រឿង៖ ជើងកបផ្ទះម៉ឺន

Bo Bo — Wed, 18 Sep 2024 13:00:00 +0000

រដូវភ្លៀងនៅឆ្នាំ១៩៤៦…..

ភ្លៀងបានបង្អុរមួយជាន់ហើយមួយជាន់ទៀតមិនឈប់ឈរ បង្វែរពិភពលោកខាងក្រៅទៅជាមានពន្លឺព្រិលៗនៃព្រលប់ធំមួយ។

ពឹងលើភ្លើងពិលត្រមោង មនុស្សបួននាក់ប្រដាប់ដោយកាម៉េរានិងសម្ភារៈវាស់វែង ដើរផ្លូកផ្លាក់ប្រញិបប្រញាប់កាត់លើកម្រាលភក់និងតំណក់ភ្លៀងចែងចាំង។ ផ្គរលាន់បន្លឺឡើងមកពីចម្ងាយ ខណៈវិស្វករ នីត និងក្រុមការងាររត់មកឈរនៅច្រកចូលវិមានដ៏ធំ។

«ស្ថាបត្យកម្មអាណានិគមបារាំង! គ្មានមនុស្សនៅ?» ទូច ជូតសក់ផងស្តាប់នីតវាចាជក់ចិត្តផង។ នីតមិនរវល់ខ្លួនសើមទេ គេគយគន់ភាពពុកផុយនៃអតីតភាពដ៏រុងរឿងរបស់វិមាននេះ។

ដារ៉ាបញ្ចេញគំនិតសរសើរ៖

ចេះមកដល់ល្មមយើង!

នីតងាកទៅរកវង្ស ដែលកំពុងជញ្ជក់មាត់ស្ទាបសសរពណ៌សដ៏ធំមូលនិងខ្ពស់លលៃច្រកចូលវិមាន។

«កុំប៉ះពាល់!»

នីតបញ្ជា វង្សក៏ដកដៃ។

ទីនេះត្រូវបានប្រឡាក់ប្រឡូសដោយការបោះបង់ចោលជាច្រើនឆ្នាំ តែវិស្វករនីតនិងគ្នីគ្នាបានទទួលយកគម្រោងកែលម្អមួយក្នុងទឹកប្រាក់ដ៏ច្រើន។

រនាំងយ៉រដែកដ៏ប្រណីតប្រឡាក់ដោយច្រែះ និងទ្វេទ្វារដ៏ធំទូលាយ ដែលធ្លាប់ជានិមិត្តរូបនៃទ្រព្យសម្បត្តិអភិជន ឥឡូវនេះបានរសាត់ទៅៗ ចោលឧត្តមភាពនៅក្រោមកម្រាស់ពេលវេលារយឆ្នាំ។

«សង់នៅឆ្នាំ១៨៨២វ៉ី!»

ដារ៉ាវាចាតិចៗ។ នីតនិងដារ៉ាជាមិត្តនឹងគ្នា ពួកគេបើកទទួលជួសជុលកែលម្អផ្ទះឬភូមិគ្រឹះអភិជនធំៗតែប៉ុណ្ណោះ។

«ស្តាយអតីតកាល!» ទូចនិយាយតិចៗ។

វង្សងក់ក្បាលតាម។ នីតសម្លឹងសម្លក់ស្នាមពើងហើមលើទ្វារឈើក្រាស់ដែលខូចខាតខ្លះដោយសារសំណើមនិងការបោះបង់ចោលរវាងទសវត្សរ៍។ ស្លែបានតោងជាប់នឹងជញ្ជាំងថ្ម ហើយវល្លិបានទាមទារកន្លែងខ្លះដែរ។

«សង្ឃឹមថានៅក្នុង នៅល្អច្រើន!» នីតរអ៊ូ ដៃរាវយកសោរមកកាន់។

«ចុះពេលទទួលការងារនេះគេមានប្រាប់ទេ?» ដារ៉ាឈានចូលក្បែរនិងខ្សឹប។ នីតមិនមាត់ ព្រោះទំនងថាកំពុងជក់ចិត្តនឹងអ្វីម្យ៉ាងដែលបន្សល់ទុកតាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ។

«ខ្ញុំនៅតែគិតថា យើងគួរមានគ្នា១០នាក់ បានសមជាមួយវិមានម៉ឺន!»

ទូចរអ៊ូពីចំហៀង ស្រាប់តែនីតងាកមកធ្វើមុខមាំ។ ទូចទម្លាក់ទឹកមុខដឹងកំហុសខណៈ នីតសួរនាំ៖

«វិមានម៉ឺន!»

ទូចមិនទាន់បានតបផង វង្សចង្អុលទៅរកស្លាកមួយ ឆ្លាក់អក្សរខ្មែរយ៉ាងក្បាច់ក្បូរ«ផ្ទះម៉ឺនសឹម!»។ នីតនិងដារ៉ាចំហមាត់។ មិនដឹងថាហេតុអ្វីពួកគេមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងស្លាកមួយនៅទីនេះ។ ខ្យល់បក់បោកប្រូក ពេលពួកគេបន្តគ្នាឡើងលើជណ្ដើរថ្ម។ ស្បែកជើងម្នាក់ៗ ជាន់ប៉ះលើផ្ទៃម៉ាបដ៏រលោង។ នីតដាក់ដៃស្តាំមកលើទ្វារឈើដ៏ធ្ងន់ រុញវាចេញ បន្លឺជាសំឡេងថ្ងូរទាបៗ ហាក់ដូចជាបន្ទរតាមផ្នែកខាងក្នុងប្រហោងនៃវិមាន។

