អ្នកភូមិគ្រប់គ្នាចេញពីជម្រកចាប់ស្រវាកិច្ចការដែលត្រូវបំពេញប្រចាំថ្ងៃជាមួយនឹងស្នាមញញឹម។ ពួកគេគ្រប់គ្នាផ្តើមមានស្នាមញញឹមជាថ្មីបន្ទាប់ពីត្រូវក្រៀមស្រពោនដោយសារកម្តៅព្រះសុរិយា ខុសតែខ្ញុំ។ ខ្ញុំបាត់ម៉ែ។ ខ្ញុំដើររកម៉ែស្ទើរតែសព្វបរិវេណផ្ទះ តែមិនឃើញគាត់ទាល់តែសោះ។ ខ្ញុំបានសួរអ្នកជិតខាងក៏គ្មានអ្នកណាដឹងឡើយ។ ខ្ញុំកាន់តែភ័យ ខ្លាចក្រែងគាត់ទៅធ្វើរឿងអ្វីដែលប៉ះពាល់ដល់ជីវិត។ ខ្ញុំបានឮម៉ែរអ៊ូជាច្រើនលើកច្រើនសារអំពីសម្ពាធផ្លូវចិត្តដែលអន្ទងតាមរយៈជីវភាព។ ដោយការហត់ខ្លាំងពេក ខ្ញុំក៏ទម្លាក់គូទចុះនៅលើគ្រែ ដៃជូតញើសដែលកំពុងតែស្រក់ចុះមកប៉ុនៗគ្រាប់ពោត តែក៏មិនភ្លេចរេក្រសែភ្នែកសម្លឹងរកម៉ែបន្ថែមទៀតនោះដែរ។ កម្លាំងខ្ញុំចាំផ្តើមថមថយបណ្តើរៗ រហូតដល់ទន់ត្របកភ្នែកចង់កលនឹងដេកលក់ទាំងមិនចង់។

តែភ្លាមៗនេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាដូចជាមាននរណាមិនដឹងដើរចូលមក។ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់បើកភ្នែកទាំងអារម្មណ៍ធីងធោង។

«ម៉ែ! ម៉ែទើបតែមកពីណា? ខ្ញុំដើររកម៉ែមិនឃើញសោះ!» ខ្ញុំនិយាយទៅរកម៉ែ បន្ទាប់ពីឃើញគាត់ដើរចូលមក ជាមួយនឹងអាការគួរឱ្យអាណិត។

«ដាក់ដាំបាយហើយឬនៅ?» គាត់សួរជាមួយភាសាយ៉ាងសោះកក្រោះ។

«ចាស៎ម៉ែ! ខ្ញុំដាំឆ្អិន ហើយធ្វើម្ហូបរួចហើយទៀត រង់ចាំតែម៉ែមកអាលនឹងហូបបាយជុំគ្នាទេតើម៉ែ»

«ហូបទៅ! អញមិនឃ្លានទេ ហើយក៏មិនចាំបាច់ដួសទុកឱ្យអញដែរ»

«ម៉េចអ៊ីចឹងម៉ែ? ម៉ែមិនស្រួលខ្លួនមែនទេ?បើមិនស្រួលខ្លួន ខ្ញុំនឹង…»

«អើរតនា! ម៉ែហ្អែងនៅផ្ទះឬអត់ហ្អា៎?» សំឡេងលោកអ៊ំមេភូមិប្រកូសហៅពីក្រៅរបង។

ខ្ញុំស្ងាត់មាត់លែងនិយាយមើលទៅមុខម៉ែដោយអារម្មណ៍ឆ្ងល់ជាពន្លឹក។ មុខគាត់ប្រែជាស្លេកស្លាំងដូចជាមនុស្សដែលគ្មានឈាម ខណៈពេលដែលភ្នែកគាត់នៅរឹងថ្កល់នៅឡើយ។ ឬមួយក៏គាត់មានបញ្ហាអីជាមួយលោកអ៊ំមេភូមិទេដឹង?

«ប្រាប់គាត់ទៅ ថាអញមិនបាននៅផ្ទះទេ។ នរណាក៏ដោយ បើមកសួរនាំរកអញ ឯងត្រូវឆ្លើយថាមិនដឹងមិនឮអ្វីទាំងអស់។ តែហ៊ានតែមិននិយាយដូចអ្វីដែលងញបានប្រាប់ទេ ដឹងថាមានបញ្ហាជាមួយនឹងអញមិនខានទេ»

មានប្រសាសន៍រួច គាត់ក៏ដើរសំដៅទៅចម្ការចេកក្រោយផ្ទះ។

រំពេចនេះ លោកអ៊ំមេភូមិក៏ដើរមកដល់ល្មម។ គាត់រេក្រសែភ្នែកចុះឡើងមើលសព្វបរិវេណផ្ទះ ដែលអាចឱ្យខ្ញុំសន្និដ្ឋានបានថា គាត់ប្រាកដជាមកដើម្បីរកនរណាមិនខាន។ ឈរសម្លឹងមួយសន្ទុះ គាត់ក៏លេបទឹកមាត់មួយក្អឹក ហើយក៏ផ្តើមនិយាយ។

«ម៉ែហ្អែងទៅណាហើយរតនា?»

«គឺ…គាត់មិននៅទេអ៊ំ។ គាត់ទៅណាក៏មិនដឹងដែរ តាំងពីព្រឹកម្ល៉េះ។ ចុះអ៊ំមកនេះមានការណ៍អ្វីមែនទេ»

និយាយចប់ គាត់ក៏ដកដង្ហើមធំបន្តិច ហាក់បីដូចជាកំពុងតែប្រាប់ខ្ញុំអំពីសម្ពាធផ្លូវចិត្តដ៏ធ្ងន់ដែលគាត់បានចួបប្រទះអ៊ីចឹង។

«មានអ្នកភូមិប្តឹងម៉ែហ្អែងថា រកស៊ីបោកគេ។ រកស៊ីមិនទៀងត្រង់…»

«មិនទៀងត្រង់យ៉ាងម៉េចទៅអ៊ំ? ខ្ញុំដូចជាមិនយល់ពីសម្តីអ៊ំទាល់តែសោះ»

«គេមកប្តឹងអ៊ំថា ម៉ែក្មួយឯងបានលួលមួលកជញ្ជីង ចង់ចំណេញខ្លាំងពេកហ៊ានបោកប្រាស់កម្លាំងញើសឈាមអ្នកដទៃ។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ គាត់ថែមទាំងគិតលុយកន្ទុយឱ្យគេមិនដែលគ្រប់ទៀតផង»

«មានឯណាអ៊ំ! ខ្ញុំដើរទិញត្រីជាមួយគាត់យូរហើយមិនដែលឃើញគាត់ធ្វើអ៊ីចឹងទេ។ តែបើពូចាន់រកស៊ីមិនត្រង់មែន។ ខ្ញុំបានឃើញគាត់ថ្លឹងស្រូវអ្នកភូមិមិនដែលគិតកន្ទុយគីឡូផង»

ខ្ញុំនិយាយការពារម៉ែទាំងដែលក្រសែភ្នែកកំពុងតែក្បត់សម្តីខ្លួនឯង។

«អើ! បើអញនិយាយជាមួយនឹងហ្អែងពិបាកណាស់។ បែបនេះទៅចុះ! ចាំពេលម៉ែហ្អែងត្រឡប់មកវិញ ចាំឱ្យគាត់ទៅចួបអញនៅផ្ទះផងណា៎! ទៅថ្មើរណាក៏បានដែរ»

«ចាស៎អ៊ំ!»

លោកអ៊ំមេភូមិក៏បានត្រឡប់ទៅវិញ។ ដំណឹងអម្បាញ់មិញសម្រាប់ខ្ញុំគឺជារឿងដ៏អាម៉ាស់ តែខ្ញុំមិនដឹងជាគួរធ្វើយ៉ាងណាឡើយ ព្រោះកាលមុនខ្ញុំធ្លាប់…

——-

មួយខែមុន!

«បងឯងរកស៊ីកុំសូវស្មោះត្រង់ពេក។ ខ្ញុំឃើញអ្នកស្មោះត្រង់ភាគច្រើនកម្រក្លាយជាអ្នកមានណាស់។ រកស៊ីបានត្រឹមតែមួយរស់ៗទេ។ ថាមិនត្រូវជំពាក់គេវ័ណ្ឌកផងក៏មិនដឹង» ពូចាន់និយាយមកកាន់ម៉ែ។

«ហើយចុះធ្វើម៉េចបានចំណេញច្រើន បើខ្ញុំទិញត្រីពីអ្នកនេសាទមកថ្លៃ ហើយយកទៅលក់នៅផ្សារបានត្រឹមតែចំណេញតិចតួចប៉ុណ្ណោះ។ ចួនកាលក៏ខាតទៀត ដោយសារត្រីខ្លះងាប់លក់យកតែថ្លៃដើមមិនទាន់រួចទៀតផង ហើយណាមួយគ្មានអ្នកជួយវះងៀតទេបង»

«បងឯងធ្វើតាមខ្ញុំ។ ខ្ញុំធ្វើល្បិចហ្នឹងបានផលយូរមកហើយ គឺតកូនតចៅមកទៀតផង។ ខ្ញុំអាណិតបងដែលជាស្រ្តីមេម៉ាយត្រូវចិញ្ចឹមកូនឱ្យរៀនផង រកលុយសងគេជំនួសប្តីដែលរត់ចោលផង ពិបាកភ្នែកមើលណាស់។ អ្នកផ្សេងក្រៅពីបង ខ្ញុំមិនទៅខ្ចីប្រាប់នាំឱ្យអំពល់ទុក្ខទេបង។ ហើយខ្ញុំមកនេះក៏មិនមានបំណងថានឹងឱ្យបងដើរផ្លូវខុសដែរ តែវាជាបំណងល្អរបស់ខ្ញុំតែប៉ុណ្ណោះ»

«ចុះខ្ញុំត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េច?» ម៉ែសួរបកទៅវិញទាំងដែលទឹកមុខបញ្ជាក់ថាចង់ដឹងឱ្យបានឆាប់។

ខ្ញុំលបស្តាប់ពីលើផ្ទះ ក្រែងបានល្បិចថ្មីៗគ្រាន់នឹងរកស៊ីពេលដែលមានគ្រួសារទៅ។

«បន្លំភ្នែកជញ្ជីង!»      

«ទេ! ដាច់ខាតខ្ញុំមិនធ្វើទេ។ បើតាមផ្លូវលោក ពេលគេដឹងពិបាករកស៊ីបន្តទៀតណាស់។ វាប្រៀបដូចជាយកបន្លាស្រាស់ផ្លូវខ្លួនឯងដើរអ៊ីចឹង។ ថ្ងៃណាមួយគេបានដឹង តម្លៃយើងនឹងធ្លាក់ចុះ ហើយក្លាយជាបុគ្គលអាក្រក់ក្នុងក្រសែភ្នែកគេទៀតផង។  បើនិយាយតាមផ្លូវធម៌វិញ មានបាបធ្ងន់ណាស់។ បន្លំរឿងអីគ្រាន់ បន្លំរឿងភ្នែកជញ្ជីងកើតជាតិខាងមុខទៅខ្វាក់ខ្វេរ ពិបាកមើលណាស់។  ថាមិនត្រូវអាចធ្លាក់នរកផងមិនដឹងទេ។ ខ្ញុំមិនហ៊ានប្រថុយទេ»ប្រសាសន៍របស់ម៉ែធ្វើឱ្យស្នាមញញឹមរបស់ខ្ញុំលេចចេញមកទាំងមិនដឹងខ្លួន។ ម៉ែពិតជាម្តាយគំរូយ៉ាងល្អណាស់សម្រាប់ខ្ញុំក៏ដូចជាជាគំរូដ៏ល្អសម្រាប់អ្នករកស៊ីផ្សេងទៀត។

«បើបងឯងមិនហ៊ានទេ ខ្ញុំក៏មិនដឹងជាបង្ខំយ៉ាងម៉េចដែរ។ តែបើចង់ចំណេញច្រើនក៏សាកធ្វើទៅ កុំរកស៊ីបែបត្រង់ៗពេកអ៊ីចឹង។ រកស៊ីដូចបងឯងមិនខុសពីធ្វើខ្ញុំកញ្ជះអ្នកនេសាទនោះទេ។ គិតៗទៅដូចជាកូនឈ្នួលដែលទៅលក់ត្រីឱ្យគេបានចំណេញតិចតួចគ្រាន់បានចិញ្ចឹមក្រពះប៉ុណ្ណោះ»

ម៉ែស្ងាត់មាត់បន្តិច មើលទៅគាត់គឺកំពុងតែគិតពីអ្វីមួយ។ ខ្ញុំប្រឹងសម្លឹងតាមប្រហោងក្តារមើលសកម្មភាពពួកគាត់បន្តទៀត។

«អើ! បងឯងសាកប្រាប់បន្តិចមើលថា ខ្ញុំត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េចខ្លះ?»

«បើបងឯងនៅស្ទាក់ស្ទើរមិនទាន់ហ៊ានទេ ចាំខ្ញុំប្រាប់ល្បិចមួយសិនទៅចុះ។ ពេលដែលបងឯងទិញត្រីពីអ្នកនេសាទ ត្រូវនិយាយលេងជាមួយគេឱ្យច្រើនដើម្បីឱ្យគេភ្លេចខ្លួន ហើយដាក់ថ្លឹងត្រីលើជញ្ជីងកុំឱ្យម្ចាស់គេមើលទាន់។ បងគ្រាន់តែស្មានៗទៅបានហើយ។ នែក! ខ្ញុំប្រាប់បង អាកន្ទុយខាំៗចំណេញយកទៅណាអស់។ ខ្ញុំប្រាប់បងឯងមួយទៀត ពេលដែលបងឯងទៅលក់ត្រីនៅឯផ្សារវិញ ដាក់ត្រីថ្លឹងឱ្យរហ័ស ខ្វះបន្តិចបន្តួចបងឯងបង្គត់យកទៅ អ្នកទិញគ្មានទៅចាប់អារម្មណ៍ទេ។ វិធីសាស្រ្តងាយៗ ហើយចំណេញច្រើនទៀត»

«ខ្ញុំខ្លាចតែគេចាប់បានទេបង។ ខ្ញុំដូចជាមិនដែលធ្លាប់ធ្វើរឿងអ៊ីចឹងសោះ។ តែ…មិនអីទេ! ចាំខ្ញុំសាកល្បងក៏បាន។ លើលោកនេះ គ្មានអ្វីដែលចេះដោយគ្មានការសាកល្បងនោះទេ»

«សាកទៅបងហ្អើយ! មិនសាកធ្វើម៉េចដឹង។ ថាមិនត្រូវបងអាចនឹងជាប់ចិត្តជាមួយនឹងល្បិចមួយហ្នឹងក៏ថាបាន ព្រោះដំបូងខ្ញុំក៏មិនសូវហ៊ានដែរ តែបន្ទាប់ពីបានចំណេញច្រើនក៏ធ្វើរហូតមក»

និយាយរួច ពូចាន់ក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ មិនបង្អង់យូរ ខ្ញុំប្រញាប់ចុះពីលើផ្ទះដើម្បីមកនិយាយជាមួយម៉ែឱ្យបានដឹងរឿង។ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគាត់ធ្វើទង្វើមិនល្អបែបហ្នឹងឡើយ។

