ប្រាក់ នាងមិនចេះឈឺ ប៉ុន្តែនៅតែស្រែកដូចឆ្កែញី។

កាំភ្លើងភ្ជាប់នឹងបាតដៃរបស់ខ្ញុំ ពេលហ្សេដាឡើងមកឈរត្រង់វិញខ្ញុំភ្ជង់។

ជាមួយសំណួរថាតើគ្រាប់កាំភ្លើងនឹងដំណើរការលើរាងកាយព្រះចចកទេ? មធ្យោបាយតែមួយគត់ដើម្បីស្វែងយល់គឺ…..បាញ់!

នាងស្រែកភ្លាត់ហៅឈ្មោះខ្ញុំ «ជេស៊ី!»

បន្ទាប់ពីឧប្បត្តិហេតុមុននេះខ្ញុំនៅមានគំនិតពាក់កណ្តាលថា Zee នឹងសើចជាមួយគ្រាប់សំណរហើយទាត់វា។ ផ្ទុយទៅវិញ កាំភ្លើងបានបាញ់ចេញពីមុខរបួសនាង។ ប្រលោះនោះភ្លឺខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំត្រូវការពារភ្នែក។ សត្វចចកបានស្រែកថ្ងូរយ៉ាងសោកសៅ។

ពន្លឺពណ៌ប្រាក់ខ្ទាតចេញមករហូតអស់រលីង ទើបនាងដួល។

អស់ស្រឡាំងកាំង ពេលខ្ញុំបន្ទាបដៃទៅអង្រួននាង ចចកពណ៌សមួយក្បាលស្ថិតក្រោមបាតដៃខ្ញុំ។ ខ្ញុំដកដៃមកវិញទាំងវារថយក្រោយ។ ជាចចកធំបំផុតមួយ ស្អាត ស ហើយស្លាប់ឈឹង។ ពួកមនុស្សស្រាតបាត់អស់ ហើយចចករត់ចោលគ្នា។ ភ្នក់ភ្លើងផ្ទុះរប៉េះរប៉ោះស្ងាត់។

ស្តេចពួកគេចប់ហើយ សល់អីទៀត?

រឿង៖ ស្វាមីចចក ភាគទី១៨ (១៨+)

Bo Bo — Mon, 05 Sep 2022 13:00:00 +0000

«លោកសូត្រធម៌អីបានជាហៅពួកចចកទាំងនេះមកដល់?»

«ធម៌នេះ ជាអ្វីមួយប្រហែលជាអាចបញ្ឈប់ការរើសយកមេចចកយប់នេះ!» គេឆ្លើយធម្មតា។

«ចុះ? ម៉េចបានវាសម្រុកដូចចង់ចូលមកក្នុងវាយប្រហារយើង?»

«សួរខ្លួនឯងសិនជេស៊ី ធម៌នេះបណ្តាលមនុស្សចចកនៅមិនសុខ ត្រូវបញ្ចេញក្រឡាសារមកពិត ចុះហេតុអ្វីបានជាបងមិនលេចកន្ទុយចចកមក បើបងជាមនុស្សចចកមែន?»

ខ្ញុំសម្លឹងការតូចចិត្តក្នុងភ្នែក Will។ អាណិតគេ ខ្ញុំតាំងចិត្តថាលែងអុកឡុកគេរឿងស្បោងភស្តុតាងទៀតហើយ ដោយងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ។ តាមពិត ខ្ញុំមិនប្រាកដអ្វីទៀតទេ គ្រប់យ៉ាងវិលវល់តែអ្វីមួយដែលច្បាស់គឺ ខ្ញុំស្រឡាញ់ប្រុសម្នាក់នេះ។ Will Cadotte ហុចកាំភ្លើងខ្លីឱ្យខ្ញុំ ហើយគ្រវីក្បាលហាក់ដូចជានៅហួសចិត្តនឹងខ្ញុំដែលសង្ស័យគេ។

ពេលខ្ញុំក្រឡេកមើលមុខគេ គេពោលឡើងថា៖

«ប្រសិនបើចង់បាញ់បងណា៎ Jessie បាញ់ទៅអូន! បងធុញទ្រាន់នឹងការព្យាយាមចំណាយពេលឱ្យមនុស្សដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ព្រមមកបង្ខំចិត្តជឿបង ជឿស្នេហានេះ!»

ខ្ញុំបើកមាត់និយាយ…តែរង៉ាំរង៉ូវ វាមិនចេញសំឡេងច្បាស់ថាម៉េចទេ ព្រោះមិនទាន់និយាយចប់ទូរសព្ទក៏រោទ៍។ គឺលេខតា Mandenauer ។

«នៅឯណា Jessie»

«រង់ចាំបន្តិច ខ្ញុំនៅជាប់»

«នៅឯណា?»

«កន្លែងរបស់ Cadotte»

«ខ្ញុំទៅដល់ភ្លាម»

«OK តែ…ពូ….នៅក្រៅសុទ្ធតែចចក! យើងស្ថិតក្នុងការឡោមហើយ» ខ្ញុំសារភាពទាំងសម្លឹងខ្នងប្រុសស្នេហ៍គេកំពុងត្រៀមប្រយុទ្ធជាមួយសត្រូវ។

«កុំភ័យ យកគ្រាប់កាំភ្លើងមកច្រើនណាស់ យ៉ាងហោចណាស់ក៏ហាសិបគ្រាប់ដែរហើយ…»

បន្ទាប់មិនបាននិយាយចប់ទេ Will Cadotte បានស្ទុះមកទាញដៃខ្ញុំយើរើទៅជញ្ជាំងមាំម្ខាងទៀតនៃបន្ទប់ជាមួយនឹងកាំភ្លើងក្នុងដៃ ពួកយើងទល់ខ្នងគ្នា។

«អត់ទាន់បានបញ្ចប់ពិធីផង ព្រះចន្ទឡើងមកហើយ! យើងមិនអាចឱ្យស្លាកនេះទៅអ្នកណាបានទេជេស៊ី!»

«ដឹង!» ខ្ញុំសម្លឹងគេដោយស្តាយកំហុស តែប្រុសស្អាតនេះ គេរវល់តែឆ្មក់សម្លឹងទ័ពចចក អត់មានពេលបន្ទោសខ្ញុំឡើយ។ ដៃខ្ញុំក្នុងដៃគេ។ ជារឿងអាម៉ាស់ដែលយើងស្រឡាញ់គ្នា ខ្ញុំមិនយល់ចិត្តគេខាងគេវិញយល់ខ្ញុំជានិច្ច។

ភាពស្ងៀមស្ងាត់បានបញ្ចប់ក្រោមសំឡេងរំខាននៃទ័ព ចចកកម្រោលមកទល់នឹងទ្វារ ព្រមទាំងបង្អួច។ ខ្ញុំចង់សួរសង្សារនូវរឿងជាច្រើន ប៉ុន្តែគេនិយាយត្រូវ ខ្ញុំនេះមិនដែលទុកចិត្តគេទេ។

ផូង….

ស្នូរកាំភ្លើងបានបន្លឺឡើងនៅខាងក្រៅ។ ភ្នែករបស់ពួកយើងក៏បានជួបជាពេលដែលខ្ញុំត្រូវនិយាយ៖

«មិនមែនតាចាប់ចចកទេ! វាឆាប់ពេកក្នុងការមកដល់របស់ Mandenauer» ។

Will Cadotte រំសៀកខ្លួនគេត្រលប់ទៅក្បែរបង្អួចដើម្បីលបមើលទៅខាងក្រៅ។

«គឺមេបញ្ជាការអូនឯង»

គេនិយាយតិចៗ។

ឱ! លោកនាយ ច្បាស់ជាតាមដានពីក្រោយខ្ញុំមកដល់ទីនេះ។ កំហូចណាស់ គួរឱ្យខឹងមែន ដែលខ្ញុំស្តាប់និងជឿមនុស្សប៉ិនវាយតម្លៃគេអាក្រក់ៗធន់គាត់ ហើយមកសង្ស័យ Will។

ខ្ញុំដើរមកក្បែរគេ រួចមើលទៅខាងក្រៅបញ្ជាក់។ ជាលោកនាយ Clyde ហោចណាស់មិនអីទេ មិនមែនសត្រូវពិតប្រាកដឡើយ។

គាត់កំពុងបន្តបាញ់សម្លាប់សត្វចចកពីរបីក្បាល។ ពួកគេននៀលដួលនិងលូស្រែកទ្រហោយំ ប៉ុន្តែមិនស្លាប់ទេ។

«គ្រាប់កាំភ្លើង» ខ្ញុំរអ៊ូរទាំចង់និយាយថា Clyde មិនត្រូវការពិចារណាឬខាតពេលមកអាណិតសត្វទេ។

គាត់បានបាញ់រះ រួចរត់ថយក្រោយមកផ្ទះWill បំបែរកាណុងទៅរកលំហូរនៃក្រុមសត្វចចកបានកើនឡើងម្តងហើយម្តងទៀត។ ខ្ញុំរត់ទៅក្បែរទ្វារនិងបានចាក់សោបើក ដោយប្រញាប់ឱ្យគាត់ចូលដោយយកកាំភ្លើងខ្លីរបស់ខ្ញុំតាមដែរ។ ខ្ញុំចាំពីរបៀបមនោគមដែល Clyde បានព្យាយាមបញ្ចុះបញ្ចូលខ្ញុំថា Will គឺជាអ្នកដឹកនាំសត្វចចក ហើយខ្ញុំពិតជាមិនទាន់ជឿជាក់លើរឿងនោះថាយ៉ាងណានៅឡើយទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងមិនអនុញ្ញាតឱ្យចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំសម្លាប់សង្សារខ្ញុំដោយមិនមានភស្តុតាងដែរ។

ដូច្នេះពេលខ្ញុំបើកទ្វារ ខ្ញុំសុំកាំភ្លើងរបស់ Clyde សិនទើបព្រមឱ្យចូល។ គាត់បានបង្កក ក្រឡេកមើលកាំភ្លើងខ្លីខ្ញុំដែលភ្ជង់មាំនៅលើទ្រូងរបស់គាត់។

«ឯងឆ្កួតទេ?»

«ប្រគល់វាមក ឬលោកនាយទៅនៅក្រៅវិញ!» ខ្ញុំម៉ឺងម៉ាត់។

«បានៗៗៗៗ» គាត់ទះអាវុធដាក់បាតដៃខ្ញុំទាំងខឹង ហើយដើរចូលផ្ទះ។ ខ្ញុំបិទទ្វារវិញគ្រឹបដាក់រនុកទាំងអស់ដែលយើងមាន។

«លោកនាយកំពុងធ្វើអ្វីនៅទីនេះ?» ខ្ញុំបានទាមទារហេតុផលដែលគាត់តាមដានខ្ញុំមកដល់កន្លែង Will។

លោកនាយសម្លក់អ្វីមួយដែលនៅពីក្រោយខ្ញុំ គឺ Will គាត់សង្គ្រឺតធ្មេញ៖

«តណ្ហាឯងបានលាងខួរក្បាលនាងហើយ អាសត្វតិរច្ឆាន»

មុនពេលដែលខ្ញុំអាចបញ្ឈប់គាត់កុំឱ្យនិយាយមាក់ងាយខ្ញុំនិងចោទប្រកាន់ Cadotte អ្នកទាំងពីរបានរមូលធ្លាក់ចូលគ្នានៅក្នុងគំនរក្លេបោកចំបាប់ទៅហើយ។ Will មិនព្រមឱ្យអ្នកណាមកនិយាយមើលងាយខ្ញុំទេ ទោះជាតា Clyde ធំជាង ធ្ងន់ជាងគាត់ច្រើន ប៉ុន្តែ Cadotte នៅតែក្មេងជាងនិងខ្លាំងជាង។ ពួកគេបានរមៀលលើឥដ្ឋ បុកចូលទៅក្នុងគ្រឿងសង្ហារឹម។ ឯកសារ និងសៀវភៅបានហោះហើររោយរាយ គ្រប់ទិសទី។ ជាមួយការប្រតាយ លោកនាយClyde បានទាញផ្តាច់ក្រវិលរបស់ Cadotte ចេញពីត្រចៀកស្មានថាជាស្លាកមាសហើយមើលទៅ? ចាប់មិនជាប់ របស់បានលោតចូលទៅក្នុងឡភ្លើងកំដៅ។ Damn ខ្ញុំពិតជាចូលចិត្តក្រវិលនោះស៊ិចស៊ីលើត្រចៀកគេ ឥឡូវទីនោះជំនួសដោយឈាម។

ខ្ញុំស្រែកឡូឡាខឹង ដែលមកបង្ហូរឈាមសង្សារខ្ញុំដោយបានបោះជំហានទៅមុខ ខណៈដែល Cadotte បានចាប់ជើងរបស់ Clyde’s ហើយលើករុញបុរសមេខ្ញុំដែលមាឌធំជាង ទៅលើខ្នងហើយបោកភូសមកលើក្តារ។ ខ្ញុំព្រេចភ្នែកពេលដែលWill ដាក់ជង្គង់របស់គេនៅលើទ្រូងលោកនាយ Clyde កំភួនដៃគេវិញ នៅភ្ជង់សង្កត់ត្រង់បំពង់ក។

«អានីហ្សិត?» Will ស្រែកធម៌ចម្លែកនេះដាក់មេខ្ញុំ។

«Fuck you» លោកនាយខ្ញុំតប ពេលសម្លឹងឈាមរបស់Will ហូរមក។

Cadotte សង្កត់កាន់តែខ្លាំង ហើយមុខ Clyde ប្រែទៅជាពណ៌ស្វាយស្រែកលែងចេញ។ Cadotte បានធ្វើម្តងទៀតហើយស្រែកសម្លុត៖

«អានីហ្សិត?»

ដោយអស់ខ្យល់ Clyde ងក់ក្បាលយ៉ាងមុត ហើយ Will Cadotte លោតឡើង លើកដៃមួយលែងឱ្យដកខ្យល់បន្តិច។ ខ្ញុំឈរស្កុបព្រោះមិនយល់ពាក្យថា អានីហ្សិត ប៉ុន្តែលោកនាយ Clyde បានធ្វើពុត។ បានដកដង្ហើមកាលណា គាត់ស្ទុះមកលូកដៃទៅទាញស្លាកមាសពីក Will ។

«អញបានវាហើយ!»

គាត់មានអំណរ ដូចមិនមែនជាខ្លួនគាត់។ ខ្ញុំភាំងៗ សម្លឹងចរិតលោកនាយខ្ញុំដែលចេញមកយ៉ាងចម្លែក។ Will ប្រតោងចាប់គាត់ដោយដៃទាំងពីរ ហើយលើកគាត់ផុតដី…

«ឱ្យមកវិញ»

ខ្ញុំចំហមាត់….ចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំត្រូវមានទម្ងន់មិនក្រោម 300 ផោនទេ ម្តេច Will លើករួច?

«ជេស៊ី!» Clyde ហៅ

«តើនាងគិតថា ខ្ញុំគួរយកស្លាកនេះពីជននេះទេ?»

ខ្ញុំមើលទៅមុខអ្នកទាំងពីរ។ និយាយតាមត្រង់ទៅ ខ្ញុំមិនដឹងទេ រវាងពួកគេ មួយណាសមជាមួយរបស់នេះ។ តាមពិតខ្ញុំជាអ្នករកឃើញវា គួរតែនៅនឹងខ្ញុំ ហេតុអ្វីពួកគេដណ្តើមគ្នា?

ការបាញ់ផ្លោងមួយគ្រាប់ទៀត បានបន្លឺឡើងពីខាងក្រៅ។ លើកនេះស្នូរកាំភ្លើងរលត់កាលណា ពួកចចកទួញសង្រេង។

«ឱ្យវាទៅមេខ្ញុំទៅWill» ខ្ញុំបានបញ្ជា។

«ទេ» Will ហាក់ដាច់ខាត។

គឺតាមបង្អួច តា Mandenauer បានប្រហារចចកមនិងស្ទុះមកគោះទ្វារស្រែកឈ្មោះរកខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនមានពេលសម្រាប់ហ្គេមទាំងនេះទេក៏ចាប់កាំភ្លើង។ ការសម្លឹងរបស់ Will បានផ្តោតមករកខ្ញុំ។ គេបានគ្រវីក្បាលដែលខ្ញុំមិនស្តាប់គេ ហើយក៏ព្រមឱ្យស្លាកនោះទៅ Clyde ទៅ។

«ល្អ» ខ្ញុំថាទៅកាន់ will ព្រោះបើស្លាកមាសដែលជាភស្តុតាងបានទៅដៃប៉ូលិសកាន់ ក៏ជារឿងត្រឹមត្រូវ។ ខ្ញុំរត់មកបើកទ្វារឱ្យតាចាប់ចចកចូល។ គាត់ទើបព្យាបាលរបួសព្រួញ មិនអាចប្រយុទ្ធឬឈរត្រជាក់ខាងក្រៅយូរទេ។

គាត់បានស្លៀកឈុតប្រយុទ្ធជាមួយនឹងគ្រាប់កាំភ្លើងជាច្រើនបង់ព័ទ្ធជុំទ្រូង។ ខ្ញុំ រីករាយណាស់ដែលបានឃើញគាត់ត្រៀមមកយ៉ាងល្អ។ ពេលពូ Mandenauer បានដើរកាត់ពីមុខខ្ញុំចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវជាមួយទឹកមុខស្មើ ធ្វើឱ្យខ្ញុំប្រញាប់ប្រញាល់ចាក់រនុកទ្វារវិញ និងតាមគាត់ឱ្យទាន់ខ្លាចគាត់ព្រួតនឹងមេខ្ញុំសម្លេះ Will។

«ពីរនាក់នេះ មួយណាជាមនុស្សចចក?» ពូMandenauer បានទាមទារចម្លើយជាមួយដៃនៅលើកៃ។

«អត់យល់!!!» ខ្ញុំបានឧទានឡើង។

«បាញ់ទៅ» Will ស្រែកដោយចង្អុលទៅកាន់លោកនាយClyde ។

តែពូ Mandenauer បានទាញកាំភ្លើងតម្រង់ចង្អុលទៅ Will ។

«ហេ!» ខ្ញុំចាប់ដៃគាត់ឃាត់មិនឱ្យបាញ់តែគាត់មិនស្តាប់ ខ្ញុំក៏កាច់កដៃគាត់ហើយដាក់ក្លេគាត់មកលើជង្គង់របស់ខ្ញុំ។ កាំភ្លើងបានធ្លាក់ទៅលើឥដ្ឋខ្ចាយ។

ខ្ញុំបានទាត់កាំភ្លើងចេញពីដៃម្ខាងទៀតរបស់គាត់ បន្ទាប់មកទាញដៃនោះទៅព័ទ្ធនៅពីក្រោយខ្នង ពូ Mandenauer ផ្ទាល់។ គាត់មិនបានវាយខ្ញុំបកទេ។ ផ្ទុយទៅវិញគាត់បានសម្លឹងមើល Will យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ដោយភ័យខ្លាច ខ្ញុំដើរតាមសម្លឹងមើលរបស់គាត់យ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។

«គាត់មិន….មែនចចកទេ!» ខ្ញុំពោលដាច់ៗទាំងមិនច្បាស់ខ្លួនឯង។

«បាញ់មួយសិន ទើបយើងដឹងជេស៊ី!»

ពូ Mandenauer និយាយដូច្នេះតែគ្រាប់គាត់លឿនណាស់ Will ត្រូវផូង ផ្ងារសន្លប់ស្តូកទៅលើសាឡុង។ ខ្ញុំស្លុតក្រឡេកមើលលោកនាយ Clyde ឃើញគាត់ងក់ក្បាលត្រេកអរ។ តែខ្ញុំស្រែកសម្លុតពីរនាក់នេះ៖

«មិនមានវិធីដែលមិនបាច់បង្ហូរឈាមទេ?»

សំឡេងចចកលូ បន្តគ្នានៅខាងក្រៅ ពញ្ញាក់ពួកយើងឱ្យងាកទៅបង្អួច។ ពូ Mandenauer និយាយខ្សឹបភ័យទៅលោកនាយខ្ញុំ៖

«មានចចកជាងចិតសិបក្បាល នៅពេលខ្ញុំមកដល់ពេលនេះប្រហែលជាឡើងជាងមួយរយហើយ ទាហានឆ្កែចចក ដែលមិនចេះខ្លាច!»

ខ្ញុំស្ទុះទៅមើល Will ហើយស្រវារកមើលក្រែងមានប្រអប់សង្គ្រោះ ខ្ញុំសួរភ្លាមទាំងមិនងាក៖

«បើគេជាចចក គេមិនស្លាប់បែបនេះទេមែនទេ អ្នកណាត្រៀមជាប់គុក?»

«ហេតុអីពួកវាមក? ដើម្បីអ្វី?» ពួកគេនិយាយអំពីចចកខាងក្រៅមិនរវល់សំណួរខ្ញុំទេ។ ភ្លាមនោះ អ្វីមួយបានកើតមានឡើង។

«ដល់ពេលហើយហាសហា!»

នេះមិនមែនសំឡេងរបស់ពូ Mandenauer ទេ តែជារបស់លោកនាយ Clyde។ ខ្ញុំក្រឡេកទៅរកមេខ្ញុំខណៈពួកគេទាំងពីរនៅក្បែរបង្អួច មានម្នាក់បែរជារំសៀកទៅបើកទ្វារមុខ។

«ទេ!» ខ្ញុំស្រែករន្ធត់ ស្ទុះទៅឃាត់ទ្វារ ប៉ុន្តែយឺតពេកណាស់។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកឆ្កែចចកដែលមាន អណ្ដាតធ្លាក់ដូចស្រេកឃ្លានសម្រុកចូលមក។

ខ្ញុំនិងពូ Mandenauer ប្រុងរត់បិទទ្វារ ប៉ុន្តែពួកយើងយឺតពេលហើយ។ លោកនាយ Clyde បានបោះ ស្លាកមាសរូបចចក ឱ្យខ្ពស់ពីលើហ្វូងសត្វធ្វើឱ្យពួកវាឈប់ចលនា ក្បាលទាំងអស់ផ្អៀងមើលឡើងទៅលើ បន្ទាប់មកដើរបកថយក្រោយជាហ្វូង។

ខ្ញុំស្រឡាំងកាំងមិនអាចធ្វើអ្វីបានក្រៅពីសម្លឹងមើល Clyde ។ មុខគាត់ដែលកំពុងងូតស្រោចដោយពន្លឺពណ៌ប្រាក់នៃព្រះចន្ទទើបរះ ខ្លួនគាត់ចាប់ផ្ដើមបែកញើស ហើយមានរំញ័រ។

គ្រប់យ៉ាងផ្លាស់ប្តូរ។ ខ្ញុំគួរតែបិទទ្វារព្រោះចចកដកថយអស់ហើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាច។ ខ្ញុំត្រូវបានគាំងចាក់ឫសទៅនឹងឥដ្ឋ មិនអាចទាញភ្នែកចោលពីទិដ្ឋភាពនៅពីមុខខ្ញុំបានទេ។ រាងកាយរបស់ Clyde ខូចទ្រង់ទ្រាយ ស្មារបស់គាត់ចំកោង ជើងរបស់គាត់បានឱនខ្ញាំ។ គាត់បានបោះក្បាលរបស់គាត់ត្រលប់មកក្រោយ វិញហើយស្រែកលូរំពង។ សំឡេងនោះបានបាញ់ភាពរន្ធត់មកត្រជាក់ដល់ឆ្អឹងខ្នងខ្ញុំ។ សត្វចចកទាំងអស់បានឈប់ធ្វើចលនា ហើយឆ្លើយតបជាការលូបន្តនឹងសំឡេងរបស់ Clyde ។

សម្លៀកបំពាក់របស់មេខ្ញុំ បានប្រេះរហែក បែកថ្នេរ។ ស្បែកជើងរបស់គាត់ហាក់ដូចជាផ្ទុះ ហើយក្រញាំបានលេចចេញមក។ គាត់បានទម្លាក់ជើងដៃទាំងបួនទៅលើដី ហើយដៃដែលមានក្រញាំជើងដូចសត្វរីកធំឡើងៗ។ រោមសែនខ្មៅដុះចេញពីគ្រប់រន្ធញើស ក្រាស់ វែង ឯកន្ទុយមួយបានផ្ទុះចេញពីឆ្អឹងខ្នងរបស់គាត់។ រឿងចុងក្រោយដែលត្រូវផ្លាស់ប្តូរគឺក្បាលរបស់គាត់។

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា មានចលនានៅពីក្រោយខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចបំបែរខ្ញុំគាំងការសម្លឹងទៅមេខ្ញុំដែលប្រែជាចចកត្រោសធំបំផុតមួយខ្មៅស្រិល។ ខ្ញុំបានទប់ខ្លួនកុំឱ្យសន្លប់ ដោយរំពឹងថា ពូ Mandenauer នឹងបាញ់ចចកនោះ ប៉ុន្តែមិនបានឮអ្វីផ្ទះទេ។

ចម្លែក! គាត់មិនដែលស្ទាក់ស្ទើរបែបនេះទេពីមុនមក។ ការលេចចេញនៃឆ្អឹងសត្វលាតសន្ធឹងនៃស្បែករបស់ Clyde បណ្តាលឱ្យមានសំឡេងលូវែងដ៏គួរឱ្យរន្ធត់។ ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលពេល Clyde បញ្ចប់ការផ្លាស់ប្តូរហើយច្រមុះនិងមាត់របស់គាត់បានផ្សារភ្ជាប់លាតសន្ធឹងចូលទៅជាតែមួយ។ ធ្មេញរបស់គាត់បានកើនប្រវែងនិងស្រួចលលៃឡើង។ អណ្ដាតរបស់គាត់លៀនធ្លាក់ចេញពីក្នុងមាត់។ ចិញ្ចើមរបស់គាត់ប៉ោង។ នៅពេលដែលគាត់បានបក់ក្បាល ក្នុងទិសដៅមករកពួកយើង មុខរបស់គាត់គឺជាឆ្កែចចកដែលមាន ភ្នែករបស់ Clyde កាលនៅជាមនុស្ស។

«នរកស្អី?»

ខ្ញុំនិយាយទាំងញាប់ញ័រ។

មេខ្ញុំក្នុងរាងចចកបានអង្រួនខ្លួនគាត់ហាក់ដូចជាទើបតែចេញពីទឹក បន្ទាប់មកបែរមករកខ្ញុំ។ ខ្ញុំដកដង្ហើមធំព្រោះសរុបមក Clyde គឺជាឆ្កែចចកខ្មៅ ដែលបានរត់គេចពីជំហានរបស់ខ្ញុំ កាលពីក្នុងព្រៃកាលណោះ។ គាត់ទំនងជាចចកដែលបានខាំ Karen Larson និងអ្នកផ្សេងទៀតរាប់មិនអស់ហើយមកបន្លំធ្វើជាឧត្តមសេនីយ៍?

សំឡេងកាំភ្លើងបានធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រែកភ្លាត់សំឡេងហើយផ្តួលខ្លួនឯងទៅលើឥដ្ឋ លើកដៃឡើងខ្ទប់មុខ។

ឆ្កែចចកស្រែកយំឈឺចាប់ព្រោះគ្រាប់ចំកណ្តាលបេះដូងឆេះរោមគាត់។ គាត់ប្រុងខាំខ្ញុំ តែមានគេបាញ់គាត់បានទាន់។ ចចកClydeឈឺចាប់ រមួលបង្វែរ ក្រញាំជើងរត់ចេញទៅក្រៅហើយទាក់នឹងបន្ទះថ្មម៉ាបនៃរានហាលមុនពេលដួលត្មោលស្លាប់។

ខ្ញុំបានក្រាបនៅលើដីមិនអាចក្រោកឡើងព្រោះទន់ជើងពេក។ ដឹងថា ពូ Mandenauer ជាអ្នកបាញ់ហើយពេលនេះគាត់បានដើរជុំវិញខ្ញុំ ហួសទៅដល់សាកសកចចក Clyde ប៉ះរុញពិនិត្យដោយ ស្បែកជើងរបស់គាត់ ក្បាលចចកដែលស្លាប់ធ្វើស្ញេញយ៉ាងឈឺចាប់។

ខ្ញុំអង្គុយផ្អែកខ្នងទល់នឹងជញ្ជាំងមាត់ទ្វារផ្ទះ Will។ ខ្ញុំខ្សោយ ស្ពឹក។ ខ្ញុំមិនអាចឈប់សម្លឹងមើលអ្វីមួយគួរឱ្យខ្ពើម ភ័យនិងខ្លាច ដែលធ្លាប់ជាចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំចង់ឱ្យ Clyde មិនមកទីនេះហើយមិនមានរឿងបែបនេះ ព្រោះខ្ញុំមិនអាចយល់បានអំពីហេតុផលដែលថា គាត់នឹងស្លាប់ជាចចកបែបនេះជារៀងរហូតទេ។

«ហេតុអ្វីបានជាពូចាំទាល់តែគាត់ក្លាយជាចចកបាន បាញ់គាត់?» ខ្ញុំសួរហើយយំ។

«វាងាយស្រួលក្នុងការពន្យល់តុលាការ!»