ដារ៉ាចង់តែចំអកព្រោះឃើញទូចប្រកបដោយការប្រុងប្រៀប។ នៅខាងក្នុងផ្ទះ ខ្យល់ក្រាស់បក់មកវឹបលាយក្លិនសើមនិងឈើពុក ពពួកផ្សិត។ល។

ចង្កៀងគោមដ៏ក្បាច់មហិមាមួយព្យួរមកសំយាក គ្របដណ្ដប់ដោយធូលីដី និងសរសៃពួរពីលើពិតានខ្ពស់។ ជណ្តើរដ៏ធំមួយទៀត កំពុងសម្តែងភាពស្កឹមស្កៃក្នុងស្បៃងងឹត លាតសន្ធឹងឡើងទៅលើផ្ទះ មានសភាព ដូចជាឆ្មាំការពារអាថ៌កំបាំងម្នាក់ ដែលត្រូវបានពីភពលោកនេះភ្លេចចោលជាយូរមកហើយ។

វង្សញ័រខ្លួន ជូតទឹកភ្លៀងចេញពីមុខពេលឈានជើងចូលបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ។

«អូយ!»

ទូចថយមកពេលឮនីតលាន់មាត់។

«ខូចអស់ហើយ!» នីតបន្ថែម បង្ហាញថាទិដ្ឋភាពនៅខាងក្នុង កាន់តែអាក្រក់?

ដារ៉ាអើតមកមើលដោយមុខស្មឿក។ នីតដឹងថាខ្លួនបានជ្រុលជាភ្លាត់មាត់បង្កើតបរិយាកាសមិនល្អបន្លាចបង្អាក់សន្ទុះចិត្តកូនក្រុម ក៏និយាយត្រលប់មកវិញថា៖

«ផ្តោតអារម្មណ៍! ការងារលុយច្រើន វាលំបាកបន្តិចហើយ!»

តំណក់ទឹកបានស្រក់ពីពិតាន បង្កើតជាភក់តូចៗនៅលើកម្រាលថ្មម៉ាបមានខ្លះប្រេះទៅហើយ។

ផ្គរលាន់បន្លឺឡើងកាន់តែកៀក ខណៈដែលក្រុមកែលម្អបានចូលទៅក្នុងវិមានកាន់តែជ្រៅ។ ភ្លៀងធ្លាក់មកទល់នឹងបង្អួច ខ្យល់បក់បោកដូចសំឡេងស្រែកទ្រហឹងមកពីចម្ងាយ។ ការណ៍ទាំងនេះបានបន្ថែមបរិយាកាសសង្កត់សង្កិនរួចទៅហើយលើទូច។ កាមេរ៉ារបស់គេ បានចុចចាប់យកទិដ្ឋភាពដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចនៅចំពោះមុខ…..ឃ្លីក…ឃ្លីក គេងើបមុខសម្លឹងមើលទៅបង្អួចដែលងងឹតខាងក្រៅ សល់តែពន្លឺតិចតួចពីផ្លេកបន្ទោរ។

«ហើយមកដល់ចំពេលភ្លៀងទៀត!» វង្សបន្ថែមដោយមិនដឹងខ្លួន។

ប៊ឹប! នីតដាក់ដៃលើស្មាដារ៉ាហើយចំអកលេង៖

«ខ្លាច?»

«ស្អី! គ្រាន់តែគិតថា នរណាម្នាក់បានសង់ទីនេះយ៉ាងមហស្ចារ្យ ហើយមិនរស់នៅក្នុងកន្លែងនេះ ទុកចោល?»

«គេថាវាមានជើងកប!» នីតចងចិញ្ចើមលើកដៃវែកគាសទឹកភ្លៀងចេញពីមុខ សម្លឹងដារ៉ាជាមិត្តរួចងាកទៅម្ចាស់សម្តីដែលវាចាថាមានជើងកប។ នោះគឺវង្ស។

«ហ៊ឹម អាខ្លាច!»

ថាឱ្យវង្សហើយ គេក៏បោះជំហានទៅមុខជាមួយ ស្បែកជើងកវែងដែលប្រឡាក់ក្នុងភក់។

វង្សងាកមកដារ៉ាដែលដើរតាមក្រោយ វង្សខ្សឹប៖

«អ្នកលក់សាំងនៅផ្លូវបត់ ប្រាប់ខ្ញុំពេលខ្ញុំចុះសួរផ្លូវ!»

«ហាសហា! និយាយគ្នាពីរម៉ាត់ និពន្ធរឿងជើងកបស្អីគេបានទៀត មីងហ្នឹង?» ដារ៉ាឆ្លើយខណៈទូចដើរមកហើយហួសទៅតាមពីក្រោយនីតដោយមុខស្ងួត។

«ម៉ោះវង្ស! ជើងកបមានឬអត់ ចាំគិតពេលក្រោយ ពេលនេះយើងមានការងារធ្វើ»

នីតវិញវាចាតបដោយមិនងាកក្រោយ៖

«មានជើងកបមែនអត់ ហៅចេញពីជញ្ជាំងមក គ្រាន់បានសួរព័ត៌មានពីរឿងផ្ទះនេះ!»

វង្ស លេបទឹកមាត់ហើយ សើចទាំងភ័យផង ពេលសម្លឹងមើលមកក្រោយ។ មុខផ្ទះកំពុងជន់លិចដោយអំណាចភ្លៀងបង្កើនកម្លាំង។

ទូច ប្រុសមាឌតូច សម្បុរស ជាអ្នកថតអាជីព គេឈប់ថតជក់សម្លឹងមើលភ្លៀងនៅយ៉រនៃបណ្តាបង្អួចបុរាណប្រកដដោយសិល្បៈ ហើយក៏លើកដៃចុចបន្តព្រោះស្តាយស្ថាបត្យកម្ម។

សំឡេងដារ៉ាខ្សឹបដាក់គ្នីគ្នាថា៖

«វិមាននេះ ទោះបីស្ថិតក្នុងសភាពទ្រុឌទ្រោមបន្តិចក៏ដោយ ក៏មានសោភ័ណភាពដ៏ស្រស់បំព្រង ហាក់បីដូចជាអតីតកាលនៅតែតោងជាប់មក!»

