នៅទីនេះ! ភូមិសេះស្លាប់ គ.ស.​១៩៨២…

ក្រោយពេលដែលរបបខ្មែរក្រហមបានដួលរលំទៅ ភូមិនេះបានក្លាយជាទីប៉ាឆា ដែលដាក់ឆ្អឹងខ្មោចជាច្រើនស្លាប់ក្នុងរបបខ្មៅងងឹតមួយនេះ។ អ្នកស្រុកដែលនៅរស់រានពីរបបខ្មែរក្រហម ខ្លះបានរត់ទៅរកភូមិផ្សេងតាំងលំនៅថ្មី ឯមួយចំនួនតូចក៏បន្តរស់នៅក្នុងភូមិនេះដដែល  គ្រាន់តែថា…តំបន់ព្រៃក្រាស់មួយដែលតែងលិចទឹកនៅរដូវវស្សាត្រូវបានបោះបង់ចោល។ ក្រោយមកទៀតរឿងតំណាលពីព្រៃខ្មោចត្រូវបានអ្នកស្រុកនិយាយតៗគ្នាពីមាត់មួយទៅមាត់មួយ…

“នៅពេលថ្ងៃ ទីនេះគ្រាន់តែជាព្រៃធម្មតាៗ តែដល់ពេលយប់កាលណា ព្រៃស្មសានឋានស្ងាត់មួយនេះនឹងក្លាយទៅជាភូមិដែលមានខ្មោចជាច្រើនរស់នៅប្រកបរបរផ្សេងៗ ប្រៀបដូចជាកាលដែលពួកគេនៅមានជីវិតមុនពេលដែលពួកខ្មែរក្រហមសម្លាប់អីចឹង…”

ស្តាប់ទៅហាក់បីដូចជាមិនគួរឱ្យជឿ តែប្រជាអ្នកនេសាទនៅទីនេះមានការគោរពព្រៃ ក៏ដូចជាម្ចាស់ស្រុកដើមដែលធ្លាប់រស់នៅទីនេះខ្លាំងណាស់។ គ្រប់គ្នាទាំងអស់តែងតែមកនេសាទតែពេលថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ លុះយប់ឡើងមិនដែលមាននរណាម្នាក់ហ៊ានមករាយមង  ឬដាក់បង្កៃឡើយ។

“ពេលដែលមានអ្នកណាម្នាក់បានស្លាប់នៅក្នុងភូមិ ពួកគេនឹងយកសាកសពមកប្លុងចោលនៅលើចុងឈើធំៗ រង់ចាំទឹកស្រកទើបទម្លាក់មកបូជា ដោយគិតថា អ្នកស្លាប់នឹងទៅកាន់ភូមិកំណើតថ្មីដែលគ្មានអ្នកណារំខាន។ តែ…ក៏នៅមានតំណាលបន្តថា អ្នកណាមិនគោរពតាមជំនឿនៅទីនេះ ដោយលួចមកធ្វើអ្វីផ្តេសផ្តាសនៅទីនេះពេលយប់ងងឹត ខ្មោចនឹងនាំយកព្រលឹងរបស់ពួកគេមកឃាំងទុកក្នុងព្រៃនេះប្រៀបដូចជាអ្នកទោសយ៉ាងអីចឹង”

“កុហក! កុហកច្បាស់ណាស់!បើគ្រប់គ្នាមិនទាំងមានអ្នកហ៊ានចូលផង ម៉េចក៏មានរឿងតំណាលអីច្រើនម្ល៉េះ”

នាងច្រម៉ក់ នាមឆវី  ក្រោកឈរឡើងក្នុងចំណោមក្មេងដទៃទៀតដែលកំពុងស្តាប់តាចាស់ម្នាក់ តំណាលពីប្រវត្តិភូមិរបស់ខ្លួនប្រាប់ទៅកាន់ក្មេងឯទៀតនៅក្នុងរោងបុណ្យកណ្តាលភូមិ។

តាចាស់ខ្វាក់ភ្នែក សក់សដុះវែងគ្របភ្នែកទាំងគូរ រាងកាយស្គមស្គាំងសល់តែស្បែកជ្រីវជ្រួញស្រោបឆ្អឹង ក្រោកឈរឡើងទាំងរញីរញ័រ រួចលើកឈើច្រត់ធ្វើពីដើមឬស្សីរបស់គាត់ចង្អុលមុខក្មេងស្រីទាំងគាត់មើលមិនឃើញឡើយថានាងនៅឯណា តែ…តែគាត់ចង្អុលចំនាងតូចល្អណាស់ ដូចជាគាត់មិនបានខ្វាក់ភ្នែកឡើយ។

“យ៉ើស! មីច្រមក់ ហ៊ានប្រមាថរឿងអញផង ចាំមើលណាមីនាង ប្រយ័ត្នថ្ងៃណាព្រលឹងរត់បាត់ពីខ្លួនកុំមកពឹងអញ!” តាខ្វាក់ស្រែកទាំងញ័រសំឡេងញ័ររដឹកដូចនៅលើរទះសេះ។

…

ព្រះអាទិត្យលិចបាត់ទៅ ភាពងងឹតបានមកបាំងលម្ហឱ្យស្ថិតនៅក្នុងស្បៃអន្ធការ។  ខ្យល់វស្សាបក់តិចៗត្រសៀកៗត្រជាក់ស្រេង ធ្វើឱ្យផ្ទះលើទឹកឃ្លេងឃ្លោងតាមរលកតូចធំ។  សំឡេងត្រីហែលទឹកលាន់ឡើងតិចៗចេញពីក្នុងទន្លេ ភ្លាមនោះសំឡេងឆ្កែព្រុសបានបន្លឺឡើងនៅក្បែរគុម្ពោតព្រៃប្រហែលជាវារកឃើញពស់ ឬសត្វណាមួយផងក៏មិនដឹង។

ប្រោក!!

សម្រឹបជើងធ្ងន់ៗរបស់មនុស្សណាមិនដឹងរុំក្រម៉ាជិតក្បាល កំពុងតែទន្រ្ទានលើធរណីទាំងកណ្តាលរាត្រីក្បែរកំពង់ចតទូក។ ពន្លឺផ្លុងៗសាយចេញពីចង្កៀងប្រេងកាត ពេលត្រូវជាមួយកម្លាំងរបស់វាយោក៏ហៀបនឹងរលត់ បានរសាត់មកកាន់តែជិតកន្លែងដែលឆ្កែកំពុងតែព្រុស។ សម្រិបជើងដើរទៅកាន់តែជិតសត្វឆ្កែ រំពេចនោះខ្យល់មួយវឹបធំបក់មួយទំហឹងធ្វើឱ្យក្រណាត់រុំក្បាលបុរសកាន់ចង្កៀងបានរបូតឡើងឱ្យយើងឃើញថាគាត់គឺជា…

តាខ្វាក់!!

“វាជាបណ្តាសា! វាជាបណ្តាសា!” គាត់ស្រែកខ្លាំងៗរហូតផ្អើលដល់អ្នកស្រុកដែលនៅក្បែរនេះចេញមកមើលគ្រប់ៗគ្នា ក្នុងនោះយើងក៏ឃើញមានក្មេងស្រី ឆវី​ ដែលមិនជឿរឿងរបស់តាខ្វាក់តំណាល មករួមនឹងឪពុកម្តាយរបស់នាងតូចមកជាមួយផង។

“អ៊ំ! អ៊ំកើតអី?” ម្តាយនាងតូចឆវី ហៅតាខ្វាក់ជាច្រើនដងដើម្បីសួរដើមហេតុដែលធ្វើឱ្យគាត់ស្រែកនៅមាត់ទឹកតែម្នាក់ឯង។

“បណ្តាសា! បណ្តាសាមិនទាន់បាត់ទេ!” តាខ្វាក់ស្រែកខ្លាំងៗ បន្ទាប់មកគាត់បានលើកឈើច្រត់ចង្អុលមកកាន់នាងតូច ឆវី ដែលឪពុកម្តាយរបស់នាងកំពុងតែរុញនាងមកខាងក្រោយខ្នង។

“មានតែនាង! នាងតែម្នាក់..!”

ផាំង! តាខ្វាក់និយាយមិនទាន់ចប់ផង ស្នូររន្ទះបាញ់សូរតែផាំងដូចសំឡេងកាំភ្លើងអាពតបាញ់ លាន់ពីចម្ងាយស្ទើរបែកក្រដាសត្រចៀក គ្រប់គ្នាបានលើកដៃបិទត្រចៀកជាប់ រួចក៏មើលទៅកាន់ប្រភពសំឡេង។

“ពុទ្ធោ!!”

យាយចាស់ម្នាក់ឧទានឮៗបន្ទាប់ពីពន្លឺព្រះចន្ទតូចស្តួចស្តើងបានជះឱ្យឃើញដំបូលព្រះវិហារដែលធ្វើសសរជ្រោងផុតទឹកកំពុងតែបាក់កំពូលធ្លាក់ចុះមកខាងក្រោមលាន់គ្រាំង។

“វិនាស! វិនាសអស់ហើយបើគ្មានអ្នកទៅជំនួស!”

តាខ្វាក់ដែលស្ងាត់ជាយូរបានស្រែកមួយវ៉ាសឡើងធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាងឿងឆ្ងល់ជាខ្លាំងថាតាខ្វាក់គាត់ចង់បានន័យថាម៉េច?

….

“កាលណោះ មានក្រុមកុលសម្ព័ន្ធជនជាតិភាគតិចមួយធ្លាប់បានរស់នៅក្នុងព្រៃនេះ មុនពេលដែលទីនេះក្លាយពីព្រៃមកជាស្រុកដូចសព្វថ្ងៃ។ មនុស្សសម័យមុនបានសម្លាប់ពួកកុលសម្ព័ន្ធដើម្បីបានគ្រប់គ្រងទឹកដីនេះ តែមនុស្សមិនដឹងឡើយថា ពួកកុលសម្ព័ន្ធមានការចងកំហឹងជាខ្លាំង ហើយព្រលឹងក៏បានបន្តតែលតោលក្នុងព្រៃនេះ ដោយតែងហៅយកព្រលឹងរបស់មនុស្សណាដែលដាច់សង្វែងក្នុងព្រៃតែឯងឱ្យមកក្លាយជាខ្មោចដូចពួកគេ..” តាខ្វាក់កំពុងនិទានរឿងរបស់គាត់ប្រាប់ក្មេងៗបន្ត៖

“ថ្ងៃមួយ ខែវស្សាចូលមកដល់ ភ្លៀងយ៉ាងធំបានធ្វើឱ្យទីនេះលិចទឹកអស់ ពេលនោះប្រអប់ឈើមួយ ស្រាប់តែអណ្តែតមកកាន់ច្រាំងទន្លេដែលជាដីសណ្ត។ អ្នកស្រុកបាននាំគ្នាយកប្រអប់នោះមកដាក់នៅក្នុងវត្ត បន្ទាប់មកប្រអប់នោះក៏បានបាត់នៅក្នុងសម័យអាពតនោះតែម្តង!”

“តាខ្វាក់ៗ! ពុកឱ្យមកតាមតាទៅវត្ត!”

អាល្អិត សំរិទ្ធ ស្រែកហៅតាខ្វាក់ធ្វើឱ្យគាត់ឈប់និទានតែត្រឹមនេះ រួចក៏ប្រញាប់ទាញឈើច្រត់ចុះដើរទៅកាន់វត្តដោយមានអាល្អិតសំរិទ្ធជាអ្នកជួយនាំផ្លូវ។

មកដល់វត្តភ្លាម តាខ្វាក់ដើរតាំងៗទៅក្បែកន្លែងដែលមានអ្នកស្រុកអ៊ូអរ តែពេលឃើញតាខ្វាក់ចូលទៅដល់ គ្រប់គ្នាក៏ស្ងាត់អស់ ទុកឱ្យតាខ្វាក់ចូលទៅស្ទាប់…មែនហើយ វាជាប្រអប់ឈើ ដូចគ្នាជាមួយប្រអប់ដែលបានបាត់កាល៣ឆ្នាំមុន។

“ប្រអប់នេះមកវិញ អីចឹងនឹងមានអ្នកត្រូវទៅជំនួស!”

តាខ្វាក់និយាយចប់ ម្តាយរបស់ឆវីក៏រត់មកដល់ទាំងត្រហេបត្រហបដូចរកកល់ដាច់ខ្យល់។

“អ៊ំខ្វាក់! ជួយ…ជួយកូនខ្ញុំផង!”

….

