អធិរាជបេះដូង – Meysansotheary

អ្នកគាំទ្រស្នាដៃរឿង «អធិរាជបេះដូង» សំណូមពរអ្នកនិពន្ធ បន្តសរសេរពាក់ព័ន្ធនឹងវិស័យច្បាប់ និងការដោះស្រាយក្ដីបន្តទៀត

លី ណា — Mon, 06 Nov 2023 09:00:00 +0000

ប្រលោមលោកអ្នកនិពន្ធ មុីសន សុធារី បានកំដរចិត្តអ្នកអានជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ជាមួយនឹងសាច់រឿង គ្រប់រសជាតិ មិនថាមនោសញ្ចេតនា រន្ធត់ អបិយជំនឿ ឬស៉ើបអង្កេត សុទ្ធតែទទួលការគាំទ្រ ទាំងតាមរយៈសៀវភៅ និងប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយរបស់អ្នកនិពន្ធរូបនេះ។ កន្លងមក ក្រុមការងារអ្នកនិពន្ធ មុីសន សុធារី ក៏តែងទទួលបានមតិយោបល់ ពីបណ្តាអ្នកគាំទ្រ ក៏ដូចជា សំណូមពរមួយចំនួនផងដែរ បន្ទាប់ពីពួកគាត់បានបញ្ចប់សាច់រឿងណាមួយរបស់អ្នកនិពន្ធ។

ក្នុងចំណោមនោះ កញ្ញា ទឹម សុភាព អាចចាត់ទុកបានថា ជាអ្នកគាំទ្រមួយរូប ដែលតែងចំណាយពេលវេលា ផ្ញើសារបង្ហាញពីចំណាប់អារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួន មកកាន់អ្នកនិពន្ធ។ ថ្មីៗនេះដែរ កញ្ញាក៏បានលើកជាសំណូមពរមួយ ផងដែរ ដោយចង់មើលឃើញ កម្ពុជា មានសាច់រឿងពាក់ព័ន្ធនឹងវិស័យច្បាប់ និងការដោះស្រាយក្តី មិនថាជា ប្រលោមលោក ឬផលិតជាភាពយន្ត តាមរយៈស្នាដៃនិពន្ធ មុីសន សុធារី ។

តាមរយៈសំណេរដែលផ្ញើមកកាន់ ក្រុមការងារអ្នកនិពន្ធ មុីសន សុធារី កញ្ញា ទឹម សុភាព បានរៀបរាប់ថា “ខ្ញុំពិតជាភ្ញាក់ផ្អើល និងកោតសរសើរចំពោះស្នាដៃនីមួយៗណាស់ ជាពិសេសរឿងអធិរាជបេះដូង។ ខ្ញុំសរសេរសារទៅនេះ ព្រោះមានសំណូមពរមួយ ដែលសង្ឃឹមថា ថ្ងៃណាមួយ បងអាចនឹងសរសេររឿងនេះ (ទោះបីសង្ឃឹមបន្ដិចបន្ដួច ក៏ត្រូវតែសំណូមពរ) គឺរឿងពាក់ព័ន្ធនឹងវិស័យច្បាប់ ចៅក្រម មេធាវី និងការដោះស្រាយរឿងក្ដី។”។

អ្នកគាំទ្ររូបនេះ បន្តថា ក្រៅពីប្រលោមលោក រឿងប្រភេទនេះ គួរតែមានថតជាខ្សែភាគយន្ដចាក់ផ្សាយទៀត កាន់តែប្រសើរ។ កញ្ញាលើកឡើងបែបនេះ ក៏ព្រោះតែយល់ឃើញថា ភាគយន្ដខ្មែរភាគច្រើន មិនបានចាក់បញ្ចាំង អំពីខ្សែភាគយន្ដពាក់ព័ន្ធនឹងវិស័យច្បាប់ ក៏ដូចជាការដោះស្រាយក្តីប៉ុន្មានឡើយ។

បើតាមកញ្ញា ទឹម សុភាព ថ្វីបើនេះគ្រាន់តែជាសំណូមពរ ប៉ុន្ដែបើសិនជាការសំណូមពរអាចទៅរួចមែន វាគឺជារឿងមួយដ៏គួរឱ្យត្រេកអរ សម្រាប់កញ្ញាផ្ទាល់។ ម្យ៉ាង ក្នុងនាមជាអ្នករៀនច្បាប់ និងបម្រើការ ក្នុងវិស័យច្បាប់ស្រាប់ផង កញ្ញាពិតជាចង់មើលរឿងខ្មែរប្រភេទនេះ ត្រូវបានផលិត។

គួររំលឹកថា អធិរាជបេះដូង ជាសាច់រឿងប្រលោមលោកមួយ ដែលរៀបរាប់ពី និស្សិតខ្មែរ ២រូប បានជួបគ្នា នៅប្រទេសតួកគី ទីក្រុងអុីស្តង់ប៊ុល ក្នុងពេលដែលស្ថានភាពនៅទីនោះ កំពុងមានកូបកម្មកើតឡើង និងរឿងរ៉ាវ ជាច្រើនផ្សេងទៀត។ ប្រលោមលោកដ៏ល្បីជាង ៩០០ទំព័រនេះ (២ភាគ) ជាស្នាដៃនិពន្ធរបស់ អ្នកនិពន្ធ មុីសន សុធារី ក្នុងឆ្នាំ២០១៧ ហើយបច្ចុប្បន្ន រឿងនេះ កំពុងទទួលបានការចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំង ពីមិត្តអ្នកអាន ទាំងក្នុងវេបសាយ meysansotheary.com និងសៀវភៅ ៕

ឱកាសពិសេស Review រឿង “ស្រលាញ់បងជ្រៅជាងសមុទ្រ” ឥលូវនេះ នឹងទទួលបាន “អធិរាជបេះដូង” មួយក្បាលភ្លាមៗ

srey leak — Thu, 14 Sep 2023 12:41:12 +0000

សម្រាប់មិត្តអ្នកអានដែលជាអ្នកស្នេហាប្រលោមរបស់អ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារី ពេលនេះអ្នកនឹងទទួលបានឱកាសពិសេស ដោយទទួលបានសៀវភៅមួយក្បាលក្រោមចំណងជើងថា អធិរាជបេះដូង ភ្លាមៗ ខណៈដែលអ្នក Review រឿង “ស្រលាញ់បងជ្រៅជាងសមុទ្រ ។

កាដូដ៏ពិសេសមួយនេះផងដែរ នឹងបានទៅដល់លោកអ្នកប្រសិនបើអ្នកបាន Review រឿង ស្រលាញ់បងជ្រៅជាងសមុទ្រ ស្របទៅតាមលក្ខខណ្ឌរបស់ក្រុមការងារ meysansotheary ។ ដោយក្នុងនោះក្រុមការងារបានដាក់នៅលក្ខខណ្ឌពិសេសមួយដោយតម្រូវឱ្យអ្នកអានផ្ញើរការ Review មកកាន់ប្រអប់សាហ្វេសបុក ហើយនឹងទទួលបានការដាក់ពិន្ទុពីក្រុមការងារយើងខ្ញុំ។

ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ សម្រាប់លក្ខខណ្ឌផ្សេងៗនឹងត្រូវបានអនុវត្ត ឬត្រូវបានផ្លាស់ប្ដូរភ្លាមៗដោយមិនអាចប្រាប់ទុកមុន។ សម្រាប់អ្នកដែល Review មុនគេនឹងទទួលបានការវាយតម្លៃពីក្រុមការងារភ្លាមៗផងដែរ៕

សូមប្រញាប់រួសរាន់ឡើងឱកាសមានកំណត់!