«ពីរោះដូចតែងរឿងម៉េះអាដែង?» នីតសើច ហើយបន្តវាចា៖

«ព្រោះអ៊ីចឹងបានជាម្ចាស់គេចង់ធ្វើវាឡើងវិញ!»

ទូចខ្សឹបប្រាប់ខ្លួនឯងតិចៗ៖

«ដូចជាកំពុងឈានជើងចូលទៅក្នុងពេលវេលាមួយផ្សេងទៀតអ៊ីចឹង!»

«ហាសហា! ថតហើយរអ៊ូទៀត?» នីតចំអន់។

រំពេចនោះ ទ្វារមួយនៅចុងបង្អស់នៃសាលធំបានបិទមកគ្រឹបដោយកម្លាំងខ្យល់ទំនាញ ដែលធ្វើឱ្យដារ៉ាលោតថយ វង្សបង្វិលភ្នែកធំៗ។

«លេងល្បិចលើពួកយើងមែន?» ដារ៉ាលាន់មាត់ទាំងប្រឹងញញឹមមិនសូវសម។

ក្រុមស្ថាបត្យករនេះមានប្រវត្តិសិក្សាមកពីស្រុកបារាំងដែលដឹកនាំដោយនីតនិងដារ៉ា។ តម្លៃក្នុងការមកសិក្សារៀបចំផ្ទះនេះឡើងវិញគឺច្រើនជាងផ្ទះមុនៗ១០ដង។

លុយជាអ្វីដែលនីតយល់ថា អាចវាស់វែងពីជោគជ័យក្នុងអាជីពរបស់គេ បានជាទុកការសង្ស័យភ័យខ្លាចជាឧបសគ្គទៅវិញ។

ក្រុមនេះបានផ្លាស់ទីដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ពន្លឺពិលរបស់ពួកគេបញ្ចេញស្រមោលវែងៗនៅលើជញ្ជាំងដែលប្រេះបែកខ្លះ។ ភ្លៀងនៅខាងក្រៅបន្តធ្លាក់ឥតឈប់ឈរ សំឡេងផ្គរលាន់ញ័រពេញឆ្អឹងវិមានចំណាស់។ ពេលពួកគេចូលកាន់តែជ្រៅ ជំហានរបស់ដារ៉ាក៏ថយមកយឺតចុះ ពន្លឺពិលរបស់គេបានចាំងចំភ្នែកដ៏ចម្លែកមួយគូ។

«មើល…នីត» មិត្តខ្សឹបប្រាប់ ហើយចង្អុលទៅផ្ទាំងគំនូរដ៏ធំមួយដែលត្រូវបានគ្របដោយស្រទាប់ធូលី ប៉ុន្តែបង្ហាញពីបន្ទប់ប្រណីតនិងបុរសនិងស្ត្រីដ៏ស្តុកស្តម្ភ ក្នុងឈុតសម្លៀកបំពាក់បារាំងសម័យអាណានិគម។ ប៉ុន្តែមានអ្វីមួយខុសៗ….មុខបុរសហាក់រងការលាបពណ៌លុបបាំង វាដូចជាមាននរណាម្នាក់ព្យាយាមលុបចោលដោយសម្អប់។

ទូចខ្សឹបញាប់ញ័រ ៖

«សល់តែភ្នែក!»

ភ្នែករបស់ខាងប្រុសនៅសម្លឹងមើលមកពីផ្ទាំងក្រណាត់យ៉ាងគួរឱ្យព្រឺព្រួច។

«ហេតុអ្វីបានជាមានអ្នកធ្វើបែបនេះ?» ដារ៉ាសួរសំឡេងស្មើ។ ទូចបានលើកកាមេរ៉ាមក ពង្រីករូបដែលគួរឱ្យខ្លាច។

«អាចជាគំនូរម្ចាស់ដើមរបស់វិមាន…ប៉ុន្តែលាបពណ៌គាត់ក្នុងភាពឆ្កួតលីលា» នេះជាការលើកឡើងរបស់វង្ស ដែលមានមន្ទិលតាំងពីដើមមកថាទីនេះមានអ្វីម្យ៉ាង….ឥឡូវមើលទៅសភាពការណ៍កាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ។ និយាយបន្ត គេបានខ្សឹបឡើងថា៖

«ខ្ញុំបានឮរឿងរ៉ាវរបស់ម្ចាស់កន្លែងនេះ»

«ទៀត!» នីតថ្កោលទោស តែគេហាក់ចង់ស្តាប់។ ទូចតឿន៖

«ដឹងអីខ្លះ?»

វង្សងក់ក្បាល៖

«អភិជនពីរនាក់ប្តីប្រពន្ធ! គាត់ជាម៉ឺន ដែលមានងារយសក្នុងវាំង ហើយបាត់ខ្លួនជាមួយភរិយារហូតមក។ ខ្លះថាជាឃាតកម្មដ៏អាថ៌កំបាំងតែគ្មាននរណាម្នាក់ដឹងថាមានអ្វីកើតឡើងពិតទេ»។

«ចឹងមានន័យថា បន្លាច!» នីតបញ្ចប់ប្រយោគដោយខិតទៅជិតផ្ទាំងគំនូរ។ ដារ៉ាសម្គាល់ឃើញភ្នែកមិត្ត ច្បិចរួមតូចឡើងៗក្នុងការពិនិត្យពិច័យផ្ទាំងគំនូរ។

មិនយូរទេ គេបានយារដៃជូតធូលីចេញពីជ្រុងខាងក្រោមនៃផ្ទាំងគំនូរ ដោយបង្ហាញជួរអក្សរតូច ចារឹកថា ម៉ឺនសឹម ជំទាវអេង។

ទូចបានដកថយក្រោយ ដង្ហើមហត់ៗខណៈពេលវង្សវាចាមិនទាំងមិនស្រណុកចិត្ត៖

«ឆ្នាំ១៨០១… ជាងមួយរយឆ្នាំមុន!»

