ស ចន្ធូ – Meysansotheary

រឿង៖ ១ម៉ឺនស្នេហ៍ផ្ញើទៅកោះកុង (ភាគ៦)

rak smey — Sun, 05 Jul 2026 13:00:00 +0000

គេនិយាយបញ្ឈឺខ្ញុំពីក្រោយខ្នង។ តាមថាទោះគេនិយាយពាក្យរហូតដល់រំលើងភ្នំក៏ខ្ញុំមិនខ្វល់ស្តាប់គេសូម្បីតែមួយនាទីទៀតដែរ ក្នុងបេះដូងខ្ញុំ គឺមានតែរត់រកកូនស្រីឱ្យឃើញកាន់តែឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ហើយហោះទៅបារាំងវិញនៅថ្ងៃនេះតែម្តង។ ប៉ុន្តែនៅចំពោះមុខសួនច្បារដែលខ្ញុំកំពុងដើរចេញខ្ញុំឃើញឡានធំជង្គ្រោងរបស់គេដែលមានស្លាក «នប» នៅពីមុខដ៏គឃ្លើន។

«គេជាកូនឧត្ដមសេនីយ៍កាលពី៦ឆ្នាំមុន! ប្រទេសកម្ពុជានៅជាប់ពាក់ព័ន្ធជាមួយការឡើងតួនាទីតាមខ្សែទុយោដល់ម្ល៉ឹង រឿងអីថាគេមិនមានតួនាទីអ្វីមួយក្នុងជួរសមត្ថកិច្ចបាននោះ? អ្វីក៏អាចកើតឡើងបានដែរសម្រាប់ពួកអ្នកមានលុយមានអំណាចដូចជាគេ!»

ខ្ញុំគិតហើយឈប់ជើងម្តងទៀត បែរក្រោយសម្លឹងមុខគេ។ មិនមែនសម្លឹងធម្មតាទេ គឺខ្ញុំសម្លក់គេមួយទំហឹង។ សម្លក់យ៉ាងណាគេក៏នៅមិនញឹន ដូច្នេះហើយខ្ញុំជះកំហឹងរ៉ាវ តាមសម្តីដ៏គ្រោតគ្រាត និងចរិតមិនសូវដែលព្រឺអ្នកណារបស់ខ្ញុំដូចកាលពី៦ឆ្នាំមុន៖

«មនុស្សស្រុកខ្មែរពូកែយកបុណ្យសក្តិយកតួនាទីសម្លុតគេណាស់! អ៊ីចឹងបានជាមិត្តភ័ក្ដិខ្ញុំម្នាក់ៗឃាត់ខ្ញុំមិនឱ្យមកវិញទេ!! កុំធ្វើឱ្យខ្ញុំស្អប់ប្រទេសកំណើតរបស់ខ្ញុំ ដោយសារសន្តានមនុស្ស មួយចំនួន! ហើយកុំឱ្យខ្ញុំនិយាយពាក្យធ្ងន់ៗជាងនេះទៀត! ឆាប់ឱ្យកូនខ្ញុំមកវិញភ្លាម!»

ភាពអាក់អន់ស្រពន់ចិត្តលេចចេញក្នុងពន្លឺភ្នែកគេដែលជាចំណុចធ្វើឱ្យខ្ញុំក្រអឺត ព្រោះយ៉ាងហោចណាស់អាចវាយប្រហារគេបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាពដោយសម្តីរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំប្រុងថា ថែមបីបួនឃ្លាទៀតឱ្យចុកដល់កន្លើតដែរតែ…..

«ប៉ាៗៗៗៗ»

ជាសំឡេងកូនប្រុសតូចរបស់គេ ខ្ញុំគឺនៅចំណាំបាន។ ចង់មិនចង់ វត្តមានក្មេងប្រុសនោះបានធ្វើឱ្យខ្ញុំដកឃ្លាចេញពីការផ្តោតទៅលើឪពុកគេ ហើយងាកទៅរកប្រភពនៃសំឡេងហៅ។ នៅទីនោះ ខ្ញុំមិនត្រឹមឃើញក្មេងប្រុសដែលដើរវង្វេងលើឆ្នេរទេ តែថែមទាំងបានឃើញ Hannahកូនស្រីខ្ញុំកំពុងនៅក្បែរក្មេងនោះ ហើយលេង Tablet ជាមួយគ្នាទៀត។ កូនស្រីវ័យ៥ឆ្នាំរបស់ខ្ញុំលេងឧបករណ៍នោះជក់ចិត្ត មិនរវល់ថាចិត្តម្តាយកំពុងធ្លុះធ្លាយឡើយ។ ទឹកមុខនាងដែលឱនជាប់ធ្វើឱ្យខ្ញុំសែនសៅហ្មង ហើយផ្ទេរទំាំងកំហឹងទំាំងស្រុងមកលើនាង។ ខ្ញុំខំាមាត់ហៅតិចៗ៖

«Hannah!???»

នាងបើកភ្នែកគ្រលួងងើបមុខមក ហាក់មិនដឹងរឿងអ្វី និងមិនដឹងថាខ្ញុំខឹងស្ទើររលំមេឃមកនោះឡើយ។ ខ្ញុំដើរញាប់ស្មេរតម្រង់ទៅរកកូនស្រីខ្ញុំ ហើយលូកដៃតម្រង់ទៅ ប្រុងថាកន្ត្រាក់នាងមកវិញឱ្យទាន់ហន់តាមកំហល់ចិត្ត តែដៃគេនោះលូកមកដល់ខ្ញុំមុន ហើយចាប់កំភួនដៃខ្ញុំយ៉ាងណែនជាកិច្ចរារាំងខ្ញុំមិនឱ្យឈោងទៅប៉ះ Hannah បាន។

«ក្មេងវាមិនដឹងអីទេ!»

គេនិយាយស្រាលៗ តែយ៉ាងណានៅតែដូចចាក់សាំងបន្ថែមលើភ្លើង។ ខ្ញុំរលាស់ដៃគេចេញតក្កមា….កាន់តែរលាស់គេចាប់កាន់តែណែន….ខ្ញុំលូកដៃម្ខាងទៀតមកក្ដិចគេមួលដៃគេមួយទំហឹង ក៏នៅតែមិនរបូត រហូតដល់ខ្ញុំនឹកឃើញឡើងវិញនូវគ្រាមួយដែលខ្ញុំក្ដិចមួលដៃគេក្នុងហាងអាហារជប៉ុន បន្ទាប់មកអាណិតគេពេក ក៏យកប្រេងកូឡាលាបឱ្យគេវិញ ហើយយើងក៏ក្លាយនឹងគ្នាដែលបង្កើតបានជាល្ខោនទុក្ខសោកដ៏វែងអន្លាយមកក្នុងឆាកជីវិតរបស់ខ្ញុំ។

ភ្នែកខ្ញុំចាប់ផ្ដើមរលីងរលោង….មិនដឹងថាតើព្រោះតែខ្ញុំខឹងនឹងភាពមានៈរបស់គេ ឬមួយក្រៀមក្រំនឹងការរំឭកមកវិញនូវបណ្ដាអនុស្សាវរីយ៍ចាស់ៗទេ។ ខ្ញុំជូតទឹកភ្នែកនិយាយអួលៗ៖

«លែងដៃខ្ញុំ រ៉ូណាល់!»

«អ្នកទើបមកពីបារាំងស្គាល់ឈ្មោះខ្ញុំទៀតហ្ន៎!» គេឌឺមកខ្ញុំវិញខ្សឹបៗ។

ខ្ញុំភ្លាត់ហៅឈ្មោះគេពេញទំហឹងដូចទទួលស្គាល់ថាខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់គេ ហើយក៏មានន័យថាខ្ញុំទទួលស្គាល់ខ្លួនឯងថាជានារីដ៏កម្សត់ដែលរត់ចោលគេចេញពីកោះសង្សារកាលពីឆ្នាំនោះដែរ។

ខ្ញុំងាកមុខចេញ គេចកុំឱ្យគេមើលឃើញពីភាពច្រាសច្រាលរបស់ខ្ញុំ ហើយមិនតបសូម្បីមួយម៉ាត់។ មិនដឹងមកពីអ្វីគេព្រមលែងដៃខ្ញុំរបូតសន្សឹមៗ ដូចទុកឱ្យខ្ញុំបានឱកាសរត់ទៅលើកកូនស្រីខ្ញុំមកឱបពេញរង្វង់ដៃ ហើយរត់ចូលទៅក្នុងបរិវេណសណ្ឋាគារវិញ។

នៅពីមុខខ្ញុំ មនុស្សប្រុសបីបួននាក់ស្លៀកពាក់ជារបៀបអង្គរក្សបង្ហាញខ្លួន …..ខ្លះពាំងពីមុខខ្ញុំខ្លះឈរគម្លាតប្រមាណបីបួនម៉ែត្រពីខ្ញុំ។ ខ្ញុំឱបកូនស្រីកាន់តែណែនក្នុងដៃក្នុងពេលដែលបេះដូងខ្ញុំកាន់តែស្លុតរន្ធត់។ នេះជារូបភាពដ៏អាក្រក់ដែលខ្ញុំតែងតែស្រមៃឃើញ រាល់ពេលខ្ញុំឮគេនិយាយពីការនៅពីលើច្បាប់របស់បណ្តាអ្នកមានយសស័ក្ដិមួយក្តាប់ក្នុងប្រទេសខ្ញុំ ឥឡូវនេះអ្វីៗទាំងអស់បានក្លាយទៅជាការពិតនៅនឹងភ្នែកស្រស់។

មិនដឹងយ៉ាងម៉េច ខ្ញុំស្រាប់មានអារម្មណ៍ភ្លាមៗថា ខ្ញុំអាចនឹងត្រូវពួកគេដណ្តើមយកHannah។ ប្រការនេះបានក្លាយជាការគំរាមកំហែងដ៏សាហាវមកលើផ្លូវចិត្តខ្ញុំ រហូតដល់ខ្ញុំមិន អាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ បានទើបស្រែកលាន់ខ្ទរ៖

«ប៉ា! ប៉ានៅឯណា? ម៉ាក់ប៉ា! ជួយផង! ជួយផង!»

មិនដឹងមកពីខ្ញុំស្រែកខ្លាំងពេក ឬមកពីខ្ញុំឱបនាងតឹងពេកនោះទេ Hannahស្រាប់តែស្រែកយំហ៊ូ។ សំណោកនាងធ្វើឱ្យខ្ញុំកាន់តែមានអារម្មណ៍អាក្រក់ ឯម៉ាក់ខ្ញុំនៅឈរទ្រឹងសម្លឹងមកខ្ញុំ មនុស្សម្នាក៏ចោលការងារងាកមករកខ្ញុំដូចចម្លែកចិត្ត គ្មានអ្នកណាយល់ចិត្តខ្ញុំ ហើយចោលពន្លឺភ្នែកមកហាក់បីដូចជានៅខាងខ្ញុំសោះ ធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំក៏កាន់តែឯកោ។ គេនោះក៏បោះជំហ៊ានមកទឹបៗពីក្រោយខ្ញុំទៀត….ខ្ញុំស្រែកវ៉ាសបែរក្រោយសម្លឹងគេដោយភិតភ័យ ហើយឈានថយក្រោយសន្សឹមៗគេចពីការចូលមកដល់របស់គេ….

«ឈប់ធ្វើឱ្យក្មេងភ័យទៅ រាជិនី!»

គេបន្ទោសតិចៗៗ តែចិត្តខ្ញុំមួយប្រកែកដាច់អហង្ការមិនស្តាប់សម្តីគេ ព្រោះខ្ញុំយល់ថាគេកំពុងចង់ចូលមកដណ្តើមនាងពីទ្រូងខ្ញុំទៅ។ ខ្ញុំឆ្លើយស្អកៗព្រោះអារម្មណ៍អាក្រក់៖

«កុំចូលមកជិតខ្ញុំ!»

គេហាក់ភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះប្រតិកម្មរបស់ខ្ញុំ ម្តងដៀងភ្នែកសម្លឹងខ្ញុំ ម្តងងាកមើល Hannah ។ គេមើលនាងម្តងៗ ខ្ញុំរឹតតែមានអារម្មណ៍អាក្រក់។

«គ្មានអ្នកណាអាចដណ្តើម Hannah ពីខ្ញុំបានដាច់ខាត! ទោះបីអ្នកណាក៏ដោយ!»

ខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនឯង ហើយខាំមាត់ឱបកូនខ្ញុំរត់បកក្រោយ មកវាក់អើនឹងប៉ាខ្ញុំដែលទើបចេញមកដល់។

«មានរឿងអីកូន?»

ប៉ាសួរខ្ញុំតិចៗព្រោះលោកខ្មាសភ្នែកអ្នកផងដែលមើលមក។ ខ្ញុំហាមាត់ប្រុងថាជម្រាបពីរឿងរ៉ាវដ៏ធំដែលខ្ញុំកំពុងប្រឈម ស្រាប់តែអាក់ឈឹងរកហាមួយម៉ាត់មកមិនកើត បានត្រឹមធ្វើភ្នែកក្រឡង់។ ដែលខ្ញុំទើរអណ្តាតនោះគឺថាខ្ញុំខ្លួនឯងក៏មិនដឹងថាមានរឿងអ្វីឱ្យប្រាកដ ហើយពុកម្តាយខ្ញុំមិនដែលស្គាល់រ៉ូណាល់ទេ តើខ្ញុំជម្រាបលោកថាម៉េច ហើយដែលគ្រាន់តែគេបង្ហាញខ្លួនហេតុអ្វីខ្ញុំភ័យដល់ថ្នាក់នេះ? ហេតុអ្វីខ្ញុំស្រែករន្ធត់ ហើយធ្វើឱ្យស្ថានការណ៍ពាសពេញទីនេះទៅជាចលាចលទៅកើត? ចម្លើយមានតែខ្ញុំទេដែលដឹង ….

នោះគឺព្រោះតែអាថ៌កំបាំងដ៏ធំមួយដែលគ្មានអ្នកណាយល់ដល់ ….អាថ៌កំបាំងនោះឯងដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំលស់ព្រលឹងថា ចុះបើថ្ងៃណាមួយ គេមកទារសិទ្ធិជាឪពុកលើកូនស្រីសំណព្វរបស់ខ្ញុំ?….ខ្ញុំទីទើរ….រង្វង់ដៃប៉ាខ្ញុំលោមករករាងកាយខ្ញុំផ្តល់មកឱ្យខ្ញុំនិងកូននូវភាពកក់ក្តៅសន្សឹមៗ។ នេះជាទម្លាប់របស់អ្នកមានគុណខ្ញុំ ដែលរាល់ពេលខ្ញុំមានរឿងម្តងៗ មិនខ្វល់ថារឿងអ្វី លោកតែងតែផ្តល់នូវរង្វង់ដៃនេះ ជាសញ្ញាឱ្យខ្ញុំជឿថា ខ្ញុំមិនបានឯកោទេ។ ខ្ញុំនឹងនរជាងមុន លើកដៃជូតទឹកភ្នែកឱ្យកូនស្រីទាំងលួងនាងបន្លប់តិចៗ៖

«អត់អីទេ! ឈប់យំកូន! ឈប់យំ!»

ប៉ានិងម៉ាក់ខ្ញុំមកទទួលចៅចេញពីរង្វង់ដៃខ្ញុំ ហើយម៉ាក់ខំលួងនាង។

«កុំយំចៅអត់អីទេណា៎»

«ប៉ា! ម៉ាក់! កូនចង់ត្រឡប់ទៅភ្នំពេញវិញ! »

ខ្ញុំនិយាយហើយងើបមុខរងចាំចម្លើយពីប៉ាភ្លាម….តែចាប់ទាន់កន្ទុយភ្នែកដែលប៉ាដៀងទៅរកអ្នកណានៅពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ។ អារម្មណ៍ចម្លែកមួយលេចឡើងក្នុងចិត្តខ្ញុំថ្មីសន្លាង។ នៅពីក្រោយខ្ញុំគឺរ៉ូណាល់ពិតណាស់….ខ្ញុំដឹង….ហើយក្រសែភ្នែកប៉ាខ្ញុំដែលបានសម្លឹងទៅទីនោះមិនដូចជាគាត់ទើបនឹងបានចួបគេនោះជាលើកដំបូងឡើយ។ ខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើមសម្លឹងប៉ា ហើយរេភ្នែកមកសម្លឹងម៉ាក់។ បន្ទាប់ពីរកឃើញភាពលាក់លៀមក្នុងពន្លឺភ្នែកអ្នកមានគុណទាំងទ្វេ ភាពអន្ទះសាបានរុញខ្ញុំឱ្យបែរក្រោយសម្លឹងទៅរកបុរសអ្នកមាននោះវិញយ៉ាងបន្ទាន់។ ក្រៅពីគេ ខ្ញុំឃើញចិន្តាមិត្តខ្ញុំបង្ហាញខ្លួនពីក្រោយនោះដែរ។ គ្រប់គ្នាហាក់ដូចបានរួមគ្នាលេងល្បែងអ្វីមួយដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំសង្ស័យបន្ទាប់មក សន្សឹមៗខ្ញុំក៏គិតយល់….

«ពិតណាស់! អ្នកគ្រប់គ្នាបានរៀបចំឱ្យខ្ញុំចួបជាមួយរ៉ូណាល់នៅទីនេះ!»

សភាវគតិបានប្រាប់ខ្ញុំនូវចម្លើយនេះស្ងាត់ៗ។ ខ្ញុំបញ្ចេញកំហឹងដាក់ចិន្តាតាមពន្លឺភ្នែកបន្ទាប់មកមើលរំលងរ៉ូណាល់ ព្រោះមិនខ្ចីខ្វល់សម្លឹងមុខគេ ហើយខ្ញុំងាកមករកលោកប៉ាទាំងនិយាយដោយមុខស្មើ៖

«ប៉ា! កូនចង់ចេញពីខេត្តនេះ!»

ម្តាយខ្ញុំពរ Hannah ចូលក្នុង ប្រហែលមកពីមិនចង់ឱ្យនាងឃើញប្រព្រឹត្តិការណ៍រញ៉េរញ៉ៃនេះ ឯប៉ាមានប្រសាសន៍មកតិចៗ ពេលដែលចិត្តខ្ញុំកាន់តែតប់ប្រមល់៖

«មានរឿងអី និយាយគ្នាឱ្យស្រួលសិនទៅអ្ហីកូន!?»

ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងប៉ាដោយរលីងរលោង។ ខ្ញុំកាន់តែប្រាកដក្នុងចិត្តថាប៉ានិងរ៉ូណាល់បានស្គាល់គ្នា ហើយឈានដល់រៀបចំនាំខ្ញុំមកកាន់ទីនេះដើម្បីចួបគ្នាក្នុងគម្រោងផែនការអ្វីមួយ។ ខ្ញុំយល់ភ្លាមថាចិន្តាវាជាមេគំនិតក្នុងរឿងនេះ។ ខ្ញុំបែរក្រោយសម្លក់វា ប៉ះចំរាងកាយរបស់បុរសដែលខ្ញុំស្រលាញ់ខ្លាំង ហើយដែលខ្ញុំខំគេចពីគេអស់មួយជីវិតមកហើយ។ ខ្ញុំបែរមកវិញនិយាយរកប៉ារអាក់រអួល៖

«ខ្ញុំអត់មានអីត្រូវនិយាយជាមួយអ្នកទាំងនេះទេ!»

ខ្ញុំគឺតូចចិត្តជាខ្លាំង ហើយទទួលអារម្មណ៍ត្រូវបានមនុស្សគ្រប់គ្នារួមដៃគ្នាបោកប្រាស់។ គ្រប់គ្នានៅខាងគេទាំងអស់ ហើយគេនោះមានសិទ្ធិអីមកស្គាល់ប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំ? ហើយមានសិទ្ធអីមកបង្ហាញខ្លួននៅនឹងមុខខ្ញុំ? ហើយហ៊ាននិយាយពីពាក្យឪពុកកូនអីទាក់ទងនឹងកូនស្រីខ្ញុំទៀត?

ប៉ាខ្ញុំសម្លឹងហួសកូនស្រីខ្លួនឯង គឺសម្លឹងទៅរកប្រុសអ្នកមាននោះជាមួយកែវភ្នែកស្រងូតហាក់អាណិតគេ ធ្វើឱ្យខ្ញុំចងចិញ្ចើមខឹងង៉ាងរត់ចូលទៅក្នុងសណ្ឋាគារវិញ….

វគ្គ៖ លោកនេះគ្មានទេអាថ៌កំបាំង?

«កុំខឹងពេកកូន! ធ្វើអ្វីៗកុំយកកំហឹងទល់កំហល់ រាជិនី!»

ម្តាយខ្ញុំពោលមកពីក្រោយខ្នងខ្ញុំទាំងបារម្ភ ព្រោះខ្ញុំគិតតែពីរើរៀបខោអាវបោះចូលវ៉ាលិសប្រុងថាទៅភ្នំពេញវិញឱ្យខាងតែបាន។ ខ្ញុំមិនខ្វល់ថាពួកគេ ទាក់ទងស្គាល់រ៉ូណាល់តាមវិធីណា តាំងពីអង្កាល់ ហើយដោយសារអ្វីបានជាដាច់ចិត្តកុហកខ្ញុំ ចូលដៃជាមួយគេទេ តែខ្ញុំមិនរវល់ឡើយ ដឹងតែពីថា ខ្ញុំខឹង។ ខ្ញុំមិនតមាត់នឹងគាត់ ព្រោះមិនចង់ឆ្គាំឆ្គងនិងឪពុកម្តាយព្រោះឃ្លាតពួកគាត់យូរមកហើយ។ តែចរិតអ្នកស្រុកបារាំង ខ្ញុំស្អប់ណាស់ល្បិច ស្អប់ណាស់អ្នកណាកុហកខ្ញុំ។

រឿងមកលេងកោះកុង មកគេងទីនេះ ទៅជួបរ៉ូណាល់ដោយចៃដន្យលើឆ្នេរ អ្វីៗជាការប្រឌិតឡើងទាំងអស់មែនទេ? ខ្ញុំជូតទឹកភ្នែកយ៉ាប់យ៉ឺន ព្រោះប្រឹងបន្តភាពរឹងប៉ឹងរបស់ខ្ញុំ ហើយតបនឹងម៉ាក់តិចៗទាំងមិនបែរខ្នង៖

«ម៉ាក់! ខ្ញុំមិនចង់ចួបគេនោះទេ! ខ្ញុំត្រូវការចេញពីកន្លែងនេះ!»

ម៉ាក់នៅស្ងៀមបន្តិច ទើបពោលខ្សឹបៗ៖

«យើងជាស្រី កុំចិត្តរឹងពេកកូន!»

ខ្ញុំបន្តរើអីវ៉ាន់កាន់តែញាប់ជាសញ្ញាតបថាខ្ញុំមិនតបមិនរវល់នឹងគំនិតគាត់ ស្រាប់តែគាត់ពោលបន្ថែមមកភ្លាម៖

«ធ្វើអីត្រូវគិតវែងឆ្ងាយ! ត្រូវអាណិតកូន! មិនគិតពីខ្លួនឯងត្រូវគិតពី Hannah ផង!»

ខ្ញុំគាំងដៃ បែរក្រោយមករកម៉ាក់ទាំងស្មានមិនដល់ និងស្ទើរមិនជឿត្រចៀកខ្លួនឯង។ ភ្នែកគាត់សម្លឹងមកខ្ញុំដោយព្រួយបារម្ភ។ ខ្ញុំរេភ្នែកទៅរក Hannah ក៏ឃើញនាងសម្លឹងមកខ្ញុំក្រឡង់ៗ។ ពន្លឺភ្នែកខ្ញុំជាសញ្ញាសួរមួយទៅកាន់ម៉ាក់ជាស្រេចថា សម្តីគាត់ចង់មានន័យថាម៉េច ទោះជាចិត្តខ្ញុំបានភ្នាល់ដឹងចម្លើយហើយក៏ដោយ។

«ក្មេងកំព្រាមិនមែនជារឿងល្អទេ រាជិនី! ត្រូវឱ្យ Hannah ទទួលស្គាល់ប៉ាគេទៅកូនណ៎ា!ធ្វើតាមម៉ាក់ប្រាប់ទៅ!»

១០០% ម៉ាក់គឺដឹងថា Hannah ជាតំណក់ឈាមរបស់គេនោះ។ ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗភាំងស្មារតីម្តង។ នេះឬដែលគេតែងនិយាយថា លោកនេះគ្មានអាថ៌កំបាំងទេ?

«ខ្ញុំដឹងថាអ្នកណាជាអ្នកនិយាយរឿងនេះហើយ!»

ខ្ញុំគិតបន្ទាន់ ហើយទោមនស្សសែនទោមនស្ស។ ម៉ាក់ខ្ញុំលែងចៅហើយខ្សឹបប្រាប់នាង៖

«ទៅលេងជាមួយលោកតាណ៎ាចៅ! លោកយាយមានរឿងពិគ្រោះជាមួយអ្នកម៉ាក់!»

ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យកូនខ្ញុំចេញទៅណាទាំងអស់ក្នុងពេលនេះ ប៉ុន្តែខ្ញុំភាំងពេកបានជាមិនឃាត់នាង។ Hannah ជាក្មេងល្អ នាងស្តាប់បង្គាប់ ហើយយល់ការណ៍ជានិច្ច ដូចនេះនាងរត់ចេញទៅទុកឱ្យខ្ញុំនៅប្រឈមពីរនាក់ជាមួយអ្នកម៉ាក់ដែលពេញដោយការបារម្ភ។ ចិត្តខ្ញុំវិញតឹងស្ទើរប្រេះ។

«ឯងក៏លែងលះយូរហើយ! មកជុំគ្នាជាមួយ…..»

«អត់ទេម៉ាក់!»

នេះជាលើកដំបូងក្នុងជីវិតដែលខ្ញុំបានស្រែកដាក់ម្តាយ និងពោលកាត់ប្រសាសន៍គាត់។ គឺដោយសារប្រុសអ្នកមាននោះ ខ្ញុំយល់ថាគេកំពុងនាំរឿងដ៏ធំចូលមកក្នុងជីវិតខ្ញុំទៀតហើយ។ ហេតុអ្វីខ្ញុំនៅតែគេចពីកម្មពៀរជាមួយគេនោះមិនផុត។

«គេមានប្រពន្ធហើយ ម៉ាក់ដឹងអត់?» ខ្ញុំបន្ថែមទាំងយំគគ្រូក។

«ហើយបើខ្ញុំចង់ចួបគេណាស់ ៦ឆ្នាំមុនខ្ញុំមិនការចេញទៅបារាំងតាមបងភ័ក្តិទេ!» ខ្ញុំបន្តទាំងឈឺចិត្ត។

«ទោះពីរនាក់ឯងមានរឿងអីក៏ដោយ តែក្មេងវាមានសិទ្ធិស្គាល់មុខឪពុកវាមានសិទ្ធិរាប់រកឪពុកវាណា៎!» គាត់ពន្យល់ខ្ញុំ តែខ្ញុំមិនត្រឹមតែមិនយល់ តែថែមទាំងភិតភ័យ។ ខ្ញុំនិយាយវិញភ្លាម៖

«មិនចាំបាច់ទេ! Hannah មានតែម្តាយបានហើយ!»

ខ្ញុំនិយាយដល់ត្រឹមនេះក៏ក្រឡេកភ្នែកទៅសួនច្បារខាងក្រៅតាមបង្អួច ហើយភាំងនៅទីនោះ ព្រោះខ្ញុំឃើញប៉ាកំពុងឈរក្បែររ៉ូណាល់ ហើយទះស្មាគេថ្នមៗ។ កាយវិការប៉ាដូចជាសន្យាថានឹងជួយគេក្នុងរឿងនេះ។ ខ្ញុំចងចិញ្ចើមមិនយល់អ្វីទាំងអស់ ហើយបែរមកសួរម៉ាក់វិញ៖

«ម៉ាក់! ម៉េចក៏ប៉ាម៉ាក់ស្គាល់គេនោះ? ហេតុអ្វីនាំគេមកទីនេះ? ប៉ាម៉ាក់យល់ថាយ៉ាងម៉េច?គេមកកុហកថាម៉េចខ្លះ? ប៉ាម៉ាក់ជ្រាបទេថាគេនោះមានប្រពន្ធមានកូន!»

ទីបំផុតខ្ញុំដឹងថា រ៉ូណាល់បានទាក់ទងនឹងគ្រួសារខ្ញុំជាយូរមកហើយ។ មិនខ្វល់ថាអ្នកណាជាអ្នកនិយាយទេ តែពេលនេះគ្រប់គ្នាក្នុងគ្រួសារខ្ញុំដឹងថា កូនខ្ញុំគឺជាសាច់ឈាមរបស់គេហើយម្នាក់ៗគឺចង់ឱ្យឪពុកកូនគេទទួលស្គាល់គ្នា។

វគ្គ៖ខ្ញុំស្រលាញ់អ្នក តែមិនអាចទទួលយកអ្នកបាន

អ្វីៗមិនងាយស្រួលដូចខ្ញុំគិតទេ ព្រោះឧបសគ្គដ៏សំខាន់គឺខ្ញុំមិនចង់ឱ្យម៉ាក់ប៉ាពិបាកចិត្ត ហើយមិនចង់ឱ្យរឿងរ៉ាវវែងឆ្ងាយ ដូច្នេះខ្ញុំទប់កំហឹង ហើយយល់ថាយើងជាអ្នកចងយើងត្រូវជាអ្នកស្រាយ។ ខ្ញុំតាំងចិត្តថាមានតែទៅចួបគេនិយាយគ្នាឱ្យដឹងរឿងជាចុងក្រោយ ដើម្បីឱ្យអ្វីៗចប់សព្វគ្រប់ មុនពេលខ្ញុំត្រឡប់ទៅបារាំងវិញ។

«ឯងទៅណាត់គេទៅចិន្តា! ខ្ញុំនឹងដោះស្រាយរឿងនេះជាមួយគេផ្ទាល់តទល់!»

ខ្ញុំនិយាយជាមួយចិន្តា ដោយយល់ថានាងជាមេនាំភ្លើងក្នុងរឿងនេះ។ បានដូចចិត្ត រសៀលដដែលខ្ញុំនិងរ៉ូណាល់ត្រូវបានគេរៀបចំឱ្យចួបនិយាយគ្នាក្នុងភោជនីយដ្ឋានមួយ ដែលខ្ញុំមិនស្គាល់ទេ ព្រោះនៅក្នុងខេត្តកោះកុង។ ខ្ញុំមកដល់ទីនេះ ចិន្តាមិនចុះពីលើឡាន ខ្ញុំក៏សួរនាង៖

«ហើយឯងមិនចូលមកទេ?»