ពូនេះនិយាយហើយក្រឡេកមើលហ្វូងចចកដែលបោលបាត់ទៅក្នុងព្រៃ។

«យើងត្រូវទៅ»

មិនឆ្លើយ ពូ Mandenauer បានបន្លឺសំឡេងថ្កោលទោសខ្ញុំ៖

«ហេតុអ្វីបានជាហ៊ានឱ្យវត្ថុនោះទៅមនុស្សចចក!»

«គាត់ជាមេខ្ញុំ!»

«ស៊ូត!» ពូ Mandenauer ខ្សឹប។

នៅពីចម្ងាយលាន់ឮសូរ សត្វចចកបានលូហៅគ្នាទៅវិញទៅមក។ ឥឡូវនេះ សំឡេងបានបញ្ជាក់បន្ថែមថា ពួកវាមានគ្នាជាច្រើនទៀតលើសពីអ្វីដែលមកផ្តុំក្រៅផ្ទះ Will។ ខ្ញុំក្រឡេកមើលមេឃព្រះចន្ទព៌ណប្រាក់នៅមិនទាន់បានឡើងដល់កំពូលនៅឡើយ។

យប់ដ៏មហន្តរាយនេះទើបតែចាប់ផ្តើមទេ។ ខ្ញុំខំលុតជង្គង់យោងខ្លួនឯងឡើងដោយគ្មានជំនួយហើយងាកមករក Will តែមិនបានឃើញគេទេ។ តើអ្នកណាយកគេទៅ? ខ្ញុំប្រុងរត់តាមរកខាងក្នុងផ្ទះ តែពូចាប់ចចកបានបញ្ឈប់ខ្ញុំថា៖

«គូស្នេហ៍របស់នាងកំពុងចូលទៅព្យាបាលខ្លួនគេដោយសមាធិ គេមិនត្រូវការជំនួយរបស់ម៉ាដាមទេ» ។

ខ្ញុំសម្លឹងទៅទ្វារបន្ទប់ដែលបិទជិត។ Will មិនមែនចចក តែគេចេះវិធីបុរាណ រឿងនេះខ្ញុំចាប់ផ្តើមដឹង។

«តោះ!» គាត់តឿននិងអូសខ្ញុំផង។

«ទៅណា?»

«តាមឆ្កែចចកទាំងនោះបាញ់អាស្តេចរបស់វា!»

ខ្ញុំទើបតែដឹងថា ពេល Clyde បោះស្លាកមាសទៅមានអ្នកពាំទៅជំរុំចចក។ ពេលព្រះចន្ទពេញលេញ គេនឹងតែងតាំងស្តេចរបស់គេបានសម្រេច។ តាចាប់ចចកយកកាំភ្លើងដួលដេករបស់ Clyde ហុចមកឱ្យខ្ញុំកាន់។ តែខ្ញុំនៅក្រាញងាកមករកមើល Will៖

«Mandenauer ខ្ញុំនឹងមិនចាកចេញទេ រហូតដល់ខ្ញុំបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែកថា Will មិនអី!»

តាចាប់ចចកអស់ចិត្តនឹងទាញខ្ញុំក៏ស្រែកឡើង៖

«ឮអត់? ម៉ាដាមអាណិតឯង?»

សំឡេងសង្សារខ្ញុំឆ្លើយតប៖

«បងមិនអីទេ!»

ខ្ញុំរំភើបហើយនឹកដល់ឆាកស្នេហាជាមួយគេ។ មិនដឹងទៅចាប់ចចកលើកនេះ យើងមានពេលឃើញគេស្រាតទៀតដែរទេ?

ខ្ញុំច្រលំគេរហូតមក ហើយហៅឆ្កែចចកខ្មៅថាលោកនាយទៅវិញ។ មានពេលខ្លះក៏វិះតែនឹងបាញ់គេចោលតាមល្បិច Clyde ទៀត។

«ប្រហែលជាបងគួរទៅគ្លីនិកចាក់ថ្នាំហើយដេររបួសសិន!»

«មិនអីទេប្រពន្ធ! គ្រាន់តែជាស្នាមឆ្កូតមួយប៉ុននោះ!»

បបូរមាត់របស់ខ្ញុំញ័រអាណិត៖

«ចុះត្រចៀកវិញ?»

«ទៅចុះ បងមិនអីទេ! បងទៅតាមក្រោយ!»

«ជេស៊ី!» Mandenauer ដែលទៅដល់ក្រៅមើលមេឃមើលផ្កាយ ស្រែកគំហក៖

«នៅជាប៉ូលីសទៀតដែរ ឬប្តូរមកជាតួកុនសង់ទីម៉ង់?!»

ខ្ញុំចូលទៅជិតទ្វារ will ហើយគោះបីដង និយាយស្រៀវស្រើប៖

«ថែខ្លួនណា អូនត្រូវទៅហើយ!»

ខ្ញុំខាំមាត់រត់ចេញក្រៅ ទាំងដឹងថា បើស្ថានភាពគេល្អមែន គេចេញមកថើបខ្ញុំហើយ។ គេមានរឿងអីទៀតដែលមិនចង់ឱ្យខ្ញុំឃើញ?

ពិធីចុងក្រោយ

លើផ្លូវលំ ខ្ញុំបង្កើនល្បឿនរបស់ខ្ញុំដើរស្មើទន្ទឹមជាមួយតា Mandenauer ។ ប្រហែលគាត់ដឹងពីទុក្ខាក្នុងបេះដូងនេះ គាត់វាចាឡើង៖

«ខ្ញុំចូលចិត្តម៉ាដាម! Officerជេស៊ី គឺជាមន្រ្តីដែលមានសមត្ថភាពនិងមានការតាំងចិត្តខ្ពស់!»

«ព្រោះខ្ញុំចេញចោលប្រុសស្នេហ៍?»

«មុននេះគេហៅនាងថាប្រពន្ធ!»

ខ្ញុំដំអក់លែងមាត់ព្រោះបេះដូងមិននៅទីនេះ។ ខ្ញុំតែងគិតថាគេជាចចក ឯចចកពិតខ្ញុំហៅថា«លោកនាយ» ឱ! ជីវិតប៉ូលិសដែលតាចាប់ចចកកំពុងសរសើរ។ ការពិត ក្រោយលេចរឿងចចកខាំគ្រូស្រីវ័យក្មេង ខ្ញុំមិនមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនជាមន្ត្រីដែលមានសមត្ថភាពប៉ុន្មានទេ។ បន្ថែមទៀត ខ្ញុំបានបំពានច្បាប់ខ្លះ និយាយកុហកមេ កុហកហ្សេដាជាមិត្ត បំបិទព័ត៌មាន លួចលាក់ទុកភស្តុតាង និងការពារជនសង្ស័យ។ ខ្ញុំទំនងជាត្រូវគេទម្លាក់ចេញពីកម្លាំង បើខ្ញុំមិនស្លាប់យប់នេះ។ តែ….បើមានគុណសម្បត្តិធំ….

ខ្ញុំឆ្មក់សួរភ្លាម៖

«តើយើងនឹងសម្លាប់ព្រះនៃពួកមនុស្សចចកដោយរបៀបណា?»

«មិនដឹងនៅឡើយ!»

«អ៊ីចឹងនាំខ្ញុំមកបានទៀត?»

«ព្រោះ….យើងអស់ពេលហើយ ក្នុងនាមអ្នកការពារជាតិ យើងត្រូវរកវិធីអ្វីមួយ!»

«អស្ចារ្យ! អស្ចារ្យ» ខ្ញុំរអ៊ូអាសូរជីវិតខ្ញុំនិងនឹកស្នេហាខ្ញុំដែលហូរឈាមកក្លាក់មិនថ្ងូរមួយម៉ាត់ណា។

«ចំអកខ្ញុំអត់បានការទេម៉ាដាម!»

«យើងមិនមានជីវិត៩ដូចឆ្មាទេ!» ខ្ញុំថាទាំងខឹងទាំងជា។ «ខ្ញុំមិនមានបញ្ហាក្នុងការតាមរកស្តេចឆ្កែចចកទេតែយើងចង់ឱ្យមានការចូលរួម»

នៅលើ ផ្លូវមានសំណើមព្រោះហាក់ភ្លៀងតំបន់នេះទើបនឹងរាំង ខ្ញុំពិបាកដើរបន្តិច។

ពូនេះតបមកខ្ញុំវិញ៖

«អ្នកណាម្នាក់ ក៏អាចជាមនុស្សចចកដែលលាក់ពុត លាក់ខ្លួនជាពិសេសក្នុងចំណោមប៉ូលិស ដឹងគ្នាតិច សម្រេចបេសកកម្មឆាប់បាន!»

ខ្ញុំនឹកឃើញឯកសារបាត់នៅចំកណ្តាលស្នាក់ការប៉ូលិស។ ខ្ញុំនឹកដល់មិត្តខ្ញុំ តើនាងដឹងរឿងនេះឬនៅ? ភ្នែករបស់ខ្ញុំក្តៅនិងហូរទឹកភ្នែកពេលគិតសល់ Clyde ។ ខ្ញុំនឹកគាត់ គាត់ធ្លាប់ជាមេមានស្នាដៃ មានហេតុផលល្អចំពោះខ្ញុំ ធ្លាប់ជាចៅហ្វាយដ៏សមរម្យ ជាបុរសដែលគួរឱ្យចូលចិត្ត។ តើមានអ្វីកើតឡើងអ្នកណាខាំគាត់បានជាគាត់…..សន្សឹមៗ ខ្ញុំបានគិតត្រលប់ទៅលើអ្វីដែលបានកើតឡើងកាលពីសប្តាហ៍មុន។ Clyde បានធ្វើឱ្យខ្ញុំសង្ស័យ Will ដោយបានផ្តល់ព័ត៌មានមិនពិតដល់ខ្ញុំ បានកុហកខ្ញុំហើយកុហកទៀតព្រោះចង់បានស្លាកមកធ្វើជាស្តេចលើចចក?

«ម៉េចបានគាត់ក្លាយជាចចក មេខ្ញុំនោះ?!»

តាមចាប់ចចកឆ្លើយពន្យល់៖

«នៅពេលដែលយើងត្រូវចចកខាំ!»

ខ្ញុំមិនចូលចិត្តការពិតមួយនេះទេបានន័យថាគ្រប់គ្នានឹងត្រូវមានបញ្ហាក្រោយចចកណាស៊ីខាំ?

«ហើយចុះបើពូឬខ្ញុំត្រូវខាំ?»

គាត់ធ្វើមុខស្ងួតឆ្លើយ៖

«យើងមានពាក្យមួយនៅក្នុងក្រុម Jdger-Sucher! រក្សាទុកគ្រាប់ចុងក្រោយសម្រាប់ខ្លួនឯង»

ពាក្យសម្ដីស្រទន់ទេតែបានធ្វើឱ្យខ្ញុំក្តុកក្តួល។ ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចមើលឃើញពីភាពជាក់ស្តែងប្រាកដនិយមរបស់ពាក្យស្លោកនេះ។ ជាជាងក្លាយជាអ្នកខាំអ្នកដទៃយ៉ាងវិនាសកម្ម ខ្ញុំនឹងបញ្ចប់ខ្លួនខ្ញុំ ឬសូម្បីគូស្នេហ៍ខ្ញុំ។ ហើយ….ខ្ញុំតែងតែជានារីម្នាក់ គិតពីពិភពលោក ហើយអាចអនុវត្តបាន។

«ហេតុអ្វីបានជា ពូមិនប្រាប់ ថា Clyde អាចជាចចក»

ប៉ុន្តែលើកនេះ Mandenauer នៅតែបន្តដើរ ខ្ញុំប្រញាប់តាមឱ្យទាន់៖

«ជាទូទៅមនុស្សឋានៈធំ រួចខ្លួន? ហើយមនុស្សអម្បូរជនជាតិដើម ជនជាតិភាគតិចដូច Will តែងជាគោលដៅ?»

Mandenauer គ្រវីក្បាល។

«ខ្ញុំមិនវិនិច្ឆ័យអ្នកណាទេ រង់ចាំដល់ខ្ញុំធ្វើពិសោធ!»

«Clyde រៀបចំពូឱ្យមកតាមខ្ញុំ គាត់មានហេតុផលរបស់គាត់មែនទេ?»

«តើសំខាន់ទេឥឡូវនេះហើយ?»

ព្រះចន្ទភ្លឺទែង។ ពិតណាស់ ខ្ញុំចង់បញ្ឈប់ការផ្តោតលើ Clyde។ ទោះយ៉ាងណា យើងដើររកទាំងមិនដឹងថា ចចកអាចសំងំជុំគ្នាកសាងស្តេចគេនៅឯណាផង។ ខ្ញុំហត់ឡើងៗព្រោះត្រជាក់ពេក។ តែបុរសទើបត្រូវព្រួញ Mandenauer មិនបានបញ្ចេញសូម្បីតែសញ្ញាពិបាកដកដង្ហើម។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា ខ្ញុំអាចដើររបៀបនេះក្នុងវ័យដូចគាត់។ មិនទាន់អីផង…..គាត់ឈប់ជើងព្រឹប លើកដៃធ្វើកាយវិការដើម្បីបង្កជាភាពស្ងៀមស្ងាត់ផ្ទៀងស្តាប់។

ពិតជាមាន សំឡេងស្រែកលូឡើង សំដៅទៅរកព្រះចន្ទពណ៌ប្រាក់។ ខ្ញុំបានមើលពពួកដើមឈើ ដែលវាមិនងាយស្រួលនោះទេសម្គាល់ប្រភពឆ្កែលូបន្តគ្នា។

ព្រៃក្រាស់ ផ្លូវដែលយើងនៅលើសំណើមក៏ ចង្អៀតឡើងៗ។ ប៉ុន្តែប៉ុន្មានរយហ្វីតនៅខាងមុខ ខ្ញុំហាក់បានឃើញអណ្តាតភ្លើងឆាបឆេះ។ ពូ Mandenauer បានផ្ចង់ដៃត្រៀមលើកាំភ្លើងរបស់គាត់ បន្ទាប់មក ចង្អុលទៅអណ្តាតភ្លើង។ ដោយម្រាមដៃនិងមេដៃគាត់ធ្វើចលនា ខ្ញុំងក់ក្បាលយល់ភាសាកាយវិការនេះ។

Bang, Bang, Bang

គាត់បានរះសំណុំគ្រាប់សំណ។ គិតថា ពួកគេទាំងអស់នឹងត្រូវស្លាប់ ខណៈល្បឿនការរះបាញ់របស់គាត់បានកើនឡើងហើយរំកិលពួកយើងកាន់តែទៅកៀកជិតទីនោះ។

ខ្ញុំដើរតាមការដឹកនាំរបស់គាត់ ដោយរកឃើញដើមឈើធំមួយទៀតនៅក្បែរនោះដែលមានទិដ្ឋភាពសមរម្យជាបង្អែកពួនបាញ់ប្រហារ។ មិនយូរទេ ខ្ញុំមើលឃើញមនុស្សអាក្រាតកាយជាច្រើននាក់ ទាំងបុរសស្ត្រី ស្បែកស និងស្បែកសូកូឡាដូចwill ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការបាញ់…..ការស្ទាក់ស្ទើរនេះបានបណ្តាលឱ្យខ្ញុំចប់! ខ្ញុំដួលផ្កាប់មុខទាំងជំហរទាំងដៃនៅឱបកាំភ្លើង ចំណែកកាំភ្លើងមួយផ្សេងទៀតកំពុងសង្កត់ក្បាលខ្ញុំ។

«ខ្ញុំបានរង់ចាំឯងយូរហើយជេស៊ី»

សំឡេងនេះបានធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រេចភ្នែក។ ខ្ញុំព្យាយាមងាកមកក្រោយដើម្បីឱ្យខ្ញុំអាចឃើញផ្ទាល់ភ្នែកនូវអ្វីដែលខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំបដិសេធមិនទទួលយក….ប៉ុន្តែការសង្កត់បន្ថែមនៃចុងកាំភ្លើងនៅគល់ករបស់ខ្ញុំបានបញ្ឈប់ខ្ញុំ….

«ហ្សេដា?»

ខ្ញុំនិយាយអួលៗ។ សំឡេងតាចាប់ចចកក្នុងការចងចាំរបស់ខ្ញុំ «អ្នកណាក៏អាចជាចចកដែរម៉ាដាម!»

ពេលនេះ ខ្ញុំឮការស្រែកថ្ងូរពីមាត់ Mandenauer ហើយសូរការបាញ់ប្រហារបានរលត់។ គ្រប់យ៉ាងបានប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់ក៏ស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដូចគ្នា ពួកយើងមិនអាចសង្គ្រោះពិភពលោកបានទេ គួរឱ្យសោកស្ដាយ។

មនុស្សនេះដកអាវុធអស់ពីដៃខ្ញុំទើបដកចុងកាំភ្លើងចេញ។ ខ្ញុំក៏លើកខ្លួនឯងក្រោកទាំងលត់ជង្គង់។

ក្បាលខ្ញុំឈឺណាស់ ដែលត្រូវមួយស្វ័យកាំភ្លើងផ្កាប់មុខទៅនឹងដី។

ស្បែកជើងជននេះនៅចំពីមុខច្រមុះខ្ញុំ។

«ក្រោកឡើង» សំឡេងនាងលាន់មកសម្លាប់ចិត្តខ្ញុំ ហើយដៃនាងចាប់ក្របួចខ្ញុំម្តងទៀតជាមួយនឹងចុងកាំភ្លើងចំកណ្តាលក្បាលខ្ញុំ។ ខ្ញុំលើកដៃចុះចាញ់។ ដង្ហើមរបស់ខ្ញុំបញ្ចេញ ការឈឺចាប់ដែលបានឆ្លងកាត់ក្បាលខ្ញុំចូលទៅបេះដូង។

បែរក្រោយ ភ្នែករបស់ខ្ញុំបានជួបមនុស្សម្នាក់គឺ Cherry’s ប្តីប្រពន្ធដែលចចកចូលខាំដល់ក្នុងភូមិហើយម្នាក់បានស្លាប់ក្រោយចាក់ថ្នាំបង្ការនឹងក្លាយជាសាកសពគួរឱ្យញញើតបំផុត។

ស្មានមិនដល់! ខ្ញុំមិនដែលជឿថា ម្នាក់នេះក៏ជាចចកដែរហើយពួកគេរួមគ្នាទៀត!

«ភ្ញាក់ផ្អើល»

មិនផ្អើលស្មើសំឡេងម្នាក់មុននេះទេ។

ខ្ញុំងាករកមើលគេ។ ប៉ូលិសចាស់ដែលខ្ញុំអាណិតស្រឡាញ់ Zelda Hupmen បានងាកមកមើលខ្ញុំហើយស្រែក៖

«ឈប់មើលមកខ្ញុំដូចខួរក្បាលស្លាប់ទៅកូនស្រី! កុំប្រាប់ថាឯងមិនដែលសង្ស័យខ្ញុំ»

ខ្ញុំមិនដែលមែន មិនមែនមួយនាទីទេគឺមិនដែលធ្លាប់សង្ស័យថា មនុស្សចចកជាមិត្តល្អបំផុត និងតែមួយគត់របស់ខ្ញុំឡើយ។ ខ្ញុំសង្ស័យគេគ្រប់គ្នា សូម្បីមនុស្សដែលខ្ញុំឱប។

រឿង៖ ស្វាមីចចក ភាគទី១៦ (១៨+)

Bo Bo — Tue, 30 Aug 2022 13:00:00 +0000

ខ្ញុំគ្រវីក្បាល ហើយទម្លាក់ស្លាកចុះមកក្រោមអាវរបស់ខ្ញុំដដែល។ ការដែលមិនអាចបំផ្លាញវត្ថុនោះបាន ធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រមទទួលស្គាល់អំពីរឿងបុរាណនៃអាគម WooWoo និងនិទានចចកប្រែកាយមនុស្សដែលពីមុនខ្ញុំតែងសើចចំអក។

តើស្លាកនេះធ្វើពីសំរឹទ្ធឬពីអ្វី? ព្រះចន្ទពណ៌ប្រាក់ជាបណ្តសារអ្វី? ពិភពលោកនេះម្តេចតែងតែត្រូវបានទាមទារដោយពួកអមនុស្ស? ខ្ញុំខ្ជិលគិតណាស់ ឈឺក្បាល! ស្លាកស្រាប់តែរង្គើហាក់បានធ្វើចលនារវាងសុដន់របស់ខ្ញុំ។

បេះដូងខ្ញុំញាប់ញ័រ រហូតត្រូវលើកដៃមកទះដៃលើវាឱ្យវាឈប់ញ័រ។ វានៅស្ងៀម ចំណែកពូ Mandenauer ក្អកដាស់ខ្ញុំឱ្យមុខក្រហមអៀនគាត់។

ខ្ញុំគិតចង់ចេញមកឆ្ងាយ ស្ងាត់ និងសាក……បន្ទាប់ពីការជឿលើអ្វីដែលខ្ញុំមិនអាចមើលឃើញ មិនអាចឮ ឬប៉ះ ឬយល់ហេតុផល ដែលជា Woo Woo ឬវេទមន្តខ្មៅអ្វីក្តី ខ្ញុំចង់….សាកនិយាយទៅកាន់ស្លាកមាសអាថ៌កំបាំង និងប្រាប់សត្វចចកទាំងអស់ថា ខ្ញុំស្រឡាញ់ពួកគេចង់ជួយពួកគេដោយស្មោះចង់ឱ្យពួកគេក្លាយមកជាមនុស្សវិញ និងជារៀងរហូត។

«ខ្ញុំគ្រាហ៍ពូទៅសម្រាក!»

«មិនបាច់ទេ នៅលើហត់ណាស់!»

«អ៊ីចឹងគេងនៅណេះ ខ្ញុំទៅយកភួយខ្នើយមកឱ្យ!»

«អ្ហ៎ាម៉ាដាមអ្នកល្អណាស់!»

ខ្ញុំញញឹមហើយរៀបចំឱ្យគាត់។ ខ្ញុំបានទុកតាចាប់ចចក នៅលើសាឡុងបុរាណនោះ ជាមួយនឹងភួយក្រាស់ ខ្នើយមានផាសុកភាព និងកាំភ្លើងដែលមានថាមពលខ្ពស់ក្នុងវិសាលភាពឡាស៊ែររបស់ប្រណីតមួយពិសេសបំផុតក្នុងផ្ទះគាត់។

ចុះខ្ញុំ?

យប់នេះខ្ញុំដេកជាមួយអ្នកណា? ខ្ញុំមានស្វាមី? គេហៅខ្ញុំថាប្រពន្ធ គេជាចចក! ឱស្វាមីចចកអើយ! ម្តេចខ្ញុំឯកោម្ល៉េះ? ការគិតនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំឈរយំដូចយុវវ័យនៅក្រោមសំយ៉ាបផ្ទះតាចាស់។

ខ្ញុំឡើងឡានបើកទៅផ្ទះព្រោះចិត្តនឹកគេពេកសង្ឃឹមថា…..បងនឹងមក….រកមនុស្សរបស់បង។ ទោះមកឆីឬអ្វី អូនមិនចង់រង់ចាំទេ។ ឡានឈប់ង៉ក់ ខ្ញុំឃើញផ្ទះងងឹត។ ដឹងថា Will មិនបានមកឡើយ។ វានឹងក្លាយជាវេលាដ៏ឯកា ដ៏ត្រជាក់និងវែងអន្លាយមួយ។

ថ្ងៃរះព្រាងៗ….

ពេលខ្ញុំដើរចូលទៅក្នុង ខ្ញុំក្រឡេកមើលម៉ាស៊ីនរបស់ខ្ញុំ ពន្លឺសារបានលោតភ្លឹបភ្លែតៗ ខ្ញុំចុចស្តាប់។

«កំពូលស្រីប៉ូលិស ម៉ាដាម Dammit Jessie តើអ្នកនៅឯណា?»

សំឡេងរបស់ Will Cadotte ស្តាប់ទៅដូចជាខឹងអន្ទះសាយ៉ាងខ្លាំង។ តើគេដឹងថា ខ្ញុំបានអានកំណត់ត្រារបស់គេ ឃើញសៀវភៅគេ ដឹងថាគេកុហកនិងលួចឯកសារខ្ញុំទេ?

គេដឹងថា ខ្ញុំបានទៅអង្គុយចាំគេទាំងភ័យខ្លាចក្នុងផ្ទះរបស់គេម្នាក់ឯងស្ងាត់ដែរ?

ខ្ញុំបានរៀបចំដាក់អន្ទាក់នៅមុខបង្អួច ទ្វារ វេរ៉ងដា គ្រប់ចន្លោះចេញចូលផ្ទះ។ ខ្ញុំមិនមានគម្រោងធ្វើឱ្យមានការភ្ញាក់ផ្អើលដោយមិត្តភក្តិ ឬសត្រូវណាមួយឡើយ តែខ្ញុំត្រូវការគេងនៅថ្ងៃនេះ បើមិនដូច្នេះទេយប់នេះ ជាយប់ពេញបូណ៌មីដ៏ធំ ខ្ញុំនឹងមិនមានកម្លាំងទប់ទល់ជាមួយពួកអម្បូរចចកបានទាំងអស់។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំបានភ្ញាក់ឡើងចំពេលថ្ងៃត្រង់ ហើយ…..ទទួលអារម្មណ៍ដឹងថា ខ្ញុំមិននៅទីនេះម្នាក់ឯងទេ។ ខ្ញុំមិនប្រាកដឡើងថា អ្វីទៅដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់។

អន្ទាក់ជាប់កណ្តុរតាមបង្អួច?

កណ្តឹងនៅមាត់ទ្វារ? ឬស្នូរប្រេះប្រោះលើថ្មម៉ាបនៅមុខច្រកចូលយ៉រ?

ញីភ្នែក ផ្ចង់គិត ក្រោកអង្គុយ។

គ្មានទាំងបី។ ព្រោះពេលនេះខ្ញុំមិនបានឮអ្វីទៀតសោះ។ ប៉ុន្តែ….ខ្ញុំនៅតែមានអារម្មណ៍ថា មាននរណាម្នាក់សម្លឹងមកខ្ញុំ ឬមានដង្ហើមជិតៗខ្ញុំ។

ងើបពីលើគ្រែ យកកាំភ្លើងទាំងពីរទៅជាមួយជើងទទេ និងខោអាវក្នុងកំប៉ិតៗ។ ដោយប្រុងស្ងាត់ៗ ខ្ញុំបានសង្កេតពិនិត្យមើលអ្វីប្លែកនៅគ្រប់ជ្រុងបន្ទប់ គ្រប់ទូ។ មិនមានអន្ទាក់ កណ្តឹង ឬថ្មម៉ាបនៅក្រៅជាប់សត្វឬត្រូវបានបែកបាក់ដាច់ដោចទេ។ ខ្ញុំហត់ឡើងវង្វេងស្មារតីហើយ?

ពេលខ្ញុំក្រឡេកទៅទិដ្ឋភាពនៅក្រៅបង្អួច ពន្លឺថ្ងៃពណ៌មាសបានជះប៉ះភ្នែកខ្ញុំ ហើយធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រវាំងឈឺក្បាលភ្លាម។ ខ្ញុំងាកមកក្នុងសម្រាកភ្នែកបន្តិចទាំងបែកអំពិលអំពែក….ហើយពេលអំពិលអំពែករសាត់អស់…..ខ្ញុំបានឃើញគេ។

ប្រុសស្នេហ៍ដែលបេះដូងខ្ញុំព្រួចនឹក….ខ្ញុំចាប់កាំភ្លើងខ្លីខណៈដែល Will បានលើកដៃឡើងលើញញឹមអស់ហើយផ្អៀងក្បាលមើលមកខ្ញុំ។ ក្រវិលមាសរបស់គេលោតយ៉ាងសប្បាយរាល់ពេលគេផ្អៀងក្បាលបង្អួតភាពជាប្រុសស្អាត។

«ខ្ញុំខុសអីម៉ាដាម!» គេសួរស្រទន់ណាស់។

«ម៉េចក៏ចូលមកទៀត?»

«ហេតុអី? ផ្ទះប្រពន្ធខ្ញុំ!»

«ចេញ!» ខ្ញុំនិយាយបណ្តេញទាំងបេះដូងខ្ញុំយំយែក។

គេចាប់ផ្តើមដើរមករកខ្ញុំ។ បេះដូងរបស់ខ្ញុំលោតឡើងនូវភាពទន់ល្បួង កាំភ្លើងខ្លីបានញ័រដែលត្រូវបានខ្ញុំក្តាប់ដោយដៃទាំងពីរ។

ប្រុសស្អាតនេះបានសើចដាក់ការភ្ជង់របស់ខ្ញុំ។

«មានគ្រាប់?» គេសួរ។

«ដាក់ជានិច្ចចាប់តាំងពីខ្ញុំបានជួបលោក!»

បុរសសង្ហាខ្ពស់ បានឈប់មួយជើង ព្រេចភ្នែកមមីរ ដកដង្ហើមស៊ិចស៊ី។ ខ្ញុំពិនិត្យឃើញថា Will Cadotte មិនមានអាវុធទេ។ ជាការពិតណាស់ កម្លាំងគេតែម្យ៉ាងក៏អាចច្របាច់កខ្ញុំស្លាប់ដែរ។

«ដឹងច្បាស់ណាស់ថា…..» ខ្ញុំវាចាអួលៗ ខឹងនិងតូចចិត្ត «អ្នកឯងចង់បញ្ចប់ខ្ញុំ! ចង់សម្លាប់ខ្ញុំ»

«ឆ្កួតយកស្អីស្រីប៉ូលិស?» គេធ្វើមុខខឹង។ ខ្ញុំយំ តែខ្ញុំខំធ្វើរឹងមាំ។

«មាននរណាម្នាក់ បានបាញ់ព្រួញសញ្ញាឈើឆ្កាងមកលើខ្ញុំ តែតានោះរងឱ្យ!»