«ចុះគេមិនលុបខាងស្រី?» ទូចសួរ។

ដារ៉ាបានផ្ដោតពន្លឺពិលទៅលើរូបលោកជំទាវដែលទូចបានសំដៅទៅ។ ស្ត្រីស្រគត់ស្រគំក្នុងឈុតពណ៌ក្រហមទុំ។ ផ្ទៃមុខមិនត្រូវបានប៉ះពាល់ ប៉ុន្តែ….បែរជា ស្ត្រីក្នុងរូបគំនូរនោះមានរូបរាងស្រដៀងនឹងមនុស្សម្នាក់ដែលពួកគេធ្លាប់ឃើញពីមុនមក។

«មិនអាចទេ…» ដារ៉ាខ្សឹបប្រាប់នីត។

ថ្គាមរបស់វង្សត្រូវជាប់គាំង។

«នោះមិនមែនជាមនុស្សតែមួយទេអីអានីត?»

នីត ទូច និងវង្ស ជាមួយដារ៉ាទើបតែបានចួបជាមួយស្រី្តម្នាក់ដែលស៊ីញ៉េឱ្យពួកគេធ្វើការសិក្សាអំពីគម្រោងជួសជុលវិមាននេះសម្រាប់ភ្ញៀវទេសចរ។

អ្នកដែលជួលពួកគេ ដូចគ្នានឹងស្ត្រីជំទាវអេងម៉្លេះ?

នីតគ្រវីក្បាលយឺតៗ ចិត្តរបស់គេលោតញាប់ញ័រក្នុងភាពរន្ធត់។

«លោកស្រី ម៉ារដា?» គេខ្សឹប។

នាងគឺជាមនុស្សដែលពួកគេបានចួប ទទួលការងារ ប្រាក់កក់ និងអះអាងថា គាត់ជាទាយាទចុងក្រោយនៃត្រកូលនេះ។

«ខ្ញុំ គិតថា យើងត្រូវគេធ្វើល្បិចអីមួយហើយ!»

ទូចវាចានេះទាំងបានទម្លាក់កាមេរ៉ាចុះព្រោះដៃរបស់គេញាប់ញ័រល្វើយ។

«ប៉ុន្តែ….វាមិនអាចទៅរួចទេ! រូបថតតាំងពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៨០១ ហើយយើងចួបវ័យដដែល?»

លោកនេះមានមនុស្សដូចគ្នាអាចកម្រិតនេះដែរ?

វង្សវិញឈរញាក់។

ពួកគេគាំងក្នុងការគិតហើយ។

មុននឹងអ្នកណាម្នាក់អាចឆ្លើយសំណួររបស់ទូចបាន ខ្យល់បក់មួយកន្ត្រាក់បានបោកទ្វារខាងមុខដែលពួកគេទើបនឹងចូលមកនោះ ងងឹតគ្រឹបតែម្តង។

«អាចោរម្សៀត!» ទូចភ្លាត់ជេរ។

ទាំងបួននាក់បានទល់ខ្នងគ្នាវិលជុំវិញសម្លឹង។ ពន្លឺពិលរបស់ពួកគេបានឆាបឆេះក្នុងភាពងងឹត ខណៈដែលសំឡេងជេរខ្ទរបន្លឺឡើងអន្លាយពេញវិមាន។

គ្រប់យ៉ាងកាន់តែត្រជាក់ គ្របមកលើភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់ពួកគេ ទុកឱកាសឱ្យ សំឡេងប្លែកមួយថ្មី បញ្ចេញវត្តមាន។ ស្នូរកែងជើងគោះលើឥដ្ឋដូចមានអ្នកណាម្នាក់ដើរមក យឺតៗ តែបានចាប់ផ្តើមឮច្បាស់ឡើងៗ។

«យើងចេញពីកន្លែងនេះ» វង្សនិយាយ ប៉ុន្តែនីតឈរកកគាំងនៅនឹងកន្លែង។ ភ្នែករបស់គេជាប់ទៅនឹងផ្ទាំងគំនូរព្រោះបានកត់សម្គាល់អ្វីមួយដែលអ្នកផ្សេងទៀតមិនឃើញ។

ស្ត្រីក្នុងឈុតពណ៌ក្រហមទុំដែលដូចគ្នានឹងស្ត្រីបច្ចុប្បន្នដែលជួលពួកគេ មិនបានសម្លឹងមើលពីរូបគំនូរទៀតទេ។ ភ្នែករបស់នាងឥឡូវនេះកំពុងសម្លឹងមើលមកដោយចងកំហឹងនិងមានពន្លឺកាចសាហវ។

ដីនៅក្រោមជើងរបស់ពួកគេក៏ញ័ររំពើក ពួកគេទាំងបួនទប់ខ្លួនផង សម្លឹងមុខគ្នាស្លេកស្លាំងដោយការភ័យខ្លាច។ នីត បាននិយាយខ្សឹបដោយសំឡេងយ៉ាងទាបថា៖

«យើងវរហើយ»

ទូចនិងវង្សញាប់ញ័រ ពេលសំឡេងកែងស្បែកជើងឮលាន់មកកាន់តែខ្លាំង ពួកគេបានដឹងថា ក្នុងវិមានចាស់មិនមែនមានតែពួកគេបួននាក់ទេ។