តាមពិតខ្ញុំភ័យ តែខ្ញុំធ្វើមាំសម្លុតមិត្តខ្ញុំ នាងក៏ឆ្លើយវិញ៖

«រាជិនី! គ្មានអ្នកណាស៊ីទេ! ឯងជជែកគ្នាពីរនាក់ល្អជាង! ធំៗអស់ហើយ មិនមែនក្មេងទេៗកុំធ្វើដូចម្ង៉ៃនោះ!»

ខ្ញុំចុះពីឡានដោយបង្ខំចិត្ត ហើយធ្វើមុខស្មើលាក់បាំងភាពទើសទាល់នឹងទុក្ខសោកជាច្រើនអន្លើ។ ក្នុងភោជនីយដ្ឋាន ខ្ញុំខំរកមើលគេនោះតែអត់ឃើញ ស្រាប់តែមានអ្នករត់តុម្នាក់រត់មកទទួលខ្ញុំ ហើយធានាថាជូនខ្ញុំទៅ។ គេនាំខ្ញុំដើរគ្រវៀចគ្រវៀន រហូតដល់ដៃសមុទ្រដែលមានជាខ្យុសតូចៗឯកជនសម្រាប់ភ្ញៀវបរិភោគជជែកអ្វីៗបានងាយស្រួលមិនរំខាន។ ទេសភាពដៃសមុទ្រពេលអស្ដង្គតពិតជាអស្ចារ្យជាងគំនូរនានាដែលខ្ញុំបានឃើញ។ ទោះបីវាមិនឡូយឆាយនិងរំភើបដូចអ្វីៗដែលត្រូវបានអ្នកឯកទេសគេរៀបចំតុបតែងនៅឯកោះសង្សារ ប៉ុន្តែខ្ញុំលង់ជាមួយភាពធម្មជាតិដ៏រាបសារនេះជាងឆ្ងាយណាស់។

បុរសអ្នកមាននោះបានធ្វើឱ្យរលាយបាត់នូវជំនក់ចិត្តស្នេហារបស់ខ្ញុំចំពោះដែនសមុទ្រខ្មែរ។ ខ្ញុំអង្គុយចុះលើកៅអីនៅពីមុខគេដែលបានមកដល់ពីថ្មើរណាមិនដឹង ហើយរង់ចាំខ្ញុំរួចជាស្រេច។ គេសម្លឹងមុខខ្ញុំដោយទឹកមុខស្មើ តែខ្ញុំគេចពីភ្នែកគេដោយសម្លឹងម្តងនេះម្តងនោះគ្មានគោលដៅ ទីបំផុតខ្ញុំនៅតែសម្គាល់ឃើញពីរបៀបស្លៀកពាក់របស់គេ គឺល្ងាចនេះគេពាក់អាវយឺតដៃខ្លីនិងខោខូវប៊យតាមស្ទីលអ្នកលេងខ្លួន។ ខ្ញុំនៅតែដូចពីមុនគឺចួបគ្នាត្រឹមប៉ុន្មានវិនាទីដំបូងក៏អាចសម្គាល់ដឹងអស់ពីអ្វីដែលគេស្លៀកពាក់ សក់របស់គេ និងក្លិនទឹកអប់ដែលមិនប្រួលប្រែរបស់គេ។ ខ្ញុំនៅស្រលាញ់គេអីដល់ម្ល៉ឹង? នៅតាមពិនិត្យពិច័យនឹងគេអីដល់ម្ល៉ឹង? ក្រែងពេលនេះខ្ញុំមកនិយាយគ្នាជាមួយគេឱ្យច្បាស់លាស់មែនទេ?

«អត់នំា Hannah មកទេ?»

គេសួរស្រាលៗទេ តែចិត្តខ្ញុំក្តៅភ្លែត ឱ្យតែគេរំឭកពីកូនខ្ញុំ។ ខ្ញុំបោះចោលភាពទាក់ទើរអណ្ដែតអណ្ដូងទាំងអស់ ហើយឆ្លើយវិញ៖

«កុំហៅកូនខ្ញុំស្និទ្ធពេក! លោកគិតថា លោកត្រូវជាអីនឹងគេ?»

ដដែលជាដដែល….រ៉ូណាល់លាក់ស្នាមញញឹមសម្ងាត់ក្នុងបបូរមាត់ស្មើរបស់គេ ….ឯខ្ញុំយល់ថា ប្រហែលមកពីគេគិតថាទាក់ទងប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំបាន គេអស្ចារ្យណាស់ហើយ ខ្ញុំនិយាយបន្តធ្វើហី៖

«ខ្ញុំមកនេះព្រោះចង់និយាយគ្នាជាមួយលោកឱ្យច្បាស់!»

គេនៅស្ងៀមចាំស្តាប់ ដូច្នេះខ្ញុំមិនបង្អង់ទេ៖

«កាលពីយប់មិញនៅលើឆ្នេរ ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើស្គាល់លោក ព្រោះមិនចង់មានរឿងរញ៉េរញ៉ៃ អំពល់ដល់ខ្លួន! ពិសេសHannah!»

«តែគេក៏ជាកូនខ្ញុំ!»

គេនិយាយស្រាលៗ តែខ្ញុំនិយាយខ្លាំងៗ៖

«អ្នកណាថា? លោកអាងអីមកនិយាយ?»

«អ៊ីចឹង យើងពិនិត្យ DNA ទៅឱ្យវាចប់រឿង!» គេតបស្រាលៗតែពន្លឺភ្នែកគេគឺឌឺខ្ញុំ។

ខ្ញុំញ័រមាត់ សម្លឹងគេធ្លុះដល់ប្រស្រីភ្នែក ហើយខំពង្រឹងមធ្យោបាយការពារខ្លួន៖

«លោកទំនេរដើរហៅកូនអ្នកស្រុកនានាមកពិនិត្យ DNA អ៊ីចឹងអ្ហី? លោកដើរមានស្នេហាពាសវាលពាសកាលច្រើនពេកអ្ហី?»

«ចុះអ្នកនិយាយហ្នឹងធ្លាប់មានស្នេហាមួយខ្ញុំដែរអត់?»

ខ្ញុំសម្លក់គេ តែភ្នែកស្រទន់របស់គេគឺមិនចុះចាញ់ភាពសៅហ្មងរបស់ខ្ញុំទេ ដូច្នេះខ្ញុំស្ទុះក្រោកឈរ ព្រោះមិនចង់ឱ្យប្រឈមមុខគ្នាស្និទ្ធពេក ស្រាប់តែគេក្រោកមកដែរ ហើយចាប់ដៃខ្ញុំជាប់ខ្លាចខ្ញុំចាកចេញ។ ខ្ញុំរលាស់សាជាថ្មី ទោះដឹងថាគេមិនលែងដៃខ្ញុំក៏ដោយ។

«ចេះខ្មាសគេខ្លះផង!» ខ្ញុំសម្លុតគេតិចៗ ឯបេះដូងគឺចុះចាញ់ភាពស្រទោស្រទន់របស់គេ។

«៣០ម៉ែត្រជុំវិញនេះគ្មានមនុស្សម្នាក់ទេ! មិនជឿសាកស្រែកលោមើល!»

គេនិយាយទាំងញាក់ចិញ្ចើមឌឺខ្ញុំ។ ខ្ញុំយល់ហើយ គឺគេបានធ្វើរឿងនេះតាមចរិតពួកមានលុយ ហើយមានអំណាចមិនគិតពីចិត្តអ្នកដទៃ។ ៦ឆ្នាំហើយ គេនៅតែដដែល គឺក្រអឺតក្រទម ធ្វើតាមចិត្តខ្លួនមិនគិតពីផលវិបាក និងមិនគិតពីចិត្តយើងដែលជាមនុស្សស្រី។ ក៏ព្រោះតែចរិតទំនើងនេះដែរ ដែលខ្ញុំត្រូវឆាចោលជីវិតរបស់ខ្លួនឯងព្រោះតែគេនិងកូន។

«លោកធ្វើអ្វីមិនដែលគិតពីខ្ញុំ សូម្បីតែបន្តិច!»

ខ្ញុំនិយាយដោយរលីងរលោង។ គឺខ្ញុំចង់សំដៅកាលដែលគេនាំខ្ញុំទៅកោះសង្សារដណ្តើមយករាត្រីទីមួយរបស់ខ្ញុំទាំងដឹងហើយថា យើងមិនបានចួបគ្នាទេចំណងដៃនៃស្នេហានេះក៏មានតែទឹកភ្នែកតែប៉ុណ្ណោះ ពេលនេះត្រឡប់មកវិញ គេមានប្រពន្ធមានកូនហើយ គេហេតុអីចាំបាច់មកធ្វើយ៉ាងនេះលើខ្ញុំ ព្រោះគេចង់ឱ្យខ្ញុំយល់ថាគេអស្ចារ្យឬអ្វី?

«បើខ្ញុំមិនគិតពីនាងជ្រុលពេក កាលពីឆ្នាំនោះ ខ្ញុំមិនអង្គុយមើលនាងរៀបការជាមួយអា ខ្ទើយបងនាង ហើយចេញទៅវេទនានៅបារាំងទេ រាជិនី!»

ចួបគ្នាជាថ្មីសប្តាហ៍ក្រោយ …

រឿង៖ ១ម៉ឺនស្នេហ៍ផ្ញើទៅកោះកុង (ភាគ៥)

rak smey — Sat, 04 Jul 2026 13:00:00 +0000

«រឿងអីក៏មានច្រកចេញដែរ! ជឿបងទៅ! រឿងអីក៏មនុស្សជាអ្នកគ្រប់គ្រងវាបានដែរ កុំឱ្យវាមកគ្រប់គ្រងយើង!!»

សម្ដីឆ្លើយឆ្លងរវាងខ្ញុំហើយនិងគេពីរឃ្លានេះ ខ្ញុំខំបំភ្លេចវាពីបេះដូងជាយូរមកហើយ តែកាន់បំភ្លេចវាកាន់តែចាំច្បាស់គឺកាន់តែបំភ្លេចក៏កាន់តែនឹក។ ៦ឆ្នាំហើយ ខ្ញុំនៅតែមិនអាចភ្លាំងភ្លេចគេ បានសូម្បីតែមួយគ្រា។ ខ្ញុំពិតជាមិនអាចបំភ្លេចរាត្រីមួយនោះ នៅមុនពេលដែលខ្ញុំឡើងកាណូតចាកចោលគេ ពេលដែលគេកំពុងតែលង់លក់ក្នុងសុបិនស្នេហ៍របស់កូនអ្នកមានដូចគេ ហេតុអ្វីខ្ញុំនៅតែមិនអាចបំភ្លេចបាន? មកពីនោះជាស្នេហាពិតរបស់ខ្ញុំ ឬមកពីគេជាអ្នកបាននូវរាត្រីទីមួយរបស់ខ្ញុំ?

«ម៉ាក់! យើងកុំទៅកោះកុងអី! ឮសូរថាផ្លូវមិនល្អទេ!» ខ្ញុំនិយាយចិត្តស្ទាក់ស្ទើរ។

«តែម៉ាក់ចង់ទៅខ្លាំងណ៎ាកូន! ម៉ាក់មានពួកម៉ាកម្នាក់បែកគ្នាជិតម្ភៃឆ្នាំហើយ ឮសូរថាឥឡូវរស់នៅជិតផ្សារដងទង់!» ដូច្នេះដើម្បីបំពេញបំណងហាណាដែលចង់ទៅដើរលេងនៅតំបន់សមុទ្រ និងអ្នកម្ដាយដែលខ្ញុំឃ្លាតឆ្ងាយចោលគាត់ជាយូរមកហើយ យើងក៏រៀបចំដំណើរទៅកាន់ខេត្តកោះកុង។

វគ្គ៖ កោះកុង កម្រង ស្នេហ៍ចាស់

កោះកុងគឺជាខេត្តដ៏ស្រស់បំព្រងមួយនៃប្រទេសកម្ពុជាដែលខ្ញុំឆ្លាក់ជាប់ក្នុងបេះដូងនិរាសប្រាស់ព្រាត់មួយនេះ។ ឆ្នេរសមុទ្រដែននិរតីស្អាតណាស់ក្រោមពន្លឺមាសថ្លារលើបលាតសន្ធឹងក្រាលគ្របដោយឥទ្ធិពលនៃកាំរស្មីចុងក្រោយពីព្រះទិនាករនាដែនខេមរាដែលខ្ញុំខានឃើញ ខានទទួលអារម្មណ៍ ខានប្រហើរក្លិនទឹកប្រៃបែបនេះជាយូរណាស់មកហើយ។ ខ្ញុំញញឹមម្នាក់ឯង!

ព្រះអើយ ទីបំផុតទៅ ឯងញញឹមបានឡើងវិញហើយរាជិនី!

ទីកំណើតរបស់ឯង មាតុភូមិរបស់ឯងតែមួយគត់ដែលបណ្តាលឱ្យឯងទទួលអារម្មណ៍មួយនេះត្រឡប់មកវិញបាន? ឱព្រៃភ្នំក្រមថ្ម ឱជួរភ្នំក្រវាញ និងកម្រងឧទ្យានជាតិបុទុមសាគរដ៏ស្រស់បំព្រងនៃដែនសុវណ្ណភូមិ អ្នកនៅចាំស្រីកម្សត់ម្នាក់នេះបានដែរមែនទេ បានជាស្វាគមន៍នាងជាមួយកម្លាំងវាយោបោកបក់ត្រកាលត្រកុំយ៉ាងសុខដុមយ៉ាងនេះ។

«ឱខេត្តកោះកុងស្ថិតក្នុងចិត្តខ្ញុំ! អ្នកពិតជាសុខុម រសាយទុក្ខកង្វល់ប៉ុនកម្អែលភ្នំភ្លើងដែលសង្កត់ទ្រូងរាជិនី៦ឆ្នាំមកហើយ! ខ្ញុំសប្បាយចិត្តពិតមែនដែលទីបំផុតទៅបានឃើញអ្នក!»

ខ្ញុំសរសេរ Note នេះទុកក្នុងទូរសព្ទអមជាមួយរូបថត Selfie ជាលើកដំបូងក្នុងជីវិតនិរាសចោលស្រុក៦ឆ្នាំមកនេះ។ រូបនារីម្នាក់ក្នុងអេក្រង់ជាមួយស្នាមញញឹមសក្បុស អមដោយBackground វាលខ្សាច់សម៉ត់នៃដែនប៉ាក់ខ្លង ពិតជាមនោរម្យហួសនិងនិយាយរៀបរាប់។ តាមពិតទៅ ខេត្តកោះកុងត្រូវគេដូរមកថាក្រុងកោះកុង តាំងពីពេលខ្ញុំចាកចេញពីស្រុកខ្មែរមកម៉្លេះ។ ខេត្តនេះស្ថិតនៅភាគនិរតីនៃប្រទេសកម្ពុជាមានព្រំប្រទល់ទល់នឹងខេត្តត្រាតប្រទេសថៃ។

«កូនទៅណារាជិនី មេឃងងឹតហើយហ្នឹង?»

ខ្ញុំចេញពីបន្ទប់មកវាក់អើនឹងម្តាយខ្ញុំដែលមិននៅក្នុងបន្ទប់គាត់ទេ តែអង្គុយលេងលើសាឡុង។

«កូនចេញទៅមើលទឹកសមុទ្របន្តិចទេម៉ាក់! ក្នុងបន្ទប់នេះដូចហប់ ខ្វះអុកស៊ីសែនម៉េចមិនដឹងទេ! Hannah គេងលក់ហើយ ម៉ាក់កុំមាត់ឮ ប្រយ័ត្នភ្ញាក់វិញរករឿង!»

ម្ដាយខ្ញុំនៅតែមិនអស់ចិត្ត គាត់ខ្សឹបៗមកកាន់ខ្ញុំបន្ត៖

«អត់ស្រួលខ្លួនអ្ហីកូន? កោសខ្យល់ចេញទៅអ្ហី?»

«ខ្ញុំអត់អីឯណាម៉ាក់!? ម៉ាក់សម្រាន្តទៅ!»

ខ្ញុំចាកចេញពីបន្ទប់អូតែល ព្រោះមិនចង់ឱ្យគាត់មកខ្វល់ច្រើនទៀត។ ជាទម្លាប់តាំងពីតូចមកគឺខ្លាចឪពុកម្ដាយពិបាកចិត្ត មានរឿងអ្វីក៏នៅតែលាក់ទុកក្នុងចិត្ត សុខចិត្តបៀមវាតែម្នាក់ឯង ឥឡូវនេះ៦ឆ្នាំហើយទម្លាប់នេះនៅតែមិនចោល។

«ពិបាកចិត្តម្នាក់ឯង គ្រាន់បើជាងនាំអ្នកមានគុណមកពិបាកចិត្តជាមួយ!»

ឆ្នេរសមុទ្រកោះកុងដ៏ស្រគត់ស្រគំគឺស្ថិតនៅពីក្រោយបន្ទប់សណ្ឋាគារនេះតែម្តង។ វាជាប្រភេទម៉ូតែលប៉ប្រះមាត់ឆ្នេរដែលត្រូវបានជ្រើសរើសដោយពេញចិត្ត។ ឆ្នេរវែងអន្លាយអមដោយរលកបោករលេញប្រដេញពណ៌ខៀវល្អះ ក្រោមភាពស្រទោស្រទន់នៃដួងខែ ក្លាយជាសេរីភាពនៃអារម្មណ៍សម្រាប់ខ្មែរនៅបរទេសដូចរូបខ្ញុំ។

ដោយមានកន្សែងសូត្រខ្មែរពណ៌សជ្រះដែលខ្ញុំរើសដោយសម្រិតសម្រាំងឯផ្សារទួលទំពូងមកដណ្ដប់ផងជាគ្នា រ៉ូបរាត្រីវែងអន្លាយរបស់ខ្ញុំទោះបក់បោករវេចទៅតាមជំនោរសមុទ្រ ក៏នៅតែមិនអាចធ្វើឱ្យរាងកាយខ្ញុំរងាញ័រញាក់បាយឡើយ។ វាមានតែធ្វើឱ្យមនោរម្យភាពចូលមកពង្វក់ចិត្តខ្ញុំឱ្យត្រកាលត្រកុំ ភ្លេចចោលអស់ទុក្ខធុរៈទាំងប៉ុន្មាននៃជីវិតជាសត្វលោក។ ស្នូរអ្វីម្យ៉ាងរសឹបនៅពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ ….ខ្ញុំមិនចង់រំខានជាមួយអ្វីៗនៅជុំវិញខ្លួន ហើយចាកចោលទិដ្ឋភាពដ៏ត្រកាលនៃដែនសមុទ្រខ្មែរក្បែរជាយដែនទេ ប៉ុន្តែសូរស័ព្ទយំតិចៗខ្សាវៗរបស់ក្មេងប្រុសបានទាក់ទាញខ្ញុំឱ្យងាកទៅរកគេ។

«ថ្មើរណេះទៅហើយ អ្នកណាលែងកូនឱ្យដើរចច្រប់អ៊ីចឹងទៀត?»

ខ្ញុំគិតផងបន្ទន់ជង្គង់អង្គុយទៅប្រឈមនឹងកុមារានោះផង។ គេពិតជាពេបគួរឱ្យអាណិត តែគេក៏ហាក់មានអំណះអំណាងឡើងវិញ ពេលមានខ្ញុំនៅក្បែរ។

«យប់ជ្រៅហើយ គិតទៅណាទៀតក្មួយ? អត់ទាន់គេងទៀត? ប៉ាម៉ាក់នៅឯណា?»

គេជូតទឹកភ្នែកដែលរលីងរលោង ហើយរត់ចេញទៅ មិនឆ្លើយនឹងខ្ញុំ។ ខ្ញុំហាក់មិនដាច់ចិត្តព្រងើយកន្តើយ ព្រោះគេតូចយ៉ាងនេះ ហើយនៅតែម្នាក់ឯងនៅលើឆ្នេរដ៏ងងឹតស្រពិចស្រពិលហើយស្ងាត់ជ្រងំនេះ។ ប្រសិនបើពួកឆ្លៀតឱកាសឃើញគេ ក្មេងនេះអាចនឹងក្លាយជាកុមាររងគ្រោះត្រូវគេយកទៅសុំទាននៅថៃអីផងមិនដឹង។ អ្វីមួយជំរុញឱ្យខ្ញុំទៅតាមគេភ្លាម។

ទោះបីគេនៅតូចប្រហែលជាបីឆ្នាំ តែគេរត់លឿនណាស់ ខ្ញុំខំដើរលឿនដែរទម្រាំតាមគេជាប់។ ខ្ញុំគ្មានកូនប្រុសទេ ដូច្នេះអារម្មណ៍ពេលឃើញក្មេងប្រុសគឺពិសេសម្យ៉ាង។ ការរត់ហើយដួលគឺជាក្រឹត្យក្រមធម្មជាតិ តែការចង់ត្រកងគេឡើងមកវិញ ក៏ជាបំណងប្រាថ្នាភ្លាមៗរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំលូកដៃទៅត្រកងប្រាណដ៏តូចរបស់គេ ហើយក្លិនអ្វីមួយបានហើរមកប៉ះច្រមុះខ្ញុំ។ ខ្ញុំនឹកមិន ឃើញទេ តែក្លិននេះហាក់បីដូចជាធ្លាប់ជាប់នៅជាមួយអតីតកាលណាមួយរបស់ខ្ញុំដែលមិនដឹងនៅឯណា តែខ្ញុំចាំបានថាខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់វា។

«កុំទៅលេងឆ្ងាយពេកកូន!»

សូរសំឡេងនេះពិតជាមានឥទ្ធិពលជាងក្លិនទឹកអប់ដែលជាប់លើរាងកាយក្មេងប្រុសតូចទៅទៀត។ សំឡេងនេះបានហើរមកប៉ះត្រចៀកខ្ញុំ ជ្រៀតចូលទៅដល់ខួរក្បាល ហើយបាចសាចទៅក្នុងបេះដូង ជ្រៅសែនជ្រៅ មុនពេលអំណាចរបស់វាបានបញ្ជាឱ្យខ្ញុំងើបមុខវឹងសម្លឹងទៅរកម្ចាស់សូរស័ព្ទ។

…..គឺនោះមានធំច្រងាង អង្គុយចំខែងលើរបងថ្មចាស់ប៉ប្រះឆ្នេរខ្សាច់ ហើយមិនបានងាកមុខមករកខ្ញុំឡើយ។ ដៃគេចុចទូរសព្ទ ហើយភ្នែកគេផ្ចង់ទៅលើអេក្រង់ តែភ្នែកខ្ញុំផ្ចង់ទៅលើប្រអប់ដៃឆ្វេងរបស់គេ កំភួនដៃគេ បន្ទាប់មក គឺស្មាគេ និងចុងក្រោយផ្ទៃមុខគេដែលមើលពីចំហៀងឃើញតែតួច្រមុះស្រួច និងបបូរមាត់គ្មានស្នាមញញឹម។ តាមថាខ្ញុំត្រូវខឹងដែលឪពុកម្នាក់មកជក់នឹង Smart Phone ហើយទុកចោលកូនតូចយ៉ាងនេះឱ្យរត់ឆ្លេឆ្លាស្រក់ទឹកភ្នែកម្នាក់ឯង តែ ពេលនេះពេលដែលខ្ញុំឃើញគេ បេះដូងខ្ញុំស្ទើរគាំងទៅហើយ ។

«រ៉ូណាល់??»

សំណាងហើយដែលខ្ញុំភ្លាត់ហៅឈ្មោះគេនៅក្នុងចិត្ត តែមិនបានបង្ហើរចេញមក។ រាងកាយខ្ញុំនៅគាំង ភ្នែកខ្ញុំសម្លឹងគេយូរជាង ចិត្តខ្ញុំដែលចង់រេគេចចេញឱ្យរលាយបាត់ភ្លាមៗពីឆ្នេរនេះដូចក្នុងរឿងសិល្ប៍ តែដៃជើងខ្ញុំបានស្ពឹកស្រពន់គ្មានកម្លាំងទេ បន្ទាប់ពីបានធ្លាក់របូតចេញពីស្មាក្មេងតូច។ គេលើកទូរសព្ទនិយាយ ពេលដែលបេះដូងខ្ញុំកក្រើករញ្ជួយ….

«បានហើយ! បងនាំកូនចូលគេង!»

គេនៅស្ងៀមបន្តិច ប្រហែលជាកំពុងស្តាប់អ្នកខាងណោះនិយាយអ្វីមួយហើយ បានជាគេនិយាយបន្ត៖

«Good Night!!»

ម្នាក់ដែលកំពុងនិយាយជាមួយគេប្រាកដជាមនុស្សស្រី ហើយចម្លើយភ្លាមៗក្នុងបេះដូងខ្ញុំគឺម្នាក់នោះជាម្តាយរបស់ក្មេងប្រុសតូចនេះ។ បេះដូងខ្ញុំដាច់ដោច ជាការលំបាកមួយដែលខ្ញុំមិនបានត្រៀមខ្លួនក្នុងការទទួលយកវាទេ តែវាកំពុងកើតឡើងនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។ ខ្ញុំបែរខ្លួនឱ្យរហ័ស មុនពេលគេចុចបិទទូរសព្ទ ហើយងាកមុខមក។

….ដូចប្រាប់អ៊ីចឹង….ខ្ញុំធ្វើមិនបាន….គឺស្ពឹកណាស់….យឺតណាស់….អ៊ីចឹងហើយគេបានងើបមុខមករកកូនប្រុសគេ ….ហើយគេក៏ឃើញខ្ញុំ…..

ព្រះអើយ! គេនៅតែជារ៉ូណាល់ដូចពីដើមដែលមានទឹកមុខសោះអង្គើយ ហើយឆ្មើងឆ្មៃពេលមើលទៅស្រីៗ…តែគេរក្សាធម្មជាតិនេះបានត្រឹមមិនដល់មួយវិនាទីទេ ចិញ្ចើមគេចាប់ផ្តើមជ្រួញចូលគ្នា ពេលគេឃើញខ្ញុំ។ ខ្ញុំភ័យណាស់ ព្រោះសូម្បីតែភ្នែកក៏ដកចេញពីគេមិនកើតដែរ។ ហួសពេលរត់ហើយ ព្រោះថាបើរត់លទ្ធផលគឺផ្សេង ….អ៊ីចឹងហើយ មធ្យោបាយភា្លមៗគឺ….រុញទូកបណ្តោយទឹក…. ខ្ញុំលើកដៃវិញបានហើយ បើត្រឹមតែប៉ះស្មាក្មេងតូចម្តងទៀត…ហើយញញឹមស្រស់និយាយរ៉ាវ៖

«ប៉ាក្មួយនៅទីនេះមែនអត់? ទៅប៉ាវិញទៅ កុំដើរផ្តេសផ្តាសទៀតណ៎ា ប្រយ័ត្នគេចាប់!»

ខ្ញុំឱននិយាយជាមួយក្មេងនោះ ធ្វើដូចធម្មតា ហើយដំបូងបង្អស់គឺខ្ញុំសង្ឃឹមថា គេរយៈពេល៦ឆ្នាំនេះ ខ្ញុំអាចផ្លាស់ប្តូររហូតដល់គេចំណាំមិនបាន។ តែនេះគ្រាន់តែជាគំនិតដ៏ល្ងង់មួយតែប៉ុណ្ណោះ។ ស្នូរជើងគេលាន់ឮមកកាន់តែកៀក ហើយក្លិនទឹកអប់របស់គេនៅតែដដែលដូចកាលពី៦ឆ្នាំមុន។ គេ…គឺដើរមកដល់កៀកពីមុខខ្ញុំមែនហើយ….

«រាជិនី! បើឯងហ៊ានតែងើបមុខ ឯងនឹងប៉ះគ្នាជាមួយគេ! ហើយគេនឹងឃើញអ្វីៗទាំងអស់ក្នុងភ្នែករបស់ឯង!»

តែអត់ទេ….ខ្ញុំមិនអាចឱនអ៊ីចឹងមួយជីវិតទេ….ខ្ញុំប្រកែកនឹងខ្លួនឯងហើយងើបមុខវឹង….ខ្ញុំញញឹម ហើយញាក់ស្មានិយាយទៅរកគេតាម ស្ទីលអ្នកស្រុកបារាំង…

«កូនបងមែនអត់? ដើរវង្វេងបានឆ្ងាយផង! ដើរដល់នោះ….»

សំណាងហើយពេលដែលខ្ញុំសម្លឹងទៅគេ គឺភ្នែកគេដំបូងរេមកលើរាងកាយខ្ញុំពីលើដល់ក្រោម។ បបូរមាត់គេនៅរក្សាភាពស្មើធេង ទោះខ្ញុំខំញញឹមស្ទើរស្ងួតធ្មេញក៏ដោយ។

«ចរិតប្រុសអ្នកធំនៅរក្សាបានដដែលហ្ន៎!»

ខ្ញុំគិតបណ្តើរ ខំរក្សាភាពបរិសុទ្ធលើផ្ទៃមុខយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន។ ខ្សែភ្នែកគេវាត់ត្រឡប់រកមុខខ្ញុំវិញ ហើយសម្លឹងចំកែវភ្នែកខ្ញុំ។ ខ្ញុំរកឃើញអ្វីមួយយ៉ាងជ្រៅនៅក្នុងការសម្លឹងរបស់គេ ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រឺសម្បុរ ហើយគ្រងកន្សែងដណ្តប់ឱ្យជាប់ជាងមុន មុនពេលលូកហុចដៃកូនប្រុសគេទៅឱ្យគេទាំងញាក់ចិញ្ចើមធ្វើភាសាកាយវិការផ្គើនគេថានៅភ្លឹកធ្វើអី? មិនយកកូនទៅវិញ? គេទទួលកូនប្រុសទៅក្នុងដៃ តែភ្នែកគេនៅផ្ដោតលើខ្ញុំ ….ខ្ញុំញញឹម ហើយបែរខ្លួនដើរចេញធ្វើហី ធ្វើដូចជាបេះដូងខ្លួនមិនមែនកំពុងហក់លោតអ៊ីចឹង….