ផ្ទះលើទឹក ប្រក់ស្លឹកកណ្តប បណ្តែតខ្លួនលើជលសាទឹកសាប។ នាងតូច ឆវី ដេកស្ងៀមបែកញើសជោកខ្លួន ទឹកមុខស្លេកស្លាំង ឯថ្គាមក៏ទង្គិចគ្នាញ័រមិនដាច់។

“តាខ្វាក់ស្ទាបក្បាលនាងតូច រួចសួរទៅកាន់ឪពុកម្តាយរបស់ឆវី៖

“វាកើតអី!”

ស្មានថាស្ទាបក្បាលក៏ដឹងជំងឺហើយទេតើ? ដឹងអីតាខ្វាក់បែរជាសួរបកទៅកាន់ម្តាយឪពុកនាងឆវីវិញធ្វើឱ្យគាត់ទាំងទ្វេគ្រវីក្បាលញាប់ស្អេក។

“អត់ដឹងទេអ៊ំ តាំងពីយប់រន្ទះបាញ់នោះមក វាក៏ចាប់ផ្តើម ភ្លឹកៗ ដូចខ្មោចចូល ហើយយប់មិញវាប្រកាច់ថែមទៀតផង!” ឪពុកឆវីនិយាយទាំងញ័រមាត់។

“អញថាហើយថា វានេះមិនជឿអញ ឥឡូវដើរជាន់ពែគេហើយឃើញអត់?”

តាខ្វាក់និយាយហាក់ដូចជាគាត់ដឹងច្រើនរឿងផ្លូវក្នុង តែពិតមែនហើយថា អ្នកស្រុកនេះមានតែគាត់ប៉ុណ្ណោះដែលជាមនុស្សចាស់ព្រឹទ្ធជាងគេ បន្សល់ក្រោយសម័យខ្មែរក្រហម ទោះជឿឬមិនជឿ ក៏សម្រាប់អ្នកស្រុកដែលមិនមានចំណេះដឹងច្រើនមិនអាចប្រកែកបានដែរ។

“លើកវាឱ្យអង្គុយឡើង អញហៅព្រលឹងវា ព្រោះវានេះត្រូវបានគេនាំយកទៅហើយ!”

តាខ្វាក់និយាយរួច ឪពុកម្តាយនាងតូចភ័យឡើងបើកភ្នែកធំៗប៉ុនៗពងមាន់ ហើយក៏ធ្វើតាមសម្តីទាំងអស់របស់តាខ្វាក់។

ម្តាយឪពុក នាងតូច បានរត់ពឹងអ្នកស្រុកគ្រប់ច្រកល្ហកឱ្យមកជួយគាត់ យើងឃើញមានទាំងអ្នកភ្លេង មានអ្នករៀបចំបាយព្រលឹង(បាយពូតគ្របសាជីស្លឹកចេក និងមានផ្លែចេក និងអំពៅផង) ផ្តិលមានដាក់បារី ស្លឹកម្លូរ ឬហៅថាប្រាក់ស្លឹក ព្រមជាមួយអំបោះឆៅ និងទៀនសម្រាប់អុជហៅព្រលឹង  និងបាយពំនូត១៩ដុំសម្រាប់បោះទៅព្រៃពេលហៅព្រលឹង(ខ្មែរនិយមជឿថាមនុស្សម្នាក់មានព្រលឹង១៩)។

អ្នកស្រុកលេងភ្លេង ឡើង តាខ្វាក់ក៏ប្រកូកហៅឈ្មោះនាងតូចឆវីដោយមានឃ្លាថា៖

“ម៏! វើយ! ព្រលឹងទាំងប្រាំបួនអណ្តប់សព្វគ្រប់ មកនៅស្រោបរូប ស្រោបអង្គ បាត់សោរបាត់អស់ មានកម្លាំងមានកំហែង ឃ្លានបាយឃ្លានទឹក នឹកចំណី ​ឃ្លានបាយឃ្លានត្រីដូចសពមួយដង ម៏! វើយ! កុំឱ្យទៅឯណា”

សំឡេងស្មូតលន្លង់លន្លោច នៅតែប្រណាំងជាមួយសំឡេងប្រគូកហៅព្រលឹងនាងតូចឆវី ស្តាប់យូរកាន់តែសង្វេគជាពេកពន់ ម្តាយនាងឆវីអង្គុយឱ្យកូនកើយភ្លៅទាំងទឹកភ្នែកហូររហាមមិនដាច់ស្រក់។ តើម្តាយឯណាមិនយំអាណិតកូន សុខៗក៏ធ្លាក់ខ្លួនឈឺមិនដឹងមូលហេតុ។

“ម៏! វើយ!​ ព្រលឹងនាងមកណា ព្រលឹងទាំងប្រាំបួនអណ្តប់សពគ្រប់ មកនៅស្រោបរូបស្រោបអង្គ ម៏! នៅផ្ទះយើងធំស្រណុក ស៊ីចេកស៊ីអំបុក ត្រាវដំឡូង  ដូងស្ករ ល្ង ទឹកឃ្មុំ ដូងយើងរយាង ស្លាយើងរយុំ ត្នោតយើងជ្រៃជ្រុំ…កុំឱ្យទៅឯណា កុំកាត់អូរស្ទឹង  កុំជឿពាក្យគេ ទៅនៅស្រុកគេ ម៏វើយមកនៅផ្ទះយើងវិញ!!”

នាងឆវី កាលបើយូរទៅមិនបានធូរស្រាលសោះ នាងស្រាប់តែចាប់ផ្តើមក្រកាច់រកតែចាប់មិនឈ្នះ រហូតដល់សន្លប់។

….

ស្អែកឡើងនាងតូចឆវីក៏បានស្លាប់បាត់ទៅ ឪពុកម្តាយរបស់នាងនាំគ្នាយំឱបសពកូនស្រីទាំងមិនដាច់អាល័យដោយអ្នកស្រុកនាំគ្នាគិតថាការស្លាប់របស់នាងបណ្តាលមកពីអមនុស្សមកយកព្រលឹងរបស់នាង។ ដោយសារជារដូវទឹកទន្លេពេញឡើង ជាហេតុដែលធ្វើឱ្យសាកសពនាងឆវីមិនទាន់អាចបូជាឬបញ្ចុះបានឡើយ ម្តាយឪពុកនាងក៏បានរៀបចំដាក់សពកូនស្រីតាមទំនៀមពីដើមមក គឺដាក់សពនៅលើដើមឈើដែលខ្ពស់ផុតទឹក។

ប្រមាណជា៧ថ្ងៃក្រោយមក តាខ្វាក់ចាប់ផ្តើមធ្លាក់ខ្លួនឈឺធ្ងន់ដូចគ្នាជាមួយនឹងនាងតូចឆវីបានឈឺដែរ បន្ទាប់មកកូនក្មេងតូចៗជាច្រើនអ្នកក៏បានធ្លាក់ខ្លួនឈឺបន្តបន្ទាប់គ្នា រឿងនេះនៅតែឮទៅដល់តាខ្វាក់ដោយសារអ្នកស្រុកចេះតែនាំគ្នាទៅរកគាត់ឱ្យជួយកូនរបស់ពួកគេ តែមើលមកតាខ្វាក់ពេលនេះចុះ សូម្បីតែខ្លួនឯងក៏មិនអាចជួយបានផង រហូតដល់ដង្ហើមចុងក្រោយរបស់គាត់ ក៏គាត់នៅតែទន្ទេញពាក្យដដែលៗថា “បណ្តាសា បណ្តាសា…វិនាស…វិនាសមិនខាន!!” ក្រោយថាចប់ គាត់ក៏បានផុតដង្ហើមបាត់ទៅ។

១សប្តាហ៍ក្រោយ ក៏មានក្រុមគ្រូពេទ្យស្ម័គ្រចិត្តមួយក្រុមជាអ្នកទីក្រុង បានមកណែនាំដល់អ្នកស្រុកដែលរស់នៅលើទឹក ឱ្យយល់ដឹងពីជំងឺគ្រុនឈាមនឹងបានជួយព្យាបាលក្មេងៗដែលបានឈឺរហូតជាសះស្បើយថែមទាំងណែនាំដល់ឪពុកម្តាយក្មេងៗពីការបង្ការកុំឱ្យមានក្មេងកើតជំងឺគ្រុនឈាមទៀត ឯអ្នកស្រុកខ្លះក៏ជឿហើយធ្វើតាម មានតែមួយចំនួនតូចប៉ុណ្ណោះដែលមិនព្រមធ្វើតាម ដោយពួកគេនៅតែគិតថាការបន់ស្រន់លើជំនឿរបស់ពួកគេ ហើយក៏មានអ្នកខ្លះនាំគ្នាធ្វើទីងមោងដាក់នៅមុខផ្ទះដើម្បីបង្ការគ្រោះភ័យដែលបណ្តាលមកពីអមនុស្សក៏មាន។

…

គ.ស.២០០២

ព្រាកៗ!គ្រាំង…

ផ្លេកបន្ទោរព្រាកៗដូចពុះមេឃជ្រែកអាកាស សំឡេងផ្គរបន្តរដឹកមិនដាច់សូរ។ ក្រឡេកទៅក្នុងទឹកដែលមានផ្លូវបែកជាបួន ទូកចាស់កំពុងតែវិលត្របាញ់ជាមួយចរន្តទឹកគួចមិនប្រណី។

“អាចម ជួយអញ!!” សំឡេងមនុស្សកំពុងតែស្រែកឱ្យជួយជាបន្ទាន់។

ក្មេងប្រុសនៅលើទូក ហាក់ទទួលថាខ្លួនជាមនុស្សឈ្មោះចម ក្មេងតូចលោតចូលទឹកដោយពុំគិតអាយូស។ ពេលនោះប្រអប់ឈើមួយស្រាប់តែអណ្តែតទៅជិតខ្លួនរបស់វាដែលកំពុងតែបម្រាស់ខ្លួនខ្យល់ដង្ហើមនៅក្នុងទឹក។ នាយតោងប្រអប់ឈើនោះបន្តិចម្តងៗហើយក៏ឈោងចូលទៅខាងក្នុងប្រអប់បានសម្រេច តែប្រអប់ឈើនោះមិនមែនជាប្រអប់ឈើធម្មតាឡើយ តែវា..គឺជា…

“មឈូស!!”

….

សាកទាយមើល នៅមានភាគបន្តដែរទេ?

ចាក់…ចូកចាក់ ធីញៗធីញ ចូកធីញ…

ភ្លេងដែលបង្កើតពីសំឡេងរបស់មនុស្សប្រុស បានបន្លឺចូលមកក្នុងសោតវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំ ស្របពេលដែលខ្ញុំកំពុងតែអង្គុយចុចកុំព្យូទ័របណ្តើរ រកនឹកនិពន្ធប្រលោមលោកថ្មីបណ្តើរ តាមអារម្មណ៍ដែលជាអ្នកនិពន្ធកំលោះ ដែលមានវ័យ២៨ឆ្នាំ។

ខ្ញុំបែរតាមរកមុខម្ចាស់សំឡេង។ នាយរាងខ្ពស់ សក់រួញខ្លីពណ៌មង្ឃុត ពាក់អាវខ្មៅ និងក្បិនពណ៌ឈាមជ្រូក។ គេលើកដៃម្ខាងដែលកាន់ដំបងឡើងខ្ពស់ផុតក្បាល ដៃឆ្វេងពត់កោងដាក់ត្រឹមចង្កេះ ​ឯជើងរបស់គេវិញកន្ធែកចេញតាមក្បួនខ្នាតក្បាច់ល្ខោនខោល នាយលើកដំបងគ្រវីលឿន រួចលើកជើងស្តាំឡើងបន្តិច កាន់តែមើលពេលណាខ្ញុំកាន់តែជក់ភ្នែកដល់ថ្នាក់បណ្តាលឱ្យម្រាមដៃ ចុចវាយអក្សរបង្កើតជាពាក្យ រៀបជាប្រយោគលើកសរសើរពីសម្រស់នាយ ឱ្យចូលជាតួអង្គឯករបស់ខ្ញុំភ្លាមៗ។

ណយៗៗៗ…

នាយពត់ពែនដៃជើងចុះឡើង ស្រាប់តែកែវភ្នែករបស់គេក្រឡេកមកចំខ្ញុំ គេហាក់ប្រញាប់ងាកចេញវិញដូចជាខ្ញុំដែរ តែហេតុអ្វីបានជាការប្រសព្វភ្នែកគ្នាមិនដល់មួយនាទីផង វាបានធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ខ្ញុំញាប់ញ័រដូចជាខ្លួនជាជនដែលមានកំហុស មិនហ៊ានសូម្បីសម្លឹងកែវភ្នែកទៅកាន់គេវិញ។

ឬវាជាស្នេហា?

ក៏ប្រហែលជាខុសវ័យគ្នាដែរ…

….