កញ្ញា គ្រាប់ជី

អធិរាជបេះដូង ភាគទី២០(ចប់)

YaraMST — Sun, 16 Jan 2022 08:17:40 +0000

វគ្គ
ប្រុសណាមិនប្រចណ្ឌ

រថយន្តរត់ប្រដេញលើកំណាត់ផ្លូវជាតិលេខប្រាំ ឆ្ពោះទៅខេត្តកំពង់ឆ្នាំង។ នាងដឹងថា
បងប្រធាននិស្សិតមកដល់ភ្នំពេញកាលណា យកនាងទៅទុកក្នុងទ្រុងនៅឯក្រុងបាត់ដំបងវិញឱ្យខាងតែបាន បានជាតូចនារីធ្វើមុខក្រញូវមិននិយាយមិនស្ដី។

«បងសន្យា! ពេលដោះស្រាយរឿងនៅក្រុមហ៊ុនបងសិដ្ឋចប់ បងនឹងនាំយើងដើរលេង!»
ឮសូរពាក្យថាដើរលេង នាងញញឹមបានវិញភ្លាមតែម្ដង។
ស្រីតូចលូកដៃមកតោងហត្ថានាយ ប៉ុន្តែនាយធ្វើមុខស្មើ ព្រមានទុកជាមុន៖
«ប៉ុន្តែបើបងមិនទាន់មកដល់ ហើយយើងលួចដើរ! កុំសង្ឃឹមឱ្យសោះថា បានចេញពីផ្ទះម្ដងទៀត!»
នាងសម្លក់នាយ ហើយលែងដៃពីប្រុសស្អាត។

គេធ្វើមិនខ្ចីដឹងឮនឹងចរិតខឹងសម្បារងាយៗ ហើយបាត់ងាយៗរបស់នាង។
«បងឯងបានតែដូចបងដាណែនតើ៎!»
«ដាណែនយ៉ាងម៉េច!»»
«លើយន្តហោះបងដាណែនចោលម៉ាឌី ទៅនៅក្បែរបងត្រារហូត!»

វិច្ឆិកាពិចារណាសម្ដីនាងមុនពេលឆ្លើយតប៖
«គេនោះរបួស! បើកូនចៅគេខ្លួនឯងមិនថែទាំមេកោយ ទុកឱ្យបងវិច្ឆិកានិងម៉ាឌីអ្នកក្រៅនេះទៅថែឬម៉េច? ឬមួយយើងហ្នឹងច្រណែនគេ ចង់មើលថែនិពន្ធនាយកនោះដែរ?»
ជោគជតាស្ដីឱ្យនាយវិញភ្លាម៖
«មនុស្សបងឯងនេះ និយាយយកតែឈ្នះ! គ្មានបានការទេ!»

បុរសសើចដៀងភ្នែកលួចមើលថ្ពាល់នាង ដែលខឹងឡើងពណ៌ក្រហមប្រឿងៗ គេបន្ថយសព្ទសំឡេងហើយនិយាយឌឺដង៖
«សន្សំលុយគ្រប់ បងនឹងបានការមិនខាន! ហើយនាំអ្នកខ្លះទៅក្រេបចន្ទទឹកឃ្មុំ មើលទៅដូចទន្ទេញ រឿងចន្ទទឹកឃ្មុំនឹងញាប់ដល់ហើយ!»
ស្រីតូចមិនមានអ្វីជំទាស់ បែរជាសើចចិញ្ចាច ងាកមករកនាយ៖
«ទៅណា?»
«ទៅព្រៃអាម៉ាហ្សូន! ខ្លាចអត់ អ្ហះ?»

ស្រីស្អាតសើចស្រស់ដូចដើម ហើយនិយាយតបធ្វើវាហី៖
«ខ្លាចអីទៅ? មានព្រៃឯណាពិបាករស់ជាងនៅទួរគីទៀត នៅតែជតាអាចនៅរស់បាន!»
បុរសដៀងភ្នែកសម្លឹងស្រីស្នេហ៍។ គេឃើញវង់ភក្ត្រាតូចច្រឡឹងញញឹមពព្រាយគ្មានចិត្តភ័យភិតខ្វល់ខ្វាយ។ នារីនេះងាយកើតទុក្ខ ក៏ងាយសប្បាយចិត្ត តើគេពិតជាកំពុងមានស្នេហា ឬមួយធ្វើតាមសេចក្ដីរំភើបទេ?

«ប្រាប់បងមកមើល៍ជោគជតា! ពេលការហើយក្លាយជាប្រពន្ធជាម្ដាយគេ ចង់រត់ចុះឡើងដូចកូនស្វាទៀតដែរអត់?»
នាងមិននិយាយ ប៉ុន្តែក្ដាប់មាត់ហើយគ្រវីក្បាល។
បុរសនេះប្រិចភ្នែកញញឹម។
គេបើកឡានផងសួរនាំនាងបន្តផង៖
«ច្បាស់អត់!»
នាងងាកមកឆ្លើយទាំងទទឹងទិសសាកចិត្តនាយ៖
«ចុះបើជតារត់ទៀតម៉េច?»

វិច្ឆិកាក្ដាប់មាត់និយាយដោយសម្លឹងត្រង់ទៅមុខមិនសម្លឹងមុខនាង៖
«ដើរសួរគេឯងមើលទៅ! មានស្អីល្អជាងប្រពន្ធអត់នៅផ្ទះទៀតនោះ?»
នាងងាកមកភ្លាម ហើយចងចិញ្ចើមសួរផ្ទាន់៖
«មានន័យថាម៉េច?»
វិច្ឆិកាសើចរលាក់ មុនពេលឆ្លើយ៖
«មានម៉េច! ប្រពន្ធមិននៅ ប្ដីនឹងបានផឹកស៊ីស្រីញីអូនបងមួយទំហឹង មានពីណាឃាត់? មិនអ៊ីចឹង?»
គេបញ្ចប់សំណួរចុងក្រោយ ដោយងាកមកសម្លឹងនាង ប៉ះចំតូចនារីធ្វើភ្នែកមូលក្លុំសម្លឹងមកនាយម៉ក់ៗ។

មុខនេះគឺរកតែប្រចណ្ឌតែម្ដងហើយ បើតាមវិច្ឆិកាគិតក្នុងចិត្ត។ ប៉ុន្តែក៏វាល្អដែរ ដែលនាងអាចចេះ គិតខ្លះ ជាជាងនៅបង្ករឿងប្រកាន់ចរិតជាមនុស្សវ័យក្មេងជារៀងរហូត។ កែវភ្នែករបស់នាងបញ្ជាក់ថា នារីតូចនេះកំពុងរកនឹកពាក្យមកហាមប្រាមនាយ ប៉ុន្តែនាងស្លូតពេក មិនចេះនិយាយពាក្យព្រមាន ថែមទាំងជានារីដែលមានចរិតស្មោះត្រង់ មិនដែលសូម្បីតែនឹកគិតដល់អំពើអាក្រក់ កុំថាឡើយមានវិធីសាស្ត្រក្នុងការទប់ទល់។

សេចក្ដីប្រចណ្ឌក្នុងភាពវិជ្ជមានជារឿងធម្មតា ប៉ុន្តែនាយក៏ព្យាយាមកាត់បន្ថយវាឱ្យធ្លាក់មកទាបជាងនេះ មិនចង់ឱ្យមានអ្វីល្អក់កករក្នុងបេះដូងស្អាតបរិសុទ្ធនៃស្រីតូចឡើយ។ វិច្ឆិកាលូកចាប់ដៃស្រីតូចមកច្របាច់ថ្នមៗ ហើយនិយាយពន្យល់មួយៗ៖
«និយាយលេង កុំទុកជាមែនពេកឮអត់? ទាំងប្រុសទាំងស្រី ដូចតែគ្នាទេ! ឱ្យតែរកបានមនុស្សជាជាទីគាប់ចិត្តហើយ គេមិនដែលនឹកឃើញចង់បានពីរបីនាំតែអាយុខ្លីទេ គេចង់បានតែមួយៗហ្នឹងគ្រប់គ្រាន់ហើយ!»