….ពីមួយជំហ៊ានទៅមួយជំហ៊ាន ខ្ញុំបន្ទោសខ្លួនឯងជាបន្តបន្ទាប់ «ឃើញអត់? នៅមិននៅមកកោះកុង! ហើយនៅសុខៗ ចេញមកដើរលើឆ្នេរធ្វើអី? ឥឡូវចួបគេហើយ គិតយ៉ាងម៉េចទៅ? គេចំណាំឯងបានឬអត់? គេមិននិយាយមួយម៉ាត់ តើជាប្រផ្នូលល្អ ឬអាក្រក់ឱ្យប្រាកដ?»

ខ្ញុំដើរបកតម្រង់មករកកន្លែងគេងវិញ កាន់តែឆាប់កាន់តែល្អពាំនាំមកជាមួយនូវភាពហេងហាងគ្មានព្រំដែន….

«រាជិនី!!!»

គេហៅខ្ញុំស្រាលៗពីក្រោយ ….សំឡេងគេមិនខ្លាំងទេ តែមានអំណាចអ្វីមួយឱ្យខ្ញុំយល់ដោយខ្លួនឯងថា «កុំចង់លេងស្ទីលនេះជាមួយគេ!»។ ខ្ញុំបង្អន់ជើង ហើយឈប់ ព្រមទាំងបែរក្រោយមករកគេជាមួយស្នាមញឹមក្លែងក្លាយដែលខ្ញុំចេះធ្វើស្ទាត់ក្នុងឆាកជីវិតដ៏ជូរចត់នេះ។

«បងហៅខ្ញុំមិនមែន?»

គេញញឹមស្មើៗសឹងថាមិនផ្លាស់ប្តូរទម្រង់បបូរមាត់ ហើយលែងដៃពីកូនប្រុសដើរបន្ថែមមករកខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនអាចធ្វើអ្វីបានក៏បន្លប់ធ្វើជាញញឹមទៅរកក្មេងនោះ ហើយងើបមុខប្រាប់ឪពុកគេ៖

«បង!!! កាន់ដៃឱ្យជាប់តិចរត់ទៅបាត់ទៀត!! វង្វេងទៀតឥឡូវហើយ!»

គេឈប់ពីមុខខ្ញុំមើលខ្ញុំដោយក្រសែភ្នែកស្ងួតស្ងប់ ខ្ញុំនៅតែញញឹមតបពន្លឺភ្នែកគេ តែចិត្តខ្ញុំឆ្លេឆ្លា។ គេនិយាយមកតិចៗ សឹងថាជះខ្យល់ដង្ហើមគេមកលើមុខខ្ញុំ៖

«កុំមិនបាច់ភ័យរាជិនី! កូនខ្ញុំមិនចេះរត់ចោលខ្ញុំ ដូចមនុស្សខ្លះនោះទេ!»

ខ្ញុំឮសម្តីគេហើយ ក៏រំជួលចិត្ត ត្បិតពាក្យមួយឃ្លាដែលខ្ញុំទន្ទេញ ជាប់ក្នុងបេះដូងតាំងពីកោះសង្សាររហូតដល់ប្រទេសបារាំង។

តាមថាបើស្ថានភាពបែបនេះ ខ្ញុំចួបកាលពី៦ឆ្នាំមុន ខ្ញុំប្រហែលយំរហូតដល់លិចលង់ដែនកោះនេះ តែក៏គួរអរគុណការឈឺចាប់ និងភាពអត់ធន់ដ៏វែងកាលពីគ្រាដែលខ្ញុំទម្លាប់ជាមួយភាពបាត់បង់គេ ខ្ញុំអាចទប់ទឹកភ្នែកបាន ហើយនិយាយបន្លប់គេតាមសម្រួល៖

«បង! អ្នកណាឈ្មោះរាជិនី? ហើយគេត្រូវជាអ្វីនឹងបង? គេស្រដៀងខ្ញុំមិនមែន? ខ្ញុំទើបតែមកពីបារាំង! អត់គិតថា យើងធ្លាប់ស្គាល់គ្នាពីមុនមកទេ! ខ្ញុំឈ្មោះ Conny! នីដូចគ្នាទៀត?!

ខ្ញុំញញឹមស្រស់ដាក់គេពេលបញ្ចប់ឃ្លានេះតែនៅ។ ពេលដែលគេមិនមាត់មិនកតបតខ្ញុំ ហើយបែរជាមមីភ្នែកសម្លឹងមុខខ្ញុំជាប់ ខ្ញុំហាក់ភ័យតិចតួចដែរ។ តែបំណាច់នឹងធ្វើពើក៏ត្រូវធ្វើពើឱ្យដល់ទីបញ្ចប់។ ខ្ញុំញញឹមដាក់ក្រសែភ្នែកស្ងប់ស្ងាត់របស់គេ ហើយបន្ត៖

«កូនប្រុសបងឆ្លាតដល់ហើយ!»

គេនៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ ហើយសម្លឹងមកខ្ញុំដោយបង្ហាញចេញនូវពន្លឺភ្លឺថ្លាតាមភ្នែកទាំងគូដែលមើលទៅដូចជាស្នាមញញឹមសម្ងាត់មួយ។ បបូរមាត់គេស្មើមិនញញឹម ក៏មិនមានប្រតិកម្មអ្វី ប៉ុន្តែចិត្តខ្ញុំចាប់ខ្ទេចខ្ទាំដោយគ្មានហេតុផល។ សម្តីគេកាលពីយប់នោះ ជាសម្តីដែលខ្ញុំខំបំភ្លេចជាយូរមកហើយបានលាន់ត្រឡប់មកវិញក្នុងការចងចាំរបស់ខ្ញុំ «បងអាចដាច់ដង្ហើមស្លាប់បាន! បើឱ្យអូនចេញពីបងឥឡូវនេះ រាជិនី!»

ខ្ញុំដៀងភ្នែកទៅរកក្មេងប្រុសតូចគួរឱ្យស្រលាញ់ដែលបាតដៃដ៏តូចរបស់គេស្ថិតនៅក្នុងប្រអប់ដៃរឹងមាំរបស់បុរសដែលខ្ញុំមានស្រមោលគេពេញមួយជីវិតមកហើយ។

«លោកក៏មិនបានដាច់ដង្ហើមស្លាប់ឯណា រ៉ូណាល់ ពេលខ្ញុំចេញពីលោក! លោកថែមទំាំងរៀបការជាមួយស្រីផ្សេង ហើយមានក្មេងនេះ!»

ខ្ញុំរេភ្នែកចេញបោះបង់ចោលការសម្លឹងរបស់គេ ហើយត្រៀមដើរចេញពីគេទាំងនិយាយចុងក្រោយ៖

«Bye Bye ណា៎!»

ខ្ញុំញញឹម ហើយចាកចេញវឹង មិនរវល់ថាគេនឹងគិតយ៉ាងណាធ្វើយ៉ាងណាឡើយ។ ត្រូវហើយ គេមិនតាមមកទេ ហើយពេលទៅដល់ទីកំបាំងជញ្ជាំងម៉ូតែល ខ្ញុំពួនលបមើលគេ។ គេបីកូនប្រុសក្នុងរង្វង់ដៃ ហើយចាកចេញពីឆ្នេរទៅកប់បាត់ក្នុងស្រមោលអន្ធកាល តែរង្វង់ដៃនោះនៅតែកាប់ចិញ្ច្រាំចិត្តខ្ញុំ។ វាជារង្វង់ដៃដ៏កក់ក្តៅ ជារង្វង់ដៃមនុស្សដំបូងដែលអាចគ្រប់គ្រងរាងកាយខ្ញុំ ក៏ជារង្វង់ដៃដែលខ្ញុំត្រូវការតែគ្មានលទ្ធភាពថែរក្សា។

វគ្គ៖ បេះដូងខ្ទេចខ្ទាំ

ខ្ញុំបកចូលមករកកន្លែងសម្រាក ហើយពិតណាស់ថា ពេញមួយយប់នោះ ខ្ញុំមិនអាចដេកលក់សូម្បីតែមួយស្រឡេតជាមួយសំណួរឆ្កួតឡប់មួយចំនួន តើអ្នកណាទៅជាប្រពន្ធគេ? គេរៀបការពីពេលណា? ហេតុអីនៅលើឆ្នេរតែពីរនាក់កូនប្រុស? តើនារីដ៏មានសំណាងនោះ មានរូបរាងយ៉ាងណាទៅ? នាងប្រាកដជាកូនអ្នកមានដែលម្តាយគេ និងបងគេពេញចិត្តហើយ។

ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំជឿថាគេបានចាញ់បោកខ្ញុំដែលយល់ថាខ្ញុំជាអ្នកផ្សេងសំខាន់ ខ្ញុំជឿថាយើងជាមនុស្សស្រី រាងកាយនិងរូបសម្ផស្សរបស់យើងងាយរលាយបាត់ទៅលឿនជាងបុរស អ៊ីចឹងហើយគេចំណាំខ្ញុំមិនបាន គ្មានអ្វីចម្លែកទេ។ វាក៏ជារឿងល្អសម្រាប់ខ្ញុំដែរមែនទេ?

ព្រឹកនោះ ខ្ញុំញ៉ាំកាហ្វេបំបាត់ភាពងោកងុយដែលគេងមិនបានពេញមួយយប់។ នៅ សួនច្បារមុខម៉ូតែល ខ្ញុំស្រស់ស្រូបបណ្ដើរ ព្យាយាមរកលេសចាកចេញពីទីនេះផង។

«ម៉ាក់? យើងទៅភ្នំពេញវិញទៅអ្ហី? ដូចស្ងាត់ពេកហើយ អត់សប្បាយផង!»

«ថីកូន? ក្រែងទើបមកដល់បានមួយយប់សោះហ្នឹង ទារទៅវិញហើយ? ចុះក្រែងថានាំHannah ទៅលេងហែលទឹកអ្ហី?»

ខ្ញុំគឺខ្លាចច្រើនយ៉ាងណាស់ មិនចង់ចួបគេនោះម្តងទៀត អ៊ីចឹងហើយត្រូវរកមធ្យោបាយចេញពីទីនេះ។

«ត្រូវហើយម៉ាក់! ទៅកំពង់សោមវិញហ្ន៎ បានងូតទឹកផង! ចាំកូនប្រាប់Hannah!!»

ប្រហែលញាណជាម្ដាយធ្វើឱ្យគាត់យល់ពីភាពស្រពោនក្នុងជម្រៅចិត្តខ្ញុំហើយបានជាម៉ាក់ចាក់បណ្ដោយ៖

«អឺ! ទៅណាក៏បាន! ឱ្យតែកូនសប្បាយចិត្ត!»

ខ្ញុំអរជាខ្លាំង ងើបចោលពែងកាហ្វេនិងអាហាររវៀសទៅរកកូនស្រីនៅក្នុងសួនកុមារ។

«Hannah! Hannah!»

នៅក្នុង Play Ground មានកុមារាស្រីប្រុសពីរបីនាក់ដែរ តែពិតជាគ្មានវត្តមាន Hannahកូនស្រីខ្ញុំទេ។ រហូតដល់ខ្ញុំទៅរកដល់ក្នុងបន្ទប់គេង បន្ទប់ទឹកនៅតែមិនឃើញ ទើបចាប់ផ្ដើមភ្ញាក់ ភ័យ។

«ម៉ាក់! Hannah បាត់ហើយ!»

ខ្ញុំស្រែកដោយអារម្មណ៍អាក្រក់កាន់តែសម្រុកមកគ្រប់គ្រងលើខ្ញុំ …..រំពេចនោះ….ខ្ញុំរត់រលះរលាំងមិនបានមើលមុខក្រោយរហូតដល់បុកអ្នកណាម្នាក់។

«អុះសុំទោស!»

ខ្ញុំនិយាយឱ្យតែរួចពីមាត់ ព្រោះខ្ញុំគ្មានពេលរវល់។ ខ្ញុំងើបចេញពីគេនោះ ចង់បន្តជំហានទៅមុខ តែដៃគេដូចជាចាប់កដៃខ្ញុំថើៗ ប្រុងទាញខ្ញុំឱ្យនៅផង ក៏ហាក់ដូចជាព្រមលែងខ្ញុំឱ្យទៅ ផង។ ខ្ញុំយល់ថាមិនសម….ទោះបីខ្ញុំនៅបារាំង តែក៏មិនចូលចិត្តឱ្យអ្នកណាមកប៉ះពាល់ដៃជើងងាយៗអ៊ីចឹងទេ…. តែទោះបីចិត្តកំពុងគិតមួម៉ៅក៏ដោយ ខ្ញុំនៅតែគ្មានពេលរវល់ដដែល គិតពីផ្ចង់លើការបាត់កូនស្រី….ប៉ុន្តែក្លិនក្រអូបអណ្ដែតអណ្ដូងលើអាវម្នាក់នោះវិញទេ ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំដើរបានមួយជំហាន ហើយក៏ដើរទៅមុខលែងរួច។ ខ្ញុំងាកក្រោយខ្វាក….

«រ៉ូណាល់?»

ចិត្តខ្ញុំស្រែកហៅឈ្មោះគេ តែសំណាងល្អដែលមាត់ខ្ញុំនៅរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់បាន កុំអីនោះ គេច្បាស់ជាសួរខ្ញុំថាម៉េចបានស្គាល់ឈ្មោះគេមិនខាន។

….គេសម្លឹងមកខ្ញុំជាមួយបបូរមាត់ស្មើធេងគ្មានស្នាមញញឹម តែហាក់បីដូចជាលាក់លៀមកំនួចតូចមួយនៅចុងមាត់ ហើយភ្នែកគេទាំងគូនៅតែស្រទន់ដូចកាលពីយប់មិញ។ ….ហេតុអ្វីគេបង្ហាញខ្លួននៅចំពេលដែលខ្ញុំកំពុងបាត់ Hannah?….ខ្ញុំទប់មាត់បានមិនឱ្យហៅឈ្មោះគេ តែខ្ញុំជឿថាភ្នែកខ្ញុំមិនអាចរក្សាភាពស្រស់ស្រាយបន្លំគេដូចកាលពីនៅលើឆ្នេរយប់មិញនោះទេ ដូច្នេះខ្ញុំ ប្រញាប់ងាកមុខចេញវិញធ្វើជាគ្មានពេលរវល់នឹងគេ។

«រក Hannah មែន?»

គេសួរខ្ញុំតិចៗ ពេលដែលខ្ញុំរលះរលាំងបន្តជំហានទៅមុខ។ ដូច្នេះសម្ដីគេឱ្យខ្ញុំគាំងចលនាជាលើកទីពីរ ហើយបែរមកវិញ រហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរ។ បញ្ញាស្មារតីទាំងអស់របស់ខ្ញុំត្រូវជាន់សំប៉ែតទៅក្រោមអារម្មណ៍ដ៏តក់ស្លុតមួយ។ ខ្ញុំភ្លាត់មាត់ខ្លី តែលឿនបំផុត៖

«ឯណាកូនខ្ញុំ?»

គេបោះជំហានមួយៗចូលមកក្បែរខ្ញុំ។ ភ្នែកគេផ្ដោតសម្លឹងមកចំគ្រាប់ភ្នែកខ្ញុំដែលកំពុងឱ្យសញ្ញាថាតក់ស្លុត ។ ខ្ញុំសម្លឹងគេ….មើលដល់ប្រស្រីភ្នែកគេម្ដងឆ្វេងម្ដងស្ដាំ …លែងខ្វល់ថាគេចំណាំខ្ញុំបាន ឬក៏អត់ទៀតហើយ។ អាទិភាពក្នុងចិត្តខ្ញុំពេលនេះ គឺ…៖

«កូនខ្ញុំនៅឯណា?»

ខ្ញុំសង្ខើញសួរគេជាលើកទីពីរ ដោយសារភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់គេបានបំផ្លាញការអត់ធ្មត់របស់ ខ្ញុំ។

«នៅផ្ទះប៉ាគេ!!» រ៉ូណាល់ឆ្លើយដោយមិនប៉ប្រិចភ្នែក។

សំឡេងគេស្ងប់មួយៗរបស់គេតបមកខ្ញុំវិញ តែសម្រាប់ខ្ញុំ ប្រយោគនេះមានឥទ្ធិពលដូចរន្ទះបាញ់ខ្ទរអាកាសវេហា…. ខ្ញុំបើកភ្នែកក្រឡោតសម្លឹងគេ ….ឯគេវិញភ្នែកនៅតែស្រទន់។ ពីក្រោមភាពស្រទន់របស់គេ ខ្ញុំមិនបានរំភើបចិត្តទេ ព្រោះខ្ញុំហាក់មើលឃើញភាពក្រអឺតក្រទមមួយជាសម្ងាត់។ ខ្ញុំសម្លក់គេចុងភ្នែក ហើយងាកមករកម្តាយខ្ញុំដោយនិយាយតាមកំហឹងចិត្ត៖

«ម៉ាក់! បាត់កូនខ្ញុំហើយ! យើងត្រូវប្តឹងប៉ូលិសហើយមើលទៅ! ខ្ញុំទៅតាមប៉ាមកសិន!»

ខ្ញុំចាកចេញពីគេនោះទៅ ទាំងចិត្តបាចសាចជាមួយភាពតក់ស្លុតផងកំហឹងពុះពោរផង។ ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំត្រូវហេងហាងគ្មានកោះត្រើយនោះគឺ មិនដឹង Hannah នៅឯណា ហើយខ្ញុំក៏គ្មានស្គាល់អ្នកណានៅកោះកុងនេះ ឯចិត្តដែលខឹងមួយចំណែកទៀតនោះគឺខឹងពាក្យគេដែលពោលអម្បាញ់មិញថា «នៅផ្ទះប៉ាគេ!!»។

ច្រើនឆ្នាំមកនេះ អាថ៌កំបាំងដែលខ្ញុំសច្ចាថានឹងយកទៅតាមរហូតដល់លង់ក្រោមធរណីក៏មិននិយាយនោះ ពេលនេះហេតុអ្វីត្រូវវិលខ្ញាល់ត្រឡប់មកវិញ ដោយសារពាក្យបួនម៉ាត់ចេញពីមាត់បុរសម្នាក់នេះ។ សូម្បីតែអ្នកម៉ាក់ក៏មិនដឹងដែរថាពេលដែលខ្ញុំចាកចេញទៅភ្នំពេញហើយរៀបការបំភ្លេចអតីតកាល គឺខ្ញុំបានពាំនាំជាមួយជីវិតរបស់ខ្ញុំនូវតំណក់ឈាមរបស់គេដែលបានផ្ញើមកក្នុងបេះដូងខ្ញុំតាំងពីកោះសង្សារមក។ បើសូម្បីតែមិត្តអ្នកអាន សូម្បីតែម៉ាក់ខ្ញុំ សូម្បីតែប្តីខ្ញុំ ក៏មិនដឹងផងថា Hannah ជាអនុស្សាវរីយ៍ស្នេហ៍ដ៏កម្សត់រវាងស្រីអ្នកក្រដូចជាខ្ញុំ និងប្រុសអ្នកមានកប់ពពកដូចគេ តើសាមីខ្លួនគេដឹងបានដោយរបៀបណា?

យប់មិញនៅលើឆ្នេរនោះ ខ្ញុំក៏មិនបានទទួលស្គាល់គេ ឬក៏ទទួលស្គាល់ខ្លួនឯងផងទេ តើគេអាងអីដែលមករញ៉េរញ៉ៃក្បែរនេះ ហើយសំខាន់តើគេអាងស្អីដែលហ៊ានមកហៅខ្លួនឯងថាជាប៉ារបស់កូនខ្ញុំ?

«ចង់បានប៉ូលិសថ្នាក់ណា? ស្នងការ អធិការ ឬក៏ប៉ូលិស FBI?»

ស្អែកចួបគ្នាជាថ្មី …

រឿង៖ ១ម៉ឺនស្នេហ៍ផ្ញើទៅកោះកុង (ភាគ៤)

rak smey — Fri, 03 Jul 2026 13:00:00 +0000

វគ្គ៖ ថ្ងៃនេះ អូនទៅ! ចិត្តអូននៅផ្ញើនឹងអ្នក!

ដោយសារខ្ញុំអត់មានខោអាវមកសោះ រ៉ូណាល់បានសុំឱ្យមនុស្សសណ្ឋាគាររកទិញមកឱ្យយើងដែលភាគច្រើនជាឈុតសម្រាប់ភ្ញៀវទេសចរបរទេស។ ព្រឹកនោះយើងបានញ៉ាំអាហារពេលព្រឹកតាមបែបអឺរ៉ុបជាមួយគ្នា បន្ទាប់មកមានមគ្គុទ្ទេសក៍មកនាំទៅដើរលេងទស្សនាបក្សាបក្សីគួរឱ្យជ្រះថ្លាចិត្ត និងដើរកាន់ដៃគ្នាលើឆ្នេរដែលមានដុំសិលាតម្រៀបដូចធម្មជាតិនិងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់រ៉ូមែនទិក។

គេមិនសូវនិយាយទេ តែគេថ្នាក់ថ្នមយកចិត្តខ្ញុំណាស់ ទាំងពេលញ៉ាំអាហារ ពេលបណ្ដើរគ្នាលើឆ្នេរ និងអង្គុយឱ្យចំណីសត្វ។ គេបបួលខ្ញុំថាយប់នេះនឹងទៅមើលកុនរ៉ូមែនទិកជាមួយគ្នា។ ជាកន្លែងបញ្ចាំងកុនដែលគេសន្យាថាខ្ញុំមិនធ្លាប់ឃើញ និងប្រាកដជារំភើបចិត្ត។ គេមិនដឹងទេថា ពេលដែលគេជាប់ហាត់ប្រាណព្រឹកមិញ ខ្ញុំបានលបសួរបុគ្គលិកទេសចរម្នាក់ពីដំណើរកាណូតលឿនដែលអាចបកទៅកាន់ក្រុងព្រះសីហនុវិញ។

បុគ្គលិកនោះប្រាប់ខ្ញុំថាកាណូតលឿនអាចជិះរួមជាមួយភ្ញៀវផ្សេងដែលចំណាយ២៥ដុល្លារក្នុងម្នាក់ ហើយចេញនៅម៉ោង២រសៀល។ តែប្រសិនបើប្រញាប់ យើងអាចម៉ៅចេញតែឯងក៏បាន។ ក្នុងខ្លួនខ្ញុំមានប្រាក់តែ៥០ដុល្លារគត់។ ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំសម្រេចចិត្តរួចហើយថា ខ្ញុំត្រូវចាកចេញពីទីនេះ ចាកចេញពីបុរសម្នាក់នេះ មុនពេលគេចាកចេញពីខ្ញុំ ទើបខ្ញុំមិនសូវឈឺចាប់។

ថ្ងៃត្រង់នោះ បន្ទាប់ពីបាយរួចគេមានចេតនាចង់រួមរស់ជាមួយខ្ញុំទៀត ប៉ុន្តែដោយសារកាលពីព្រឹកដើរលេងអស់កម្លាំងពេក គេទំនងមិនចង់បង្ខំខ្ញុំទេ ពេលឃើញខ្ញុំគេចៗ ហើយគេក៏ប្រហែលជាមិនដឹងដែរថា យប់នេះគេនឹងនៅទីនេះតែម្នាក់ឯងដោយគ្មានខ្ញុំ។ គេលង់លក់ក្នុងដំណេក។ ខ្ញុំសម្លឹងគេដោយស្ងប់ស្ងាត់ទាំងបេះដូងឈឺផ្សា។ គេសង្ហាហើយពិតជាសង្ហាជានិច្ចក្នុងបេះដូងខ្ញុំ។ ស្នាមសើចលើបបូរមាត់គេនៅតែប៉ប្រិម តែគេមានដឹងទេ ថាចិត្តស្រីម្នាក់ដែលនៅក្បែរគេនេះកំពុងយំសោក?

«អូនទៅមិនបានលា ព្រោះអូនមិនចង់និយាយលា រឹតតែមិនចង់ស្គាល់ពាក្យថាបែកគ្នានោះទេ! អូនយកបង រក្សាបង ទៅតាមអូនជានិច្ច គឺនៅទីនេះ នៅក្នុងបេះដូងដែលគ្មានលទ្ធភាពនិងរស់នៅក្បែរទ្រូងបង! ថ្ងៃនេះអូនទៅ ព្រោះអូនភ័យ ថាថ្ងៃណាមួយ អ្នកចេញទៅមិនមែនជាអូនតែ គឺជាបងថ្ងៃ នោះអូនមុខតែមិនអាចទទួលយកបានឡើយ! អូនសុខចិត្តលែងឃើញបងនៅពេលនេះ គឺត្រឹមពេលដែលបងនៅស្រលាញ់អូននៅឡើយជាជាងបញ្ចប់នៅពេលបងឈប់ស្រលាញ់អូន! បើស្នេហានិងការថ្នាក់ថ្នមរបស់បងកាលពីយប់មិញជាការពិត អូនសុំផ្ដិតវាទុកក្នុងចិត្តជារៀងរហូត ហើយអូននិងចងចាំបង ចងចាំរាត្រីមួយដ៏ផ្អែមល្ហែមដែលយើងមានជាមួយគ្នា។ បងរកអូនមិនឃើញទេ ព្រោះអូនមិនចង់ចួបបង! អូនមិនចង់ឱ្យបងឈ្លោះនឹងម្ដាយ ក៏មិនចង់ឱ្យបងក្លាយជាមនុស្សប្រុសក្បត់ចិត្តក្នុងក្រសែភ្នែកអូនឡើយ បញ្ហាដ៏ស្មុគស្មាញនេះ អូនអាចដោះស្រាយវាដើម្បីបង គឺសម្រាប់មនុស្សដែលអូនស្រលាញ់!»

ខ្ញុំសរសេរពាក្យទាំងនេះក្នុងបេះដូងខ្លួនឯងជាមួយតំណក់ទឹកភ្នែករាប់ពាន់តំណក់តាំងពីលើកោះសង្សាររហូតដល់ភ្នំពេញ។ ខ្ញុំជម្រាបម្ដាយខ្ញុំថា ខ្ញុំត្រូវមនុស្សមានអំណាចមានប្រពន្ធកូនតាមស្រលាញ់ ហើយអាចនឹងមានគ្រោះថ្នាក់ ដូច្នេះខ្ញុំសុំលោកចាកចេញពីភ្នំពេញទៅរស់នៅស្រុកស្រែ រកការងារផ្សេងធ្វើដើម្បីឱ្យពេលវេលាបញ្ចប់ស្នេហាខុសវណ្ណៈរបស់ខ្ញុំនឹងគេ។ ខ្ញុំចោលលេខទូរសព្ទចាស់ មិនដែលចូល Facebook ហើយនិងមិនដែលអានព័ត៌មាននានាទាក់ទងនឹងគ្រួសារគេឡើយ។

៤ខែក្រោយមក បង Roda ជោគជ័យក្នុងការធានាខ្ញុំចាកចេញក្នុងនាមជាភរិយា។ ខ្ញុំមិនដឹងថា រ៉ូណាល់ទៅជាយ៉ាងណា នៅពេលដែលគេភ្ញាក់ឡើង ហើយលែងបានឃើញខ្ញុំជារៀងរហូតនោះទេ តែខ្ញុំសង្ឃឹមថាគេនៅតែអាចរស់នៅដោយរីករាយពេលគ្មានខ្ញុំ។ ស្រីៗជាច្រើននៅរង់ចាំគេ គេមិនមែនជាតួប្រុសដែលកម្សត់ដូចគ្រប់គ្នាកាត់ស្មានឡើយ។

នៅមុនថ្ងៃដែលឈានជើងដល់ស្រុកបារាំង ខ្ញុំបានចូល Facebook កម្សត់ជាចុងក្រោយបន្ទាប់ពីចោលវាជាងបីរយថ្ងៃ។ អ្វីដែលគ្រប់គ្នាបានឃើញ គឺ Caption ដ៏វែងមួយដែលខ្ញុំបានសរសេរថា «សូមផ្ដាំទៅម្ដាយនិងបងស្រីអ្នកមានទាំងឡាយថា មិនមែនថានារីទាំងអស់ដែលអ្នកបានចួបសុទ្ធតែស្រលាញ់ប្អូនប្រុសអ្នក ឬកូនប្រុសអ្នកដោយសារតែមាសប្រាក់នោះឡើយ។ សូមអ្នកបើកចិត្តជាងនេះ ហើយទទួលស្គាល់ផងថា ខ្ញុំក៏មានឪពុកម្ដាយថាប្រដៅឱ្យស្គាល់ល្អស្គាល់ឬអាក្រក់បាន ស្គាល់អ្វីជាតម្លៃរបស់មនុស្សដូចគ្នា ពេលខ្លះខ្ញុំក៏ប្រហែលជាអាចស្គាល់វត្ថុទាំងនេះច្បាស់ជាងពួកអ្នកផងក៏ថាបាន។ គឺប្អូនប្រុសរបស់អ្នក កូនប្រុសរបស់អ្នកជាអ្នកជំពាក់ខ្ញុំ គឺគេជំពាក់ការទទួលខុសត្រូវក្នុងនាមជាមនុស្សប្រុស។ តែខ្ញុំបានអត់ទោសឱ្យគេហើយ ព្រោះខ្ញុំស្រលាញ់គេ គឺខ្ញុំស្រលាញ់គេដោយស្មោះ។ អុះ ភ្លេច! ពួកអ្នកមានដូចអ្នក ជួនកាលមួយជីវិតរហូតដល់ស្លាប់ទៅផង អត់ដែល យល់អត់ដែលស្គាល់ផងទេថា ម៉េចទៅស្រលាញ់ស្មោះនោះ? មិនអ៊ីចឹង?»