«ម៉ែរកស៊ីធម្មតាដូចជារាល់ដងទៅ មិនបាច់ធ្វើតាមការណែនាំរបស់ពូចាន់ទេម៉ែ»

«អញមិនទាន់បានថាធ្វើឯណា។ អម្បាញ់មិញ អញគ្រាន់តែនិយាយឱ្យតែបានៗ ផុតពីមាត់ទេតើ»

«សម័យនេះកម្មពៀរកើតលឿនណាស់ ខ្ញុំខ្លាចតែ…»

«កុំមកចេះប្រដៅអញ! អញមិនចូលចិត្ត ខំតែរៀនទៅ។ ក្រែងរាល់ថ្ងៃហ្នឹង មានលុយចាយដោយសារក្បាលអញទេតើហ្អី! បើរំពឹងឪហែងហ្នឹងចប់ហើយ»

«មកពីខ្ញុំបានរៀនស្វែងយល់ដឹងពីច្បាប់ហ្នឹងហើយទើបបានជាខ្ញុំមិនចង់ឱ្យម៉ែធ្វើបែបហ្នឹង។ មេរៀនក្នុងសៀវភៅ បានបង្ហាញឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាប្រកាន់សច្ចៈយុត្តិធម៌ទៀងត្រង់ មិនត្រូវលោភលន់ ព្រោះភាពលោភលន់គ្មានបានអ្វីក្រៅពីសេចក្តីវិនាសទេ»

«ក្បួនច្បាប់ដែលឯងបានរៀននៅសាលាទាំងប៉ុន្មាន បើយកមកអនុវត្តរកស៊ីប្រចាំថ្ងៃមិនបានផលទេ។ ឯងត្រូវចងចាំថា សង្គមនេះគួរឱ្យខ្លាចណាស់ បើមិនឆ្លៀតដើរផ្លូវកាត់ខ្លះច្បាស់ជាដាច់ពោះស្លាប់មិនខាន»

«មានឯណាម៉ែ! ខ្ញុំឃើញសង្គមនេះធម្មតាសោះ ណាស់តែយើងមិនព្រមបើកចិត្តឱ្យទូលាយក្នុងការស្វែងយល់នឹងរៀនរស់នៅឱ្យស្របតាមបរិបទទេតើ ទើបបានជាយល់ឃើញបែបហ្នឹង។ ម៉ែមិនបាច់ធ្វើតាមពូចាន់ទេ។ មនុស្សគាត់មួយភូមិនរណាក៏ដឹងថាគាត់រកស៊ីខូចគេដែរ។ ស្រួលមិនស្រួល គាត់ចង់ឱ្យម៉ែក្លាយជាមនុស្សអាក្រក់ដូចគាត់ក៏ថាបាន…»

«បានហើយ! អញខ្ជិលនិយាយជាមួយមនុស្សដូចឯងណាស់” គាត់ក្រោកដើរចេញទៅ។

ខ្ញុំបានត្រឹមតែអង្គុយមើលដំណើរចាកចេញរបស់ម៉ែជាមួយនឹងក្តីកង្វល់។ ខ្ញុំខ្លាចគ្រប់សព្វ ជាពិសេសខ្លាចត្រូវបានអ្នកភូមិស្អប់ ហើយទំនាក់ទំនងល្អៗនឹងចាប់ផ្តើមបាត់បង់បណ្តើរៗជាក់ជាមិនខាន។

វេលាល្ងាច ព្រះអាទិត្យក៏ផ្តើមអស់រស្មីបណ្តើរៗ ពោលគឺវាជាសញ្ញាបញ្ជាក់ថា បន្តិចទៀតនឹងយប់ហើយ។ អ្នកភូមិខ្លះរៀបប្រមូលកូនចៅឱ្យហូបបាយទឹកនឹងអាលឡើងលើផ្ទះ។ តែចំពោះគ្រួសារខ្ញុំវិញ ពុំដូច្នោះឡើយ។ ថ្មើរនេះជាពេលដែលរវល់ខ្លាំងជាទីបំផុត។ អ្នកនេសាទបានយកត្រីមកលក់ឱ្យម៉ែហូរហែ។ ត្រីខ្លះរស់ ត្រីខ្លះងាប់ រីឯតម្លៃវិញក៏គិតតាមហ្នឹងផងដែរ។

ខ្ញុំអង្គុយធ្វើត្រីដោយយកការ៉ុងមួយក្រាលពីក្រោម។ ត្រីដែលអន់ជិតងាប់ឬក៏ងាប់គឺត្រូវធ្វើប្រឡាក់ឱ្យហើយ។ មានយប់មួយនោះ ខ្ញុំអង្គុយធ្វើរហូតដល់ម៉ោង១២យប់ក៏មាន។

«អូយ!»

ដៃរបស់ខ្ញុំត្រូវបានមុតកាំបិតដោយសារខ្វះការប្រុងប្រយ័ត្ន តែវាមិនទៅជាធ្ងន់ធ្ងរប៉ុន្មាននោះទេ។ មូលហេតុនោះគឺ ភ្នែករវល់តែមើលទៅសកម្មភាពរបស់ម៉ែពេលថ្លឹងត្រី។

ថ្ងៃនេះសកម្មភាពរបស់គាត់ខុសប្លែកច្រើនណាស់។ គាត់ថ្លឹងត្រីលឿនៗ ខុសពីសព្វដង។ គាត់ទម្លាក់ត្រីមិនទាំងដល់ថាសជញ្ជីងស្រួលបួលផងក៏លើកមកវិញគិតយកៗដូចពាក្យពូចាន់ប្រាប់មិនខុសមែន។ ខ្ញុំគ្រវីក្បាលហាក់ហួសចិត្តចំពោះសកម្មភាពរបស់គាត់ជាពន់ពេក។ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគាត់ធ្វើបែបនេះនោះទេ ព្រោះវាអាចជាទម្លាប់ តែមិនអាចធ្វើអ្វីបានក្រៅពីអង្គុយមើលនោះទេ។ ខ្ញុំដឹងច្បាស់ថា ទម្លាប់របស់គាត់គឺមិនចូលចិត្តឱ្យនរណាបំបាក់មុខនៅពេលមានមនុស្សច្រើនឡើយ។ ទទួលស្គាល់ថា ខ្ញុំពិតជាមិនចូលចិត្តអ្នកដែលធ្វើទង្វើដែលសង្គមស្អប់ខ្ពើមនោះឡើយ តែម្តងនេះទ្រាំបិទភ្នែកបិទច្រមុះ ព្រោះមិនចង់មានបាប។

«អ្នកម៉ៅ! ថីបានជាថ្ងៃនេះថ្លឹងត្រីមិនត្រឹមត្រូវអ៊ីចឹង?»

ខ្ញុំបានគិតស្មានមុនហើយថានឹងមានរឿងបែបនេះកើតឡើងយ៉ាងប្រាកដ គ្រាន់តែវាមុននឹងក្រោយតែប៉ុណ្ណោះ។  មីងសនជាអ្នកភូមិដែលមានថ្វីមាត់មិនធម្មតានោះទេ។ នរណាក៏ដឹងថាចូលចិត្តប្រើសម្តីដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាដែរ។

«ខ្ញុំថ្លឹងយ៉ាងម៉េច! ខ្ញុំថ្លឹងដូចជាធម្មតាទេតើ»

សម្តីម៉ែធម្មតា តែអ្វីដែលមិនធម្មតាគឺដៃរបស់គាត់។ គាត់ញ័រដៃទទ្រើកតែមិនបានបង្ហាញឱ្យមីងសនដឹងឡើយ។ ក្រសែភ្នែកគាត់ទៀងសោតក៏បង្ហាញពីមនុស្សដែលមានពិរុទ្ធដែរ។ មនុស្សដែលមានកំហុសទោះបីជាព្យាយាមធ្វើឱ្យដូចជាធម្មតាយ៉ាងណាក៏មិនអាចទៅរួចដែរ ព្រោះសកម្មភាពមួយចំនួនបានបង្ហាញឡើងមកយ៉ាងច្បាស់។

«ធម្មតាយ៉ាងម៉េចអ្នក! ម្សិលមិញត្រីខ្ញុំប៉ុណ្ណឹងថ្លឹងបានឡើង១២គីឡូក្រាម ហើយចុះថ្ងៃនេះយ៉ាងម៉េចក៏បានត្រឹមតែ១១គីឡូក្រាមកន្លះអ៊ីចឹង។ មុននឹងខ្ញុំឱ្យកូនយកត្រីមកលក់ឱ្យអ្នកឯង ខ្ញុំបានថ្លឹងវារួចមកហើយ។ ទម្ងន់វាលើស១២គីឡូទៀតផង តែខ្ញុំអាណិតគិតថារកស៊ីជាមួយគ្នាក៏ប្រាប់កូនថា១២គីឡូគត់បានហើយ…»

«មកពីជញ្ជីងអ្នកមានបញ្ហាហើយទើបបានថ្លឹងមិនបានត្រឹមត្រូវអ៊ីចឹងនោះ។ កុំចេះតែមកចោទប្រកាន់ ខ្ញុំរកស៊ីដោយយុត្តិធម៌យូរឆ្នាំមកហើយ មិនដែលមានបញ្ហាអ្វីផង»

«ខ្ញុំមិនដឹង! អ្នកឯងត្រូវថ្លឹងត្រីខ្ញុំម្តងទៀត»

«ថ្លឹងយ៉ាងម៉េច បើខ្ញុំបានចាក់ត្រីចូលគ្នាអស់ទៅហើយហ្នឹង។ បែបនេះទៅចុះ ខ្ញុំគិតលុយថែមឱ្យអ្នក តែលើកក្រោយខ្ញុំមិនទទួលខុសត្រូវនោះទេ»

ផ្ទៃមុខស្មើធេងរបស់ខ្ញុំក៏ប្រែមកជាមានស្នាមញញឹម។ ដ្បិតតែម៉ែធ្វើខុសពិតមែន តែគាត់ចេះកែប្រែកំហុសទាន់ពេលវេលា គួរឱ្យសរសើរគាត់ណាស់។ វត្តមានរបស់មីងសនក៏បានបាត់ពីផ្ទះរបស់ខ្ញុំ។ តែអ្នកថ្មីចូលមកគឺ…

«អម្បាញ់មិញមីងឱ្យលុយខ្ញុំមិនគ្រប់នោះទេ!»

«ហើយវាមានរឿងអីទៀតហើយ។ លុយណាឱ្យមិនគ្រប់? តិចយកទៅចាយអស់ ហើយមកទារលុយសារថ្មីទេដឹង។ អម្បាញ់មិញខ្ញុំឱ្យលុយគ្រប់ចំនួនហើយ បាត់ទៅណាខ្ញុំមិនដឹងទេ»

«មីងឱ្យលុយហើយ ខ្ញុំបានដាក់វាក្នុងហោប៉ៅមិនបានដកអ្វីទេ។ ពេលទៅដល់ផ្ទះស្រាប់តែរាប់ទៅខ្វះឡើងមួយម៉ឺនរៀល»

«ចុះខ្ញុំធ្លាប់បានប្រាប់ហើយទេតើ ថាមុននឹងឈានជើងចាកចេញពីផ្ទះខ្ញុំត្រូវរាប់លុយឱ្យបានច្បាស់ឱ្យហើយ តែឯងខ្លួនឯងទេតើ…»

«ឥឡូវមីង​ឯងព្រមឱ្យឬមិនឱ្យ?»

«អញមិនដឹងទេ! ឱ្យតែចេញពីផ្ទះអញហើយគឺចប់ហើយ»

ពូម្នាក់នេះដើរមកជិតម៉ែ រួចនិយាយបន្ត «យកទៅលុយប៉ុណ្ណឹង។ មីងឯងបឺតយកញើសឈាមស្រស់ៗបែបនេះ វាស៊ីមិនមានទេមីង។ ពួកខ្ញុំទម្រាំតែបានត្រីយកមកលក់ឱ្យមីងគឺត្រូវប្រថុយនឹងទឹក ដេកហាលមូស ចួបសត្វអាសិរិពិស ឃ្លាតពីប្រពន្ធកូនទៀតផង។ លុយប៉ុណ្ណឹង ខ្ញុំចាត់ទុកថាធ្វើបុណ្យទៅចុះ សូមមីងទូលរែកទៅ តែអម្រែកនេះធ្ងន់ណាស់ ប្រយ័ត្នរែកជំពប់ជើងដួលតាមផ្លូវ»

ម៉ែខាំធ្មេញគ្រឺត ក្តាប់ដៃណែន។ ខ្ញុំទម្លាក់កាំបិតចុះយ៉ាងលឿនដើម្បីទៅឃាត់គាត់។ ស្ថានការណ៍បែបនេះ បើមិនរកវិធីទេច្បាស់ជាមានបញ្ហាជាក់ជាមិនខាន។

បន្ទាប់ពីគេទៅផុត ម៉ែក៏ទម្លាក់គូទអង្គុយចុះក្បែរខ្ញុំ។ ទឹកមុខគាត់​ ដង្ហើមគាត់ធ្វើឱ្យខ្ញុំយល់គ្រប់យ៉ាង។

«ម៉ែឈប់ធ្វើបែបហ្នឹងទៅ! ឃើញទេ គ្រាន់តែថ្ងៃដំបូងម៉ែក៏ត្រូវបានអ្នកភូមិមកស្តីឱ្យដល់ផ្ទះទៅហើយ ចុះទម្រាំធ្វើបន្តទៀត វាអាចនឹងមានបញ្ហាកាន់តែធំណាម៉ែ។ ឈប់ទៅណាម៉ែ ខ្ញុំសូមអង្វរ…”» ខ្ញុំសំពះគាត់។

ម៉ែញញឹមបង្ហាញពីការយល់ព្រមចំពោះសំណើររបស់ខ្ញុំអម្បាញ់មិញ។ ខ្ញុំស្ងប់ចិត្តបានខ្លះ ព្រោះមិនចង់ឱ្យមាននរណាមកស្តីបន្ទោសគាត់ទៀតទេ។

ព្រឹកថ្មី!

«ម៉ែ! មកវិញហើយហ្អី? ម៏! ម៉ែពិសារបាយសិនទៅ ខ្ញុំបានធ្វើម្ហូបរួចហើយម៉ែ»

ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់គាត់បន្ទាប់ពីឃើញគាត់ត្រឡប់មកពីលក់ត្រីវិញ។

ម៉ែមិនបានចាប់អារម្មណ៍ចំពោះសម្តីដែលខ្ញុំនិយាយអម្បាញ់មិញនោះឡើយ។ គាត់កំពុងតែសប្បាយជាមួយនឹងការរាប់លុយម្តងហើយម្តងទៀត។

«ថ្ងៃនេះ ម៉ែលក់ត្រីអស់ទេ ហើយចំណេញបានប៉ុន្មានទៅម៉ែ?» ខ្ញុំសួរម្តងទៀត។

ម៉ែផ្អាករាប់លុយបន្តិច ហើយបែរមកនិយាយជាមួយខ្ញុំទាំងដែលស្នាមញញឹមគាត់នៅមិនទាន់ឃ្លាតពីមុខនៅឡើយ «ដូចជាអ្វីដែលបងចាន់ប្រាប់មែន។ រកស៊ីផ្លូវកាត់ខ្លះបានរហ័សមាន»

«មានយ៉ាងម៉េចម៉ែ បើម៉ែបន្លំថ្លឹងត្រីគេខុសតែពីរនាក់ហ្នឹង»

«អញមិនមែនភ្លើទេ! ទៅដល់ផ្សារអញសារ៉េភ្នែកជញ្ជីងថែមខ្លះ អីខ្លះទៅរឿងអីថាមិនលុយច្រើន។ ថ្ងៃនេះអញដើរប្រមូលទិញត្រីពីអ្នកនេសាទឱ្យបានច្រើន ស្រួលរកស៊ីណាស់ហ្អើយ!»