រាត្រីកាលដ៏អន្ធិកា មានត្រឹមតែចន្ទមួយចំណិតតូចរះប្រណាំងជាមួយភាពងងឹត ឯខ្ញុំវិញបែរជាអង្គុយសម្លឹងកុំព្យូទ័រថ្មែដោយមិនធ្វើអ្វីទាំងអស់ ដោយសារតែកំពុងភ្លឹកគិតទៅដល់នាយសង្ហា     ដែលពត់ពែនរាំរបាំនៅពីមុខរបស់ខ្ញុំកាលពីព្រឹកមិញនេះនៅឡើយ។

“តើនាយមានឈ្មោះអ្វីទៅ នាយសក់ពណ៌មង្ឃុត? មែនហើយខ្ញុំហៅនាយថា នាយសក់ពណ៌មង្ឃុត!”

ខ្ញុំនិយាយចប់ក៏កម្រើកម្រាមដៃកចុចកុំព្យូទ័រ វាយពាក្យ(នាយសក់ពណ៌មង្ឃុត)ចូលនៅក្នុង Word ប្រលោមលោករបស់ខ្ញុំ ។

តែថា…

ធ្វើយ៉ាងម៉េចខ្ញុំអាចដឹងឈ្មោះពិតរបស់គេទៅ?

….

១សប្តាហ៍កន្លងផុតទៅហើយ ដែលខ្ញុំតែងតែមកអង្គុយមើលគេហាត់សម្តែងជាមួយមិត្តៗជាច្រើនអ្នកទៀតរបស់គេ ខ្ញុំបានដឹងមកថា សាលាដែលគេកំពុងតែរៀននឹងមានកម្មវិធីធំមួយ ទើបបានជាគេតែងតែហាត់រាំ ដើម្បីត្រៀមទទួលស្វាគមន៍អ្នកមុខអ្នកការដែលនឹងមានវត្តមាននៅក្នុងពិធីនោះអំឡុង២០ថ្ងៃខាងមុខនេះឯង។ ព្រោះតែគេរៀនជំនាញរបាំបុរាណនោះអី!!

គេរាំបានមួយស្របក់ធំ ខ្ញុំស្រាប់តែនឹកមានគំនិតលួចថតយកវីដេអូដែលគេរៀនសម្តែង ទុកយកមកសរសេរអត្ថាធិប្បាយក្នុងប្រលោមលោក។ គិតរួចដៃរបស់ខ្ញុំស្រាប់តែទាញបានទូរស័ព្ទដៃមកចុចកាំមេរ៉ារួចជាស្រេច ដល់ខ្ញុំបែរទៅរកតួសម្តែង ស្រាប់តែបាត់គេទៅណាបាត់ក៏មិនដឹង។ ខ្ញុំក៏ទម្លាក់ទូរស័ព្ទចុះវិញដោយអស់សង្ឃឹមរួចក៏និយាយខ្សឹបៗតែម្នាក់ឯង៖

“គួរឱ្យស្តាយណាស់!”

“បងចង់ថតខ្ញុំមែន?” សំឡេងមនុស្សប្រុសជំទង់ បន្លឺសឹងតែក្បែគុម្ពត្រចៀករបស់ខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំប្រញាប់ក្រឡេកទៅមើលគេវិញយ៉ាងប្រញាប់សឹងតែធ្លាក់ពីកន្លែងដែលខ្ញុំអង្គុយ។

រាងស្តើង កម្ពស់បាន បង្ហាញស្នាមញញឹមចេញថ្ពាល់ខួច ទាំងសង សក់ខ្លីរមូររួញពណ៌មង្ឃុតរបស់គេរង្គើរតិចៗពេលដែលត្រូវជាមួយកម្លាំងខ្យល់បក់ ដែលផាត់នាំទាំងក្លិនផ្កាចំប៉ីដែលដាំក្នុងបរិវេណសាលានេះមកក្បែរច្រមុះរបស់ខ្ញុំផងដែរ។

“មាន…មានឯណា! បងមិនបានលួចថតឯងទេ”

“មែនហ្អី? តែមុននេះខ្ញុំឃើញបងថត…”

“អត់…អត់មានទេ!”

ខ្ញុំបដិសេធទាំងមិនមើលមុខគេចំឡើយ តែខ្ញុំនៅតែអាចដៀងភ្នែកឃើញថាគេកំពុងតែញញឹមមិនឈប់ដូចជាចង់អស់សំណើចនឹងខ្ញុំ។ ចំណែកខ្ញុំវិញមិនគិតឈរយូរក៏ប្រញាប់ដើរចេញពីមុខរបស់គេបានប្រហែល៥ជំហាន។

“ខ្ញុំឈ្មោះ វឌ្ឍនា! លើកក្រោយបងថតខ្ញុំបាន!”

សំឡេងជំទង់ គ្រាន់តែស្តាប់ក៏ដឹងថាពីរោះនិយាយចេញមកកាន់ខ្ញុំធ្វើឱ្យខ្ញុំលួចញញឹមដោយមិនបែរមុខមើលទៅកាន់គេវិញឡើយ។

វឌ្ឍនា..

ខ្ញុំឈប់ជើងដែលបម្រុងដើរចេញ រួចក៏បែរមុខមកញញឹមទៅគេវិញដែលពេលនេះគេនៅតែបង្ហាញភាពសង្ហាជាមួយឯកសណ្ឋានសំពត់ក្បិនអាវខ្មៅ។

“បង…ឧស្សាហ៍! ឈ្មោះបងគឺ ឧស្សាហ៍!”

ខ្ញុំនិយាយទាំងស្ទាក់ស្ទើរ ព្រោះឈ្មោះរបស់ខ្ញុំវាហាក់ចម្លែកសម្រាប់រូបរាងរបស់ខ្ញុំមិនសមថាឈ្មោះឧស្សាហ៍ បែរជាមនុស្សប្រុសទៅវិញមិនមែនជាស្រី។

“បាទ! បងឧស្សាហ៍”

គេញញឹមហៅឈ្មោះខ្ញុំឮៗដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំស្តាប់បានច្បាស់ តែមិនដឹងថាខ្ញុំកើតអីទេ ស្នាមញញឹមរបស់គេហាក់ធ្វើឱ្យបេះដូងដែលស្ងៀមស្ងាត់ចាប់ផ្តើមលោតខ្លាំងឡើង ស្ទើរតែផ្ទុះចេញមកខាងក្រៅ។

វឌ្ឍនា…ឈ្មោះអ្វីក៏ពីរោះម៉្លេះ?

២.ឈ្មោះពីរោះ

អធ្រាត្រយប់ស្ងាត់ ខ្យល់បក់នៅក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញតិចៗមកប៉ះជាមួយស្បែករបស់ខ្ញុំ ដែលកំពុងតែអង្គុយក្បែរបង្អួចសម្លឹងទៅខាងក្រោមជាផ្លូវដែលមិនសូវជាមមាញឹកឡើយ។ ដៃសន្សឹមចុចឃីបត កុំព្យូទ័រផង និងឆ្លៀតញញឹមតិចៗដោយមិនដឹងខ្លួនសោះ រឿងរ៉ាវទាំងឡាយ ដែលខ្ញុំនិងក្មេងជំទង់ម្នាក់នោះបានសន្ទនាគ្នា ខ្ញុំបានសរសេរចូលមកជាសកម្មភាពតួអង្គរបស់ខ្ញុំទាំងអស់ មែនហើយ ពេលនេះតួឯករបស់ខ្ញុំមានឈ្មោះហើយ។

“វឌ្ឍនា ឈ្មោះពីរោះថែមទាំងសង្ហា!ហុហុ..”

ខ្ញុំនិយាយម្នាក់ឯងហើយក៏ទាំងកាច់កសើចតែម្នាក់ឯងដូចមនុស្សឆ្កួតហើយពេលនេះ

“តែឈប់សិន បើសិនជាស្រលាញ់មនុស្សប្រុសក្មេងជាងខ្លួនអ៊ីចឹងសមអត់?”

ទទួលស្គាល់ហើយ ថាបានលង់នឹងប្រុសជំទង់..

….

ព្រឹកថ្ងៃថ្មី ហើយក៏ជាថ្ងៃទី៨ ដែលខ្ញុំបានឃើញគេរាប់ចាប់ទាំងពីពេលដែលខ្ញុំបានឃើញគេដំបូង។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំដូចជាមិនសូវខ្លាចគេឃើញថាខ្ញុំលួចថតគេទេ គឺខ្ញុំលើកកាំមេរ៉ាមកថតយកសកម្មភាពរបស់គេទុកតែម្តង។

ព្រោះគេបានអនុញ្ញាតខ្ញុំរួចកាលពីម្សិលមិញនោះអី!

គេហាត់សមបានបន្តិច ស្រាប់តែបែរមុខមកញញឹមដាក់ខ្ញុំមិនឈប់សោះ ម្តងក៏បាត់ ហើយមួយភ្លែតក៏ញញឹមមកទៀត ប្រុសជំទង់នេះពិតជាមិនដឹងថា អ្នកនិពន្ធម្នាក់នេះមុខក្រហមដោយសារសកម្មភាពសាមញ្ញៗរបស់គេបែបនេះសោះដល់ថ្នាក់ខ្ញុំមិនអាចបន្តឈរមើលគេញញឹមមករកខ្ញុំបែបនេះបាន រួចក៏ចាកចេញទៅ។

មួយសន្ទុះក្រោយ ខ្ញុំក៏ត្រឡប់មកកន្លែងគេហាត់សមវិញជាមួយទឹកសុទ្ធមួយដបជាប់ដៃផង។

“ហ្អក៎! យកទៅ បង…ឱ្យ…ឯង! អរគុណសម្រាប់ការឱ្យថតវីដេអូហាត់សម្តែង!”

ខ្ញុំហុចទឹកទៅកាន់មុខរបស់គេដែលកំពុងតែមានញើសហូរពេញផ្ទៃមុខ។

“តាមពិតមិនបាច់ក៏បាន តែបងទិញមកហើយសម្រេចថាខ្ញុំទទួលយកទៅចុះ អរគុណច្រើន!”

គេនិយាយចប់​ និងទ្រដៃមកយកទឹកពីខ្ញុំ ដោយមិនភ្លេចរាយមន្តស្នេហ៍តាមរយៈការបង្ហាញស្នាមញញឹមពិឃាតបេះដូងមួយនេះមកកាន់ខ្ញុំសោះ។

គេបើកគម្រប រួចផឹកទឹកដែលខ្ញុំបានឱ្យអស់ភ្លាមៗនៅចំពោះមុខរបស់ខ្ញុំ ទើបគេដាក់ខ្លួនអង្គុយចុះក្បែរ

កន្លែងដែលខ្ញុំអង្កុយ។

“បងជាអ្នកយកព័ត៌មានមែន?”

“អ្នកព័ត៌មាន?” ខ្ញុំឮសំនួរភ្លាមនឹកចង់សើចភ្លែត មិនដឹងថាខ្ញុំរៀបចំខ្លួនបែបណាបានជាគេគិតថា ខ្ញុំគឺជាអ្នកយកការណ៍ឱ្យសារព័ត៌មានទៅវិញ?

“ឬខ្ញុំថាខុស?” គេបន្តសួរមកកាន់ខ្ញុំទាំងទឹកមុខខ្យូតៗមិនដែលរីងស្ងួតភាពរីករាយរបស់គេ។

“ខុសមែនហ្នឹង! នេះបងទុកឱកាសឱ្យម្តងទៀត បើទាយត្រូវ បងនឹង…!”

ខ្ញុំនិយាយមិនទាន់ចប់ស្រាប់តែគេនិយាយកាត់៖

“ប៉ាវបាយ! បងប៉ាវបាយល្ងាចខ្ញុំមួយពេលយ៉ាងម៉េចដែរ?” គេនិយាយស្នើរដាក់លក្ខខណ្ឌមកកាន់ខ្ញុំទាំងញញឹមពព្រាយ។

“ចឹងក៏បាន! ស្មានតែខ្លាច?”

ខ្ញុំរាងអំនួតដាក់គេ តែធាតុពិតចង់ឱ្យគេទាយត្រូវដើម្បីបានបានស្គាល់គ្នាបន្ថែមទៀតសោះ។

“ខ្ញុំតែងឃើញបងមកចុចកុំព្យូទ័រ ហើយមើលខ្ញុំសម្តែងរហូត ខ្ញុំទាយថាបងកំពុងតែសរសេរពីខ្ញុំ…អ៊ីចឹងមានតែបងជា…អ្នកនិពន្ធ?”