ចាប់ពីពេលនោះមក ខ្ញុំមិនដែលចូល Facebook ហើយខ្ញុំមិនដែលគិតផងថាតើពួកគេនឹងមានប្រតិកម្មបែបណាចំពោះការសរសេររបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនដែលនឹកឃើញចង់ចូលជាមួយក្រុមហង្សពួកគេទេ។ ជីវិតមនុស្សយើងតាមពិតមិនមែនល្អ ឬមិនល្អ អាស្រ័យលើតម្លៃនៃវត្ថុដែលពួកគេមាន ឬទំហំមង្គលការដែលពួកគែបង្អួតឡើយ។ ពួកគេគ្មានអ្វីអស្ចារ្យទេសម្រាប់ខ្ញុំ។ រ៉ូណាល់យកបេះដូងខ្ញុំបាន ព្រោះចិត្តស្នេហាស្មោះរបស់គេ តែគេបានត្រូវខ្ញុំមាក់ងាយនិងមិនព្រមជឿទុកចិត្តឱ្យគេមើលថែ ព្រោះគេកើតមកមានម្តាយនិងបងស្រីជាមនុស្សដែលមើលងាយមនុស្សស្រីដូចគ្នាមិនប៉ប្រិចភ្នែកទេ។ ឱ្យគេរស់នៅជាមួយអម្បូរហង្សរបស់ពួកគេចុះ ហើយរស់ឱ្យបានសប្បាយចិត្តផង។

ការខកខានមិនបានឃើញមនុស្សដែលមានតម្លៃពន់ពេកក្នុងបេះដូងយើង អាចធ្វើឱ្យភាពឯកោនិងសោកសៅចូលមកបង្កើតឱ្យយើងនូវសេចក្តីឈឺចាប់គ្រប់ពេលវេលាគ្រប់ទីកន្លែង។

តែប្រសិនបើខ្ញុំជាអ្នករើសយកជម្រើសនេះទៅហើយ ខ្ញុំមិនចេះស្តាយក្រោយទេ។

វគ្គ៖ ៦ឆ្នាំក្រោយមក

រាត្រីនៅប៉ារីសហាក់រងាចម្លែក។ រដូវចុងឆ្នាំមួយនេះ ជាជុំទី៦ហើយដែលខ្ញុំរស់នៅជាមួយបង Roda ក្នុងនាមភរិយា ប៉ុន្តែតាមពិតគាត់នាំមិត្តប្រុសមកគេងផ្ទះសឹងរាល់ថ្ងៃ។

«មិត្តប្រុសដូរមុខរហូត!!»

ខ្ញុំបង្អាប់គាត់ ព្រោះមើលទៅគាត់ហាក់ដូចជាក្រៀមស្រពោនអង្គុយកាន់ពែងតែក្តៅសម្លឹងទៅផ្លូវរថភ្លើង។ បើមិនសង្សារបែកចិត្ត ក៏ត្រូវប្រុសស្អាតណាបដិសេធមិនព្រម Dating មិនខានទេបងខ្ញុំ។

«អ៊ំ Roda សន្យាថានាំហាណាទៅលេងDisney!»

ហាណាសំណព្វចិត្តរបស់អ៊ំគេ។ នាងសឹងមានតម្លៃជាងប្រុសៗទាំងនោះផងសម្រាប់បងRoda។ នាងតូចច្រមក់និយាយមកតែពីរបីម៉ាត់អាចបង្ខំឱ្យអ៊ំគេសើចមកវិញបាន ក្រោយពីសញ្ជប់សញ្ជឹងអស់មួយល្ងាច។ គេស្រវាឱបក្រសោបក្មួយកំព្រាឪពុករបស់គេ ព្រមទាំងលួងលោមផង៖

«Disney មានអីសប្បាយ! ហាណាទៅច្រើនដងហើយហ្នឹង?!»

«អ៊ីចឹងទៅណាបានសប្បាយ?!»

«ស្រុកខ្មែរ!»

សម្តីបង Roda ខ្លីៗ តែបេះដូងខ្ញុំហាក់ចាក់ដោត។ ខ្ញុំនៅធ្មាំងពេលកំពុងរៀបចំសាច់រ៉ូទីដាក់លើតុត្រៀមទទួលយប់ Xmas នេះបីនាក់ដូចរាល់ឆ្នាំ ដឹងអីពាក្យស្រុកខ្មែររបស់បងខ្ញុំធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា គ្នាយើងបីនាក់នេះឆ្លងឆ្នាំយ៉ាងកម្សត់ច្រើនដងពេកហើយ។

«ស្រុកខ្មែរនៅដល់ណា? ម៉ាក់ហាណាធ្លាប់ប្រាប់ថាឆ្ងាយណាស់ មិនចង់ឱ្យហាណាទៅទេ!»

«ស្រុកខ្មែរជាផ្ទះ! ជាផ្ទះរបស់ហាណានិងម៉ាក់នី! គ្មានផ្ទះឯណាឆ្ងាយទៅមិនដល់ទេ ព្រោះគ្រប់គ្នាដើរយូរប៉ុនណា ឆ្ងាយដល់ណា ក៏ត្រូវតែត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញដែរ!»

ខ្ញុំឃើញគាត់លួចសម្លឹងមុខខ្ញុំ។ បងRoda ហាក់ពេញដោយអាថ៌កំបាំងអ្វីមួយចម្លែកៗ។

កុំប្រាប់ថាដែលបង Roda មកអង្គុយស្រងូតពេញមួយថ្ងៃនេះ ដោយសាររឿងគាត់ចង់បណ្តេញម៉ែកូនយើងឱ្យចេញពីជីវិតគាត់ឱ្យសោះណ៎ា។ ខ្ញុំគិតបណ្តើរ រៀបចានអាហារបណ្តើរ។ មាត់ខ្ញុំនិយាយដៀមដាមបញ្ឆិតបញ្ឆៀង៖

«ព្រោះអ៊ំ Roda ចង់រៀបការជាមួយពូ Patrik ហើយគាត់ចង់ឱ្យពីរនាក់យើងទៅស្រុកខ្មែរវិញឈប់រំខានគាត់!»

បង Roda និយាយតបវិញមកកាន់ខ្ញុំវិញទាំងពរហាណាមករកតុបាយដែរ។

«រឿងឯងនៅណេះឬទៅស្រុកខ្មែរ វាមិនទាក់ទងអីនឹងបងទេ រាជិនី! បងក៏មិនដែលគិតថាចង់នាំអាប្រុសណាមកនៅលើផ្ទះនេះដែរ ផ្ទះនេះជាកម្មសិទ្ធិរបស់ហាណាក្មួយបងតែម្នាក់! តែស្រុកខ្មែរឯងត្រូវទៅ ពូមីងចាស់ៗហើយ! ល្មមឯងទៅលេងគាត់ដែរ រាជិនី!!»

បេះដូងខ្ញុំលោតញាប់ពេលរំឭកពីម៉ែនិងពុក តែវាលោតញាប់នឹងរឿងមួយផ្សេងទៀត គឺរឿងប្រុសម្នាក់ដែលខ្ញុំខំបំភ្លេចច្រើនឆ្នាំមកហើយ នៅតែមិនដែលបានសម្រេចម្តងណា។ រដូវបុណ្យទានណាមួយទៅដែលខ្ញុំមិននឹកគេ? ហាណានៅក្បែរខ្ញុំ នាងតូចនេះតែងតែនាំមកនូវស្នាមញញឹមរបស់ប៉ាគេជាសម្ងាត់ ធ្វើម៉េចជាតិនេះ ខ្ញុំដកចិត្តចេញពីគេរួច?

Ronal លោកសុខសប្បាយទេ? ៦ឆ្នាំហើយ! កូនអ្នកមានដូចលោក ម៉េចនឹងនៅរងទុក្ខជាមួយស្នេហាភ្លើងចំបើងមួយឆាបនោះទៅ? លោកមានសង្សារប៉ុន្មាននាក់ទៀតហើយ? លោកដែលស្រមៃទេថា មនុស្សស្រីដែលក្រោកចេញមកចោលលោក បានយកមកជាមួយនូវតំណក់ឈាមរបស់លោកតាមដង្ហែជីវិតឥតន័យរបស់នាង?

«អ៊ំ Roda នៅស្រុកខ្មែរមានអីសប្បាយខ្លះ?!»

«គឺអត់មានព្រិលធ្លាក់រអិលទេ! ហាណាអាចស្លៀកពាក់ស្រណុកៗ ស្អាតៗហើយអាចចុះហែលទឹកយូរប៉ុណ្ណាក៏បាន! មេឃពណ៌ខៀវល្អណាស់ គ្រប់យ៉ាងបៃតងស្រស់ ហើយផ្លែឈើមានលឿង និងក្រហម ផ្អែមឆ្ងាញ់ ពិសេសផ្លែម្នាស់ទឹកឃ្មុំនិងចេកពងមាន់!»

«អូយ! ហាណាត្រូវទៅស្រុកខ្មែរឱ្យបាន! ត្រូវទៅរករៀបចំប៊ីគីនីហែលទឹកសិន!»

ខ្ញុំសម្លឹងកូនដែលរាងខ្ទែត ហើយមិនសូវមានឱកាសស្លៀកប៊ីគីនីទេ ទោះអ៊ំគេតែងទំយើទិញម៉ាកល្អៗមកគរទុកឱ្យក្មួយស្រីក៏ដោយ។ ខ្ញុំនឹកឃើញដល់ឆ្នេររសមុទ្រកំពង់សោម ហើយក៏ឈ្ងោកមុខស្រពោនចិត្ត នឹកដល់កោះកុង….យុវវ័យរបស់ខ្ញុំរលប់បាត់យូរហើយនៅឡើយតែស្នាមរបួសឈឺ។

វគ្គ៖ ស្រុកខ្មែរស្នេហ៍ចាស់អូនអើយ

វាស្ទើរតែមិនអាចទៅរួចទេក្នុងការដែលត្រូវធ្វើជាមិនអើពើនឹងអារម្មណ៍នៃការនឹករឭក ចង់ឃើញមុខ ចង់ឮសំឡេង ចង់ប៉ះដៃ ចង់ឃើញកែវភ្នែក….

អូននឹកបងពេកហើយសង្សារចាស់អើយ បងមានក្តីសុខដែរទេ? ៦ឆ្នាំមកនេះ អូនបានសម្លាប់ចិត្តខ្លួនឯង ធ្វើដូចជាមនុស្សដែលរស់តែសម្បកខ្លួន ប៉ុន្តែអូននៅតែមិនអាចឈប់គិតពីបងបាន។ ចម្ងាយផ្លូវត្រឹមនេះ មិនថាមានហេតុផលអ្វីក៏ដោយទំនាក់ទំនងដ៏រឹងមាំក្នុងបេះដូងអូនវាក្លាយជាអតីតកាលសម្រាប់បង តែវានៅរស់រវើកនៅទីនេះនៅឡើយ។ ឱ្យតែប្រហែសបន្តិច វាឆាបក្តៅមកវិញបាន ហើយចាប់ចម្អិនឱ្យខ្លោចចិត្តអូន តើអូនមានអីទៅស្រលាញ់អ្នកផ្សេងកើត?

បន្ទាប់ពីពេលដែលការឈឺផ្សារកន្លងផុតទៅ អូនក៏នៅតែនឹកឃើញឡើងវិញថាកាលណោះបងស្រលាញ់អូនប៉ុនណា។ ទង្វើល្អទាំងនោះបានបង្ខំឱ្យស្រីម្នាក់ដែលមានកម្មនឹកអ្នករាល់នាទី រាល់ម៉ោង រាល់ថ្ងៃ រាល់សប្តាហ៍ រាល់ខែ និងជាង១ពាន់ថ្ងៃមកហើយ។

បេះដូងបងមានកន្លែងទំនេរសម្រាប់អូនទៀតដែរទេ? បងភ្លេចស្រីក្រីក្រម្នាក់នេះហើយ អូនដឹង! រ៉ូណាល់ !!! ហេតុអ្វីបេះដូងខ្ញុំនៅតែឈឺនៅរាល់ពេលដែលឮអ្នកណាមានឈ្មោះនេះដែរ?

ខែមករា ឆ្នាំ២០២០ អាកាសធាតុមិនក្តៅ ក៏មិនត្រជាក់ ទីនេះហើយដែលផ្តល់មកឱ្យខ្ញុំវិញនូវអារម្មណ៍កក់ក្តៅសម្ងាត់មួយដែលខ្ញុំបានបាត់បង់វាជាយូរណាស់មកហើយ …វាជារយៈពេលប្រមាណជាង៦ឆ្នាំហើយដែលខ្ញុំបានចាកចេញពីកម្ពុជា។ ការវិលមកជាន់ទឹកដីសុវណ្ណភូមិលើកនេះជាលើកដំបូង តែក៏ជាការជម្នះចិត្តចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានបោះបង់ចោលផែនការវិលមកវិញនេះជាច្រើនដងមកហើយ។

ស្រមោលអតីតកាលនៅតែជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំខ្លាចរអា ហើយមិនចង់ឱ្យការឈឺចាប់ពី៦ឆ្នាំមុនបោះពុម្ពម្ដងជាពីរដងក្នុងបេះដូងដ៏កម្សត់របស់ខ្ញុំឡើយ។

«ហើយអានីឯង ម៉ោងបានប៉ុន្មានខែ?»

«២៨ថ្ងៃ!»

ខ្ញុំឆ្លើយដោយញញឹម ហើយញាក់ស្មាតាមស្ទីលអ្នកនៅស្រុកបារាំងបង្អួតដើមទ្រូងដែលស្អាតផូរផង់តាមប្រលោះអាវសឺមីពុះវែងដល់គល់ទ្រូង។ នេះជាលើកដំបូងក្នុងពេល៦ឆ្នាំដែលខ្ញុំបានចួបចិន្តា មិត្តរួមការងាររបស់ខ្ញុំវិញ។ គឺមកដល់ភ្លាម ខ្ញុំណាត់គេចេញមកនិយាយគ្នា និងថតរូបថតវីដេអូយកទៅទុកមើល។ ខ្ញុំយល់ថាគេមិនដឹងរឿងរវាងខ្ញុំនិងរ៉ូណាល់ ប្អូនប្រុសនាយក្រុមហ៊ុនទេ ប៉ុន្តែអ្វីៗគឺផ្ទុយពីការគិតរបស់ខ្ញុំ។ ចិន្តាសួរ ខ្ញុំវិញភ្លាម៖

«ម៉េចមិននៅឱ្យបានយូរបន្តិច? ហើយ នែ៎ រ៉ូណាល់ ធ្លាប់ទៅចួបឯងនៅបារាំងទេ?»

ខ្ញុំប្តូរទឹកមុខ។ ប្រហែលប្រតិកម្មរបស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យចិន្តាភ្ញាក់ខ្លួនមកវិញដឹងថាខ្លួនឯងជ្រុលមាត់ដែរ ដូច្នេះហើយវាបង្ហាញការសុំទោសតាមរយៈពន្លឺភ្នែកដែលមើល។ ខ្ញុំសម្រួលបរិយាកាសវិញ ហើយនិយាយបន្លប់៖

«ខ្ញុំត្រូវធ្វើការ! នៅបារាំង ខ្ញុំមានហាងអ៊ុតសក់មួយចូលគ្នាជាមួយមិត្តភ័ក្ដិ! បើខ្ញុំនៅឯណេះយូរ ស្អីៗមុខតែរញ៉េរញ៉ៃហើយ! ហើយបើគេខឹងលែងឱ្យរកស៊ីជាមួយ ខ្ញុំនិងកូនច្បាស់ជាដាច់ បាយ!!»

ចិន្តាទំនងដឹងកំហុស ដូច្នេះនាងក៏និយាយបន្លប់ដែរ៖

«អឺកូនឯងប៉ុនណាហើយ រាជិនី?»

«៥ឆ្នាំ!»

«ត្រូវហើយ! ហើយប្រុងទៅលេងកន្លែងណាខ្លះនៅស្រុកខ្មែរនេះ? ហើយចុះឯណាប្តីឯង? »

«គាត់នឹងខ្ញុំចែកផ្លូវគ្នាហើយ!»

តាមថាខ្ញុំមិនចង់រំឭករឿងនេះដាក់អ្នកណាទេ ប៉ុន្តែចិន្តាក៏អាចចាត់ទុកថាជាមិត្តម្នាក់ដែលខ្ញុំស្រលាញ់រាប់អានជាងគេ ហើយខ្ញុំក៏មិនចង់កុហកវា។ ទីបំផុតខ្ញុំបានវិលមកវិញ ជាមួយការតាំងចិត្តសាជាថ្មីថាអតីតកាលមិនមានឥទ្ធិពលអ្វីទៅលើបច្ចុប្បន្នកាល និងអនាគតរបស់ខ្ញុំឡើយ។ ត្រូណាស់….មនុស្សយើងរមែងតែមានការតាំងចិត្តអ៊ីចឹងហើយ ប៉ុន្តែធ្វើបានកម្រិតណា យើងម៉េចនឹងដឹង?

ខ្ញុំនិងចិន្តាព្រមទាំងម្តាយឪពុកខ្ញុំបានទៅកម្សាន្តនៅរមណីយដ្ឋានជាច្រើនក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ហើយចុងក្រោយ កន្លែងដែលយើងត្រូវទៅគឺខេត្តកោះកុង។ រម្លឹកដល់ទីនោះ ខ្ញុំនឹកឃើញដល់រឿងចាស់របស់ខ្ញុំនិងគេ រ៉ូណាល់។ ខ្ញុំរម្លឹកឡើងវិញដល់សម្តីរបស់បងគេដែលនិយាយដៀមដាមបញ្ឈឺខ្ញុំ ហើយចុងក្រោយគឺរាត្រីទីមួយដែលខ្ញុំបូជាឱ្យទៅគេនៅលើកោះសង្សារ។

«ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើជាស្រីចិញ្ចឹមរបស់អ្នកណាទេ ហើយក៏ខ្ញុំអត់ហ៊ានប្រាថ្នាធ្វើជាកូនប្រសានាយឧត្ដមសេនីយ៍ដែរ!»

ចួបគ្នាថ្ងៃស្អែក …

រឿង៖ ១ម៉ឺនស្នេហ៍ផ្ញើទៅកោះកុង (ភាគ៣)

rak smey — Sun, 28 Jun 2026 13:00:00 +0000

វគ្គ៖ឋានៈសង្គមប្រឈមបេះដូងទាមទារ

២ថ្ងៃកន្លងមកហើយ ខ្ញុំព្យាយាមមិនឱ្យគេចូលមកកៀកបាន ទោះបីគេនោះខំតាមមើលតាមសង្កេត និងមកបង្ហាញខ្លួនញឹកញាប់ឡើងៗក្តី។ រឿងដែលថាស្រមៃចង់ធ្វើកូនប្រសាគ្រួសារអ្នកមាន គឺជារឿងនិទានដ៏ចុកចាប់ដែលមានឧទាហរណ៍ស្រាប់ច្រើនមកហើយមែន។

«យើងឮចិន្តាថាមានគេតាមស្រលាញ់ឯងហើយ! ភ្នាល់អត់ថាបងយល់សប្តិឆុត?»

បង Roda ខលមកទាំងយប់ព្រលប់តាមពិតរឿងហ្នឹងទៀត? ខ្ញុំថាវិញទាំងឌឺគាត់តិចៗ៖

«នៅដល់ស្រុកបារាំង ឈប់តាមដានរឿងផ្ទាល់ខ្លួននៃចៃអំបាតបានឬនៅ?»

«តែចៃអំបាតនេះជាប្អូនណព្វរបស់យើង!»

«ខ្ញុំគ្មានថ្ងៃទទួលគិតអីពីរឿងប្រុសអ្នកមានទេ បងRoda ធ្វើចិត្តទៅ!!»

«ហើយបើអ្នកមានអ្នកបានមិនព្រមស្រវា ចង់នៅក្រអ៊ីចឹងម៉ាអាយ៉ូសទៅនាង? នែ៎កុំអាងថា ឯងកើតមកស្អាតដូចសុខ ស្រីមុំ ហើយធ្វើឫកពារដាក់គេណា៎វ៉ើយ សម្រស់ឯងមុនក្រោយវាគង់តែរុះ ចិត្តស្មោះគេទេដែលវាយូរអង្វែង រៀនឱនចិត្តកាយបន្តិចក៏ល្អ ចេះសម្តីទន់ៗ ប្រើមន្តមនុស្សស្រីខ្លះៗក៏វាមិនខូចខាតអីដែរ! កុំទៅគិតរឿងអ្នកណានិយាយស្អីទាំងអស់! ពួកអស់នោះមិនមែនផាត់ពួកវាចេញក្រៅសង្វៀន!!»

ខ្ញុំធ្វើភ្នែកភ្លឹះៗគិតមុននឹងនិយាយពាក្យពិតទៅកាន់មនុស្សដែលខ្ញុំអាចទុកចិត្តបំផុតម្នាក់នេះ៖

«បងរូដា! ទោះបីជាយ៉ាងណា ខ្ញុំមិនដឹងទេថា ហេតុអីបានជាគេមកស្រលាញ់មកតាមមនុស្សដូចខ្ញុំ? តែបងឯងគួរយល់ហើយថាកាលដែលរ៉ូណាល់រើសយកខ្ញុំក្នុងចំណោមមនុស្សស្រីជាច្រើន វាអាចជារឿងល្អឬអាក្រក់ចំពោះខ្ញុំទៅ?»

«ល្អៗៗ! គ្មានអីអាក្រក់ទេ! ស្នេហាគ្មានវណ្ណៈ ហើយគ្មានហេតុផល!ព្រោះវាជានិស្ស័យអាថ៌កំបាំងនៃមនុស្សពីរនាក់! វាអាចជាបុព្វេសន្និវាស វាជាកិច្ចសន្យា…..!»

បងជីដូនមួយខ្ញុំជាមនុស្សប្រុសស្រលាញ់ប្រុសពីកំណើតមក។ គាត់បានចាកចេញពីសង្គមមួយនេះដើម្បីស្វែងរកសេរីភាព និងភាពជាខ្លួនឯង។ គាត់និយាយច្រើនតែខ្ញុំមិនប្រកាន់ ព្រោះគាត់ជាមនុស្សស្មោះត្រង់ជាងគេជាមួយខ្ញុំដែលខ្ញុំមានក្នុងជាតិនេះក្រៅពីប៉ានិងម៉ាក់។ ប៉ុន្តែទោះបីជា ត្រូវបង Roda ផ្លុំត្រចៀកប៉ុនណា ទឹកមុខគ្មានមនោសញ្ចេតនារបស់ជំទាវម៉ាក់ស្មើមេឃរបស់គេគឺជាតួអង្គ ដ៏សំខាន់នៅចំពាក់កណ្ដាលស្នេហារបស់ពួកយើង។ គ្មានវិនាទីណាដែលខ្ញុំមិននឹកឃើញមុខម្ដាយគេទេរាល់ពេលគេផ្ញើរសារ ឬ Call មករកខ្ញុំ។

ពេលនេះទៀត មិនទាន់ងូតទឹកហើយស្រួលបួលផងសារគេផ្ញើមកទៀតទៅហើយ។ ខ្ញុំមិនអាចថាមិនរវីរវល់បានទេ នៅនឹងមុខគេធ្វើជាបោលគេច តែនៅផ្ទះឱ្យតែគេផ្ញើសារមកគឺស្ទុះទៅលើកមើលភ្លាម មិនថាកំពុងធ្វើការអីទេ គឺចោលបានទាំងអស់។ និយាយឱ្យខ្លី ខ្ញុំក៏នឹកគេស្ទើរឆ្កួតដូចគ្នា គ្រាន់តែខ្ញុំមិនបញ្ចេញ ឯគេវិញបញ្ចេញយ៉ាងតែពាសតែពាស។

«កំពុងធ្វើអី?» គេសួរកំបុតដូចតែរាល់ដង។

«ងូតទឹក» ខ្ញុំឆ្លើយ។ គេក៏ផ្ញើសញ្ញាសើចមួយមកទៀត។

«មានអីគួរឱ្យសើច?» ខ្ញុំសួរវិញព្រោះក្នាញ់។

«នឹកគេ ឃើញសារភ្លាមរត់មកមើលទាំងងូតទឹកមែនអត់?» គេឌឺខ្ញុំ។

«កុំលើកខ្លួនឯងពេក?» ខ្ញុំខំឆ្លើយបន្លប់។

«ចុះនឹកអត់អ៊ីចឹង?» គេសួរមកទៀតធ្វើឱ្យខ្ញុំចេញចំហាយមុខក្តៅឧណ្ហៗក្ដៅដល់ទាំងបាតដៃបាតជើង។

«ច្បាស់ជាអត់ហើយ!» ខ្ញុំសរសេរវិញទាំងញញឹមម្នាក់ឯងយ៉ាងកក់ក្ដៅ។

គេឈប់សរសេរមួយភ្លែតធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកអាណិតគេព្រួចដែលនិយាយកុហកគេស្រាប់តែគេ Call មកតែម្ដង។ ខ្ញុំចុចលើក ភ្លេចគិតថាខ្លួនឯងកំពុងឃ្លានបាយ។ សំឡេងគេលាន់មកតិចៗក្បែរត្រចៀកខ្ញុំ៖

«ចិត្តអាក្រក់ម្ល៉េះ?»

ខ្ញុំធ្វើពើវិញ៖

«អត់បានធ្វើ អីពីណាផង!»

«ចុះមិនចេះនឹកអ្នកដែលគេខំនឹកយើងខ្លះទេ?»

«ចុះម៉េចដឹងមានអ្នកណានឹកខ្ញុំខ្លះទៅ?» ខ្ញុំឆ្លើយធ្វើមិន ដឹងតែតាមពិតខ្ញុំចូលចិត្តការសន្ទនាជាមួយគេតាមទូរសព្ទណាស់ ចំណែកពេលចួបមុខគឺចាញ់ច្រាបគេតែម្ដង។ គេសើចតិចៗ ហើយដូរមកហៅឈ្មោះខ្ញុំយ៉ាងរ៉ូមែនទិក។

«រាជិនី!»

ខ្ញុំឆ្លើយចា៎ទាំងបេះដូងលោតឌុក ដាក់ព្រោះស្រលាញ់គេភ្លេចបាយភ្លេចទឹក។

«ញ៉ាំបាយជាមួយគ្នាម្ដងណ៎ា!»

ខ្ញុំនៅស្ងៀមព្រោះរំភើបចំពោះការនិយាយក្នុងសំឡេងដ៏រ៉ូមែនទិករបស់គេ។តែអ្នកអានដឹងហើយថា ខ្ញុំគ្មានជម្រើសអីក្រៅពីឆ្លើយបដិសេធទេ។

«រ៉ូណាល់ … ខ្ញុំ … »

«រាជិនី! ហាមនិយាយទេ! ណ៎ា! ឮអត់? ឈប់ធ្វើអ៊ីចឹងទៅ! យើងធ្វើអ៊ីចឹងធ្វើអី? អត់យល់ចិត្ត You ទេ! ពេលខ្លះខឹង You គឺខឹងមែនទែនណ៎ា!»

គេនិយាយកាត់ ព្រោះយល់ចិត្ត និងដឹងចរិតខ្ញុំជាងអ្នកណាទាំងអស់។ ខ្ញុំហើបមាត់បកស្រាយតតាក់តតុប៖

«រ៉ូណាល់! ខ្ញុំ … ខ្ញុំ … ជាមនុស្សស្រី …»

ខ្ញុំចង់ប្រាប់គេថា ឱ្យគេគិតពីកិត្តិយសមនុស្សស្រីពេលដែលខ្ញុំត្រូវគេនិយាយដើម តែគេនិយាយកាត់ខ្ញុំផូង៖

«សម័យអីហើយ? អ្ហះ សម័យអីហើយ? គ្រាន់តែទៅបាយជាមួយមនុស្សដែលខ្លួនឯងស្រលាញ់ របកស្បែកត្រង់ណាខ្លះ? យើងគិតថាគេយ៉ាងម៉េច? គេធ្វើអីយើងអ្ហះ? គេស្រលាញ់You ឱ្យតម្លៃ You! You ត្រូវចេះឱ្យតម្លៃគេវិញដែរ មែនអត់? ពេលខ្លះយើងជ្រុលពេក យើងធ្វើអីមិនចេះទុកមុខឱ្យអ្នកណាទាំងអស់ មើលខ្លួនឯងមើល៍ សមអត់?»

ខ្ញុំខឹងផងស្មុគផងក៏និយាយវិញទទឹងទិស៖

«អ៊ីចឹងមកស្រលាញ់ខ្ញុំធ្វើអី? ស្រីស្អាតៗគគោក … »

គេកាត់ខ្ញុំសាជាថ្មី៖

«កុំបែករឿង! មនុស្សអីទើបតែអាយុប៉ុណ្ណឹងចេះធ្វើចរិតមនុស្សចាស់ ចេះបំភ័ន្តភ្នែកគេម្ល៉េះ? ហើយស្រលាញ់គេដែរតើអ្ហី? ម៉េចចាំបាច់លេងស្ទីលហ្នឹង!»

ខ្ញុំខ្មាសផងខឹងផង ព្រោះគាត់និយាយចំៗហួស។ គឺគាត់ហ្នឹងទេដែលមិនចេះទុកមុខឱ្យពីណា។ ខ្ញុំនិយាយទាំងខឹង៖

«ខ្ញុំមានការ! ម៉ាក់ហៅហើយ! មានការអីចាំថ្ងៃក្រោយចាំនិយាយ!!»

គេនិយាយវិញភ្លាម៖

«អត់អីទេ! តែស្អែកម៉ោង៦ល្ងាច ចួបគ្នា! បើអត់ ទៅចាំក្រោយផ្ទះម្ដងមើល!»

ទីបំផុតខ្ញុំ បានទៅហូបបាយជាមួយគេមែន តែមិនមែនស្អែកឡើងទេគឺអូសក្រឡារហូតដល់៤ថ្ងៃក្រោយមក បន្ទាប់ពីយប់ណាក៏ Cal lព្រឹកណាក៏ស្ទាក់ផ្លូវ។ ខ្ញុំឈ្មោះរាជិនីមែន តែខ្ញុំក្រណាស់។ ម៉ាក់ខ្ញុំជាជាងកាត់ដេរ ហើយប៉ាជាអ្នករាជការតូចតាច។ ដូច្នេះហើយពេលចេញដើរលេងជាមួយរ៉ូណាល់ដំបូង ខ្ញុំមិនដឹងត្រូវតុបតែងយ៉ាងម៉េចសោះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានសម្ពាធជាខ្លាំង។

សង្សារខ្ញុំមុន គេជាគ្រូបង្រៀន យើងក្រដូចគ្នា ប៉ុន្តែពេលដើរលេងជាមួយគ្នាគ្មានសម្ពាធទេគឺសប្បាយចិត្តទាំងសងខាង អាចញ៉ាំអាហារតាមផ្លូវបាន មិនពិបាកចិត្តអីដូចពេលនេះសោះ។

«ភ្លឹករឿងអី?»

គេសួរព្រោះឃើញខ្ញុំធ្វើមុខក្រៀម មិនមាត់មិនក។ ខ្ញុំអត់ឆ្លើយ តែខំញញឹមព្រោះគ្មានចម្លើយ។

«នឹកសង្សារមុន?»

ខ្ញុំបើកភ្នែកមូលក្លុំសម្លឹងគេ ព្រោះឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីគេសួរអ៊ីចឹង។ គេលើកដៃដេញអ្នកឈរចាំបម្រើនោះចេញ ហើយនិយាយដោយលើកកែវប៊ីយែររបស់គេមកក្រេប។ មុនពេលជាតិស្រវឹងប៉ះបបូរមាត់ គេនិយាយតិចៗ៖

«ស្រីៗតែអ៊ីចឹង នៅជាមួយសង្សារក្រោយ តែនឹកអ្នកមុន! ពិសពុល!»