«ច្បាស់អត់?»
នាងប្រើពាក្យរបស់គេ មកសួរគេតបវិញ ធ្វើឱ្យប្រធាននិស្សិតសើចខឹកៗអស់សំណើច។
«បើមិនច្បាស់ម៉េច ហើយបើច្បាស់ម៉េច?»
«មិនដឹងទេ!»
នាងដកដៃចេញពីប្រអប់ដៃនាយ មកក្រពាត់ជុំវិញទ្រូងហើយធ្វើមុខមាំ។
ចិត្តនាងកំពុងប្រចណ្ឌ ពេលឃើញនាយសើចសប្បាយ តែដាមិកាស្លាប់ហើយ តើនាងប្រចណ្ឌនាយនឹងអ្នកណាទៀត?

ភាគទី៤៩

ដូចស្ថានភាពរបស់ជោគជតាដែរ ម៉ាឌីទទួលអារម្មណ៍ថាប្លែក ក្រោយពេលវិលមកពីម៉ាឡេស៊ី។ ភាពស្និទ្ធស្នាលរវាងដាណែននិងខៀវ សូត្រា ជាកត្តាគម្រាមកំហែងសម្ងាត់មួយដល់ស្នេហាថ្មោងថ្មី មិនទាន់យល់ចិត្តគ្នារវាងគេនិងអ្នកកាសែតស្រី។

ដូចអ្វីដែលជោគជតាបានគិត ម្ទេសណាមិនហឹរ ស្នេហាណាមិនមានការប្រចណ្ឌ? នេះទាំងដឹងទៀតថា នារីដែលខ្លួនកំពុងស្រលាញ់ ធ្លាប់មានចិត្តលើបុរសនិពន្ធនាយកនោះហើយ ពេលនេះបុរសនោះកំពុងស្ថិតក្នុងគ្រាខូចចិត្តជាទម្ងន់ តើការអាណិត នៅស្និទ្ធ និងយល់ចិត្តអាចក្លាយជាស្នេហាដែរទេ?

នៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ ម៉ាឌីនៅអង្គុយសម្លឹងម្ដាយចិត្តកំណាចរបស់ខ្លួន ដែលពេលនេះនៅស្ងៀមមិនកម្រើកគ្រាន់តែអាចបើកភ្នែកបាន។
សម្ដីពេទ្យដែលរាយការណ៍នៅខាងក្រៅ បានរំលឹកមកវិញក្នុងអារម្មណ៍ម៉ាឌី «អ្នកស្រីវិល័យ នៅសុខៗ ស្រាប់តែសម្ពាធឈាមបុកឡើងខ្លាំង! រាងកាយគាត់ពេលនេះមានសភាពដូចមនុស្សពិកាកម្រើកមិនបានទាំងអស់! និយាយតាមត្រង់ អ្នកជំងឺដូចជាគ្មានឆន្ទៈក្នុងការជួយខ្លួនឯង បានជាបេះដូងគាត់លោតរញ៉េរញ៉ៃបំផ្លាញដំណើរការប្រក្រតីនៃសរសៃឈាម! សភាពនេះមានតែរង់ចាំដោយអត់ធ្មត់ ក្រែងមានការប្រែប្រួលអ្វីជាវិជ្ជមាន ប៉ុន្តែបើនិយាយដោយស្មោះត្រង់ ក្ដីសង្ឃឹមមានតិចតួចណាស់!»

បុរសក្មេងលើកដៃច្របាច់កំភួនជើងស្ត្រីនេះថ្នមៗ ព្រោះនាយយល់ថា ទោះបីយ៉ាងណា គាត់គ្មានអ្នកណាទៀតទេក្នុងពេលនេះ ទោះបីយ៉ាងណាគាត់ប្រហែលជាបានឆ្លងកាត់ការឈឺចាប់ច្រើនពេកហើយក្នុងយុវវ័យ ទើបបានជាក្លាយមកជាបែបនេះ ហើយទោះបីយ៉ាងណាគាត់ជាអ្នកផ្ដល់កំណើតមកឱ្យខ្លួន។

ដៃនាយទើបតែប៉ះដល់គាត់ អ្នកវិល័យរេភ្នែកដែលស្លឺសម្លឹងពិតាននោះមករកម៉ាឌីវិញមួយរំពេច ហើយអណ្ដាតគាត់ដែលនិយាយបានត្រឹមឡុលៗ ចាប់ផ្ដើមបបញ្ចេញប្រតិកម្ម៖
«អាកូនចង្រៃ! ហេតុអីឯងទៅជួយអាពីរនាក់នោះ ម៉ាក់ឱ្យឯងសម្លាប់វា!»
ម៉ាឌីនៅទ្រឹងដៃ ពេលឮសម្ដីអសុរោះរបស់គាត់។នាយហួសចិត្តមិននឹកស្មានថា ស្ថានភាពគាត់ពិការកម្សត់ឯកាបែបនេះហើយ គាត់នៅតែប្រើពាក្យ «អាកូនចង្រៃ» មកលើខ្លួនទៅរួច?

«បើម៉ាក់ដឹងថាមានឯងបំបង់បាយ! ម៉ាក់សម្លាប់ឯងចោលតាំងពីនៅបីទទឹងហើយ!»
ទឹកភ្នែកនាយដក់ក្នុងថ្នក់នេត្រាទាំងទ្វេ ជាមួយឃ្លាវិយោគមួយចំនួនកប់ជ្រៅក្នុងបេះដូង «ម៉ាក់សម្លាប់ខ្ញុំ មិនទាន់ល្មមចិត្តទៀតមែនដែរអត់?» ប៉ុន្តែនាយទប់ស្ងៀមមិននិយាយវាចេញមក ព្រោះយល់ថាគ្មានបានការអ្វី។
«ឯងកុំសង្ឃឹម យើងឱ្យមរតកឯងមួយសេនណា!»
ម៉ាឌីលើកដៃជូតទឹកភ្នែក ហើយនិយាយមួយៗ៖
«កូនមិនចង់បានទេ! បើម៉ាក់ស្រលាញ់ខ្លួនឯង ម៉ាក់ឈប់ខឹង ឈប់ចងអាឃាត ឈប់គិតរឿងអាក្រក់ៗ ធ្វើបាបខ្លួនឯងទៅ! តទៅ កុំឱ្យម៉ាក់ទើសចិត្ត កូននឹងរកអ្នកថែទាំងម៉ាក់ ហើយកូនមិនឱ្យម៉ាក់ឃើញមុខទេ!»