គេនិយាយទាំងលើកម្រាមដៃស្រឡូនៗរបស់គេចង្អុលមកកាន់ខ្ញុំជាប់ ដើម្បីរង់ចាំខ្ញុំប្រាប់ថាត្រូវឬមួយក៏ខុស។

“ហាសហា៎..” ខ្ញុំមិនតប ដោយប្តូរមកជាសើចស្រស់ទៅកាន់គេជំនួសវិញ ដែលពេលនេះគេកំពុងតែធ្លាក់ទឹកមុខចុះ បែបជាគេកំពុងតែគិតថាគេបានឆ្លើយខុសហើយមើលទៅ។

“ខ្ញុំឆ្លើយខុសហ្អែស? គួរឱ្យស្តាយមែន!”

គេនិយាយទាំងមិនមានស្នាមញញឹមលើផ្ទៃមុខសោះ ហាក់ដូចជាក្មេងល្អិតដែលសុំលុយម៉ែទិញស្ករគ្រាប់មិនបាន ដែលទឹកមុខគេពេលនេះកាន់តែធ្វើឱ្យខ្ញុំទប់សើចមិនបាន ហិហិ..

“ម៉ោង៦នេះ ញ៉ាំបាយល្ងាចជាមួយគ្នាទេ?”

គ្រាន់តែខ្ញុំថាចប់ភ្លាម ខ្ញុំក៏ឃើញពីការប្តូរទឹកមុខរបស់គេស្ទើរ៣៦០ដឺក្រេ មកជាញញឹមស្រស់វិញត្រឹមមួយប៉ព្រិចភ្នែក ដែលសកម្មភាពនេះខ្ញុំនឹងចងចាំទុក សម្រាប់អារម្មណ៍របស់តួអង្គឯករបស់ខ្ញុំ។

….

ពេលរសៀល…

ខ្ញុំអង្គុយទាំងរសាប់រសល់នៅក្នុងខ្លួនរកថាមិនត្រូវនៅក្នុងហាងអាហារមួយកន្លែងនៅជាន់ទី២ ដែលអាចឱ្យយើងមើលទៅកាន់ទេសភាពខាងក្រៅបាន មានទាំងផ្លូវ និងមានខ្សែទឹកជាទន្លេបួនមុខ ក្បែរព្រះបរមរាជរាំង។

បានមួយភ្លែត ជំហានមនុស្សប្រុសជំទង់បានបើកទ្វារចូលមកដល់។ នាយពាក់អាវយឺតពណ៌សពីខាងក្នុងអាវក្រៅកឌុបដៃខ្លីពណ៌ខៀវស្រាល ជាមួយខោខូប៊ូយ បូករួមទាំងស្បែកជើងប៉ាត់តាពណ៌សផង តាមស្ទីលយុវវ័យដែលគេនិយម តែគេនៅចំពោះមុខរបស់ខ្ញុំនេះកាន់តែសង្ហាប្លែកជាងសព្វមុនទៅទៀត ដល់ថ្នាក់ខ្ញុំសម្លឹងមើលគេដល់ថ្នាក់ភ្លឹកមិនដឹងខ្លួនឡើយ។

គេបានដើរចូលមកដល់តុដែលខ្ញុំកំពុងតែអង្គុយរង់ចាំគេ ទាំងដែលគេមិនចោលស្នាមញញឹមដែលខ្ញុំតែងតែចង់ឃើញនោះសោះ។ និយាយមែនលង់នឹងស្មាមញញឹមហ្នឹងខ្លាំងហ្មង!

៣.ស្នាមញញឹមរបស់គេ

“ហេឡូ បងឧស្សាហ៍! ខ្ញុំមកដល់ហើយ!”

សំឡេងផ្អែមស្រទន់បានដាស់អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ ឱ្យភ្ញាក់ពីការលង់ជាមួយសម្រស់របស់ក្មេងជំទង់ ដែលកំពុងមានវត្តមានចំពោះមុខរបស់ខ្ញុំត្រង់ភ្លឹងដូចគោរពទង់ជាតិ តែដៃស្តាំរបស់គេកំពុងតែបក់ម្តងទៅឆ្វេង ម្តងទៅស្តាំជាការសួស្តីបែបលោកខាងលិច។

“មកហើយហ្អែស? ឆាប់អង្គុយមក!” ខ្ញុំនិយាយទាំងទាក់ទើរ ព្រោះទើបតែភ្ញាក់ពីការសម្លឹងមុខសង្ហារបស់គេនោះអី។

“បាទ!”

“និយាយអ៊ីចឹង ឯងចង់ហៅអី ក៏ហៅមក បងអ្នកប៉ាវតាមសន្យាណា!” ខ្ញុំនិយាយចប់ អ្នករត់តុស្រីម្នាក់ក៏បានដើរមកឈប់ក្បែរពួកយើង បន្ទាប់មកនាងក៏ហុចសៀវភៅមឺនុយពីរក្បាលមកឱ្យយើងម្នាក់មួយក្បាលដើម្បីកុម៉្មង់ម្ហូបញ៉ាំ​។

និយាយអ៊ីចឹងមិនដឹងថាខ្ញុំថ្ងៃនេះកើតអ្វីទេ មានអារម្មណ៍ថាដូចជាមិនមានព្រលឹងនៅក្នុងខ្លួនយ៉ាងម៉េចក៏មិនដឹង ពេលដែលបានអង្គុយទល់មុខរបស់គេ ដែលជាមនុស្សមានស្នាមញញឹមគ្រប់ពេល វាស្រាប់តែធ្វើឱ្យបបូរមាត់របស់ខ្ញុំចាប់ផ្តើមចេះញញឹមតាមគេដោយមិនដឹងខ្លួន ឯផ្ទៃមុខចាប់មានអារម្មណ៍ថាក្តៅអ៊ុនៗដូចចង់គ្រុន តែខ្ញុំបែរជាមានអារម្មណ៍ថាតាមពិតមុខរបស់ខ្ញុំកំពុងតែឡើងក្រហមទៅវិញទេ ពិសេសពេលដែលត្រូវបានគេចាប់បានថាខ្ញុំលួចសម្លឹងមុខរបស់គេម្តងៗខ្ញុំសឹងតែងាកមុខចេញមិនទាន់ ហើយរកកលដល់ថ្នាក់ភ្លេចដកដង្ហើមទៀតផង។

លួចពេញចិត្តប្រុសក្មេងម្តងហេតុអ្វីក៏ពិបាកម៉្លេះ?

“បងចូលចិត្តខ្ញុំទេ? មើលចុះខ្ញុំទំនងជាសាច់ខ្ចីអត់? ប្រហែលជាស្រួលទំពា ហើយផ្អែមថែមទៀត!!”

គេនិយាយមកខ្ញុំបែបនេះ តើគេដឹងថាខ្ញុំគិតអីមែនទេ?

“…” តែខ្ញុំមិនតបបានត្រឹមអង្គុយអៀនរមួលខ្លួនតែម្នាក់ឯង ដូចឆ្គួត។

“បង! បងឮខ្ញុំសួរអត់?” គេដំឡើងសំឡេងបន្តិចទើបធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ទាំងភាំងៗ ទើបគេនិយាយបន្ត៖

“ខ្ញុំសួរថា បងចូលចិត្តញ៉ាំសាច់គោស្ទេកឬអត់? មើលទៅទំនងជាស្រួលទំពា!”

ឮបែបនេះហើយខ្ញុំបានត្រឹមហួសចិត្តនឹងខ្លួនឯងជាខ្លាំង គេនិយាយបែបនេះ បែរជាស្តាប់ចេញបែបណាឯណោះឆ្កុយ!!

ហ្អើយ…ខ្ញុំ! ស្អែកត្រូវទៅឱ្យពេទ្យពិនិត្យម្តងហើយ។

….

“ថាម៉េច? គេជាអ្នកណា? ឈ្មោះអី? គ្រប់១៨ឬអត់? នែ! ប្រយ័ត្នតែជាប់ទោសពីបទបៀតបៀនក្មេងមិនទាន់គ្រប់អាយុណាវ៉ើយ!”

អាពេទ្យ មិត្តជំនាន់វិទ្យាល័យ បែរមកសួរខ្ញុំជាប់ៗរកពេលដកឃ្លាគ្មាន។

“ហ្អើយ! អាពេទ្យ! ឯងប្រុងសួរយើងមួយលានសំណួរក្នុងពេលតែមួយឬយ៉ាងម៉េច? រកតែយើងរកពេលដកដង្ហើមគ្មាន!”

ខ្ញុំនិយាយបកទៅវិញ ព្រោះថាខ្ញុំមិនដឹងត្រូវឆ្លើយសំណួរណាមុនពិតមែន ខំមករកពេទ្យឱ្យជួយមើលវិបត្តិ បែរជាត្រូវជាប់ទោសបំពានក្មេងទៅវិញ។

“អឺ…យើងចេះតែព្រួយទៅ នៅសុខៗមកប្រាប់ពេទ្យថាបានទៅលង់ជាមួយក្មេងជំទង់ ចុះបើគេមិនទាន់គ្រប់អាយុមែននោះ តើឯងនិងធ្វើម៉េច?”

“មានយ៉ាងម៉េច? គឺយើងនិងដាក់មេប្រូចនោះអី!ហាសហា..!” ខ្ញុំតបបែបលេងសើច។

“ឥឡូវ ឆាប់ប្រាប់យើងភ្លាមមកថា…ចួបគេយ៉ាងម៉េច? ហើយចួបពីពេលណា? មានបាន…នែក…ដេកជាមួយគ្នាឬនៅ?”

ផាច់!

“អាឈ្លើយ! នេះឯងគិតថាយើងចង់ស៊ីស្មៅខ្ចីហ្អែស?” អាពេទ្យលើកដៃអង្អែលស្មាក្រោយពីត្រូវខ្ញុំដាក់មួយដៃ។

“យើងគ្រាន់តែសួរតើ នឹងបានការពារគ្រាន់ជាងមិនការពារនោះអី!” នេះចំជាមិត្តរបស់ខ្ញុំមែន។

“គ្មានទេ! យើងនិងគេស្គាល់គ្នាបាន១០ថ្ងៃ អាយុរបស់គេយើងមិនទាន់ដឹងផង ដឹងតែថា…”

ខ្ញុំ្ញញញឹមទាំងមុខក្រហមទើបនិយាយបន្ត៖ “គេឈ្មោះ វឌ្ឍនា ហើយគេញញឹមស្រស់ណាស់ ពេលដែលយើងចួបគេដំបូងក៏លង់និងស្នាមញញឹមរបស់គេនោះតែម្តង! មិនដឹងជាក្មេងស្អីមិនដឹង ស្អាតក៏ស្អាត ថែមទាំងឈ្មោះពីរោះទៀត!” ខ្ញុំនិយាយទាំងលោដៃទៅចាប់ជាយអាវរបស់អាពេទ្យញីញក់ឡើងពេញហ្នឹង។

“យើងថាឯងធ្ងន់ធ្ងរមិនខាន!!”

៤.ចុងបញ្ចប់បែបណា?

ធ្មេចបើកៗ ថ្ងៃដែលគេត្រូវសម្តែងក៏ចូលមកដល់។ ក្នុងកម្មវិធីពិព័រណ៍ស្នាដៃនិស្សិតដែលមានប្រាំមហាវិទ្យាល័យចូលរួម។ និស្សិតតាមមហាវិទ្យាល័យនីមួយៗបានរៀបចំការពិព័រណ៍ជាច្រើនត្រូវតាមមុខជំនាញរបស់ពួកគេ ហើយអ្វីដែលសំខាន់គឺថានៅពេលយប់និងមានការសម្តែងទស្សនីយភាពបុរាណជាច្រើនទម្រង់ កាន់តែពិសេស យប់នេះខ្ញុំក៏នឹងបានមើលវឌ្ឍនាសម្តែងផងដែរ។

ពេលវេលាសំខាន់បានចូលមកដល់ សំឡេងភ្លេងបុរាណបន្លឺឡើងពីរោះគ្រលួច បានបន្តិចតួល្ខោនក៏ចេញសំឡេងមក។ សម្រាប់ខ្ញុំ ទោះជាល្ខោនខោលតម្រូវឱ្យតួទាំងអស់ត្រូវបានពាក់ខ្មុក តែខ្ញុំនៅតែអាចចំណាំបានថាអ្នកណាជាវឌ្ឍនាដែលខ្ញុំតែងតែសរសេរគេជាតួឯករបស់ខ្ញុំ។

មួយសន្ទុះការសម្តែងបានបញ្ចប់ ជាមួយសំឡេងទះដៃសាទរយ៉ាងរំពង។ ក្មេងជំទង់ដែលខ្ញុំស្គាល់គេបានដោះមុខខ្មុកចេញ ហើយញញឹមពីលើវេទិកាសម្តែងមកកាន់ទស្សនិកជនដែលកំពុងតែអង្គុយមើលត្រៀបត្រា។ តែមិនដឹងយ៉ាងម៉េច ខ្ញុំគិតថាគេបែរជាកំពុងតែញញឹមផ្តោតមកកាន់ខ្ញុំទៅវិញ។

តើគេមានអារម្មណ៍ដូចជាខ្ញុំដែរទេ?