ការសម្លឹងមើលរបស់គេកាន់តែពង្រីកភ្នែកភ្ញាក់ផ្អើល ស្នាមញញឹមគេបានរសាត់បាត់។ គេពិនិត្យមកលើរាងកាយរបស់ខ្ញុំហើយនិយាយតិចៗ

«អូនមិនអីទេ?»

«Mandenauer ទេដែលអី!»

ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមកចំៗខ្ញុំជាមួយសំណួរ៖

«ស្លាប់?!»

«នោះជាអ្វីដែលខ្លួនចង់បាន?»

គេញាក់ស្មា៖

«បងក៏មិនទាំងស្គាល់តានោះផង! ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំ?»

ថ្ពាល់របស់ខ្ញុំក្តៅងំ ខ្ញុំឆ្លើយ៖

«ខ្លួនឯងមានសញ្ញាឈើឆ្កាងសាក់លើស្បែក!»

«អូ?» គេអស់សំណើចសង្ហាដូចប្រេតភីត។

«ខ្ញុំនិងមនុស្សប្រហែលរាប់រយនាក់ផ្សេងទៀតឱ្យតែមានសញ្ញានេះនឹងត្រួវចោទទាន?»

ខ្ញុំលេបទឹកមាត់នឹកអណ្តាត នឹកស្នាមថើបរបស់គេណាស់ព្រះ។ តែខ្ញុំខំខែងរ៉ែង។

«ប្រាប់មក សញ្ញានោះប្រើសម្រាប់តំណាងអ្វី?»

«ក្តីស្រលាញ់ពីជីតារបស់ខ្ញុំ! វាជាអំណោយសាក់មួយនៃការចងចាំ!» គេបានលើកដៃឡើងហើយដើរចូលមកផងពេលនិយាយបន្ត៖ «ប្រសិនបើបងជាសត្វចចក បងមិនត្រូវការព្រួញរូបឈើឆ្កាងមកសម្លាប់មនុស្សទេ បងប្រើចង្កូមប្អូនស្រី!»

Will តែងមានហេតុផលមួយឱ្យខ្ញុំគាំង។

ពេលមួយដង្ហើមសោះ Cadotte បានបោះជំហានដ៏ធំមួយ វែងជាងរាល់ដងហើយចាប់បានចុងកាំភ្លើង។ ព្រះជាម្ចាស់ គេមានល្បឿនលឿនម្ល៉េះ។ ខ្ញុំខំទប់ជាប់ ដោយនឹកស្មានថាគេនឹងដកដណ្តើមយកអាវុធចេញពីដៃខ្ញុំតែ ផ្ទុយទៅវិញ គេបានដាក់កាណុងទៅចំកណ្តាលទ្រូងរបស់គេ។

«បាញ់មើល៍ ថាមានអ្វីកើតឡើង?»

«ឡប់ហើយ Will»

«បាទ! ឡប់ព្រោះស្រលាញ់!»

ខ្ញុំធ្វើមុខមិនជឿ គេនិយាយដោយឈឺចាប់៖

«បងស្លាប់ល្អជាជាងឈរមើលការភ្ជង់មួយ ការសម្លឹងមួយមកបង ដូចជាមនុស្សបងនេះនឹងធ្វើឱ្យអូនឈឺ!»

ពិតជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ ខ្ញុំមិនដែលគិតថាមានបុរសណាម្នាក់នឹងសារភាពថាស្រឡាញ់ខ្ញុំទេក្នុងជាតិនេះ ជាពិសេសក្នុងសភាពមួយបែបនេះ។ ចិត្តមួយ ខ្ញុំនៅសង្ស័យដដែលថា នេះមកតែពីខ្ញុំបានសារភាពមុនកាលគេនៅជាចចកខ្មៅថាខ្ញុំស្រឡាញ់គេខ្លាំង?

តើសំខាន់ទេ? ទ្រូងរបស់ខ្ញុំឈឺ។ ភ្នែករបស់ខ្ញុំបានរលីងរលោងហើយ។ គ្មាននរណាម្នាក់ធ្លាប់និយាយថាស្រឡាញ់ខ្ញុំទេ សូម្បីតែម្ដាយខ្ញុំក៏ដោយ។ រំពេចនេះខ្ញុំយល់ថា ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដើម្បីតែ«សេចក្តីស្នេហា!»

ខ្ញុំបានបន្ធូរម្រាមដៃចេញពីគន្លឹះកៃហើយគិតថា ខ្ញុំសុខចិត្តស្លាប់ ជាជាងធ្វើជាអ្នកសម្លាប់ Will។ ទោះបីជាគេជាសត្វចចក…ឬអ្វីក្តី។ ពេលនេះចិត្តខ្ញុំស្រាល ដៃទន់ ភ្នែកមិនមុត កាំភ្លើងខ្លីទៅជាធ្ងន់ពេកណាស់ មិនអាចកាន់បានទៀតទេ។ ខ្ញុំទុកឱ្យវាធ្លាក់ជាមួយដៃសងខាងខ្លួនខ្ញុំ រួចក្រោយមកបោះវាទៅលើសាឡុង។

Will Cadotte ទាញខ្ញុំចូលទៅក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គេ កប់មុខរបស់គេមកលើសំណុំសក់របស់ខ្ញុំ។

«បងបារម្ភណាស់!»

គេមានក្លិនដូចខ្យល់ធម្មជាតិនឹងពេលយប់មួយក្រោមព្រះចន្ទពណ៌ប្រាក់ដែលខ្ញុំជួបគេនៅកណ្តាលព្រៃ។ នៅពេលនេះ ដែលខ្លួនខ្ញុំហត់និងយំនៅក្នុងដៃរបស់គេ អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំជឿ បានក្លាយទៅជាច្របូកច្របល់ និងរសាត់អណ្តែត។

ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតថា យកស្បែកខ្ញុំទៅប៉ះស្បែកគេឱ្យមានអារម្មណ៍ថា គេផ្លាស់ទីស្អិតមកជាប់ក្នុងខ្លួនខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្លេចថា គេជានរណាក្តី ចចកឬមនុស្ស ខ្ញុំមិនខ្វល់គិតថា គេជានរណាទាំងអស់។ ទីបំផុត ដៃខ្ញុំបានទាញអាវយឺតរបស់គេចេញពីខោខូវប៊យ ហើយរំកិលម្រាមដៃរបស់ខ្ញុំចុះក្រោម លាតបាតដៃឆ្លងកាត់ខ្នងរបស់គេ អង្អែលគ្រប់កន្លែងលើស្មារបស់គាត់។

គេជាប្រុសដែលមានស្បែកពណ៌ប្រោនដ៏ស្អាតបំផុត រលោង និងមានសាច់ដុំរឹង។ ខ្ញុំអាចប៉ះគេជារៀងរហូតបែបនេះបានទេ ពិតណាស់ ខ្ញុំនឹងមិនធុញទ្រាន់នឹងហ្គេមជាមួយគេពីរនាក់នោះទេខ្ញុំដឹង។

គេដើរថយក្រោយ ហើយទាញអាវមកលើក្បាល។ ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍នឹងរលកផ្នត់ពេញពោះ និងទ្រូងរបស់គេ ចិត្តខ្ញុំដែលទន់ជ្រាយ ពេលនេះចង់ភ្លក្សស្បែកគេ ខណៈសាច់ដុំគេកំពុងខិតមករេរាំប៉ះបបូរមាត់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំមិនថើបទីនោះទេបែរជាលុតជង្គង់ចុះ ហើយធ្វើអ្វីដែលខ្ញុំស្រមៃចង់បាន ដោយដាក់ការថើបជាចំហលើក្បាលពោះដ៏រឹងរបស់គាត់ បឺតយកសាច់របស់គេនៅចន្លោះធ្មេញរបស់ខ្ញុំ លិឍអណ្តាតរបស់ខ្ញុំពីលើផ្ចិតរបស់គេស្តាប់គេស្រែកថ្ងូរ។

គេមិនគេចមិនបណ្តេញខ្ញុំចេញទេ បែរជារត់ម្រាមដៃរបស់គេចូលមកក្នុងសក់របស់ខ្ញុំ រួចទាញខ្ញុំឱ្យកាន់តែជិតមកគេ បង្ហាញថាគេចូលចិត្តការស្រមើស្រមៃរបស់ខ្ញុំ ដូចខ្ញុំក្នុងពេលនេះដែរ។ ការឡើងរឹងនៃលិង្គរបស់គេចុកសង្កត់មកលើទ្រូងរបស់ខ្ញុំ។ ខោខូវប៊យរបស់គាត់នៅពេញជាប់ក្បាលសុដន់របស់ខ្ញុំដែលគ្របពីលើតែនឹងអាវកំប៉ិតដេក ជាសាច់យឺតស្តើងចាស់។ យើងពិតជាមានអារម្មណ៍ស្រើបស្រាលហួសពីអ្វីដែលមនុស្សម្នាជឿ….រំពេចនោះគេបានរេរអិលខ្លួនសន្សឹមៗមកលើឥដ្ឋ ហើយក្រឡាស់មុខមករកសុដន់របស់ខ្ញុំ ដៃគេចាប់ខ្នងខ្ញុំ។ វាជាវេនរបស់ខ្ញុំដែលយកម្រាមដៃកាន់សក់គេ ចុចគេឱ្យមកកាន់តែជិត។

ក្រវិលរបស់ Will អូសកាត់ក្បាលសុដន់ខ្ញុំម្ខាង ខណៈមាត់គេបិទលើសុដន់ម្ខាងទៀតក្នុងវិនាទីដែលខ្ញុំប្រាថ្នាឱ្យគេមានសក់វែងជាងនេះ ហើយនឹងបានម្រាមខ្ញុំអាចច្បាមចាប់គេជាប់កុំឱ្យរើចេញទៅណារួចពីជិវិតស្នេហាជាមួយខ្ញុំ។

បាតដៃធំៗរបស់ Will អង្អែលពេញខ្លួនខ្ញុំ អាវខ្ញុំរបូតទៅណាដោយវិធីណាខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ។ ដើមទ្រូងរបស់ខ្ញុំហៀរចេញពេញម្រាមដៃគេ ហើយគេឈ្មុសទីនោះទាំងទួញថ្ងូរហាក់ដូចជាបានទទួលអំណោយមួយគេស្រឡាញ់ជាទីបំផុត។

«ហេតុអីអូនគិតថាបងសម្លាប់អូនម្ចាស់ចិត្តអើយ!»

ពាក្យទាំងនោះបាននៅរងំច្របូកច្របល់នឹងស្បែករបស់ខ្ញុំ។ ខ្យល់ដង្ហើមរបស់Will ប៉ះនឹងខ្ញុំកាលណា បានធ្វើឱ្យដៃខ្ញុំតោងស្អិតជាប់នឹងស្មាគេ ចិត្តខ្ញុំចង់និយាយពាក្យអ្វីតប ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចគ្រប់គ្រងប្រអប់សំឡេងបានទេ វាចេះតែថ្ងូរ មិនចេះនិយាយអ្វីទាំងអស់។

«បងស្រឡាញ់អូនហើយភ័យថាលែងបានជួបអូនទៀត Jessie!»

ថាហើយគេបានថើបថ្នមៗនៅត្រង់ចង្កេះនិងត្រគាកខ្ញុំ រាងកាយខ្ញុំញ័រចំប្រប់។ ទាំងកាយវិការទាំងពាក្យសម្តីបែបនេះ គ្មានអ្នកណាធ្លាប់ឱ្យមកខ្ញុំទេ។ តាមបទពិសោធរបស់ខ្ញុំ បុរសមិននិយាយច្រើនក្នុងពេលរួមភេទទេ។ ភាគច្រើនត្រឹម «អូឬបាទ» ឬ «ប៉ុណ្ណឹង»។ តែ Will Cadotte ហាក់ដូចជាចង់និយាយស្ទើរតែច្រើនឡើងៗ។

ដៃរបស់គេលូកចូលទៅក្នុងខោរបស់ខ្ញុំ ហើយចាប់ទីនោះរបស់ខ្ញុំ។

«នែ៎» ខ្ញុំស្រែកមាយាសុំអង្វរទាញដៃគេចេញ តែអត់ន័យអីទេ។ ដៃគេនៅតែជម្នះស្ថិតនៅគ្រប់គ្រងរាវរកគ្រប់យ៉ាងនៅទីនោះ។

«អូនទៅចាំបងយ៉ាងកម្សត់នៅផ្ទះបង!»

ខ្ញុំខ្សឹបដាក់ត្រចៀកគេទាំងចិត្តហោះហើរ។

«ចាំឆាកមួយនេះ?» គេនិយាយង៉ូវៗ។

ចម្លើយរបស់ខ្ញុំគឺ ដោះប៊ូតុងចេញពីខោខូវប៊យរបស់គេឱ្យគេ ទាំងដង្ហក់ក្រោមម្រាមដៃគេ។ ហើយខ្ញុំរុញខ្សែរ៉ូតខោគេចុះក្រោម។ ដៃខ្ញុំដើរតាមបណ្តាស្បែករឹង និងក្តៅៗ។ ជ័យជម្នះអំនួតនៃជីវិតគឺ បានឈរក្បែរប្រុសសង្ហាប៉ះបាតដៃរបស់ខ្ញុំ។

«ចេះស្លៀកខោក្នុងទេ?» ខ្ញុំសួរញិកញ៉ក់។

«ដើម្បីអី?»

ថាហើយគេបានទាត់ស្បែកជើង និងខោខូវប៊យចេញទៅឆ្ងាយ….ក្រោយមកគេបានគ្របដណ្តប់ខ្លួនអាក្រាតនេះគាត់លើខ្ញុំនៅលើឥដ្ឋតែម្តង។

ខ្ញុំចង់ភ្លេចថា ក្រោយយប់ពេញបូណ៌មីមួយនេះទៅ គ្រានេះ អាចជាលើកចុងក្រោយដែលយើងនៅជាមួយគ្នា។ ខ្ញុំស្រមៃថា ព្រះចន្ទពណ៌ប្រាក់កំពុងជិតមកដល់នឹងបំផ្លាញលោកយើងនេះដោយ Woo Woo និងភាពអាថ៌កំបាំងដែលអណ្តែតក្រោមជើងមេឃឆ្ងាយ។ យើងទាំងពីរនាក់មិនដឹងថា នឹងមានអ្វីកើតឡើងនៅថ្ងៃស្អែកទេ ប្រសិនបើថ្ងៃស្អែកនឹងមានមកដល់ពិតមែន។

ខ្ញុំមិនដែលឆ្លងកាត់ការរួមភេទនៅលើឥដ្ឋទេ។ បុរសទាំងឡាយដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់ មិនដែលខ្វល់ខ្វាយចង់មានខ្ញុំទេ ពួកគេចង់បានតែការរួមភេទ ចំណែកនៅជាមួយ Will ខ្ញុំបានរកឃើញចំណង់«ត្រូវការខ្ញុំ»ចេញពីគ្រប់កាយវិការបស់គេ ដូចជាឥឡូវនេះគឺមាត់របស់គេនៅលើសុដន់របស់ខ្ញុំ ហើយរាងកាយរបស់គេសម្រុកចូលទៅក្នុងទីជម្រៅរបស់ខ្ញុំ។

ជំនួសឱ្យការអស់សង្ឃឹមនិងសេចក្តីត្រូវការ ការប្រចណ្ឌ ភាពច្របូកច្របល់ និងពិភពលោកមួយពេញដោយសង្គ្រាម គេនៅតែទុកអាទិភាពផ្តល់សេចក្តីស្រឡាញ់ដល់ខ្ញុំ។

ការថើបរបស់គេតែងតែផ្អែមល្ហែមនិងទន់ភ្លន់។

នៅរាល់ពេលដែលបបូរមាត់របស់គេឆ្លងកាត់ថ្ពាល់របស់ខ្ញុំ ដល់ជ្រុងនៃភ្នែករបស់ខ្ញុំ ខ្យល់ដង្ហើមរបស់គាត់បក់បោកសក់ខ្ញុំ គេតែងបន្សល់នូវកែវភ្នែកអាណិតសម្លឹងខ្ញុំ និងចង់លេបខ្ញុំចូល។

ល្បឿនបានថយចុះស្មើការថយនៃសម្រែកពីរនាក់យើង។ ខ្ញុំចង់លូនចូលខាងក្នុងរង្វង់ដៃគេ ហើយស្នាក់នៅទីនោះជារៀងរហូតមិនចង់ធ្វើការសង្គ្រោះពិភពលោកអីទាំងអស់។

«មើលមកបងJessie»

ភ្នែករបស់ខ្ញុំបើកឡើងព្រឹមៗ ឃើញWill នៅជិតខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំអាចមើលឃើញកន្លែងអុចខ្មៅតូចៗរបស់គេ និងគ្រាប់ភ្នែកពណ៌ត្នោតដែលមកជំពាក់គ្នាជាមួយភ្នែកលង់ស្នេហ៍របស់ខ្ញុំ។

ភ្លាមនោះ ខ្ញុំនឹកដល់ភ្នែករបស់សត្វចចកខ្មៅដែលមានរឹមសៗតិចតួចបំផុត ហើយខ្ញុំក៏រើរូស។

«ស្ងាត់!»

គេព្រមានហើយថើបជ្រុងមាត់ខ្ញុំ រួចទើបនិយាយឡើងមកថា៖

«បងស្រឡាញ់អូន! Jessie! បងមិនដែលធ្វើលើកដៃបាបអូនទេ»

គេបានធ្វើចលនារំកិលជាស្លាយយឺតៗ និងរុញរាងកាយរបស់គេចូលជាថ្មីទៅក្នុងទីអាថ៌កំបាំងរបស់ខ្ញុំ។ អ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើបានគឺងក់ក្បាល ហើយចាប់គេកាន់តែតឹង។ គេយកដៃមកក្តាប់ម្រាមដៃពួកយើងជាប់ចូលគ្នា។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ភេទគេ កំពុងកម្រើកនិងធំឡើងៗនៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំ។ ខ្ញុំចង់ប៉ះមុខគេ ប៉ុន្តែគេមិនដោះលែងដៃខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំលើកមាត់អញ្ជើញគេ គេក៏ឱនមកថើបខ្ញុំយ៉ាងយូរ ជ្រៅនិងសើម ខណៈដែលអ្វីពិសេសរបស់នៅគេតែកប់នៅ«ខាងក្នុង»ខ្ញុំ។ នៅពេលដល់ចំណុចកំពូល ភ្នែករបស់គេមានភាពតានតឹងខ្លាំង។ គេបានរុញរាងកាយចូលមកខ្ញុំកាន់តែលឿន កាន់តែពិបាក ហើយខ្ញុំក៏ញាប់ញ័រជុំវិញសំឡេងដង្ហក់របស់ពួកយើង។ វាជាសភាវៈនៃរលកភាពរីករាយយ៉ាងខ្លាំងដែលខ្ញុំមិនអាចធ្វើអ្វីបានក្រៅពីរវើរវាយហៅឈ្មោះគេ។

«បងស្រឡាញ់អូន!»

«ខ្ញុំក៏ស្រឡាញ់បងដែរ! ស្រឡាញ់ច្រើនណាស់!»

ខ្ញុំសារភាពមិនដឹងខ្លួនទេ។ អាថ៌កំបាំងនៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំនេះ ទម្លាយចេញឯកឯង នៅពេលដែលវាមានសុវត្ថិភាពក្នុងការទម្លាយ។ ខ្ញុំគិតថាវាបានផុសចេញពីមាត់ដ៏ល្ងង់របស់ខ្ញុំដែលញាប់ញ័រ៖

«អូនឈឺចាប់ ព្រោះការស្រឡាញ់នេះ!»

«ស្មានថាឈឺម្នាក់ឯង?»

គេក្រោកឡើងហើយឱនមកលើកខ្ញុំបី។

«ហេ! ស្អី?»

«ទៅក្នុង! ទៅគ្រែ! បងធ្វើទៀតបំបាត់ការឈឺចាប់ឱ្យ!»

ការញាប់ញ័រដែលខ្ញុំកំពុងទទួលក្នុងចិត្តនិងរាងកាយគឺស្មើគ្នា។ គេលើកខ្ញុំបីទៅ ហើយដើរទៅដែរ។

«បងជាម៉ាស៊ីនអី?» ខ្ញុំសួរ។

គេបានសើច សែនសង្ហាណាស់។

«បងចង់ស្រឡាញ់អូនឱ្យអស់ពេលវេលាដែលយើងនៅសល់!»

គេបានបីខ្ញុំឡើងជណ្តើរ ដូចជាខ្ញុំមានទម្ងន់មិនលើសពីកូនក្មេងតូចទេ ហើយខ្ញុំដឹងថា វាមិនពិត។ ខ្ញុំមិនធ្លាប់ជាស្រីតូចសោះក្នុងជីវិតនេះ ចំណែកការពិតហោចណាស់ក៏ខ្ញុំប្រហែលជាមានទម្ងន់ក្បែរៗគេដែរតែកម្លាំងខ្ញុំឆ្ងាយពីគេ។

មិនខ្វល់ថា គេកំពុងសំដៅពិភពលោករលាយថ្ងៃស្អែក ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំបានឃើញខ្លួនឯងជក់ចិត្តនឹងសាច់ដុំដ៏ធំរបស់គេហើយនៅសោយសុខក្នុងដំណើរបីបមរបស់គេ។ សម្រាប់បុរសម្នាក់ដែលអាចក្លាយជាសត្វចចកនៅយប់នេះ ធ្វើអ្វីៗប្រឆាំងនឹងលោកនេះ ខ្ញុំគិតថាការរួមភេទនឹងប្រសើរនៅលើគ្រែ ប៉ុន្តែមិនមែនទេ ការរួមភេទជាមួយគេ គឺអស្ចារ្យណាស់គ្រប់ទីកន្លែងទាំងនៅក្នុងស្រះទឹក ទាំងនៅលើឥដ្ឋក្នុងផ្ទះបាយជាមួយគេ។

គេដាក់ខ្ញុំមកលើគ្រែហើយដេកមកកៀកជើងគេទាំងពីរជាប់នឹងខ្លួនខ្ញុំ។ ពេលខ្ញុំបែរក្បាលមករកគេ យើងដកដង្ហើមចូលគ្នា ប៉ះគ្នាដល់បេះដូង។

គេញញឹមមករកមាត់ខ្ញុំ។

«បងគិតថា អូនហៅបងថា Cadotte រហូត ប្រហែលមួយម៉ោងមុននេះ!»

ធម្មតាយើងមិនស្និទ្ធទេពេលហៅបុរសម្នាក់ដោយនាមត្រកូលរបស់គេសម្រាប់ទីនេះ។ ស្នាមញញឹមរបស់គេស្រាប់តែរលាយបាត់ ដែលមានភាពមិនប្រាកដប្រជាមួយបានលេចឡើងមកក្នុងភ្នែករបស់គេវិញ។

«ម៉េច?» ខ្ញុំបានងើបមុខសួរស្រាលបំផុតសឹងមិនឮទៅរកគេ ប៉ុន្តែគេត្រៀមក្រោក។

«ក្រែងថា….នៅ…..សម្រាប់ពេលដែលយើងមាន!» ខ្ញុំសួរទាក់ៗ។

គេអង្គុយបែរខ្នង ហាក់ដូចជាគិតរឿងអី្វមួយ។ រាងគេ របៀបអង្គុយ ស្រស់ស្អាត មាំនិងអង់អាច អស្ចារ្យ។

«ដឹងទេជេស៊ី ថាមានមនុស្សស្រីប៉ុន្មាននាក់ដែលដេកជាមួយខ្ញុំដោយសារមុខខ្ញុំ? និងព្រោះខ្ញុំពូកែរឿងលើគ្រែ?»

«អ្នកណាចង់ដឹង?» ខ្ញុំទម្លាក់ខ្លួនវឹបទៅក្នុងជម្រៅពូកងរង៉ក់។

ស្មាគេញ័រដោយបន្ធូរបន្ថយភាពតានតឹង។ Will បែរមកវិញ ហើយការសម្លឹងរបស់គេបានជួបភ្នែកលង់ស្នេហ៍របស់ខ្ញុំ។ ភាពមិនប្រាកដប្រជាបានបាត់ទៅហើយ ជំនួសដោយការប្រុងប្រយ័ត្នមួយដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំគិត។ យើងមានរឿងច្រើនដែលត្រូវព្រួយបារម្ភនៅយប់នេះ ជាជាងមករំឭកគ្នារឿងគូស្នេហ៍ចាស់ៗពីអតីតកាល។

«ចង់ទៀត?» គេសួរ។

ខ្ញុំក្តិចគេតែបានរអិលនៅលើគ្រែមកក្បែរខ្ញុំងើយថើបមាត់ខិលរបស់គេ។ ខ្ញុំមិនចង់ឈប់ទេ។ ខ្ញុំមិនចង់គិតរឿងផ្សេង ពេលនេះខ្ញុំគ្រាន់តែចង់នៅជាមួយគេដើម្បីទទួលអារម្មណ៍ថា មានតែ Will អាចធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍មានសុវត្ថិភាព។

តែសំណួរសម្ងាត់ថ្មីមួយ បានលេចឡើងពេលគេឱនមកមើលស្លាកមាសលើទ្រូងខ្ញុំ….

ចុះបើ Will មិនត្រឹមតែជាក្តីស្រឡាញ់ពិតអំណោយនៃជីវិតជូនមកខ្ញុំ ថែមទាំងជាបិសាចដែលខ្ញុំកំពុងស្វែងរក? ចុះបើគេបានសម្លាប់មនុស្ស? ចុះបើគេស៊ីមនុស្ស? ចុះបើគេជាអ្នកស្រេកឃ្លានអំណាចដែលបង្កើតទ័ពឆ្កែចចកមកកាន់ក្តាប់លើអំណាចពិភពលោក?

ចុះបើ…?

រូបកាយខ្ញុំក្បត់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបិទចិត្តឱ្យឈ្នះរាងកាយ ធ្វើឱ្យខ្ញុំរយាលបែករង្វង់ដៃចេញពីគេ។

នៅពេលដែលខ្ញុំដេកលក់ជាមួយនឹងថ្ពាល់របស់គេដែលពោពេញទៅដោយសក់របស់ខ្ញុំ ចម្លើយចំពោះសំណួររបស់ខ្ញុំបានមកដល់ខ្ញុំជាមួយនឹងភាពច្បាស់លាស់ដ៏អស្ចារ្យក្នុងការគិតនេះ។

ទោះគាត់ជាអ្វីក៏ដោយ ខ្ញុំស្រឡាញ់គាត់។ បើគាត់ត្រូវបណ្តាសា ខ្ញុំនឹងព្យាយាមព្យាបាលគាត់។ គ្រប់យ៉ាង ត្រូវតែមានវិធីដោះស្រាយមួយ ហើយខ្ញុំត្រូវតែស្វែងរកវិធីនោះឱ្យឃើញ។

ព្រះចន្ទទីពីរ

ខ្ញុំភ្ញាក់ពីគេងមក សងខាងខ្ញុំមានតែគ្រែទទេ។ ខ្ញុំមិនមានការព្រួយបារម្ភសង្ស័យអ្វីឡើយ។ ចិត្តនេះពិតជាជឿថា គេស្រឡាញ់ខ្ញុំ មិនធ្វើអ្វីអាក្រក់លើខ្ញុំទេ។

ប៉ុន្តែ….ក្រោយពេលដែលខ្ញុំខំដើរចច្រប់កាត់ផ្ទះល្វែងទទេ ល្ហល្ហេវគ្មានគេ ខ្ញុំដឹងថា Will បានទៅបាត់ហើយ។ នៅខាងក្រៅយប់មកដល់មែន។

ព្រះចន្ទកំពុងអណ្តែតឡើង ភាពមិនប្រាកដប្រជាបានចូលមកសន្ធប់ចិត្ត ខ្ញុំនៅពេលដែលគ្រប់យ៉ាងក្លាយជាពណ៌ប្រាក់ក្រោមផែនដី។

ខ្ញុំបានឱនរកស្លាកមាសដែលខ្ញុំបានពាក់ជុំវិញករបស់ខ្ញុំជាច្រើនថ្ងៃមកនេះ ប៉ុន្តែវាមិននៅទៀតនោះទេ។

បេះដូងរបស់ខ្ញុំបានបញ្ចេញសំឡេងដ៏ឈឺចាប់ និងរាងកាយមួយស្រាលអស់កម្លាំង បន្ទាប់មកគំនិតមួយ ភ័យស្លន់ស្លោ។

Will បានបាត់ ស្លាកមាសក៏ដូច្នោះដែរ។

ខ្ញុំចង់ងូតទឹក ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនមានអារម្មណ៍។ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំបានទាញស៊កឯកសណ្ឋាន លូកយកអាវុធមកកាន់និងស៊ក ហើយងាកមកភាំងព្រោះ…..លោកនាយ Clyde មកដល់ដោយមុខខ្មៅនៅមាត់ទ្វារ។

រឿង៖ ស្វាមីចចក ភាគទី១៤ (១៨+)

Bo Bo — Tue, 23 Aug 2022 13:00:00 +0000

ពេលនេះគេ Will Cadotte ជាអ្នកបើកឡានរបស់ខ្ញុំ ព្រោះខ្ញុំរវល់ញញឹមពេញចិត្តគ្រប់យ៉ាងនៅបច្ចុប្បន្ននេះ។ អាយកូមបិទ ទូរសព្ទបិទ ផ្ទះខ្ញុំមិននៅ ខ្ញុំលែងខ្វល់រឿងបិសាចចចកឬមួយណាស៊ីស ខ្ញុំនៅជិតតែមនុស្សម្នាក់នេះក៏គ្រប់គ្រាន់។ ខ្ញុំពាក់ឈុតខោអាវយឺតដៃវែងដែលគ្រាន់តែបិទបាំង ប៉ុន្តែគ្មានខោអាវក្នុងទេ។ បើមានគេឃើញខ្ញុំចុះបែបនេះគេនឹងដឹងថា ខ្ញុំទម្លាក់ចោលអ្វីទាំងអស់ ដោយចាប់យកស្នេហា។ ប៉ុន្តែគេវិញ ជាអ្នកបើកបរដ៏មានការប្រុងប្រយ័ត្ន។ គេបើកថ្នមនិងញញឹមដែលមានវត្តមានខ្ញុំដែរ។ ហើយពីរនាក់យើងបានទៅដល់ចុងបញ្ចប់នៃរុក្ខវិថីដែលនាំទៅកាន់ផ្ទះជាយព្រៃរបស់គេ។

ឯកសារដែលបាត់

Will បានចតឡានរបស់ខ្ញុំនៅក្បែរគេ ដែលជាឡានJeepមួយរលោងធំ។ យើងកាន់ដៃគ្នាដើរថ្មើរជើងសំដៅទៅផ្ទះរបស់គេជាលើកដំបូងបង្អស់ បន្ទាប់ពីយើងបានផ្សារភ្ជាប់នឹងគ្នា។

ខ្ញុំអើតមើលគ្រប់យ៉ាងតាមបង្អួច និងធ្វើមុខដូចជាអ្នកធ្វើដំណើរ។

វ៉ាស…..