គេក្រោកចេញទាំងចិត្តកាយស្រាលស្ងើក។ ជីវិតនេះងាកទៅខាងក្រោយ គឺពេញដោយភាពល្វីងជូរចត់ ប៉ុន្តែនាយយល់ថា ខ្លួនឯងនឹងមិនព្រមរស់ជាមួយស្ថានភាពខ្មៅកខ្វក់អស់នេះតទៅឡើយ។ មុនពេលរុញទ្វារចេញ នាយនិយាយបន្ថែម៖
«កូនមានវិធីរបស់ខ្លួនឯង ដែលអាចរស់នៅបានសប្បាយចិត្ត! រស់នៅឆ្ងាយពីអតីតកាលល្អក់កករអស់ទាំងនេះ! ម៉ាឌីម្នាក់នេះ មិនល្អសម្រាប់ម៉ាក់ តែកូននឹងមើលថែខ្លួនឯង ឱ្យល្អសម្រាប់ខ្លួនឯង! កូនមិនត្រូវការលុយច្រើនទេក្នុងជីវិតនេះ ម៉ាក់កុំបារម្ភ! ទុកទ្រព្យសម្បត្តិអស់ទាំងនោះ សម្រាប់ខ្លួនឯងចុះ!»

អ្នកស្រីវិល័យនៅតែប្រឹងស្រែកបញ្ឈឺនាយ៖
«អាក្មេងល្ងង់! ឯងស្មានថាមេស្រីនោះវាស្រលាញ់ឯង! មនុស្សចោលម្សៀតគ្មានគោលដៅ គ្មានមហិច្ឆតាដូចឯង មានពីណាគេមកស្រលាញ់ឯងស្មោះ! នេះគេបោកឯងប្រើ ឯងឃើញទេ អាម៉ាឌី!មនុស្សស្រីបើអត់ស្រលាញ់ឯង គឺអត់ហើយ! ដូចយើងអ៊ីចឹង ឯងឃើញហើយមួយជីវិតនេះ មានតែការចងពៀរ នេះហើយលទ្ធផលស្នេហាបង្ខំចិត្ត»

នាយញញឹមទាំងឈឺចាប់។ បុរសនេះមិនចង់តបតនឹងស្ត្រីម្នាក់នេះអ្វីទៀតទាំងអស់ ប៉ុន្តែនាយទ្រាំមិនបាន ទើបលេបទឹកភ្នែកសួរផ្គើនវិញ ដោយមិនបែរខ្នង៖
«គឺមហិច្ឆតាដូចអ្នកម៉ាក់នេះមែនដែរអត់? មហិច្ឆតាដែលអាចសូម្បីតែបង្ហូរឈាមសាច់ញាតិខ្លួនឯង ? សោភ័ណ រ៉ាវី និងដាមិកា ទោះយ៉ាងណាក៏ជាក្មួយ ជាកូនរបស់មនុស្សដែលម៉ាក់ស្រលាញ់គោរពក្នុងជីវិតនេះ ហេតុអីម៉ាក់សម្លាប់ពួកគេ? ពេលនេះគេទៅអស់ហើយ ម៉ាក់បានសប្បាយចិត្តដែរទេ?»
នាយថាចប់កាលណា ស្រវាចាកចេញ ព្រោះលែងចង់ឮសម្ដីគាត់។

ទូរសព្ទរោទ៍ញាប់រន្ថើន ធ្វើឱ្យដាណែនដកដៃចេញពីKeyboard ហើយលើកមកនិយាយ៖
«ម៉ាឌី?»
ប្រុសស្នេហ៍ដែលសម្ងំអន់ចិត្តមិនបញ្ចេញអារម្មណ៍ជាច្រើនថ្ងៃមកហើយ ពេលនេះដាច់ចិត្តនិយាយបបួលនាង៖
«ម៉េចនៀក រវល់ខ្លាំងហ្មែន? ខានឃើញឡើងភ្លេចមុខមាត់អស់ហើយ!»
នាងឆ្លើយតបទាំងភ្នែកប្រឹងពិនិត្យអត្ថបទក្នុងកុំព្យូទ័រ៖
«ទើបនឹងជួបគ្នាម្សិលមិញសោះហ្នឹង?»

ម៉ាឌីឆ្លើយមកវិញ តាមបែបមនុស្សស្រលាញ់គ្នា នឹកគ្នាគ្រប់ពេលវេលា៖
«ដឹងធ្វើម៉េច បើនឹកទៀតហើយ!!»
ពេជ្រ ដាណែនសើចតិចៗ៖
«រវល់មើលអត្ថបទ! គរច្រើនខ្លាំងណាស់! បងត្រាមិនទាន់អង្គុយបានស្រួលបួលឯណា មិនឃើញទេ?»

ម៉ាឌីនឹកឃើញដល់រឿងអត្ថបទមិនស្មើនឹងឮឈ្មោះនិពន្ធនាយកនោះ ហើយនឹកឃើញដល់ដៃពេជ្រ ដាណែនដែលត្រកងគ្រាខៀវ សូត្រាស្និទ្ធស្នាល កាយវិការថ្នាក់ថ្នម បញ្ចុកអាហារទាំងឡាយ ដែលកាន់តែនឹកឃើញកាលណា កាន់តែបាយមិននឹកទឹកមិនស្រេក។

គេហាស្រដីតាមទំហំចិត្តស្នេហ៍ និងការប្រចែប្រចណ្ឌ៖
«ចុះបើទុកចោល ឈប់ធ្វើឱ្យអស់ក៏ក្ស័យធនដែរអត់?! ល្មមទៅដើរលេងជាមួយគ្នាម្ដងហើយ!!មនុស្សស្រលាញ់គ្នាអត់ឃើញមុខគ្នា!»
អ្នកកាសែតឈប់ដៃ ហើយចាប់ញញឹមសន្សឹមៗពេលឮសម្ដីនាយ។

ទោះយ៉ាងណា នាងមិនដឹងទេថា បុរសចិត្តទូលាយម្នាក់នេះកំពុងប្រចណ្ឌ ហើយសម្ដីគេគឺកំពុងតែនិយាយស្ទាបស្ទង់ចិត្តនាង។
តាមសភាពការណ៍ដែលត្រូវធ្វើការទាំងអស់ជំនួសខៀវ សូត្រា ដាណែនឆ្លើយតបមិនពង្វាង៖
«មនុស្សធ្វើការងារឱ្យគេ មានទំនេរដើរលេងស្រួលៗឯណាដូចកូនអ្នកមានខ្លះ ដែលកំពុងនិយាយនេះ?»
ម៉ាឌីឮសំឡេងនាង នាយកាន់តែវក់ចិត្តចង់ជួបនាងខ្លាំងឡើងៗ។
នារីនេះទាំងស្នូរសំណើច ទាំងរបៀបតបតស្លូតបូត រាបសា ពិតជាឆាបយកបេះដូងនាយមិនតែប៉ុណ្ណោះទេ ស្នេហ៍របស់នាងធ្វើឱ្យម៉ាឌីត្រូវការយ៉ាងណា ឱ្យនាងចាកចេញលែងរវល់នឹងស្នាក់ការកាសែតនោះ បានកាន់តែឆាប់កាន់តែល្អ។

«ស្អែកដើរលេងបានអត់? ខានស្អែកក៏បាន! បានអត់?»
សំណួរនាយធ្វើឱ្យស្រីស្អាតទច់ចលនា។ មិនដឹងយ៉ាងម៉េច នាងមានអារម្មណ៍ថាអាណិតនាយហើយយល់ចិត្តម៉ាឌី ដែលនាងទុកនាយចោលលែងរវល់ជាច្រើនថ្ងៃមកហើយ។
នាងងើបមុខសម្លឹងប្រក្រតិទិនលើជញ្ជាំង ហើយសម្រួលសំឡេងនិយាយមួយៗខ្លាចចិត្តគេ៖
«ភ្លេចប្រាប់! ខ្ញុំត្រូវទៅឧត្តរមានជ័យ ជូនបងត្រាទៅ មានការនៅនោះ! រវល់ពេកអត់បាននិយាយប្រាប់ម៉ាឌីឱ្យឈឹង!»