«អ៊ីចឹងបានន័យថាម៉ែនឹងដណ្តើមការរកស៊ីរបស់គេហើយមែនទេម៉ែ?»

«ទេ! អញមិនបានដណ្តើមនរណាទេ។ នរណាហ៊ានឱ្យថ្លៃជាងច្បាស់ជាគេលក់ឱ្យហើយ»

«ទង្វើនេះមិនខុសពីការបង្កើតសត្រូវដោយចេញមុខនោះទេម៉ែ»

ម៉ែមិនឆ្លើយតបចំពោះសំណួរខ្ញុំទេ។ សកម្មភាពនិងទឹកមុខរបស់គាត់ធ្វើឱ្យខ្ញុំមិនអាចនិយាយអ្វីបន្តទៀតបានឡើយ។ គ្រប់យ៉ាងជ្រុលហួសអស់ទៅហើយ។

២ថ្ងៃក្រោយមក!

ម៉ែពូកែខ្លាំងណាស់។ ស្ទើរតែគ្រប់អ្នកនេសាទបានយកត្រីមកលក់ឱ្យម៉ែជាហូរហែ។ ពួកគាត់ពេញចិត្តចំពោះតម្លៃដែលម៉ែហ៊ានឱ្យលើសអ្នកផ្សេង។ ផ្ទះរបស់ខ្ញុំមិនសូវជាដាច់ភ្ញៀវនោះទេ។ ទស្សនៈដែលគេបានលើកឡើងថា ឱ្យតែយើងរកស៊ីធូរមិនខ្វះទេញាតិ ពិតជាត្រឹមត្រូវ។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលខ្ញុំបានសង្កេតគឺភាគតិចណាស់ដែលពួកគាត់ចូលមកក្នុងន័យរាប់អានធម្មតា។ ខ្ញុំនៅតែខ្លាច។ ខ្ញុំខ្លាចថា ថ្ងៃណាមួយមានគេតាមទាន់ល្បិចរកស៊ីមួយនេះ ហើយគ្រប់គ្នានឹងស្អប់ក្រុមគ្រួសារខ្ញុំជាក់ជាមិនខានឡើយ។

ពាក់កណ្តាលយប់ទៅហើយ ម៉ែនៅមិនទាន់ចូលសម្រាន្តនៅឡើយទេ។ គាត់កំពុងតែយកសៀវភៅកត់ត្រាបញ្ជីត្រីយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ បាយក៏គាត់មិនទាន់បានពិសា ចំណែកទឹកវិញក៏មិនទាន់បានមុជនៅឡើយ។ ពេលខ្លះទៅ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាអាណិតគាត់ក្រៃលែង។ តាំងពីពុកបានចែកឋានទៅ បន្ទុកគ្រួសារគ្រប់យ៉ាងស្ថិតនៅលើម៉ែទាំងអស់។ គាត់ដើរតួជាម្តាយផងជាឪពុកផង។ គ្រួសារយើងអ្នកក្រខ្សត់ រឿងអីមិនទៅរំភើបចំពោះចំនួនលុយដ៏ច្រើនយ៉ាងហ្នឹងនោះ។ អ្នកក្រមិនដែលគិតថយក្រោយដូចអ្នកមានមួយចំនួនលើកឡើងនោះឡើយ។ ផ្ទុយមកវិញ អ្នកក្រប្រឹងប្រែងរកស៊ីមិនចាញ់អ្នកមានប៉ុន្មានទេ តែមកពីគ្មានទុនជីវិតពីដូនតាឬពីបុព្វបុរសទើបបានរកស៊ីមិនសូវឡើងបែបនេះ។

នេះជាថ្ងៃអាទិត្យ ជាថ្ងៃឈប់សម្រាក។ ជាទម្លាប់ឱ្យតែថ្ងៃឈប់សម្រាក ខ្ញុំតែងតែទៅជួយលក់ត្រីម៉ែនៅឯផ្សារជានិច្ច ដើម្បីជួយសម្រាលបន្ទុកគាត់បានខ្លះ។ ម៉ែនិងខ្ញុំបានធ្វើដំណើរមកផ្សារតាំងពីមាន់រងាវម្តងម្ល៉េះ។

«ម៉ែគិតចង់ធ្វើអីហ្នឹងម៉ែ?» ខ្ញុំសួរម៉ែបញ្ជាក់ តែក៏បានដឹងហើយថាម៉ែនឹងលួចភ្នែកជញ្ជីង។

«នៅតែឱ្យស្ងៀមទៅកុំចេះលូកមាត់!»

«ម៉ែធ្វើអ៊ីចឹងមិនល្អទេម៉ែ! តិចអ្នកលក់ជិតហ្នឹងបានដឹងគេនិយាយពេញផ្សារទៅ»

«ឯងមិននិយាយ! អញមិននិយាយ​ តើមាននរណាដឹងហ្អាស់?»

ខ្ញុំស្ងាត់មាត់ តែមិនបានបញ្ឈប់ការមើលសកម្មភាពរបស់ម៉ែនោះទេ។

«ម៉ែស៊ីភ្នែកជញ្ជីងច្រើនពេកហើយម៉ែ អាណិតអ្នកទិញត្រីផង។ ពួកគាត់ទម្រាំតែរកលុយមកទិញត្រីបានគឺមិនងាយទេណាម៉ែ»

ម៉ែសម្លឹងមើលមកខ្ញុំដូចចង់ស៊ីសាច់ហុតឈាមអ៊ីចឹង។

«ហ្អែងអាណិតគេហ្នឹង តើគេបានអាណិតយើងវិញខ្លះអត់? កុំល្ងង់ពេក អង្គុយចាំតែធ្វើត្រីក្រោយអញទៅបានហើយ»

ខ្ញុំគ្រវីក្បាលហាក់ហួសចិត្តចំពោះសម្តី និងសកម្មភាពរបស់គាត់។ ខ្ញុំមិនហ៊ាននិយាយអ្វីច្រើនឬនិយាយធ្ងន់ដាក់គាត់នោះទេ ព្រោះគាត់ជាអ្នកមានគុណដ៏ធំបំផុត។ ខ្ញុំបានត្រឹមតែអង្គុយធ្វើត្រីបណ្តើរសម្លឹងមើលគាត់បណ្តើរតែប៉ុណ្ណោះ។

«ម៏! ត្រីផ្ទក់ៗមួយគីឡូ៨០០០រៀល លក់ធូរថ្លៃៗ…»

ដៃខ្ញុំផ្អាកធ្វើត្រីបន្ទាប់ពីបានស្តាប់ដឹងអំពីតម្លៃត្រីដែលម៉ែបានប្រកូសប្រកាសលក់។ ទិញពីអ្នកនេសាទមួយគីឡូ៧០០០រៀល ហើយយកមកលក់៨០០០រៀល ចំណេញបានតិចតួច ហើយបើត្រីអន់សាច់ឬមានងាប់វិញច្បាស់ជាខាតជាក់ជាមិនខាន។ រាល់ដង គាត់លក់មួយគីឡូមិនក្រោមពី១០០០០រៀលនោះទេ។ ហេតុអ្វីបានជាថ្ងៃនេះគាត់លក់ថោកខ្លាំងម្ល៉េះ?

«នែកមីង! មិចបានជាមីងលក់ត្រីខុសទីផ្សារអ៊ីចឹង? មីងលក់ត្រីបែបនេះវាប៉ះពាល់ដល់អ្នកលក់ដូចគ្នាខ្លាំងណាស់។ ពួកខ្ញុំលក់យ៉ាងម៉េចដាច់ បើមីងលេងអ៊ីចឹងៗអី…»

«អញទិញមកបានថោកអញលក់ថោកអ៊ីចឹងហើយ។ ម៉េច! ច្រណែនហ្ន៎? បើច្រណែនលក់អ៊ីចឹងដែរទៅ គ្មាននរណាឃាត់ផង»

«ម៉េចបានជាមីងនិយាយអីគ្មានដឹងទិសតំបន់សោះអ៊ីចឹង។ រកស៊ីជិតគ្នាត្រូវចេះយល់ពីគ្នាខ្លះផង មិនមែនចង់ឈ្នះចង់ចាញ់ដូចជាមីងនោះទេ។ អេ! មីងម៉ៅពីមុនមិនមែនជាមនុស្សបែបហ្នឹងទេ។ ឬមួយក៏ភាពលោភលន់ចង់មានចង់បានបាំងមុខខ្លាំងពេក»

ម៉ែហើបគូទពីកៅអីបម្រុងនឹងទៅបង្កបញ្ហាជាមួយនឹងអាជីវករលក់ត្រីដូចគ្នា។ ខ្ញុំចាប់ដៃគាត់ជាប់ ព្រោះមិនចង់ឱ្យមានរឿងបែបអនាធិបតេយ្យបែបហ្នឹងឡើយ។

ម៉ែលក់ត្រីដាច់ខ្លាំងមែនទែន។ មិនទាំងបានមួយព្រឹកស្រួលបួលផង ស្រាប់តែលក់អស់ជិត៥០គីឡូ ដែលធ្វើឱ្យអ្នកលក់ផ្សេងទៀតចាប់ផ្តើមមិនពេញចិត្តជាខ្លាំង។ ម្នាក់ៗសម្លឹងមើលមកមុខម៉ែទាំងកែវភ្នែកខុសធម្មតា។

«ម៉ែយកលុយឱ្យគេវិញទៅណាម៉ែ» ខ្ញុំប្រាប់គាត់បន្ទាប់ពីបានឃើញគាត់រើសលុយអ្នកដែលជ្រុះលុយពីហោប៉ៅពេលទិញត្រី។    

«កុំមកចេះ! នៅតែឱ្យស្ងៀមទៅខ្នា!»

ខ្ញុំមិនអស់ចិត្តសោះ តែមិនដឹងធ្វើយ៉ាងម៉េច។ បើយកលុយពីដៃគាត់ទៅឱ្យម្ចាស់គេវិញ ច្បាស់ជាទៅដល់ផ្ទះវិញ គាត់ជេរផ្អើលគេមិនខាន។ តែបើបណ្តោយឱ្យគាត់ធ្វើបែបហ្នឹងទៀត ច្បាស់ជាក្លាយជាទម្លាប់ហើយ។

«មីងឃើញលុយខ្ញុំជ្រុះអម្បាញ់មិញក្រដាសពីរម៉ឺនទេមីង?» ម្ចាស់លុយបកមកសួរវិញ។

«មិនឃើញទេ…»

«ឃើញតើមីង! ម៉ែខ្ញុំរើសបានអម្បាញ់មិញ»

ម៉ែសម្លឹងមុខខ្ញុំដូចចង់ស៊ីសាច់ហុតឈាម។ ខ្ញុំឱនមុខចុះ តែមនសិការឈរលើភាពត្រឹមត្រូវមិនបានឱនតាមខ្ញុំនោះទេ។ ដំណាក់កាលនេះអ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើបានដើម្បីកែប្រែ ខ្ញុំនឹងប្រឹងជម្នះឱ្យដល់ទីបំផុត។

«គ្មានទេក្មួយ! កូនមីងវាច្រឡំទេ។ អម្បាញ់មិញ មីងរើសក្រដាសបញ្ជីត្រីទេតើ…»

«មីងឯងម៉េចបានជាលក់ត្រីមិនត្រឹមត្រូវអ៊ីចឹង។ មើលនែក! ត្រី៨ខាំសោះមីងថ្លឹងឃើញ១គីឡូ។ អ៊ីចឹងតើបានជាលក់ថោក។ រកស៊ីបែបនេះបាបធំណាស់មីង!»

ម្នាក់មុនមិនទាន់ទាំងដោះសា្រយរួចរាល់ផង ម្នាក់ក្រោយក៏ចូលមកដល់។

«ស្អីគេ! អម្បាញ់មិញខ្ញុំបានថ្លឹងត្រឹមត្រូវណាស់។ កុំមកចោទតែផ្តេសតែផ្តាស តិចខ្ញុំប្តឹងអស់គូទខោឥឡូវហ្នឹង! ខ្ញុំរកស៊ីសច្ចៈទៀងត្រង់ណាស់» ម៉ែក្រោកឈរជំទាស់ដៃស្តីឱ្យគេវិញ។

«ឱ! មកពីរកស៊ីអ៊ីចឹងទេតើបានជាលក់ថោកណាស់។ នេះក្មួយ!»

មីងម្នាក់លក់ត្រីក្បែរនិយាយទៅកាន់មីងដែលមកតវ៉ារឿងទម្ងន់ត្រី។

«សាកយកដាក់លើជញ្ជីងមីងសាកមើល៍ថា ត្រីហ្នឹងគ្រប់មួយគីឡូឬអត់?»