«អ្វីមួយដែលត្រូវបានបន្សល់ទុក យ៉ាងអាថ៌កំបាំងកប់យ៉ាងជ្រៅនៅក្នុងជញ្ជាំង ហើយឥឡូវនេះវាបានចាប់ផ្តើមឡើងវិញ» ទូចនិយាយរវើរវាយ ។

នីត ដារ៉ា ទូចនិងវង្ស ចាប់ដៃគ្នា សម្លឹងមើលស្រមោលមួយទាំងដកដង្ហើមធំ។ សំឡេងខ្សឹបតិចៗលាន់មករងំពេញបន្ទប់ជុំវិញពួកគេ ដក់ជាប់ក្នុងគំនិតរបស់ពួកគេ សង្កត់ចលនាពួកគេ។

នេះមិនមែនជាភាសាដែលពួកគេចេះស្តាប់ទេ។

សំឡេងនោះបានធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាញ័រ តែនីតដែលមានសភាវគតិរឹងជាងគេ ចេញបញ្ជាយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖

«តស់ៗ យើងចេញទៅក្រៅវិញ!»

សំឡេងរបស់គេទាបនិងខ្សឹបខុសពីធម្មជាតិ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពួកគេទាញគ្នីគ្នាងាកទៅរកផ្លូវចេញដោយប្រញាប់ប្រញាល់ ស្រមោលធំបានមកដល់ពីមុខហើយរារាំង។

«អ្នកណាហ្នឹង?»

ទូចស្រែកយំហើយសួរខ្លីៗផុតៗ។

នៅក្នុងពន្លឺស្រអាប់ដែលត្រងតាមបង្អួចសើមដោយស្រទាប់ភ្លៀងសាច ជាស្ត្រីម្នាក់ស្លៀកឈុតពណ៌ក្រហមដូចដែលគ្រប់គ្នាទើបតែបានឃើញក្នុងគំនូរ។ ស្បែករបស់នាងស្លេក ភ្នែករបស់នាងប្រហោង និងងងឹតគ្មានគ្រាប់ក្នុងប្រស្រី។ នាងបានផ្លាស់ប្តូរទីតាំង ដោយអណ្តែត។

លោកជំទាវ អេង?

វង្សទន់ខ្លួនដួលតែត្រូវដារ៉ាទាញឡើងមកឈរវិញ។

ការសម្លឹងរបស់ជំទាវនេះ ជាប់នឹងនីត ហើយបបូរមាត់របស់នាងក៏ញែកចេញ បង្កើតជាពាក្យពេចន៍អន្លាយដែលហាក់ដូចជាឮមកពីកន្លែងណាឆ្ងាយ។

«លោកម៉ឺន លោកមកហើយ!»

នីត ដើរថយក្រោយម្តងមួយជំហានៗព្រោះស្ត្រីបុរាណនិយាយជាមួយគេម្នាក់គត់ មើលគេចំៗ។

«អ្នក…..ស្រីម៉ារដា?»

«ទេ!»

ខ្មោចនិយាយធ្មឹងៗតែដៃទាំងពីរលើកចង្អុកមក។ គ្រប់គ្នាថយ ទាំងដៃរាវរកគ្នា ព្រោះតក់ស្លុត…

«ខ្មោច? …..ខ….ខ្មោច មែនទេ? ចង់បានអី?»

ទឹកមុខរបស់នាងប្រែជាឈឺចាប់មួយរំពេចពេលឮដារ៉ាសួរយ៉ាងដូច្នេះ។

សំឡេងនាងតំអូញខឹង៖

«ខ្ញុំ….បានរង់ចាំ… អស់រយៈពេលជាយូរមកហើយ! រយ ពាន់ថ្ងៃខែ រយពាន់……!»

សភាវៈត្រជាក់បោកបក់បន្លាចជុំវិញពួកគេ ហើយមួយរំពេចនោះ ជញ្ជាំងនៃវិមានម៉ឺន ហាក់ដូចជារលាស់ស្មើរលកទឹក។ ពួកគេឃើញខ្លួនឯងលែងស្ថិតនៅកណ្តាលសាលធំមួយ នៃគេហដ្ឋានចាស់ទៀតហើយ តែជាពិធីសមោសរអភិជន ដែលភ្លឺរន្ទាលទៅដោយចង្កៀងគោមភ្លឺចាំង។

ពីលើសន្ធឹកខ្យល់ គឺពោរពេញដោយសូរសំឡេងសើច កែវទង្គិច និងសូរស្រទន់ៗនៃថាសចម្រៀងចាស់ៗ។

ពួកគេបានត្រលប់មកវិញនៅឆ្នាំ១៨៨០ តាមរយៈប្រតិទិនលើជញ្ជាំងកំពុងប៉ើងប្រាប់។

ភ្ញៀវរាប់សិបនាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់អភិជនបារាំងឆើតឆាយ កាន់ដៃគ្នាគ្រលាស់រាំជុំវិញក្រុមវិស្វករ។ ទូចយំល្ហិតល្ហៃ ព្រោះមុខរបស់អ្នកទាំងនោះព្រិលៗ ភ្នែកប្រហោងនិងគ្មានជីវិត។

នៅចំកណ្តាលឋ លោកជំទាវអេង ស្លៀកសំពត់វែងអូសដីយ៉ាងស្តុកស្តម្ភ និងក្រពាត់ដៃកាន់ខ្សៀវែងញញឹមពិសពុលមើលពួកគេ។

ម្នាក់ៗញាក់ស្រៀវឆ្អឹងខ្នង។

ដារ៉ាដកដង្ហើម

«អញចប់ហើយ!»