ប្រុសជាសង្សារអន់ចិត្តជាខ្លាំង ពេលឮឃ្លាចុងក្រោយ ដែលនៅមិននៅទាក់ទងជាមួយខៀវ សូត្រាទាល់តែបាន។ គេនៅស្ងៀមមិនឆ្លើយ តាមពិតគេកំពុងទប់ចិត្តដែលចង់និយាយថា «ខៀវ សូត្រាទៀតហើយហ្អី?»។ ពេលនាយនៅស្ងាត់ នាងនៅរង់ចាំស្ដាប់ ទីបំផុតនាងហៅនាយតិចៗ៖
«ម៉ាឌី?»
ម៉ាឌីដកដង្ហើមវែង ហើយឆ្លើយតប៖
«បាទ!»
«ចាំមកពីឧត្តរមានជ័យ ចាំដើរលេង អូខេ?»

បុរសរឹតតែធ្វើជាងងក់ពេលឮខាងស្រីអង្វរករ នាយតបវិញធ្វើហី៖
«ហេតុអីចាំបាច់ចាំដល់មកវិញ? ទៅជាមួយគ្នាមិនបាន!»
ស្រីស្អាតនៅស្ងៀម ព្រោះនាងរវល់ងើបមុខសម្លឹងឆ្ពោះទៅរកនិពន្ធនាយកកម្សត់ ដែលអង្គុយច្រងុកម្នាក់ឯងក្នុងបន្ទប់កញ្ចក់ ឱនមើលអ្វីម្យ៉ាងក្នុងដៃ។

គេសម្លឹងរូបដាមិកាទៀតមិនខាន នាងគិតម្នាក់ឯងក្នុងចិត្ត ស្រាប់តែឮម៉ាឌីដែលរង់ចាំចម្លើយយូរពេកសួរមកវិញបន្ថែម៖
«កុំប្រាប់ថាសង្សារក៏មិនឱ្យទៅតាមណា៎!»
ស្រីស្អាតឈ្ងោកមុខពិចារណា។ ពេលនេះហើយដែលនាង ទើបនឹងចាប់អារម្មណ៍ឃើញថា សម្ដីបុរសនេះហាក់កំពុងទើសទាល់នឹងខៀវ សូត្រាពិតប្រាកដណាស់។ ប៉ុន្តែការពិត គឺឱ្យគេទៅតាមមិនបានមែន។

នាងគ្មានវិធីអ្វីក្រៅពីនិយាយតាមត្រង់៖
«ម៉ាឌី! យកល្អកុំទៅណា៎!»
គេនៅស្ងៀម លែងតប នាងកាន់តែដឹងថានាយអន់ចិត្ត ប៉ុន្តែស្រីស្អាតនៅតែប្រកាន់ជំហរពន្យល់នាយ៖
«នេះជាការងារសម្ងាត់ ដែលដាមិកា ផ្ដាំបងត្រាឱ្យធ្វើ! រឿងនេះមិនអាចដឹងឮមនុស្សច្រើនទេ!»
«អ៊ីចឹងម្នាក់ឈ្មោះថាពេជ្រ ដាណែនហ្នឹង ច្បាស់វិសេសវិសាលសម្រាប់ខៀវ សូត្រាហើយបានជាទុកចិត្តឱ្យដឹងរឿងសម្ងាត់ៗថ្នាក់នេះបាន!»

ទីបំផុតគេនិយាយចេញដោយលែងខ្ចីទប់ចិត្ត។
ដាណែននៅទ្រឹង ព្រោះដឹងថាម៉ាឌីមិនដែលមានចរិតដៀមដាមនិយាយបញ្ឆិតរបៀបនេះទេពីមុនមក។
ទោះនាងដឹងថាសេចក្ដីស្រលាញ់ ជាដើមចមនៃការប្រចណ្ឌ តែស្រីស្អាតនៅតែពិបាកចិត្តចំពោះមុខរឿងរ៉ាវបែបនេះ។
នាងនិយាយតិចៗ៖
«យល់ចិត្តផងម៉ាឌី!»
«ពាក្យនេះ មិនមែនដាណែនទេដែលត្រូវនិយាយ!»
ម៉ាឌីថាហើយ បិទទូរសព្ទទៅដោយមិនបានលា។

សម្រាប់មនុស្សពីរនាក់ដែលស្រលាញ់គ្នា វាជៀសមិនរួចឡើយពីការខឹង មិនចុះសម្រុង ប្រចែប្រចណ្ឌ ប៉ុន្តែម៉ាឌីយល់ថាខ្លួនឯងមានហេតុផលគ្រប់គ្រាន់ ក្នុងការធ្វើទ្រគោះដាក់ដាណែន ព្រោះមនុស្សចិត្តទូលាយបែបណា ក៏គង់តែនៅជាមនុស្សចេះខឹង ចេះអន់ចិត្ត និងចេះតូចចិត្ត។
គេដាក់ទូរសព្ទចុះពីការសន្ទនាជាមួយនាងហើយ ចុចបិទចោលតែម្ដង មុនពេលបើកឡានយឺតៗដោយគ្មានគោលដៅ។

អារម្មណ៍មួយដែលយល់ថា គ្មានអ្នកទុកខ្លួនជាសំខាន់ អារម្មណ៍ដែលយល់ថា ខ្លួនមានរបៀបរស់នៅមួយដ៏ឆ្កួតតោក ស្រលាញ់និងទុកចិត្តគេរហូតដល់ពេលមួយ ចិត្តដ៏ទូលាយពីធម្មជាតិនោះត្រូវបានបរិយាកាសមិនស្មោះត្រង់មកបំផ្លាញឱ្យខូចបង់ ធ្វើឱ្យក្ដីសង្ឃឹមមានតែជាតួអក្សរ មនុស្សយើងស្រលាញ់មិនអាចសូម្បីតែមកនៅក្បែរគ្នា កាន់ដៃគ្នា តើជំនឿណាមួយទៅដែលអាចមកកុហកខ្លួនឯងថា ខ្លួនកំពុងតែមានការរស់នៅដ៏ប្រសើរនោះ?