«មិនអីទេមីង! ខ្ញុំបានថ្លឹងនៅតូបផ្សេងរួចហើយ តែបើចង់ដឹងសន្តានមនុស្សរកស៊ីមិនទៀង ខ្ញុំនឹងថ្លឹងឱ្យមើលម្តងទៀត» និយាយរួច គាត់ក៏ដាក់ត្រីនៅលើថាសជញ្ជីង។

ខ្ញុំក្រោកមើលទៅលើទ្រនិចជញ្ជីងបានដឹងច្បាស់ថាវាពិតជាមានទម្ងន់ត្រឹមតែ៨ខាំពិតមែន។ ខ្ញុំរន្ធត់ចិត្តធ្លាក់ថ្លើមក្ឌុក។ គ្រប់គ្នានៅក្នុងផ្សារបានងាកមកមើលព្រាត។ ពេលនេះម៉ែបានក្លាយជាផ្ទាំងស៊ីបដែលគ្រប់គ្នាតម្រង់រក។ ខ្ញុំអាចស្មានបានថា គាត់កំពុងតែខ្មាសគេជាខ្លាំង គ្មានច្រកចេញទេ។ សម័យនេះ សំឡេងសង្គមគឺសាហាវណាស់។ គេមិនបានខ្វល់ថា យើងធ្វើដើម្បីអ្វី ឬមានអ្វីជាមូលហេតុពីក្រោយនោះទេ គឺជាគិតតែពីជាន់តែប៉ុណ្ណោះ។

«ឱ្យខ្ញុំសូមទោសផងមីង!» ខ្ញុំលើកដៃសំពះ រួចនិយាយបន្ត

«ថ្ងៃនេះម៉ែខ្ញុំមិនស្រួលខ្លួនទើបបានជាថ្លឹងខុសបែបនេះ។ មីងហុចត្រីមកចាំខ្ញុំថ្លឹងបង្គ្រប់ឱ្យណាមីង»

ខ្ញុំងាកទៅនិយាយជាមួយមីងម្ចាស់លុយម្តង «លុយហ្នឹងការពិតខ្ញុំអ្នករើសបានទេ តែខ្ញុំបានឱ្យម៉ែទុក។ ម៉ែបានប្រាប់ខ្ញុំថាឱ្យយកឱ្យម្ចាស់វិញដែរ តែខ្ញុំប្រាប់គាត់ថា បន្តិចទៀតគាត់នឹងមកវិញហើយ។ ដល់ឥឡូវមកវិញមែន។ ពួកខ្ញុំរកស៊ីសុចរិត ពួកខ្ញុំមិនទៅចង់បានលុយប៉ុណ្ណឹងទេមីង»

ខ្ញុំយកលុយពីដៃម៉ែឱ្យទៅម្ចាស់គេវិញ ហើយប្រាប់អ្នកឈរមើលទាំងប៉ុន្មានឱ្យបំពេញកិច្ចការខ្លួនវិញ។ អ្នកខ្លះមុននឹងចាកចេញបានបោះពាក្យសម្តីយ៉ាងឈឺចាប់ចំពោះម៉ែទៀតផង។ តែខ្ញុំប្រឹងញញឹម ព្រោះស្នាមញញឹមក៏ជាចំណែកក្នុងការសាងផ្លូវអារម្មណ៍មនុស្សផងដែរ។ អារម្មណ៍កំពុងតែដុតកម្តៅក្លាយជាភ្លើង ដូច្នេះយើងត្រូវពន្លត់វាដោយភាពត្រជាក់នោះគឺការមិនតបត។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា រូបភាពបែបនេះមិនបានកើតឡើងទៀតទៅចុះ។

ខ្ញុំឱ្យម៉ែទៅផ្ទះសម្រាកមុន។ បើមិនអ៊ីចឹងទេ រឿងនឹងកាន់តែរីករាលដាលធំឡើងៗ ដែលអាចនឹងដល់ចំណុចមួយពិបាកនឹងកែប្រែ។

រឿងរ៉ាវដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងផ្សារបានល្បីសុសសាយពេញភូមិពេញស្រុក។ អ៊ីចឹងបានថា ចាស់បុរាណលើកឡើងថា ក្អែកមួយជាក្អែកដប់ ពិតជាមិនខុសទេ។ ហើយទស្សនៈគេនិយាយថា មាត់វែងជាងផ្លូវ​ ក៏មិនខុសដែរ។ គេបាននិយាយបំផ្លើសថា ម៉ែជេរប្រទេច វ៉ៃគ្នាពេញផ្សារ។ ហើយមានអ្នកខ្លះថា មកពីរកស៊ីចង់មានចង់បានលោភលន់ខ្លាំងពេកទើបបានទទួលលទ្ធផលបែបនេះ។

ម៉ែមិនសូវជាហ៊ានចេញទៅណាទេ ហើយអ្នកនេសាទក៏មិនសូវមកលក់ត្រីឱ្យម៉ែប៉ុន្មានដែរ។ បើមុននឹងមកលក់ឱ្យ គេថែមទាំងសុំថ្លឹងជញ្ជីងខ្លួនឯងទៀតផង។​ ចំណូលដែលចំណេញពីការលក់ត្រីក៏ត្រូវថយ គឺថយខ្លាំងមែនទែន។ ថ្ងៃខ្លះស្ទើរថា តិចជាងកាលពីមុនទៅទៀត។ បទពិសោធន៍មួយនេះ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាអាចបញ្ឈប់ម៉ែឱ្យងាកមកផ្លូវត្រឹមត្រូវវិញ។ បើមិនដូច្នោះទេ គាត់ច្បាស់ជាត្រូវគេស្អប់ពេញស្រុកមិនខាន។

………………

«អើរតនា! ម៉ែឯងទៅណាហើយ?»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតចេញពីការស្រមៃ ងាកទៅម្ចាស់សំឡេង។ ពូចាន់ដែលជាអ្នកណែនាំម៉ែឱ្យរកស៊ីផ្លូវខុសកំពុងតែមានវត្តមានចំពោះមុខខ្ញុំ។ ទឹកមុខគាត់បង្ហាញពីភាពមិនប្រក្រតី ដូចជាមានរឿងអ្វីធំដុំជាមួយម៉ែអ៊ីចឹង។

«ពូរកម៉ែខ្ញុំមានការណ៍អីដែរពូ»

«អញមិនចង់និយាយជាមួយក្មេងទេ។ ប្រាប់អញមកថា ម៉ែហ្អែងទៅណា? ហៅគាត់មកចួបនឹងអញបន្តិច»

«ម៉ែគាត់មិននៅទេពូ! ខ្ញុមមិនដឹងថាគាត់ទៅណាទេ»

«វាមិនដែលទេ! មុននេះបន្តិច អញឃើញគាត់ដើរកាត់មុខផ្ទះអញនៅឡើយ»

«រកខ្ញុំមានការណ៍អីមែនចាន់?»

សំឡេងម៉ែបន្លឺឡើងស្របពេលជាមួយនឹងវត្តមានគាត់មកដល់។

«ម៉េចបានជាអ្នកឯងទៅនិយាយបរិហារកេរ្តិ៍ខ្ញុំពេញភូមិអ៊ីចឹង។ អ្នកឯងធ្លាក់ដុនដាបតែម្នាក់ឯងទៅ កុំយកខ្ញុំទៅឡូកឡំជាមួយ ខ្ញុំមិនចូលចិត្តទេ»

«នរណានិយាយប្រាប់ ថាអញនិយាយដើមហ្អែង? អញរវល់ណាស់ រកតែពេលទៅនោមមិនបានផង កុំមកនិយាយចោទអញផ្តេសផ្តាស តិចអញប្តឹងយកលុយចាយលេងទៅ»

«ប្តឹងទៅ! ខ្ញុំមានសាក្សីស្រាប់។ អ្នកឯងបានយករឿងខ្ញុំទៅប្រាប់អ្នកភូមិថាខ្ញុំរកស៊ីពុតត្បុត មិនទៀងត្រង់ លោភលន់ហួសហេតុ ទិញស្រូវចំណេញក្បាលកាក់ហើយ ឆ្លៀតកែជញ្ជីងទៀត…»

«ហើយវាពិតឱ្យអស់ចុះ? នរណាក៏ដឹងដែរ ថាឯងលោភលន់កេងកម្លាំងរបស់អ្នកស្រែ។ គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែដឹង តែគេមិនហ៊ាននិយាយ។  អញនិយាយនេះមកពីមិនចង់ឱ្យនរណាត្រូវចាញ់បោកហ្អែងទៀតទេ»

«អ្នកឯងមិនខុសពីធ្លាក់ជ្រោះ ទាញដៃខ្ញុំឱ្យធ្លាក់តាមនោះទេ។ ខ្ញុំមិនងាយធ្លាក់ទេ។ ខ្ញុំរឹងមាំណាស់។ មើលកត្តាជីវភាពរបស់អ្នកឯងនឹងខ្ញុំផង ថាខុសគ្នាកម្រិតណា។ មុននឹងធ្វើត្រូវគិតឱ្យបានច្បាស់ផង»

«អញបានគិតរួចមកហើយ។ មកពីឯងផ្តល់មេរៀនកង្វក់ឱ្យ ទើបធ្វើឱ្យអញត្រូវអ្នកដទៃស្អប់ខ្ពើមបែបនេះ»

«កុំចោទខ្ញុំអ៊ីចឹង! ធម្មតាទះដៃតែម្ខាងវាមិនឮទេ។ នរណាក៏ដឹងថាអ្នកឯងមានចិត្តលោភលន់ មិននឹងនរបែបហ្នឹងនោះ។ បើអ្នកឯងឈរលើភាពត្រឹមត្រូវក៏មិនត្រូវមានរឿងបែបហ្នឹងដែរ…»

តឺតៗៗ!…

ខណៈនេះ សំឡេងម៉ូតូសមត្ថកិច្ចក៏បានមកដល់។ ម៉ែនិងពូចាន់ក៏បានផ្អាកនិយាយ។

«ពួកខ្ញុំសុំនាំខ្លួនមីង និងពូទៅប៉ុស្តិ៍បន្តិច!»

«ពីបទអ្វីដែរ ព្រោះខ្ញុំមិនធ្លាប់ធ្វើអ្វីខុសសោះ!»ពូចាន់សួរបញ្ជាក់។

«រកស៊ីខុសច្បាប់! ចងការយកថ្លៃខ្លាំងពេក និងបោកប្រាស់អ្នកស្រុក»

«ខ្ញុំគ្មានកំហុសទេ! មកពីអ្នកស្រុកទាំងនោះឆោតល្ងង់តែខ្លួនឯងទេតើ។ ខ្ញុំមានលុយឱ្យយកទៅដោះស្រាយបញ្ហា ជាចំណែកជួយអ្នកភូមិប៉ុណ្ណឹងហើយ នៅខ្ញុំខុសទៀត!» ពូចាន់និយាយតវ៉ា។

«ពូចាំទៅដោះស្រាយគ្នានៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិសសិនទៅពូ!»

«ខ្ញុំមិនទៅដាច់ខាត…»

«ពូចាន់ៗ! ឡានដឹកស្រូវរបស់ពូបានក្រឡាប់ខ្ទេចស្រូវអស់បាត់ហើយ!»

ដំណឹងដែលវាចាឡើងពីយុវជនម្នាក់បានធ្វើឱ្យទឹកមុខរបស់ពូចាន់ស្លេកង៉ាំង។ គាត់ដោះស្រាយជាមួយប៉ូលិសមិនទាន់រួចផង បែរជាមានរឿងដ៏ធំកើតឡើងមួយទៀត។

«ហ្នឹងហើយណាពូ! កម្មពៀរមានពិត​។ ឃើញទេ អ្នករកស៊ីលើខ្នងគេ លើកម្លាំងញើសឈាមគេ តែងតែនាំទៅរកក្តីវិនាស» ខ្ញុំបន្លឺឡើង។

ម៉ែ និងពូចាន់ត្រូវបានប៉ូលិសហៅទៅសាលាឃុំ។ ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរតាមក្រោយផងដែរ។​ ពេលទៅដល់ លោកពូមេឃុំនិងមេភូមិ បាននិយាយណែនាំឱ្យរកស៊ីត្រឹមត្រូវវិញ។ ប្រយោគរបស់លោកពូមេឃុំដែលខ្ញុំចងចាំបំផុតនោះគឺ “គ្មានបុគ្គលណាដែលរកស៊ីផ្លូវកាត់ក្លាយជាអ្នកមានបានយូរឡើយ ផ្ទុយទៅវិញគឺមានតែក្តីវិនាស ព្រមទាំងបាត់បង់ទំនុកចិត្តពីមនុស្សជុំវិញខ្លួនទៀតផង”។​  គាត់បានប្រាប់ទៀតថា នេះជាលើកទីមួយ តែបើមានលើកទីពីរ ច្បាប់មិនព្រមលើកលែងទោសឱ្យទៀតឡើយ។

ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ម៉ែក៏ឈប់រកស៊ីមុខរបរនេះទៀត ដោយគាត់ប្តូរមកលក់ចាប់ហួយជំនួសវិញ។ ក្នុងនាមខ្ញុំជាកូន និងជាកូនខ្មែរម្នាក់ ខ្ញុំចង់ឱ្យប្រជាជនទាំងអស់ងាកមករកស៊ីមុខរបរសុចរិត តែមិនមែនសុចរិតតែឈ្មោះនោះទេ ហើយក៏មិនគួរមានចិត្តលោភលន់ហួសព្រំដែនពេកដែរ៕

សត្វតាវ៉ៅចាប់ផ្តើមបន្លឺឡើងលើចុងឈើទាលយ៉ាងគ្រលួចនាពេលកណ្តាលរាត្រីចរ។ យូរៗម្តង សំឡេងសត្វលលកខ្មោចក៏ចូលខ្លួនកំដរបរិយាយកាសដែលធ្វើឱ្យអ្នកមានដំណេករឹងញ័រញាក់ទទ្រើតដោយសារវាទាំងមិនដឹងខ្លួន។

សំឡេងសត្វរាត្រីទាំងពីរនេះបានស្ងាត់បន្តិច ជំនួសមកវិញដោយសំឡេងសត្វគីង្គក់ដែលអាចបញ្ជាក់បានថា វាជារដូវរំហើយ។ ចនស្ថិតក្នុងវ័យដែលមានអាយុជាង២០ឆ្នាំនៅមិនទាន់ដេកលក់នៅឡើយទេ ព្រោះទើបតែបញ្ឈប់ការលេងហ្គេមតាមទម្លាប់។

សម័យបច្ចុប្បន្នក្មេងៗជំទង់យុវវ័យហាក់បីដូចជាផ្តោតអារម្មណ៍ខ្លាំងបំផុតចំពោះទូរសព្ទរហូតដល់ភ្លេចបាយភ្លេចទឹកក៏មានដែរ។ នាយចនម្តងទម្លាក់ខ្នងលើកន្ទេលងាកឆ្វេង ងាកស្តាំ ម្តងក្រោកអង្គុយ។ តើមានកត្តាអ្វីដែលបណ្តាលឱ្យមនុស្សញៀនហ្គេមដូចជាបុរសវ័យជំទង់ម្នាក់នេះមានសកម្មភាពបែបនេះ?

“ទោះបីទូរសព្ទគ្មានលុយក៏អញអាចឆែកមើលរូបថតលេងៗកំដរអារម្មណ៍បានដែរតើ!”

និយាយតិចៗម្នាក់ឯងរួច ចនក៏ដោះទូរសព្ទពីឆ្នាំងសាកមកចុចរូបមើល។ ទូរសព្ទមួយនេះ ចនទើបតែទិញមិនបានមួយអាទិត្យនោះទេ ហើយវាកើតចេញពីកម្លាំងញើសឈាមផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេទៀតផង។ ចនស្រឡាញ់របស់មួយនេះខ្លាំងណាស់។ ពេលខ្លះ គាត់ថ្នមដូចប្រពន្ធអ៊ីចឹង។

យុវជនពេញកម្លាំងម្នាក់នេះយកដៃអូសមើលរូបឡើងចុះក៏ប្រទះដល់រូបចុងក្រោយ។

“ចុម! ក្រែងរូបមួយនេះ…អញ…ដូចជាបានលុបវាកាលពីថ្ងៃមុនហើយទេតើ។ ចុះ…ចុះវាមកនៅក្នុងទូរសព្ទរបស់អញម្តេចបាន!” ចននិយាយទាំងភ័យ។

ចនស្ទុះក្រោកឡើងសំដៅទៅក្បែរបង្អួចដែលគ្មានអ្វីបាំងល្ហល្ហេវព្រោះជាខ្ទមស្រែក្បែរផ្ទះ។ គេចុចលុបរូបថតមួយហ្នឹងសារជាថ្មីរួចក៏ទម្លាក់ទូរសព្ទចុះដោយសម្លឹងមើលទេសភាពនាពេលរាត្រីដូចទម្លាប់។ ដ្បិតតែធាតុអាកាសខាងក្រៅរាងត្រជាក់បន្តិចមែន ប៉ុន្តែមិនបានធ្វើឱ្យអារម្មណ៍ចនបាត់ក្តៅដោយសារតែទូរសព្ទគ្មានលុយអូសរែង(Rank)នោះដែរ។ វាមកអង្គុយតាំងចិត្តឱ្យស្ងប់បន្តិចទើបបានចូលដេក។

ទឺង…

ទូរសព្ទរោទ៍ព្រោះមានអ្នកខលមក។ ចនពិនិត្យមើលម៉ោងនៅលើអេក្រង់ឃើញថាម៉ោង១គត់បាត់ទៅហើយ។ វាធ្វើមុខឆ្ងល់ជាពន្លឹកតែមិនទាន់ហ៊ានលើកទទួលនោះទេ។ លេខទូរសព្ទមួយនេះចម្លែក គឺមានលេខ៧ទាំង៩ខ្ទង់។ ដ្បិតថា លេខ៧ជាលេខនាំសំណាងរបស់គេក៏ពិតមែន តែការខលមកទាំងកណ្តាលយប់បែបនេះពិបាកស្វែងយល់ណាស់។

“អាឡូ! នរណាហ្នឹង?” ចនលើកទទួលទាំងទឹកមុខស្ងួតចែស។

“…” ស្ងាត់ច្រៀប។

“ខ្ញុំសួរថានរណាហ្នឹង? មានការអ្វីបានជាខលមកទាំងកណ្តាលយប់បែបនេះ?” ចនដំឡើងសរសៃក។

“…” សំឡេងរញ៉េរញ៉ៃមិនដឹងថានិយាយអំពីអ្វី។

“បើមិននិយាយទេ! ខ្ញុំចុចបិទហើយ”

“កុំទាន់អាល…”

“ចុះនរណាម៉េចបានជានិយាយអន្លយៗដូចសំឡេងខ្មោចអ៊ីចឹង? កុំមកចង់លេងសើចជាមួយខ្ញុំទាំងយប់បែបនេះ ខ្ញុំមិនចូលចិត្តទេ!”