បើគេដឹងថាខ្ញុំកំពុងតែស្រលាញ់គេ តើគេអាចរើសអើងចំពោះការស្រលាញ់ភេទដូចគ្នាដែរឬទេ?

៣ខែក្រោយមក…

ទីបំផុតប្រលោមលោករបស់ខ្ញុំបានចេញបោះពុម្ពផ្សាយហើយ រឿងនេះមានចំណងជើងថា ស្នេហ៍នេះខ្ញុំនិពន្ធ។ ទោះមិនប្រាប់ប្រហែលជាអ្នកទាំងអស់គ្នាដឹងថា តួឯករបស់ខ្ញុំជាអ្នកណា។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា គេនឹងបានអានប្រលោមលោកមួយនេះ ដើម្បីឱ្យគេអាចយល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំចង់និយាយប្រាប់គេពេលកន្លងមក។

មិត្តអ្នកអានជាច្រើនបានកំពុងនឹងចូលរួមក្នុងកម្មវិធីសម្ពោធប្រលោមលោកស្នាដៃទី៣របស់ខ្ញុំ។ ពិតហើយថា វាមិនមែនជាលើកទី១ដែលខ្ញុំនឹងត្រូវឡើងនិយាយពាក្យពេចន៍ខ្លះៗ ទាក់ទងជាមួយការសរសេរប្រលោមលោកនេះឡើង តែនេះបែរជាកម្មវិធីដែលខ្ញុំភ័យរំភើបខ្លាំងផងដែរ។

ប្រាវ!!!

ស្នូរទះដៃលាន់កងរំពង នៅពេលដែលខ្ញុំបានឡើងទៅលើវេទិកា។ ខ្ញុំដកដង្ហើមវែងៗ បន្ទាប់មកក៏ប្រឹងសម្លឹងមើលជុំវិញនេះសង្ឃឹមថា គេនឹងអាចមកចូលរួមបាន តែមិនអាចទេ ខ្ញុំដឹងច្បាស់ ដឹងចាប់តាំងពីពេលដែលខ្ញុំសារភាពចំពោះគេដំបូងមកម្ល៉េះ…

៣ខែមុន…

វឌ្ឍនា ចុះពីឆាកហើយក៏ដើរសំដៅមកក្បែរខ្ញុំ។ នៅយប់នោះ យើងបានដើរមើលពិព័រណ៍ជាមួយគ្នា ញ៉ាំអាហារតាមស្តង់ជាមួយគ្នា វាហាក់បីដូចជាការសាងអនុស្សាវរីជាមួយគ្នាយ៉ាងអ៊ីចឹង។

“បងមានរឿងចង់ប្រាប់!” ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់គេនៅខណៈពេលដែលគេបែរមកមើលមុខរបស់ខ្ញុំដោយការងឿងឆ្ងល់។

“បាទ?”

“ឯង…ឯងគិតយ៉ាងណា…បើបងប្រាប់ថាបងស្រឡាញ់ឯង!”

ខ្ញុំនិយាយចេញពីភាពក្លាហានដែលមាននៅក្នុងខ្លួន។ វាមិនមែនជារឿងងាយនោះទេដែលត្រូវសារភាពស្នេហ៍ទៅកាន់មនុស្សម្នាក់ដែលយើងមិនដឹងថាគេស្រលាញ់យើងវិញឬមួយក៏អត់?

“បងនិយាយលេងមែន?”

គេសួរមកកាន់ខ្ញុំ រួចក៏ថយក្រោយឆ្ងាយពីខ្ញុំមួយជំហាន។ ទង្វើរបស់គេបានធ្វើឱ្យខ្ញុំដឹងភ្លាមថា ខ្ញុំកំពុងតែត្រូវបានបដិសេធ។

“បង…បងសូមទោស!” ខ្ញុំនិយាយសូមទោសព្រមទាំងឈានមួយជំហានទៅក្បែរគេ តែគេស្រាប់តែថយមួយជំហានឆ្ងាយពីខ្ញុំ បន្ទាប់មកគេក៏ដើរចេញពីខ្ញុំដោយមិននិយាយអ្វីទាំងអស់។

ត្រឡប់មកកាន់បច្ចុប្បន្ន…

“សួស្តីមិត្តអ្នកអានទាំងឡាយ! ជាដំបូងខ្ញុំសូមអរគុណសម្រាប់ការគាំទ្រស្នាដៃនិពន្ធរបស់ខ្ញុំកន្លងមក។ ខ្ញុំជាអ្នកនិពន្ធមួយរូបដែលសរសេរពីជ្រុងមួយរបស់មនុស្ស ដែលមានមនុស្សជាច្រើនមិនដែលទទួលស្គាល់ នោះគឺ ការស្រលាញ់ភេទដូចគ្នា! ខ្ញុំដឹងច្បាស់ថា មិនងាយស្រួលទេ ដែលកែផ្នត់គំនិតរបស់មនុស្សឱ្យមកធ្វើអ្វីតាមយើងត្រូវការ តែខ្ញុំជឿថាតាមរយៈប្រលោមលោកនេះ យើងនឹងអាចប្តូរការគិតមួយចំនួនរបស់មនុស្សឱ្យមកគិតតាមផ្លូវវិជ្ជមានបាន ដោយលុបបំបាត់ការមើលរំលងថាការស្រលាញ់ភេទដូចគ្នាជារឿងដែលមិនអាចទៅរួច!”

ខ្ញុំនិយាយរួច ស្នូរទះដៃបានបន្លឺឡើងម្តងទៀត ភ្លាមនោះ មនុស្សម្នាក់ដែលខ្ញុំមិនគិតថាគេមានវត្តមាននៅទីនេះស្រាប់តែបង្ហាញខ្លួនឡើងនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។ គេដើរចូលមករកមុខឆាកដោយមិនដែលចោលស្នាមញញឹមដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំឈ្លក់វង្វេង គេឈប់ដំណើរ រួចក៏និយាយមកកាន់ខ្ញុំ៖

“រឿងនេះខ្ញុំអានចប់ហើយ សុំហត្ថលេខាពីអ្នកនិពន្ធផង!”

គេហុចសៀវភៅនៅក្នុងដៃមកឱ្យខ្ញុំទាំងរក្សាស្នាមញញឹមដដែលជាដដែល ដូចជាកាលយើងបានចួបគ្នាដំបូង។ ខ្ញុំញញឹមទាំងស្រក់ទឹកភ្នែកនៅចំពោះមុខអ្នកគ្រប់គ្នា តែប្រហែលជាគ្មានអ្នកណាដឹងឡើយថាខ្ញុំយំដោយសារអ្វី?

“អានចប់លឿនម្ល៉េះ?បងទើបតែដាក់លក់ថ្ងៃនេះទេ!”

ខ្ញុំនិយាយឡើងខណៈពេលដែលសម្រួលអារម្មណ៍ នឹងជូតទឹកភ្នែកចេញអស់។

“ព្រោះតួអង្គក្នុងនេះជាខ្ញុំ!” គេឆ្លើយមកកាន់ខ្ញុំដោយរក្សាស្នាមញញឹមជាប់ដដែល។

“បើអ៊ីចឹងមែន មានពាក្យរិះគន់មកកាន់អ្នកនិពន្ធទេ?” ខ្ញុំសួរទៅគេ តែគេស្រាប់តែសើចស្រស់មកកាន់ខ្ញុំរួចទើបឆ្លើយតប៖

“ខ្ញុំស្តាយណាស់ ដែលបងបញ្ចប់រឿងតែត្រឹមនោះ!” គេធ្លាក់ទឹកមុខបន្តិច រួចនិយាយបន្ត៖

“បងអាចឱ្យខ្ញុំបញ្ចប់រឿងនេះឱ្យរីករាយនៅចុងបញ្ចប់បានដែរទេ?”

“…” ខ្ញុំមិនតបដោយរវល់តែនៅគិតពីពាក្យសម្តីរបស់គេ គេសម្លឹងមកមើលមុខខ្ញុំជាប់។

“ខ្ញុំសូមទោសផង ដែលចាកចេញចោលបងនៅយប់នោះ! ពេលនោះខ្ញុំមិនអាចសម្រេចចិត្តបាន ខ្ញុំមិនដឹងថា តើខ្ញុំមានអារម្មណ៍បែបណាចំពោះបង ហើយកាន់តែមិនហ៊ានទទួលយកក្តីស្រលាញ់របស់បងបាន តែ…តែពេលដែលខ្ញុំលែងបានឃើញមុខរបស់បងរយៈពេល៣ខែ ទើបខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំនឹកបងខ្លាំងប៉ុនណា ខ្ញុំយល់ពីអារម្មណ៍របស់បងហើយ! តើបងផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្ញុំបញ្ចប់…រឿងនេះជាមួយបងបានដែរទេ?”

គេនិយាយច្រើនជាងរាល់ដងដែលខ្ញុំបាននិយាយគ្នា ខ្ញុំជឿថា អ្នកអានប្រលោមលោកប្រាកដជាដឹងថាគេកំពុងតែសារភាពថាគេក៏ស្រលាញ់ខ្ញុំដែរ តែខ្ញុំកាន់តែសរសើរដែលតួឯករបស់ខ្ញុំសារភាពស្នេហាដោយមិនប្រើពាក្យថា ស្រលាញ់សូម្បីតែមួយម៉ាត់នៅក្នុងប្រយោគដែលគេនិយាយមកកាន់ខ្ញុំអម្បាញ់មិញ។

ចុះអ្នកអានវិញ យល់ថាខ្ញុំគួរតែកែរឿងដែលខ្ញុំបានបញ្ចប់ហើយដោយរបៀបណា?

ខ្ញុំមិនតបជាមួយគេ តែខ្ញុំបានដើរទៅរកក្បាលម៉ៃក្រូហ្វូន ហើយនិយាយទៅកាន់មិត្តអ្នកអានរបស់ខ្ញុំថា៖

“ខ្ញុំសូមទោសមិត្តអ្នកអាន ដែលខ្ញុំមិនអាចបញ្ចប់ប្រលោមលោកមួយនេះដោយភាពរីករាយបាន!”

គ្រប់គ្នារួមទាំងវឌ្ឍនា នាំគ្នាធ្លាក់ទឹកមុខគ្រប់គ្នា ហើយខ្ញុំបានឃើញគេ កំពុងតែចង់ស្រក់ទឹកភ្នែកទើបខ្ញុំនិយាយបន្ត៖

“ខ្ញុំដឹងថា អ្នកអានប្រលោមលោក តែងចង់បានចុងបញ្ចប់មួយដែលរីករាយ ដោយមិនត្រូវការឱ្យតួអង្គដែលទាំងអស់គ្នាកំពុងតាមដានសោកសៅឡើយ! តែខ្ញុំចង់ប្រាប់អ្នកទាំងអស់គ្នាថា! ជីវិត គឺមិនចេះតែរីករាយរហូតឡើយ…ថ្ងៃខ្លះកើតទុក្ខយើងក៏យំ ថ្ងៃខ្លះសប្បាយយើងក៏សើច ហើយដូចគ្នាជាមួយប្រលោមលោកនេះដែរ ពេលខ្លះអ្នកនិពន្ធក៏បញ្ចប់រឿងដោយឱ្យអ្នកអានរំភើបរីករាយ ហើយពេលខ្លះក៏ចៀសមិនផុតពីបញ្ចប់រឿងដោយទុកនៅភាពសោកសៅ គឺដើម្បីតែរំឮកថា នៅក្នុងជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ មានភាពសប្បាយ និងភាពសោកសៅដើរទន្ទឹមគ្នា ហើយយើងត្រូវឆ្លងកាត់មិនចេះចប់ឡើយ ទោះមិនសោកសៅថ្ងៃនេះ ក៏គង់មានថ្ងៃណាមួយយើងក៏សោកសៅ បើមិនរីករាយនៅថ្ងៃនេះ ក៏គង់មានថ្ងៃណាមួយរីករាយជាមិនខាន ដូចនេះ យើងគួរតែរស់នៅឱ្យសប្បាយជាមួយពេលវេលាដែលយើងមាននៅពេលនេះជាជាងពេលណាៗទាំងអស់!” ខ្ញុំនិយាយចប់ គ្រប់គ្នាក៏បានទះដៃយ៉ាងកងរំពង តែមនុស្សម្នាក់ស្រាប់តែងើបឈរឡើងហើយសួរមកកាន់ខ្ញុំថា៖

“បើអ៊ីចឹង ចុះរឿងនេះមានវគ្គ២ដែរទេ?”