ជិះកាត់តាមបណ្ដោយដងទន្លេ នាយនឹកឃើញដល់នាង។
កណ្ដាលពិភពលោកធំល្វឹង ហេតុអ្វីមនុស្សពីរនាក់បានជួបគ្នា បែរជាយើងស្រលាញ់គេខ្លាំង តែចិត្តគេមានអ្នកផ្សេងដែលតែងតែជាអាទិភាពជាងយើង?
ម៉ាឌីងើយមុខសម្លឹងកូនផ្ទះ នៅកាច់ជ្រុងជាន់ទីមួយ ដែលនាងជួលសម្រាប់ស្នាក់នៅ។ តំណក់ទឹកភ្លៀងធ្លាក់មកផ្សែងក្រូចពីដែនភាល័យដ៏ស្រទុំស្រពោន នាយនឹកដល់គ្រាដែលខ្លួនលើកកាតកាសែតសងនាង… «៥យូរ៉ូ!» «ក៏ចង់បានម៉េះ?» «ទៅណាបាត់ហើយ?»
«អីគេ?» «ម្នាក់ព្រឹកមិញ!» «ម្នាក់ណា?» «បងខៀវ សូត្រា! ហៅគាត់ឱ្យស្រួលគាត់ប្រធានខ្ញុំ!»
«អូយ! មិនមែនប្រធានម៉ាឌីទេ!» «កើតអី ទើសទាល់រករឿងគាត់!» «ទៅណាឥឡូវ?»
«ជូនទៅផ្ទះបន្តិចមកណា៎! អស់កម្លាំងខ្លាំងណាស់!» « ប្រាប់ផ្លូវផងនៀក អត់ស្គាល់ទេ!»

«ហើយចុះផ្ទះអីគគ្រិចម៉េះ» «គួរណាស់តែប៉ាវកាហ្វេតាមសន្យាទៅល្អជាង!» «អ្ហឺយកម្សត់ណាស់មានភ្ញៀវហើយ ភ្លើងដាច់ទៀត?» «ដូរកន្លែងចេញទៅ!» «ហេតុអី?» «កន្លែងចឹងនៅកើតដែរ?» «កន្លែងចឹងម៉េច?» «គគ្រិចខ្លាំងណាស់ មើលជញ្ជាំងហើយនិងឥដ្ឋចុះ!» «មិនទាន់មានពេលដុសជូត!» «មានលុយជួលផ្ទះនៅ ខ្វះណាស់ទៅកន្លែងស្អាតៗ?» «ផ្ទះចាស់យើងអាចលាបឱ្យថ្មីបាន ឥដ្ឋកខ្វក់ ដុសលាង ឬក្រាលកម្រាលទៅ វាស្អាតទៅហើយ ប៉ុន្តែ…»

គិតដល់ត្រង់ណេះ ម៉ាឌីដើរមួយៗរអ៊ូតិចៗតែម្នាក់ឯង… «មនុស្សស្រី បើអត់ស្រលាញ់យើង គឺអត់ហើយ!» គេគិតលន្លង់លន្លោចខ្លួនឯងទាំងមិនដឹងថា ខ្លួនឈប់ឡានពីថ្មើរម៉ាន ហើយឡើងមកដល់ជាន់ខាងលើដោយរបៀបណា។
គេលូកដៃចូលក្នុងហោប៉ៅ ឃើញកូនសោពេលដែលធ្លាប់រស់នៅជាមួយគ្នាមួយរយៈនេះ។
ពេលដែលរុញទ្វារចូលទៅ គ្រប់យ៉ាងនៅចំពោះមុខ ហាក់បីដូចជានៅថ្មីឃើញនឹងភ្នែក «ប៉ុណ្ណឹងយំដែរ! បើស្រលាញ់សម្ដីប៉ុណ្ណឹងៗខឹងធ្វើអី?» «ចាំដល់អង្កាល់? អំពើល្អ គេជាន់ចោល! ចិត្តយើងខំស្រលាញ់គេ តែចិត្តគេងប់ងុលនឹងអ្នកផ្សេង!» «កុំប្រើការខូចចិត្តមកកំណត់បញ្ហា! ហើយស្រលាញ់គេយូរនៅ?» «តាំងពីពេលខ្ញុំឃើញគេនៅបារាំង!» «ប៉ុន្មានឆ្នាំ ប៉ុន្មានខែ?» «៣៨ខែគត់!» «តស៊ូទៅ!» «ឮអត់ ជាងបីឆ្នាំហើយ នៅល្ងង់មិនចោលគេ! អាឡូវតស៊ូទៀតទៅ!» «ស្មានថាមានយោបល់អីល្អ! តាមពិតឆ្លៀតមកថាឱ្យ ជាន់ថែម!» «យើងផឹកដល់ភ្លឺសមណាស់ ព្រោះជាពេលមនុស្សកម្សត់មករកឃើញគ្នា!» «រឿងម៉ាឌីមានកម្សត់អីប៉ុន្មានទេ!» «រៀនយល់ចិត្តអ្នកដទៃផង!»។

បុរសឈានទៅឈរក្បែរបង្អួច សម្លឹងទេសភាពដងទន្លេ មុនពេលដើរទៅរកបន្ទប់ទឹកហើយ ឱនលុបលាងទឹកភ្នែកដែលស្ងួតកកតាំងពីមន្ទីរពេទ្យមក។
ស្នូរបើកទ្វារលាន់ឡើងពីក្រោយខ្នងនាយ។

ប្រុសស្អាតងើបមុខភ្ញាក់ ហើយសម្លឹងខ្លួនឯងក្នុងកញ្ចក់ មុនពេលបែរយឺតៗសម្លឹងទៅកាន់សាឡុង។
នៅទីនោះស្រីស្អាតបង្ហាញខ្លួន ។
នាងបោះកាបូបទៅម្ខាងក្នុងទឹកមុខហាក់មិនសប្បាយចិត្តហើយ ហើយលើកដៃទាំងពីរឡើង ដោះអាវយឺតចេញមកដែរ។

បន្ទាប់ពីភាពភ្ញាក់ផ្អើល ម៉ាឌីទៅជាភាំង។
ជាលើកដំបូងដែលស្រីស្អាតនេះ បង្ហាញខ្លួនចំពោះមុខនាយក្នុងសភាពមានតែអាវក្នុងតូចកំពិត។
ពេជ្រ ដាណែនឯណានឹកស្មានថាគេមកនៅទីនេះ ហើយកំពុងឈរនៅក្រោយខ្នងនាង។
ស្រីស្អាតបែរខ្វាកទាំងទឹកមុខក្រៀមស្រពោន ហើយនាងរបូតអាវពីដៃ ពេលឃើញបុរសនេះឈរធ្មាំងពីបន្ទប់ទឹកសម្លឹងមក។

ទោះបីនាងធំធាត់ឡើងនៅប្រទេសអភិវឌ្ឍន៍ ប៉ុន្តែនៅចំពោះមុខបុរសម្នាក់ ដែលនាងស្រលាញ់គ្មានស្រីណាទ្រាំធ្វើមិនអៀនខ្មាសបាន ដែលខ្លួនឯងកំពុងអាក្រាតចំពោះមុខនាយ ដោយមិនបានតាំងចិត្តបែបនេះឡើយ។
ពេលនេះ កែវភ្នែកម៉ាឌីទាំងសងត្របាញ់មករករាងកាយនាង និងលំហគល់កភ្ជាប់ទៅដើមទ្រូង ដ៏មានស្នេហ៍របស់នារីម្នាក់នេះទៅហើយ។