“…” សំឡេងចង្រិតយំរំពងឡើង។

“ស៊ាំតាប៉ែណាស់និយាយមែន! បើគ្មានការអ្វីទេខ្ញុំចុចបិទហើយ”

“បើគ្មានការអ្វីទេ ខ្ញុំចុចបិទហើយៗៗ…”

ចនស្ងៀមបន្តិច រួចគិតក្នុងចិត្តថា សំឡេងមួយនេះស្រដៀងនឹងសំឡេងរបស់ខ្លួន ហើយក៏ឮនៅមិនឆ្ងាយពីខ្លួនដែរ។ គិតឡើងគិតចុះក៏ប្រថុយនិយាយម្តងទៀត។

“នរណាហ្នឹង? ម៉េចបានជាមិននិយាយអ៊ីចឹង?”

“ម៉េចបានជាមិននិយាយអ៊ីចឹង?”

“ម៉េចបានជាចាំបាច់និយាយតាមខ្ញុំ?”

“…” លែងមានអ្នកនិយាយតាម តែបែរជាមានសំឡេងភ្លេងដង្ហែសពទៅវិញ។

ចនទម្លាក់ទូរសព្ទចុះលើកន្ទេលញ័រខ្លួនទទ្រើកដូចជាកូនសត្វដែលទើបតែស្រង់ពីក្នុងទឹក។ បេះដូងយុវជនម្នាក់នេះលោតឡើងស្ទើរផុតចេញក្រៅទៅហើយ។ វាសម្លឹងមើលទៅអេក្រង់ទូរសព្ទឃើញលោតនាទីនៅឡើយ ចំណែកសំឡេងភ្លេងខ្លងខែកក៏នៅតែបន្តឡើង។

គ្រប់យ៉ាងហាក់បីដូចជាចម្លែកជាខ្លាំង។ កែវភ្នែកចនក្រឡាប់ក្រឡើតសម្លឹងរកមើលជុំវិញខ្លួន ព្រោះគេសង្ស័យថាម្ចាស់ទូរសព្ទដែលបានខលមករកគេគឺនៅមិនឆ្ងាយឡើយ។

អ្នកកំលោះចាប់ផ្តើមបែកញើសប៉ុនៗគ្រាប់ពោតជោកខ្លួន ដោយវាផ្ទុយនឹងធាតុអាកាសនៅខាងក្រៅខែរំហើយត្រជាក់ស្រិប។ ទូរសព្ទចាប់ផ្តើមវិលជាច្រើនជុំ ចំណែកសំឡេងដ៏គួរឱ្យខ្លាចក៏នៅតែមាន។ បរិយាកាសបែបនេះ ហើយនៅក្នុងខ្ទមកណ្តាលវាលបែបនេះ តើឱ្យគាត់រត់ទៅណាបាន? បើរត់! មានតែត្រូវចោលក្របីនិងទូរសព្ទ។ ចនសម្រួលអារម្មណ៍បន្តិច ដើម្បីស្ទាបស្ទង់ពីស្ថានការណ៍ ក្រែងល៎មាននរណាចង់លេងសើចទាំងកណ្តាលយប់។

តែ…គ្រប់យ៉ាងគឺអាថ៌កំបាំង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ការហៅចូលក៏ត្រូវបានបញ្ឈប់។ តែអ្វីដែលពញាក់អារម្មណ៍របស់អ្នកកំលោះខ្លាំងមែនទែននោះគឺរូបថតតាំងលើអេក្រង់មិនមែនជារូបគាត់។

តើជារូបនរណា? ហេតុអ្វីបានជានៅសុខៗបែរជាមានរូបអ្នកផ្សេងមកជំនួសរូបនាយចនអ៊ីចឹង? ចនស្ទុះរត់ទៅក្រៅឈរនៅពីមុខខ្ទមជាមួយដង្ហើមដង្ហក់ស្ទើរតែមិនដល់គ្នា។

កាន់តែយប់ជ្រៅ ធាតុអាកាសកាន់តែចុះត្រជាក់ជាមួយនឹងទឹកសន្សើមនៃហេមន្តរដូវ។ ប៉ុន្តែភាពរងារនេះមិនបានធ្វើឱ្យនាយចនឈប់បែកញើសឡើយ។

ទ្រឹប!…ក្រាក…

“នរណាហ្នឹង?” ចនស្រែកមួយទំហឹង ជាមួយនឹងក្រសែភ្នែកដែលសម្លឹងមើលទៅប្រភពសំឡេង។

គាត់ពិនិត្យមើលជុំវិញខ្ទមនៅតែមិនឃើញអ្វី។ ចនគិតថាប្រហែលមកពីសេចក្តីភ័យខ្លាចពីទូរសព្ទគ្របសង្កត់អារម្មណ៍របស់គាត់ហើយមើលទៅ។ គិតឡើងគិតចុះ នៅពីរចំណុចទៀតដែលចនមិនទាន់បានពិនិត្យមើល។ ទីមួយគឺលើដំបូល និងមួយទៀតគឺក្រោមគ្រែឫស្សីផ្ទាល់ដី។

ចនងើយមើលលើដំបូលក៏ប្រទះនឹងស្រមោលអ្វីមួយតែបាត់ទៅវិញ។ វាបង្ហាញចេញមកតែបន្តិចប៉ុណ្ណោះ។ ស្រមោលមួយនេះមិនបានធ្វើឱ្យចនមានការភ័យខ្លាចនោះទេ។ ចុងក្រោយដែលចនត្រូវតែពិនិត្យមើលឱ្យបានច្បាស់នោះគឺក្រោមគ្រែ។

កន្លែងដែលមិនបានទទួលពន្លឺគ្រប់គ្រាន់រមែងតែងតែងងឹត គឺងងឹតមើលអ្វីស្ទើរតែមិនឃើញ។ កន្លែងងងឹតគឺជាចំណុចនៃភាពគ្រោះថ្នាក់។ ដូច្នេះ រាល់ពេលដែលនៅកន្លែងងងឹតត្រូវតែមានការប្រុងប្រយ័ត្នឱ្យបានខ្ពស់។ ចនមិនបានយកទូរសព្ទមកបំភ្លឺនោះឡើយ។ វាឱនសន្សឹមៗ អើតមើលក្រោមគ្រែតែ…

ក្រឺង!

“គុណព្រះជួយ!” ចនលាន់មាត់មួយទំហឹង ងើបឡើងយ៉ាងរហ័ស។

ចនដើរសំដៅទៅកាន់ទូរសព្ទព្រោះមានអ្នកខលមកម្តងទៀត។ វាដកដង្ហើមធំដើម្បីឱ្យធូរចិត្តមុននឹងសម្រេចចិត្តទៅលើកទូរសព្ទម្តងទៀត។ ពេលមកដល់ ចនបម្រុងនឹងចុចទទួលទៅហើយ ស្រាប់តែការហៅចូលក្នុងបានបញ្ឈប់។ ប៉ុន្តែអ្នកកំលោះខ្លាចមិនហ៊ាននៅក្បែរទូរសព្ទនោះទេ។ មួយស្របក់ក្រោយមក ស្ថានភាពគ្រប់យ៉ាងក៏វិលមកសភាពដើម ។ នាយចនមានអារម្មណ៍ថាធូរទ្រូងបន្តិច។ គ្រប់យ៉ាងដូចជាស្ងាត់ល្អណាស់។ ឱកាសនេះបានមកដល់ហើយ។ ចនសំងំដេក ព្រោះម៉ោងក៏ជ្រេទៅដែរហើយ។

ទើបតែលក់បានមួយភាំង ភ្លើងទូរសព្ទបានធ្វើឱ្យចនភ្ញាក់ឡើងទាំងមមីមមើ។ ងងុយជោកជាំបែបនេះមិនបានធ្វើឱ្យចនចាប់អារម្មណ៍ថា លើអេក្រង់ទូរសព្ទមានតាំងរូបនរណានោះឡើយ។

វាឃ្លុំភួយជិតសំងំដេកបន្ត ព្រោះគាត់យល់ថា កាន់តែគិតកាន់តែខ្លាច។ បើកាលណាតែខ្លាចនោះប្រាកដជាមិនអាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍បានឡើយ ហើយគ្រប់យ៉ាងនឹងធ្វើឱ្យយើងច្របូកច្របល់។

ថ្ងៃថ្មី! ចនក្រោកឡើងយកទឹកលុបមុខដុសធ្មេញរួចក៏ទៅដាក់ក្របីឱ្យស៊ីស្មៅជាធម្មតា។ អ្វីដែលមិនធម្មតានោះគឺទម្លាប់របស់គាត់។ ចនជាក្មេងដែលវក់ជាមួយនឹងហ្គេម។ គេលេងហ្គេមស្ទើរតែមិនដាក់ដៃ។ ចុះព្រឹកនេះហេតុអ្វីបានជាមិនបានឃើញគេកាន់ទូរសព្ទសោះអ៊ីចឹង? ឬមួយក៏គេភ្លេច? មិនអាចទេ! មនុស្សដែលញៀននឹងការប្រើប្រាស់អ៊ីនធឺណេតមិនអាចរស់ដោយគ្មានវាបានទេ។

ភាពភ័យខ្លាចបណ្តាលឱ្យចនមិនហ៊ាននៅក្បែរទូរសព្ទទាល់តែសោះ។ គាត់ដាក់ទូរសព្ទចោលសូម្បីតែថ្មក៏មិនខ្ចីបញ្ចូល។ ដោយខួរក្បាលនៅតែដក់ដានជាមួយការសង្ស័យ ចនក៏សម្រេចចិត្តថានឹងដើរមើលជុំវិញខ្ទមឱ្យប្រាកដក្រែងមាននរណាចង់លេងសើចជាមួយខ្លួនកាលពីយប់មិញ។ ប៉ុន្តែគ្រប់យ៉ាងទទេស្អាត។ ឬមួយជាការយល់សប្តិ? បើយល់សប្តិមែន ហេតុអ្វីបាននៅក្រោមរង្វង់ភ្នែករបស់គាត់មានពណ៌ខ្មៅដូចជាអ្នកញៀនថ្នាំ? បន្ទាប់ពីរួចរាល់កិច្ចការមក ចនក៏ទៅរកបាយហូបនៅផ្ទះដែលនៅមិនឆ្ងាយពីខ្ទម។

“អាចន! អញអង្គុយចាំវាបបួលអូសរែងពេញមួយព្រឹកហើយ តែមិនឃើញសោះ។ ម៉េចទូរសព្ទអត់មានលុយមែន? បើអត់មានខ្ចីអញមួយដុល្លារក៏បានដែរ។ ចាំថ្ងៃណាមានចាំសងក៏បាន…”

“ហ្អែងអូសអញទៅណា?” សាន់បន្លឺឡើងបន្ទាប់ពីចនអូសដៃគេយ៉ាងលឿន។

“កុំទាន់អាលសួរនាំអី! មកតាមអញសិនមក!”

“អញមិនទៅ ដរាបណាហ្អែងមិនព្រមប្រាប់អញថាហ្អែងយកអញទៅណា!” សាន់ប្រឹងទប់ខ្លួនកុំឱ្យចនអូសយកទៅបាន។

“ថាមក! អញមិនបានយកហ្អែងទៅរំលោភឯណា? គ្រាន់តែចង់ពិសោធរឿងមួយទេតើ!”

“ពិសោធរឿងក្បាលហ្អែងអី!”

“បន្តិចទៀតដឹងហើយ”

ពេលមកដល់ខ្ទម!

“នោះទូរសព្ទ! ហ្អែងលេងរបស់អញ ហើយអញលេងរបស់ហ្អែង!” ចនចង្អុលបង្ហាញឱ្យសាន់យកទូរសព្ទដែលគេបានទុកចោលលើក្បាលដំណេក។

“អើ! អ៊ីចឹងក៏អ៊ីចឹងទៅ” ស្រវារយកទូរសព្ទ។

“ហ្អែងសាកបើកមើលៗ មានអ្វីខុសប្រក្រតីឬអត់?”

“ដូចជាគ្មានអ្វីផង! ម៉េចហ្អែងគិតថាមានអ្វីមែន?”

“អត់ទេ! អញគ្រាន់តែសួរលេងតើ”

ចនតាមពិនិត្យមើលទូរសព្ទរបស់ខ្លួនដែលសាន់កំពុងតែចុចបើក។ ពេលឃើញថាគ្មានអ្វីហើយ ចនក៏ទាញយកមកវិញយ៉ាងរហ័ស។

“ឱ្យទូរសព្ទអញវិញមក! អញដូចជាមិនថ្នឹកក្នុងការកាន់របស់ហ្អែងសោះ”

“អញមិនយល់! ថ្ងៃនេះហ្អែងចម្លែកខ្លាំងណាស់។ ហ្អែងមានដឹងខ្លួនទេអាចន”

នាយចនមិនបានឆ្លើយតបជាមួយនាយសាន់បន្តទៀតឡើយ។ ដ្បិតតែគេមើលឃើញថាទូរសព្ទគេមិនអីក៏ពិតមែន តែគេនៅតែមានអារម្មណ៍ថាខ្លាចៗមិនដូចមុនឡើយ។

“អាសាន់! យប់នេះមកដេកជាមួយអញហ្អី! បាន២នាក់” ចនផ្តើមនិយាយ។

“ចុះក្រែងហ្អែងធ្លាប់និយាយថាមិនចេះដេក២នាក់នោះអី”

“អើ!…ហ្នឹងជារឿងកាលមុន តែឥឡូវចង់មានគ្នាមកដេកណាវ៉ើយ”

“អញមិនទាន់ប្រាកដទេ! ខ្លាចក្រែងតែនៅផ្ទះមានការណ៍អ្វី តែអញនឹងជម្នះមកឱ្យបាន”

“អើ! អញរំពឹងលើហ្អែងហើយ”

យប់ទី២ចូលមកដល់!   