ខ្ញុំពេញចិត្តនឹងសំនួរនេះណាស់ ខ្ញុំចង់ឆ្លើយតបពេលនេះថា៖

“ប្រាកដណាស់ ខ្ញុំមិនអាចយកសៀវភៅដែលបោះពុម្ពហើយមកបន្ថែមសាច់រឿងជាក្រោយឡើយ!  តែ…” ខ្ញុំសម្លឹងមើលមុខរបស់ប្រុសជំទង់ដែលមានវត្តមាននៅទីនេះទើបថាបន្ត៖

“តែខ្ញុំអាចសរសេរវគ្គបន្តបាន! តើយើងអាចសរសេរវគ្គ២រួមគ្នាបានទេ?” ខ្ញុំនិយាយចប់ក៏ដើរទៅជិតគេ ហើយញញឹមយ៉ាងមានក្តីសុខ គេក៏រត់មកឱបខ្ញុំជាប់រួចនិយាយថា៖

“បាន! ខ្ញុំនឹងសរសេរវាជាមួយបង!”

គ្រប់គ្នាក្នុងសាលនាំគ្នាទះដៃព្រមគ្នា ធ្វើឱ្យខ្ញុំរំភើបដល់ស្រក់ទឹកភ្នែក។

កម្មវិធីសម្ពោធសៀវភៅបានបញ្ចប់ គ្រប់គ្នាដែលបានជាវសៀវភៅក៏បានសុំហត្ថលេខា និងថតរូបជាមួយខ្ញុំ ពិសេស ពេលដឹងថាតួអង្គពិតក៏មានវត្តមាននៅទីនេះ ពួកគេក៏សុំវឌ្ឍនាថតជាមួយដែរ។

ចុងក្រោយ ខ្ញុំឈរសម្លឹងទៅកាន់មុខមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់ត្រូវបានអ្នកគាំទ្រសុំថតរូបជាមួយយ៉ាងមានក្តីសុខ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាថ្ងៃខាងមុខជីវិតស្នេហាយើងទាំងពីរបន្តជាបែបណា ដែលខ្ញុំនឹងសូមជ្រើសរើសមានក្តីសុខជាមួយអ្វីដែលកំពុងកើតមាននៅពេលនេះ ខ្ញុំមិនស្តាយក្រោយចំពោះការសម្រេចចិត្តនេះឡើយ។

ចប់!!!

យប់១៥កើត ខែភ្លឺពេញដួងបានចោលរស្មីស្រោចស្រប់រាត្រីកាល។ ពពពដុំៗកំពុងតែមានចលនាប្រៀបដូចជាសំឡីកំពុងតែហោះនៅក្នុងលម្ហ។

តឹបៗៗ!

សំឡេងសម្រិបជើងជាន់លើព្រះធរណី បានបន្លឺឡើងទន្ទឹមគ្នាជាមួយសំឡេងបេះដូងលោតញាប់រន្ថាន់ដូចជាស្នូរនៃរបស់ធ្ងន់ដែលធ្លាក់ពីលើទីខ្ពស់ចុះមកដល់ទីទាបបំផុតនៃគល់ឈើ។

ពន្លឺលឿងៗនៃដុំភ្លើងកំពុងតែលេចរូបរាងឡើងនៅកណ្តាលព្រៃដែលគ្របដណ្តប់ដោយស្បៃអន្ធិកាយ៉ាងក្រាស់ឃ្មឹក មើលមិនឃើញសូម្បីតែស្រមោលរបស់ខ្លួនឯង។ ក្មេងប្រុសជំទង់ មុខមាត់ប្រឡាក់ប្រឡូកទៅដោយឈាមប្រៀបដូចជាត្រូវបានគេកាប់ដោយអាវុធមុតស្រួចយ៉ាងសុះសាច់ កំពុងតែសម្លឹងមើលពន្លឺលឿងៗជាច្រើនដុំដែលមកហ៊ុមជុំជិតរូបខ្លួន។

ប្រោក!!

សម្រិបជើងជាន់លើស្លឹកឈើដែលក្រៀមស្រពោន បន្ទាប់មកបុរសមាឌធំមាំវ័យប្រហែល៥០ផ្លាយក្នុងសម្លៀកបំពាក់សំពត់ធ្វើពីស្លឹកចេកមានស្លាបសត្វចងជាប់ក្បាលដែលទម្លាក់សក់រួញត្រឹមស្មា ក្នុងដៃមានកាន់ដុំចន្លុះធំមួយបានលេចចេញពីក្រោយខ្នងបុរសពីនាក់ទៀត ហើយមកឈរពីមុខក្មេងប្រុសដែលមានទឹកមុខភិតភ័យ។

តើនេះជាចុងបញ្ចប់នៃជីវិតក្មេងប្រុសនេះហើយមែនទេ?

ឆ្វាប់!!!

តំណក់លោហិតខ្ទាតចេញពីស្មារបស់ក្មេងជំទង់ដែលពេលនេះ លែងមានក្បាលនៅពីលើទៀតហើយគឺមានតែឈាមក្រហមច្រាលកំពុងតែជ្រួលជ្រើមធ្វើដំណើរចាកចោលរាងកាយដ៏កម្សត់ ឱ្យដេកក្នុងថ្លុកនៃសេចក្តីមរណា។

​…

ឆ្នាំ២០០៤…

ព្រៃស្តុក…

“ខ្ញុំមិនដែលឮដែលថា សម័យនេះហើយ នៅមានក្រុមកុលសម្ព័ន្ធនៅស្រុកខ្មែរទៀត!!”

ខ្នងធំលើកដៃដាក់ទៅអាំងជាមួយភ្នក់ភ្លើងដែលមានមនុស្ស៣នាក់អង្គុយដំកង់ជុំវិញក្នុងនោះក៏មានក្មេងប្រុសម្នាក់ប្រហែលត្រូវជាកូនរបស់ម្ចាស់សម្តីដែលកំពុងនិយាយកំពុងលក់កើយលើភ្លៅនាយ។

“ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ តែយើងជាអ្នកធ្លាប់រៀនជាតិពន្ធុក៏ត្រូវតែសាកអង្កេតដល់ទីតាំងយ៉ាងហ្នឹងហើយក្រែងបានការណ៍ច្បាស់ជាងឮតែអ្នកភូមិនិយាយ!”

នាយម្នាក់មានរាងខ្ពស់និយាយចប់ក៏បែរមុខមករកភ្នក់ភ្លើង។

“នែៗ! ប្រពៃណីអ្នកស្រុកក៏នៅតែមានខ្លះតាមតំបន់  ថ្ងៃមុនយើងឃើញគេឡើងអ្នកតា លេងសុទ្ធតែចាប់ស្វាមកសម្លាប់ឆ្កាង ហើយមានអ្នកខ្លះអារកមាន់មួយយកឈាមសែនក៏មាន អ្វីក៏អាចទៅរួចដែរជាមួយរឿងជំនឿជីវចល!”

បុរសម្នាក់ទៀតថាចប់ក៏ធ្វើញ័រក្បាលតិចៗជាសញ្ញាប្រាប់ថាញញើត។

“អឺ!និយាយចឹងប្រពន្ធឯងទៅណា​ បានជាឯងយកកូនមកបោះតង់ជាមួយអ៊ីចឹង!”បុរសម្នាក់សួរ។

“នាងរវល់ធ្វើកំណាយនៅមេមត់!” ខ្នងធំថាចប់ក៏យកដៃមកអង្អែលក្បាលកូនថ្នមៗ។

“អើៗ! យកប្រពន្ធរៀនបុរាណវិទ្យាដូចគ្នាមានតែអ៊ីចឹងហើយ ហាសហា!”

មិត្តម្នាក់ទៀតបន្ថែម​ ហើយសើចតិចៗទាំងអស់គ្នា។

….

យប់កាន់តែជ្រៅ គ្រប់គ្នាក៏ចូលទៅដេកនៅក្នុងតង់ដែលបោះរៀងៗខ្លួនអស់ទុកតែភ្នក់ភ្លើងដែលកំពុងឆេះតិចៗនិងហុយផ្សេងទ្រលោមគ្រាន់នឹងការពារសត្វមិនឱ្យចូលមកជិតបាន។

“ប៉ាហ្អា?កូនឈឺនោម!”

កុមារាជាកូននិយាយតិចៗទៅកាន់ឪពុកដែលដេកក្បែរខ្លួន​ តែមិនមានការឆ្លើយតបសោះ។​ ក្មេងតូចក៏ងើបមកស្រវាចាប់ស្មាឪពុកតិចៗដែលដេកផ្អៀងខ្លួនទៅម្ខាងស្រាប់តែរាងកាយធំចង្រ្គោងផ្តួលមកផឹងធ្វើឱ្យក្មេងតូចស្រែកវាស ព្រោះសភាពមុខឪពុកពេលនេះសុទ្ធតែដង្កូវរុកយ៉ាងសុសសាច់ និងរលួយចេញទឹករងៃគួរឱ្យចង់ក្អួតព្រោះតែខ្ពើម។

ក្មេងតូចប្រញាប់រត់ចេញមកខាងក្រៅតែម្នាក់ឯងដោយមិនដឹងទីតំបន់ក្នុងព្រៃដែលមានតែដើមឈើខ្ពស់ៗ និងសំឡេងសត្វព្រៃយំបណ្តាក់គ្នាឥតដាច់សូរ។

ផាំង!ព្រូស!

រាងខ្ពស់បន្តិច បង្ហាញរូបរាងឡើងនៅពីមុខក្មេងតូចដែលទើបតែរត់មុខមុននេះ។

“បង!ជួយខ្ញុំផង!” ក្មេងតូចចាប់ផ្តើមសុំជំនួយដោយចាប់ដៃនាយម្នាក់នោះអង្រួនតិចៗ។

នាយមិននិយាយ ហើយចាប់ដៃក្មេងតូចជាប់ឱ្យដើរតាមខ្លួនដោយស្ងប់ស្ងាត់។

“បងឈ្មោះអ្វី? ម៉េចបានមកនៅក្នុងព្រៃនេះទៅវិញ?” ក្មេងតូចនិយាយទាំងមើលជំហានរបស់នាយខ្ពស់នោះជាប់ជានិច្ច។

នាយខ្ពស់ស្រាប់តែឈប់ដើរភ្លាម រួចសម្លឹងមុខក្មេងតូចដូចជាចង់ស៊ីសាច់ ទើបចង្អុលដៃឡើងលើមេឃឈើទាំងនិយាយយឺតៗសំឡេងអន្លាយៗ៖

“ផ្ទះបងនៅទីនេះ! មកនៅជាមួយបងទេ?”

ក្មេងតូចសម្លឹងមើលតាមម្រាមដៃ ក៏បានឃើញថាមានដើមឈើខ្ពស់ៗហើយធំខ្លាំងណាស់ នៅលើមេឃឈើទាំងនោះមានសុទ្ធសឹងតែមឈូសដាក់ខ្មោចហើយមានខ្លះទៀត ជាសាកសពរុំជាមួយក្រណាត់ស ឬកន្ទេលក៏មាន ដោយមានទាំងទឹករងៃថ្លាៗស្រក់ចុះមកផងនៅលើផ្ទៃមុខក្មេងតូច។

“អា៎!!!”

ក្មេងតូចស្រែកយំ ដោយយកដៃមកខ្ទប់ភ្នែកជាប់មិនឱ្យឃើញអ្វីបន្តទៀត តែភ្លាមនោះដៃត្រជាក់ល្អូកមួយ បានស្រវាមកកាន់ដៃវាហើយនាំរត់យ៉ាងលឿនចូលទៅក្នុងគុម្ពោតព្រៃមួយ។

ក្មេងតូចបើកភ្នែកឡើងស្រាប់តែឃើញនៅចំពោះមុខរបស់ខ្លួនហាក់ដូចជាភូមិស្ថានមួយ ភ្លាមនោះក្មេងមានអាយុប្រហែល៤ខួបដើរតេតាស់ មកកាន់ដៃក្មេងតូចនាំចូលទៅលេងជាមួយពួកគេ តែស្រាប់តែត្រូវទច់ជើងវិញដោយសារតែត្រូវក្មេងប្រុសដែលនាំក្មេងតូចរត់មកនោះចាប់ទាញដៃជាប់។

“ឯងកុំទៅឱ្យសោះណា! បើឯងទៅ​ ឯងនឹងមិនអាចទៅវិញបានដូចជាយើង!”

ក្មេងប្រុស មានដៃត្រជាក់ល្អូក និងទឹកមុខស្លេកស្លាំងនិយាយទៅកាន់ក្មេងតូចទាំងសោកសៅ។

“នែចម! ឯងមានសិទ្ធិអីមកហាមមិត្តថ្មីរបស់យើងបែបនេះ!”