កែវភ្នែកនិងពណ៌សម្បុរស្បែកនាយ ប្រែទៅជាក្រហមដូចត្រូវបានដុតដោយព្រះអគ្គី។ ពេលនាងរកអ្វីនិយាយមិនចេញ បុរសនេះដើរមួយៗសំដៅមក ធ្វើឱ្យពេជ្រ ដាណែនត្រូវធ្វើអ្វីម្យ៉ាង ដើម្បីបញ្ឈប់គេ។
ស្រីស្អាតឈ្ងោកទៅទាញលើកអាវមកវិញ ប៉ុន្តែគេមកដល់ជាស្រេចពេលអាវនាងនៅក្នុងដៃ ហើយកាយវិការនាងសែនយឺតសែនស្ទក់។
«ម៉ាឌី…»
នាងហៅបុរសនេះតិចៗ ហើយចង់ពង្វាងនិយាយអ្វីផ្សេង តែនិយាយមិនចេញបានជាកំបុតត្រង់ណេះ។

ប្ដូរពីសភាពខូចចិត្តអាណិតខ្លួន មកពើបនិងបរិយាកាសមហារ៉ូមែនទិកដ៏ចៃដន្យដូចព្រះប្រទាន បេះដូងបុរសនេះលោតញាប់ស្ទើររបើកទ្រូង ហើយហត្ថាទាំងសងលូកមកត្រកងប្រាណស្រីស្អាតទាំងមិនដឹងថាខ្លួនឯងកំពុងធ្វើអ្វី។

នាងរុញដៃនាយចេញតាមសភាវៈធម្មជាតិរបស់មនុស្សស្រី តែរុញកាលណាបុរសនេះកាន់តែត្រឡប់ចូលមកដដែលជាដដែល។
នាងលើកដៃទាំងសងខាង ដែលកាន់អាវយឺតជាប់នៅឡើយនោះ មកបិទបាំងការពារដើមទ្រូង ដោយបង្វិលខ្លួនឱ្យខ្នងទៅនាយ ព្រោះសេចក្ដីអៀនខ្មាសជ្រួលច្រាល់។

បានស្មានាងមកកៀកក្បែរ បុរសនេះឱនមកស្រង់ក្លិន ហើយននៀលមិនចាកចេញពីទីនោះ។
សម្ដីម្ដាយនាយនៅតែលាន់មករំពងក្នុងអារម្មណ៍ «មនុស្សស្រី បើអត់ស្រលាញ់ឯង គឺអត់ហើយ! ដូចយើងអ៊ីចឹង ឯងឃើញហើយមួយជីវិតនេះ មានតែការចងពៀរ នេះហើយលទ្ធផលស្នេហាបង្ខំចិត្ត»
គេខ្សឹបតិចៗទាំងកំពុងតែថើបថ្នមស្មាស្ដាំស្រីស្អាត៖
«ស្នេហាយើងមិនមែនជាការបង្ខំចិត្តទេ មែនទេ? វាមិនមែនជាស្នេហាមិនពិតទេ មែនអត់ពេជ្រ ដាណែន»
ពេជ្រ ដាណែននៅស្ងៀម ព្រោះកំពុងចាប់អារម្មណ៍ពិចារណានឹងសម្ដីរបស់នាយ។ មិនមែនថា មកដល់ពេលនេះទៅហើយ គេនៅតែសង្ស័យចំពោះស្នេហាមួយនេះទេដឹង។

នាងនឹកឃើញដល់សម្ដីខ្លួនឯង មុនពេលបែកពីនាយនៅបាត់ដំបង។
«ម៉ាឌីពីមុនមិនមែនអ៊ីចឹងទេ!» «ក្រែងយើង អ្នកមិនចង់ទៅខ្លួនឯង! បើអ៊ីចឹងអ្នកណាបង្ខំបាន? ជិតស្លាប់ចង់ជួបអ្នកនេះ ពេលរស់ឡើងវិញ នឹកដល់អ្នកផ្សេង! ឆ្អែតពេកហើយពេជ្រ ដាណែន! មនុស្សណា៎! មនុស្ស ទោះមិនចេះខឹង ក៏ចេះឈឺចាប់! មិនអ៊ីចឹងគេមិនហៅមនុស្សទេពេជ្រ ដាណែន!» «បើខ្ញុំរកខុសត្រូវឱ្យខ្លួនឯងហើយ ម៉ាឌីត្រូវកើតទុក្ខ! ជាតិនេះ ខ្ញុំមិនធ្វើទេ! ខ្ញុំសុខចិត្តបំភ្លេចចោលគ្រប់យ៉ាងហើយទៅជាមួយម៉ាឌី!»

នាងដកអារម្មណ៍ចេញពីការគិត ហើយដកដង្ហើមធំនិយាយមួយ៖
«បើម៉ាឌីមិនជឿ គឺវានៅតែមិនពិតរហូត!»
បុរសនៅស្ងៀម លែងថើបនាងហើយព្រលែងដៃចេញយឺតៗ។
នាងលើកអាវមកពាក់វិញ មុនពេលនិយាយពន្យល់៖
«បងត្រាត្រូវទៅរកប្អូនប្រុសភ្លោះពីរនាក់របស់ដាមិកា ពួកគេជាអ្នកបន្តវេនRed Index»
គេងាកមមកសម្លឹងនាងសាជាថ្មី។ នាងមានភាពតឹងតែងលើផ្ទៃមុខ ប៉ុន្តែគេដែលបង្ខំឱ្យនាងត្រូវនិយាយពាក្យនេះចេញមក ។

ម៉ាឌីរេភ្នែកពិចារណា។
លីនរ៉ាណានិងឧកញ៉ាសោភ័ណមានពាក្យចចាមអារ៉ាមថា អាចមានកូនលើសពីសោភ័ណ រ៉ាវី និងសោភ័ណ ដាមិកា ប៉ុន្តែនាយមិនដែលដឹងថាជាកូនប្រុសហើយភ្លោះទៀត?
ពេលម៉ាឌីនៅទ្រឹងគិត នាងនិយាយបន្ថែម៖
«ពីរនាក់នោះទទួលការទំនុកបម្រុងពីដាមិកាជាសម្ងាត់រហូតមក! បើដាមិកាខ្លួនឯងមិនដឹងថាអាចរងគ្រោះដល់ជីវិត ក៏មិននិយាយផ្ដាំបងត្រាឱ្យផ្ចុងផ្ដើមពួកគេនោះដែរ! ហើយបើមិនដោយសារហេតុផលនេះ ក៏បងត្រាមិនចង់រស់ មិនចង់វិលមកកម្ពុជាដែរ ម៉ាឌីឃើញស្រាប់ហើយកាលនៅម៉ាឡេស៊ី!»