របូតដៃចេញពី Will ព្រោះទទួលបានការភ័យខ្លាចមួយពីសពសត្វចចកក្រៀមដែលត្រូវព្យួរចោលនៅក្នុងសួន។

«មានរឿងអី?» ខ្ញុំបានសួរដោយផ្តោតសម្លឹងរបស់នោះ។ ចរិត Will មិនទំនងជាអ្នកធ្វើឱសថបុរាណ ឬស្រឡាញ់ការតាំងសពក្នុងផ្ទះដោយគ្មានហេតុផលនោះទេ។

«អំណោយពីមិត្តម្នាក់» គេតបខ្លី។

ចូលកាន់តែជិតខ្ញុំអាចមើលកាន់តែច្បាស់។ ក្បាលចចកមានមួកជាប់មួយផង។ ខ្ញុំបានស្រមៃឃើញរូបភាពបុរសម្នាក់ជាមួយសពនេះ។ គិតថា របស់នេះត្រូវតែមានអ្វីមួយផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងមនុស្សត្រកូលចចកដែលកន្លងមកខ្ញុំគិតថាមានតែក្នុងនិទាកថា។

«មិត្តបងជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងកុលសម្ព័ន្ធ Plains Navajo! ពួកគេជឿថា មេធ្មប់ដែលរៀនដល់ អាចក្លាយជាមនុស្សចចក បានជាគេយកមកផ្ញើឱ្យស្រាវជ្រាវឱ្យ!»

«ជឿ?» ខ្ញុំសួរពេលគេឱនដោះស្បែកជើង។

«ខ្លះដែរ!»

«រកឃើញអីខ្លះអ៊ីចឹង?»

គេបែរមកសម្លឹងខ្ញុំ ចុងច្រមុះ មាត់ខ្ញុំ កខ្ញុំ និងឱនចុះក្រោមបន្តបន្ទាប់។ គេគ្រលាស់អណ្តាតបញ្ចេញភាពស៊ិចស៊ីធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រឺសាច់នឹកដល់បណ្តាភាពគ្រឺតក្នាញ់របស់គេ។

«បងជឿជាក់ថាមានមែនរឿងមនុស្សចចក!… ប៉ុន្តែបងបានព្យាយាមស្រាវជ្រាវស្បែកចចកនេះឱ្យហើយ នៅតែមិនឃើញតម្រុយមនុស្សចចកក្នុងហ្សែនទេ!»

«ហ្សែន?»

គេញញឹមមិនមាត់ តែឈានបន្តចូលទៅក្នុងផ្ទះ ដោយទុកឱ្យខ្ញុំនៅឈរដំអក់ម្នាក់ឯងមាត់ច្រកសម្លឹងលឹបល។ តែ….ដោយសាររឿងស្បែកចចកនៅពីក្រោយនៅឡើយ….ខ្ញុំមិនចង់ធុំក្លិនវាពិតមែន….ក៏ឈានប្រញាប់តាមពីក្រោយប្រុសស្នេហ៍។

Will Cadotte មិននៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវទេ គេហួសទៅផ្ទះបាយ។ ខ្ញុំអាចមើលឃើញពីកន្លែងដែលខ្ញុំឈរថា គេហាក់ចុចកាហ្វេ។

កន្លែងនេះស្អាតជាងការរំពឹងទុក។

សម្រាប់បុរសម្នាក់ដែលរស់នៅម្នាក់ឯងវាអូខេហើយ ប៉ុន្តែសម្រាប់មានប្រពន្ធ វាអាចមិនស្អាតឬទើសខ្លះ ដោយក្រដាសនិងសៀវភៅត្រូវបានរាយប៉ាយពេញផ្ទៃសឹងទាំងអស់។ សមជាសាស្ត្រចារ្យឬកំពូលអ្នកស្រាវជ្រាវហើយនេះ។

ក្រឡេកមើលវត្ថុនានារបស់គេបន្តបន្ទាប់ជុំវិញបន្ទប់។ ស៊ុមឈើក្បាច់បុរាណបានលម្អនៅគ្រប់ទ្វារនិងបង្អួច។

«ចូលគេង?»

គេសួរខ្ញុំជាមួយកាហ្វេពីរកែវក្តៅហុយមកដែរ។

ខ្ញុំលើកចិញ្ចើមចង់មានន័យថា «កំពុងប្រញាប់រឿង……?»

«បងគិតថាជេស៊ីអស់កម្លាំង! ក្រែងធ្វើការរហូតមក ទើបតែបានត្រាំទឹកនិងដេកបន្តិចក្បែរស្រះហ្នឹង ម៉េចឆ្អែត?»

គេតាមដានខ្ញុំគ្រប់សកម្មភាព? ខ្ញុំគិតបែបនេះ។ តែពេលឃើញគេបោះជំហានមក ជាមួយនឹងក្លិនកាហ្វេពិសេសរបស់គេ ខ្ញុំលែងហត់គិតអីផ្សេងហើយ ដូរមកជាប្រពន្ធមនុស្សព្រៃម្តងមើល រសជាតិជីវិតម៉េចវិញ អាចឈ្ងុយពិសេសដូចកាហ្វេសំយោគទេ?

ខ្ញុំទម្លាក់កាបូបខោអាវ ហើយញ៉ែងញ៉ងចូលក្បែររៀម លើកដៃឱបចង្កេះគេហើយដៃម្ខាងទៀតកាន់កាហ្វេ។ គេទាញក្បាលខ្ញុំដាក់លើស្មាហើយនិយាយ៖

«សម្រាកចុះសម្លាញ់ចិត្ត!»

ខ្ញុំញាប់ញ័រដោយក្តីស្រឡាញ់ថ្មីៗថែមឡើងជានិច្ចដែលគេឱ្យមកខ្ញុំដោយគ្មានសំណង។

បបូរមាត់របស់គេបានត្រដុសលើសក់ខ្ញុំ។

ចុងម្រាមដៃរបស់គេ ដើរសួរចុះតាមបណ្តោយឆ្អឹងខ្នងជាមួយការព្យាបាលបែបចលនាទន់ភ្លន់។ គេគិតថាខ្ញុំហត់ គេគិតពីរាងកាយខ្ញុំ សុខមាលភាពរបស់ខ្ញុំ។

មិនយូរទេ ការសម្រាកចិត្តនិងសុភមង្គលនេះបានបន្ទន់ត្របកភ្នែករបស់ខ្ញុំ វិញ្ញាណខ្ញុំរសាត់ទៅៗហើយ….អូខេទើបមកដល់ផ្ទះខាងប្រុស ខ្ញុំមិនចង់ដេកទៅទាំងបែបនេះទេ ខ្ញុំមានសំណួរសំខាន់ត្រូវសួរ….ប៉ុន្តែខ្ញុំ….និយាយទាំងស្ងាបពាក់កណ្តាលភ្ញាក់….

«យប់ដែលយើងបានជួបគ្នា ចាំបានថា អូនឃើញមានស្នាមជាំនៅលើត្រគាករបស់បង! ទៅត្រូវនឹងអី?»

«ចាំមិនបាន បងតែងមានស្នាមជាំច្រើន!»

«មិនយល់ទេ នេះមិនមែនចម្លើយ!»

«បងជាមនុស្សនិយមហាត់ក្បាច់គុន ស្នាមជាំសឹងធម្មតា!»

ជាលេសដ៏ល្អមួយ ដែលជួយគេឱ្យនៅតែមិនឆ្លើយសំណួររបស់ខ្ញុំ។ តែអាការៈមានៈខ្ញុំផ្ទុះចេញ ខ្ញុំបានសួរគេម្តងទៀត៖

«ម៉េចមិនប្រាប់ខ្ញុំថា ស្នាមជាំមកពីណា?»

«អ្នកស្រីគិតថា ខ្ញុំត្រូវរថយន្តបុកពេលកំពុងស្ថិតក្នុងទម្រង់ជាចចក ហើយពេលដែលអ្នកស្រីឃើញខ្ញុំ ខ្ញុំមានស្នាមជាំពេលក្លាយជាមនុស្ស?»

ខ្ញុំចាប់ផ្តើមគាំងពេលគេដាក់មកចំៗ ហើយហៅខ្ញុំថាអ្នកស្រី។ ខ្ញុំគ្រវីក្បាលតិចៗលើទ្រូងគេ។

«ការសង្ស័យសម្រាប់ដាក់ទុនជាមួយមនុស្សអ្នកស្រីស្រឡាញ់?» គេខឹងទៀត។

ខ្ញុំស្រក់ទឹកភ្នែកយឺតៗ។ កន្លងមក ស្រឡាញ់មិនមែនជាពាក្យអទិភាពដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់ច្បាស់ទេ។ ពីតូចមក ពុកមិនដែលស្រឡាញ់ខ្ញុំ ចំណែកម៉ែខ្ញុំតែងមានល្បិចក្នុងការបង្ហាញអំពីការស្រឡាញ់។ ខ្ញុំមិនដែលស្រឡាញ់មនុស្សប្រុសទេ ហើយក៏គ្មានប្រុសណាតស៊ូ មកងប់ស្រឡាញ់ខ្ញុំដែរ។ ប្រហែលជាអ្វីដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ចងចាំសម្រាប់សម្តីហ្សេដា គឺស្នេហានិងការរួមភេទកំពុងបំភាន់ខ្ញុំ ដោយសារខ្ញុំចង់បានពេក។

«គិតម៉េចគិតទៅ!» ខ្ញុំបានរអ៊ូរទាំលើទ្រូងគេ តែសំឡេងខ្ញុំយំ។

«ជីដូនរបស់បង គឺជាសមាជិកម្នាក់នៃ Midewiwin(ក្រុមឱសថធម្មជាតិ ដែលជាមនុស្សក្រុមជនជាតិដើមភាគតិចចេះរកឱសថពីសំបកឈើនិងភ្នែករបស់សត្វ!) មុនស្លាប់ គាត់បានបង្រៀនវិជ្ជាពេទ្យបុរាណដល់ខ្ញុំ»

ដៃរបស់ខ្ញុំដាក់លើទ្រូងគេ ចំបេះដូងរបស់គេ។ ខ្ញុំផ្ទៀងស្តាប់ការលោតជាចង្វាក់ ជាលំដាប់នៃចរន្តឈាមគេ នៅក្រោមបាតដៃរបស់ខ្ញុំ។ បន្ទាប់មកស្ងាត់ ហើយខ្ញុំក៏ចង់បន្សាត់អារម្មណ៍ទៅក្នុងការនែបនិត្យគ្មានការរំខានមួយនេះ ដូច្នេះហើយប្រធានបទអ្វីក៏មិនចង់យកមកដែរពេលនេះ។

គេកៀងខ្ញុំមកសាឡុងទុននិងធំ។ យើងអង្គុយ ដៃទំនេររបស់គេបានលូកមកលើត្រគាករបស់ខ្ញុំ ហើយច្របាច់គូទរបស់ខ្ញុំថ្នមៗ។

«ប្រពន្ធបងបោះបង់ខ្លួនឯងយូរហើយ ទាំងដែលខ្លួនជាស្រីស្អាតណាស់»

ខ្ញុំញញឹមមិនមាត់ហើយបិទភ្នែកកៀកតែនឹងទ្រូងគេ។ គេទទួលកាហ្វេទុកចុះ។ មិនដឹងហេតុអ្វី ពេលនោះ ខ្ញុំបាននិយាយច្រើនណាស់ ហើយផ្តើមភ្លេចខ្លួនក៏ប្រាប់គេគ្រប់យ៉ាង។

ខ្ញុំមិនអាចបិទមាត់បានទេ…..និយាយនោះនិយាយ ដូចមិនធ្លាប់មានមនុស្សជិតដិតអ៊ីចឹងមួយជីវិតមកហើយ។

សូម្បីអំពីតាចាប់ចចក Man-denauer និងសង្គមសម្ងាត់របស់គេដែលតាមឆ្មក់រកសត្វចចកគីមីនៅអាល្លឺម៉ង់ក៏ប្រាប់ Will អស់។ រឿងសោផ្ទះធីណាដែលខ្ញុំរើសបានក្នុងព្រៃ រឿងល្អាងមួយលើភ្នំខ្ញុំបានពួនឃើញស្រមោលបុរសចចកចាំងក្រោមពន្លឺចន្ទមកលើជញ្ជាំងភ្នំ។

គេបានសំងំស្តាប់និងមិនបានរំខានកាត់អ្វីសូម្បីមួយអឹះណា។

សង្កេតឃើញថា នៅចំណុចខ្លះ ខ្ញុំបានឮបេះដូងរបស់គេលោតញាប់។ ទោះគេដឹងរឿងច្រើន តែពេលដែលខ្ញុំប្រាប់រឿងខ្ញុំបានជួបមកទាំងនេះ គេសម្លឹងមកខ្ញុំ ហាក់ដូចជាវង្វេងស្មារតី។

រឿងនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំឆ្ងល់ខ្លួនឯងស្ងាត់ៗម្ដងទៀត។ ប៉ុន្តែ…..ខ្ញុំក៏គួរពិចារណាមើលលើការបញ្ចេញមតិរបស់គេលើអ្វីដែលខ្ញុំទើបតែប្រាប់ដែរ។

«ស្គាល់ធីណាទេ?» ខ្ញុំសួរ។

«ធីណា?»

«ស្រីស្អាតនៅខុនដូ HighClass ដែលបាត់ខ្លួន!»

«បងគិតថា នាងទៅជាផេះហើយអ្នកស្រី»។

«ប្រហែល» ខ្ញុំរអ៊ូអណោចអធម៌។

«តែ…..អូនគិតថាចម្លែក ដែលនាងក៏ធ្លាប់ជាសិស្សម្នាក់នៅក្នុងថ្នាក់របស់បង!»

គិតថា Will នឹងទីទើរលេស ជាមួយការជាន់កែងនេះតែគេតបវិញធម្មតា៖

«គិតអ៊ីចេះវិញអូនសម្លាញ់ ប្រសិនមនុស្សដែលងប់ងល់នឹងពិធីរបស់ត្រកូលចចក Ojibwe ពួកគេមានហេតុផលសម្រាប់មានវត្តមានក្នុងថ្នាក់របស់ខ្ញុំ ព្រោះខ្ញុំជាគ្រូឧទ្ទេសនាមអំពីសាសនាមួយនេះ»។

«មែន?»

«ប្រហែលជានាងកំពុងព្យាយាមស្វែងរកអ្វីមួយដែលមិនទាន់មានតម្រុយច្បាស់លាស់! អាចថានាងចង់ស្រាវជ្រាវអំពីរឿងនេះដែរ….មនុស្សចចក!»

ខ្ញុំបានក្រឡេកមើលចុះឡើងពិចារណាពីមូលហេតុសមហេតុនិងសមផលគេទើបតែពន្យល់មក។ ធីណាអាចសង្ស័យមិត្តនាងណាម្នាក់ឬអ្នកណាដែលនាងស្និទ្ធជាមួយ ក៏សំខាន់ផងថាជាចចកបានជានាងមកចូលរៀនថ្នាក់នេះដើម្បីស្តាប់?

ខ្ញុំឱបគេកាន់តែជិត ហើយចង្វាក់បេះដូងរបស់គេនៅក្រោមថ្ពាល់របស់ខ្ញុំ។

រួមជាមួយនឹងខ្យល់ដង្ហើមរបស់គេជាប់នឹងសក់របស់ខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំធូរស្រាលពីភាពហត់នឿយឯកោលើលោកនេះ។ រួមផ្សំជាមួយនឹងការគេងបានតិចតួចនិងស្ត្រេសច្រើនផង ខ្ញុំបានចេញលង់វឹបទៅក្នុងដំណេក។

ខ្ញុំភ្ញាក់ឡើងចំពេលព្រះអាទិត្យដែលកំពុងតែកាត់បង្អួចនៅមុំមួយដែលមានន័យថា ពេលព្រលឹមម្តងទៀតហើយ។ Will Cadotte នៅតែដេកក្បែរខ្ញុំលើសាឡុងធំ។

ខ្ញុំដល់ពេលត្រូវទៅធ្វើការ ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវការសម្លៀកបំពាក់ឯកសណ្ឋានទើបបាន។ ខ្ញុំចុះពីខ្លួនដ៏ធំដូចគ្រែ ហើយមើលមុខដែលពិតជាស្អាតពេកណាស់សម្រាប់ខ្ញុំ។

ចម្លែក ខ្ញុំចាប់ផ្តើមចូលចិត្តទឹកមុខគេទាំងដេក ដើរ ឈរ អង្គុយ…..Will មិនរើសូម្បីតែពេលដែលខ្ញុំថើប ចិញ្ចើមគេច្រមុះនិងមាត់គេទេ។

គេដេកលក់ពិតមែន។

ខ្ញុំបានឈានចូលទៅក្នុងផ្ទះបាយ ហើយបានធ្មាំងឃើញក្រដាសដែលរាយប៉ាយពេញបញ្ជរ។ ខ្ញុំថែមទាំងញញឹមចំពោះភាពដេកស្លុងរបស់គេយ៉ាងសង្ហា នៅពេលដែលខ្ញុំបានផឹកទឹកសូដាលាយក្លិនក្រូចឆ្មាពីកែវ Flintstone jelly ។ ចិត្តខ្ញុំទទួលស្គាល់ថា ស្នេហានេះលើសពីការរួមភេទ។

វាជាស្នេហាហើយហ្សេដា មិនដូចមីងនិយាយទេ។

ពេលនោះសំណេរសរសេរដៃមួយបានទាក់ភ្នែកខ្ញុំ។

មួយរំពេចនោះ អ្វីមួយដុំចំក្បាលខ្ញុំងឺង ព្រោះមួយវិនាទី ខ្ញុំស្ទើរតែភាំងគឺខ្ញុំស្គាល់អក្សរខ្លួនឯងលើសន្លឹកចាស់ សរសេរដៃ ទម្លាក់ចោលក្រោមកញ្ចក់ នៅជិតវត្ថុបុរាណជ្រុងមួយ។ ខ្ញុំបានដាក់កែវចុះឈោងឆក់យកឯកសារមកអាន….ជាទំព័រដែលរហែក នៃកំណត់ហេតុភស្តុតាងខ្ញុំសរសេរផ្ទាល់ដៃ ហើយនៅក្រោមនោះថែមទាំង មានថង់សរសៃកញ្ចក់និងផ្លាស្ទិចដែលខ្ញុំបានយកមកពីផ្លូវគ្រោះថ្នាក់របស់ Karen Larson ។

ហេតុអ្វីភស្តុតាងទាំងនេះ បាត់ចេញពីកន្លែងប៉ូលិសហើយមកឃើញនៅក្នុងផ្ទះបាយរបស់ Cadotte? សំណេររបាយការណ៍នេះក៏បាត់ចេញពីកន្លែងប៉ូលិសដែរ…..

ខ្ញុំគ្មានគំនិតផ្សេងរកចម្លើយថ្មីទេ….ដោយខាំមាត់ខ្ញុំរហ័សសម្លឹងជុំវិញ។ មុនពេលដែលខ្ញុំឡូឡា ខ្ញុំ គួរស្វែងរកឱ្យឃើញក្រែងនៅសល់អ្វីផ្សេងទៀតដែលកំពុងលាក់កំបាំងនៅទីនេះ។

លើតុមួយទៀត មានសៀវភៅមួយក្បាលចំណងជើង – Legends of the Ojibwe – ។

គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់។ តើនេះជាសៀវភៅដែលគេយកអានទៅបង្រៀនសិស្ស?

ខ្ញុំលេបទឹកមាត់ជូរចត់….រួចក្រឡេកមើលការពន្លិចពណ៌លឿងភ្លឺចាំងក្នុងរូបថតខ្លះៗទាក់ទងនឹងស្លាកមាសដែលគេបានថតរូបទុក…..ព្យួរពេញហ្នឹង។

អក្សរមួយឃ្លាខ្លីសរសេរលើជញ្ជាំង «ពិធីត្រូវតែធ្វើឡើងនៅក្រោមព្រះចន្ទពណ៌ប្រាក់» ដែលតាមការគណនារបស់ខ្ញុំគឺ យប់ស្អែក។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាដូចជាពេលវេលាបានទាញយើង ឆ្ពោះត្រលប់ទៅរកព្រះចន្ទពេញវង់ទីពីរ ក្រោយយប់ដែលឡាសុនមានបញ្ហានោះ។

ខ្ញុំបង្ខំចិត្តងាកត្រលប់ទៅសៀវភៅវិញ។ ទំព័រដំបូងសរសេរថា «ផ្លូវត្រូវតែត្រួសត្រាយដោយកងទ័ពចចក»

«ណាស៊ីស?»

ខ្ញុំរអ៊ូទាំងដៃបានបើកទំព័របន្តបន្ទាប់។ Willឬនរណាម្នាក់ បានហែកចោលចេញនូវព័ត៌មានដែលនៅសល់។

នោះមិនមែនជាសញ្ញាណល្អទេ។

ខ្ញុំមិនបានរកឃើញអ្វីដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍លើសៀវភៅនោះទៀតទេ ដូច្នេះខ្ញុំបានចូលអង្គុយឆែកឆេរគំនរឯកសារនានារបស់ Will Cadotte ម្ដងទៀត ក៏នៅតែរកមិនឃើញបណ្តាទំព័រដែលបាត់នោះដដែល។

ប៉ុន្តែខ្ញុំបានរកឃើញព័ត៌មានមួយ…..«សត្វចចកដែលមានសញ្ញាសម្គាល់របស់ Matchi-auwishuk គឺត្រូវការជាចាំបាច់ដើម្បីបញ្ចប់ពិធីនេះ។»

គួរឱ្យស្តាយ កំណត់ត្រារបស់គេមិនបានលម្អិតថាសត្វចចកដែលមានសញ្ញា Matchi-auwishuk មើលឬរកឃើញដោយរបៀបណាឡើយ។

ខ្ញុំបានដាក់អ្វីគ្រប់យ៉ាងត្រលប់ទៅកន្លែងដើម ដោយស្រូតចាកចេញពីផ្ទះរបស់ Will Cadotte ទៅរកតាចាប់ចចក Mandenauer ។ មុនពេលជួបគេ ខ្ញុំប្រញាប់ទៅផ្ទះដើម្បីស្លៀកពាក់ឯកសណ្ឋានត្រឹមត្រូវ។ សាររបស់តាចាស់នៅលើម៉ាស៊ីនរបស់ខ្ញុំ។

“Jessie ខ្ញុំបានត្រលប់ទៅរូងភ្នំវិញកាលពីយប់មិញ។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងជួបនាងនៅប៉ុស្តិ៍មានរឿងសំខាន់!»

«គ្រោះថ្នាក់ហើយ! មិនអាចទុកឱ្យគាត់នៅម្នាក់ឯងបានសូម្បីមួយនាទីណាទេ»

ខ្ញុំរអ៊ូពេលពិនិត្យអាវុធរួច ខ្ញុំបានចាប់យកគ្រាប់កាំភ្លើងជាច្រើនគ្រាប់ ហើយរត់តម្រង់ឡាន។

នៅប៉ុស្តិ៍ តា Mandenauer ឈរមើលភ្លើងមួយដែលបញ្ឈរ។ វាធំជាងដែលគាត់ធ្លាប់យកមកតាមខ្លួន ប្រហែលគាត់បានដឹងថាមានអ្វីបម្រុងនឹងកើតឡើងសម្រាប់គាត់ដែរហើយ។

«ជេស៊ី រូងល្អាងមួយនោះ នេះជារន្ធលាក់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។ កន្លែងដែលគេទៅផ្លាស់ប្តូរខោអាវមនុស្ស និងលាក់វា»។

ខ្ញុំបានក្រឡេកមើលភ្នែកគាត់។

«ពួកគេមកក្នុងទម្រង់មនុស្ស ដែលត្រូវការកន្លែងទុកសម្លៀកបំពាក់សម្ងាត់របស់ពួកគេ»។

«មានសំលៀកបំពាក់នៅក្នុងរូងភ្នំ?» ខ្ញុំសួរដោយញឹងចិញ្ចើម។

«ពិតប្រាកដណាស់»

ខ្ញុំដកដង្ហើមធំ។ វិទ្យុរបស់ខ្ញុំបានផ្ទុះសំឡេងឡើង។ សំឡេងហ្សេដា៖

«Jessie? យើងបានទទួលការហៅទូរសព្ទពី Clearwater! មានក្រុមអ្នកបោះជំរុំប្រហែលជា១២នាក់បានបាត់ខ្លួន»

«ខ្ញុំរវល់ហ្សេដា!»

ខ្ញុំតបហើយបិទមិនស្តាប់។ ការងារសំខាន់ពេលនេះ គឺខ្ញុំបានទាញតាចាប់ចចកមកជិតពំនូកភ្លើងជាកន្លែងស្ងាត់ ក្បែរសួន ទើបសារភាពប្រាប់គាត់គ្រប់យ៉ាងរឿងដែលខ្ញុំរកឃើញនៅផ្ទះ Will។ រយៈពេលនោះ ខ្ញុំសង្កេតឃើញថាតាចាប់ចចកបានស្តាប់ដំណើររឿងដោយស្ងប់ស្ងាត់និងសម្លឹងទៅក្នុងភ្លើងដែលកំពុងឆេះ។

«យើងគួរតែបាញ់ប្រុសស្អាតម្នាក់នោះ!» គាត់បញ្ចេញយោបល់។

ខ្ញុំបើកមាត់ប្រុងតវ៉ា ប៉ុន្តែគាត់នៅតែបន្តនិយាយកាត់គងពីលើខ្ញុំ៖

«ប៉ុន្តែការបាញ់មនុស្សតែងតែធ្វើឱ្យខ្ញុំមានបញ្ហា!»

«រង់ចាំរហូតដល់ពួកគេក្លាយជាចចក រឹតតែជាបញ្ហា…..ធំ…..ជេស៊ី»

ខ្ញុំទើរ…..ពិបាកប្រកែកដែរនឹងការវិភាគនេះ។

ខ្ញុំនិយាយឡើងតបតវិញថា៖

«ពូ! ខ្ញុំបានគិតដែរថា ហេតុអ្វីបានជា Will Cadotte ចាំបាច់ត្រូវស្រាវជ្រាវពិធីនេះ? ហេតុអ្វីបានជា»គាត់ចង់ជួយខ្ញុំឱ្យរកឃើញការពិត?»

«ប្រហែលជាគេចង់ធ្វើឱ្យប្រាកដថា នាងនឹងមិនបានរកឃើញការពិតជារៀងរហូតម៉ាដាម»

ខ្ញុំនៅស្ងាត់គិតចុះឡើង។

«ដើម្បីធ្វើឱ្យ Officer ទុកចិត្តគេ និងអាចបញ្ឈប់ការរុករកការពិតបាន គេក៏ត្រូវដាក់ជើងរឹងមាំនៅក្នុងជំរុំសត្រូវ។ តើ…..នាង…បានប្រាប់គេពីអ្វីដែលនាងដឹងទេម៉ាដាម?»