ក្មេងស្រី វ័យស្របាសជាមួយចម មានមុខមាត់កាចឆ្នាស នៅលើថ្ងាសមានលាបម៉្សៅ អ្វីម្យ៉ាងជាសញ្ញាជើងក្អែក និងស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ពីស្លឹកឈើដូចក្រុមកុលសម្ព័ន្ធចេញមុខមកថាឱ្យចម។

ចម មិននៅតវ៉ា វាចាប់ដៃក្មេងតូចជាប់ហើយរត់យ៉ាងលឿនចូលទៅក្នុងព្រៃវិញភ្លែត។

“បងឈ្មោះចមហ្អេស? ម៉េចបានបងស្គាល់ពួកគេ?” ក្មេងតូចនិយាយឡើងនៅពេលដែលចមឈប់រត់ ហើយដើរធម្មតាវិញ។

“បងស្គាល់គេព្រោះបងធ្លាប់ជាមិត្តលេងរបស់គេនោះអី!”

ចមនិយាយហើយក៏នឹកគិតដល់គ្រាមួយនៅពេលដែលគេវង្វេងទៅដល់ទីនោះដំបូង៖

កាលនោះ ថ្ងៃពុធ ១៤កើត….

ចម ដើរតាមសំឡេងប្រាប់របស់ក្មេងស្រីប្រុសពីរនាក់រហូតទៅដល់ភូមិស្ថានមួយដែលនាយគិតថាដូចជាកន្លែងដែលមនុស្សរស់នៅ តែតាមការពិតទៅ នៅទីនោះ ជាកន្លែងដែលក្មេងខ្មោចដែលស្លាប់ដោយសារវង្វេងព្រៃនាំគ្នាមកនៅ ដល់យូរៗទៅកើតជាភូមិខ្មោច នៅកណ្តាលព្រៃតម្កល់សពដែលអ្នកភូមិសេះស្លាប់ ហៅទីនេះថាព្រៃខ្មោច។

នៅថ្ងៃដំបូងដែលចមមកដល់ទីនេះ វាប្រៀបដូចជាស្ថានសួគ៌របស់កុមារតូចៗដែលមិនធ្លាប់ទទួលបានភាពរីករាយពីមុនមក។ នៅទីនោះ មានរបស់សព្វបែបយ៉ាងដែលកុមារគ្រប់រូបត្រូវការ មានទាំងសម្លៀកបំពាក់ អាហារឆ្ងាញ់ៗ និងអ្វីៗជាច្រើនទៀតដែលធ្វើឱ្យកុមារដែលមកដល់ទីនេះហើយសប្បាយលេងរហូតភ្លេចផ្ទះសំបែង រហូតដឹងខ្លួនម្តងទៀត ចមក៏ស្រាប់តែជាប់នៅក្នុងព្រៃមួយនេះរហូតមក។

“ម៉េចបងមិនរកផ្លូវទៅវិញ?”

ចម បែរមកមើលមុខក្មេងតូចដែលកំពុងតែដើរតាមពីក្រោយខ្លួនស្លាប់រឿងដែលវាកំពុងតែនិទានប្រាប់ ទើបនិយាយបន្ត៖

“មិនមែនបងមិនខំទេ តែ….!”

ចមនិយាយបង្អូស ព្រោះវាទាក់ទងជាមួយកិច្ចពិធីដ៏ចម្លែករបស់ក្រុមកុលសម្ព័ន្ធមួយដែលមិនមានរូបរាងជាមនុស្សទេ គឺពួកគេជាវិញ្ញាណ មេកន្ទ្រាញដែលគ្របគ្រងភូមិខ្មោច បើសិនជាមានក្មេងណាចង់រត់ចេញ ខ្មោចមេកន្ទ្រាញនោះនឹងមកសម្លាប់ក្មេងនោះភ្លាមដើម្បីជាសំណែនដល់ខ្មោចម្ចាស់ភូមិជំនាន់មុនៗ។

យប់ថ្ងៃព្រហស្បត្តិ៍ ១៥កើត….

ចម លួចរត់ចេញពីក្នុងភូមិ តែម្នាក់ឯងស្ងាត់ៗ នាយដើរក្នុងព្រៃទាំងភាពភ័យខ្លាច។

ប្រោក!

សម្រិបស្លឹកឈើដូចត្រូវខ្យល់បក់ បានបន្លឺពីក្រោយខ្នងរបស់ចម ចមបែរក្រោយភ្លែតក៏ស្រាប់តែមើលឃើញរូបរាងមនុស្សប្រុសជំទង់ដែលនាយស្គាល់យ៉ាងច្បាស់ គឺជាម្ចាស់ឈ្នួល ដែលជួលនាយឱ្យចែវទូកឱ្យកាលនាយមិនទាន់ជាព្រលឹង។

“បង!នេះបងនៅទីនេះដែរ?”

ចមនិយាយដោយភ្ញាក់ផ្អើល ព្រោះនាយគិតថា កាលដែលលិចទូកនៅម្តុំព្រៃខ្មោចនោះ នាយប្រហែលជាបានរួចជីវិតទៅហើយ តែពេលនេះបែរជាទាំងវា និងម្ចាស់ឈ្នូលសុទ្ធតែវង្វេងនៅក្នុងព្រៃនេះសោះ។

ប្រុសជំទង់នោះ​គ្រាន់តែឃើញចមភ្លាមក៏ហក់មកច្របាច់កវាភ្លាមថែមទាំងនិយាយដោយភាពខឹងសម្បា៖

“ដោយសារតែឯង ទើបយើងទៅជាបែបនេះ!”

ប្រុសជំទង់ ប្រឹងកម្លាំងដៃកាន់តែខ្លាំងដល់ថ្នាក់ចមហើបជើងផុតដីហើយសឹងតែប្រកាច់នឹងកន្លែង។

ឆ្វាច់!
សំឡេងអាវុធមុខស្រួចបានបន្លឺឡើងពីក្រោយខ្នងប្រុសជំទង់ធ្វើឱ្យនាយនោះ ទម្លាក់ចមចុះវិញលាន់ដឹបនៅលើដី ទើបចមប្រញាប់ត្បុលចូលគុម្ពព្រៃដើម្បីគេចខ្លួនផង និងលបមើលផងថាមានអ្វីកើតឡើង។

រាងកាយប្រុសជំទង់ដួលទៅក្រោយទាំងជំហរធ្វើឱ្យចមបានឃើញបុរសជាមេកន្ទ្រាញខ្មោច មានមាឌធំមាំ មានសម្លៀកបំពាក់ពីស្លឹកចេក និងមានរោមសត្វស្លាបចងជាប់នឹងក្បាលដែលទម្លាក់សក់រួញត្រឹមស្មា។

ដៃមេកន្ទ្រា​ញកាន់ដាវវែងដែលមានឈាមដាបស្រក់តក់ៗមកលើធរណី មុនពេលដែលលើកដាវនោះកាប់បន្ថែមឆ្វាប់ផ្តាច់ក្បាលចេញពីប្រាណយ៉ាងអាណោចអាធ័មបំផុត។

“ទីបំផុត យើងរកបានក្បាលប្រុសជំទង់សម្រាប់យប់បុណ្យព្រៃយើងហើយ ហាហា…”

មេកន្ទ្រាញនិយាយ និងសើចឮៗដោយកាន់ក្បាលដែលកាប់បាននោះជាប់ក្នុងដៃ ហើយរលាយរូបជាផ្សែងភ្លាមៗ នៅចំពោះមុខចមដែលក្រាបពួនក្បែរគុម្ពព្រៃនោះ។

“ព្រៃនេះគួរឱ្យខ្លាចណាស់ ខ្ញុំចង់ទៅរកប៉ាខ្ញុំវិញ!ហ៊ឹៗ…”

ក្មេងតូចចាប់ផ្តើមយំសសឹក ទារទៅរកឪពុកវិញបន្ទាប់ពីបានស្តាប់រឿងដែលចមនិទានចប់។

ចមស្ងាត់មាត់រួចក៏ដើរចេញត្រឡប់ចូលទៅក្នុងព្រៃវិញ ដោយទុកឱ្យក្មេងតូចឈរយំតែម្នាក់ឯងក្បែរតង់ដែលមានភ្នក់ភ្លើងហុយតិចៗដោយវាឆ្លៀតបែរមកនិយាយតិចៗផង ៖

“ទោះជាខ្ញុំមិនអាចត្រឡប់ចូលក្នុងរូបវិញបាន តែខ្ញុំនឹងធ្វើជាព្រលឹងតាមការពារក្មេងដែលវង្វេងព្រៃនេះ មិនឱ្យដូចជាខ្ញុំឡើយ!!”

កម្លាំងខ្យល់បក់មួយឆាវមកប៉ះចម រូបរាងរបស់វាក៏ រសាត់បាត់ក្លាយជាផ្សែងនៅក្នុងភាពងងឹតបាត់ទៅ។ “អ្នកល្មើសនិងមេកន្ទា្រញកុំសង្ឃឹមថារួចខ្លួនឱ្យសោះ!”

មែនហើយជាព្រៃតម្កល់សព គឺជាកន្លែងដែលមានដើមឈើធំៗហើយខ្ពស់ៗ ជាព្រៃវាលដែលគេទុកសម្រាប់តែតម្កល់សាកសពទុក មុនពេលយកទៅបូជា។

របៀបទុកដាក់សពបែបនេះភាគច្រើនមានតែប្រជាជនដែលរស់នៅតាមមាត់ទឹក ជាពិសេសនៅរដូវទឹកឡើងពេលមានអ្នកស្លាប់គេមិនអាចបូជាបានដ្បិតទឹកលិចអស់ ទើបអ្នកស្រុកនាំគ្នាយកសពសាច់ញាតិឬបងប្អូនដែលបានស្លាប់ហើយមករុំជាមួយក្រណាត់ស ឬកន្ទេលរំចេកហើយយកទៅផ្លុងចោលនៅលើចុងឈើធំៗដែលខ្ពស់ផុតពីទឹក សម្បូរបំផុតនៅលើដើមជ្រៃធំៗដែលមាំល្អអាចដាក់សពបានទម្រាំតែរដូវទឹកស្រកទើបមកយកទៅបូជាដូចសពធម្មតា។ ដ្បិតតែការដាក់សពបែបនេះជារឿងសាមញ្ញទៅហើយ តែប្រជាជននៅតំបន់នោះតែងតែមានជំនឿថាទីនោះមានខ្មោចសាហាវដែលមិនទៅចាប់ជាតិនៅតាមលងបន្លាចឬមួយយកជីវិតរបស់មនុស្សទៅនៅជាមួយថែមទៀត។

ឆ្នាំ២០០២

បឹងទន្លេសាប ភូមិសេះស្លាប់ ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង…

ព្រលប់ម៉ោង៦ល្ងាច ដោយសារតែរដូវវស្សាទើបផ្ទៃមេឃឆាប់ចុះងងឹត ក្មេងៗមានគ្នា២នាក់ មានម្នាក់ចែវទូកដែលមានចង្កៀងប្រេងកាតនៅពីលើក្បាលទូកភ្លឺស្ទុងៗ កាត់តាមមាត់ទន្លេដែលជាម្តុំដែលអ្នកស្រុកហៅថាជាព្រៃខ្មោច។

ច្រវាទូកគាស់ទឹកបែកខ្ចាយជាកម្លាំងជួយរុញទូកឱ្យស្ទុះទៅមុខយ៉ាងលឿន​​ មិនយូរប៉ុន្មានក៏ដល់ព្រៃស្តុកមួយដែលមានដើមឈើធំៗអមសងខាង។

“នែ! អាចម ចែវឱ្យលឿន!”

ក្មេងជំទង់ប្រមាណអាយុជាង១៧ឆ្នាំស្រែកបញ្ជាអាចមដែលជាក្មេងទើបតែអាយុ១៣ឆ្នាំ​ ឆ្នាំថ្មី។

“ខ្ញុំចែវខ្លាំងហើយ តែដូចជាមិនចង់ទៅមុខទេបង ដូចគេទាញទូកពីក្រោយ!!”

អាចមនិយាយតាមអ្វីដែលវាមានអា​រម្មណ៍។

“នែ! គ្មានខ្មោចឯណាវាទាញទូកឯងទេវ៉ើយ មកពីឯងវាខ្ជិលច្រើនជាង! នេះបើយើងទៅផ្ទះមិនទាន់ពេល ត្រូវម៉ែស្តីឱ្យ យើងនឹងមិនឱ្យប្រាក់ឯង ហើយនឹងសម្លាប់ឯងចោលមិនខាន!”