ទោះគេអន់ចិត្តដែលខ្ញុំមិនចេះម្ញ៉ិកម្ញ៉ក់ដាក់គេដូចស្រីផ្សេង ក៏គេមិនគួរនិយាយថាឱ្យខ្ញុំធ្ងន់ៗអ៊ីចឹងដែរ។ ខ្ញុំរំញោចចង្កានិងបបូរមាត់ ព្រោះខឹង ហើយនិយាយអត់ខ្វល់ទុកមុខឱ្យពីណាទៀតទេ៖

«សង្សារមុនមានមែន! តែសង្សារក្រោយមិនទាន់មានទេ!»

«បានតើ! យប់នេះយើងចាប់ផ្ដើមមានសង្សារថ្មីម៉ងទៅអ៊ីចឹង?»

ខ្ញុំសម្លក់គេទាំងចង់យំផងអីផង។

«ខ្ញុំទៅផ្ទះវិញម៉ងទៅអ៊ីចឹង!»

ខ្ញុំច្រត់ដៃក្រោក ព្រោះនេះជាភោជនីយដ្ឋានជប៉ុនដែលអង្គុយផ្ទាល់ឥដ្ឋ តែគេរហ័សណាស់ស្ទុះមកអង្គុយពីក្រៅពាំងផ្លូវខ្ញុំ ហើយលូកដៃក្រៀកចង្កេះខ្ញុំជាប់។ បើកុំតែគេនោះធំឡើងនៅបរទេស កុំអីខ្ញុំយល់ថាគេនោះដៃដល់មហាដល់ដូចជាមនុស្សធ្លាប់មានប្រពន្ធហើយអ៊ីចឹង។

ខ្ញុំរើផង ទាញម្រាមដៃគេចេញផង តែគេមិនព្រមចាញ់ ហើយលែងដៃពីចង្កេះខ្ញុំទាល់តែសោះ ដូច្នេះខ្ញុំមានតែខ្ញាំដៃគេឡើងរលាត់សាច់។ ប្រហែលគេមិនចង់ទ្រាំនឹងស្នាដៃស្រីឆ្នាស់ខ្ញុំតទៅទៀតហើយយ៉ាង បានជាគេនិយាយសម្លុតតិចៗក្បែរត្រចៀកខ្ញុំ៖

«ឈប់ក្ដិចអត់? បើអត់ឈប់ចាប់បឺតមាត់ឱ្យរាងឥឡូវ រាជិនី!»

មនុស្សនេះស្រាប់តែឆ្កួតគួរឱ្យក្ដៅចិត្ត តែស្ថានភាពដូចជាមិនមែនខ្ញុំជាអ្នកមានប្រៀបទេ បើគេធ្វើមែនខ្ញុំមិនចប់? ខ្ញុំលែងដៃវិញទាំងខឹងទាំងជា តែគេយូរណាស់ទើបលែងដៃយឺតៗចេញពីចង្កេះខ្ញុំ។ ខ្ញុំនៅស្ងៀមធ្វើមុខក្រញូវរហូតដល់អ្នករត់តុលើកម្ហូបមក។ គេក៏ជួយរៀបចំឱ្យខ្ញុំមិនឱ្យអ្នករត់តុណាធ្វើទេ។

ខ្ញុំលួចសម្លឹងដៃគេឃើញចេញឈាមរឹមៗ ព្រោះមុតនឹងក្រចក ខ្ញុំស្ងប់ចិត្តខឹងអស់ត្រឡប់មកនឹកអាណិតគេភ្លាមៗ ព្រោះរូបរាងប៉ុណ្ណឹងៗ មុខមាត់ប៉ុណ្ណឹងៗដែរមកត្រូវទ្រាំជាមួយនារីក្រីក្រដូចខ្ញុំទៅកើតទៅ? ឃើញខ្ញុំហុចប្រេងកូឡាឱ្យគេ គេក៏បានចិត្តភ្លាម គេនិយាយមិនខ្ចីទាំងមើលមុខខ្ញុំ៖

«អ្នកណាធ្វើឱ្យគេរបួស អ្នកហ្នឹងត្រូវលាបប្រេងបានត្រូវ!!»

ខ្ញុំលាបប្រេងឱ្យគេថើៗមិនមែនព្រោះតែចាញ់សម្លុតគេទេ គឺព្រោះតែខ្ញុំស្រលាញ់គេពេញបេះដូង។ កំភួនដៃហាប់ណែនសង្ហារបស់គេ តាមពិតមានគ្រប់លក្ខណៈអាចឱបចង្កេះខ្ញុំ តែសម្តីគេពេលខ្លះត្រមែងត្រមោចពេក។ ខ្ញុំលាបយឺតៗ ព្រោះពេញចិត្តនឹងភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់គេចំពោះមុខខ្ញុំ។

ខ្ញុំដឹងថាក្នុងបរិយាកាសនេះ ទោះបីអ្នកណាក៏មិនអាចឃាត់ឃាំងបេះដូងយើងទាំងពីរមិនឱ្យវេញត្របាញ់ចូលគ្នាបានដែរ។

ហេតុអ្វីគេស្អាតយ៉ាងនេះ ឡូយយ៉ាងនេះ ហើយមកស្រលាញ់នារីគ្មានអីសោះដូចខ្ញុំ?ហេតុអ្វីខ្ញុំឃើញគេតាំងពីថ្ងៃដំបូងក៏មានអារម្មណ៍ថាពួកយើងជាមនុស្សពិសេសសម្រាប់គ្នាទៅហើយ?

«សង្សារមុនម៉េចបានបែកគ្នា?»

រឿងឆ្គងបំផុតរបស់គេគឺរឿងដែលសួរអតីតកាលរបស់យើងនៅថ្ងៃចួបគ្នាដំបូង។ តែខ្ញុំក៏មិនចង់លាក់បាំងអីដែរ។

«គេមានអ្នកផ្សេងទៀត!»

ខ្ញុំឆ្លើយកំបុតខ្លី ហើយរកងើបមុខឡើង បញ្ឈប់ការលាបប្រេងឱ្យគេ តែគេចេះតែឱនមុខមកមើលមុខខ្ញុំកៀកសែនកៀកដល់ថ្នាក់ថាបើខ្ញុំងើបមុខនឹងប៉ះច្រមុះគេមិនខាន។ គេនិយាយផងមើលមុខខ្ញុំរហូតផង៖

«មិនបាច់នឹកមនុស្សអ៊ីចឹងៗទេ!»

ខ្ញុំរុញស្មាគេចេញបន្តិចទើបអាចងើបមុខបានត្រង់ខ្លួន ហើយជូតដៃបន្លប់សម្ដីគេ។ ពេលដឹងថាគេនៅតាមសម្លឹងប្រតិកម្មខ្ញុំ ខ្ញុំនិយាយតិចៗដោយមិនមើលមុខគេឡើយ៖

«គេជាមនុស្សគ្មានអីសោះ ខ្ញុំនៅតែរក្សាគេមិនបាន ចុះទម្រាំលោក?»

ខ្ញុំថាហើយលើកកែវទឹកផ្លែឈើក្រេបតិចៗ។ គេដូចចង់លើកដៃមកឱប ព្រោះដឹងថាខ្ញុំកំពុងកណ្ដោចកណ្ដែងចិត្ត តែប្រហែលយល់ចិត្ត និងដឹងថាខ្ញុំមិនចូលចិត្តបែបហ្នឹង ទើបខ្ញុំឃើញគេដកវិញ តែប្រឹងឱនមកនិយាយពន្យល់៖

«មនុស្សវាអត់ដូចគ្នាទាំងអស់ទេ! កុំយកអ្នកល្អទៅប្រៀបប្រដូចជាមួយមនុស្សអាក្រក់មើល៍!!!»

គេចាប់ម្ហូបឱ្យខ្ញុំ ហើយបោះបង់ចោលឫកពារដ៏ខ្ពស់របស់អម្បូរអ្នកមានរបស់គេមកថ្នាក់ថ្នមខ្ញុំមិនឱ្យឃ្នើសចិត្ត។ រយៈពេលនោះជារយៈពេលមានសេចក្ដីសុខបំផុតរបស់ខ្ញុំ គិតចាប់តាំងពីពេលដែលខ្ញុំបាត់បង់ស្នេហាដោយសារសង្សារដំបូងរបស់ខ្ញុំគេទៅតាមស្រីថ្មីដែល Cute សែនCute ក្នុងFacebook។

រ៉ូណាល់ចេះប្តូរបរិយាកាសនិយាយលេងរហូតដល់ខ្ញុំសើចរួច ហើយបណ្ដើរៗខ្ញុំអាចបំភ្លេចទុក្ខព្រួយទាំងអស់ក្នុងចិត្តបាន។ គេនិយាយពីកាលគេទៅដល់អាមេរិកដំបូង ជីវិតនៅស្រុកគេ និងនិយាយពីកីឡាស្គីទឹកកកដែលគេចូលចិត្តបំផុត។ ពេលនោះជាពេលដែលគេនិយាយច្រើនសែនច្រើន ឯខ្ញុំអត់បាននិយាយច្រើនទេ លើកលែងតែគេសួរ ប៉ុន្តែពាក្យសម្ដីគេទាំងប៉ុន្មាន ខ្ញុំចាំបានទាំងអស់ ព្រោះខ្ញុំឆ្លាក់រូបគេជាប់ក្នុងបេះដូងខ្ញុំ។ ម៉ោង៩យប់ ខ្ញុំជូនខ្ញុំមកដល់ផ្ទះវិញ។ គេបើកឡានចេញទៅមិនបានប៉ុន្មានផង ក៏ទូរសព្ទមក។

«នឹកបងអត់?»

«ច្បាស់ជាអត់ហើយ!» ខ្ញុំខាំមាត់ឆ្លើយដូចរាល់ដង។

«ហេតុអី?» គេដឹងថាខ្ញុំកុហក ហើយនៅតែសើចសួរផ្ទាន់។

«ព្រោះយើងទើបតែចួបគ្នាសោះហ្នឹង!»

«អ៊ីចឹងក៏ដោយ មនុស្សគេស្រលាញ់គ្នា សូម្បីម៉ាស្នូរដកដង្ហើមក៏នឹកគ្នាដែរ!»

«មិនដឹងទេ! ងងុយណាស់ សុំទៅគេងហើយណ៎ា!»

គេមិនចង់ទេ តែគេចាំបាច់ត្រូវធ្វើជាសុភាពបុរស ហើយឆ្លើយអូខេយ៉ាងស្រទន់ មុនពេលដាក់ទូរសព្ទចុះ។ ខ្ញុំចូលគេង តែពេញមួយយប់នោះគឺនឹកឃើញតែស្នាមញញឹមគេ កាយវិការគេ និងដៃដ៏ហាប់ណែនរបស់គេ។

គេដូចបង្រៀនខ្ញុំឱ្យចេះស្រលាញ់ខ្លួនឯងឡើងវិញ និងស្រលាញ់ពិភពលោកនេះដែលកាលពីបាក់បែកជាមួយអ្នកទី១ ខ្ញុំយល់ថាខ្ញុំជាស្រីរូបអាក្រក់ ជាកូនអ្នកក្រ ជាមនុស្សគ្មានសំណាង ហើយខ្ញុំនឹងឈប់គិតរឿងស្នេហាដោយខំតែធ្វើការចិញ្ចឹមប្អូនៗឱ្យរៀនប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែគេម្នាក់នេះធ្វើឱ្យខ្ញុំចេះឆ្លុះកញ្ចក់ឡើងវិញ ចេះឱបទូរសព្ទ ហើយចេះដេកញញឹមម្នាក់ឯង ពិសេសចេះសើចដាក់មនុស្សជុំវិញខ្លួន លែងធ្វើមុខមឹះៗទៀត។

វគ្គ៖ បងជាជីវិតអូន

ទំនាក់ទំនងរបស់ពីរនាក់យើងកាន់តែឈានដល់លក្ខណៈវិជ្ជមានឡើងៗ។ ខ្ញុំទទួលទូរសព្ទគេរៀងរាល់យប់ ហើយមិនសូវគំរោះគំរើយដាក់គេទៀតទេ។ ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំមិនដែលបង្ហើបពាក្យ «Yes» ទៅកាន់គេនៅឡើយ រាល់ពេលដែលគេសួរនូវសំណួរដដែលៗថា ស្រលាញ់គេអត់? ព្រមស្រលាញ់គេអត់?

កាលពីជាមួយសង្សារមុន ខ្ញុំមិនដែលរារែកទេក្នុងការសរសេរតបទៅកាន់គេជានិច្ចថា I Love You តែសម្រាប់អ្នកទី២នេះ ខ្ញុំដឹងច្បាស់ថាស្នេហារបស់ខ្ញុំនិងគេមិនអាចស្ថិតស្ថេរឡើយ។រឿងស្នេហ៍គេនិងខ្ញុំ ថ្ងៃណាមួយនឹងក្លាយជាអតីតកាលមិនខាន គ្រាន់តែមិនដឹងថាតើបច្ចុប្បន្នកាលនេះអាចអូសបន្លាយរហូតដល់ពេលណា វាបានយូរឬឆាប់តែប៉ុណ្ណោះ។

ពេលខ្លះអាន SMSផ្អែមល្ហែមរបស់គេចប់ហើយ ខ្ញុំគេងស្រក់ទឹកភ្នែកម្នាក់ឯង។ បើពេលណាមួយ គេឈប់គិតយើង ហើយគេមានអ្នកថ្មីដែលសមជាងយើង គេលែង Call ឬផ្ញើសារមក តើយើងនឹងឈឺចាប់កម្រិតណាទៅ? តើយើងអាចរស់បានដោយឆ្លងកាត់រាត្រីដ៏ឯកោនីមួយៗតាមរបៀបណាទៅ? នៅទីបំផុត ភាពភ័យខ្លាចដែលតែងតាមលងបន្លាចខ្ញុំរៀងរាល់រាត្រីបានចូលមកដល់។ គឺថ្ងៃនេះ ថ្ងៃដែលក្រុមហ៊ុនយើងនាំគ្នាមកដើរកម្សាន្តនៅកោះកុង។

ដំបូងយើងរីករាយណាស់ ព្រោះឡើងលើរថយន្តភ្លាម រ៉ូណាល់មិនជិះឡានតូចជាមួយអ្នកបងគេ តែបែរជាមកអង្គុយក្បែរខ្ញុំ ហើយនិយាយកំប្លែងលេងកំដរដំណើរកម្សាន្តជាច្រើនម៉ោងរបស់យើង។ ខ្ញុំរវល់តែរំភើបរីករាយជាមួយបុរសដែលខ្ញុំស្រលាញ់ ខ្ញុំមិនបានដឹងទេថា សកម្មភាពរបស់យើងជ្រៀតដល់ភ្នែកអ្នកបងណាវី ហើយព្រលប់នោះ គាត់ហៅខ្ញុំទៅចួបក្នុងបន្ទប់គេង។

«រឿងនីឯងជាមួយរ៉ូណាល់តាំងពីអង្កាល់មក?!»

គាត់សួរខ្ញុំទាំងអង្គុយរៀបចំខោអាវគាត់លើពូក ហើយអត់មើលមុខខ្ញុំទេ ទុកឱ្យខ្ញុំឈរនៅចុងគ្រែញ័រដៃតែម្នាក់ឯង។ សូម្បីតែហៅខ្ញុំឱ្យអង្គុយក៏អត់ផង។ ខ្ញុំដឹងថាអ្នកបងណាវីដែលធ្លាប់តែស្រលាញ់ខ្ញុំ និងទុកខ្ញុំជាបុគ្គលិកល្អជាងគេ ពេលនេះខកចិត្តនឹងទង្វើមិនប្រមាណខ្លួនរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ អត់និយាយចេញមួយម៉ាត់ណាទេ បានត្រឹមឈរស្ងៀមឈ្ងោកមុខ។

«នីឯងមានគិតអត់? ថាធ្វើអ៊ីចឹងធ្វើឱ្យពិបាកទាំងអស់គ្នា?»

សំឡេងគាត់លាន់មកជាលើកទី២។ ខ្ញុំតាមពិតអាចឆ្លើយតវ៉ាគាត់ថាមិនមែនខ្ញុំទេ ប៉ុន្តែប្អូនប្រុសគាត់ជាអ្នកតាមខ្ញុំមុន ប៉ុន្តែតើខ្ញុំនិយាយអីចេញ បើកាយវិការខ្ញុំគឺស្របជាមួយគេ 100%ទៅហើយ? តាមពិតគាត់ក៏គ្មានចេតនាឱ្យខ្ញុំហើបមាត់រួចដែរ ។ ដែលគាត់ហៅមកចួបនេះគឺគាត់ចង់ឱ្យខ្ញុំឈរស្ដាប់គាត់តែប៉ុណ្ណោះ។ សំឡេងគាត់លាន់មកបន្ថែម គាត់យកបេះដូងថ្លើមប្រមាត់ខ្ញុំ៖

«នីឯងយល់ចិត្តបងហើយ! បងអត់ចេះទេអារឿងប្រកាន់វណ្ណៈ ប្រកាន់នេះប្រកាន់នោះ!បងស្រលាញ់មនុស្សគ្រប់គ្នា! តែរឿងគូស្រករជារឿងផ្សេងៗ! រ៉ូណាល់ជាកូនប្រុស គេត្រូវតែកតញ្ញូចំពោះប៉ាម៉ាក់! ជំទាវម៉ាក់រាងបុរាណបន្តិច! លោកមានមនុស្សដែលលោកពេញភ្នែករួចហើយ! បើនីឯងនៅតែមានះ បងក៏អត់ហ៊ានថាអីដែរ តែនីឯងទេដែលបានខ្លាចថាថ្ងៃក្រោយទៅត្រូវពិបាក! រ៉ូណាល់ជាប្រុស គេមិនដែលទៅខូចខាតអីទាំងអស់ ហើយជឿបងទៅ ប្អូនបង បងស្គាល់ចិត្តវាច្បាស់ វាអត់ជំទាស់ចិត្តម្ដាយដើម្បីតែមនុស្សស្រីទេ!»

ខ្ញុំទប់ណាស់ដែរ តែទឹកភ្នែកខ្ញុំនៅតែហូរ។ សូម្បីចៅហ្វាយស្រីដែលធ្លាប់តែស្រលាញ់ខ្ញុំញញឹមផ្អែមល្ហែមដាក់ខ្ញុំក៏ដាច់ចិត្តនិយាយពាក្យអស់នេះមកសម្លាប់ចិត្តខ្ញុំដែរ។ ឋានៈតួនាទីពិតជាអាចមានឥទ្ធិពលបំបាក់មនោសញ្ចេតនារវាងមនុស្សនិងមនុស្សមែន។ សូម្បីតែគាត់ក៏ជាមនុស្សស្រី គាត់យល់ណាស់ថា មនុស្សស្រីដូចគ្នានឹងឈឺយ៉ាងណា ពេលយល់អត្ថន័យសម្ដីរបស់គាត់ ក៏គាត់នៅតែដាច់ចិត្តហាពាក្យអស់នេះមកកាន់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំឈ្ងោកសឹងថាងងឹតមុខដួល ហើយខ្មាសខ្លួនឯងដូចចោរលួចរបស់គេ ហើយត្រូវគេតាមទាន់បកអាក្រាត។ សំឡេងគាត់ និយាយបន្ថែមទៅតាមកម្សួលចិត្តគាត់ដែលកាន់តែនិយាយកាន់តែខឹងខ្ញុំ៖

«ខ្ញុំខុសធ្ងន់ជាងគេ គឺរឿងដែលហៅរ៉ូណាល់មកស្រុកខ្មែរ! ឥឡូវប្អូនខ្ញុំចង់ដូរចរិតធ្វើតាមពួកម៉ាកគេដែលសុទ្ធតែជាអ្នកមានៗប្រជែងគ្នាយកកេ្មងៗស្រីស្អាតៗធ្វើជាសង្សារបង្អួតគ្នា ចាយលុយចិញ្ចឹមស្រីៗ ជួល Apartment ឱ្យនៅ ចិញ្ចឹមប្រាក់ខែ នាំឱ្យខូចអនាគតកូនស្រីគេ! បើបណ្ដោយទៀត រ៉ូណាល់ផុងខ្លួនជ្រៅកែលែងឡើងហើយ!»

សម្ដីគាត់គឺចង់និយាយថាខ្ញុំឈ្លក់នឹងលុយប្អូនគាត់ ហើយក៏ដូចជាចង់និយាយព្រមានខ្ញុំថា ប្អូនគាត់ទុកខ្ញុំជាស្រីកំណាន់ ស្រីចិញ្ចឹមក្នុងទ្រុងតែប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំលើកដៃស្កាំខ្ទប់មាត់ បើពុំនោះទេ សំឡេងដ៏ឈឺចាប់របស់ខ្ញុំមុខតែលោតរំលងចេញពីប្រអប់មាត់កូនអ្នកក្រអត់ខ្លឹមសារដូចខ្ញុំទៅរំខានត្រចៀកស្រីអ្នកមាននោះមិនខាន។ ខ្ញុំនិយាយមិនចេញសូម្បីមួយម៉ាត់តែសំឡេងរ៉ូណាល់លាន់មកពីមាត់ទ្វារសោះកក្រោះហើយមោះមុត៖

«គ្រប់គ្រាន់នៅ?»

នៅពេលដែលគេបង្ហាញខ្លួននៅមាត់ទ្វារចិត្ត ខ្ញុំកាន់តែតក់ស្លុត។ ទឹកមុខគេ ឫកពារគេជាសញ្ញាថាគេមកទាន់ពេលដែលខ្ញុំកំពុងធ្លាក់នរក។ ខ្ញុំលើកដៃឆ្វេងមួយបន្ថែមទៀតមកជួយខ្ទប់មាត់ជាមួយដៃស្ដាំដែលទប់លែងចង់ជាប់ទៅហើយ ហើយទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់មកដូចចង់ឱ្យខ្លួនខ្ញុំលេចឱ្យបាត់ពីពិភពលោកនេះភ្លាមទៅ ព្រោះថាខ្ញុំខ្មាសគេសឹងមុជដីឱ្យបាត់។

បងស្រីដ៏ខ្ពស់ដ៏ល្អនិងដ៏ថ្លៃថ្នូររបស់គេងើបមុខសម្លឹងមកមាត់ទ្វារ រួចរេភ្នែកសម្លឹងមកខ្ញុំដោយក្រសែភ្នែកសៅហ្មង។ ពន្លឺភ្នែករបស់គាត់ហាក់បញ្ជាក់ស្រេចហើយថា គាត់គ្មានវិប្បដិសារីទេក្នុងការធ្វើឱ្យខ្ញុំឈឺចាប់។ ខ្ញុំដឹងថារ៉ូណាល់មិនអាចថាអ្វីឱ្យលើសពីពាក្យបួនម៉ាត់មុននេះឡើយ ម៉្លោះហើយគេឈានមកអូសដៃខ្ញុំចេញទៅក្រៅបន្ទប់ ទាំងចិត្តខ្ញុំងងឹតស្លុបមិនដឹងថាទិសតំបន់ណាទាំងអស់។

ទម្រាំខ្ញុំប្រមូលអារម្មណ៍បានមកវិញ គឺខ្ញុំកំពុងស្ថិតនៅក្នុងរថយន្តដែលបោលលឿនស្លេវកាត់តាមព្រៃខ្មៅក្រិប និងផ្លូវរលោងស្រិលគ្មានមនុស្ស។ ដឹងថាខ្ញុំកំពុងចាកចេញឆ្ងាយពីពិភពមនុស្សដ៏សាហាវ និងគ្មានធម៌មេត្តាដែលដាច់ចិត្តប្រមាថមនុស្សដូចគ្នាហើយ ទើបខ្ញុំទម្លាក់ដៃចេញពីមាត់យឺតៗបណ្ដោយឱ្យអ្វីៗសម្ដែងចេញមកតាមធម្មជាតិពេញទំហឹង។

ខ្ញុំមិនមែនរំអួយទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំទប់លែងបានមែន បានជាខ្ញុំទ្រហោយំស្ទើរដាច់ដង្ហើម យំឡើងទន់ខ្លួន ហើយមិនខ្វល់នឹងដៃរ៉ូណាល់ដែលអង្អែលខ្នងខ្ញុំ និងផ្លាស់មកក្រសោបម្រាមដៃខ្ញុំដើម្បីលួងលោមនោះ។ ពេលវេលាកន្លងទៅយូរណាស់ទើបខ្ញុំលែងណែនទ្រូង ព្រោះបានស្រែកយំឆ្អែត ហើយទើបចាប់អារម្មណ៍សួរខ្លួនឯងថាតើខ្ញុំកំពុងនៅឯណា។

«រ៉ូណាល់! ខ្ញុំចង់ទៅផ្ទះ!!»

ខ្ញុំនិយាយទាំងគ្មានកម្លាំងដូចទើបងើបពីឈឺរយៈពេលវែង ព្រោះថាមួយចប់តាម ផ្លូវខ្ញុំ ទ្រហោយំដូចមនុស្សបាត់ស្មារតី។ បុរសអ្នកមានអត់បានឆ្លើយនឹងសំណូមពរខ្ញុំទេ តែគេនិយាយតិចៗ៖

«បងសូមទោស!»

ខ្ញុំងាកសម្លឹងតាមដងផ្លូវដែលខ្មៅងងឹត អត់ស្គាល់ទិសតំបន់។ សន្ធឹកនិងល្បឿនរថយន្តធ្វើឱ្យខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំកំពុងចាកចេញឆ្ងាយពីមិត្តរួមការងារទាំងឡាយ និងឆ្ងាយពីស្ត្រីស្រស់ប្រិមប្រិយដែលសម្ដីមុតដូចចាក់នឹងកាំបិតនោះផង។ តែសំខាន់តើគេកំពុងដឹកខ្ញុំទៅណា?

«ឈប់ឡានណ៎ា! រ៉ូណាល់! ខ្ញុំទៅផ្ទះ! ខ្ញុំត្រូវការទៅផ្ទះ!»

ខ្ញុំខឹង និងស្អប់គេ និម្មិតតែនឹកដល់សម្ដីបងស្រីគេ៖

«រ៉ូណាល់ជាប្រុស គេមិនដែលទៅខូចខាតអីទាំងអស់ ហើយជឿបងទៅ ប្អូនបង បងស្គាល់ចិត្តវាច្បាស់ វាអត់ជំទាស់ចិត្តម្ដាយដើម្បីតែមនុស្សស្រីទេ! ឥឡូវប្អូនខ្ញុំចង់ដូរចរិតធ្វើតាមពួកម៉ាកគេដែលសុទ្ធតែជាអ្នកមានៗប្រជែងគ្នាយកក្មេងៗស្រីស្អាតៗធ្វើជាសង្សារបង្អួតគ្នា ចាយលុយចិញ្ចឹមស្រីៗ ជួល Apartment ឱ្យនៅ ចិញ្ចឹមប្រាក់ខែ …»

ខ្ញុំលើកដៃរលាស់ប្រអប់ដៃគេចេញ ហើយស្រែកដូចមនុស្សឆ្កួត៖

«ខ្ញុំប្រាប់ឱ្យឈប់ឡាន! ឮអត់?!»

ខ្ញុំស្រែកយំសាជាថ្មីដូចកូនក្មេង ព្រោះឈឺចិត្ត ហើយស្រែកកាន់តែខ្លាំងឡើងៗរហូតដល់គេសង្កៀរត្រចៀកជាន់ហ្វ្រាំងឈប់ឡានងឺត។

«ឱ្យចោរព្រៃ វាចេញមកអារកងាប់ទាំងអស់គ្នាម៉ងទៅ!»

គេនិយាយទាំងសង្គ្រឺតធ្មេញ។ ជាកំហឹងដែលខ្ញុំមិនដែលឃើញ តែខ្ញុំមិនដឹងទេថាគេស្មុគខឹងនឹងសម្ដីបងគេ ឬខឹងនឹងខ្ញុំ? ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ ប្រុសអ្នកមានដូចគេគិតថាចង់យកខ្ញុំជាស្រីចិញ្ចឹម គិតទៅគេថោកជាងការគិតរបស់ខ្ញុំពេកហើយ។

ខ្ញុំលូកដៃរាវរកគន្លឹះបើកទ្វារឡានដើម្បីចុះចេញ តែដោយសារឡានគេទំនើបពេក ខ្ញុំរកកន្លែងបើកចេញអត់ឃើញ តាមមើលមកពីអារម្មណ៍ខ្ញុំតក់ក្រហល់ហួសបានជាគេឃើញភាពឆ្លេឆ្លាឆេវឆាវរបស់ខ្ញុំគេទ្រាំលែងបាន ទាញខ្លួនខ្ញុំឱបមួយទំហឹង ហើយកម្រោលថើបខ្ញុំផ្ទប់បបូរមាត់ខ្ញុំដូចមនុស្សស្រវឹងស្រា។

ដំបូងខ្ញុំស្លន់ស្លោច្រានគេចេញ តែដងខ្លួនគេធំម៉ឺងរុញអត់របើកទេ ទីបំផុតខ្ញុំត្រូវទន់ខ្លួនក្នុងដៃគេនិយាយមិនរួច ហើយរើលែងកើត។ គេថើបអស់ចិត្ត ប្រហែលគេទប់ចិត្តបានមកវិញទើបគេដកខ្លួនយឺតៗចេញទៅ ទុកឱ្យខ្ញុំនៅអង្គុយផ្អែកហូរទឹកភ្នែករហាមលើពូកឡាន។ ខ្ញុំលែងនិយាយអីទាំងអស់ ហើយក៏លែងសួរគេទៀតដែរក្នុងពេលគេចេញឡានបន្តទៅមុខ។

យើងមកដល់ក្រុងព្រះសីហនុ នៅពេលមួយម៉ោងក្រោយមក ហើយក៏មានគេមកទទួលឡានរបស់រ៉ូណាល់យកទៅ ចំណែកខ្ញុំត្រូវបានគេដោះអាវក្រៅរបស់គេមកឱ្យគ្របពីលើឱ្យ ព្រោះថាសន្សើមចាប់ធ្លាក់ហើយ។ ហើយនាំខ្ញុំឡើងកាណូតមួយចេញដំណើរវឹងទៅលើផ្ទៃទឹកពណ៌ខៀវស្រអាប់ក្រោមស្រមោលព្រះចន្ទ។ ខ្ញុំអស់កម្លាំងល្ហិតល្ហៃ ហើយសួរគេខ្សាវៗ៖

«ទៅណាហ្នឹង?»