ដោយមិនឆ្លើយ មុខរបស់ខ្ញុំឡើងកម្ដៅអៀនខ្មាស។ តាចាប់ចចកបានក្រឡេកមកមើលខ្ញុំយ៉ាងបន្ទាន់។ គាត់ដឹងហើយក៏ដកដង្ហើមធំ។

«Jessie ប្រុសស្អាតនេះ អាចសម្លាប់អ្នកគ្រប់ពេលជេស៊ី»

«ប៉ុន្តែគាត់មិនធ្វើទេ!»

ខ្ញុំតវ៉ាបន្ថែម៖

«បើគេអាក្រក់មែន គេប្រគល់ស្លាកមាសមកឱ្យខ្ញុំវិញធ្វើអី?»

«ឯណាស្លាកនោះជេស៊ី!»

ខ្ញុំចំហមាត់ទីរទើរ។

«នៅនឹងនាង?»

ខ្ញុំងក់ក្បាល។

ម្តងនេះតាមចាប់ចចកបានបង្ហាញសមានចិត្តសែនរីករាយហើយលាន់មាត់ឡើងថា៖

«ល្អណាស់ពួកគេមិនអាចធ្វើពិធីបានបានដោយគ្មានស្លាកនេះទេ»

«ពួកគេមិនអាចបង្កើតមួយផ្សេងទៀតបានទេឬពូ?»

«ប្រសិនបើវាសាមញ្ញងាយបែបនោះ ពួកគេនឹងមិនស្វែងរកវាខ្លាំងថ្នាក់នេះឡើយទេ»។

«តើពួកគេណា?»

«ពួកអ្នកដែលលួចភស្តុតាងពីប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិស»។

«Will Cadotte» ខ្ញុំនិយាយទាំងស្រងូត។

«អាចដែរ!» គាត់តបតិចៗ។

ខ្ញុំបានក្រឡេកមើលជនចំណាស់នេះហើយនិយាយឡើង៖

«ប៉ុន្តែពូ…..មាននរណាម្នាក់ ក៏ទៅកាន់ការិយាល័យរបស់គេនៅមហាវិទ្យាល័យ ឆែកឆេរគ្រប់យ៉ាងដែរ ដូច្នេះវាអាចមិនមែនជាគាត់ទេ…….ក៏ថាបាន»

«អាចដែរ!» តាចាច់ចចកតបមកពាក្យដដែលទាំងកំពុងគិតចុះឡើងៗ។

ខ្ញុំបានសម្លឹងស្ងប់ស្ងាត់ និងទុកឱ្យគាត់មើលទៅគំនរភ្លើងគិតបន្ត ស្រាប់តែបបូរមាត់គាត់ញ័រហើយវិភាគ៖

«Will របស់នាង អាចធ្វើពុតជារើរុះកន្លែងនោះដោយខ្លួនគេ»។

ខ្ញុំគិតទាំងក្តុកក្តួល ស្រមៃរឿងទាំងអស់ឡើងមកវិញម្តងមួយៗ។

មាត់ខ្ញុំមិនខ្វះឡើយពាក្យតវ៉ា៖

«អាចដែរ!…ប៉ុន្តែ…..នៅតែគ្មានន័យដដែលទេ ដែលគេព្រមប្រគល់ស្លាកមានមកខ្ញុំវិញមែនអត់! គេអាចយកលេសថា គេបានបាត់ពេលមានមនុស្សឆែកបន្ទប់ពេលហ្នឹងក៏បាន!»

«ត្រូវ!»

គាត់តបមកខ្ញុំទាំងគិតវែងឆ្ងាយដូចគ្នាដែរ។ ខ្ញុំក៏ឆ្លៀតពេលសួរបន្ថែម៖

«និយាយមែនណាពូ តើពូពិតជាគិតថា គេក៏ជាម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សចចកនោះដែរមែនទេ?»

«ទេ! ត្រូវនិយាយអ៊ីចេះវិញជេស៊ី! នៅក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំ មនុស្សគ្រប់គ្នាអាចជាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ រហូតដល់ខ្ញុំមានការពិតមកបញ្ជាក់សិន!»

ខ្ញុំធ្មឹងគិត។

គាត់បន្តបុកទៀត៖

«ស្រុកចលាចលហើយម៉ាដាម! ការគិតបែបនោះទើបអាចធ្វើឱ្យនៅរស់បានយូរ!»

ឃើញខ្ញុំសញ្ជប់សញ្ជឹងស្លុងចិត្តគាត់បបួលឡើង៖

«តោះ!»

«ទៅណា?»

ខ្ញុំត្រូវបានបបួលឱ្យចេញទៅព្រៃជ្រៅតាមជាមួយគាត់ទៀត។ ម្តងណេះមានទីកន្លែងមួយដែលគាត់ថា លាក់អាថ៌កំបាំងច្រើន។

ឈឹប!

របស់មួយរត់មកវឹបពីផ្លូវឆ្ងាយ….ខ្ញុំបានឮសូរគ្រហឹមពីតាចាប់ចចកគាត់ច្រានខ្ញុំផ្តួល…ហើយព្រួញវែងមួយដោយជាប់លើស្មារបស់ Mandenauer ធ្វើឱ្យគាត់បាត់ជំហរលុតជង្គង់គ្រឹបដោយឈឺចាប់។ ខ្ញុំញាប់ញ័រស្រវាទាញអាវុធមកក្រាបនៅពីមុខគាត់។ ព្រួញនោះ…តាមថាសម្រាប់ខ្ញុំ សំដៅមករកខ្ញុំ? តែត្រូវគាត់ឃើញ? ហើយញែកភ្នែកស្លន់តាមបណ្តាបន្ទាត់ដើមឈើ។ គ្មានស្រមោលអ្វីនៅទីនោះសោះ។ តាចាប់ចចករុញខ្ញុំដោយជើងរបស់គាត់ឱ្យខ្ញុំរត់គេច៖

«ទៅមុនទៅ មុនពេលពួកវាមក! ខ្ញុំនៅហ្នឹងសិន មិនអីទេ ម៉ាដាមជាគោលដៅហើយ»

ងាកមកវិញ ខ្ញុំឃើញគាត់បានព្យាយាមទាញកាំភ្លើងដែលធ្លាក់ក្បែរភ្លៅមកកាន់ ប៉ុន្តែដោយព្រួញនៅជាប់ឆ្កឹងលើស្មា ខ្ញុំដឹងហើយថា បើមានសត្រូវហក់មក គាត់នឹងមិនអាចបាញ់បានល្អដូចមុនទេ។

ខ្ញុំដកដង្ហើមធំ៖

«ខ្ញុំមិនទៅចោលពូទេ!»

គាត់ច្បូញមុខចាប់ពើតរបួសខ្លាំង ហើយទាបចុះដីជាងមុននិយាយលែងចេញ។ ខ្ញុំក្រឡេកមើលលើព្រួញកាន់តែកៀក ភាពចម្លែកមួយបានបន្លាចមកលើចិត្តខ្ញុំ។ មានសញ្ញាឈើឆ្កាង? តំណាងអីទៅ?

«អ៊ីចឹង?»

រូបភាពបានភ្លឺនៅពីមុខភ្នែករបស់ខ្ញុំ។ ផ្ទះពាក់កណ្តាលរញ៉េរញ៉ៃរបស់ Cadotte ។ ឯកសារ សៀវភៅ ក្បាលចចកនៅលើជញ្ជាំង ឈើឆ្កាងនៅជ្រុង នរក!

ខ្ញុំក្រឡេកមើល Mandenauer ហើយសម្រេចចិត្តមិនចែករំលែក។

«មិនអីទេ»

រឿង៖ ស្វាមីចចក ភាគទី១៣ (១៨+)

Bo Bo — Mon, 22 Aug 2022 13:00:00 +0000

គេដើរមកក្បែរខ្ញុំ ខ្ញុំបោះកន្សែងមួយឱ្យ វាស្តើងបន្តិចហើយសម្រាប់រូបរាងមាំធំរបស់គេ។

«ហាត់ថៃជិម្នាក់ឯង?»

«ច្បាស់ណាស់មិនមែនទេ»

«ឯណាម្នាក់ទៀត?» គេសួរដូចដេញដោលប្រចណ្ឌ។

ខ្ញុំគ្រវីក្បាលសើច។

គេលូកដៃមកព័ទ្ធចង្កេះខ្ញុំ។

រលកនៃសាច់ដុំគ្មានខ្លាញ់នៅក្រោមស្បែករបស់គេត្រូវនឹងពន្លឺនៃព្រះអាទិត្យពេញលេញ ដូចជាបង្ហាញថាពោះ ស្មារបស់គាត់ សក់របស់គេសមឥតទាស់ជាតារាហូលីវូដបានត្រូវ។

សម្រស់ Will កំពុងធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្លេចថា ខ្ញុំមុននេះធ្លាប់មមៃថាប្រហែលជាអាចនឹងបាញ់គេ។

«សួរមួយ!»

គេញញឹម ពេលខ្ញុំថាពាក្យពីរម៉ាតនេះឡើង។ មុខគេពេលងើបទៅព្រះអាទិត្យហើយបិទភ្នែកបែបនេះ ពិតជាស៊ិចស៊ីធ្វើឱ្យនឹកឃើញ….

«ចាំ? នៅយប់នាងខារ៉ែនឡាសុនមានរឿង Will កំពុងធ្វើអ្វី? គឺនៅយប់ដែលយើងជួបគ្នាដំបូងកណ្តាលព្រៃ?»

គេមិនឆ្លើយ បន្តបិទភ្នែក។ ខ្ញុំដឹងហើយ…..បេះដូងខ្ញុំកក….យប់នោះ….ដោយសារតែគេបានប្រដេញអ្វីមួយឆ្លងកាត់ព្រៃ ហើយត្រូវបានឡានគ្រូហាត់ការនាងខារ៉ែនបុក។

ខ្ញុំក្រឡេកមើលដើមឈើ វាស់ទិសដៅ រួមជាមួយចម្ងាយនានា។

«មេឃបែបនេះ Will ដើរប្រាំម៉ាយទាំងអាក្រាតមក?»

«សម្រាប់ប្រពន្ធខ្ញុំ មួយរយម៉ាយក៏បាន!»

ខ្ញុំបានដកដង្ហើមតឹង។ អ្នកណាទៅជាប្រពន្ធគេ? គេកំពុងតែធ្វើរឿងចម្លែកៗច្រើនណាស់ តែអារម្មណ៍ភ័យនិងអៀន មិនអាចយកឈ្នះលើកាតាព្វកិច្ចរបស់ខ្ញុំសម្រាប់តាមដាន Will Cadotte ទេ។

គេចម្លែកហើយរឹតចម្លែកឡើងជានិច្ចផង។ តើគេមានបញ្ហាអ្វីឱ្យច្បាស់ជាមួយខ្ញុំ តើការសន្មតរបស់ខ្ញុំអំពីស្នាមជំាលើត្រគាកគេនោះយុត្តិធម៌ទេ? ហើយប្រសិនបើយុត្តិធម៌ តើខ្ញុំនឹងត្រូវធ្វើយ៉ាងណាចំពោះករណីនេះ?

គេមិនបានផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្ញុំគិតទេ។ រំពេចនោះគេប្រុងទាញខ្ញុំឱ្យទ្រោបទៅ តែកាំភ្លើងរបស់ខ្ញុំដែលត្រូវបានត្រៀមរួចរាល់បានចង្អុលចំទ្រូងគេ។

ជាមួយទឹកមុខត្រជាក់ គេបើកភ្នែកមកសម្លឹងមុខខ្ញុំ។

«Jessie?»

«ប្រាប់មក Will ជាឆ្កែចចក?»

កែវភ្នែករបស់គេបានពង្រីកធំៗ….មិនដឹងដែរថា គេពូកែធ្វើពើជាភ្ញាក់ផ្អើល ឬភ្ញាក់ផ្អើលមែនទែន?

«កាលពីម្សិលមិញ អូនហៅបងថាឆ្កួត ព្រោះបងប្រាប់ពីរឿងសេសសល់មនុស្សចចកនៅក្នុងពិភពលោកយើង! ថ្ងៃនេះអូនមកចោទប្រកាន់ខ្ញុំថា ជាចចកខ្លួនឯងវិញបណ្តូលចិត្ត?»

ឥឡូវនេះ ចរិតកាន់តែដូច Will ដែលបេះដូងខ្ញុំទន់ជ្រាយដាក់។ ខ្ញុំញញឹមហើយនិយាយខាំមាត់៖

«បងមិនដឹងថា Maniwa កំពុងគ្រោះថ្នាក់បែបណាទេ ប៉ូលិសជិតឆ្កួតអស់ហើយ!»

«ប្រាប់បងបាន បងនៅស្តាប់!»

«ឆ្លើយសំនួរខ្ញុំសិនបានទេ?»

«ចចក?…..អឹម…ហេតុអ្វីបានជាបងប្រាប់អូនអំពីពួកគេ បើបងជាពួកគេខ្លួនឯង?»

«នេះមិនមែនជាចម្លើយទេ Will ជាសំណួរមួយទៀត»

«អូ…អូនអើយ!»

គេញញឹមក្រសោបឱបខ្ញុំ។ ក្លិន Will Cadotte បង្ហាញពីអារម្មណ៍ខុសគ្នា រវាងគេនិងតាចាប់ចចក Mandenauer តែពួកគេមានអាថ៌កំបាំងនិងហេតុផលរៀងៗខ្លួន សុទ្ធតែនាំខ្ញុំឱ្យវិលទាំងអស់ពីរនាក់គេ។

ប្រុសស្អាតឃើញខ្ញុំទីទ័ល គេក៏ដកដង្ហើមធំព្រមឆ្លើយ៖

«បង មិនមែនជាមនុស្សចចកទេអូន!»

«ខ្ញុំអាចបាញ់ ហើយមើលថាតើអ្នកស្លាប់អត់!»

«សែហ្វនឹងម៉េម៉ាយ!»

ខ្ញុំចង់សើចចង់ទម្លាក់កាំភ្លើងនិងចង់បំភ្លេចរឿង Maniwa មកបង្កើតកម្ដៅស្នេហានៅក្រោមព្រះអាទិត្យវិញ។ បេះដូងខ្ញុំបន់សុំថា បុរសតែម្នាក់គត់ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រែកយំ និងចង់បានគាត់ម្តងហើយម្តងទៀត គឺមិនមែនជាមនុស្សចចកទេ ដូច្នេះខ្ញុំបានធ្វើរឿងរំលងពីការគិត គឺគិតលំៗ ខ្ជិលគិត ហើយបណ្តោយខ្លួនក្នុងដៃគេ។

រាងគេរឹងប៉ឹង ហើយទ្រូងពួកយើងប៉ះគ្នា ហើយក្លិនយើងចែកភាសាស្នេហាបង្អួតឱ្យគ្នា។ Will ឆ្លាតយ៉ាងនេះ គេច្បាស់ជាបានឃើញអារម្មណ៍ចុះញ៉មរបស់ខ្ញុំ។…មាត់គេចាប់ផ្តើមផ្តិតមករកខ្ញុំ….ម្តងទៀត…ខ្ញុំបានទម្លាក់កាំភ្លើង។ គេថើបខ្ញុំដូចខឹងឬហៅថានឹកខ្លាំង ស្រេកឃ្លានពន់ពេក។ ការថើបនេះខ្លាំងឡើងៗ ហួងហែងឡើងៗរហូតដល់ខ្ញុំឈឺហើយទើបនឹងដឹងខ្លួនថា កាំភ្លើងបានធ្លាក់ទៅក្នុងប្រអប់ដៃគេ។

ខ្ញុំតក់ស្លុតខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំបានត្រឹមតែដេកចាំស្លាប់ពេលគេយកកាំភ្លើងមកភ្ជង់បេះដូងខ្ញុំ។

«បងមិនចូលចិត្តឱ្យប្រពន្ធបងយកកាំភ្លើងមកភ្ជង់បងទេជេស៊ី បងមិនសប្បាយចិត្តខ្លាំង!»

ខ្ញុំបិទភ្នែកសងខាងមាត់ញាប់ញ័រ ក្នុងរសស្នាមថើបចុងក្រោយហើយសង្ឃឹមថា ហោចណាស់ចាំឆាកនេះចប់សិនចាំសងសឹកក៏បាន Will។

តែ….អូខេ អាម៉ាស់ណាស់ ស្លាប់បានហើយម៉ាដាមអត់បានការ។ ផូងៗ ខ្ញុំញាក់ភ្នែកប្រុងតែបាត់ព្រលឹងពីខ្លួននេះ តែទើបដឹងថា គេបែរជាបាញ់ចូលទៅក្នុងស្រះ ហើយធ្វើឱ្យខ្ទាតមកប៉ះខ្ញុំសើមពាសពេញ។

ខ្ញុំនៅបិទភ្នែកព្រោះគេនៅខឹង ទ្រូងគេដង្ហក់ ដង្ហើមគេញាប់ៗ ដៃគេច្របាច់ខ្នងខ្ញុំតឹងៗ។ រង់ចាំគេងើបមុខឡើងសិនទើបខ្ញុំបើកភ្នែក។ ភ្នែកគេនៅសម្លឹងខ្ញុំដោយខឹងនិងតូចចិត្ត មុនពេលបញ្ចេញមាត់របស់គេមករកខ្ញុំជាថ្មី គឺនៅលើបំពង់ករបស់ខ្ញុំ។ កម្ដៅមាត់គេ គឺផ្ទុយស្រឡះទៅនឹងភាពត្រជាក់នៃទឹកដែលសាចមកមុននេះ។ អណ្ដាតរបស់គេចាប់ផ្តើមថ្នាក់ថ្នមខ្ញុំឈប់ឱ្យភ័យ ជាបណ្តើរៗយើងទាំងពីរបានឆ្លងកាត់ចាកចោលភាពតឹងតែងផងទាំងពួង ហើយរមួលចូលគ្នាជាមនុស្សតែម្នាក់ទៅក្រោមស្នាមញញឹមនៃព្រះអាទិត្យ។

ខ្ញុំហាមាត់របស់ខ្ញុំដោយសេរី ហើយដកដង្ហើមយ៉ាងជ្រៅព្រោះតែសេចក្តីស្រណុក ខណៈគេឆ្លៀតឱកាសចេញចុះពីកខ្ញុំ ហើយលិឍសម្ងួតបណ្តាទឹកពីលើចុងសុដន់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំស្រែករមួលចង់រើរុះ ប៉ុន្តែគេកាន់ក្បាលខ្ញុំពីលើទឹកដោយដៃម្ខាង ម្ខាងទៀតទប់នៅចង្កេះរបស់ខ្ញុំ។

«ប៉ូលិសម្នាក់នេះត្រូវតែលត់ដំ!» គេខ្សឹប។

«ធ្វើខុសរឿងចាប់ចចក?» ខ្ញុំនិយាយដោយងរង៉ក់ទាមទារយុត្តិធម៌ផង ចង់បានការស្រឡាញ់ផង ដៃខ្ញុំអង្អែលរាវរកគ្រប់យ៉ាងលើសាច់ណែនក្តៅៗរបស់ Will។

«អត់ទាក់ទងអាត្រកូលចចកណាទេ» គេគ្រវីក្បាលហើយឈប់ប្រតិបត្តិការ ងើបមុខមកបញ្ចេញសរសៃភ្នែកតវ៉ាជាមួយខ្ញុំបន្តិចសិន ទើបគេនិយាយបន្ត៖

«ប៉ូលិស Hot ធន់នេះសមនឹងត្រូវដំបង»

ខ្ញុំក្តិចខ្ញាំWill ធ្វើឱ្យឧក្រិដ្ឋជនបេះដូងញញឹមភ្លេចអស់កំហឹងទាំងពួង។ គំនិតរបស់គេអំពីការសប្បាយនិងស្នេហា មិនខុសពីខ្ញុំទេ គឺយើងត្រូវការគ្នាណាស់…..ពេលវេលានេះ។ ក្រោយការយល់ច្រលំតែងមានការសង្គ្រឺតគ្នាវិញមួយទំហឹងពិភពលោកហើយ…..

«ហែលទឹកស្រាតទេ?» គេបានខ្សឹបសួរ។

«វាមិនដែល!»

«ចង់សាកទេ?»

Will មិនបានផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្ញុំឆ្លើយទេ គ្រាន់តែប្រើម្រាមពីរគេក៏រអិលខ្សែអាវហែលទឹក ចេញពីស្មារបស់ខ្ញុំ ហើយលើកទាញបណ្តាច់ចេញផុតពីដៃ ឱ្យឈុតធ្លាក់មកជាប់នៅទើនឹងត្រគាករបស់ខ្ញុំ។

«កុំលេងមើស!» ខ្ញុំរអុក។

តែគេគ្រវីក្បាល ហើយលេងស្នៀតដ៏ខ្លាំងវឹបទៀត។ រំពេចនោះឈុតហែលទឹករបស់ខ្ញុំបានរសាត់ខ្ទាតបាត់ទៅលើមេឃ…..ពិតជាបាត់ទៅឆ្ងាយមែនមិនដឹងទៅរកបានមកវិញរបៀបណាទេអើយ។

«ហេ!……អ្នកណាឱ្យគ្រវាត់? រកប្រគល់វាមកវិញ!»

«សុំទោស របស់បាត់ហើយ បំភ្លេចវាទៅហាន់នី»

ខ្ញុំព្រេចភ្នែក…..គេថើបភ្នែកខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំបង្ខំបិទនេត្រាសងខាង ឮតែសំឡេងខ្សឹបរបស់គេ…

«ពេលមានប្តីហើយ គេមិនត្រូវការ……រឹតខ្លួនឯងរញ៉េរញ៉ៃទេប៉ូលិស»

«នោះជាឈុតដែលខ្ញុំចូលចិត្ត»

«….បងមិនចេះប្រមាថគេទេ….. ប៉ុន្តែ……និយាយមែន….ឈុតហ្នឹងស្រែណាស់»

«នោះ….ដោយសារតែ….គូទរបស់ខ្ញុំ…..អាក្រក់…..បានឈុតនេះមក ជួយគ្របបាំងខ្លះ!»

ដៃរបស់គេបានរុញពីត្រគាកខ្ញុំទៅមាត់ល្អាងខ្ញុំ ខ្ញុំស្រែកវ៉ាសលុបពីលើសំឡេងរបស់គេ៖

«ពេញមួយខ្លួននេះ គ្មានកន្លែងណាមួយអាក្រក់ទេ បងធានា! អ្នកធ្វើអធិការកិច្ចម្នាក់នេះ ពិនិត្យបានល្អិតអស់ហើយជេស៊ី» ខ្ញុំអៀននិងភាំង ពេលគេញញឹមសម្លឹងមកខ្ញុំ។

«លេងសើច» ខ្ញុំថាឱ្យ Will។

«មិនទាន់ផង!» គេថាមកវិញ។

បន្ទាប់មកផ្តើមទម្លាក់ខ្លួនមកលើខ្ញុំដោយថ្នមៗ។ ខ្ញុំស្រែកដោយភ្ញាក់ផ្អើល ហើយចាប់ស្មាគេឃាត់។ ទោះទីនេះគ្មានមនុស្សតែ…..មិនអាចទេ…..

«Wait»

ខ្ញុំថាខ្លីៗដោយអង្រួនរំដោះខ្លួនខ្ញុំចេញតែគេមិនមាត់ គ្រាន់តែញញឹមក៏រំញ័រនៃចង្វាក់លុកលុយរបស់គេ អាចជាប់ម៉ឺងនិងចូលជ្រៅ ខ្ញុំរុញប្រឆាំងហត់យ៉ាងណាកាន់តែណែនឡើង។ ខ្ញុំមានចិត្តចង់ឈ្នះខ្លួនខ្ញុំ ខ្ញុំមានអ្វីមួយដែលត្រូវធ្វើប្រឆាំង ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាច។

«ឈប់រឹងរូសហាន់នី»

គេរអ៊ូរទាំហើយធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងសុដន់របស់ខ្ញុំដោយការថើបដែលខ្ញុំតែងតែ….ចាញ់។

«មនុស្សចចក» ខ្ញុំជេរផុតៗដង្ហើមហើយលែងមានកម្លាំងរុញស្មាដែករបស់គេចេញ ដោយសារអស់ពីកម្លាំងពិតរបស់ខ្ញុំដែលមាន។

Will ខ្លាំងជាងខ្ញុំគិតពីមុនទៅទៀត។ រាល់ពេលវិលមកវិញ គេតែងតែរឹងមាំនិងធ្ងន់ជាងមុន…

ប៉ុន្តែពាក្យជេរបួនម៉ាត់នេះដូចជាមានអានុភាពណាស់…..បណ្តាលឱ្យដៃគេខ្សោយកម្លាំងដែលកំពុងឱបដាក់គំនាប។

«មិញជេរបងថាម៉េច?»

ខ្ញុំនៅស្ងៀមព្រោះទទួលដឹងនូវអារម្មណ៍ថា គេអន់ចិត្ត។

គេនិយាយមកទៀត៖

«មនុស្សចចកជាឈ្មោះទម្រង់ថ្មីនៃមនុស្សនៅលើគ្រែជាមួយគ្នា ឬពាក្យបណ្តាសាទេ?»

«គិតម៉េចស្រេចចិត្ត!»

ខ្ញុំរុញគេចេញព្រោះមានឱកាស។ គេពិតជានៅគិតធ្មាំង តែស្រាប់ងាកឈោងមករកខ្ញុំម្តងទៀត មិនឱ្យខ្ញុំបានរអិលចេញពីដៃរបស់គេឡើយ។

«មានរឿងអី Jessie! និយាយមើល៍ អូនមិនអាចគិតថាបងជាសត្វចចកទេណ៎ា! ក្រែងខ្លួនជាមនុស្សមិនជឿលើរឿងអស់ហ្នឹង ចាំបានទេ?»

គាត់និយាយត្រូវ ខ្ញុំមិនជឿលើរឿងអាគមខ្មៅ ឬស្អីមនុស្សចចក ក្នុងប្រលោមលោកហ្នឹងទេ។ មានការពន្យល់ផ្សេងទៀតសម្រាប់អ្វីដែលបានកើតឡើងតាមបែបវិទ្យាសាស្ត្រជានិច្ចសម្រាប់ អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំព្រមកត់ត្រាទុក។ ស្អីក៏ដោយ ប្រសិនបើខ្ញុំនេះបន្តស្វែងរក ខ្ញុំនឹងរកឃើញ។ ពិភពលោកគឺសហើយនិងខ្មៅច្បាស់ៗ អត់បន្លំទេ។ មានគឺមាន គ្មានគឺគ្មាន។

ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងគិត គេបានចូលមកទៀតហើយលឿនជាងមុន បម្រុងគ្រប់គ្រងខ្ញុំទាំងតាមផ្លូវគោកនិងផ្លូវសមុទ្រ។ ដៃ Will អូសប្រតោងចង្កេះខ្ញុំ ទាញត្បិតខ្ញុំទៅរកប្រាណគេដែលធំនិងមានរោមរមៀលភ្លឺផ្លេកៗ។

«ចេញ….» ខ្ញុំបដិសេធងាកមុខពេលគេច្របាច់កខ្ញុំទាញខ្ញុំឱ្យព្រមទទួលយកការថើបលើមាត់គេ។

ការឡើងរឹងរបស់លិង្គបានសង្កត់លើពោះខ្ញុំ។ ជើងទាំងពីររបស់ខ្ញុំបានត្រូវគេទាញទៅរុំជុំវិញចង្កេះនិងត្រគាករបស់គេ….Damn ខ្ញុំកំពុងធ្វើវាម្តងទៀតទាំងច្បាស់ហើយថា…នេះ…..មិនមែនជាស្នេហា….វាជាតណ្ហា…។

«អត់ទេ» ខ្ញុំបានបដិសេធទៀត និងគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ខ្លួនឯង។ ខ្ញុំអាចភ្នាល់ថា នេះជាការតស៊ូដ៏ពិសេសមួយរបស់ខ្ញុំនៅនឹងមុខប្រុសស្អាតដូច Will។

«ស្អីហើយ?!» គេខឹងនឹងភាពរឹងរូសនេះ។ ថ្ងាសរបស់យើងប៉ះគ្នា នៅពេលគេដកដង្ហើមធំៗ ឃូរៗ ព្រោះភ្លើងចង់ឈ្នះ។

«សុំទោស ខ្ញុំមិនចង់បន្តទេ Will» ខ្ញុំនិយាយ។

«…..ប៉ុន្តែ…..ធ្វើឱ្យខ្ញុំឆ្កួតមុនធ្វើអី Jessie?»

«កុំធ្វើពុត!»

«អ្នកណា?»

«ខ្ញុំចង់ចេញពី Will បន្តិច!»

«អត់ទេ!»

«ស្តាប់ខ្ញុំ!»

«មិនឮអីទាំងអស់! ខ្ញុំមិនឮអីទេ ឮតែសំឡេងខ្ញុំដែលចង់ជួបជេស៊ីជានិច្ចជាកាល!»

ខ្ញុំខកចិត្តនិងស្ងាត់មាត់ ព្រោះរើមិនរួចនិយាយមិនឈ្នះ ក្រោយមកខ្ញុំថ្ងូរឡើង ព្រោះដៃរបស់គេចាប់ត្រង់ត្រគាករបស់ខ្ញុំ ហើយចាប់ផ្តើម….ខ្ញុំតានតឹងញ័រចំប្រប់ពេញប្រាណ

«Will»

ខ្ញុំបានត្រឹមហៅគេ តែសល់ពីនោះគឺខ្យល់បក់តិចៗលលេងតាមគ្រប់គន្លាក់នៃស្បែកអាក្រាតសើមរបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំគ្មានអ្វីក្រៅតែពីញាប់ញ័រខំលូកដៃរកកន្សែងរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែដៃគេបានរុំកដៃខ្ញុំហាមឃាត់….