រំពេចនោះ តន្ត្រីក៏ឈប់។ គ្រប់គ្នានៅក្នុងបន្ទប់បែរមកប្រឈមមុខនឹងក្រុមវិស្វករសម័យកាលផ្សេង។

ភ្នែកពួកគេប្រហោង ខ្មៅងងឹត គ្មានគ្រាប់ភ្នែកទេ។

នីតបានចាប់ដៃរបស់ដារ៉ា ទាញគេមករកទ្វារ។

«ទៅយើង!»

ប៉ុន្តែជំទាវអេងបានអណ្តែតមកដល់។

ទឹកមុខរបស់នាង ខូចចិត្ត និងពេញទៅដោយទុក្ខព្រួយ។

សំឡេងត្រជាក់ គ្មានមនោសញ្ចេតនារបស់នាងខ្សឹបខ្សៀវលើសរសៃខ្យល់៖

«យើងទាំងអស់គ្នា ទៅណាមិនរួចទេ យើងត្រូវជាប់នៅទីនេះជារៀងរហូត! លើកលែងតែមានអ្នកណាមកស្លាប់ជំនួស!»

«ជើងកប!» វង្សពោលដោយរញីរញ័រ។

ដីនៅក្រោមជើងរបស់ពួកគេចាប់ផ្តើមរេរំជួយ។

ស្រមោលងងឹតកំពុងលូនមកគ្របពីលើពួកគេ។ ភ្ញៀវចាប់ផ្តើមរលាយ ទម្រង់មនុស្សក្លាយទៅជាអ័ព្ទផ្សែង។

សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវកាន់តែខ្លាំង កាន់តែអស់សង្ឃឹម។

«ទៅណាមិនបាន!»

ចិត្តរបស់នីតលោតញាប់។ ប្រាជ្ញាបានប្រាប់ពួកគេឱ្យដឹងថា មានផ្លូវតែមួយគត់គឺ…..វិស្វកររូបនេះ បានលូកចូលទៅក្នុងហោប៉ៅទាញយកយ័ន្តស្ពាន់មួយសន្លឹក។

«នេះជាគាថាសម្លាប់ខ្មោច!»

គេខាំមាត់និយាយ។

ក្នុងដំណើរជិតឆ្ងាយ នីតមិនដែលខ្លាចអ្វីទាំងអស់ព្រោះគេមានរបស់នេះជាវត្ថុបុរាណដែលពាក្យចចាមអារ៉ាមថា សល់មកពីជំនាន់លង្វែក។

ម្តាយបានប្រគល់ឱ្យគេបន្តមកពីខ្សែជីតា។

គេបានកាន់វាលើកឡើងជាមួយការផ្លាតជាពន្លឺចាំតិចៗក្នុង ភាពងងឹតភ្លឹបភ្លែតៗដោយផ្លេកបន្ទោរពីខាងក្រៅ។

«រលាយទៅ!»

គេស្រែកដាក់ខ្មោចជំទាវអេង។

«ដោះលែងពួកខ្ញុំ!» សំឡេងរបស់នីតរឹតបញ្ជាខ្លាំងខណៈឃើញខ្មោចអណ្តែតដកថយបន្តិច ហើយជំទាវសម័យបារាំងបើកចំហភ្នែកសម្លឹងមើលគាថា។

ភាពសោកសៅនៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់នាងកាន់តែមានអត្ថន័យស៊ីជម្រៅ ហើយបន្ទាប់មកជាមួយសូរសព្ទសោកសៅចុងក្រោយ នាងបានបាត់ទៅបណ្តើរៗក្នុងភាពងងឹត។

បន្ទប់ជប់លៀងឥស្សរៈភាព បានរលាយដែរ សល់តែសំណង់ចាស់ដូចដើម និងស្នូរភ្លៀងធ្លាក់តាមមាត់បង្អួច។

វិមានត្រលប់មកសភាពទ្រុឌទ្រោមវិញ គ្មានទេភ្លេងនិងក្លិននំ មនុស្សរាំ សល់តែភាពត្រជាក់ និងខូចខាត ត្រូវបានបោះបង់ចោលទទេ។

ពួកគេទាំងបួននាក់រត់ចេញ ទាំងញាប់ញ័រ ស្រក់ញើសលាយទឹកភ្លៀង។

នីត ទម្លាក់គាថាចូលហោប៉ៅហើយរត់តាមពីក្រោយមិត្តនិងគ្នីគ្នា។

តាមផ្លូវមករកឡាន គេគិតថា នេះនឹងក្លាយជាផ្នែកមួយនៃរឿងព្រេងនិទានព្រោះគ្មានអ្នកណាព្រមជឿទេ។ ដារ៉ា ដកដង្ហើមញាប់ញ័រ ដៃជូតទឹកភ្លៀងចេញពីមុខទាំងរត់ផងស្រែកហៅគ្នាផង។

«រត់ កុំឈប់វើយ! ខ្មោចលង!» ត្រូវទៅ។

ពួកគេបានរើខ្លួនមកដល់មាត់ទ្វាររបងយ៉ាងលឿន នរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ អាចមានអារម្មណ៍តាមកន្ទុយភ្នែកថា អតីតកាលណាមួយលងក្នុងចិត្តដិតដាម។ អ្នកណាម្នាក់ នៅតែបន្តយំនិងលបមើលពួកគេពីបង្អួចខាងលើមក ហើយតាមមកមិនបាននោះទេ។

នីតឈប់ជើងទ្រឹង។

សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវដ៏ស្រៀវស្រើបបានបន្តតាមមកក្បែរត្រជាក់គេ៖

«លោកម៉ឺនទៅទៀតហើយ! លោកទៅចោលផ្ទះអស់១០០ឆ្នាំ ពេលនេះលោកក៏ទៅទៀត!»