គេឱបខ្ញុំជាប់ក្នុងដើមទ្រូង ផ្អឹបបបូរមាត់គេលើថ្ងាសខ្ញុំ ហើយនិយាយតិចៗលួងចិត្តខ្ញុំ៖

«ទៅកន្លែងមួយដែលអត់មានមនុស្សឆ្កួតៗមករំខានពីរនាក់យើង!»

ខ្ញុំនិយាយតិចៗតែរអាក់រអួល ព្រោះគ្មានកម្លាំងយំ ហើយគ្មានកម្លាំងប្រឆាំងនឹងគេទេ៖

«រ៉ូណាល់! ជូនខ្ញុំទៅផ្ទះណ៎ា»

គេសម្លឹងមុខខ្ញុំ ហើយឱបខ្ញុំកាន់តែណែន។

«មានបងហើយ! មិនបាច់ខ្លាចអីទាំងអស់!»

ខ្យល់សែនត្រជាក់បោកមកវាយប្រហារសក់ខ្ញុំ សាច់ខ្ញុំ ពិសេសបេះដូងដែលរបួសរបស់ខ្ញុំហើយជាបណ្តើរៗ វាអាចធ្វើឱ្យរាងកាយខ្ញុំកាន់តែខ្សោះ។ ខ្ញុំមមីភ្នែកហើយសន្សឹមៗលង់លក់ក្នុងលង្វែកទ្រូងបុរសដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំឈឺចាប់ ហើយក៏ជាមនុស្សដដែលដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំកក់ក្តៅ។ យប់ជ្រៅហើយ លើកាណូតគ្មានអ្នកណាមករំខានពួកយើងទេ ប៉ុន្តែនៅក្នុងសុបិនរបស់ខ្ញុំ បងស្រីរបស់គេបង្ហាញខ្លួនសាជាថ្មី។ ខ្ញុំដឹងខ្លួនវិញភ្លាម ហើយចាប់អារម្មណ៍ថា កាណូតចូលដល់ច្រាំង។ នោះគឺជាទិដ្ឋភាពដ៏ប្លែកមួយខ្ញុំច្បាស់ណាស់ថាមិនធ្លាប់បានឃើញពីមុនទេ។ កូនផ្ទះឈើតូចៗតែរាយគ្នាយ៉ាងល្អគាប់ភ្នែក លម្អដោយចង្កៀងគោមពណ៌ក្រហមស្លុងៗធ្វើឱ្យខ្ញុំត្រូវតែហើបមាត់សួរទៅកាន់គេ៖

«យើងនៅកន្លែងណា?»

«កោះសង្សារ!»

គេឆ្លើយមកខ្លី ព្រោះអីបុរសម្នាក់ស្លៀកពាក់ជាអ្នកបម្រើសណ្ឋាគារបង្ហាញខ្លួន ហើយនាំពួកយើងទៅកាន់បន្ទប់សម្រាកដែលទិដ្ឋភាពនានានៅតាមផ្លូវដ៏ល្អប្រណិតធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្លេចអស់អារម្មណ៍អាក្រក់ទាំងឡាយ។ យើងចូលដល់បន្ទប់ឈើដែលតុបតែងដោយវាំងននសក្បុស ព្រមជាមួយចង្កៀងពណ៌ក្រហមទុំ។ ទម្រាំខ្ញុំឈប់ភ្លឹកជាមួយទិដ្ឋភាពផ្ទៃទឹកសមុទ្រដ៏រ៉ូមែនទិក ដែលប៉ប្រះខាងមុខបន្ទប់នោះ ហាក់ដូចជាជ្រុលពេលទៅហើយ ព្រោះខ្ញុំឮសូរដង្ហើមរបស់គេក្បែរកញ្ចឹងកខ្ញុំ។ ខ្ញុំងាកក្រោយភ្លាមទាំងបុកពោះ។

«រាជិនី ទីបំផុតឯងមកកន្លែងអ៊ីចឹងៗជាមួយគេ?»

ខ្ញុំសម្លឹងគេថ្មែ តែខ្ញុំដឹងថាភាពភ័យបារម្ភរបស់ខ្ញុំមិនអាចបាំងជិតពីភ្នែកបុរសនេះឡើយ។គេសម្លឹងខ្ញុំដោយក្រសែភ្នែកអណ្ដែតអណ្ដូង សម្លឹងទាល់តែខ្ញុំមិនហ៊ានមើលមុខគេទៀត ហើយងាកមុខចេញ។

«លែងងងុយហើយ?»

គេសួរខ្ញុំតិចៗ តែខ្ញុំគ្មានពេលនឹកឃើញចម្លើយសម្រាប់សំណួរគេទេ។ ខ្ញុំងើបមុខមើលនាឡិកាលើជញ្ជាំង ពេលនេះគឺម៉ោងជិតមួយយប់ហើយ ហើយខ្ញុំនៅតទល់ជាមួយ គេតែពីរនាក់លើកន្លែងនេះ? ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំមិនមែនកូនក្មេងទេ ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំកំពុងធ្វើអ្វី ហើយគេកំពុងគិតអ្វី។ ខ្ញុំតាំងស្មារតីនិយាយទៅកាន់គេដោយប្រាកដប្រជា៖

«រ៉ូណាល់! សន្យាណ៎ា! លោកកុំធ្វើអីខ្ញុំ! ណា៎!?»

គេសម្លឹងខ្ញុំសឹងថាសម្លឹងគ្មានសល់សូម្បីតែរន្ធញើសមួយលើមុខខ្ញុំ បបូរមាត់ខ្ញុំ និងភាពខ្វល់ខ្វាយក្នុងក្រសែភ្នែកខ្ញុំ។ ខ្ញុំលើកចិញ្ចើមក្នុងន័យអង្វរករគេ សង្ឃឹមថាគេយល់ចិត្តមនុស្សស្រីដែលគ្មានខ្នងបង្អែក និងគ្មានអ្វីសម្រាប់ការពារខ្លួនដូចខ្ញុំ។ គេនៅស្ងៀមយូរណាស់ ហើយរក្សាការសម្លឹងភ្នែកខ្ញុំ លូកដៃមកឱបចង្កេះខ្ញុំ ទោះខ្ញុំខំយកដៃមកពាំងក៏គេនៅតែបង្ហាញដង្ហើមក្ដៅគគុកដូចមនុស្សកំពុងមានកំហឹង។

កំហុសដ៏ធំរបស់ខ្ញុំគឺកាលដែលសុខៗព្រមមកកាន់ទីនេះជាមួយគេ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដូចខ្ញុំ អ្នកនឹងដឹងថានៅក្នុងកាលៈទេសៈដែលយើងកំពុងឈឺចាប់ ហើយនៅក្បែរមនុស្សយើងស្រលាញ់គេយ៉ាងខ្លាំង តើយើងអាចប្រើបញ្ញា ឬអាចទប់ចិត្តបានដោយវិធីណាទៅ។

គេលូកដៃដោះអាវក្រៅដែលគេគ្របលើខ្លួនខ្ញុំចេញ បោះវាទៅលើសាឡុង ហើយឱបខ្ញុំពីក្រោយខ្នងពេញរង្វង់ដៃ។ ហេតុអ្វីគំនិតពីរឈានមកប្រជែងគ្នាពេញទំហឹងក្នុងបេះដូងខ្ញុំ គំនិតទីមួយស្រែកដាក់ខ្ញុំថា រាជិនី ស្រីមិនចេះខ្មាស ឯងកំពុងត្រៀមខ្លួនធ្វើជាកូនចៀមក្នុងដៃគេ ឯងមានគិតពីអនាគតឯងអត់?

គំនិតមួយទៀតបបោសអង្អែលខ្ញុំថា រាជិនី ឯងចេញផុតពីមនុស្សអាក្រក់ទាំងឡាយហើយ ឯងកំពុងនៅកន្លែងសុខសាន្តមួយជាមួយមនុស្សដែលឯងស្រលាញ់ ដែលឯងក៏មិនដឹងដែរថា ស្អែកទៅ គេនៅស្រលាញ់ឯងអ៊ីចឹងទៀតឬក៏អត់ ឯងកុំឱ្យពេលវេលានេះរំលងទៅដោយងាយអី ឯងទទួលយកស្នេហាដែលឯងចង់បានតាមចិត្តទៅ!

ពួកយើងនៅស្ងៀមស្ងាត់ស្ដាប់រលកសមុទ្រនិងខ្យល់ថ្ងូរលន្លង់លន្លោច។ តែសំឡេងបេះដូងយើងមានចង្វាក់ប្រហាក់ប្រហែលគ្នារហូតដល់គេអាចបំបែរខ្ញុំឱ្យមកឱបគេតទល់វិញដោយមិនដឹងខ្លួន។

ខ្ញុំនិយាយរអាក់រអួល ហើយនិយាយចេញពីមាត់ដោយអត់គ្រោងទុកហាក់អារម្មណ៍ និងរាងកាយមិននៅជាមួយគ្នា។ គេប្រាកដជាឮសម្ដីខ្ញុំហើយយ៉ាង បានជាគេឱនមកខ្សឹបក្បែរត្រចៀកខ្ញុំ៖

«រឿងអីក៏មានច្រកចេញដែរ! ជឿបងទៅ! រឿងអីក៏មនុស្សជាអ្នកគ្រប់គ្រងវាបានដែរ កុំឱ្យវាមកគ្រប់គ្រងយើង!»

គេលើកដៃអង្អែលស្មាខ្ញុំ ផាត់អាវទន់ស្ដើងខ្ញុំទៅម្ខាង ហើយក្លិនទឹកអប់ដ៏មានតម្លៃរបស់ប្រុសអ្នកមានដូចគេបានបង្ហើរមកបង្អើលខ្ញុំឱ្យព្រឺសម្បុរទៅតាមសង្វាក់បបោសអង្អែលថ្នមៗនៃម្រាមដៃទាំងប្រាំរបស់គេលើសាច់ស្មាខ្ញុំ។ ខ្ញុំស្រើបស្រាលទៅក្នុងសេចក្ដីស្រលាញ់ដែលមនុស្សស្រីទាំងអស់ប្រាថ្នាចង់បាន។ ខ្ញុំនិយាយទាំងខ្លួនទន់ក្នុងរង្វង់ដៃគេ៖

«លោកអត់អាណិតខ្ញុំ លោកកំពុងបំផ្លាញខ្ញុំ លោកដឹងដែរទេ? »

ខ្ញុំស្រក់ទឹកភ្នែកកណ្ដាលភាពទន់ខ្សោយ និងចិត្តងាយដ៏គួរឱ្យស្អប់របស់ខ្លួន។ ចំណេះដឹងនិងប្រាជ្ញារបស់ខ្ញុំចុះចាញ់ក្រោយភាពបបោសអង្អែល និងពាក្យទន់ភ្លន់ប៉ុន្មានម៉ាត់របស់គេដែលខ្ញុំដឹងហើយថាបន្ទាប់ពីយប់នេះ ខ្ញុំគ្មានតម្លៃអីទៀតនោះទេ។

«បងអាចដាច់ដង្ហើមស្លាប់បាន! បើឱ្យអូនចេញពីបងឥឡូវនេះ រាជិនី!»

គេនិយាយតបមកកាន់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំឃើញមុខគេក្រហមដូចភ្លើង ហើយកែវភ្នែកគេគួរឱ្យអាណិតដូចមនុស្សត្រូវការគេជួយសង្គ្រោះ។ ទោះជាព្យុះកំបុតត្បូងក៏មិនអាចកាត់ផ្ដាច់ពួកយើងចេញពីគ្នាបានដែរក្នុងពេលនេះ។ រាងកាយនិងភាពល្អបរិសុទ្ធបំផុតក្នុងជីវិតខ្ញុំបានតបស្នងទៅឱ្យសេចក្ដីស្រលាញ់និងភាពត្រេកត្រអាលរបស់ខ្លួនឯងជាមួយបុរសម្នាក់ដែលខ្ញុំបាននឹកគេទាំងយប់ទាំងថ្ងៃទោះបីដឹងថា ទីបំផុតយើងគ្មានលទ្ធផលក៏ដោយ។

គេថ្នាក់ថ្នមខ្ញុំដូចវត្ថុទិព្វមកពីសួគ៌ា ហើយខ្ញុំក៏ទទួលអារម្មណ៍ថាបានក្លាយជាទេពធីតាក្នុងរង្វង់ដៃគេដោយពេញចិត្ត។ ខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនឯងឱ្យបំភ្លេចចោលរឿងមិនសប្បាយចិត្តទាំងអស់ និងសុំឱ្យរាត្រីនេះនៅអូសបន្លាយវែងឆ្ងាយកុំភ្លឺឱ្យសោះ ព្រោះខ្ញុំមិនចង់រស់នៅឆ្ងាយពីទ្រូងប្រុសម្នាក់នេះសូម្បីតែមួយវិនាទីឡើយ។ ទោះយ៉ាងណា គ្មានអ្នកណាអាចឃាត់ដំណើរព្រះអាទិត្យបានឡើយ។

ព្រហាមថ្ងៃថ្មីបានលម្អដែនកោះមួយគូ គឺកោះបងនិងកោះអូនដែលជាទីឋានសួគ៌ភ្នែកស្រស់ដ៏សែនមនោរម្យសម្រាប់តែអ្នកមានប្រាក់ច្រើនចាយមិនអស់តែប៉ុណ្ណោះ។ កោះសង្សារពិតជាស្អាតនិងរ៉ូមែនទិកជាងទីកន្លែងនានាដែលខ្ញុំធ្លាប់បានទៅ ឬបានឃើញក្នុងភាពយន្ត។ វាស្អាតបំផុតព្រោះថាទេវបុត្តរបស់ខ្ញុំក៏មានវត្តមាននៅក្បែរខ្ញុំយ៉ាងផ្អែមល្ហែមដែរ។

«យើងនៅទីនេះឱ្យបានបីបួនថ្ងៃណា៎! អូខេ?»

គេសួរខ្ញុំក្នុងពេលយើងចេញមកក្រៅគយគន់ថ្ងៃរះជាមួយគ្នា។ តាមពិតខ្ញុំកំពុងត្រេកត្រអាលនឹងស្ថានភាពចំពោះមុខ ប៉ុន្តែលុះមកឮសម្ដីគេខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមនឹកឃើញដល់ក្រុមការងារនៅកោះកុង និងប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំនៅផ្ទះ។ ខ្ញុំប្រហោងពោះ ហើយរេភ្នែករិះគិត។ ទោះនៅទីនេះប៉ុន្មានថ្ងៃទៀត ក៏ទីបំផុតខ្ញុំនៅតែត្រូវវិលទៅរកជីវិតពិតរបស់ខ្លួនវិញដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើការចិញ្ចឹមជីវិត និងជាស្រីក្រមុំម្នាក់ដែលបានធ្វើរឿងរំលងប្រពៃណី។

ខ្ញុំនៅស្ងៀមមិនចេញស្តីសូម្បីតែមួយម៉ាត់ តែចិត្តខ្ញុំកំពុងស្រងេះស្រងោច។ ដែលខ្ញុំគួរតែដឹងខ្លួននោះគឺមនុស្សម្នាក់កំពុងនៅជិតយើង ចែករំលែកស្នូរដង្ហើមជាមួយគ្នា ចែករំលែកសេចក្ដី សុខឱ្យគ្នា តែមិនអាចរំលែកសេចក្ដីទុក្ខព្រួយជាមួយគ្នា។ គេជាមនុស្សប្រុស គេគ្មានថ្ងៃយល់ទេ ហើយគេជាកូនអ្នកមាន គេមានអ្វីៗទាំងអស់ គេរឹតតែគ្មានថ្ងៃយល់ពីអ្វីដែលអ្នកក្រដូចយើងត្រូវប្រឈមមុខទៅទៀត។

មានភាគបន្ត …

រឿង៖ ១ម៉ឺនស្នេហ៍ផ្ញើទៅកោះកុង (ភាគ២)

rak smey — Sat, 27 Jun 2026 13:00:00 +0000

វគ្គ៖សំឡេងបេះដូង

វាមិនមែនសំឡេងទម្លាក់ផ្លែដូងធ្លាក់មកពីលើមែកធាងទេ តែនេះសំឡេងបេះដូងដែលលាន់ចេញមកពីក្នុងលង្វែកទ្រូង ពេលយើងជាស្រីវ័យប៉ុណ្ណឹង មកពើបនឹង Crush ជាប្រុសស្អាតហើយមានទៀត ថែមទាំងញ៉ែស្អិតមិនដកដៃ។ គឺរាជិនីពិបាកខ្លាំងមែនទែនសម្រាប់កាលដែលត្រូវធ្វើពើដូចមិនឮ ដូចព្រងើយកន្តើយ ដូចមិនរវល់ ដូចគ្មានបេះដូងព្រលឹងព្រលះនឹងការទាមទាររបស់ចិត្តយើងខ្លួនឯង។ នៅចំកណ្តាលកងទីនអាហារដែលកាលីបសម្រាប់បុគ្គលិកចាយប្រាក់ខែមិនដល់ជុំដូចយើង ខ្ញុំមិនជឿថា កូនទោលលោកជំទាវមុន្នីនឹងមកជាន់ទីនេះទេ ណាមួយខ្ញុំកំពុងឈរដួសបាយជិតចិន្តា ជិតបងឧស្សាហ៍ ក្រោយខ្ញុំគឺមីងភក្ត្រា ….និយាយរួម ឈរដួសម្ហូបនេះក៏មានអង្គរក្សចោមឱ្យជិតទៅហើយ តើគេមិនទៅរកបាយប្រេនៗសមលំដាប់ឋានៈ គេមកកន្លែងនេះធ្វើអី? ធ្វើអ៊ីចឹងដើម្បីអី?

តែ … អូយ … គេដើរមកមែន! តាមពិតស្អីក៏គេធ្វើបានដែរ! ឱរ៉ូណាលអើយ! ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងគេ ព្រោះចិន្តាប្រើកែងដៃមកកេះញឹកពេក។ ម្តងណេះ ពេលឃើញគេកាលណា ទោះបីជាអាពួកម៉ាកឈ្មោះចិន្តាឈប់កេះ ក៏ខ្ញុំមិនដកភ្នែកចេញវិញដែរ ព្រោះគេគឺមានចេតនាសម្លឹងមកចំៗ មិនឱ្យខ្ញុំរកហេតុផលណាគេចចេញបានទេ។

ពន្លឺភ្នែកគេគឺក្រៀមក្រំ … ព្រោះថាមនុស្សស្រីដែលគេកំពុងតាមស្រលាញ់ដោយចំហតែងតែបែរខ្នងធ្វើមិនរវល់ចំពោះស្នេហារបស់គេ។ ពីណាទប់ចិត្តបាន? ម្ដងៗ ភ្នែកគេដូចហៀបតែនឹងក្រសោបខ្លួនខ្ញុំកណ្ដាលចំណោមមនុស្សម្នាទៅហើយ។ ចួបគ្នាប៉ុន្មានថ្ងៃសោះ គេបញ្ជាក់អ្វីៗនៅចំភ្នែកគ្រប់គ្នា មិនបានលឹបល មិនបានខ្លាចរអា ក៏មិនបានប្រុងប្រយ័ត្នអ្វីទាំងអស់ដែរ។

បើគេនេះមានសង្សារ មានគូដណ្តឹង មានអ្នកគ្រប់គ្រងបេះដូង គេម៉េចនឹងហ៊ានមកធ្វើបែបនេះចោលតំណែងខ្លួនឯង ហើយងងើលឡើងខ្ញុំជាជើងឆើតខាងគេចដែរគេចទៅណាក៏គេចមិនផុត? នៅពេលដែលជំហានគេចាប់បោះមក … ខ្ញុំងាករកឆ្វេងស្តាំ នឹងអាលបានដើរគេចចេញចោលគេដូចរាល់ដង ហើយបេះដូងខ្ញុំស្រែកជាសម្ងាត់ថា ចេញទៅរ៉ូណាល់ កុំមកជិតខ្ញុំ!! គេនេះអ្ហីស្តាប់បញ្ជាសំឡេងបេះដូងផុនខ្ញុំអ្ហុះ?

គេដើរមកហើយ គឺមកកៀកខ្លាំង!!! ដូចបណ្តេញមីងភក្ត្រាឱ្យថយក្រោយ ហើយបងឧស្សាហ៍ក៏មិនដឹងដកក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រទៅដល់ណាបាត់ មិនគិតដួសបាយហូបទេ? ចំណែកចិន្តា វាហួសទៅមុខចោលខ្ញុំឱ្យឈរង៉េមង៉ាមម្នាក់ឯងទទួលដំណើរចៅហ្វាយកំលោះទៅរួច នាងនេះ?

«ញ៉ាំអី?»

គេសួរខ្ញុំតិចៗ ប៉ុន្តែបេះដូងខ្ញុំលោតខ្លាំង។ ខ្ញុំយល់ចិត្តគេថាគេកំពុងប្រឹងញញឹម ហើយមិនខ្វល់ចំពោះក្រសែភ្នែកសង្ស័យរបស់អ្នកផងជុំវិញនេះទេ។ ចំណែកខ្ញុំ គឺវាយស្លាប់ក៏អត់ហ៊ានសម្លឹងមុខគេដែរ។ ខ្ញុំឈានចេញថែមមួយជំហានទៀតបន្លំធ្វើជាមិនឮសំណួរគ្មានឈ្មោះរបស់គេ ប៉ុន្តែគេនៅតែចចេសដើរមកដោយឈានវែងជាងខ្ញុំពីរដងល្មមឱ្យខ្ញុំគេចចេញអស់កើត។

«សុំញ៉ាំបាយជាមួយម្តងបានអត់ រាជិនី?»

មនុស្សកើតមកជាចៅហ្វាយតាំងពីកំណើតជំពូកពួកគេនេះ ក៏ធម្មតាគឺមានចរិតមានះអ៊ីចឹងហើយ។ យើងកាន់តែគេច គេកាន់តែចូល។

«ខ្ញុំមានរវល់! តិចទៀតត្រូវទៅចួបគេ ខ្ញុំប្រញាប់បន្តិច!!» ខ្ញុំនិយាយសង្ឃឹមថា គេគេចចេញពីផ្លូវ ដឹងអីគេនិយាយមករ៉ាវ៖

«ខ្ញុំជូនទៅ!!! ចាំជូនទៅ!»

ខ្ញុំងើបមុខមើលទៅគេខ្វាំង ព្រោះតែកើតហួសចិត្ត!!!! គេនេះត្រូវជាស្អីនឹងខ្ញុំពីពេលណាមក? ហើយជូនទៅហ្នឹង គេដឹងអត់ថាទៅណា? ចេះតែមានហ្មង! ស្រាប់តែភ្លាមនោះ ខ្ញុំមើលប៉ះខ្សែភ្នែកមិនសុខចិត្តរបស់គេដែលសម្លឹងមកខ្ញុំដូចចង់មើលខ្ញុំឱ្យធ្លុះដល់រាងកាយចិត្តគំនិតថាខ្ញុំមានលេសអីខ្លាំងជាងហ្នឹងគេចចេញពីគេទៀតអត់?

ខ្ញុំមិនដឹងធ្វើម៉េចមានទេ! ដំណាក់កាលនេះហើយ មានតែអូសទូកបណ្តោយទឹកតែម្តង ឬអាម៉េចនៀករាជិនី? បានណ៎ា! ចង់បានអ៊ីចឹងក៏បាន! លែងទុកឋានៈចៅហ្វាយឱ្យទៀតហើយ! តាមញ៉ែឱ្យដឹងញ៉ែណា៎! ខ្ញុំហុចចានបាយដែលទើបនឹងដួសបានបន្តិចទៅលើបាតដៃគេ ទាំងមាត់និយាយបញ្ជោះបន្សោក៖

«ធ្វើម៉េចធ្វើទៅអ៊ីចឹង! នេះបាយ!»

គេហាក់សប្បាយចិត្ត។ ទទួលយកចានមិនរួញរាអ្វី ធ្វើឱ្យខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើមម្នាក់ឯងដៃរាវរកចានថ្មីមកដួសសម្រាប់ខ្លួនឯង។ នៅខាងណោះ ចិន្តាកំពុងមិចភ្នែកស៊ីញូខ្ញុំ។ នាងនិងមីងភក្ត្រា បងឧស្សាហ៍ទៅអង្គុយឡើងឆ្ងាយ។ ចំណែកអ្នកដែលប្តូរវេនមកអង្គុយក្បែរខ្ញុំញ៉ាំបាយទល់មុខគ្នាគឺប្រុសស្អាតដែលគ្រប់គ្នាទុកជាចំណុចផ្ទាំងស៊ីបក្នុងបរិយាកាសបាយមួយពេលនេះ។

«អ្នកណាឆាតមកព្រឹកមិញ?»

គេសួរមកខ្ញុំ ទាំងលើកបាយមួយម៉ាត់ដំបូងដាក់ក្បែរមាត់។ ស្អីគេនៀក? សូម្បីតែសើចស្រស់ដាក់ឆាតរបស់បង Roda សោះហ្នឹងក៏ត្រូវជម្រាបគេដឹងដែរ? ខ្ញុំមើលទៅចានបាយរបស់គេ! ហួសចិត្តដល់ហើយ! ផ្អកត្រសក់មួយដុំប៉ុណ្ណឹងគេញ៉ាំកើតដែរ កូនទោលសេដ្ឋីដូចគេ?

«សង្សារហ្មែន??!»

គេសួរមកទៀតហាក់ខូចចិត្ត។ ខ្ញុំដៀងសម្លឹងភ្នែកគេដែលជះមកពន្លឺក្រៀមក្រំម្យ៉ាង បង្ខំឱ្យចិត្តខ្ញុំស្រពោនអាណិតគេភ្លាមដោយមិនចាំបាច់មានហេតុផលគ្រប់គ្រាន់អ្វី។ ខ្ញុំគ្រវីក្បាលយឺតៗតបនឹងភ្នែកស្រទន់របស់គេ។ វាជាចម្លើយថា ខ្ញុំមិនបានឆាតរកសង្សារណា ហើយក៏មិនមានសង្សារទេ គេមិនចាំបាច់អីបារម្ភដូចគ្នា។ ដោយចាប់ផ្តើមដួសម្ហូបពីចានខ្ញុំហុចទៅចែកគេខ្លះ ព្រោះចានដែលគេកាន់មកនេះមានតែបាយស និងត្រសក់មួយដុំ គេញ៉ាំម៉េចកើត។ គេហាក់សប្បាយចិត្ត ហើយចាប់ផ្តើមញ៉ាំជាមួយគ្នា។

ខ្ញុំហូបយឺតៗក្រោមកែវភ្នែកពោរពេញដោយសេចក្តីស្នេហារបស់គេដែលសម្លឹងខ្ញុំដូចខ្លាចខានសម្លឹង ដូចខ្ញុំនេះកំពុងស្ថិតក្នុងពិភពលោកមួយដែលមានតែពីរនាក់គេ ហើយក៏ដូចជាមិនខ្វល់ថាអ្នកណាគិតអ្វី ថាអ្វីឡើយ។ ខ្ញុំទំពារបាយយឺតសែនយឺត ទប់ស្កាត់អារម្មណ៍ខ្លួនឯង។ គេនេះពិតជានាំមកឱ្យខ្ញុំវិញនូវអារម្មណ៍ «ត្រូវបានគេស្រលាញ់» បន្ទាប់ពីមនុស្សដូចខ្ញុំនេះត្រូវបានមនុស្សប្រុសបោះបង់ចោលច្រើនខែមកហើយ។

«ម៉ាក់បងគាត់ចង់បានកូនប្រសាអ្នករកស៊ី! គាត់មិនចង់បានអ្នកធ្វើការទេ!»

សម្តីសង្សារត្បាញអាយរបស់ខ្ញុំនៅតែលាន់មកក្នុងការចងចាំដ៏គួរឱ្យឆ្អែតចិត្តមួយនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំលេបបាយលែងចូលទំពាលែងម៉ត់ អណ្តាតក៏លែងដឹងរសអ្វីដែរ។ មនុស្សប្រុសចំពោះមុខខ្ញុំនេះទៀតសោត គេជាព្រះចន្ទ ខ្ញុំជាសត្វម្រឹគ។ បើខ្ញុំចង់លលេងនឹងការឈឺចាប់ ខ្ញុំលេងល្បែងឌឺដងគ្នានឹងគេបានគ្រប់ពេល ព្រោះភ្លើងខៀវមានតែអ្នកដែលបានលទ្ធផលយ៉ាប់ប្រាកដជាខ្ញុំមិនមែនភាគីគេ។

ទម្រាំញ៉ាំបាយបានកន្លះចានក៏ទ្រាំសម្បើមណាស់ទៅហើយ ចំណែកគេដូចឆ្ងាញ់ណាស់ ម្ហូបដែលខ្ញុំបានរំលែកទៅឱ្យ។ គេញ៉ាំអស់ស្អាតរលីងធ្វើឱ្យខ្ញុំរីកថ្លើម សប្បាយចិត្តចម្លែកចំពោះចរិតបើកចំហសាមញ្ញនៃកូនអ្នកមានម្នាក់នេះ។ ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំមិនដែលគិតថាអូសក្រឡាឱ្យដំណើររឿងរវាងយើងឈានដល់ចំណុចពិបាករើខ្លួនទេ។ បើខ្ញុំទីទើរបន្តិចមុនពេលដាច់ចិត្តនិយាយបញ្ចប់គ្រប់យ៉ាង កុំឱ្យគេមកធ្វើដូចស្រមោលអន្ទោលនាពេលក្រោយៗទៀត៖

«អ្នកបងណាវីហៅខ្ញុំទៅពិនិត្យលិខិតអញ្ជើញពិធីរបស់ប្រុសសក្តិ! ខ្ញុំប្រញាប់ទៅខ្លាចស្ទះផ្លូវ! ហើយក៏ត្រូវទៅមើលកន្លែងពិធី ទៅយកមុខម្ហូប…»

ខ្ញុំនិយាយជាមួយគេដោយគ្មានឈ្មោះទេ ក៏កុហកគេតាមតែនឹកឃើញភ្លាមៗឱ្យរួចតែមួយពេលៗដែរ។ ស្រាប់តែគេនោះធ្វើមកវិញមិនឱ្យខុសគ្នាទេ គឺនិយាយជាមួយខ្ញុំក៏គ្មានឈ្មោះ ធ្វើដូចគេនឹងខ្ញុំនេះស្គាល់គ្នាតាំងពីរាជវង្សណាមក?