«មិនទាន់បានសម្រាកនៅឡើយទេសែហ្វេ»

ម្រាមដៃរបស់គេរឹតបន្តឹង។ អាចមានអារម្មណ៍ដឹងថាគេមិនបានធ្វើបាបខ្ញុំទេ ប៉ុន្តែបានយកឈ្នះខ្ញុំ បង្ក្រាបខ្ញុំ។

ខ្ញុំទុកចោលគំនិតដែលចង់រាវរកកន្សែងនោះព្រោះសង្គ្រាមនេះចាញ់ទៅហើយ ពេលមាត់របស់គេនិងរាងកាយគេបានវាយបំបាក់ខ្ញុំ។ ខ្នងរបស់ខ្ញុំត្រូវបានថ្នម ដោយស្មៅខៀវស្រងាត់គងជើងទាំងសងខាងលើស្មារបស់គេ ខណៈដែលព្រះអាទិត្យបានបញ្ចេញពេជ្រមកទល់នឹងត្របកភ្នែកដែលបិទជិតខ្មាសសែនខ្មាសរបស់ខ្ញុំ។

«ជឿបងចុះ» គេខ្សឹបប្រាប់មកជាមួយខ្យល់ដង្ហើមដ៏បបោសអង្អែលសើមៗនៅចន្លោះជើងរបស់ខ្ញុំ។

«ទុកចិត្តគេ? ឆ្កួតទេ?»

គិតត្រឹមណេះអណ្ដាតរបស់គាត់បានបក់បោកមកសម្លាប់គំនិតខ្ញុំឱ្យលែងចង់គិតអ្វី ព្រមធ្វើជាមនុស្សអត់ខួរមួយរំពេច។ ខ្ញុំស្រែកក្រោមទារុណកម្ម ដោយមាត់របស់គេ ជាហេតុឱ្យ Will សម្រាលដៃវិញ និងបញ្ចេញគ្រប់សមត្ថភាពគ្រប់គ្រងមនុស្សស្រីដែលគេចេះក្នុងខ្លួនទាំងប៉ុន្មានមកលើរាងកាយខ្ញុំ។

ខ្ញុំបានឮខ្លួនឯងដកដង្ហើមធំៗ ហើយសុំអង្វរគេ។

«ណា៎» Will ខ្សឹប «បងនឹងធ្វើឱ្យអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងល្អ»។

ម្រាមដៃរបស់គេបានបំពេញចំណង់ចិត្តខ្ញុំ មាត់របស់គេបានចាក់សោមកលើមាត់ខ្ញុំ ដោយអណ្តាតរបស់គេបានផ្តល់ឱ្យខ្ញុំនូវអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវការនិងមិនដែលបាន។ ទោះឥឡូវ….គេក្លាយជាចចកមួយក៏ខ្ញុំលែងរវល់ដឹងដែរ។

សូរប្រូង….និងពពុះទឹកបានដាស់ខ្ញុំភ្ញាក់ពីដំណេក។

ខ្លួនខ្ញុំនៅបាក់ក្រោមការគ្របដោយកន្សែង ចំណែក Will លូនវារហក់ទៅក្នុងស្រះដោយចលនាស្រាលៗ ជ្រមុជនៅក្រោមផ្ទៃទឹក រួចក៏ឡើងមកច្រវាត់ក្បែរៗខ្ញុំ។

ខ្ញុំសើចខណៈគេហែលមកគែម។ យើងទាំងពីរ ហាក់ដូចជាមិនអាចឈប់សម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមកបានទេ។

«What» គេបានសួរព្រោះខ្ញុំមើលនិងញញឹមយូរពេក។

ខ្ញុំគ្រវីក្បាល ហើយទម្លាក់ភ្នែក។ ខ្ញុំមិនចង់និយាយអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងគិតចេញមកនោះទេ។

«ហេ បងគិតថា អូនទុកចិត្តបងហើយ»

តើខ្ញុំទុកចិត្តគេ? ខ្ញុំមិនប្រាកដទេ។ ខ្ញុំចង់បានគេ ចង់បានជានិច្ចនិងតែម្នាក់ ប៉ុន្តែទុកចិត្ត? នោះគឺជាការលំបាកខ្លាំងណាស់ក្នុងការផ្តល់ឱ្យគេ។ ខ្ញុំលំបាកឱ្យការទុកចិត្ត ជាងការឱ្យរាងកាយរបស់ខ្ញុំទៅគេពិតមែន។

«វ៉ាស»

ខ្ញុំស្រែកព្រោះគេបានមកប៉ះកជើងរបស់ខ្ញុំពេលខ្ញុំគិតភ្លឹក៖

«Jessie?»

ខ្ញុំបានឈប់ង៉ក់ជាមួយការសម្លឹងទាមទាររបស់គេ។

«ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតថា ខ្ញុំចង់បានស្រោមអនាម័យ» ឆ្លើយឱ្យតែរួចៗតែ…..មនុស្សនេះឆ្លាតណាស់គេមិនជឿទេមើលទៅ។ មិនដឹងជាយ៉ាងម៉េចគេក៏លេងស្នៀតចាក់បណ្តោយ ហើយឡើងមកឆាកបន្ត។

មែន….ម្រាមដៃរបស់គេសង្កត់លើកជើងខ្ញុំយោងខ្លួនគេឡើងមកទ្រោបលើខ្ញុំ យើងឱបគ្នាស្ទើរក្លាយជាមនុស្សតែមួយ….ហើយ Will បន្តថើបខ្ញុំទន់ៗយឺតៗនិងផ្អែមល្ហែម។

មាត់យើងជួបគ្នាពិបាកជាងលើកមុនៗហើយពេលនេះ ព្រោះជាការថើបដ៏ស៊ិចស៊ី ស៊ីជម្រៅដែលបញ្ជូនរាងកាយខ្ញុំឡើងរំជើបរំជួល មិនអាចគ្រប់គ្រងបានតទៅទៀតទេ។

សតិខ្ញុំបាននិយាយបញ្ជាថា ខ្ញុំត្រូវតែត្រលប់មកវិញ តែបេះដូងខ្ញុំចង់បណ្តោយទៅតាមពេលវេលា។

«កុំ….គួរទៅរកគ្រែ»

ខ្ញុំមិនចេះបន្លប់ពន្យារពេលសោះ។ និយាយបែបណាក៏គេនៅតែចូលចិត្ត ខ្ញុំដូចរុញគេចេញ ប៉ុន្តែ Will Cadotte មានអារម្មណ៍ថាពាក្យខ្ញុំបញ្ឆេះភាពស៊ិចស៊ីរបស់គេ។

«រឹតតែល្អ…..បើគ្មានគ្រែ»

«ជនទំនើង» ខ្ញុំថាស្តី។

មិនគួរឱ្យជឿថា យើងតែងតែអាចមានជម្លោះបានក្នុងពេលមានស៊ិចនិងអង្គុយអាក្រាតកាយក្រោមមេឃកណ្តាលថ្ងៃបែបនេះបានសោះ។

ប៉ុន្តែមានរឿងជាច្រើនដែលខ្ញុំបានធ្វើជាមួយ Will Cadotte សុទ្ធជារឿងដែលខ្ញុំខ្លួនឯងស្ទើរតែមិនជឿថាជារឿងពិត។

«ព្រោះបងចង់ឱ្យអូនដឹងពីអារម្មណ៍អូនខ្លួនឯង!»

គេព្រេចភ្នែកមមីរ។

«តែបងក៏មិនចង់បង្ខំ!»

គេថាហើយបែរប្រុងហក់ចុះស្រះវិញ តែត្រូវខ្ញុំចាប់ដៃគេ។ គេព្យាយាមដកខ្លួនចេញ រាល់ពេលខ្ញុំជេរ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគេទៅទេ។

«ខ្ញុំខ្មាសគេណាស់ Will បើលោកទៅចោលខ្ញុំទាំងបែបនេះ!»

គេដកដង្ហើមធំងាកមកសម្លឹងខ្ញុំដោយស្រឡាញ់និងអាណិត។ គេមានទាំងពីរស្នេហានិងការសន្តោស។ ប៉ិនសម្តែងណាស់ តែខ្ញុំចូលចិត្តមើល។ ចូលចិត្តខ្លាំង។

«ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យស្នេហាខ្ញុំសម្រាប់អ្នកណាមើលទេ! រឿងយើងមានអ្នកណាមកពាក់ព័ន្ធ?» គេសួរខ្ញុំ។

ខ្ញុំមិនចង់ប្រាប់គេទេថា ហ្សេដានិយាយត្រូវ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានសន្យាថា មនុស្សដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ខ្ញុំត្រូវមានការពិតដាក់គ្នា។ តែ….ខ្ញុំនៅតែស្ទាក់ស្ទើរយូរបបន្តិចល្មមឱ្យគេច្របាច់ដៃខ្ញុំសួរផ្ទាន់៖

«Jessie?»

«ព្រោះអ្នករាល់គ្នា….នឹងឆ្ងល់ថា…..Will ធ្វើអីជាមួយខ្ញុំ? បំណងអី?» ខ្ញុំនិយាយង៉ូវមិនច្បាស់។

«អ្នក Hot ណាស់ Will Cadotte ឯខ្ញុំ….ខ្ញុំត្រឹមមនុស្សធម្មតាម្នាក់! មិនឱ្យគេឆ្ងល់កើតដែរសម្រាប់មនុស្សប្រុសពិសេសៗដូចអ្នកមកនៅជាមួយនឹងមនុស្សស្រីដូចខ្ញុំ…» ខ្ញុំគ្រវីក្បាលបន្តញ័រៗ «ខ្ញុំត្រូវតែគិត ខ្ញុំត្រូវតែពិបាកចិត្ត ខ្ញុំត្រូវតែសង្ស័យ! គេនិយាយថា កុំយកការនៅជាមួយគ្នា មកទុកជាស្នេហា!»

គេទំនងជាយល់ចិត្តខ្ញុំហើយពេលនេះក៏ដាក់ដៃម្រាមដៃមួយមកលើមាត់ខ្ញុំ។

«Shh» គេខ្សឹប។

«លែងស្តាប់ហើយ! បងមិនស្តាប់!»

ភាពស្ងប់ស្ងាត់បានធ្លាក់មកគ្របលើយើងទាំងពីរ។

ការសម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមក ដូចជាអ្វីដែលយើងចូលចិត្តជាងសម្រាប់សភាពការនេះ។បន្ទាប់មកខ្ញុំសើចឡើង ហើយគេក៏ផ្តើមសើចជាមួយខ្ញុំ។ វាមានអារម្មណ៍ល្អមួយដែលរឿងក្នុងចិត្តបានត្រដាងឱ្យគ្នា។

ខ្ញុំបានរំកិលចូលទៅក្នុងដៃរបស់គេ មិនថាទៅមុខជួបគ្នាឬបែក ខ្ញុំចង់ឱ្យថ្ងៃនេះជាប់គាំងកុំចរយាត្រា។

ដៃគេទាំងពីរកាន់ខ្ញុំសឹងថាបើមានដៃដប់គេប្រើមកលើខ្ញុំទាំង១០ទៀត។ ការឱបបុរសម្នាក់ជាងរាប់សិបនាទី មិននិយាយមិនស្តីជាតណ្ហាម៉េចនោះទេ វាជាស្នេហា ខ្ញុំគិតអ៊ីចឹង។

ប៉ុន្តែ…..ខ្ញុំនិងWill Cadotte មានការឱបកាន់តែល្អ ការបារម្ភរឹងរឹតតែច្រើនឡើង។

សំឡេងគេបានរអ៊ូខ្សឹបមកថា៖

«ជឿបងទេ? ទៅកន្លែងបងទេ! ទៅទេ? ទៅដេកជាមួយបង! រស់នៅជាមួយបង!»

បបួលខ្ញុំហើយ Will ឆ្លៀតឱនមកថើបចិញ្ចើមខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏លូកទៅឱបគេកាន់តែតឹង។

ជាអារម្មណ៍ស្នេហាដ៏ស្រួចស្រាល់មួយ….ខ្ញុំមិនដែលមានអារម្មណ៍បែបនេះទេតាំងពីចេះស្រឡាញ់ប្រុស….ការញៀននិងចូលចិត្តគេខ្លាំង….ចង់នៅជាមួយគេខ្លាំងពេកបានប្រាប់ខ្ញុំថា កុំថាឡើយគេជាមនុស្សចចក ទោះជាបិសាចជញ្ជក់ឈាម ក៏ខ្ញុំតែងតែចង់និយាយថា Yes ទាំងអស់គ្រប់សំណូមពររបស់គេគ្រប់ កន្លែងដែលគេចង់នាំខ្ញុំទៅ។

«Will Cadotte»

ខ្ញុំហៅឈ្មោះគេតិចៗដោយមិនអាចគ្រប់គ្រងលើមនោសញ្ចេតនានេះបាន ហើយវាធ្វើឱ្យខ្ញុំភ័យខ្លាចថា បើខ្ញុំមិនធ្វើតាមបេះដូង ថ្ងៃក្រោយខ្ញុំនឹងបន្ទោសចរិតរឹងរូសរបស់ខ្លួនឯង។

«អូនចង់ទៅកន្លែងបង……អូនព្រមធ្វើ…..ជាប្រពន្ធបង….ទោះបីជា….»

គេបញ្ចប់សម្តីខ្ញុំពាក់កណ្តាលទីដោយលើកខ្ញុំឡើងផុតពីដី។

រឿង៖ ស្វាមីចចក ភាគទី១០ (១៨+)

Bo Bo — Tue, 09 Aug 2022 13:00:00 +0000

ពេលខ្ញុំឱនពាក់ស្រោមជើង Will Cadotte ចេញមកក្បែរទ្វារពីបន្ទប់ទឹកហើយចរចា៖

«យើងគួរតែជួបគ្នា នៅពេលការងារអូនរួចរាល់! បងមានគំនិតខ្លះអំពីអ្នករងគ្រោះដោយចចកខាំនោះ!»

«អត់មាន…ថ្នាក់ទៅ?»

«ថ្ងៃសៅរ៍សម្លាញ់ចិត្ត»

«តែ….រឿងការងារ មិនចាំបាច់ជួយខ្ញុំទេណ៎ា!» ខ្ញុំនិយាយដោយអារម្មណ៍ចម្លែក។

«បងចង់ជួយ» គេបានផ្អៀងក្បាលនិងញញឹមហើយបន្ថែមមកទៀត៖

«ប្រហែលជាពួកយើងគួរតែធ្វើការជាមួយគ្នាលើរឿងនេះឆាប់បានផលជាងម៉ាដាម Jessie!»

ខ្ញុំធ្វើមុខស្មើ គេដើរមកមុខបន្តិចហើយបញ្ជាក់៖

«ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យអូនសម្លាញ់ឈឺចាប់!»

«តែឧត្តមសេនីយ៍ Clyde មេខ្ញុំ នឹងធ្វើឱ្យខ្ញុំឈឺចាប់ប្រសិនបើគាត់ដឹងថាខ្ញុំមានលោកចូលរួម Will»

ជាការពិត ឥឡូវនេះ Clyde គឺជាការព្រួយបារម្ភធំបំផុតរបស់ខ្ញុំ មិនមែនប្តីប្រពន្ធចចកខាំនោះទេ។ ចេញពីផ្ទះដោយទុកពីក្រោយខ្នងនូវប្រុសស្អាតម្នាក់ ដែលគាត់បានថើបខ្ញុំ ខ្ញុំនឹកសម្រស់អណ្ដាតរបស់គាត់ បបូរមាត់របស់គាត់ និងកាហ្វេ ក្លិនឈ្ងុយឈ្ងប់របស់គាត់។

ខ្ញុំចង់ផឹកក្បែរគេ ហើយឱ្យគេនៅជាមួយខ្ញុំរហូតដោយគ្មានអ្វីមករំខានពួកយើងប៉ុន្តែ….គ្រឺតណាស់…..

«មេធំមកដល់ហើយ» Clyde បានរអ៊ូនៅពេលឃើញខ្ញុំរត់ចូលទៅទីកន្លែងបញ្ចុះសព។ ការបើកបរពីជាយក្រុង Miniwa ទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យក្នុងទីក្រុង Clear-water មានរយៈពេលជិតសែសិបនាទីឯណោះ ខ្ញុំបានប្រឹងប្រែងអស់ពីសមត្ថភាពក្នុងការ«លឿន» ដូច្នេះហើយទើបខ្ញុំហត់ណាស់ មិនខ្ចីអើពើនឹងគាត់ទេ ពូកែណាស់ខាងឌឺកូនចៅ។

ដូចដែលខ្ញុំសង្ស័យ ចចកពណ៌ត្នោតលាយក្រហមបានខាំ Mel និងដោយសារ Mandenauer បានសម្លាប់និងដុតសត្វនេះចោលរួចហើយ ករណីនេះនឹងត្រូវបិទ ប្រសិនបើ Mel មិនបានស្លាប់ និងមិនប្តឹងពួកយើង។

កន្លែងបញ្ចុះសពមានពន្លឺភ្លើងអគ្គិសនីភ្លឺចាំង អ្នកទាំងអស់នៅឈរសង្រួមស្ងៀមនឹងមួយកន្លែងក្នុងភាពសោកស្តាយ Clyde ផ្អៀងលបទំពាស្ករនៅថ្គាម ជាអាការៈរាល់ពេលគាត់ស្មុគ។

ពួកគេនៅពីមុខសាលតម្កល់សព។ ពេលខ្ញុំដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ ទ្វារនៅពីក្រោយខ្ញុំក៏បើក គ្រូពេទ្យស្រីវ័យក្មេងម្នាក់ពាក់អាវពណ៌ស ទើបដើរចូលមកតាមខ្ញុំហើយនិយាយ៖

«ម៉ាដាមរកខ្ញុំមែនទេ?»

មេខ្ញុំដើរចូលមកដល់ដែរ Clyde សួរជំនួសខ្ញុំ៖

«ហេតុអ្វីជនរងគ្រោះ Mel Gerard ស្លាប់?»

«ខ្ញុំបានអនុវត្តតាមវេជ្ជបញ្ជាសម្រាប់ការចាក់ថ្នាំបង្ការជំងឺឆ្កែឆ្កួត Sir» ពេទ្យស្រីឆ្លើយ ពាក្យចុងក្រោយរបស់នាងបន្លឺខ្សោយណាស់ហាក់ស្រពោនខ្លាំងនឹងមរណភាពនេះ។

«ចាក់បានបន្តិច គាត់ចាប់ផ្តើមប្រកាច់ សម្ពាធឈាមឡើងខ្ពស់ ស្ទះបេះដូង បន្ទាត់ដង្ហើមរាបស្មើទាំងអស់ ក្នុងរយៈពេលប្រហែលប្រាំនាទី! យើងសង្គ្រោះមិនបាន!»

«អាលែកហ្ស៊ីទៅនឹងវ៉ាក់សាំង?»

«មិនដែលមានករណីបែបនេះទេ!» ពេទ្យគ្រវីក្បាលទាំងអាការៈល្វើយ។

លោកនាយ Clyde ទំពាស្ករកៅស៊ូលឿនជាងមុន ដោយអាការៈរិះគិតយ៉ាងវែង និងតឹងតែងចិត្ត មុនពេលគាត់ងក់ក្បាលព្រមឈប់សួរ៖

«អរគុណសម្រាប់ពេលវេលារបស់អ្នកគ្រូពេទ្យ»

វេជ្ជបណ្ឌិត Bozeman មកដល់ពីចម្ងាយទាំងដកដង្ហើមធំ នាំពួកយើងទៅកាន់សាលតម្កល់សព។

សាកសពអ្នករងគ្រោះសែនស្លេក។ លោកនាយ Clyde បានបញ្ចេញសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវ ហើយស្តោះការទំពារបស់គាត់ទៅលើធុងសម្រាម។

ខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើកោសល្យវិច័យច្រើនលើកដែរពីមុនមក បានឃើញសាកសពច្រើនណាស់ហើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដែលឃើញអ្វីដូចពេលនេះទេ។ ទឹកមុខរបស់លោក Mel គឺគួរឱ្យខ្លាច។ ច្រមុះរបស់គាត់រមួលដូចបាក់ បបូរមាត់ទាញត្រលប់រួញទៅក្នុង ធ្មេញទាំងអស់លៀនស្ញេញចេញមកក្រៅ។

ភ្នែកបើកក្រឡោត និងមានពណ៌លឿងនៅជុំវិញផ្នែកស។ ខណៈនេះ ខ្ញុំខំរកនឹកឡើងវិញថា តើមុនស្លាប់គេនេះមានភ្នែកលឿងស្រាប់មកទេ? ខ្ញុំចាំបានថាគាត់ប្រក្រតីទាំងអស់ពេលមកដល់កន្លែងប៉ូលិស។ សភាពចម្លែកមិនបានឈប់នៅត្រឹមមួយកំណាត់ក្បាលរបស់ Mel ទេ។ ក្រចកដៃ និងម្រាមជើងរបស់គាត់លូតវែងខុសពីធម្មជាតិ។ ពុកចង្កាស្រាប់តែលូតវែង និងក្រាស់ជាងអ្វីដែលបានឃើញមុនខ្ញុំចាកចេញកាលពីម្សិលមិញ។

«ប្រតិកម្មទៅនឹងជំងឺឆ្កែឆ្កួត?» ខ្ញុំបានសួរ។

លោកនាយ Clyde បានរអ៊ូរទាំឡើងភ្លាមថា៖

«ឬវ៉ាក់សាំងដឹង? »

«ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាគ្រូពេទ្យមិននិយាយរឿងនេះ? គាត់មិនមានសភាពដូចនេះទេ នៅមុនពេលចូលចាក់ថ្នាំ» ខ្ញុំបន្ថែម។

ដោយស្ងប់ស្ងៀម វេជ្ជបណ្ឌិត Bozeman នៅតែសម្លឹងសព។ មិនយូរទេ គាត់ងើបមុខឈប់មើលសព មើលមករកពួកយើង។

«ខ្ញុំបានទៅដល់ឃើញពេលគាត់ប្រកាច់ គឺពេលគាត់បានស្លាប់ ប៉ុន្តែសភាពមិនដូចពេលនេះទេ»

Clyde បានបញ្ចេញសំឡេងមិនអត់ធ្មត់៖

«លោកពេទ្យ ខ្ញុំត្រូវដឹងច្បាស់ថា អ្វីទៅដែលបានកើតឡើង មុនពេលខ្ញុំជួបប្រឈមជាមួយគ្រួសារអ្នកស្លាប់ម្តងទៀត»

«អឹម…..បាទ….» វេជ្ជបណ្ឌិត Bozeman ឆ្លើយមកដោយទីទើរ។

ថាចប់វេជ្ជបណ្ឌិត Bozeman នេះឈប់រវល់នឹងពួកយើង ហើយបែរទៅវាស់វែង កត់ត្រាអំពីសព។ ពេលគាត់ធ្វើរួច គាត់ងក់ក្បាលហាក់ដូចជាយល់ដើមហេតុ។

«ខ្ញុំមិនដែលឃើញសពប្រែប្រួលបែបនេះទេមួយជីវិតហើយ!» គាត់រអ៊ូ។

ខ្ញុំដៀងមើលទៅលោកនាយ Clyde គាត់កំពុងគិតអំពីរឿងមួយពាន់ភាគផ្សេង។

«សូម្បីជួរឆ្អឹងខ្នងក៏ត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរដែរ!»

ពួកយើងស្ទុះចូលទៅពេលឮដូច្នេះ។

វេជ្ជបណ្ឌិតបន្ត៖

«វារមួលដូចជាវា…ត្រូវគេមួល» សំឡេងរបស់ Bozeman បន្លឺឡើងអាក់ៗ គាត់ហាក់ដូចជាកំពុងស្វែងរកពាក្យមួយ ឱ្យសមនឹងស្ថានភាពអ្នកស្លាប់ដែលឈឺចាប់ពើបប្រទះរហូតផុតសង្ខារ ប៉ុន្តែរកមិនឃើញ។

«អីទៅ?» លោកនាយClyde បានខ្ទាស់សង្កត់សួរ។

«ការផ្លាស់ប្តូរ ផ្កាប់ផ្ងារ ផ្លាស់ទីតាំងដើមនៃឆ្អឹង»

ខ្ញុំក្រពាត់ដៃងាកមុខចេញ ព្រោះស្តាប់ទៅមិនសូវល្អ មិនសូវជាស្រួលចិត្តប៉ុន្មានទេ។

«ផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងម៉េច?» Clyde ខាំអ្នកកោសល្យវិច្ច័យមិនលែងតែម្តង។

«ខ្ញុំមិនដឹងនៅឡើយទេប៉ូលិស! មើលចុះ មិនដែលឃើញទេ មានសក់ដុះចេញពីខ្នងរបស់គាត់ដែរ»។

«ព្រះ!»

ខ្ញុំលាន់មាត់ព្រោះក្រោយខ្នងសព ដែលវេជ្ជបណ្ឌិតលាត់បង្ហាញពិតជាមិនខុសអ្វីពីសត្វដុះរោមក្រាស់ទេ។

«ឆ្កួតយកស្អី?» លោកនាយខ្ញុំជេរប្រទេចនឹងរូបភាពគួរឱ្យញញើតនេះ។

«ខ្ញុំត្រូវធ្វើតេស្តបន្ថែមទៀតសិនទើបឆ្លើយបាន» វេជ្ជបណ្ឌិត Bozeman តបដោយបន្តសម្លឹងមើលសពជាមួយទឹកមុខស្លេក។

មិនតែប៉ុននោះគាត់បន្ថែមថា ប្រហែលជាត្រូវផ្ញើសំណាកមួយចំនួនចេញដើម្បីមើល DNA។

ខ្ញុំឃើញលោកនាយកញ្ឆក់របាយការណ៍ដែលពេទ្យហុចមក ហើយចាកចេញ ខ្ញុំក៏រត់តាមគាត់សួរ៖

«ពិសចចក?»

គាត់ចាប់ផ្តើមឈប់ដើរ ហើយព្រេចភ្នែកសម្លឹងមកខ្ញុំ។

«ស្មានថាខ្ញុំដឹងជេស៊ី?»

សម្រាប់ខ្ញុំ គឺមើលឃើញថា លោកនាយ Clyde បានរងសម្ពាធយ៉ាងខ្លាំង។ គាត់ងាកទៅជញ្ជាំងហើយក្អួតចង្អោរ។ គាត់មិនដែលបែបនេះសោះពីមុនមក។

«Clyde?» ខ្ញុំបានព្យាយាមប៉ះដៃគាត់បន្ធូរភាពតឹងតែង តែគាត់បានលោតចេញគេចពីខ្ញុំហាក់ភ្ញាក់ និងមានអារម្មណ៍មិនរឹងមាំ។ កន្លងទៅទោះបីគាត់ប៉ិនឌឺ តែគ្រប់គ្នាទុកលោកនាយ Clyde ជាមេប៉ូលិសដ៏ល្អម្នាក់។ វាប្រហែលជាសភាពរបស់សព រំខានចិត្តគាត់ខ្លាំងជាងពេលណាៗ។

«កត់គ្រប់យ៉ាង!»