ចនអង្គុយលើគ្រែយោលជើងដោយភ្នែកសម្លឹងមើលតែផ្លូវក្រែងល៎សាន់មក។ គាត់ដូចជាកូនកំពុងតែរង់ចាំម្តាយមកពីផ្សារទិញចំណីឱ្យហូបអ៊ីចឹង។

ការរង់ចាំរបស់ចនដូចជាមិនបានផលសោះ។ ពីមួយនាទីទៅមួយនាទី ពីមួយម៉ោងទៅមួយម៉ោងគ្មានឃើញសាន់មកដល់ សូម្បីតែស្រមោលក៏គ្មានដែរ។ ចនបានព្យាយាមខលទៅសាន់ដែរតែគ្មានអ្នកទទួល។ ចនជាមនុស្សឆេវឆាវ ឆាប់ខឹង។ ជាក់ស្តែងដូចជានៅពេលនេះអ៊ីចឹង។ គាត់កំពុងតែខឹងជាមួយសាន់ជាខ្លាំង។ ក្នុងខួរក្បាលរបស់នាយចនពេលនេះគិតថា សាន់ជាមនុស្សពឹងមិនបាន។

នាយចននៅតែព្យាយាមខលទៅសាន់ម្តងហើយម្តងទៀតមិនជិនណាយ។ រហូតដល់ម៉ោង១០យប់ទើបផ្អាក។ ប្រសិនបើរាប់ទៅ ការហៅទូរសព្ទចេញទៅនាយសាន់មិនក្រោម២០ដងនោះទេ។

“មិត្តម៉ាកអី? ពឹងពាក់មិនបានអ៊ីចឹង! អញនឹងឈប់រាប់រកហ្អែងជាមិត្តរហូតហើយ អាខ្សាន់។ ហ្អែងនេះបានតែពឹងពាក់អញទេ ដល់ពេលអញពឹងហ្អែងវិញសុទ្ធតែមិនទទួលទូរសព្ទ។ អញជឿហើយពាក្យថាមិត្ត”

ចនអង្គុយរអ៊ូតែម្នាក់ឯងក្រោមផ្សែងដែលបង្ហុយឡើងចេញពីក្រោលក្របីដែលនៅក្បែរនេះ។

“អញសាកម្តងទៀត! បើហ្អែងមិនទទួលទេ យើងនឹងចប់គ្នា!”

នាយចនសាកខលទៅនាយសាន់ម្តងទៀត។

“អាឡូអាសាន់! ហ្អែងនៅឯណា? ហើយហ្អែងចេញមកវិញឬនៅហ្អាស់!”

“…”ស្ងាត់គ្មានអ្នកលើក។

“ចុមអានេះលើកហើយមិននិយាយទៀត! ហ្អែងក៏ស៊ាំតាប៉ែម្ល៉េះហ្អា។ និយាយមកថាហ្អែងអង្កាល់មកដេកជាមួយនឹងអញ?”

ទឺត!ទឺត!ទឺត!…

ទំនាក់ទំនងត្រូវបានដាច់។ នាយចនកាន់តែមានកំហឹងជាមួយនាយសាន់លើសដើម។ គាត់លែងអង្គុយលើគ្រែចាំនាយសាន់ទៀតហើយ។ ចនបិទទ្វារដែលធ្វើពីស្លឹកត្នោតរួចប្រះដេកលើកន្ទេលក្នុងខ្ទម។

“ទឺង!”

សំឡេងឆាតបានបន្លឺឡើង។ ពេលនាយចនពិនិត្យមើលទៅស្គាល់យ៉ាងច្បាស់ថាជារបស់នាយសាន់។ មិនបង្អង់យូរ គាត់ក៏ចុចចូលមើល។

“អញមកដល់ហើយ! ចេញមកចួបអញផង។ អញឈរនៅចាំខាងក្រោយខ្ទម!”

អានចប់ កំលោះចនក៏លេចនូវស្នាមញញឹម។ កំហឹងដែលមាននៅក្នុងខ្លួនក៏ប្រែជារសាយអស់។ គាត់បើកទ្វារខ្ទមរួចក៏ដើរចេញទៅក្រៅ។ ចនដើរជុំវិញខ្ទមបានមួយជុំមិនបានឃើញអ្វីសោះក៏ឈរស្ងៀមរួចប្រកូសហៅ។

“អាសាន់! អាសាន់ហ្អែងកុំលេងតាណើបៗពេក។ អញមិនសូវសប្បាយចិត្តនឹងលេងជាមួយហ្អែងទេ។ ចេញមកយប់ហើយវ៉ើយ ឆាប់បានដេកបានពួនហ្អា!”

“ហ្អែងដើរចេញមកក្រោយបន្តិចទៀត…អញនៅជិតព្រៃ…”

“ចុះហ្អែងចាំបាច់អីទៅនៅក្បែរព្រៃនឹង? ឬមួយក៏ហ្អែងរាគ?”

សរសេរតបឆាតបណ្តើរដើរទៅរកនាយសាន់បណ្តើរ។ ពេលទៅដល់ គ្រប់យ៉ាងប្រែជាស្ងាត់ច្រៀប សូម្បីតែសំឡេងសត្វចង្រិតមួយក្បាលក៏មិនឮយំផង។

“ហ្អែងនៅឯណា? អញមកដល់ហើយ! តែអញរកហ្អែងមិនឃើញសោះ…កុំលេងពួនអី! ចេញមក…”

“ដើរចូលក្នុងព្រៃបន្តិចទៀតមក…ហើយយកទូរសព្ទមកផង…”

គ្រាន់តែឮថាឱ្យយកទូរសព្ទមកផង នាយចនភ្ញាក់ព្រើតហាក់បីដូចជាមានគេយកទឹកមួយធុងស្ពេត្រូមកជាក់កណ្តាលមុខ។ គាត់ចាប់ផ្តើមសង្ស័យថា ម្ចាស់សារអាចនឹងមិនមែនជាមិត្តសម្លាញ់ក៏ថាបាន។ ចនចាប់ផ្តើមបុកពោះភឹបៗ សម្លឹងមើលផ្លូវដែលត្រូវត្រឡប់មកវិញ។

ទឺង!…

ឆាតថ្មីលោតចូលមក។ តែម្តងនេះចេញជាសំឡេងទៅវិញ។

“ទូរសព្ទខ្ញុំៗៗ…”

នាយចនភ្ញាក់ព្រើតស្ទើរតែទម្លាក់ទូរសព្ទចុះពីដៃ។ ម្ចាស់សំឡេងមិនមែនជាសាន់។ សំឡេងនិយាយមួយៗរំពងៗឆ្មារដូចជាសំឡេងខ្មោច។ សំឡេងនេះប្រហែលជាសំឡេងមនុស្សស្រីដែលមានវ័យកណ្តាល។

ចម្ងាយពីព្រៃទៅខ្ទមមិនជាឆ្ងាយប៉ុន្មាននោះទេ។ តែសម្រាប់អ្នកកំលោះពេលនេះ វាឆ្ងាយណាស់ ឆ្ងាយរហូតដល់ក្នុងអារម្មណ៍គាត់ចង់ឈានត្រឹមមួយជំហានដល់។ ពេលមកដល់ក្នុងខ្ទមបិទទ្វារជិត ចនស្រវារភួយដើម្បីឃ្លុំទាំងដែលរាងកាយញ័រចំប្រប់ ចាប់មនុស្សបីបួនស្ទើរតែមិនចប់។

ភួយដែលមានទំហំធំល្មមរាល់ដងអាចដណ្តប់បានស្រួលក៏ប្រែតូចនៅខណៈពេលនេះទៅវិញ។ ចនគ្របក្បាលលេចចុងជើង គ្របចុងជើងលេចក្បាល។

ទឺង!

សំឡេងឆាតទី៣ចូលមកម្តងទៀត។ ពន្លឺទូរសព្ទបានឱ្យចនឃើញថា រូបថតដែលតាំងក្នុងហ្នឹងមិនមែនជារូបគាត់នោះទេ តែជារូបអ្នកផ្សេងតែរាងចម្លែកបន្តិច។ រូបថតមួយនេះស្រស់ស្អាតណាស់។ វាជារូបមនុស្សស្រីដែលតែងតួជាអប្សរាកំពុងតែបញ្ចេញនូវស្នាមញញឹមមកកាន់គាត់។ កាន់តែមើលនាងកាន់តែញញឹម ញញឹមយូរៗស្រាប់តែមានឈាមហូរចេញមកតាមចង្អូរភ្នែកទៅវិញ។ នាយចនចាំយ៉ាងច្បាស់ថា រូបនេះស្រដៀងនឹងរូបថតដែលគេបានលុបចោលជាច្រើនដងមកហើយ។

“កុំលុបរូបថតមួយនេះអី!” ប្រភពសំឡេងកាន់តែនៅក្បែរនាយចន។

ដោយភ័យខ្លាចពេក ចនក៏លើកភួយពីចុងជើងមកគ្របលើក្បាល ដែលបណ្តាលឱ្យចុងជើងរបស់គាត់គ្មានអ្វីមកបិទបាំង។

“ស្អីហ្នឹង?” ចនបន្លឺឡើងពេញមួយទំហឹងមនុស្សធំ បន្ទាប់ពីគាត់បានទទួលដឹងថាមាននរណាមកចាប់ចុងជើងរបស់គាត់។ ដៃដ៏ត្រជាក់ដូចជាទឹកកកបែបនេះ ធ្វើឱ្យនាយចនអត់គិតមិនបានទេថាវាជា…។

ទ្រឺន!…ងឺត!…

សំឡេងម៉ូតូពីខាងក្រៅក៏បន្លឺឡើង។ នាយចនញ័រទទ្រើតស្ទើរលេចនោម។ គាត់គិតថាជាប្រភេទតែមួយដែលមកលងបន្លាចគាត់។ គាត់ទន្ទេញធម៌ព្រះឱ្យជួយឡើងរត់មាត់។

“បើកទ្វារឱ្យអញផងអាចន! បើហ្អែងមិនបើកទេ អញនឹងទៅផ្ទះវិញមិនខានទេ”

“នរណាហ្នឹង?” នាយចនសួរបញ្ជាក់ ព្រោះដូចជាមិនសូវទុកចិត្តសោះ។

“នេះអញអាសាន់ ហៅក្រៅថាអាសង្ហា! ម៉េចប៉ុណ្ណឹងល្មមឱ្យល្បងឯងបើកទ្វារបានឬនៅ?”

នាយចនស្ទុះវ៉ឹងសម្តៅទៅបើកទ្វារ។ ពេលបានឃើញវត្តមានរបស់នាយសាន់ភ្លាម ចនហាក់បីដូចជាធូរក្នុងទ្រូងមួយកម្រិត។

“ម៉េចបានជាហ្អែងទើបនឹងមកហ្អា!” ចនសួរបញ្ជាក់។

“ហើយចុះហ្អែងក៏ទ្រង់ច្រឡោតម្ល៉េះហ្អា! អញមកយឺតគឺដោយសារតែម៉ែអញមិនស្រួលខ្លួនចាំយកគាត់ទៅពេទ្យសិន។ ដើម្បីហ្អែងអញពុះពារមកទាំងកណ្តាលយប់កណ្តាលអធ្រាត្រ ទាំងដែលខ្លាចខ្មោចផងខ្លាចមនុស្សផង។ ប៉ុណ្ណឹងហើយមិនយល់ពីចិត្តអញទៀតហ្អី?”

ស្តាប់ហេតុផលរបស់មិត្តសម្លាញ់រួច ភ្លើងកំហឹងដែលមាននៅក្នុងខ្លួនចនក៏បានរសាយបន្តិច។ គាត់បើកទ្វារឱ្យសាន់ចូលមកខាងក្នុងដោយលែងនិយាយអ្វីសូម្បីតែមួយម៉ាត់។ ដោយឃើញស្ថានភាពដូចជាមិនសូវស្រួល សាន់ក៏ផ្តើមនិយាយ។

“ម៉េចក៏ហ្អែងស្ងាត់ម្ល៉េះ? ហ្អែងខឹងនឹងអញមែនទេ?”

“ខឹងមែនតើ! តែឥឡូវបាត់វិញហើយ…”

“ហើយចុះមិនព្រមនិយាយរកអញអ៊ីចឹង?”

“អាសាន់! អញសុំសួរហ្អែងរឿងមួយ។ តែហ្អែងត្រូវឆ្លើយឱ្យពិតផងណា!”

“មានអីក៏សួរមក!”

“ហ្អែងជឿលើរឿងអបិយជំនឿទេ?”

“ចុះហ្អែងជឿឬអត់?” នាយសាន់សួរបកវិញ។

“ជឿ! ហើយខ្លាចញញើតខ្លាំងណាស់”

“ឬមួយក៏ហ្អែងធ្លាប់បានចួប?”

“មិនប្រាកដទេ! តែភាគរយច្រើនឃើញបានចួបប្រទះ។ នែ! ឯងធ្លាប់ឮគេនិយាយថា ខ្មោចដែលស្លាប់ទៅតែងតែនៅហួងហែងរបស់ដែលមានធ្លាប់មាន?”

“រឿងហ្នឹងអញមិនប្រាកដដែរ! ហ្អែងមានរឿងអ្វីឬទើបបានជានិយាយបង្ហាញទឹកមុខមកដូចជាប្រាកដប្រជាចំពោះរឿងនេះខ្លាំងម្ល៉េះ?”   

“អញពិបាកប្រាប់ហ្អែងណាស់។ បើសូម្បីតែអញខ្លួនឯងក៏មិនទាន់យល់អ្វីដែរ”

នាយសាន់ចងចិញ្ចើមព្រោះឆ្ងល់នឹងសម្តីរបស់ចន។ ចននិយាយប្លែកៗ សូម្បីតែទឹកមុខដែលបង្ហាញឡើងក៏ប្លែក។ ពិសេសនោះគឺក្រសែភ្នែកក្រឡាប់ក្រឡើតដូចជាមនុស្សដែលមានបញ្ហាសតិអារម្មណ៍។ រាល់សកម្មភាពរបស់នាយចនបណ្តាលឱ្យសាន់តាមឃ្លាំមើលដេកមិនលក់សោះ។

ជំនោរខ្យល់លំហើយបង្អោនខ្លួនប្រជ្រៀតចូលតាមចន្លោះជញ្ជាំងស្លឹកត្នោតមកបបោសកាយរបស់យុវកំលោះទាំងពីរឱ្យទោរទន់រហូតដល់ដេកលក់។ ប៉ុន្តែសម្រាប់នាយសាន់បែរជាភ្ញាក់ញឹកញាប់ទៅវិញ។ គាត់នៅតែមានចម្ងល់ជាមួយនឹងសម្តីព្រមទាំងទឹកមុខរបស់របស់មិត្ត។ សាន់ក្រោកឡើងអង្គុយមួយសន្ទុះក៏កើតមានគំនិតចង់ដឹងរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ចន។ សាន់លូកយកទូរសព្ទដែលនៅក្បែរខ្លួនចន រួចចុចអេក្រង់ឱ្យមានពន្លឺ។

“អីយ៉ា! អាចនឥឡូវលួចមានសង្សារដោយមិនព្រមប្រាប់អញសោះ។ យី!…សង្សារវាស្អាតមិនធម្មតាទេ។ មើលទៅដូចជាសុភាពៗ ហើយទំនងកូនគេអ្នករៀនអ្នកសូត្រទៀងផង។ តែ…អេ…មើលទៅមនុស្សស្រីម្នាក់នេះហាក់បីដូចជាកំពុងតែញញឹមដាក់ខ្ញុំ។ មើលយូរទៅដូចជាមុខស្ងួតទៅវិញ។ ឬមួយក៏មកពីខ្ញុំគិតច្រើនពេក?”