«ប្រាប់ហើយថាទៅជាមួយគ្នា!!»

គេឆ្លើយមកខ្ញុំលឿនជាងការគិតទុក។ ប្រតិកម្ម និងភាពរហ័សរហួនប្រកបដោយទឹកមុខស្រស់ប៉ប្រិមគឺជាចំណុចវិជ្ជមានដាច់ដោយឡែក និងដ៏លេចធ្លោរបស់រ៉ូណាល់ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាចាប់អារម្មណ៍គេបំផុត។ គេហុចកែវទឹកមកឱ្យដូចពូកែដឹងណាស់ថា ខ្ញុំកំពុងរកតែអួលបាយ។

«អរគុណ!»

ខ្ញុំនិយាយខ្លីៗ រួចត្រៀមទទួលដបពីដៃគេនឹងអាលចាកចេញវឹង ប៉ុន្តែគេនៅតែឆ្លាតជាងខ្ញុំព្រោះថា ប្រហែលជាសកម្មភាពខ្ញុំដដែលៗឱ្យគេដឹងអស់ពេក ម្តងនេះគេក្ដាប់ដបជាប់មិនឱ្យមកខ្ញុំងាយៗទេ ហើយញាក់ចិញ្ចើមឌឺខ្ញុំទៀត។ ពេលខ្ញុំភាន់ភាំង រ៉ូណាល់និយាយ៖

«កុំចង់រត់!»

«មានណា៎!»

ខ្ញុំបែរខ្នងដើរយឺតៗចេញទៅក្រៅ ដោយមានស្នូរដង្ហើមនៃបុរសសង្ហាជាទីនឹករឭកទាំងថ្ងៃទាំងយប់នៃមនុស្សស្រីជាច្រើនមកចំប្រប់តាមពីក្រោយផង។ ហេតុអ្វីគេឡប់ៗអ៊ីចឹង? ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងក្នុងចិត្ត។ គេទើបឃើញខ្ញុំប៉ុន្មានដងក៏មកធ្វើដូចគេស្រលាញ់ខ្ញុំណាស់អ៊ីចឹង គឺគេញ៉ែខ្ញុំកណ្ដាលចំណោម គេបោះបង់ចោលក្រសែភ្នែកអ្នកផ្សេងៗ ហើយមករវល់ជាមួយតែខ្ញុំម្នាក់ តើគេពិតជាយល់ថានេះជារឿងល្អសម្រាប់ខ្ញុំឬយ៉ាងណា។

ខ្ញុំដឹងហើយថា ទោះបីជាខ្ញុំខំធ្វើយ៉ាងណា ខ្ញុំគេចគេយ៉ាងណា បេះដូងខ្ញុំដែលចុះចាញ់បេះដូង គេមិនអាចលាក់ពីគេជិតឡើយ ព្រោះគេឆ្លាតហើយតែងតែដើរមុនខ្ញុំមួយជំហានជានិច្ច។ កាន់តែគិតខ្ញុំដើរកាន់តែញាប់។ មកដល់ជាន់ទីពីរគ្មានមនុស្សសូម្បីតែម្នាក់ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមរត់តែម្ដង តែគេរត់មកតាម ហើយលូកដៃចាប់កដៃខ្ញុំជាប់។ ខ្ញុំបេះយ៉ាងណាក៏មិនចេញ គេកាន់តែចាប់ណែនរហូតដល់ខ្ញុំឈឺ។ ដៃគេរឹងដូចបង្កាប់ជាសញ្ញាថាគេក៏អន្ទះសាដែរ។

«ពូកែប្រែសម្តីម្ល៉េះយើង??»

ខ្ញុំងាកក្រោយឃើញមុខគេគឺអន់ចិត្តចំពោះខ្ញុំច្បាស់ណាស់។ ខ្ញុំមិនទាន់និយាយថាម៉េចផង គេនិយាយមករ៉ាវទៀត៖

«ពេលខ្លះឱ្យតម្លៃគេខាងប្រុសបន្តិចខ្លះក៏អត់? នៅក្បែរយើង ខ្ញុំអន់មហាអន់អស់លំដាប់ហើយ! ពេលខ្លះក៏មិនចង់ប្រកាន់ដែរ តែមិនបើមិនប្រកាន់ យើងកាន់តែធ្វើអ៊ីចឹង!»

ខ្ញុំរលាស់ដៃចេញ គឺរលាស់យកមួយទំហឹងកូនស្រី។ មុខគេទំនងខឹងខ្ញុំមែន បានជាគេព្រមលែង ហើយសម្លឹងខ្ញុំស្មើៗ។ អម្បាញ់មិញទើបលួចសរសើរថាចិត្តទូលាយ ដឹងអីមិនទាន់ប៉ុន្មានដង្ហើមចេញចរិតបែងចែក។ បើថាឡូយណាស់ មកតាមគេតត្រុកធ្វើអី? អ្នកណាប្រើ? គិត! តែខ្ញុំខ្ជិលនិយាយ! មនុស្សខ្ញុំចេះទុកមុខអ្នកដទៃណាស់ មិនងាយប្រើសម្តីធ្វើឱ្យអ្នកណាម្នាក់ត្រូវឈឺចាប់ទេ តែពេលនេះគេជាអ្នកបង្ខំខ្ញុំ ផ្តល់មកនូវសម្ពាធនេះឱ្យខ្ញុំ។

«ខ្ញុំមិនដឹងធ្វើម៉េច ត្រូវទេ!? ខ្លួនជាចៅហ្វាយ នៅដោយចៅហ្វាយ ល្អជាងមករវល់វ៉ល់ៗក្បែរពួកបុគ្គលិកថ្នាក់ទាបៗដូចខ្ញុំ!»

ថាហើយខ្ញុំក្រពាត់ដៃបង្ហាញភាពខែងរ៉ែងមិនខ្ចីទ្រដូចគ្នា។ គេដើរចូលមកពីចំហៀង ហើយប្រើសំឡេងថ្នមជាងមុន៖ «គិតដល់មុខមាត់គេផង! គេជាមនុស្សប្រុសដែរណា៎ ដាក់ខ្លួនអស់ប៉ុណ្ណឹងហើយ! មិនដឹងធ្វើម៉េចទៀតទេ ឱ្យយើងសប្បាយចិត្ត រាជិនី? យើងចង់ឡូយបានឡូយហើយ យើងចង់ខ្លាំង គេឱ្យខ្លាំងហើយ ឥឡូវនៅតែពីរនាក់ទេ! ប្រាប់មកចង់យ៉ាងម៉េចទៀត?»

ខ្ញុំធ្លាក់ថ្លើមក្ឌុក នៅពេលដឹងថាគេគិតច្រលំ ស្មានខ្ញុំមើលងាយគេ ចង់យកមុខ យកស្នេហារបស់គេមកលេងសើចធ្វើឡូយបង្អួតអ្នកផង? ស្អីគេទេនៀក? ខ្ញុំស្ទើរស្រក់ទឹកភ្នែក តែប្រឹងលេបមកវិញធ្វើរឹងប៉ឹង ដោយនិយាយតិចៗទាំងឱនលំទោន៖

«កុំឱ្យអ្នកបងណាវី គាត់ ... »

ខ្ញុំចង់និយាយថាប្រយ័ត្នបងស្រីធំរបស់គេរកខ្ញុំ តែខ្ញុំនិយាយមិនទាន់ចប់ផង គេស្រាប់តែនិយាយកាត់វិញសង្កត់ទឹកមុខទំនងលេងមែនទែន៖

«ខ្លាចអ្នកបងអ្ហេស៎? តស់នាំគ្នាទៅចួបគាត់ឥឡូវហ្មងទៅ!»

សាជាថ្មី គេលូកដៃមករកចាប់អូសខ្ញុំម្តងទៀត។ ខ្ញុំមិនដឹងថាបងស្រីគេនៅឯណានោះទេ សង្ឃឹមថា គាត់គ្មានថ្ងៃបានឃើញរឿងរញ៉េរញ៉ៃអស់នេះទៅចុះ។ ក៏សង្ឃឹមថា ខ្ញុំនឹងរក្សាទីតាំងការងារបាន ហើយនិយាយគ្នាដឹងរឿងជាមួយមនុស្សចរិតផ្លាស់ប្តូរ១០០នេះ។

«នេះជាកន្លែងធ្វើការ!» ខ្ញុំនិយាយទាំងការពារដៃខ្លួនឯងមិនឱ្យគេចាប់បានងាយៗ។

«ហើយម៉េច?» គេឆ្លើយបកសួរវិញទទឹងទិស ប្រហែលក្តៅត្រចៀកនឹងភាពម៉ឺងម៉ាត់របស់ខ្ញុំ។

«គ្រប់គ្នាត្រូវធ្វើការ!» ខ្ញុំបញ្ជាក់អត់មានប៉ប្រិចភ្នែកខ្លាចអំណាចគេអីបន្តិចណាទេ។

«នេះម៉ោងសម្រាក! កុំចេះចេញបញ្ជា!» គេនិយាយទាំងសម្លឹងភ្នែកខ្ញុំចំៗមិនខ្លាចនឹងប្រឈមចំពោះខ្ញុំទេ ចំណែកខ្ញុំឃើញចរិតគេកាន់តែគ្រឺតឡើងៗ។

«អត់ចង់ឱ្យគេដេញចោល ព្រោះរឿងគ្មានបានការអ៊ីចឹងទេ!»

គេធ្វើឱ្យខ្ញុំទាល់ និងមិនដឹងធ្វើម៉េចបានជាខ្ញុំលះគេវិញបន្តកន្ទុយគ្នាអ៊ីចឹងតែម្ដង។ និយាយផងភ្នែកខ្ញុំបញ្ចេញភាពរលីងរលោងផង។ ទាល់តែខ្ញុំមកនិយាយពីរឿងការងារអ៊ីចឹងចំៗទេដឹង ទើបគេព្រមឈប់លូករកមកចាប់ដៃខ្ញុំទៀត? គេធ្វើមុខខូចចិត្ត សម្លឹងដំណក់ទឹកថ្លាឆ្វង់ដែលដក់ក្នុងភ្នែកខ្ញុំ រួចទើបព្រមមកដាក់ដបទឹកលើបាតដៃឱ្យខ្ញុំ ហើយចាកចេញទៅបាត់។ ឈរជូតទឹកភ្នែកម្នាក់ឯងបេះដូងខ្ញុំចាប់ផ្តើមរង្គោះរង្គើចំពោះទង្វើខ្លួនឯងដែលធ្វើមាំៗដាក់គេ។ គេមកពីណា មានចេតនាអីខ្ញុំម៉េចដឹង?

មិនបានប៉ុន្មានផងគេមកហួងហែងធ្វើដូចខ្ញុំជាអ្វីនឹងគេ ហើយធ្វើដូចចង់ឱ្យមនុស្សមួយផែនដីនេះនិយាយដើមខ្ញុំពីក្រោយខ្នង? ខ្ញុំមិនគួរណាស្តាយក្រោយទេដែលត្រមុតត្រម៉ុយដាក់គេ។ ខ្ញុំជូតទឹកភ្នែកឱ្យជ្រះ ហើយដើរត្រឹកៗចុះទៅធ្វើការវិញទាំងអាណិតខ្លួន។ តែចិត្តអើយ! គ្រាន់តែគេចេញបាត់ភ្លាម ខ្ញុំក៏នឹកគេភ្លាមទៅហើយ ចុះហេតុអ្វីពេលគេចូលមកជិតម្ដងៗខ្ញុំចេះតែរត់គេច?

«អ្ហើយនាងល្អ! ឯងមិនទៅជាមួយគេសិនទៅ កាហ្វេមួយពែងសោះ វាប៉ុន្មានម៉ោងអ្ហះ? វាធ្វើឱ្យឯងសក់ស្កូវមែននាងរាជិនី!»

ចិន្តាឆាតមកបែបនេះ ក្រោយពេលដែលខ្ញុំសារភាពរាយការណ៍ប្រាប់វារឿងដែលកើតមានឡើង មុនពេលរ៉ូណាល់ចាកចេញពីខ្ញុំនៅសួនច្បារ។ ខ្ញុំមិនឆ្លើយឆ្លងអ្វីនឹងពាក្យបន្ទោសរបស់មិត្ត តែខ្ញុំដឹងច្បាស់ពីអ្វីដែលខ្លួនឯងកំពុងធ្វើ។

«ឯងឈប់ចូលដៃខាងគេ ចិន្តា!»

ខ្ញុំបន្ទោសខ្លីៗ។ អ្វីៗដែលខ្ញុំរាយការណ៍ទៅចិន្តា ព្រោះខ្ញុំចង់ឱ្យមានមនុស្សធ្វើជាសាក្សីឱ្យខ្ញុំពីរឿងស្អាតស្អំរបស់ខ្ញុំជាមួយកូនប្រុស ប្អូនប្រុសនាយកក្រុមហ៊ុន បង្ការពាក្យពេចន៍មិនល្អណាមួយដែលអាចនឹងកើតមានឡើងមកប្រឆាំងនឹងកិត្តិយសខ្ញុំ ឬភាគីខាងគេ។

«មើលយ៉ាងណាក៏ដឹងថា គេនោះលង់ឯងដល់ថ្នាក់លែងខ្វល់ពីអ្នកណាគេគិតម៉េចទាំងអស់! ល្មមចាប់ឱកាសឱ្យបានធ្វើកណ្តុរធ្លាក់ជង្រុកស្រូវទៅនាង!»

ខ្ញុំសម្លឹងឆាតចិន្តា រួចសម្លឹងមុខខ្លួនឯងដែលស្រងូតឆ្លុះក្នុង Screen កុំព្យូទ័រ។ រាជិនី ខ្ញុំមិនបានបិទឱកាសឯងទេ តែឯងគ្មានឱកាសស្រាប់ហើយ! ខ្ញុំនិយាយឃ្លាទាំងនេះប្រាប់ខ្លួនឯងស្ងាត់ៗក្នុងចិត្ត។ ….ព្រោះខ្ញុំដឹងថាស្នេហារបស់គេ ខ្ញុំគ្មានសិទ្ធិទទួលយកទេ….គេជាមនុស្សប្រុស គេអាចរំភើបជាមួយស្រីៗជារឿងធម្មតា ជួនកាលគេអាចនឹងរំភើបចំពោះយើងច្រើនជាងអ្នកដទៃដោយសារយើងមិនសមតាមបំណងគេ។ ចំណែកយើង គ្រាន់តែគេមកបង្ហាញខ្លួនក្នុងជីវិត យើងមានគេក្នុងចិត្តគ្រប់ដង្ហើមចេញចូលបាត់ទៅហើយ បើយើងទទួលយកអ្វីៗច្រើនជាងនេះ ថ្ងៃណាមួយដែលគេចាកចេញទៅ យើងនឹងរស់នៅដូចធ្លាក់នរកមិនខាន។

«នែ៎ រាជិនី? អត់ទៅក្រៅមើលធៀបជាមួយលោករ៉ូណាល់ទេ?!»

មីងភក្ត្រាមកឈរញញឹមញញែមនិយាយជីកឫសគល់សួរនាំខ្ញុំក្បែរតុតែម្តង ធ្វើឱ្យខ្ញុំភាន់ភាំង សម្លឹងគាត់មិននិយាយអ្វីរួច បន្ទាប់មកក៏ដៀងទៅរកចិន្តា។ ចិន្តាសម្លឹងខ្ញុំពីតុធ្វើការមក។ គេយល់ចិត្តខ្ញុំហើយយ៉ាងបានជានិយាយកាត់មកស្ដារបរិយាកាសឡើងវិញ៖

«មិនងាយទេ រាជិនីរបស់ខ្ញុំ!»

មីងភក្ត្រាបែរក្រោយសម្លឹងចិន្តា។ ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំឃើញគាត់លបលួចងាកទៅញាក់មុខដាក់បងឧស្សាហ៍ផង។ មនុស្សស្រីពីរនាក់នេះហាក់ចង់មាក់ងាយថាខ្ញុំលេងឫក? ឬក៏ចង់ថាខ្ញុំនិងចិន្តាកំពុងស្រមៃខ្ពស់ក៏មិនដឹង? ចាស់ៗទាំងអស់នៅក្រុមហ៊ុននេះពូកែខាងស៊ើបការណ៍ និងលូកលាន់និយាយដេញដោលសួរនាំវាយតម្លៃរឿងផ្ទាល់ខ្លួនអ្នកដទៃស្រាប់ទៅហើយ ពិសេសរឿងស្នេហាក្មេងៗ។ ម្តងណេះទៀត ទេវបុត្រចុះមកលេងដល់ក្រុមហ៊ុន រឿងអីគាត់នៅសុខ? ឃើញខ្ញុំមិនមាត់និងលូកដៃវាយកុំព្យូទ័រជាសញ្ញាដេញគាត់ មីងភក្រ្តាទំនងខឹង ក៏និយាយស៊កសៀត៖

«អឺអានីអ្ហើយ! គេចៗក៏វាល្អ! … ខ្ញុំស្គាល់គ្រួសារលោកជំទាវមុន្នី ស្គាល់ចិត្តលោកជំទាវច្បាស់! ពិបាកបន្ទោសដែរ មានកំណើតជាអភិជនតាំងពីដើមមក ណាមួយស្វាមីក៏ជាមេទាហានធំ កូនទាហានស្អេកស្កះឱ្យប្រើ លោកជំទាវមិនមែនចិត្តល្អ ចរិតស្រួលប៉ុន្មានដូច CEO ណាវីទេ។ ពីមុន កាលមីងនៅក្មេងៗ ធ្លាប់មានធុរៈទៅបម្រើលោកជំទាវដល់ផ្ទះម្តងៗ ខំញញឹមសំពះលោក លោកក៏មិនដែលឱនក្រោមមើលមនុស្សតូចតាចដូចជាពួកយើងឡើយ យើងជាក្អែកទៅស្រមៃក្លាយខ្លួនចូលបន្លំនឹងហ្វូងហង្សក៏នាំតែរបូតដៃ ចង្រៃអាត្មាមកអន្តរធានឥតប្រយោជន៍មែនហ្នឹង!»

មីងម្នាក់នេះរឿងនិយាយស៊កសៀតមាក់ងាយគេគឺគ្មានអ្នកណាពូកែជាងគាត់ទៀតទេ។ ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំគ្មានពេលខឹង ចិត្តអាល័យតែនឹកឃើញដល់លោកជំទាវថ្លៃថ្នូរកប់សារីដ៏ឆ្មើងល្បីខាងកាច និងមិនចេះឱនមកសន្តោសអ្នកទាបរាបណាឡើយ។ ធ្លាប់ឃើញក្នុងទូរទស្សន៍ ស្ត្រីនោះមានភ្នែកតូចៗ ទឹកមុខមាំតាមរបៀបមនុស្សកាត់ខ្មែរចិន ហើយមានសម្បុរសស្មើនឹងសម្ដីត្រមុតត្រម៉ុយរបស់គាត់។ បងឧស្សាហ៍ដែលមិនមាត់យូរហើយក៏ដើរមួយៗ មកពួយបន្ថែមបន្តពីដៃគូគាត់ក្នុងសព្ទសំឡេងអេចអូចខ្សឹបខ្សៀវដៀមដាម៖

«ដែលដឹងរឿងកូនប្រុសធំរបស់គ្រួសារនេះគឺឧត្ដមសេនីយ៍ដេណាដែលមានះរៀបការយកស្រីអ្នកសិល្បៈម្នាក់ធ្វើជាកូនប្រសាស្រីដំបូងនៅផ្ទះនោះ។ ទីបំផុតពួកគេបានបែកគ្នាបន្ទាប់ពីរៀបការបានពីរឆ្នាំ គឺលោកជំទាវម្ដាយមិនពេញចិត្តតាំងពីនៅក្រមុំកំលោះ ដូច្នេះទោះមានចៅអាយុមួយខួបហើយក៏គង់តែបែកគ្នាឱ្យខាងតែបាន ឥឡូវខាងប្រុសខឹងពេកចេញទៅនៅស្រុកក្រៅមិនដែលត្រឡប់មកផ្ទះម្តងទេ!»

អូព្រះ! ខ្ញុំស្មានថាគេជាកូនទោល ដឹងអី បងប្រុសគេមានប្រវត្តិចុកឈាមនឹងម្តាយគេជាមុនទៅហើយ?

«ចិន្តាទៅមើលធៀបអត់?!»

ខ្ញុំនិយាយ ហើយក្រោកចេញចោលមនុស្សស្រីទាំងពីរឱ្យស្រមៃដើរតួជាអ្នកបម្រើចរិតអន់ៗដូចក្នុងកុនថៃបន្តទៀតចុះ។ ចរិតគោរពខ្លួនឯងដូចពួកបារាំង និងមិនលូកលាន់រឿងអ្នកដទៃ ដូចពួកលោកខាងលិចមិនដឹងថ្មើរណាពួកគាត់រៀនចេះនឹងគេទេ ប្រហែលមកពីស្រុកយើងចូលចិត្តចាក់រឿងថៃ ឬរឿងមួយជុំសំពត់ច្រើនពេកហើយ បានជាមនុស្សច្រើននាក់នៅតែចូលចិត្តដើរតួមាត់គ្មានគម្រប និងទំនេរសូម្បីតែរំលឹកដើមចៅហ្វាយដែលជួលខ្លួនឱ្យមកធ្វើការសោះ?

មានភាគបន្ត …

រឿង៖ ១ម៉ឺនស្នេហ៍ផ្ញើទៅកោះកុង (ភាគ១)

rak smey — Fri, 26 Jun 2026 13:00:00 +0000

ទេវបុត្រទេពនិម្មិត

ខ្ញុំហៅគេដូច្នេះស្ងាត់ៗក្នុងបេះដូង … ព្រោះគ្រប់គ្នាចាត់ទុកគេជាទេវបុត្រ ហើយខ្ញុំ ថែមពាក្យទេពនិម្មិត ព្រោះនៅសុខៗ គេមិនព្រមមើលស្រីណាបែរជាចូលមករកមនុស្សស្រីធម្មតាម្នាក់ ដែលគ្មានអ្វីទាំងអស់ ដូចខ្ញុំ។

គេឈ្មោះរ៉ូណាល់ ជាកូនប្រុសទោលរបស់គ្រួសារចៅហ្វាយនាយខ្ញុំ។ គេទើបមកពីអាមេរិក មកចូលរួមខួបកំណើតក្មួយគេ ហើយចាប់ពីពេលដែលបងស្រីគេប្រើខ្ញុំឱ្យពរកូនតូចគាត់ ទៅឱ្យចួបពូគេ ក៏ជាពេលដែលខ្ញុំមានឱកាសបានឃើញទេវបុត្រដែលអ្នកផងល្បីច្រើនខែមកហើយ មុនដំណឹងថាគេមកភ្នំពេញ។ គេពិតជាទេវបុត្រ ហើយក៏ជាទេវបុត្រដែលស្ថានសួគ៌ប្រទានមកឱ្យខ្ញុំ?

«ឈ្មោះអានីហ្មែន?»

គេសួរខ្ញុំដោយសំឡេងឌឺៗ ញ៉ែៗ តែនិយាយខ្មែរច្បាស់ណាស់សឹងថាមិនមែនអ្នកមកពីស្រុកគេសោះ។ ទាំងដែលបេះដូងខ្ញុំកំពុងស្ទុះក្តៅដូចទឹកត្រូវដាំជិតពុះ កាយវិការខ្ញុំខាងក្រៅនៅតែធ្វើដូចជាឯងហ្នឹងអស្ចារ្យ មិនឮសំឡេងគេសួរឌឺ មិនខ្វល់អំពីគេដែលយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះខ្ញុំអ្វីទេ។

«តស់សក្តិៗ! ទៅផ្ទះជាមួយអ្នកម៉ាក់!»

ខ្ញុំនិយាយទៅក្មេងទាំងលូកដៃទទួលយកក្មេងមកវិញ។ សក្ដិៗជាកូនប្រុសវ័យ១ខួបរបស់អ្នកបងណាវី មេដឹកនាំស្រីក្នុងតួនាទីជា CEO នៅទីនេះ តែចាប់តាំងពីពេលដែលប្អូនប្រុសរបស់គាត់វិលមកលេងភ្នំពេញ គាត់មិនសូវបានមកក្រុមហ៊ុនទេ ព្រោះអាងបានគេនោះជួយមើលការអ្វីៗជំនួស ធ្វើឱ្យគាត់ហាក់បានធូរស្រាល មានពេលសម្រាប់គ្រួសារច្រើនជាងមុន។

«ស្រីៗណាឫកៗ កុំបាច់ឱ្យប៉ះហ្ន៎សក្ដិហ្ន៎!»

គេនិយាយដាក់ក្មួយគេ តែភ្នែកគេដៀងមកឌឺខ្ញុំ ហើយដៃគេមិនព្រមប្រគល់សក្តិៗមកឱ្យខ្ញុំដាច់ខាត។ ខ្ញុំឃើញភ្នែកគេ ព្រោះតែដៀងលួចមើលប្រុសម្នាក់នេះតាមកន្ទុយភ្នែក។ ចោរលួចមើលដូចខ្ញុំនេះ ក៏ត្រូវគេចាប់បានភ្លាមៗនៅនឹងកន្លែងតែម្តង ព្រោះវាត់កន្ទុយភ្នែកទៅលើកណាក៏ប៉ះគេសើចស្រស់មកដាក់ខ្ញុំ។ ជម្រើសរបស់ខ្ញុំមានតែសើចតបទៅគេវិញតែប៉ុណ្ណឹង។ គេស្រាប់តែប្រែទឹកមុខហាក់ភាំងៗ។

យូរណាស់ហើយ…..ខ្ញុំសឹងភ្លេចថា ខ្លួនឯងនេះសើចស្រស់យ៉ាងណា ដល់ថ្នាក់ធ្លាប់មានងារជាផ្កាស្រស់គ្រប់វិនាទីប្រចាំសាលា។ យូរមកហើយដែលជីវិតនេះខ្សោះខ្សោយ និងលំបាកពេក ខ្ញុំបានខាខាំងខ្លួនឯងក្នុងគំនាបនៃការសិក្សាមិនឈប់ ព្រមទាំងឈ្មុសជាមួយការងារសឹងទាំងស្រុងរហូតដល់ភ្លេចថាធ្មេញសក្បុសដូចម្លិះរបស់ខ្លួនឯង ជាធ្មេញដែលមនុស្សស្រីជាច្រើនបានចំណាយរាប់ពាន់ដុល្លារក៏មិនអាចទទួលបានវាមកពាក់ពេលញញឹមម្តងៗ។

គេកំពុងភាំងនឹងស្នាមញញឹមរបស់ខ្ញុំ? មោទនភាពមួយលេចចេញមកសម្រាប់មនុស្សស្រីដូចខ្ញុំ។ ខ្ញុំឈប់សើច តែក៏ញញឹមថែមមួយគន្លាក់ទៀតបង្អួតថ្ពាល់ខួចខាងឆ្វេង។ ចិត្តខ្ញុំចាប់ផ្តើមខិលហើយរាយមាយ។ ខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនឯងដោយជឿជាក់….បើចង់ឌឺខ្ញុំ ស្មានខ្ញុំមិនចេះញ៉ែវិញហ្មែន?

កូនកំលោះអ្នកមាននៅទ្រឹង ព្រោះបាក់ចំពោះស្នាមខួចជ្រៅដែលសូម្បីអ្នកបងណាវីក៏និយាយថា រាជិនីនៃថ្ពាល់ខួចជាស្រីស្អាតជាងគេរបស់ក្រុមហ៊ុន ចុះពេលនេះតើប្អូនគាត់គេចពីដំណាក់ស្រីស្អាតកើតដែរ? ពេលគេកំពុងផុងខ្សែភ្នែក ខ្ញុំលេងស្នៀតបន្ថែមដោយនិយាយខាំមាត់តិចៗបញ្ចេញសំឡេងសិចស៊ី៖

«ហាមខូចណា៎សក្ដិៗ! អត់ឱ្យខូចទេ! ប្រយ័ត្នឈប់ស្រលាញ់!»

តែបីស្នៀតសោះ គឺលែងតឹងដៃ ហើយបណ្តោយឱ្យក្មេងឱនមករកខ្ញុំដោយខ្លួនឯង ព្រោះគេអាល័យតែចំហមាត់សម្លឹងខ្ញុំ បានកម្លាំងអីទៅឱបក្រសោបក្មួយទុកទៀត? បានមនុស្សមកដល់ទ្រូងខ្ញុំឱបក្មេងបែរក្រោយ ដោយដើរចេញមកបង្អួតដំណើរអ៊ែនយ៉ាងសង្ហាបន្ថែមកំដរភ្នែកពូគេ។

នៅមុខខ្ញុំជាផ្ទាំងកញ្ចក់ធំពណ៌ទឹកតែ។ បើខ្ញុំសម្លឹងតាមកញ្ចក់នេះ ខ្ញុំច្បាស់ក្នុងចិត្តថានឹងឃើញរូបរាងរបស់គេដែលកំពុងបាក់ក្នុងសម្រស់ដែលខ្ញុំទើបនឹងបានរាយរង្គ តែខ្ញុំធ្វើហីមិនខ្ចីទាំងមើលផង ទុកឱ្យគេនៅអាល័យម្នាក់ចំបែងសិនចុះមិនល្អ?