គាត់បញ្ជាង៉ុលទាំងទទួលយកដបទឹកពីដៃខ្ញុំ ហើយរត់ចេញទៅឆ្ងាយយ៉ាងលឿនកប់បាត់ក្នុងរុក្ខជាតិ។

ខ្ញុំបានទាញសៀវភៅមកកត់ត្រា និងហៅចេញតាមទូរសព្ទដៃរបស់ខ្ញុំដែរ ប៉ុន្តែគ្មានសេវាទេ។ ពេលខ្លះនៅក្នុងអគារអាក្រក់ជាងនៅក្នុងព្រៃ។ ខ្ញុំបានរកឃើញទូរសព្ទបង់ប្រាក់នៅក្បែរប្រមាណ១២ម៉ែត្រ ខ្ញុំរត់ទៅទីនោះ រួចស៊កលុយ ចុចទៅ CDC សុំជួបអ្នកចាប់ចចក ឈ្មោះ Mandenauer។

ស្រាប់តែអ្នកទទួលភ្ញៀវតបវិញថា គ្មានអ្នកណាមានឈ្មោះនេះទេនៅ CDC។

ខ្ញុំគ្មានជម្រើសក្រៅពីធ្វើដំណើរទៅ office នៅមីនីវ៉ាវិញ។ ជិតដល់ម៉ោងអាហារល្ងាចទៀតហើយ ខ្ញុំអត់មានអីក្នុងពោះ ក្រៅពីស៊ិចនិងកាហ្វេទេ។

ខ្ញុំបានបើករថយន្តល្បាតរបស់ខ្ញុំក្នុងទិសដៅផ្ទុយពីរថយន្តផ្សេងៗទៀតទាំងអស់។ កៅអីខាងក្រោយរបស់រថយន្តទេសចរជាច្រើន សប្បាយគ្មានដឹងអីទេ ពោរពេញដោយក្មេងៗនៅបាំងខាងក្រោយ។

ភាគច្រើនគឺពីថ្ងៃសៅរ៍ដល់ថ្ងៃអាទិត្យ គ្មាននរណាម្នាក់ព្រមបោះបង់មួយថ្ងៃចោលមិនទៅលេងព្រៃទេ ហត់ណាស់….ខ្ញុំមិនអាចដឹងថាមានអ្វីកើតឡើងបន្តនោះទេ។

អាថ៌កំបាំងមិត្តប្រុសរបស់ខ្ញុំ

មកដល់ការិយាល័យប៉ូលិស បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានស្កេនកាតហើយចាក់សោកាំភ្លើងទុកក្នុង Locker ខ្ញុំបានរកឃើញហ្សេដា។ គាត់នៅក្នុងបន្ទប់សម្រាក ដែលមានកាហ្វេមួយពែងនិងបារីមួយដើម នំសាំងវិចសាច់គោអាំង ទំហំប៉ុនមួយឱបនៅកណ្តាលតុទៀត។

ខ្ញុំស្បថថា តែងឃើញនាងញ៉ាំសាច់ក្រហមគ្រប់ពេល។ ភាពរឹងមាំនិងធន់ទ្រាំអត់ងងុយបានយូរសូម្បីពេលសម្រាកក៏អង្គុយសំកុក គឺជាអាថ៌កំបាំងដែលមិនចេះរីងស្ងួតរបស់ហ្សេដា។ ខ្ញុំធ្លាប់បានឮចាស់ៗនិយាយរឿងចម្លែកនៃអ្នកដែលបានជក់បារីពេញមួយជីវិត ហើយរស់នៅបានអាយុវែងរហូតដល់មួយរយបួនឆ្នាំ ផ្ទុយពីរឿងអ្នកចូលចិត្តអាហារសុខភាព ដែលក្រោករត់ហាត់ប្រាណប្រចាំ រស់បានតែ៥០ឆ្នាំ។

គិតថាគាត់កំពុងតែរីករាយជាមួយខ្លួនឯង ខ្ញុំបានដើរហួសស្រាប់តែ….

«កូនស្រីទៅណា?»

នាងសួរដោយមិនបានសូម្បីតែងាកមកខ្ញុំ។ ស្ត្រីម្នាក់នេះមានត្រចៀកវៃដូចសត្វប្រចៀវ។

«ឃើញលោកនាយ Clyde ដែរទេ? ខ្ញុំចង់រាយការណ៍រឿងចម្លែកនៅ CDC និងអ្នកចាប់ចចកម្នាក់នោះ!»

«អង្គុយ»

មីងហ្សេដាបញ្ជាខ្ញុំខ្លី ដោយចង្អុលទៅកៅអីនៅខាងស្តាំនាង។ ដោយក្រឡេកមើលបារីដែលកំពុងឆេះ ខ្ញុំសួរឡើង៖

«ពិបាកចិត្ត?»

«ចង់បានដែរ?!»

ខ្ញុំគ្រវីក្បាល។ ហ្សេដាបានចង្អុលទៅនំសាំងវិច ខ្ញុំហែកពាក់កណ្តាលមកទំពាកុំឱ្យគាត់ស្មុគចិត្តពេក។ ពេលខ្ញុំកំពុងធុំក្លិនសាច់គោនិងជាតិឈ្ងុយនៃនំប៉័ង ខ្ញុំនឹកដល់កាហ្វេដែលឆ្ងាញ់ជាងគេក្នុងលោកកាលពីក្រោកមក។

ប្រុសស្អាតអាចជំនួសអាហារពេលព្រឹកបាន អ៊ីចឹងបានអ្នកមានសង្សារគេស្គមៗ?

ខ្ញុំគិតម្នាក់ឯង….ភ្លាមនោះ ទឹកមុខស្រងូតរបស់ហ្សេដា ខ្ញុំនឹកឃើញសត្វចចកក្នុងព្រៃ។

ជាមួយនឹងការដកដង្ហើមធំ ខ្ញុំពិតជាលេបមិនចូលទៀតមែនពេលនឹកដល់សាកសព…..ខ្ញុំគ្រវីក្បាលដាក់នំចុះ ហើយនិយាយ….

«ទើបបែកពីលោកនាយនៅកន្លែងកោសល្យវិច័យ….គ្រប់យ៉ាងពិបាកភ្នែកណាស់មីង!»

ហ្សេដាលើកបារីរបស់នាងមកបឺតវែង ខ្ញុំធ្វើមុខឆ្ងល់អស់សំណើច ដែលនាងតែងតែធ្វើរបៀបដដែលនេះពេលតឹងតែង។ ឃើញមុខខ្ញុំហ្សេដាបានផ្លុំផ្សែងមកចំៗ។

ខ្ញុំបានគ្រវីក្បាលនិងវាយផាត់….គាត់តែងដឹងហើយថាខ្ញុំស្អប់ផ្សែងអស់នេះ។

គាត់ផ្តើមត្អូញ៖

«ខ្ញុំធ្វើឱ្យបាត់ភស្តុតាងរបាយការណ៍គ្រូហាត់ការឡាសុនខារ៉ែន»

«កុំបាច់ពិបាកចិត្តយូរដល់ពេលនេះ!» ខ្ញុំលួងលោមហើយផ្អែកខ្នងធ្មេចបន្តិច។

«ដោយសារខ្ញុំទទួលបន្ទុកបន្ទប់ភស្តុតាងនោះ នេះជាការភ្លាត់ដ៏អាម៉ាស់មួយ ធ្វើឱ្យខ្ញុំតូចចិត្ត»។

«មានតម្រុយថា វត្ថុតាងអាចនៅក្នុងដៃអ្នកណា? ហ៊ានចូលយកដល់កន្លែងប៉ូលិស ឬមួយរនុកក្នុង?»

«បើខ្ញុំដឹង នោះវាមិនបាត់ទេកូន»

នឹកឃើញរឿងលោកនាយឡូឡាពេលបាត់របាយការណ៍ទាំងនោះ ខ្ញុំនឹកឃើញដល់រឿងអ្នកចាប់ចចកដែលគ្មានប្រវតិ្តនៅ CDC….

«ទេមីង! ខ្ញុំទៅហើយ ត្រូវរកលោកនាយ Clyde»

ខ្ញុំប្រុងក្រោកតែហ្សេដាចាប់ដៃខ្ញុំឱ្យនៅសិន នៅជាមួយគាត់។ អ្វីមួយខ្សោយចម្លែកនៅក្នុងសូរសំឡេងរបស់ គាត់ដែលបន្លឺមកសួរខ្ញុំ….៖

«Clyde កំពុងនៅសាលារៀនជួបនិយាយជាមួយឈ្មោះតូនី ត្រូវជាមួយប៉ារបស់ Mel ! គាត់ត្រូវតែប្រាប់ Tony នូវអ្វីដែលបានកើតឡើងព្រោះភរិយាគាត់នាង Cherry មានភាពរញ៉េរញ៉ៃ ខឹងស្អប់រករឿងពួកយើងរឿងចាក់ថ្នាំបង្ការលើប្តីគាត់»

«អូ» ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវនិយាយអ្វីទៀតទេពេលឮអ៊ីចឹង មានតែថយមកអង្គុយវិញ ភ្លាមៗនេះ ខ្ញុំបានត្រិះរិះពីចំនួនប្រជាពលរដ្ឋដែលមានកាំភ្លើងក្នុងផ្ទះ ការសង្ស័យមិនទុកចិត្តប៉ូលិស និងការចចេសពង្រីកដីរានព្រៃឈើធ្វើចម្ការ ឬចូលលេងក្នុងពេលវិស្សមកាល។

«ហ៊ឹម» បានត្រឹមដង្ហើមធំ។

«កុំពិបាកចិត្តកូស្រី ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងនឹងឈ្នះពួកចចកអស់នោះ!»

ខ្ញុំមិនប្រាកដថាត្រូវសើច ឬយំនោះទេពេលឮសម្តីលួងនេះ។

«តស់ និយាយរឿងប្រុសស្អាតវិញ!»

ហ្សេដាថាមក ថែមទាំងត្បៀតបារីមួយដើមថ្មីនិងដុតបឺតយកផ្សែងដំបូងពីវា។ គាត់បន្លាយពេលដោយបឺតវាម្តងហើយម្តងទៀតយ៉ាងជ្រៅចូលសួត រួចទុកឱ្យផ្សែងហុយចេញដោយការដកដង្ហើមធំខណៈខ្ញុំកំពុងសង្ស័យលើពាក្យថា«ប្រុសស្អាត»។

ដោយសារតែភាពខុសគ្នានៃអាយុរបស់យើង នាងនិងខ្ញុំមិនសូវនិយាយគ្នាស្និទ្ធនឹងរឿងផ្ទាល់ខ្លួនអីទេ ទោះយើងទាំងពីរត្រូវគ្នាជាយូរមកហើយ។ ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តខ្ញុំ គាត់តែងជាមិត្តល្អបំផុតដែលខ្ញុំធ្លាប់នៅទីនេះ ហើយខ្ញុំស្រឡាញ់បេះដូងគាត់។

«ឯងប្រាប់ម៉ាក់មក ពីប្រុសម្នាក់នោះ?»

«ប្រុសអី?» ចិត្តខ្ញុំលោតកញ្ជ្រោល។

«កុំជេរខ្ញុំអីកូនល្អ! Will Cadotte តើគេល្អដូចកូនទេ?»

ខ្ញុំអ៊ីអឺ…..ហើយតបដាច់ៗ៖

«មីងឃើញគាត់នៅពេលណា? ហើយ…..ដឹងដោយរបៀបណា…..?»

«ខ្ញុំមានប្រភពរបស់ខ្ញុំ»

ខ្ញុំធ្វើមុខស្មើមិនដឹងគួរប្រាប់ពីណាទៅណា។

ចិត្តខ្ញុំមិនចង់នឹកដល់ការរួមសង្វាស់ ផ្អែមល្ហែមពេញមួយយប់តដល់ព្រឹកហ្នឹងទេ ខ្លាចគេសម្គាល់ឃើញលើទឹកមុខ ពិសេសមនុស្សដែលមានពិសោធដូចមីងហ្សេដា តែខ្ញុំនៅតែនឹកឃើញបណ្តាសម្តីនិងកាយវិការល្អៗរបស់ Will។

គ្មានការសង្ស័យទេ រឿងប្រភពជាមួយហ្សេដា។ ស្ត្រីម្នាក់នេះសឹងបានដឹងអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងក្រុងមីនីវ៉ា។ ពិតជាគួរឱ្យភ័យខ្លាចដែរ។ ជាញឹកញាប់បណ្តាញគាត់មានប្រយោជន៍ណាស់សម្រាប់ការងារប៉ូលិសយើង តែរឿងឯកជនរបស់ខ្ញុំ…..ហ៊ឹម…..លុះត្រាតែគាត់ជាខ្ញុំ ទើបអាចមានលទ្ធភាពដឹងគ្រប់យ៉ាងបាន។

ខ្ញុំបានបង្រួមភ្នែករបស់ខ្ញុំដោយបារម្ភហើយដាច់ចិត្តសួរគាត់៖

«មីងមិនបានប្រាប់ លោកនាយ Clyde ទេមែនទេ?»

«គាត់រវល់និងឈឺក្បាលគ្រប់គ្រាន់ហើយនៅពេលនេះ! ទោះយ៉ាងណាគាត់គិតថា អ្នកជាកូនស្រីរបស់គាត់ បុរសនោះអាចនឹងសម្លាប់ Will Cadotte ដើម្បីការពារឯងណ៎ាកូន!»

«ល្អណាស់» ខ្ញុំរអ៊ូរទាំ ខណៈរឿងឯកជនរបស់ខ្ញុំក្លាយជាចំណោទធំបែបនេះនៅបុស្តិ៍ប៉ូលិស។

ប៉ុន្តែខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ ការសង្កេតរបស់ហ្សេដាអំពីអារម្មណ៍របស់លោកនាយ Clyde ចំពោះខ្ញុំ។ «Clyde ពិតជាគិតពីខ្ញុំដូចកូនស្រីគាត់មែនទេ?» ហាក់ដូចជាឮសេចក្ដីសង្ឃឹមមួយក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំ។

ខ្ញុំមិនដែលមានឪពុកទេ តែពេលនេះខ្ញុំកំពុងមានស្នេហាជាមួយប្រុសម្នាក់ ចម្លែកតែផ្អែមល្ហែម។ ខ្ញុំមិនត្រូវការពុកមករារាំងរឿងលើគ្រែរបស់ខ្ញុំឡើយ។ ខណៈនោះហ្សេដាក៏ហាក់សញ្ជឹងគិតដែរ។

«មិនសប្បាយចិត្តទេកូន?»

«អូ គឺ…..» ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវនិយាយអ្វីទៀតទេដើម្បីជាលេស។

«និយាយត្រង់មក!» គាត់តឿនដោយមិនងាកមុខមើលខ្ញុំ។

ហ្សេដាធ្លាប់ប្រាប់ខ្ញុំម្តងថា ប្តីគាត់បានស្លាប់ហើយទើប នាងមកធ្វើការនៅមីនីវ៉ា ព្រោះនាងគ្មានកន្លែងណាផ្សេងសម្រាប់ទៅ។ គាត់ចូលចិត្តដើមឈើនិងភាពស្ងប់ស្ងាត់ សេពគប់តែជាមួយស្រានិងបារី។ ជាជីវិតដែលការបង្ហាញភាពសោកសៅណាស់។

«តើកូនចង់ប្រាប់ mommy ជាទីស្រឡាញ់អំពីបុរសនោះខ្លះទេ?» គាត់ថាមកថែមទៀត។

«អឺ គ្មានអ្វីទេ!» ខ្ញុំចាប់ផ្តើមញើស

ហ្សេដាឱនមកកៀកហើយខ្សឹបសួរខ្ញុំចំៗ៖

«Mommy សង្ឃឹមថា កូនមិនបានយល់ច្រឡំថា ការរួមភេទជាស្នេហាពិតទេមែនទេ?»

«តើខ្ញុំមើលទៅ…..ល្ងង់មែនទេ?» ខ្ញុំឆ្លើយគេចៗ។

«អត់ទេ! ខ្ញុំគ្រាន់តែមិនចង់ឱ្យកូនឈឺចាប់ ជេស៊ី!»

«ហេតុ…..ហេតុអី?»

«ទំនាក់ទំនងខុសសាសន៍ មិនដែលដំណើរការល្អទេ»

ខ្ញុំដឹងថា ហ្សេដាមិនសូវយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះជនជាតិផ្សេង ពិសេសអ្នកមានសម្បុរត្នោតៗដូចជា WILLទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដែលរំពឹងទុកមុនថា មីងនេះនឹងនិយាយស្តីបន្ទោសរើសអើងម្ល៉ឹងដែរ។

ខ្ញុំធ្វើមុខស្មើ បញ្ជាក់ថាមិនស្របនឹងការវាយតម្លៃរបស់គាត់។ ស្រាប់តែគាត់បង្ហើប៖

«មានម្តង ខ្ញុំបានចេញទៅក្រៅ លង់ជាមួយបុរសដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់» ភ្នែករបស់គាត់រំលេចការស្រមៃក្រៀមក្រំហើយពោលបន្ត៖

«ពីដំបូងៗ គ្រប់យ៉ាងល្អប្រសើរណាស់! ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មានទេ គេពិតជាគិតថា ខ្ញុំគួរដឹងគុណគេដែលមកយកខ្ញុំ!»

នាងដកដង្ហើមធំ និយាយបន្ត៖

«ចំណែកស្រីស៊ិចស៊ីផ្សេងៗទៀតក៏វង្វេងនឹងគេដែរ ទុកគេដូចអស្ចារ្យ ចំណែកខ្ញុំនេះមិនស្មើ! ពួកនាងបានមកញ៉ែគេនៅចំពោះមុខខ្ញុំ ធ្វើដូចជាគ្មានខ្ញុំមិននៅទីនោះ»

ខ្ញុំព្រេចភ្នែកទទួលអារម្មណ៍ដឹងពីការប្រមាថនេះ។ យើងមិនស្អាតដូចខាងប្រុស ក៏មិនគួរឱ្យពួកប្រុសៗបានចិត្តថ្នាក់នេះដែរ។ ស្រីៗអស់នោះសូម្បីស្តាប់ក៏ខ្ញុំមួម៉ៅ។

«កូនអើយ Will Cadotte ជា Hot boy ហើយ Jessie ឯងវិញ…» ហ្សេដាបញ្ឈប់ការនិយាយកណ្តាលឃ្លាត្រឹមណេះ ហើយលើកស្មាមួយ រួចបន្ទាបវាចុះមកវិញ។ ខ្ញុំបាក់ទឹកចិត្ត…..មានអារម្មណ៍ថាអាណិតខ្លួនឯង…..

«ខ្ញុំដឹងហ្សេ! ខ្ញុំនឹងមានបញ្ហាពេលគិតពីគេជ្រៅ…..ខ្ញុំកំពុងព្យាយាមកាត់ចិត្ត!»

ហ្សេដាសម្លឹងខ្ញុំហើយអង្អែលស្មា។ ខ្ញុំបានគិតដូចគាត់ដែរ នេះបើគាត់មិនស្និទ្ធឬបារម្ភ គាត់មិននិយាយទេ។ ប៉ុន្តែកាលណាខ្ញុំគិតពី Will Cadotte កាន់តែច្រើនឡើង ខ្ញុំចង់តែភ្លេចពីសម្តីនៃខួរក្បាល។ ហើយខ្ញុំមិនសូវខ្វល់ពីអ្វីដែលមនុស្សដទៃគិតអំពីស្នេហាខ្ញុំនឹងគេនោះទេ។

«Jessie យើងមានបញ្ហានៅក្នុងព្រៃ»

ប៉ូលិសស្រីម្នាក់រត់មកនាំដំណឹងដល់ខ្ញុំ។

«មានបញ្ហាអ្វី?» ខ្ញុំបានសួរ

«អឺ…អឺ…» នាងគ្រវីដៃចង្អុលត្រលប់ទៅមជ្ឈមណ្ឌលបញ្ជាដែលហៅនាងឱ្យមកប្រាប់ខ្ញុំ។

«យើងចាប់ខ្លួនមនុស្សបានបួននាក់ក្រោយ ការប៉ះជំពើបបាញ់បោះមួយ មានឆ្កែងាប់ពីរក្បាល!»

ខ្ញុំនឹកដល់តាចាប់ចចក Mandenauer ដែលពូកែតែខាងផ្ទុះអាវុធ ការបរបាញ់ទោះគ្មានន័យយ៉ាងណាក៏ដោយ។

ខ្ញុំរអ៊ូដាក់ហ្សេដាទាំងក្រោកឡើងផង៖

«វិនាសកម្មនឹងបង្កលើសត្វតរៀងក្រោយពីព្រៃត្រូវបានគ្របដណ្ដប់គ្រប់គ្រងដោយមនុស្សល្ងង់ដែលអាងកាំភ្លើង!»

រត់មកឡាន ខ្ញុំក៏មិនអាចខលជួប Will Cadotte ដែរ។ ខ្ញុំបានទូរសព្ទទៅគេប្រាប់ថា ខ្ញុំមិនបានទៅផ្ទះនៅឡើយ ប៉ុន្តែខលមិនចូល ដូច្នេះខ្ញុំបានបន្សល់ទុកសារសុំទោសខ្លី។ ខ្ញុំសង្ស័យថា គេនៅចាំនៅកន្លែងខ្ញុំនៅឡើយ ហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍អាក្រក់ដែលខ្ញុំទុកឱ្យគេនៅអង្គុយចាំខ្ញុំ។

ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចចាកចោលការងារបានទេ។ គេឆ្លាតណាស់ គេដឹងពីកន្លែងដែលត្រូវរកខ្ញុំឃើញ។

រឿង៖ ស្វាមីចចក ភាគទី៨ (១៨+)

Bo Bo — Tue, 02 Aug 2022 13:00:00 +0000

ពួកគេត្រូវខាំហើយមិនចង់ចាក់ថ្នាំ….រឿងមិនចេះចប់!

«ជេស៊ី»

សំឡេងហៅរបស់អ្នកចាប់ចចក តា Mandenauer ពេលនេះ មានអ្វីមួយញាប់ញ័រ។ ខ្ញុំរត់ទៅទីនោះ ក្រៅកន្លែងប៉ូលិសកំពុងព័ទ្ធ សម្លឹងមើលទិសដៅគួរឱ្យស្លុត! ពិតមែនឆ្កែចចកខ្មៅដ៏ធំ កំពុងសម្លឹងមើលមកខ្ញុំ។

មនុស្សផ្អើលឆោឡោ រត់ថយក្រោយ…..អ្នកក្លាហានខ្លះព្យាយាមចូលទៅរកវា តែចចកត្រោសកម្រើកខ្លួនរត់លឿនដូចស្រមោលខ្មោចបាត់ក្នុងគុម្ពោតជាយព្រៃនៃទីក្រុងចំណាស់ដ៏បែតងរបស់យើង។

សំឡេងតាចាប់ចចកសួរមកស្រាលៗញ័រៗ៖

«វាមើលជេស៊ីឯង!»

ខ្ញុំចាកចេញពីគាត់ មិនទុកចម្លើយទេ។ ក្រៅពីចង់រត់តាមចចកនោះ ចិត្តខ្ញុំមួយផ្នែកបានទទូចថា ប្តីប្រពន្ធខាងក្នុង ត្រូវការបង្ខំឱ្យវ៉ាក់សាំង កាន់តែឆាប់កាន់តែល្អ។

«ត្រូវប្រាកដថា ពីរនាក់ខាងក្នុងមិនអាចចេញទៅណាទេ! ផ្ទះគាត់ក្តី បើគ្មានបណ្ណវ៉ាក់សាំង!»

ខ្ញុំស្រែកដាក់ប៉ូលិសមូលដ្ឋាន។ ពួកគេងក់ក្បាល ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែមានការសង្ស័យនៅតែបារម្ភ។ រឿងបង្ហូរឈាមនៅសាលាបឋម មិនអាចរលុបបានងាយទេពីភាពតក់ស្លុតរបស់ខ្ញុំ។

នេះនៅតែជាអាមេរិក មនុស្សបន្ទោសប៉ូលិស ហើយមិនធ្វើតាមប៉ូលិសទេ។

តា Mandenauer រត់មកតាមទៀតមានកាន់កាំភ្លើងរបស់គាត់។ គាត់ក្រឡេកមើលហ្វូងមនុស្ស រួចស្រែក៖

«ជេស៊ី វាមិនទៅណាឆ្ងាយពីម្តុំនេះទេ!»

គាត់នឹងខ្ញុំមកដល់ជាយព្រៃប្របមាត់បឹង និងចុងជ្រោយមួយ។ ស្រមោលព្រៃស្រអាប់ងងឹត បានរីករាលដាលចូលមកក្នុងទីធ្លាខាងក្រោយភូមិនេះ ដូចជាព្រៃឈើធំមួយ។ ដោយមេឃយប់នេះកង្វះពន្លឺព្រះចន្ទ គម្របសាខានៃបណ្តាមែកឈើដ៏ចាស់ៗឆ្នាំ បានរួមចំណែកផ្តល់ភាពងងឹតទាំងស្រុងលើភូមិនេះ។

ពួកយើងចុចពិលបំបែកភាពងងឹត ហើយសសុលចូលទៅក្នុងព្រៃ។ ពិតជាមានដាន….ចចក។ ក្រញាំធំនិងខ្លួនវាធ្ងន់ វាជាន់រាបស្មៅនិងស្លឹក បន្សល់ទុកជាដាន។

មែកឈើមួយសល់ឈាម។ តានោះឱនហិតហើយងក់ក្បាលបញ្ជាក់ បង្ហាញឱ្យឃើញថាសមហេតុផលណាស់ សត្វចចកដែលបានខាំប្តីប្រពន្ធនោះ ច្បាស់ជាត្រូវបានកាត់របួសពេលវាកម្រោលលោតកម្ទេចដោយកញ្ចក់បង្អួចហើយ ពេលរត់មកទីនេះ វាស្រក់ឈាម។

យើងខ្ញុំប្រាថ្នាចង់បានដើមឈើដ៏ស្រស់ស្អាតមួយ គ្មានសត្វល្អិត ល្មូន និងមានសុវត្ថិភាពសម្រាប់ឃ្លាំបាញ់ចចកឆ្កួត។ ភ្លាមនោះមិនទាន់ជម្រកការពារខ្លួននៅឡើយ តានោះឈប់ជើង ហើយរំពៃជុំវិញជារង្វង់។ កាំភ្លើងគាត់ត្រៀមស្រេច តែខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគាត់បាញ់ទេ។ ខ្ញុំមិនមាត់ តែបានបន្ទាបដៃរបស់ខ្ញុំធ្វើកាយវិការសួរ គាត់គ្រវីម្រាមដៃវែងទៅឆ្វេង បន្ទាប់មកស្ដាំបង្ហាញថា មុខគាត់មានផ្លូវបំបែកមួយ អាចគ្រោះថ្នាក់ពេលយើងសម្រេចចិត្តថា ទៅស្តាំឬឆ្វេង។

នៅទីបញ្ចប់ ខ្ញុំបានលើកចង្អុលថានឹងទៅខាងស្តាំ ហើយតា Mandenauer ងក់ក្បាល គាត់រត់ ទៅខាងឆ្វេង។ តាមរយៈភាសាកាយវិការចុងក្រោយ គាត់បានធ្វើចលនាកន្ត្រាក់បំពង់កដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច បញ្ជាក់ឱ្យខ្ញុំយល់ថា ពួកយើងនឹងជួបគ្នាក្នុងពេលមួយម៉ោងទៀត ប្រសិនបើយើងណាម្នាក់ បានប្រទះសត្វឆ្កែចចករុករានភូមិនោះ គួរតែបាញ់វាភ្លាមព្រោះវាធ្លាប់ទៅភូមិ វានឹងបកទៅវិញទៀតតាមសន្តានសត្វ។ ពេលនោះបើម្នាក់ឮសំឡេងបាញ់ហើយ អាចមកតាមសំឡេងស្វែងរកគ្នា។

ខ្ញុំបានប្រើអំពូលភ្លើងតូចមួយ ត្បៀតទុកក្នុងប្រអប់ស្រោមដៃ ចំណែក Mandenauer មានពិលធំមួយ។ វាអាចផ្អើលសត្វបាន វាភ្លឺហួសពេក។

ខ្ញុំបានដើរព្រៃចេញពីគាត់ ទាំងមានអារម្មណ៍មិនស្រួល ផ្ចង់ និងព្យាយាមបំភ្លេចគ្រប់យ៉ាង។ មែកឈើមួយបានបាក់ប្រស់ពីក្រោយខ្ញុំ….ខ្ញុំបង្វិលជើងមួយជុំយ៉ាងរហ័សបំផុត។

គ្មានអ្វីសោះ…អត់ឃើញមានអីទាំងអស់….

«បើបន្ត អូនអាចស្លាប់!»

Will បានប្រាប់ខ្ញុំបែបនេះ។ ហេតុអ្វីដល់ពេលនេះ ខ្ញុំស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ភ័យចំពោះសេចក្តីស្លាប់។ ភ្នែកខ្ញុំរេរំពៃទៅលើព្រៃគ្រប់ទិដ្ឋភាពព្រៃ។ ស្រមោលមួយ បោលកាត់រវាងដើមឈើពីរ ដែលមានទំហំធំជាងមនុស្សពីរឱបផង។ ជាចចក? ខ្ញុំងក់ក្បាលខ្លាចថាស្រមៃ ដោយបិទភ្នែកហើយបើកឡើងវិញ…..គ្មានអ្វីនៅទីនោះទេ។

ខ្ញុំកំពុងបណ្តោយឱ្យការស្រមើស្រមៃរបស់ខ្ញុំរត់មកជាមួយខ្ញុំ «Jessie បងបារម្ភពីអូន!» «ខ្ញុំអាចមើលថែខ្លួនឯងបាន» ហើយខ្ញុំគ្មានអ្នកណាត្រូវស្តីបន្ទោសក្រៅពីខ្លួនខ្ញុំទេ ប្រសិនបើខ្ញុំវង្វេងនឹងរឿងនិទានរបស់ Will ខ្លាំងពេក ខ្ញុំនឹងស្រមៃឃើញដ៏អាក្រក់មួយក្បាលគ្រប់ពេលវេលា។

គ្រវីក្បាលខ្ញុំខ្លួនឯង បំបាត់អារម្មណ៍ស្រមៃ ហើយក្តាប់កាន់កាំភ្លើងយ៉ាងតឹងឈានបន្តដំណើរទៅមុខ។

ស្រមោលមួយបានរលាស់យ៉ាងស្រាលម្ដងទៀតនៅជ្រុងភ្នែករបស់ខ្ញុំ ក្បែរគុម្ពឈើងងឹត ខណៈដែលខ្យល់ក៏បក់ឡើងមកមួយវឹង ធ្វើឱ្យព្រៃនោះបញ្ចេញក្លិនពិតរបស់វា ជាក្លិនដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់កាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុន ស្លឹកឈើ ខ្យល់ ព្រៃហើយនឹងលើស្បែកបរុសសង្ហាម្នាក់…..