“ហ្អឹម! ធ្វើអីហ្នឹង?” នាយចនភ្ញាក់ឡើងឃើញមិត្តកំពុងតែឆែកទូរសព្ទរបស់ខ្លួន។

“មានធ្វើអី! អញគ្រាន់តែឆ្ងល់ថានារីដែលហ្អែងតាំងក្នុងទូរសព្ទជានរណា? ជាសង្សារហ្អែងឬ?”

គ្រាន់តែឮសាន់និយាយបានប៉ុណ្ណឹង ចនស្ទុះទៅអង្គុយក្បែរមិត្តទាំងញ័រ។ កែវភ្នែករបស់គាត់ចាប់ផ្តើមវិលចុះឡើងសារជាថ្មី។

“អ៊ីចឹងបានន័យថាហ្អែងបានឃើញរូបហ្នឹងដូចជាអញដែរមែន?”

“អើ! អញបានឃើញលើអេក្រង់ទូរសព្ទហ្អែង តែអញមិនដឹងថាជានរណា? នាងជានរណាហ្អាស់ប្រាប់មក? ធ្វើជាមិត្តភក្តិនឹងគ្នាយូរមកហើយ ហ្អែងមិនគួរណាលាក់បាំងរឿងស្រីញីសោះ!”

“អញគ្មានទេ! អញមិនធ្លាប់ស្គាល់ម្ចាស់រូបហ្នឹងសោះ។ តែសុខៗវាបែរជាមកនៅក្នុងទូរសេព្ទទៅវិញ។ ហ្អែងជួយអញផង! ហ្អែងលុបវាចោលទៅ”

“វាមិនដែលហ្អា! បើមិនស្គាល់ បើហ្អែងមិនដាក់តាំង តើមានបង្ហាញឡើងយ៉ាងម៉េចកើត? អានេះចេះមកបោកអញទៀត” មើលរូបថតលើអេក្រង់ រួចនិយាយបន្ត

“ហ្អែងមើលនាងស្រស់ស្អាតណាស់។ កាន់តែមើលកាន់តែស្អាត។ នែក!…នាងកំពុងតែញញឹមដាក់អញទៀតផងវ៉ើយ! ប្រសិនបើហ្អែងឈប់ញ៉ែពេលណា ចាំប្រាប់អញផង អញស្នងតំណែងជំនួស!”

“ឆ្កួតទេអានេះ! សុខៗបែរជាទៅសរសើរនរណាក៏មិនដឹង។ អញថា នាងដូចជាមិនមែនជាមនុស្សទេ”

រ៉…ក្ឌុក!

“អាចន!…ស្អីវ៉ើយ?”នាយសាន់ចាប់ផ្តើមប្តូរសំឡេង។

“អញម៉េចដឹង! បើអញនៅក្នុងខ្ទមនេះជាមួយហ្អែងដែរហ្នឹង!”

ក្រឺង!…

“នរណាខលមក?” សាន់បន្លឺឡើង។

“ហ្អែងលើកជំនួសអញផងទៅ! អញមិនហ៊ានលើកទេ!”

“ថីមិនលើកខ្លួនឯង? អញមិនហ៊ានលើកទេ។ នរណាខលមកទាំងពាក់កណ្តាលយប់បែបនេះ? អញគិតថាដូចជាមិនសូវស្រួលសោះ”

“ចុចបិទឱ្យអញផង! អញមិនហ៊ាននៅជិតទូរសព្ទទេ”

ក្រឺង!…

“នរណាខលមកអញវិញម្តងហើយ!”នាយសាន់និយាយទាំងភ័យ។

“លើកទៅ! ក្រែងល៎អ្នកផ្ទះហ្អែងមានធុរៈអ្វី?”

សាន់ចុចទទួល ជាមួយសំឡេងចុងមាត់ “អាឡូ! នរណាហ្នឹង?”

“ទ្រឹប!…”មិនមានអ្នកឆ្លើយតប មានតែសំឡេងសម្រិបជើងមនុស្សដើរស្រាលៗ។

“ខ្ញុំសួរថានរណាហ្នឹង! ម៉េចមិននិយាយ?”

“ហ៊ឺ…”

“អញគិតថាមិនស្រួលទេ!” នាយចនអង្គុយកៀកនឹងជញ្ជាំងខ្ទមញ័រចំប្រប់។

សាន់មើលមុខចនបន្តិច រួចតាំងអារម្មណ៍និយាយ

“មនុស្សឬខ្មោចនិយាយហ្នឹង?”

“ឆ្កួត! អាឆ្កួត។ ពេលយប់អ៊ីចឹងនរណាឱ្យហ្អែងនិយាយរឿងខ្មោចហ្អាស់!” ចនច្រឡោត។

“អើ! បើថាជាខ្មោចក៏ខ្មោចទៅ។ អញទ្រាំមិនបានទេ។ បើខលមកមិននិយាយផង”

“កុំលុបរូបថតខ្ញុំឱ្យសោះ…”

“នរណានិយាយហ្នឹង! សំឡេងដូចខ្មោច។ កុំមកលលេងទាំងយប់អ៊ីចឹងណា ខ្ញុំមិនលេងជាមួយទេ”

“ខ្ញុំ…ជាម្ចាស់រូបថត…”

“ម្ចាស់រូបថតក្នុងទូរសព្ទអាចនមែន?” សាន់សួរបញ្ជាក់។

“ខ្ញុំម្ចាស់រូបថត…”

នាយសាន់ងាកទៅនាយចន

“អាចនហុយទូរសព្ទមកឱ្យអញ! ម្នាក់ស្រីស្អាតក្នុងទូរសព្ទហ្អែងកំពុងតែនិយាយជាមួយអញ!”

បន្ទាប់ពីស្រវារយកទូរសព្ទពីមិត្តរួចមក សាន់ក៏និយាយបន្ត “ អាឡូ! អាឡូ…”

សេវាទូរសព្ទត្រូវបានកាត់ផ្តាច់។ សាន់ចុចចូលកន្លែងផ្ទុករូបថតរបស់ចន។ គ្រប់រូបទាំងអស់សុទ្ធសឹងតែជារបស់នារីម្នាក់ហ្នឹង។ វាប្រៀបបីដូចជានាយចនមិនមែនជាម្ចាស់ទូរសព្ទអ៊ីចឹង។ ដោយឆ្ងល់ខ្លាំងពេក នាយសាន់ក៏ផ្តើមសួរ “ប្រាកដឬអត់ថានេះជាទូរសព្ទរបស់ហ្អែង?”

“ហ្អែងនិយាយអីអ៊ីចឹង? នេះទូរសព្ទអញហ្អា! អញសន្សំលុយទម្រាំបានវាមក…”

“បើវាជារបស់ហ្អែងមែន ម៉េចបានរូបថតស្ទើតែទាំងអស់ជារបស់អ្នកផ្សេង? ឬក៏ហ្អែងប្លន់គេមក?”

ទ្រឹប!…ហ៊ឺ…

សំឡេងសម្រិបជើងនិងសំឡេងថ្ងួរបន្លឺឡើងពីខាងក្រៅ។ អ្វីៗដូចជាមិនប្រក្រតីទាល់តែសោះ។ វាកំពុងតែបង្ហាញថាក្នុងខ្ទមនេះមិនមែនមានសមាជិកត្រឹមតែ២នាក់នោះទេ តែអាចចនឹងមានរហូតដល់៣នាក់។ ចុះម្នាក់ទៀតនៅឯណា? នៅពីខាងក្រៅឬក៏នៅខាងក្នុង?

អ្នកកំលោះទាំងពីរស្ងាត់មាត់ច្រៀប។ ទាំងចនទាំងសាន់អង្គុយមើលមុខគ្នាលែងមាត់ក។ ម្នាក់ៗទទួលបានអារម្មណ៍ចម្លែក នោះគឺខ្យល់ត្រជាក់។ វាមិនមែនចូលមកហើយចេញទៅវិញនោះទេ។ តែវាបន្តនៅរហូតដល់ធ្វើឱ្យពួកគេទាំងពីររន្ធត់ជាខ្លាំង។

“អញទ្រាំមិនបានទេ!”

“ហ្អែងចង់ធ្វើអី?” សាន់សួរបញ្ជាក់។

“អញលុបរូបថតហ្នឹងឱ្យអស់! ទូរសព្ទអញ លុយអញខំរក អញមិនបណ្តោយឱ្យមានរូបអ្នកផ្សេងនោះទេ”

“ហ្អែងហ៊ានដែរហ្អី?”

នាយចនស្រវារទូរសព្ទចុចលុបរូបថត។ ទោះបីជាប្រឹងចុចយ៉ាងណាក៏មិនបានសម្រេចដែរ។ ចនកាន់តែលុបរូបកាន់តែចេញច្រើន។ ប៉ុន្តែ ចនមិនបានចុះចាញ់នឹងការតាំងចិត្តមួយនេះឡើយ។

“អាចន!”

“ស្អីហ្អា!”

“ហ្អែងមានធុំក្លិនអ្វីទេ?”

“ធុំតើ! ហើយម៉េច?”

“ហ្អែងមានទទួលបានអារម្មណ៍ថាដូចជាមាននរណានៅក្បែរយើងឬទេ?”

“មានចេះតែមានហើយ! តែអញមិនខ្វល់”

“តែអញខ្វល់! ម្នាក់ហ្នឹងនៅសម្លឹងមើលមុខហ្អែង។ គេចង់ស៊ីសាច់ហ្អែងហើយ!”

“ស៊ីមក! បើស៊ីបានស៊ីមក។ អញប្រឹងលុបរូបថតវាឱ្យអស់ កុំឱ្យចង្រៃដល់ទូរសព្ទអញ…”

“តែម្ចាស់រូបថតកំពុងតែសម្លឹងមើលមកហ្អែងពីធ្នឹមខាងលើណាវ៉ើយ…ហើយគេក៏កំពុងតែសម្លឹងមើលមកអញផងដែរ…”

“ហ្អែងកុំមកកុហកអញ! គ្មាននរណាមកនៅលើធ្នឹមទាំងយប់ថ្មើរណេះនោះទេ។ ធ្នឹមប៉ុណ្ណឹងមិនបាច់ដល់ឡើងទៅអង្គុយទេ សូម្បីតែតោងក៏បាក់ចុះមកដែរ!”

“តែហ្អែងសាកងើយមើលលើមើល៍!…”

ខ្ពាក!

ម្នាក់ស្រីដែលអង្គុយនៅលើធ្នឹមបានធ្លាក់ចុះមកក្រោមនៅចំពីមុខអ្នកទាំងពីរ។ វាសម្លឹងមើលមកអ្នកទាំងពីរជាមួយនឹងក្រសែភ្នែកធំៗ ភ្នែកក្រហមក្រឡោតមានឈាមហូរមកបន្តគ្នាមិនចេះដាច់ដូចជាទើបតែត្រូវគេធ្វើបាបហើយអ៊ីចឹង។ ដៃគេមានក្រចកវែងៗ ស្រវាចាប់កាន់ទូរសព្ទដែលនៅក្បែរនាយចន។

“ទេ! អញមិនឱ្យឯងជាដាច់ខាត!” និយាយរួចនាយចនស្រវារទូរសព្ទមុន។

“ហ៊ឺ…ឯង…”

ខ្មោចស្រីកាន់តែខឹងលើសដើម។ គេស្ទុះងើបឈរដើរចូលមកយឺតៗមកក្បែរនាយចន។ នាយចនឈានថយក្រោយយឺតៗស្ទើរតែភ្លេចដកដង្ហើម។ ចំហាយនៃក្លិនស្អុយដូចជាក្លិនគំរង់សាកសពចេញពីខ្មោចស្រីម្នាក់នេះធ្វើឱ្យនាយចនពិបាកនឹងទប់អារម្មណ៍។ ចនជាមនុស្សចាញ់ក្លិនបំផុត។

“កុំ…ឯងកុំចូលមកឱ្យសោះ…អួក…”

ចនយកដៃខ្ទប់មាត់ទាន់។ កែវភ្នែកគេរេរារកមើលវិធីចាកចេញពីខ្មោចម្នាក់នេះ ស្របពេលដែលបាត់ស្រមោលនាយសាន់ឈឹង។ គ្មានវិធីណាមួយដែលល្អជាង…

ទម្លាក់ទូរសព្ទចុះលើគ្រែ!

គ្រាន់តែបានឃើញនាយចនទម្លាក់ទូរសព្ទនៅលើគ្រែរួច ខ្មោចម្ចាស់រូបក៏រេភ្នែកទៅរកទូរសព្ទ។ ឃើញមានឱកាសល្អហើយ មានចនក៏ស្ទុះរត់ចេញមកក្រៅ។ គាត់រកមើលមិត្តសម្លាញ់តែមិនឃើញសោះ។

“អញនៅនេះ!” សាន់បន្លឺឡើង។

តាមពិតនាយសាន់រត់មកនៅក្បែរភ្នក់ភ្លើងក្របី។ ចនរត់មកដល់ជាមួយនឹងអារម្មណ៍ខឹងផងហត់ផង។ គាត់ខឹងព្រោះសាន់រត់ចោលគាត់ ហើយហត់ដោយសាររត់គេចពីខ្មោច។

“អញថាយើងត្រលប់ទៅដេកនៅផ្ទះហ្អែងទេដឹងហ្អា?”

“អញទៅមិនទាន់បានទេ! អញស្តាយទូរសព្ទរបស់អញណាស់។ អញនឹងចូលទៅយកវិញឱ្យបាន”

“ហ្អែងមិនខ្លាចទេអី?”

“ចុះហ្អែងឱ្យអញគ្រវាត់ចោលទូរសព្ទហ្នឹងយ៉ាងម៉េចកើត បើអញប្រឹងដើរស៊ីឈ្នួលគេចង់ងាប់ទម្រាំបានវាមក។ មិនមែនរកមួយថ្ងៃ ពីរថ្ងៃបានទេណា គឺជិតបីខែបានៗ”

“អើ! តាមតែចិត្តហ្អែងទៅ។ តែពេលយកទូរសព្ទបានហើយ ត្រូវទៅដេកផ្ទះហ្អែងវិញ។ អញមិនហ៊ាននៅទីនេះទៀតទេ”

នាយចនដើរចូលទៅយ៉ាងស្វាហាប់ តែក្នុងចិត្តមិនបានរឹងមាំដូចសម្បកក្រៅនោះទេ។  ពេលចូលមកដល់ខ្ទម ស្រាប់តែមិនឃើញខ្មោចឡើយ ហើយទូរសព្ទក៏មិនឃើញដែរ។ គាត់លឹបលព្រោះដូចជាមិនសូវប្រាកដជាមួយបរិយាកាសបែបនេះ។ តែគ្រប់យ៉ាងគឺធម្មតា។

មនុស្សដូចជានាយចនបើបានរបស់អ្វីហើយគឺស្រឡាញ់ខ្លាំងណាស់។ គាត់សុខចិត្តប្រើរហូតដល់ចាស់ចោលក៏មិនព្រមឱ្យនរណាមកប៉ះពាល់ឡើយ។ ពិសេសទូរសព្ទមួយនេះ ដែលកើតចេញពីកម្លាំងញើសឈាមរបស់គាត់ រឿងអីដែលគាត់ព្រមទុកវាចោល។ ចុះម្នាក់ម្ចាស់រូបវិញ? តើនាងព្រមឱ្យទូរសព្ទមួយនេះទៅនាយចនដែរឬទេ?