ពេលដែលនីតងើបមុខសម្លឹងមើលអ្នកផ្សេងទៀតឃើញប្រញាប់ប្រញាល់រត់កាត់ភ្លៀង គេបែរជាឈានជើងមិនរួចសោះ។

អ្វីមួយ…..បានមានឥទ្ធិពល។ សំឡេងនេះបានធ្វើឱ្យគេនឹកឃើញ…. អារម្មណ៍ចម្លែកមួយបានដក់ជាប់ក្នុងចិត្ត…..

«អ្នកណាជាលោកម៉ឺន!»

ជំហានរបស់គេយឺតៗ ដង្ហើមរបស់គេធ្ងន់ទៅៗ…. ទោះបីភ្លៀងធ្លាក់មកលើក៏ដោយគេហាក់រសេះរសោះ។ ដារ៉ាបែរមក ហើយកត់សម្គាល់ឃើញ។

គេស្រែកប្រកូក៖

«នីត? មកឱ្យលឿន!»

ប៉ុន្តែនីតមិនឮឬយកចិត្តទុកដាក់ទេ។ គេបានឈប់ឆ្កាំងនៅកណ្តាលផ្លូវស្ងាត់ ដោយក្រឡេកទៅមើលវិមាននោះវិញ។

វិមានអាណានិគមមើលទៅហាក់ដូចជា បង្កប់ការចងចាំមួយដែលបានរសាត់ទៅដោយព្យុះពេលវេលាជាងមួយរយឆ្នាំ។

«បើបងទៅឆាប់ជោគជ័យ បងឆាប់វិលមកវិញ!»

សំឡេងគេលាន់ក្នុងបេះដូងគេ។

ភ្លាមនោះ គេឃើញមានរទេះសេះនិងមានអ្វីមួយ…អ្វីមួយដែលចិត្តគេមិនអាចញាប់ញ័របាន។ ជំទាវអេងឈុតពណ៌ក្រហមឈរថតជាមួយប្តី។

ភ្ញៀវពន្លឺមកពេញផ្ទះ។

នេះជាពិធីបុណ្យមួយនៃការឡើងគេហដ្ឋានថ្មី។

របៀបដែលនាងបានមើលមកគេ មិនមែនដោយការស្អប់ ប៉ុន្តែដោយការទទូចស្មោះភក្តី និងចង់បាន។

«ម៏! អានីត!»

ដារ៉ាស្រែកឮៗ។

«អានីតអើយម៏!»

នីតហើបមាត់និយាយដោយស្ងាត់ៗថា៖

«ពួកឯងទៅចុះ»។

សំឡេងមេវិស្វករ បន្លឺឡើងពីចម្ងាយ សូម្បីតែមិនហើបមាត់។

ត្រចៀករបស់ដារ៉ានាំមកនូវភាពស្លុត គេឈប់ជើងទាំងភ័យនិងទីទើរ៖

«ស្អីគេហើយឯង? ខ្មោចចូលអានីត!»

«ពួកឯងត្រឡប់ទៅវិញទៅ!» នីតបញ្ជាក់ តែមុខគេមិនបែរទេ គេញញឹមសម្លឹងទៅវិមាន។ គេឃើញនាង តែពួកម៉ាកគេមិនឃើញអីទាំងអស់។

វង្សបែរមកហើយមិនអស់ចិត្ត។ វង្សរត់មកជាមួយដារ៉ាប្រាថ្នាទាញយកនីត តែមកដល់កាលណា ពួកគេមិនជឿភ្នែកខ្លួនឯងទេ។

នីតស្លៀកបុរណ។

វង្សដកថយ ឯដារ៉ាអុកគូទលើដី។

ជាឈុតដែលខាងប្រុសបានស្លៀកឈតក្បែរជំទាវអេង។

នីតមិនបានរវល់នឹងក្រុមមនុស្សទេ។ គេនិយាយស្រែកទៅលើផ្ទះធំ ដូចជានាងនៅឈរទីនោះ គេស្រែកថា៖

«ដំណើរទៅស្រុកបារាំងដែលរាជការឱ្យបងធ្វើ មិនជោគជ័យទេ! យប់នោះភ្លៀងធំណាស់អេង! មេឃងងឹត ពួកយើងទាំង២២នាក់លិចស្លាប់ក្នុងទឹក បងរកផ្លូវមកផ្ទះយើងមិនឃើញទេ អត់ទោសឱ្យបង កុំលុបមុខបង បងនៅស្មោះនឹងអេងរហូត!»

គេថាហើយ ដើរមួយៗត្រលប់ទៅកាន់វិមានចាស់។

វង្សញ័រដៃ គេសម្លឹងទៅគាថាដែលជ្រុះធ្លាក់លើដី សង្កត់ដោយតំណក់ទឹក។

ដារ៉ាច្របូកច្របល់ក្នុងភាពភ័យខ្លាច ខណៈទ្វារវិមានខាងមុខបានបើកឡើងយឺតៗ ហាក់បីដូចជាកំពុងរង់ចាំនីត។

—–

វិមានដ៏ទ្រុឌទ្រោមបានរលាយបាត់នៅជុំវិញវត្តមាននីត។ គ្រប់យ៉ាងបានប្រែក្លាយទៅជាសាលវិចិត្រ និងធំស្តុកស្តម្ភក្នុងរចនាបថឆ្នាំ១៨៨២។ លើកនេះមិនមានភ្ញៀវ គ្មានតន្ត្រីទេ មានតែពន្លឺភ្លើងទៀន ច្រើនជ្រុងនៃលំនៅដ្ឋានម៉ឺន សំឡេងភ្លៀងធ្លាក់សស្រាក់តាមបង្អួច។

ហើយឈរនៅកណ្តាលបន្ទប់គឺលោកជំទាវអេងក្នុងវ័យ១៦ឆ្នាំ ជាមួយរ៉ូបពណ៌ក្រហមទុំរបស់នាង ហូរវែងដូចកម្រាលឈាមពេញផ្ទៃម៉ាប។

ភ្នែករបស់នាងស្រទន់ពេលបានចួបជាមួយការឈរភាំងរបស់នីត។

ពួកគេសម្លឹងគ្នាពោរពេញទៅដោយទុក្ខព្រួយដែលហាក់ដូចជាអូសបន្លាយមករាប់ទសវត្សរ៍។

«នីត» នាងខ្សឹបជាមួយសព្ទស្នេហាញាប់ញ័រដោយអារម្មណ៍រំភើប។

«លោកម៉ឺនមកវិញហើយ!»