ប្រឹបៗ…..ពីចម្ងាយ…..សូរបោល….លើផ្លូវលំ ជាន់ស្លឹកក្រៀម….មិនមែនមនុស្សទេ ជាដានជើងបំបោលនៃ…..ចចក។ សក់នៅខាងក្រោយកញ្ចឹងករបស់ខ្ញុំបះ…..ដៃខ្ញុំញ័រ។

ឆ្កែចចកមួយលូឡើងគ្រលួច…..ព្រឺ…..ជាលើកដំបូងដែលមានសំឡេងលូ។ សូរនេះលាន់ពីឆ្វេង ឡងផ្លាតទៅរកទិសដែលតា Mandenauer ឈានទៅមុននេះ។

ខ្ញុំមិនដឹងថាហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំចាប់ផ្តើមរត់ហើយ…..អ្វីមួយដានទាក់ជើងខ្ញុំដួលផ្កាប់មុខ…..ប្រសិនដៃទាំងពីរមិនឱបអាវុធវែង មុខខ្ញុំខ្ទេចហើយ….

ប្រសិនបើឆ្កែចចកពិតជាបានមកតាមខ្ញុំមែន ឥឡូវនេះជាពេលវេលាដ៏ល្អឥតខ្ចោះដើម្បីបញ្ចប់ខ្ញុំបាន។ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំដេកនៅទីនោះ រហូតដល់ការឈឺចាប់បានធូរស្រាលបន្តិចវិញ ល្មមឱ្យខ្ញុំចាប់ដកដង្ហើមស្រួលនិងក្រោកឡើងមកវិញ ដើរតាមស្នូរគ្រាប់កាំភ្លើងនោះ។

ខ្ញុំបានធុំក្លិនភ្លើង មុនពេលឃើញអណ្តាតភ្លើង។ ជាមួយនឹងជង្គង់ដ៏ឈឺរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំដើរដោយភ្លេចខ្លួនថា មនុស្សដូចតា Mandenauer អាចដុតភ្លើងឆេះព្រៃទាំងមូលបានរាល់ពេលគាត់ចេញធ្វើការ ដូចពេលដែលគាត់សម្រុកមកគោះទ្វារផ្ទះខ្ញុំ ពេលកំពុងស្នេហាជាមួយ Will អ៊ីចឹងដែរ។ ក្លិនឈ្ងៀមនេះធំឡើងៗរហូតខ្ញុំឃើញខ្នងគាត់ក្បែរភ្នក់ភ្លើង…..

«ពូឯងធ្វើអ្វី?»

គាត់មិនបានខ្វល់រវល់ងាកមកមើលមកខ្ញុំទេ ដោយបន្តសម្លឹងមើលទៅក្នុងអណ្ដាតភ្លើងនៃភ្នក់ដែលបានបំពក់នៅកណ្តាលព្រៃជ្រៅ ត្រជាក់និងស្ងាត់ជ្រងំគួរឱ្យខ្លាច។ ខ្ញុំឱនទៅ ហើយព្យាយាមសួរទៀត៖

«ធុំតែក្លិនរងើកហ្នឹង ចចករត់អស់ហើយ!»

គាត់សើចក្នុងសំឡេងចំអកខ្ញុំទាំងដែល ស្ថានភាពនេះគ្មានអី្វគួរឱ្យអស់សំណើចសោះ។ ក្រពាត់ដៃខឹង គាត់បន្តមកលេងខ្ញុំទៀត៖

«Jessie McQuade មើលឱ្យជាក់!»

ខ្ញុំបានចូលមកកៀកហើយឱនទៅក្នុងភ្នក់ភ្លើង។ នៅក្នុងកណ្តាលអគ្គីក្រហមខ្ញុំសឹងឈានថយក្រោយដោយបានឃើញសពចចកមួយក្បាល។

តើគាត់បាញ់វាហើយយកមកដុត? ទោះបីរោមបានផ្តើមឆេះនិងឈ្ងៀមទៅជាផេះហើយក្តី ប៉ុន្តែទំហំរបស់វាបង្ហាញថា មិនមែនធំដូច សត្វចចកមួយដែលខ្ញុំឃើញមើលមកខ្ញុំថៃ្ងមុនទេ។

«ហេតុអ្វីចាំបាច់សម្លាប់វា?»

«មានសុវត្ថិភាព មិនឱ្យឆ្លងរោគ!»

តានេះគាត់ឆ្លើយខ្លី។ នោះជាសិទ្ធិ តែគាត់ឆេវឆាវណាស់។

«មិនមែនគ្រប់សត្វសុទ្ធតែឆ្កួតនិងមានរោគទេ!»

«ខ្ញុំប្រយ័ត្នទុកមុនល្អជាង! ខ្ញុំបានធ្វើអ៊ីចឹងមួយពាន់ដងហើយ ពីមុនមក Officer»

«លោកនឹងបំបាត់ពូជសត្វព្រៃត្រឹមជំនាន់នេះ!» ខ្ញុំរអ៊ូទាំងម៉ួម៉ៅ «ហើយបើគិតពីមេរោគមែន គួរដុតវានៅកន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាពជាងនេះ? ឬមួយមិនគិតថា DNR ចង់ពិនិត្យមើលវាសិនទេ?»

គាត់បានងាកចេញ ប៉ុន្តែមិនឆ្លើយអ្វីទេ។ តើតា Mandenauer ឆ្កួតឬចចកឆ្កួត?

ខ្ញុំគិតបែបនេះព្រោះខឹង។ ទោះណាជាក្នុងរឿងព្រេងឆ្កែចចក ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាសភាវៈ អាក្រក់ ហើយតានេះស្អប់ពួកវា ឬសម្លាប់យកល្បី ជាប្រយោជន៍បុគ្គល ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនគាំទ្រការសម្លាប់រង្គាលទេ។

ខ្ញុំធ្លាប់បានឃើញរូបភាព អត្ថបទរឿង អំពីអំពើឃោរឃៅដែលមនុស្សបានប្រព្រឹត្តលើហ្វូងសត្វចចក។

ពេលខ្លះភាពអមនុស្សធម៌របស់មនុស្ស បានធ្វើឱ្យខ្ញុំចង់ក្លាយជាអ្នកមានសិទ្ធិពេញលេញខាងច្បាប់ ជាជាងបន្តធ្វើជាមន្ត្រីត្រឹមអនុវត្ត។ ពេលខ្លះខ្ញុំយល់ថា អ្នកប្រមាញ់ចចកពីរបីនាក់ មានការភ័យខ្លាចខ្លាំង បានជាបន្តកម្រោលសម្លាប់សត្វចចកគ្រប់ពេលដែលពួកគេអាចធ្វើ ដែលនេះទោះបីជាយើងមានច្បាប់ការពារសត្វក៏ដោយ។ មានអ្វីមួយជះពន្លឺឡើងកណ្តាលគំនរសម្រាមកខ្វក់ដែលនៅចំហៀងខ្លួនខ្ញុំ បានទាញឱ្យខ្ញុំក្រឡេកមើលទៅ។ ជាកូនសោ? កូនសោអ្នកណាគេជ្រុះនៅហ្នឹង? គ្មានសញ្ញាសម្គាល់ថាជាសោឡានផង ភិនភាគនេះទំនងជាសោផ្ទះ ប៉ុន្តែតើមកធ្លាក់នៅទីនេះដោយរបៀបណា? ខ្ញុំទម្លាក់រវត្ថុតាងនោះចូលក្នុងហោប៉ៅទុក។ ចិត្តមួយរំពៃត្រលប់វិញ នឹកដល់អ្នករងគ្រោះប្តីប្រពន្ធ។ ពេលជិះកាត់ផ្ទះលោក Gerard និងភរិយាឃើញងងឹតហើយស្ងាត់ ដូចបណ្តាអ្នកជិតខាងដែរ។ ខ្ញុំគិតថាចង់ចូលរកភស្តុតាងខ្លះតែដោយគិតថា ម៉ោងប្រហែលបួនព្រឹកនៅឡើយ មិនចង់ឱ្យមានជាការភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងនោះក្នុងសហគមន៍នេះទេ។

ខ្ញុំក៏មិនប្រាកដថា Cherry Gerard ដែលជាភរិយា បានរត់ពី Brad មកគេងផ្ទះនេះ ឬក៏នាងព្រមទៅមន្ទីរពេទ្យចាក់ថ្នាំ?

ខ្ញុំដាក់តា Mandenauer ចុះនៅកន្លែងប៉ូលិសហើយបន្តត្រលប់មកផ្ទះសម្រាក។ ខ្ញុំមានគម្រោងចូលគេងភ្លាមៗពេលខ្ញុំទុកអាវុធទាំងអស់ស្រួលបួលហើយដោះឯកសណ្ឋាននេះចេញ។

ខ្ញុំនឿយហត់ពេកណាស់។

ដោយអស់កម្លាំងពេកនេះ ហើយនេះនៅម៉ោង 4:00 ព្រឹកដែលជាម៉ោងរាងកាយយើងស្ទក់ខ្លាំង ជាហេតុដែលខ្ញុំមិនភ្លឺស្វាងនិងកត់សម្គាល់ថា ខ្ញុំមិននៅទីនេះតែម្នាក់ឯងឬមានអ្នកណានៅនោះទេ។

ខ្ញុំភ្លេចរឿង Will។

ពេលខ្ញុំចូលមកក្នុងផ្ទះ កំពុងដោះកាំភ្លើងព្យួរចងជាប់ទ្វារ រួចឱនមកដោះស្បែកជើងខ្ញុំបានប្រទះឃើញរូបចចកឆ្លាក់លើបន្តោងកដែលលោតចេញមក។ អារម្មណ៍នេះ រំឭកខ្ញុំអំពីអ្វីមួយដែលខ្ញុំគួរធ្វើ ដូច្នេះខ្ញុំរត់ឡើងទៅ ក្នុងបន្ទប់គេងរុករក ឃើញកែវពង្រីកមួយ យកមកពិនិត្យមើលចម្លាក់ជាសញ្ញាចចកនៅលើស្លាកមាសជាប់ក។ ដូចដែល Will Cadotte បានពន្យល់ វាជាចម្លាក់ចចកបុរាណ និងមិនធម្មតាដូចចម្លាក់ឯងទៀតទេ។

ប៉ុន្តែតើមានន័យដូចអ្វីដែលគាត់និយាយទេ មនុស្សចចក តំណពូជ? ខ្ញុំនៅតែមិនអាចមានតម្រុយ។

ហត់ពេកហើយ! ខ្ញុំក្រោកដោះអាវឯកសណ្ឋាន ព្យួរហើយដើរថយក្រោយរកអាវគេង។ ពេលខ្ញុំងាកចេញពីទូមកវិញ អាវរាត្រីខ្ញុំរបូតពីដៃ….ខ្ញុំឃើញគេ…តាមរយៈកញ្ចក់ទ្វារទូ បុរសម្នាក់បង្ហាញខ្លួននៅក្នុងបន្ទប់គេងខ្ញុំ ហើយដោយសារគ្មានពន្លឺនៅឡើយ ខ្ញុំមិនអាចដឹងថាជាអ្នកណាទេ ចំណាំតែស្នូរដង្ហើម។

«Will?»

ខ្ញុំបានរៀនប្រយុទ្ធចំពោះមនុស្សឆក់តាំងពីក្មេង ដែលមានន័យថា ពេលដែលរមៀលគេចពីមនុស្សពួនក្នុងទីងងឹត ខ្ញុំមានជំនាញ។ តែអ្នកឈ្លានពានបន្ទប់គេខ្ញុំពេលនេះ គឺមិនស្ទក់និងយឺតដូចជនពាលមុនៗទេ….ខ្ញុំចង់សាកដែរ! នៅពេលខ្ញុំឈានទៅលូកក្រៀក គេបានដឹងគោលដៅនេះហើយចាប់ដៃខ្ញុំជាប់ គេអាចបង្វិលខ្ញុំមួយជុំ…..ខ្ញុំទាត់ថយក្រោយសំដៅក្បាលទៅជង្គង់គេ តែគេអាចលោតនិងរក្សាដៃខ្ញុំជាប់ធ្វើបែបស្រើបស្រាល បង្វិលខ្ញុំដូចអ្នករាំ ហើយឱនមកថើបមាត់ខ្ញុំ។

រសជាតិដែលខ្ញុំនឹក!

ជីពចរស្នេហ៍របស់ខ្ញុំលោតប្រណាំងនឹងគំនិតចង់ឈ្នះបុរសនេះ។ ពេលខ្ញុំរើ វាយ និងច្រាន គេថើបកាន់តែជម្នះថើបខ្ញុំកាន់តែជ្រៅ។ សំណួរមួយយ៉ាងរំភើបលាន់មក តើគេនៅគេងទីនេះឯកោរង់ចាំខ្ញុំវិលមកនឹងអាលបានបន្តឈុតឆាកយើង?

ឬមួយគេទៅម្តងហើយ នឹកខ្ញុំក៏ធ្វើដូចមនុស្សពីងពាង បានតោងឡើងមកលើវេរ៉ង់ដាចូលមកនេះម្ដងទៀត ?

ខ្ញុំដកបបូរមាត់ចេញដើម្បីសួរ។ សំឡេងខ្ញុំង៉ុលៗ៖

«មកសំងំធ្វើអ្វីនៅផ្ទះខ្ញុំ?»

គេមិនខ្ចីឆ្លើយទេ ហើយខ្ញុំដែលចង់ឃើញមុខសង្ហាៗរបស់គេក៏មិនបានឃើញច្បាស់នៅឡើយដែរ ដៃគេតោងចង្កេះខ្ញុំជាប់ហើយចង់តែឱនមកជញ្ជក់ទៀត តែ…ដោយមិនដឹងខ្លួន ខ្ញុំបានតស៊ូដើម្បីទាមទារយកសេរីភាពទោះដឹងថា គេមានកម្លាំងលើសខ្ញុំមិនមែនត្រឹមពីរបីត្រួតទេ។

ពេលដែលគេចចេសទាញខ្ញុំឱ្យតឹងណែនជាមួយសាច់គេ ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ដឹងថា គេសប្បាយចិត្តណាស់ដែលខ្ញុំបានមកផ្ទះហើយនៅទីនេះជាមួយគេ ព្រោះដង្ហើមគេស្រេកឃ្លាននិងទុកខ្ញុំជាវត្ថុទិព្វ។

ទោះបីជារាងកាយរបស់ខ្ញុំតវ៉ា…..រើ ក៏បេះដូងរបស់ខ្ញុំនៅតែលោតញាប់ជាមួយនឹងសេចក្តីស្រឡាញ់ជាខ្លាំងមួយ។ អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំគឺច្របូកច្របល់ខ្លាំង ដែលខ្ញុំខឹងគេឆ្មក់ដូចចោរ ឯខឹងមួយទៀត ខ្លួនឯងចូលចិត្តចោរម្នាក់នេះ។

«លែងខ្ញុំ….Will»

«អត់ទេ!» គេថាទាំងមាត់ទន់សើមរបស់គេបានរអិលអង្អែលពាសពេញមុខខ្ញុំដែលគេច។ អណ្តាតគេបង្អូសតាមសរសៃវ៉ែនស្អិតៗចុងក្រោយមកមកលិតឆ្អឹងកខ្ញុំ ខ្ញុំបន្តរឹងរូសរើ ព្រោះនឹកឃើញដល់សុបិនអាក្រាតដែលមានចចកដេញតាមនិងខាំកខ្ញុំ។

«លែងភ្លាម! ពេលនេះ! Ca-dotte!» ខ្ញុំហៅត្រកូលគេដាច់ៗចង់ប្រាប់ថា ខ្ញុំមិនព្រម។

សំណើចរបស់គេបានធ្លាយឡើងយ៉ាងមានទំនុកចិត្ត ខណៈបបូរមាត់គេបានឱនមកត្រដុសតាមចង្អូរទ្រូងខ្ញុំ។ ប្រាណនេះរង់ចាំឱ្យមាត់គេបិទពីលើចុងសុដន់ខ្ញុំយ៉ាងមានក្តីសុខដូចថ្ងៃមុន តែគេពន្យារ។

សំណើចគេក្រអួននៅបន្តរដឹក ឌឺខ្ញុំ ហើយស៊ិចស៊ីណាស់សំឡេងចេញពីបំពង់កគេ។

ដោយសារខ្ញុំមិនទាន់មានអាវ គេមើលឃើញស្លាកមាសនោះហើយខ្ញុំដឹង។ ខ្ញុំខាំបបូរមាត់ដើម្បីកុំឱ្យថ្ងូរខ្លាំងពេលមាត់គេផ្តើមប៉ះពាល់ចុងភ្នំខ្ពស់នេះ។ តើខ្ញុំអាចខឹង រំភើប និងភ័យខ្លាចក្នុងពេលតែមួយបានដោយរបៀបណា?

«កុំធ្វើឱ្យខ្ញុំខឹង!»

ខ្ញុំព្រមានគេ។

ថាហើយ បានលើកជង្គង់ឡើងរឹងមួយទំហឹងយ៉ាងលឿន តែប្រុសចង្រៃដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់នេះ គេបង្វិលខ្ញុំបានលឿនជាងជាហេតុធ្វើឱ្យជង្គង់ខ្ញុំខុសទិសដៅឆ្ពោះទៅតំបន់នាគរាជរបស់គេ បានត្រឹមបុកភ្លៅគេ។

«អ្ហា៎សម្លាប់មនុស្សមិនមែន? តិចថ្ងៃក្រោយដេកស្តាយណា៎ម៉ាដាម!»

ខ្ញុំច្រានគេទៀត គេរបើក ប្រហែលមកពីជង្គង់ខ្ញុំធ្វើឱ្យគេឈឺខ្លាំង។ សម្រាប់បុរសរាងខ្ពស់ស្រឡះជាមួយសាច់ដុំច្រើនជាងអ្វីដែលស្រីៗដូចខ្ញុំធ្លាប់ដេកគិត ខ្ញុំគួរតែដឹងច្បាស់ថាខ្ញុំពិតជាស្តាយឆាកនេះទៅថ្ងៃមុខ បើមុននេះខ្ញុំបំផ្លាញនាគរាជរបស់គេពិតមែន។

ខ្ញុំព្យាយាមបំបុកដៃសំប៉ែតជាម្រាមប្រាំទៅវាប្រហារទ្រូងពើងអំនួតរបស់គេ តែត្រូវរារាំងដោយកែងដៃគេយ៉ាងរហ័សនិងស្ទាត់។ Will បានធ្វើការលោតទាត់និងបង្វិលមកក្រោយខ្នងខ្ញុំ រកតែខ្ញុំរក្សាជំហរមិនចង់បាន។

«ស្អីហ្នឹង? កុងហ្វូ?»ខ្ញុំសួរ

«តៃជិ! វាល្អណាស់សម្រាប់ស្រីស្អាតកាចៗ ត្រូវយកមកបន្ទន់ចិត្តនាងៗខ្លះ?»

«នាងៗមានប៉ុន្មាននាក់?» ខ្ញុំងរ ហើយសម្រុកវាយគេទៀតតែបានត្រឹមគេគេចនឹងចាប់ខ្ញុំសឹងគ្រប់ស្នៀត។

«មានម្នាក់ឆ្នាស់ជាងគេនៅអាមេរិក!»

គេឆ្លើយនិងសើច ទុកឱ្យខ្ញុំគ្រឺតខឹងដែលវាយគេមិនបានសោះ។ ទីបំផុតនេះ Will បានក្លាយជាគួរឱ្យស្រឡាញ់តិចទៅៗព្រោះឌឺឱ្យខ្ញុំខឹង ណាមួយខ្ញុំវាយគេមិនត្រូវសោះ។ លើកនេះបុកកណ្តាប់ដៃរបស់ខ្ញុំសំដៅច្រមុះរបស់គេទៀត តែគេចាប់បានហើយរអ៊ូ….

«កាចឡើងៗហើយ!»

«ស្អប់ពូឯង»

«ឈប់មានៈជេស៊ី!»

ខ្ញុំរឹតតែប្រយុទ្ធ។ ហេតុអ្វីបានជាការឈ្នះគេនេះវាសំខាន់នឹងខ្ញុំខ្លាំងដល់ម្ល៉ឹង?

កាលដែលគេបានធ្វើឱ្យខ្ញុំចាញ់ជានិច្ច និងគេចបានយ៉ាងល្អបំផុតក្នុងការប្រយុទ្ធផើយៗជុំវិញរាងកាយក្រាស់និងក្តៅរបស់គេ ខ្ញុំដឹងថាគេជាបុរសពេញលក្ខណៈម្នាក់ដែលរងៗមិនវាយបកលើខ្ញុំទេ។

គេអត់ធ្មត់ខ្ពស់ណាស់….តែប្រហែលដោយសារតែគេខ្លាំងជាងខ្ញុំគ្រប់យ៉ាង ឯខ្ញុំជាប៉ូលិស ដែលជាការពិតខ្ញុំមិនគួរទន់ក្រោមដៃគេទេ ផ្នែកវេជ្ជសាស្រ្តនេះជាមូលហេតុ ដែលតែងតែធ្វើឱ្យខ្ញុំខឹង….ខ្ញុំមិនចង់ចុះចាញ់….ដូច្នេះខ្ញុំចង់តែផ្តួលគេ ឱនមកចាប់កជើងគេ ធ្វើម៉េចក៏ដោយឱ្យតែគេនេះរាបទៅនឹងឥដ្ឋ។

ខ្ញុំស្រវាថ្ពក់ប៉ែងគេពីក្រោយខ្នងតែក៏ត្រូវគេចាប់ក្រៀកបានហើយខ្លួនរបស់ខ្ញុំ ហើបជើងពីដីមកទើរលើខ្នង Will Cadotte ។ ដៃគេបានតាំងនៅយ៉ាងរឹងមាំលើភ្លៅសងខាងរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំហត់ត្រដរខ្យល់ខាងគេវិញ មិនបានមានសញ្ញាខ្សោយកម្លាំងអ្វីបន្តិចណា ឬសូម្បីតែញើស។

«ដាក់ខ្ញុំចុះ!»

«និយាយសិនមក ថា….ស្រឡាញ់ខ្ញុំ» សំឡេងសើចរបស់គេនៅពីមុខខ្ញុំ ហើយខ្ញុំដែលនៅលើខ្នងគេក៏ញញឹមដែរ ។

«ស្អប់បំផុត!» ខ្ញុំនិយាយផ្ទុយ។

«ថើបខ្ញុំ!» គេបញ្ជា។

«យល់សប្តិទៅពូ!»

គេគ្រញែងស្មា ហើយក្រឡាស់ទម្លាក់ខ្ញុំមកដេករាបលើតុធ្វើការ។ ដៃគេវាសទម្លាក់ចោលអស់សៀវភៅប៊ិចនិងមួករបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំសម្លឹងគេដោយស្រឡាញ់។ គេថ្នមខ្ញុំណាស់ខ្ញុំកាចបែបនេះហើយនៅតែគេមិនទម្លាក់ខ្ញុំរម៉ាំងរម៉ោកទេ គេខ្លាចខ្ញុំឈឺ។

«ស្អប់បំផុតមនុស្សចាប់ស្រី!»

ខ្ញុំថាញ័រៗព្រោះមាត់របស់គាត់ខាំៗយ៉ាងសង្ហា។ ភ្នែកគេបម្រុងតែនឹងត្របាក់លេបខ្ញុំ។ ហើយពេលនេះមុខគេ បានគ្របមកពីលើខ្ញុំ។ ខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំរលាយខ្សុលរាល់ការគិត នៅពេលដែលរាងកាយរបស់ខ្ញុំឆេះសន្ធោឡើងៗក្រោមការបង្កាត់ភ្លើងរបស់គេ។

ចាប់តាំងពីខ្ញុំពេញវ័យនិងមានបទពិសោធរួមភេទ ខ្ញុំពិតជាស្បថថា មិនដែលមានការរួមភេទដែលចាប់ផ្តើមរបៀបមានៈឆេវឆាវដូចជាមួយ Will ម្នាក់នេះទេ។

ខឹងផង គ្រឺតផង ខ្ញុំពិតជារំភើបខ្លាំងណាស់ ស្ទើរតែមិនអាចទប់ខ្លួនខ្ញុំពីការឱបគេ ថើបគេតប។…. ប៉ុន្តែខ្ញុំធុញទ្រាន់នឹងការត្រៀមខ្លួន ហើយស្លៀកខោប៉ូលិសនៅឡើយ….ខ្ញុំចង់ប្រាប់គេឱ្យដឹងថា ការគ្រប់គ្រងរបស់គេពិតជាគួរឱ្យខឹង….បានជាខ្ញុំមិនចង់បោះបង់ចោលការប្រយុទ្ធរារាំងគេ…តែ ធ្វើយ៉ាងណាទៅ?

គេថើបខ្ញុំមិនឈប់ មិនចេះធុញនឹងការវាយរុញ ក្តិចរបស់ខ្ញុំសោះ?

តាមបទពិសោធរបស់ខ្ញុំ បុរសៗមិនសូវខ្ជះខ្ជាយពេលវេលាច្រើនលើការថើបនោះទេ ជាពិសេសនៅពេលដែលពួកគេកំពុង…..ឡើង…..ខ្លាំងដូច Will ពេលនេះ ប៉ុន្តែ Will Cadotte ហាក់ដូចជាចូលចិត្តថើបខ្ញុំ….ជាងតណ្ហាដែលកំពុងចាក់មកលើរាងកាយខ្ញុំ។

Hell…..គិតនៅលំៗចឹងដល់មាន់រងាវដេញ? ខ្ញុំគិតហើយច្រានស្មាគេឡើង គេងើបមុខមកសម្លឹងហើយឃើញភ្នែកខ្ញុំ។

ខ្ញុំយល់ថាគេដឹងគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំគិតបានជាគេនិយាយ «ចាំសិន!»

ប្រុសចង្រៃដ៏ទាក់ទាញនេះថាខ្លីសោះក៏ឱនរកបបូរមាត់ខ្ញុំ ភ្លក់ខ្ញុំដោយអណ្តាតរបស់គេ ដៃគេហ៊ុមព័ទ្ធមុខខ្ញុំដោយម្រាមវែងៗនិងរឹងៗស៊ិចស៊ី។ គេចាប់ចង្កាខ្ញុំដោយមេដៃហើយថ្ពាល់ខ្ញុំដោយបាតដៃ មិនឱ្យខ្ញុំរេចេញបានពីស្នាមថើបរបស់គេ។

ជំនួសឱ្យការច្រានគេចេញ ដៃខ្ញុំបានរាវរកស្ទាបគ្រប់គន្លាក់សាច់ដុំដ៏រឹងមាំនៃខ្នងរបស់ Will។ សាច់គេញាប់ញ័រតាមចង្វាក់ដង្ហើមនិងក្តៅៗគ្រប់កន្លែង។ ខ្ញុំត្រូវការមានអារម្មណ៍អាក្រាតកាយ ទាំងអស់ ដើម្បីឱ្យបានប៉ះនឹងស្បែកប្រុសស្អាតនេះ ខ្ញុំត្រូវការគេឡើងដកដង្ហើមហត់…..ពេលគេដកមាត់ចេញមកត្រេចរថើបត្រចៀកនិងគល់កវិញ ខ្ញុំសំណូមពរ

«យើងអាចទៅលើគ្រែវិញបានទេ?»

គាត់បានងើបក្បាល ដូច្នេះខ្ញុំអាចឃើញមុខក្រហមរបស់គេ។

«មិនទេ! បងចូលចិត្តតុប៉ូលិស ចូលចិត្តបំពានលើមួកប៉ូលិស! ធ្ងន់ៗ»

ខ្ញុំចងចិញ្ចើមទះមុខគេផាច់ តែគេចាប់ដៃបានហើយលេបម្រាមខ្ញុំចូល។

លែងសើចទៀត?

សេចក្តីត្រូវការរបស់គេក្នុងការលេងសើចជាមួយខ្ញុំ បានធ្វើឱ្យខ្ញុំត្រូវស្រឡាំងកាំងភាំងក្នុងភ្នែកសម្លក់ៗរបស់គេ។ ដោយគ្មានពាក្យមួយម៉ាត់ គេបានទាញសម្រាតខ្ញុំ ហើយផ្តើមការងារចង្កេះរបស់គេដោយចលនាទន់ភ្លន់ ចំណែកភ្នែកសម្លក់មកខ្ញុំ។

តុនេះបានធ្វើចលនាតាមការកម្ទេចរបស់គេ…..ខ្ញុំចង់បិទភ្នែកជួយខ្លួនឯងកុំឱ្យលង់គេ តែភាពអស្ចារ្យដែលគេឱ្យមកនេះ មិនអាចធ្វើអត្ថាធិប្បាយបានទេ ថែមទាំងគ្មានអ្នកណាអាចមិនអើពើនឹងវេទមន្តស្នេហ៍របស់គេផង។

ខ្ញុំដាក់បាតដៃទល់ស្មាគេសងខាងតែគេនៅតែចង់ឱនមកស្អិតលើខ្លួនខ្ញុំ…..

រឿង៖ ស្វាមីចចក ភាគទី៥ (១៨+)

Bo Bo — Mon, 25 Jul 2022 13:00:00 +0000

ស្វាមីចចក-5

រឿង៖ ស្វាមីចចក ភាគទី៤ (១៨+)

Bo Bo — Tue, 19 Jul 2022 13:00:00 +0000

ស្វាមីចចក-4