ដំបូល?

“អាចន! វានៅលើធ្នឹមខាងលើ!”

គ្រាន់តែសាន់និយាយមិនទាន់ទាំងផុតពីមាត់ផង ស្រាប់តែនាយចនងាកទៅក៏ប្រទះនឹង…

“ខ្មោច!” ចនស្រែកមួយអស់ទំហឹងមនុស្សចាស់។

ម្តងនេះ ទោះបីជាវត្ថុដែលគួរឱ្យស្រឡាញ់យ៉ាងណាក៏មិនអាចលុបលាងនូវភាពភ័យខ្លាចបានដែរ។ ចននិងសាន់រត់យ៉ាងលឿនសំដៅទៅផ្ទះដែលនៅមិនឆ្ងាយពីទីនេះ។ ពេលទៅដល់ផ្ទះ នាយចនបានត្រូវម្តាយរបស់គេស្តីបន្ទោសថា ខ្លាចគ្មានទំនង។ គាត់បានចោទនាយចនហ៊ានទុកក្របីចោល ដែលស្រុកទេសកំពុងតែមានចោរកម្ម។

ម្តាយនាយចនបាននិយាយថែមទៀតថា គ្មានខ្មោច គ្មានខ្មាំងស្អីទេ ព្រោះគាត់ធ្លាប់ទៅដេកយាមក្របីស្ទើរតែពេញមួយជីវិតរបស់គាត់ទៅហើយ។ ទោះបីជាសាន់និងចនព្យាយាមពន្យល់យ៉ាងណាក៏គាត់មិនព្រមជឿដែរ។

រកមូលហេតុ?

មានតែការរកហេតុប៉ុណ្ណោះទើបអាចដោះស្រាយផលបាន។ ពេលខ្លះផលដែលយើងទទួលបានវាមិនសូវស្របជាមួយនឹងហេតុនោះទេ។ អ្នកខ្លះគ្មានកំហុសសោះ បែរជាមកទទួលផលអាក្រក់ដែលខ្លួនមិនទាន់បានប្រព្រឹត្តផង។ ប៉ុន្តែ រឿងខ្លះមកពីយើងមិនចេះប្រយ័ត្ន ឃើញអ្វីដែលបានមកងាយទើបស្រវាឱបក្រសោបយកទាំងដែលវាបង្កនូវផលអវិជ្ជមាន។

“ហ្អែងបានទិញទូរសព្ទនេះមកពីណា?” សាន់ផ្តើមសួរចន។

“មានពីណាទៀត ក្រៅពីហាងលក់ទូរសេព្ទជិតផ្សារយើងហ្នឹង!”

“ហ្អែងបានសួរនាំគេច្បាស់ឬអត់ហ្អាស់!”

“ច្បាស់ណាស់! គេថាម្ចាស់គេទាល់លុយទើបបានជាមកលក់។ អញឃើញតម្លៃធូរថ្លៃហើយលុយអញក៏សមល្មមផងក៏ទិញយកទៅ”

“អញគិតថាវាមិនសូវស្រួលយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ! ចុះទូរសព្ទហ្នឹងហ្អែងប្រុងទុកចោលក្នុងខ្ទមឬក៏យ៉ាងណា”

“អញលែងហ៊ានទៅយកហើយ! ម៉េចម៉ាទុកឱ្យម្ចាស់គេវិញទៅ…”

“ចុះខ្ទមហ្នឹង! ហ្អែងប្រុងទុកចោលអ៊ីចឹងមែន? ក្រែងកន្លែងហ្អែងដេកយាមក្របីរាល់យប់មែន”

ចនទ្រឹងបន្តិចហាក់កំពុងតែគិតពីចំណុចដែលមិត្តបាននិយាយ។ ប៉ុន្តែគាត់ក៏មិនដឹងគួរធ្វើបែបណាដែរ។

នៅហាងលក់ទូរសព្ទ!

មិត្តសម្លាញ់ទាំងពីរនាក់សម្រេចចិត្តហើយ ថានឹងរកមូលហេតុឱ្យឃើញ។ កន្លែងនៃមូលហេតុនោះគឺ ហាងទូរសព្ទរបស់ពូម៉ាប់។ ពេលមកដល់ភ្លាម អ្នកទាំងពីររុញរា បញ្ជូនគ្នាឱ្យចូលទៅម្តងម្នាក់ៗ ដូចជាហ៊ានបន្តិចអត់បន្តិច។ ចុងក្រោយគឺចនជាអ្នកចូលទៅ។

“ពូម៉ាប់! ទូរសព្ទដែលខ្ញុំបានទិញពូកាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុនហ្នឹង ពូបានទិញតមកពីនរណា?”

“ហើយសួររកធ្វើអី? ម៉េចទូរសព្ទខូចហើយមែន?”

“មិនទាន់ខូចទេ! តែសូមពូប្រាប់មក ព្រោះជីវិតរបស់ខ្ញុំស្ថិតនៅលើទូរសព្ទមួយហ្នឹងហើយ!”

ពូម៉ាប់ទ្រឹងបន្តិច ដោយបង្ហាញឡើងជាមួយភាពងឿងឆ្ងល់។

“ណាពូណា! ឱ្យខ្ញុំសំពះពូក៏បានដែរ!”

“អើ! អញប្រាប់ក៏បានដែរ។ ទូរសព្ទមួយហ្នឹង អញទទួលទិញពីគេដែរហ្នឹង!”

“ទិញមកពីនរណាពូ?”

“អញក៏មិនស្គាល់ដែរ! គេមកលក់ប្រញាប់ថាកំពុងតែទាល់លុយ តែមិនដឹងយ៉ាងម៉េចដែរ”

“ចុះម្នាក់ហ្នឹងទៅណាហើយ?”

“ម្នាក់ហ្នឹងស្លាប់តាំងពីមកលក់ទូរសព្ទឱ្យអញបានបីថ្ងៃមកម្ល៉េះ!”

ស្តាប់ចប់នាយចនបើកភ្នែកធំៗ ហាក់បីដូចជានិយាយអ្វីលែងចេញ។ ចុះឱ្យគាត់រកមូលហេតុដែលមានរូបថតម្នាក់ស្រីក្នុងទូរសព្ទយ៉ាងម៉េចដឹងទៅ។ អ៊ីចឹងមានតែត្រូវចំណាយទូរសព្ទមួយទទេមែនទេ។ សំណួរជាច្រើនផ្តុំឡើងក្នុងខួរក្បាយរបស់នាយចន។

“អាចន! ហ្អែងមើលនេះមើល៍! ម្នាក់ស្រីដែលគេកំពុងតែប្រកាសស្វែងរកនេះស្រដៀងនឹងរូបថតនោះទេ?”

នាយចនរត់យ៉ាងលឿនទៅមើល។ បន្ទាប់ពីមើលហើយ អ្នកទាំងពីរលេបទឹកមាត់ក្អឹកទាំងតឹងផ្អឹះនៅក្នុងបំពង់ក។

“ស្រដៀងម្នាក់ណា?” ពូម៉ាប់សួរបញ្ជាក់។

នាយចននិងនាយសាន់មើលមុខគ្នា តែមិនមាននរណាឆ្លើយនឹងសំណួររបស់ពូម៉ាប់ទេ។

ដំណោះស្រាយដែលមិនសក្តិសម!

ម៉ោង៩យប់!

ពន្លឺព្រះចន្ទបង្ហាញវត្តមានលើដែនពសុធានាខែខ្នើត។ អ្នកភូមិគ្រប់គ្នាម្នីម្នាប្រមូលកូនចៅឱ្យមុជទឹកហូបបាយអាលនឹងឡើងលើផ្ទះ។ អ្នកខ្លះ អង្គុយលម្ហែអារម្មណ៍ដោយគយគន់ពន្លឺដ៏បរិសុទ្ធរបស់លោកខែ។ អ្នកខ្លះទៀតជួបជុំគ្នានិយាយពីនេះពីនោះមិនចេះចប់។ រំពេចនោះ…

“ជួយផង! ជួយផង…ភ្លើងឆេះខ្ទមរបស់អាចនហើយ!” សំឡេងអ្នកភូមិស្រែកទ្រហឹងអឺងកងរំពងភូមិ។

អ្នកភូមិបានត្រឹមតែឈរមើលតែមិនអាចជួយអ្វីបាន។ ត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក ខ្ទមមួយហ្នឹងក៏ត្រូវអណ្តាតព្រះអគ្គីរំលាយអស់នៅសល់តែរងើកដុបៗដោយកន្លែង។ មីងសយដែលជាម្តាយរបស់នាយចនម្នីម្នារត់មកដឹកក្របីទៅទាក់នៅក្បែរផ្ទះវិញ។

កន្លែងដែលឪពុកម្តាយនាយចនបានបន្សល់ទុកត្រូវបំផ្លាញអស់សល់ត្រឹមរូបរាងតាមរបស់រូបបារម្មណ៍រំឭក។ ចុះទូរសព្ទ? នាយចនបានយកវាចេញហើយឬនៅ? តើនរណាជាអ្នកដុតខ្ទម?

“អាឡូអាចន!” សាន់និយាយពីខ្សែម្ខាង។

“អើ! ហ្អែងមានការណ៍អី?”

“កុំប្រាប់ថាខ្ទមហ្នឹងហ្អែងអ្នកដុត?”

“ដូចថាហ្នឹង! ទុកធ្វើអីហ្អា!”

“យីអានេះ! សាហាវពិតៗរបស់គេវ៉ើយ។ ចុះហ្អែងអត់ខ្លាចម៉ែហ្អែងដឹងទេអី?”

“ខ្លាចតើ! តែអញខ្លាចខ្មោចជាង…”៕

ចប់

អ្នកនិពន្ធ​វ័យក្មេង​រូបនេះ​បានប្រាប់ឱ្យដឹង​ថា ការសរសេរប្រលោមលោក តែង​មាន​ផលវិបាក។ ជា​ពិសេស​រឿង “ព្រហ្មចារី” នេះ​តែម្ដង ​ដោយសារ​រូបគេ​គឺ​ជា​មនុស្ស​ប្រុស ដូច្នេះរឿង​បញ្ហា​របស់​ស្ត្រី​លោក​មិន​អាច​ដឹង​គ្រប់​ជ្រុងជ្រោយ​នោះ​ទេ។

យ៉ាងណាមិញ ហ៊ុយ សារ៉ាត់ បាន​និយាយ​បន្ថែម​ទៀត​ដោយ​សង្កត់​ធ្ងន់​ថា “ខ្ញុំបាន​សួរបងស្រី​របស់​ខ្ញុំខ្លះៗ ព្រមទាំង​ស្រាវជ្រាវ​ពី​ឯកសារ​ភាព​ពេញវ័យ​នៃ​ក្មេង​ស្រី ទើបអាច​សរសេរ​រឿងនេះ​ចេញ​មកបាន។ ម្យ៉ាងទៀត ពេលវេលា​សម្រាប់​ខ្ញុំ​គឺ​សំខាន់ តែ​ខ្ញុំ​មាន​បញ្ហា​សុខភាព ទើប​សរសររ​រាង​ពិបាក។

ក្នុងនោះ​ដែរ​សារ៉ាត់​បានប្រាប់ពី​មូលហេតុ​ដែល​សម្រេចចិត្តយកប្រលោមលោក​មួយនេះផ្សាយ​លើ​វេបសាយ​ឌីជីថល meysansotheary.com ដោយសារតែរូបលោកយល់ឃើញពីតថភាពសង្គម​ដែល​បង្ហាញ​ឡើង​ឱ្យ​ឃើញនៅជ្រុងមួយនៃសង្គម ហើយវាជា​សាច់រឿងពិត​ប្រហែល​ ៧០ ភាគរយ។ ជាពិសេស​ចង់​បង្ហាញ​ពី​យេនឌ័រ​ ឬ​ក៏​ភាព​ស្មើគ្នា​រវាង​ស្ត្រី​និងបុរសក្នុង​សង្គម ដែល​ពេលខ្លះ​មាន​ត្រឹម​ញត្តិ តែ​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ខុសឆ្គង​នៅ​តែ​មាន។

លើសពី​នេះ​ទៀត ​ព្រហ្មចារី​របស់មនុស្សស្រីអាចនឹងមាន​ឥទ្ធិពល​យ៉ាងខ្លាំង​ទៅលើ​បុរសមួយចំនួន។ ដូច្នេះ សារ៉ាត់​សរសេររឿងនេះចង់បង្ហាញពីផ្នត់គំនិត​ដ៏​អាត្មានិយម​មួយនេះជា​ពិសេស ប្រលោមលោករសជាតិបែបនេះ​ជាអ្វីដែលលោក​ចូលចិត្តសរសេរ ដែល​ត្រូវ​នឹង​ស្ទាយ​របស់​លោកផងដែរ។

ដ្បិតថាជាប្រលោមលោកពិបាក​ ដោយសារតែជាមនុស្សប្រុស​ ទោះយ៉ាងណា​រូប​លោកនៅតែអាច​បញ្ចប់​បាន​ដោយ​ជោគជ័យ​និងមិននឹកស្មាន​ថា ​ប្រលោមលោក​និយាយ​ពី​មនុស្ស​ស្រី​មានអ្នកចូល​អានច្រើនបំផុត​មិនធ្លាប់​មានលើវេបសាយ​របស់អ្នកស្រី​ ម៉ីសន សុធារី​ នោះទេ។

ជាចុងក្រោយ​អ្នកនិពន្ធ​ឆ្នើម​រូប​នេះ​បាន​បង្ហាញអារម្មណ៍សប្បាយចិត្ត​ជាខ្លាំង។ វាមិនមែនត្រឹម​តែ​ជោគជ័យ​ដែល​មាន​អ្នកចូលអានច្រើននោះទេ តែវាជាក្តីសង្ឃឹម​មួយ​ចំពោះ​វិស័យ​មួយនេះ។ អ្វីដែលរំភើបបំផុតគឺ មានអ្នកស្គាល់​ហើយចង់ដឹងពីរូបលោក​កាន់តែច្រើន រហូតឈានដល់បំពេញតាមសំណូមពរអ្នកអានចេញរឿងនេះវគ្គ២ថែមទៀត៕

កញ្ញា គ្រាប់ជី

ចុចអាន៖ប្រលោមលោកភ័យរន្ធត់ព្រឺព្រួចរបស់អ្នកនិពន្ធ ម៉ក់ ខេមរិន្ទ្រ ចេញផ្សាយឆាប់ៗនេះក្នុងរដូវកាលទី៤

ចុចអាន៖ធ្លាប់អានស្នាដៃស្ដេចបៃតង ដឹងថាជានរណា?