នីតឈានចូលទៅជិត ភ្នែករបស់ពួកគេសម្លឹងមើលគ្នាបង្ហាញពីភាពសោកសៅនិងសេចក្តីស្នេហាជាមួយកិច្ចសន្យាបេះដូងដ៏ជ្រាលជ្រៅ។

«អូនរង់ចាំអ្នកយូរមកហើយលោកប្តី!»

បំណែកអតីតកាលទាំងអស់បានរំឭកមកវិញបន្តិចម្តងៗ។ រាល់ ការចងចាំដែលកប់យ៉ាងជ្រៅក្នុងពេលវេលាគោរចររបស់ផែនដី បានវិលមកក្នុងចិត្តនិងផុសឡើងវិញជាបណ្តើរៗ។

«ផ្ទះនេះជាអកុសល! មនុស្សមានជីវិតមិនអាចរស់បានទេ!» ពាក្យហោនិយាយមកល្វើយៗក្នុងការចងចាំ កាលពីពេលគេបានសាងសង់វិមាននេះឡើងជូនជំទាវអេង។

តែគេបានចចេសរស់នៅនិងផ្តល់សេចក្ដីស្រលាញ់ចែករំលែកជាមួយនារីម្នាក់នេះ ប៉ុន្តែពួកគេបានបែកគ្នានៅរាត្រីឡើងផ្ទះ។ ជាការបែកពោរពេញទៅដោយការឈឺចាប់រាប់សតវត្សរ៍។

«បងបានចាកចេញនៅយប់នោះ…ហើយយើងបែកគ្នា! ដើម្បីការពារស្នេហានេះ ខ្ញុំស្បថថា មិនទៅចាប់ជាតិទេ ខ្ញុំមិនព្រមបំភ្លេចអតីតកាលឡើយ»

ចិត្តនីតមិនខុសពីអ្នកដែលស្មោះកំពុងរង់ចាំវិមាននេះទេ។ បន្ទរនៃអតីតកាល ដែលរងំក្នុងបេះដូង គេមិនដែលស្រលាញ់នារីណាឡើយ។ ពេលនាងមកដល់ក្នុងស្រោមជាមនុស្សហើយគេបានចាប់អារម្មណ៍នាងខ្លាំងទើបព្រមមកធ្វើកិច្ចការលើវិមានគួរឱ្យខ្លាចនេះ។

វិមានដែលពិភពលោកបានបំភ្លេចចោលព្រោះអ្នកណាក៏នៅទីនេះមិនបានដែរ។

«អូនផាត់ពណ៌លុបមុខបង! អូនខឹងមែនទេ?»

ជំទាវបានយំយែក ហើយសំឡេងរបស់នាងស្ទើរតែខ្សឹបដូចខ្យល់ថា៖

«អូនគិតថាបងមិនមកទេ អូនមិនចង់នឹកបងពេក បានជាលុបមុខបងចេញតែទីបំផុតអូននៅតែនឹកឃើញ!»

«ព្រោះយើបានសន្យាជាមួយគ្នា!» នីតរអ៊ូ។

«បងនឹកឃើញហើយលោកម៉ឺន!»

ផ្ទះនៅជុំវិញប្រាណពួកគេចាប់ផ្តើមរសាត់ប្តូរទិដ្ឋភាពជាថ្មីម្តងទៀតហើយ។ ជញ្ជាំងប្រែមកកាន់តែទ្រុឌទ្រោមទៅតាមអាយុកាល។

ខ្យល់ព្យុះនៅខាងក្រៅកាន់តែខ្លាំងឡើង ហាក់ដូចជាបង្រៀននីតឱ្យនឹកឃើញខ្លួនឯងកំពុងតែព្យាយាមសច្ចាមុនកប៉ាល់លិច៖

«ខ្ញុំនឹងស្លាប់ តែខ្ញុំសូមចួបប្រពន្ធខ្ញុំគ្រប់ជាតិ!»

ក្នុងអស់កល្បជានិច្ច ពួកគេញញឹមទាំងទឹកភ្នែកជាទឹកមុខជូរចត់ដែលហាក់មានទម្ងន់រាប់ទសវត្សរ៍ដែលពួកគេបានបាត់បង់ទម្រាំអាចវិលមកនៅជាមួយគ្នាវិញបាន។

«គ្មានការរង់ចាំទៀតទេ! យើងនឹងនៅក្បែរគ្នា អូននឹងលែងមានទុក្ខព្រួយទៀតហើយ» នីតសន្យា។

គ្មានអ្នកណាអះអាងថា បានឃើញស្រមោលនីតទៀតទេ។ ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមកដែលគ្រួសារនីតបាននាំគ្នាមកតាមរក ពួកគេឃើញវិមាននេះរំលំបាក់រាបដល់ដីនៅសេសសល់តែសសរស្លែចាស់ៗ។

ចប់

ឡុងរ៉ាវុធ – Meysansotheary

រឿង៖ ជើងកបផ្ទះម៉ឺន