វគ្គ៖ អន្ទាក់ស្នេហ៍យុវវ័យ

ល្បែងស្នេហាមិនថាយុវវ័យម្នាក់ណាក៏ដូចម្នាក់ណា ខ្លាចអីត្រឹមតែដេកនឹក ហើយលួចសប្បាយចិត្តម្នាក់ឯង មានអ្នកណាគិតលុយ? ខ្ញុំវិលមកផ្ទះយប់ហ្នឹងក៏ចំណាយពេលដល់ម៉ោង១១ កន្លះ Search រកអ្វីៗទាំងអស់ទាក់ទងនឹងគេក្នុង Internet មិនថាលើFB, IG ឬ Twitter ។ គេឈ្មោះអូណា តែពួកម៉ាកគ្រប់គ្នាហៅគេថារ៉ូណាល់ ព្រោះតែរូបរាងកម្ពស់កំពរបស់គេប្រហាក់ប្រហែលនឹងកីឡាករដ៏ល្បីនោះមែន។ ទោះយ៉ាងណា គេក៏ជាខ្សែប្រយុទ្ធជួរមុខក្នុងបេះដូងស្រីៗស្រាប់ទៅហើយ។

ប៉ាគេជាឧត្ដមសេនីយ៍ផ្កាយមាស ហើយគេរៀនចប់ខាងច្បាប់មកពីអាមេរិក។ បងស្រីគេជាភាគហ៊ុនធំនៅក្រុមហ៊ុនខ្ញុំធ្វើការ ម៉ាក់គេជាធុរជនជួរមុខលំដាប់ប្រទេស។ មនុស្សដូចគេ ពេលមកខ្មែរម្តងៗ មិនបាច់សួរទេ គឺមានស្រីៗជាច្រើនដែលចូលចិត្តគេ តែលើកនេះ គេហាក់មានបំណងចង់ឱ្យខ្ញុំដឹងថា ក្នុងចំណោមអ្នកដែលគេចូលចិត្តក៏មានខ្ញុំម្នាក់ដែរ។ គេមិនសូវមានរូបថតទេ តែរូបថតមួយដែលខ្ញុំមើលច្រើនសាគឺ សភាពកំពុងលេងកីឡាបាល់ទាត់របស់គេ។ ប្រហែលនេះដឹងជាមូលហេតុដែលមិត្តភ័ក្ដិគេដាក់ឈ្មោះថ្មីឱ្យ?

ព្រឹកស្អែកឡើង ខ្ញុំមកធ្វើការទាំងភ្នែកស្លក់។ លទ្ធផលនៃការគេងមិនបានគ្រប់ និងយល់សប្តិរញ៉េរញ៉ៃធ្វើឱ្យអារម្មណ៍អត់មានល្អអីបន្តិចទេ។ មិនតែប៉ុណ្ណឹង ចេញមកពីផ្ទះមិនរួចសោះ ទោះខំធាក់ម៉ូតូឡើងបែកញើសទទឹកសក់ជោកហើយក៏ដោយវ៉ី! ហៅកង់បីឥណ្ឌាមកជិះទាំងខឹងទាំងជាបានល្ហើយប្រាណប៉ុន្មាននាទី ស្រាប់តែ…..

ហ្សឹប…..

ឡានទំនើបមួយមកឈប់ស្តុបក្បែរគ្នា ហាក់បីដូចជាមានចេតនា។ តាមថាគេឡានទំនើបយើងកាលីបកង់បីឥណ្ឌា ខ្ញុំខ្ជិលយកចិត្តទុកដាក់ងាកទៅណាស់ ប៉ុន្តែ….ទេសកាលអី មានអារម្មណ៍ថាម្នាក់ស្រីអង្គុយក្នុងឡាន កៅអីខាងស្តាំមើលមកខ្ញុំមិនព្រមលែងសោះ មើលហើយមើលទៀតតែម្តង រហូតទាល់តែខ្ញុំសម្លឹងត្រឡប់ទៅវិញទើបនាងម្នាក់ហ្នឹងព្រមបែរមុខចេញទាំងធ្វើដូចជាសត្រូវស្គាល់គ្នាតាំងពីជាតិណាមក?

ថ្ងៃស្អីរបស់ខ្ញុំ? សម្លឹងហួសពីនាងទៅ ក៏ប៉ះនឹងមនុស្សប្រុសច្រមុះស្រួចរលែម។ គេមិនងាកមកទេ។ បេះដូងខ្ញុំធ្លាក់ខ្ពាក។ កុំឆ្ងល់!!! វាមិនមែនធ្វើលាក់ចេញមកមែនទែនទេ តែវាធ្លាក់របៀបអ្នកក្អួតឈាមទើបនឹងជា ឥឡូវត្រូវគេដំមកមួយព្រនង់ថែម។

Ex Boyfriend ស្មានតែ៨ខែមកនេះ គេរលាយបាត់ពីលោកយើងទៅហើយ ក៏មកបង្ហាញមុខអីចំពេលនេះ? មានឡានទំនើបជិះ ហើយដឹកស្រីមកឈប់ក្បែរទៀត? គ្រាន់ណាស់ ក៏មិនហ៊ានងាកមកមើលខ្ញុំឱ្យចំទៅប៉ិ? ទុកឱ្យនាងស្រីក្រោយនេះ វាមកអើតកវែងៗ សម្លឹងខ្ញុំអីសម្លឹងយ៉ាងនេះ។ ស្គាល់ខ្ញុំហ្មែន? យក Ex ខ្ញុំទៅហើយក៏យកសុខសប្បាយទៅចាំអីមកតាមមើលអ្នកជិះកង់បីសឹងបាក់ក? ចិត្តមួម៉ៅមិនទាន់បានស្រន់មកស៊យស៊ុនឃើញពីរនាក់ហ្នឹងទៀត ខ្ញុំបានហេតុផលស្តីឱ្យអ្នករ៉ឺម៉កភ្លាម៖

«ហើយ……ផ្លូវឡើងទូលាយ! ឈប់ស្តុបក៏ឈប់ផ្លូវឡានដែរ? អត់ខ្លាចកូតឡានពួកអ្នកមាន អាងអីលើកម្រាមដប់ទេស?»

ពូហ្នឹងមើលមុខខ្ញុំថ្មែ តែគាត់មិនត ព្រោះទំនងខ្ញុំចេញមុខយក្ខមកក៏មិនដឹង បានជាឡានក៏បោលវឹងលែងហ៊ានក្បែរ ឯកង់បីក៏បរស្ងាត់ដូចចោរលួចសេះ។ មកដល់កន្លែងធ្វើការកាលណា ចិន្តាមហាស្មុគនឹកឃើញតែរងើកភ្លើងចាស់យូរណាស់ហើយលត់មិនចេះសូន្យសោះ លែងឃ្លានបាយស្រូប បបរសាមចូក កាហ្វេកាល់តិចអីទាំងអស់តែម្តង។

«Morning អានី!»

គឺបងRoda ឆាតមក។ បងប្រុសជីដូនមួយរបស់ខ្ញុំនៅស្រុកបារាំង។ ខ្យល់អីបក់គាត់មកឆាតថ្មើរហ្នឹង ពេលហ្នឹង? មនុស្សកំពុងអត់សប្បាយចិត្តអីបន្តិចណាសោះ បានអីនឹងតគាត់។ ខ្ជិលឆ្លើយ ខ្ជិលអាន ខ្ជិលSeen ខ្ញុំជូតតុខ្លួនឯង ជូតកុំព្យូទ័រ និងប្រមូលក្រដាសបោះចោលចេញទាំងមុខក្រញូវ។ ក្នុងភ្នែកនឹកឃើញតែច្រមុះស្រួចដែលមុននេះប្រហែលមួយឆ្នាំតាមញ៉ែខ្ញុំឆាតព្រឹកយប់ថ្ងៃ មកចាំសឹងថាសឹកថ្មនៅនឹងមុខក្រុមហ៊ុនបាន ឥឡូវគ្រាន់បើណាស់ បានបែកគ្នាមិនទាន់អីផងដឹកស្រីទាំងព្រឹកមកឈប់ទន្ទឹមឯង ហើយមិនទាំងងាកមកទៀត។ គ្រាន់បើ!

«បងយល់សប្តិល្អ! ឃើញពស់នាគរាជដេញរុំខ្លួនឯង រាជិនី!»

ខ្ញុំសើចស្ញាញវិញ ទាំងចិត្តកំពុងស្មុគ។ គាត់ធ្វើឱ្យខ្ញុំនេះមិនតបមិនត ក៏មិនកើតពិតមែន បងRoda?

«ស្អីគេបងឯង? ស្រុកបារាំងទើបតែម៉ោង២ភ្លឺ ក្រោកមកកាត់សប្តិទៀត? បានសម្រាកបងល្អ! គ្មាននាគ គ្មានពស់ មានតែអាគាត់ Ex វាដឹកស្រីកាត់ពីមុខក្តៅឡាតែតទាំងព្រឹក! តិចរលាកទាំងអ្នកឆាតឆ្លងទ្វីបមកផងមិនដឹងទេនៀក! សុំនៅស្ងាត់ធ្វើចិត្តសិនហើយ!»

តុៗៗ…ខ្ញុំងើបមុខចោលកុំព្យូទ័រ។ ស្នាមញញឹមមួយអំណោយបន្ថែមពីលើម្រាមដៃគេដែលគោះឌឺមួយៗលើកញ្ចក់ជញ្ជាំងបន្ទប់។ ទីនេះមិនមែនកន្លែងផ្តាច់មុខរបស់ខ្ញុំទេ ក៏មានតុធ្វើការស្រីៗច្រើននាក់ទៀត នៅអង្គុយរួមចូលជាមួយគ្នា តែដែលគេញញឹម ហើយមកគោះជញ្ជាំងទាំងព្រឹកនេះ មកគោះរកអ្នកណាឱ្យប្រាកដ?

អុះ! តាមពិត តុច្រើនតែអត់ទាន់អ្នកណាមកផង បើមិនគោះស៊ីញ៉ូឯង គោះរកស្រីណាវិញអ្ហះ អារាជិនី? ខ្ញុំដាក់ខ្នងផ្អែកអង្គុយឱ្យស្រួលបួល រួចសឹមថយទឹកមុខយក្ខិនីចេញខ្លះ មុនពេលសម្លឹងតបទៅមនុស្សឌឺ។ ម្រាមដៃគេនៅតែមិនឈប់គោះ….

គេនេះមិនដេកពួនក្រោកមកទាំងព្រឹកមកក្នុងបំណងអី? បុគ្គលិកផ្សេងៗមិនទាន់មានអ្នកណាមកដល់ផង គេកើត Depression អីបានជាមកគោះជញ្ជាំងមិនឈប់ធុននៀក?

«មិញនេះឃើញសើចស្រស់ដាក់អ្នកណា?»

សំណួរគេបោះមកកាត់ផ្តាច់ការគិតរបស់ខ្ញុំ។ គេឃើញខ្ញុំសើចដាក់បងRoda? ហើយក៏ពិនិត្យបានដិតដល់ម្ល៉េះ មកដល់តាំងពីថ្មើរណាប៉ិ? ហើយខ្ញុំ … យី? … ខ្ញុំក្លាយជាកម្មសិទ្ធិគេត្រូវចុះកុងត្រាត្រៀមឆ្លើយសូម្បីតែរឿងញញឹមស្រស់មិនស្រស់ ញញឹមដាក់ពីណាមក?

គេលែងគោះ ព្រោះខ្ញុំមិនឆ្លើយក៏មិនព្រមញញឹម មិនព្រមសម្លឹងទទួលគេអីទំាំងអស់ដែរ។ ម្នាក់ប្រុសនេះមានសកម្មភាពមិនសមជាចៅហ្វាយ តែមកញ៉ែប៉ប្រែឱ្យច្បាស់ក្រឡែត បើខ្ញុំញ៉ែតបវិញមានខ្លួនឯងហ្នឹងជាប្រភេទមនុស្សអត់ស្គាល់កន្លែងធ្វើការធ្វើងារ មិនស្គាល់ក្រមទម្លាប់អ្វីដូចគេដែរ?

និស្សិតបរទេសចរិតចម្លែកមិនត្រឹមតែមិនថយ ក៏ដើរចូលមកដល់តែម្តង។ នៅកន្ទុយភ្នែក ធ្លុះផុតរបាំងកញ្ចក់ ខ្ញុំឃើញចិន្តាមិត្តខ្ញុំឈរឆ្កឹងពីមុខជណ្តើរ។ ក្រោយពេលឡើងមកដល់ឃើញវត្តមានប្រុសស្អាត ចិន្តាទំនងជាឈប់ជើង ព្រោះទីទើរមិនដឹងចូលមកធ្វើការដូចប្រក្រតី ឬមួយត្រូវរឺយ៉ែរថយ ទុកវេនឱ្យ២នាក់ខ្ញុំផ្សារភ្ជាប់និស្ស័យ។ បានដូចគិត ខ្ញុំលេងប៉ិនេះឱ្យស្គាល់ស្រីស្រុកខ្មែរម្តងថាហំហានកម្រិតណា៎។ ខ្ញុំធ្វើមើលគេមិនឃើញ គឺមើលរំលងដល់ចិនា្ត ហើយនិយាយដាក់មិត្តឮៗតែម្តង៖

«ទិញកាហ្វេមកហើយ ? មានដាក់ស្ករអត់? កំពុងស្រេក! »

តាមពិតខ្ញុំអត់បានផ្ញើចិន្តាទិញកាហ្វេទេ ប៉ុន្តែនេះជាស្ទីលគេចចេញពីវត្តមានព្រានអាមេរិកមានតែធ្វើអ៊ីចឹង។ ចិន្តានៅឈរធ្មាំងៗ ពេលឃើញរ៉ូណាល់បែរក្រោយយឺតៗសម្លឹងគេ។ មិត្តខ្ញុំម្នាក់នេះកំពុងតែស្លន់ ម្ខាងប្រុសស្អាត ម្ខាងពួកម៉ាកកំពុងរងអាសន្នអន់ក្រ។

គេរៀបឫកបែបណាក៏មិនទំនងជាត្រូវម៉ូជាមួយខ្ញុំដែរ ម៉្លោះហើយខ្ញុំក្រោកទៅរកគេដល់ជណ្តើរ ហើយទទួលកាហ្វេមកលេបក្អឹកៗតែម្តងឱ្យវាជាក់ស្តែង។

«នែ៎នាងៗ … »

និយាយបានប៉ុណ្ណឹងម៉ាត់ ចិន្តារកហាបន្ថែមមិនបានទៀតទេ ព្រោះចាញ់ច្រាបអំណាចប្រុសស្អាត។ ខ្ញុំវិញដឹងតែពីសម្ដែងបន្តឱ្យវាកាន់តែទំនងឡើង។ ខ្ញុំខ្សឹបៗដាក់មិត្ត៖

«ឆាប់ឡើង! កុហកយើងមកថា ចៅហ្វាយប្រើឱ្យចុះក្រោមនឹងអាលយើងបានលេខចេញឱ្យបាត់ពីមុខប៉ិនេះ!»

ចិន្តានៅរុញរា ខ្ញុំក្តិចដៃវា ហើយតឿនមុនពេលប្រុសមាឌធំនោះដើរមកដល់៖

«ឮ? ប្រាប់ថាឱ្យកុហក ឱ្យលឿនមក!»

ចិន្តាខ្សឹបមកវិញទាំងច្រាស់ច្រាល់៖

«ចៅហ្វាយស្អីឯង? គេហ្នឹងហើយចៅហ្វាយរបស់ឯង! គេឱ្យធ្វើអីធ្វើហ្នឹងទៅ! អ្នកបងណាវីបានប្អូនប្រុសមកមើលការទាំងព្រលឹមឆ្មាក្អកអ៊ីចឹងហើយ ស្មានថាក្រោកមកធ្វើការទៀត?»

ចិន្តាខ្សឹបៗហើយក៏លែងនិយាយ។ ភ្នែកវាសម្លឹងផុតទៅក្រោយខ្នងខ្ញុំ បញ្ជាក់ថា ខ្ញុំនេះវរហើយ ព្រោះគេកំពុងដើរមក។

«រកវិធីទៅនាង! ឱ្យយើងគេចពីមេព្រានរបស់ឯង!»

«ឯងហៅគេអីអ៊ីចឹង ប្រយ័ត្នគេឮ!»

«មិនខ្វល់! គេនេះមករងកម្មខ្លួនឯង!»

«ហើយកាហ្វេយើងទេ!»

«ប៉ុន្មានទៅចាំឱ្យលុយវិញ!»

«សំខាន់យើងផឹករួចហើយ! ដែលមាត់ដឹងអត់?!»

ខ្ញុំរកក្អួតក៏មិនចេញ រកខឹងក៏មិនបាន។ នេះហើយស្ថានភាពថ្ងៃទីពីរដែលខ្ញុំចួបគេ។ មនុស្សប្រុសម្នាក់នេះសង្ហាដូចទេពនិម្មិត ចិត្តរហ័សដូចព្រានសម័យទំនើប ហើយមានស្រីៗចោមរោមពីមុខដល់ក្រោយ Office បើខ្ញុំហ៊ានយកកទៅលអន្ទាក់ ខ្ញុំរបួសស្នេហ៍លើកនេះ មិនដេកសន្លប់ដូចកាលជាមួយ Ex ទេ ប្រាកដជាក្ស័យដល់ជីវ៉ាមិនខាន។ យប់មិញខ្ញុំតាមរកគេក្នុងអ៊ីនធឺណិត។

គេជានិស្សិតផ្នែកនយោបាយមកពីអាមេរិក ហើយជាកូនទោលរបស់លោកជំទាវ មុន្នី មនុស្សស្រីមកពីត្រកូលអភិជនតាំងពីកំណើត។ ក្រៅពីមានកូនស្រីច្បងជា CEO ក្រុមហ៊ុនសណ្ឋាគារផ្កាយ៥នេះ ជំទាវមុន្នីមានហ៊ុនធំលើឧស្សាហកម្មទេសចរណ៍ លើផ្នែកជាច្រើនទៀតដែលធ្វើឱ្យគ្រួសារនេះជាប់ងារជាអ្នកមានមួយក្នុងចំណោមមហាសេដ្ឋីកំពូលទាំង៥របស់ប្រទេសកម្ពុជា។ ជំទាវមិនដែលមកលេងកន្លែងខ្ញុំទេ តែកេរ្តិ៍ឈ្មោះលោកល្បីល្បាញក្នុងចំណោមបុគ្គលិកទាំង២យ៉ាងគឺទាំងទ្រពមហាសាល ពូកែជំនួញ និងក៏ប្រកាន់របៀបរបរជាគហបតីអភិជនស្ត្រី មិនងាយផ្គាប់ឡើយ។

រ៉ូណាល់! កុំលេងសើចជាមួយខ្ញុំ នេះបើលោកពិតជាមិនចង់ឱ្យខ្ញុំស្រក់ទឹកភ្នែកបន្តពីមនុស្សមុន! ខ្ញុំគិតហើយ ធ្វើមុខស្ងួត ហុចកាហ្វេឱ្យទៅចិន្តាវិញ រួចចុះជណ្តើរមួយៗលែងខ្វល់នឹងឆាកស្នេហាដែលខាងប្រុសកំពុងបង្កាត់ឡើង។ បើសិនស្នាមសើចរបស់ខ្ញុំកាលពីម្សិលបានធ្វើឱ្យលោកនឹកខ្ញុំគេងមិនលក់បក់មិនល្ហើយ ខ្ញុំរាប់ថាវាជាកំហុសនៃក្មេងស្រីម្នាក់ដែលលេងសើចមិនបានគិត តែបើសិនស្នាមញញឹមរបស់លោកវិញ ត្រូវបានចូលជ្រៅមកក្នុងបេះដូងខ្ញុំពិតមែន អ្នកដែលឈឺយូរ ហើយឈឺធ្ងន់ប្រាកដណាស់គឺពួកអ្នកក្រដូចខ្ញុំ មិនថាត្រឹមបាត់បង់ការងារ យើងអាចនឹងទទួលពាក្យនិន្ទាថាជាសត្វមមាច ឃើញភ្លើងស្មានត្រជាក់ ឃើញអន្ទាក់ស្មានចំណី រហូតក្ស័យខ្លួនទើបស្រណោះស្តាយក៏យឺតពេលទៅហើយ។

វគ្គ៖ បុព្វេ ឬអ្វី

មួយព្រឹកកន្លងផុតទៅ។ ខ្ញុំបង្ខាំងខ្លួនឯងជាមួយនឹងការងារក្រពុលមុខ។ វាក៏ល្អដែលមិនឱ្យយកចិត្តទៅទុកដាក់លើ Ex ដែលបញ្ឈឺកាលពីម្សិល និងប្រុសអ្នកមានដែលមកលេងសើចក្នុងពេលតែមួយ។

«ឯងធ្វើឫកណាស់ នាងឫក!» ចិន្តាឆាតមក។

ខ្ញុំមិនងើបមុខសម្លឹងវាទេ កុំឱ្យអ្នកផ្សេងក្នុងបន្ទប់នេះគិតថាពួកយើងយកពេលធ្វើការជជែករឿងស្នេហា រឿងចៅហ្វាយនាយ ព្រោះខ្ញុំដឹងហើយថា ចិន្តាគ្មាននិយាយអ្វីក្រៅពីរឿងប្រុសម្នាក់ហ្នឹងទេ។

«យើងឃើញគេចេញពីឯងទៅ មុខកម្សត់គួរឱ្យអាណិតមែនទែន!»

ខ្ញុំរឹតតែលែងរវល់ឆ្លើយតប។ រឿងខ្ញុំគេចពីចំណោទផ្លូវចិត្ត មិនចាំបាច់អីទៅពន្យល់ចិន្តា គឺខ្ញុំច្បាស់ខ្លួនឯងថាកំពុងធ្វើត្រូវ។ ខ្ញុំអាយុក្បែរ២៥ឆ្នាំហើយ បើកាលពីមុន គេរាប់ថាក្រមុំចាស់ តែសម័យនេះ គេចាស់ចិត្តចាស់គំនិត មិនគួរណាយកជីវិតទៅលនឹងអន្ទាក់មហិច្ឆតានាំឈឺកាយអសារទៀតនោះទេ។

«ក្បាលកញ្ចាស់ហើយ ចេះរកស្នេហា រកសុខដាក់ខ្លួនខ្លះក៏ល្អនាង!»

ចិន្តាថាឱ្យមកទៀត ធ្វើឱ្យខ្ញុំកាន់តែស្រពោន។ ខ្ញុំស្រាប់តែនឹកឃើញរឿងចាស់។ គឺសម្តីចិន្តាដែលនិយាយបន្ទោសខ្ញុំ «សិដ្ឋមកចាំមុខកន្លែងធ្វើការទៀតហើយ! ឯងស្រលាញ់គេមិនស្រលាញ់មិននិយាយគ្នាឱ្យច្បាស់ទៅ!» គឺបែបហ្នឹងហើយ។ ចិន្តាយល់ថា មនុស្សប្រុសណាក្តីដែលបង្ហាញខ្លួនមុខជណ្តើរផ្ទះយើងគឺស្រលាញ់យើង ព្រោះបែបហ្នឹងឯងបានជាបេះដូងខ្ញុំសល់ស្នាមកាំបិតធំឈ្មោះថាស្នេហាគ្រាដំបូង។ របួសនេះជ្រៅណាស់។ សឹងថារំលឹកតែបន្តិចក៏ពើត នឹកឃើញតែបន្តិចក៏គ្រុន។ ខ្ញុំលើកម្រាមសរសេរបញ្ឈឺទៅមិត្តទាំងខាំមាត់តិចៗផង៖

«ព្រឹកមិញយើងបានចួបបងសិដ្ឋមនុស្សល្អផុនឯង! ដឹកស្រីមកឈប់ក្បែរកង់បីយើង! ហ្នឹងហើយ រឿងដំបូងដែលយើងចង់និយាយឱ្យឯងដឹង ហើយបានមកសប្បាយចិត្តទាំងអស់គ្នានាងចិន្តា!»

ចិន្តាងើបមុខសម្លឹងខ្ញុំ។ ភ្នែកមិត្តម្នាក់នេះបញ្ចេញភាពសោកស្តាយ និងអាណិតអាសូរចិត្តខ្ញុំ ទោះបីមិនចាំបាច់និយាយស្តី ព្រោះនាងដឹងច្បាស់ថា ខ្ញុំនេះស្រលាញ់សិដ្ឋថ្នាក់ណា ហើយពេលខាងប្រុសជាអ្នកសុំបែក ខ្ញុំឆ្លងកាត់ពេលវេលានោះក្នុងរបៀបនរកជាន់ទីប៉ុន្មាន?

«ឯងឈប់យករឿងមនុស្សប្រុសមកលេងសើចនឹងជីវិតយើង នេះបើឯងចង់ឃើញយើងនៅត្រដាបត្រដួសរស់បន្តបានតទៅមុខទៀត!»

ខ្ញុំសរសេរបែបនេះទៅកាន់មិត្ត ស្រាប់តែចិន្តាតបមកវិញផូង៖

«កុំយកចៅហ្វាយទៅប្រៀបជាមួយអាប៉ិសិដ្ឋ! ខុសគ្នាមេឃនិងដី! មនុស្សនោះចង្រៃ មនុស្សលោករ៉ូណាល់មិនមែនជំពូកគេទេ! ប្រៀបធៀបគ្នាម៉េចបាន?»

ខ្ញុំឈប់ឆាត ព្រោះដល់ម៉ោងប្រជុំ។ ចិត្តខ្ញុំ មនុស្សប្រុសគឺដូចតែគ្នា មិនថាវិធីញ៉ែស្រី ការឆាប់ទាក់ចិត្ត ការឆាប់អស់ចិត្ត ហើយនឹងដាច់ចិត្ត។ ខ្ញុំមិនមែនឆ្មាដែលត្រូវទឹកក្តៅម្តង សូម្បីទឹកធម្មតាក៏ខ្លាចទេ តែខ្ញុំដឹងខ្លួនឯង។ ប្រសិនបើទទួលយកស្នេហាម្តងទៀត ខ្ញុំត្រូវរកអ្នកណាដែលមិនមែន «តួ» មិនមែន «ប្រុសស្អាត» ព្រោះខ្ញុំមិនចង់ធ្វើតួឯកធំដែលរងទឹកភ្នែក ហើយថែមទាំងមិនមែនជាតួ «ដណ្តើម»ផង។

ពីក្រៅបន្ទប់ប្រជុំដែលព័ទ្ធជុំវិញទៅដោយផ្ទាំងកញ្ចក់សថ្លា ខ្ញុំត្រូវទច់ជើង ព្រោះភ្ញាក់ផ្អើល។ ត្រូវហើយ! យ៉ាប់ហើយ! ចប់មែន! អ្នកបងណាវីមិនមកធ្វើការទេ ចំណែកអ្នកចំកណ្តាលតុប្រជុំគឺគេដែលមានមុខនាទីចូលមកជំនួសបងស្រីគេ។ គេឈ្ងោកស៊ីញ៉េឯកសារជាច្រើនដែលពូ Prime លេខជំនិតរបស់អ្នកបងណាវីកំពុងឈរក្បែររង់ចាំទទួលយក។ ក្រឡេកទៅភ្លែត ខ្ញុំឃើញតែច្រមុះរបស់គេនិងចិញ្ចើមដែលមិនរញ៉េរញ៉ៃលេបខាយដូចកាលពីព្រឹកឡើយ។

គេនេះមិនមានទម្រង់ច្រមុះខ្ពស់ស្អាតដូចប៉ិសិដ្ឋដែលខ្ញុំធ្លាប់លង់ខ្លាំង តែគេនេះមានប្រអប់ដៃ និងដើមស្មាសង្ហាធំ ដូចជាពួកកីឡាករហាត់មិនចេះឈប់ឈរ។ សក់គេពេលឱនពេលក្រោក មើលពីណាទៅក៏ក្រាស់ ហើយរលកទន់រាស់ដូចតារាបាល់ទាត់ដែលស្រីៗចោមរោមលួចលង់ Cristino Ronaldo។ ស្ថានភាពជាក់ស្តែងពេលនេះ គឺខ្ញុំគ្មានជម្រើសណាផ្សេង ក្រៅតែពីដើរចូលទៅយឺតៗ កាត់ជំនុំចំណោមព្រោះអ្នកផ្សេងមកដល់ជុំវិញតុអស់ហើយ … ប៉ុន្តែសន្សឹមៗ ខ្ញុំមិនទាន់ចូលដល់កន្លែងអង្គុយផង គេងើបមុខឡើងមក …

សាជាថ្មីម្ដងទៀត ខ្ញុំគេចពីខ្សែភ្នែកគេ។ ខ្ញុំមិនដឹងទេថា គេគិតរបៀបណា ប៉ុន្តែខ្ញុំច្បាស់ខ្លួនឯងថា មិនត្រូវប្រើបេះដូងអារាត់អារាយនៅទីនេះឡើយ ទោះក្នុងហេតុផលអ្វីក៏ដោយ។ ប្រុសម្នាក់នេះមិនសមនឹងខ្ញុំ រឹតតែមិនទំនងដែលខ្ញុំត្រូវយកជីវិតនៅសល់ទៅបណ្តាក់ទុនបន្ថែមជាមួយស្នេហាប្រកបដោយហានិភ័យបែបនេះ។ តែគេមិនបានគិតដូចយើង ហើយយើងក៏មិនដឹងគេមានចរិតងងើលនឹងស្នេហាដល់ថ្នាក់នេះដែរ! គិតសភាពមើលចុះ! ពេលនេះគ្រប់ផ្នែកកំពុងធ្វើសេចក្តីរាយការណ៍អំពីចំណូល ស្រាប់តែគេថ្លើមពាសអាកាសឆាតមកខ្ញុំទាំងមុខស្មើ….

«សុំប៉ាវកាហ្វេម្តងណ៎ា! ម៉ោងសម្រាកថ្ងៃត្រង់នេះ! អ្នកណាប្រកែក អ្នកហ្នឹងមនុស្សចិត្តអាក្រក់!»

គេសរសេរខ្មែរបានល្អ ហើយសរសេរលឿនយ៉ាងនេះ ថែមទាំងធ្វើមុខស្មើបានល្អកម្រិតនេះក្នុងបរិយាកាសបែបនេះ? ខ្ញុំថ្លើមធំប៉ុណ្ណាក៏មិនហ៊ានសរសេរតបទៅគេវិញកណ្តាលចំណោមអ៊ីចឹងនោះដែរ។ ដៃខ្ញុំលែងទូរសព្ទចោល តែចិត្តខ្ញុំមិនបានលែងរបូតចេញងាយទេពីប្រុសម្នាក់នេះ ព្រោះគេកំពុងចងខ្ញុំ។ ខ្ញុំក្រឡេកសន្សឹមៗទៅរកគេទាំងមិនដឹងខ្លួន។

រ៉ូណាល់មិនបានមើលមកខ្ញុំទេ។ គេនៅធ្វើទឹកមុខស្មើធម្មតា តែជាសម្ងាត់ខ្ញុំហាក់រកឃើញស្នាមញញឹមបង្កប់ក្នុងកែវភ្នែកល្ហល្ហេវរបស់គេ។ ទើបនឹងចាប់អារម្មណ៍ថាឫកពារគេបែបនេះបង្កើនភាពស្រស់សង្ហាកើនទ្វេពិតមែន។ អ៊ីចឹងសោះបានជាគេល្បីថាទៅដល់ណាស្រីចោមដល់ហ្នឹង?

មានភាគបន្ត…