ក្រោយស្តាប់សម្តី ហេតុតែជាអ្នកក្រ រកស៊ីចែវទូកឱ្យគេ​ អាចម ខំប្រឹងមិនខ្លាចបង់កម្លាំង ខិតខំឃ្មាតខ្មីចែវទូកកាត់ដើមឈើធំៗដែលត្រូវទឹកលិច ហើយស្លឹករបស់វាប្រក់មកដាបមាត់ទឹក លុះដល់ដើមជ្រៃធំ ខ្យល់ត្រជាក់ស្រាប់តែផាត់ មកប៉ះជាមួយអាចម អាចមចាប់ផ្តើមព្រឺសម្បុរខ្ញាក ហើយបង្អន់ទូកបន្តិច។

“ឯងមិនចែវទៀតទៅ!”

“បាទ!!”

អាចមឆ្លើយបាទរួចក៏ទម្លាក់ច្រវាចូលក្នុងទឹកកចាប់ផ្តើមគាស់កាយបន្តដំណើរ តែសុខៗស្រាប់តែមានខ្សល់ខ្លាំងបក់ឡើង ផ្ទៃទឹកដែលនៅសុខៗស្រាប់តែមានចលនាបង្កើតជាទឹកគួច បានមួយដង្ហើម មេឃស្រាប់តែបង្អុរភ្លៀងចុះ។ ទឹកភ្លៀងហូរលឿនចូលក្នុងទូកដូចទឹកបាក់​ទំនប់ ។

ប្រូងងងង!!

ទឹកសាចគ្រាំ ដោយទម្ងន់មនុស្សដែលធ្លាក់ចូលទៅក្នុងទឹក។

“បង!!” អាចមឃើញ ម្ចាស់ឈ្នួលធ្លាក់ទឹកក៏ស្រែកហៅដោយក្តីតក់ស្លុត ដ្បិតដឹងច្បាស់ថា មិនចេះហែលទឹក មិនមានមធ្យោបាយអ្វី អាចម ក៏លោតទៅតាមពីក្រោយដើម្បីសង្គ្រោះ។

ទឹកស្រជាក់ក៏ត្រជាក់ គួចក៏ខ្លាំង ក្មេងមិនគ្រប់អាយុ ប្រឹងស្រវេស្រវ៉ាតោងដៃជើងម្ចាស់ឈ្នួលឡើងផុតពីទឹកដាក់ឱ្យតោងជាប់ជាមួយដើមកំប្លោកដែលអណ្តែតនៅលើផ្ទៃទឹកររួចហើយក៏បណ្តែតខ្លួនឯងទៅផ្ងារទូកដែលក្រឡាប់ ឱ្យផ្ងារឡើងវិញនិងទាញច្រវាមកកាន់ដឹងដៃ។

កំពុងតែស្រវ៉ាយ៉ាងផិតផើយ និងត្រដរខ្យល់ អាចមស្រាប់តែទទួលអារម្មណ៍ថាមាននរណាម្នាក់កំពុងតែចាប់ជើងជាប់មិនអាចឱ្យវាហែលទឹកបន្តទៀតបាន កម្លាំងចាប់នេះហាក់ដូចមនុស្សដែលពេញវ័យណាស់ហើយ ព្រោះមិនមែនទាញធម្មតាទេ តែវាបានទាញខ្លួនប្រាណទាំងមូលរបស់វាឱ្យលិចចូលទៅក្នុងទឹកបានត្រឹមមួយបព្រិចភ្នែក។

“ជួយផង!! ជួយ..ៗ”

អាចមឱនងើបៗក្បាលម្តងផុតទឹក ម្តងលិចទៅក្នុងទឹក វាក្រឡេកភ្នែកទៅកាន់ដើមកំប្លោកដែលដាក់ម្ចាស់ឈ្នូលឱ្យតោងស្រាប់តែបាត់ម្ចាស់ឈ្នួលទៅណាក៏មិនដឹង វាក៏ខំព្យាយាមបង្វែរប្រាណមើលជុំវិញខ្លួន តែមានឯណា​ ក្បាលដ៏សម្អុយមួយស្រាប់តែផុសភ្លែតឡើងចំពីមុខរបស់វាកៀកនឹងភ្នែកតែម្តង។

វាភ័យលើកដៃទះទឹកខ្លាំងៗដោយស្រែកហៅតែឈ្មោះម៉ែរបស់វារកតែពុទ្ធោ ក្បាលសម្អុយមានក្លិនឆ្អាបហួងដោយគំរង់មិនមានខ្លួនប្រាណ មានភ្នែកលៀនថ្មែសម្លឹងមកកាន់វាដោយមានចលនាពីរលកទឹកផងធ្វើឱ្យក្បាលសម្អុយនោះចេះតែនៅមិនស្ងៀមហាក់កំពុងតែលងបន្លាចឱ្យក្មេងប្រុសកម្សត់ម្នាក់នេះយំកាន់តែខ្លាំង។

“ម៉ែអ្ហើយ…ជួយកូនផងម៉ែ…!!”

ភ្លឹប!!

ត្របកភ្នែកប្រឹងបើកព្រឹមៗទាំងរាងកាយទទឹកជោកធ្វើឱ្យរងាសឹងរឹងថ្គាម។ សំឡេងវ៉ែៗស្រាប់តែបន្លឺឡើងចូលក្នុងត្រចៀករបស់អាចមតែមិនអាចដឹងថាគេនិយាយគ្នាពីរឿងអ្វី។

អាចមបើកភ្នែកបានពេញ តែរូបភាពហាក់ងងឹតស្ទុងៗរកសម្គាល់អ្វីមួយមិនបាន។

“ម៉ែ? ម៉ែនៅណា? ជួយខ្ញុំផង!ហឹះ…!!”

អាចមចាប់ផ្តើមយំសសិតតែម្នាក់ឯងទាំងមិនដឹងថាខ្លួនកំពុងតែនៅទីណា?

សំឡេងក្មេងនៅតែបន្តបន្លឺឡើងចង់ហឹងត្រចៀកប្រណាំងជាមួយសំឡេងយំរបស់អាចមតែ អាចម មើលអ្វីមិនឃើញក្រៅពីដឹងដោយសំឡេង។

“មកនេះមក!!”

សំឡេងក្មេងស្រីបានស្រែកហៅ ធ្វើឱ្យអាចមស្តាប់បាន តែអាចមមិនដឹងថាគេនៅជ្រុងខាងណានៅឡើយនោះទេ ព្រោះនៅជុំវិញខ្លួនរបស់វាមានតែព្រៃស្តុក​​និងពន្លឺ ស្ទុងៗតែប៉ុណ្ណោះ។

“មកនេះមក! មកតាមយើងមក! ដើរមកត្រង់មក..!”

សំឡេងក្មេងប្រុសម្នាក់ទៀតក៏បន្ទរពីក្រោយក្មេងស្រី ដែលលើកនេះបានប្រាប់ឱ្យអាចមដើរទៅត្រង់។

អាចមឮថាឱ្យទៅត្រង់ វាក៏ក្រោកគ្រូកពីដីហើយលើកខ្នងដៃជូតទឹកភ្នែកហើយដើរតាមសម្តីក្មេងពីរនាក់នោះ។

“យ៉េ!! មកដល់ហើយ!!”

ក្មេងតូចច្រម៉ក់អាយុប្រហែល៤ខួបស្រែកបន្ទរពេលដែលអាចមវែកមេឃឈើរចេញបង្ហាញឱ្យឃើញភូមិស្ថានដែលខ្លួនបានរស់នៅតាំងពីតូចរហូតដល់ធំ។

“ម៏វ៉ើយអាចម.. ម៏វើយ…!! មក..កុំនៅផ្ទះគេស៊ីបាយស៊ីក្រួស មកនៅទះឯងមានឪមានម៉ែតាមថែរក្សា…! ម៏វ៉ើយ…!” សំឡេងប្រកូកបានស្រែកហៅតែឈ្មោះអាចមម្តងហើយម្តងទៀតឡើងរំពងសែនក្រលួចពេក​ អាចមក៏លើកដៃមកបិទត្រចៀកហើយស្រែកយំង៉ាៗដូចកូនក្មេង។

វ៉ឹប!!!

អាចមបើកភ្នែកភ្លាមខ្លួនប្រាណវាកំពុងតែឈរនៅលើផ្ទះ សំឡេងចេចចាចស្រាប់តែរំខានត្រចៀកនៅឯក្រោមផ្ទះដំបូលស្លឹកត្នោត។

អាចមដើរលបៗជាន់លើរនាបឬស្សីហើយមើលទៅកាន់ក្រោមផ្ទះដែលគេកំពុងតែនៅចួបជុំអមដោយពន្លឺភ្លើងទៀនព្រាលៗ។

“ចម?” អាចមភ្ញាក់ ស្រែកហៅឈ្មោះឯងដោយមិនបានតាំងចិត្តនៅពេលដែលវាបានឃើញខ្លួនរបស់វាម្នាក់ទៀតកំពុងតែដេកបើកភ្នែកថ្មែសម្លឹងមកដំបូលផ្ទះតាមរនាបឬស្សី។

ឬខ្ញុំបានស្លាប់ហើយ?

ភ្លាមៗអាចមស្រាប់តែទទួលរងនូវកម្លាំងអ្វីក៏មិនដឹងដូចជាការស្រូបទាញហើយក៏បាត់ស្មារតីបាត់ទៅ។

…….

ប៉ីពកចាប់ប្រគុំបន្លឺសំឡេងឡើង ហាក់ពិរោះគ្រលួចពេកក្រៃ​តែក៏មានអារម្មណ៍ថាស្រងេះស្រងោចដូចជាអ្នកប្រគុំកំពុងតែមានទុក្ខ ស្គរក៏បន្តពីក្រោយសែនរន្ធាន់ស្តាប់ឮគួរឱ្យចង់តែក្រោករាំរែក។

ភ្លាមនោះដូនចាស់ដែលគេឱ្យនាមថាស្នំដែលអង្គុយទ្រផ្ទិលដាក់បាយព្រលឹងស្រែកបង្ហើរសូរ្យសៀងអមសំនៀងតម្រូវតាមសាច់ភ្លេង​   ​ហើយថ្ងូរបង្អូសយ៉ាងសែនអន្លង់អន្លោច។

ក្រឡេកទៅកណ្តាលចំណោមមនុស្ស ក្មេងប្រុសរាងស្គមល្ហិតល្ហៃដែលសម្គាល់បានថាជាអាចម បានដេកផ្ងារខ្លួនសម្លឹងភ្នែកឡើងលើថ្មែមើលទៅកាន់ដំបូលផ្ទះដែលប្រក់ស្លឹកកណ្តប។

“ក្មេងតូចព្រលឹងមិននៅនឹងរូប !”

ស្ត្រីចំណាស់ឧទានចេញដោយមិនដឹងថាមកពីប្រភពណា។

“វ៉ើយ…អាចម!! ម៏វ៉ើយ..មកស៊ីបាយផ្ទះឯងវាឆ្ញាញ់ជាង..!!”

ម៉ោង៨យប់បាត់ទៅហើយ ពិធីហៅព្រលឹងក៏ទើបតែចាប់ផ្តើម ដូនស្នំស្រែកហៅឈ្មោះចំៗ ឱ្យព្រលឹងសាមីខ្លួនដែលវង្វេងទៅតាមព្រៃភ្នំត្រលប់មកចូលក្នុងខ្លួនប្រាណវិញ។

នៅពេលដូនស្នំស្រែកហៅបក់ដៃផង ច្រៀងហៅព្រលឹងផង អ្នកភ្លេងក៏ស្រែកអមដោយពាក្យសាមញ្ញ ហើយគេហៅឈ្មោះដដែលៗជាច្រើនដងច្រើនសារ អ្នកភ្លេងក៏ចេះតែតាមបន្ទរពីក្រោយដូនស្នំ។

លុះចប់បីបទទើបគេឧបកិច្ចយកស្លឹកឈើតំណាងព្រលឹងមកសៀតជាប់ត្រចៀករបស់ក្មេងប្រុស រួចគេរៀបកិច្ចពិធីយោលបក់ចិញ្ចៀនមាស ដោយមានចងខ្សែទាញសងខាងទើបដូនស្នំស្រែកហៅម្តងទៀត៖

“ព្រលឹងទាំងប្រាំបួនដណ្តប់សព្វគ្រប់អើយ វ៉ើយអាចម កុំនៅក្នុងព្រៃខ្លាចសត្វសាហាវ ស៊ីក្រួសស៊ីថ្ម មកនៅផ្ទះធំទ្រនំខ្ពស់រក្សាម៉ែ រក្សាឪ….”

វ៉ឹប!!

«ចប់»