បុរសនេះដកដង្ហើមធំ លូកដៃមកឱបប្រាណនាងពីក្រោយខ្នង តែមិននិយាយអ្វី ទុកឱ្យនាងនិយាយបន្ត៖
«ចប់រឿងនេះ យើងអាចចាកចេញពីភ្នំពេញបាន!»
តាមរយៈកញ្ចក់បង្អួចដែលនៅចំពោះមុខ នាងឃើញម៉ាឌីញញឹម។

នារីនេះនិយាយបន្ថែម នៅពេលដែលបុរសនេះនៅស្ងាត់ស្ងៀម ពេលមាននាងក្នុងរង្វង់ដៃ៖
«ស្នេហាពិតមួយ វាអាចមានជីវិតយូរអង្វែងទៅបាន មិនមែនអាស្រ័យលើការដោះដូរខ្លួនប្រាណជាមួយគ្នាប៉ុន្មានដង ឬនៅជាមួយគ្នាប៉ុន្មានម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃទេ ប៉ុន្តែវាអាស្រ័យលើការស្មោះត្រង់ ជឿគ្នាហើយយល់ចិត្តគ្នា!»
«សុំទោស!»
ម៉ាឌីនិយាយតិចៗ។

គេនិយាយបន្តពេលនាងឈ្ងោកមុខហើយញញឹម៖
«មនុស្សដាណែនជាមនុស្សល្អកម្ររក! កុំប្រកាន់ជាមួយមនុស្សគំនិតចង្អៀតម្នាក់នេះបានអត់?»
ដាណែន ងើបមុខហើយញញឹម បែរខ្លួនមករកនាយ។ ម៉ាឌីបោះបង់ចោលនូវភាពទោមនស្សក្រៀមក្រំ។ គេសម្លឹងផ្ទៃមុខស្រីស្អាត ដែលជានិច្ចជាកាលមានភាពថ្លៃថ្នូរនិងប្រាកដប្រជា។
«ម៉ាឌី ដឹងថាដាណែនមិនបានរត់ចោលម៉ាឌី មិនទៅស្រុកបារាំង សុខចិត្តចោលសំបុត្រយន្តហោះ! បងឆ្កួតមួយពេល ដាណែនកុំប្រកាន់ អូខេ!»

ហេតុអ្វីនៅលើលោកនេះ គ្រប់គ្នាទន្ទេញពាក្យចង់បានសេចក្ដី «ស្នេហាពិត»?
ងាយយល់បំផុត គឺថាក្ដីស្រលាញ់ពិត គឺជាការស្រលាញ់ដែលមិនងាយផ្លាស់ប្ដូរ ជាការចែករំលែករវាងមនុស្សម្នាក់និងម្នាក់ទៀត ដូចជាគ្រប់យ៉ាងកំពុងកើតមានលើខ្លួនឯងផ្ទាល់ ទាំងនេះហើយដែលធ្វើឱ្យគ្រប់យ៉ាងងាយ សម្របសម្រួល ថែមទាំងអាចដោះស្រាយឧបសគ្គនានាបានជានិច្ចជាកាល។

ភាគបញ្ចប់

៣ខែក្រោយមក…..
នៅក្នុងពន្ធនាគារ សូត្រាអង្គុយពីមុខតុដែលទុកសម្រាប់ភ្ញៀវរង់ចាំជួបសួរសុខទុក្ខអ្នកទោស។ នេះជាលើកទីពីរ និពន្ធនាយកមកលេងលេខាម្នាក់នេះ ដែលកាលពីលើកទីមួយមុនការស្លាប់របស់សោភណ័ រ៉ាវី តែប៉ុន្មានម៉ោងប៉ុណ្ណោះ។
«លើកនេះខ្ញុំមកដៃទទេ!»
បុរសសង្ហានិយាយតិចៗ ធ្វើឱ្យលីនរ៉ាណាញញឹមស្ងួតស្ងប់ហើយងក់ក្បាល។ នាយសម្លឹងរូបរាងស្ត្រីនេះពីលើដល់ក្រោមមុនពេលនិយាយស្រាលៗ៖
«ខ្ញុំដឹងថា ឧកញ៉ាសោភ័ណ ពិសិដ្ឋ គិតគូរសុខទុក្ខបងបានល្អហើយ!»
លីនរ៉ាណាអញ្ចឹងគិតមុនពេលសួរមួយៗ៖
«លោកបានជួបគេ?»

សូត្រាឈ្ងោកមុខត្រិះរិះបន្តិច មុនពេលងើបមុខមកវិញហើយឆ្លើយប្រាប់៖
«បាទ!»
លីនរ៉ាណាសម្លឹងយឺតៗ ហាក់បីក្នុងចិត្តស្ត្រីនេះដឹងថា មានសាច់រឿងបន្តទៀតដែលបុរសនេះចង់ឱ្យគាត់ដឹង តែគេមិនទាន់ដាច់ចិត្តនិយាយ។ យល់ចិត្តគាត់សូត្រានិយាយបន្ថែម៖
«ម្សិលមិញខ្ញុំទើបតែមកពីឧត្តរមានជ័យជាមួយគាត់!»
លីនរ៉ាណាបើកភ្នែកធំៗ សូត្រាដកដង្ហើមឃូរហើយនិយាយបង្ហើយ៖
«នាំគាត់ទៅជួបកូនភ្លោះប្រុសទាំងពីររបស់បង! ព្រោះខ្ញុំសម្រេចចិត្តចេញទៅឆ្ងាយ! ខ្ញុំគ្មានឱកាសមើលថែពួកគេទៀត ដូច្នេះមានតែពឹងគាត់!»

លីនរ៉ាណាដកដង្ហើមវែង មុនពេលងក់ក្បាលព្រមទទួលយកព័ត៌មាននេះ។
«ពួកគេធំអស់ហើយ! តំណែងនៅ Red Index មិនមែនពិបាកប៉ុន្មានសម្រាប់ពួកគេទេ! ចំណែកបងខ្លួនឯងក៏ជិតបានចេញពីកន្លែងនេះ ទៅជួយរុញច្រានពួកគេ! ឯកសារផ្ទេរមរតក ដាមិកាមានកត់ត្រាច្បាស់ហើយ គេប្រាប់ខ្ញុំឱ្យយកទៅឱ្យអ្នកច្បាប់! គ្រប់យ៉ាងដំណើរការរលូនរួចរាល់តាមគម្រោងរបស់គេ! ហើយក៏បងដឹងមែនទេថា អ្នកវិល័យស្លាប់ក្នុងមន្ទីរពេទ្យកាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុន!»
លីនរ៉ាណាងក់ក្បាល។

«អរគុណសម្រាប់គ្រប់យ៉ាងខៀវសូត្រា!»
បុរសងក់ក្បាល ហើយញញឹម៖
«ខ្ញុំធ្វើដើម្បីគេ! ដាមិកា!»
ជាលើកដំបូងដែលលេខាសង្កេតឃើញបុរសនេះញញឹម។ ប្រហែលគេយល់ថាខ្លួនឯងបានដាក់អម្រែកសន្យាចុះរួចរាល់ ហើយអាចប្ដូរទៅរស់ក្នុងសន្តិភាពបាន។

នៅតាមផ្លូវដែលវែងអន្លាយនិងសែនឯកា គេបើកឡានស្ងប់ស្ងាត់ម្នាក់ឯង ហើយចូលចតក្នុងសណ្ឋាគារដែលធ្លាប់លួចលាក់ស្នាក់នៅជាមួយគ្នា។
នៅក្នុងបន្ទប់ដែលគ្រប់យ៉ាងហាក់នៅដូចដើម នាយស្រមៃឃើញក្លិនខ្លួនស្រីស្នេហ៍ ដែលនៅជាប់នាសា មិនថាទៅដល់កន្លែងណា ដូចមាននាងជាប់តាមគ្រប់ជំហាន។
«លោកនិងមិនសរសេររឿងរ៉ាវដ៏អាម៉ាស់ក្នុងរង្វង់គ្រួសារខ្ញុំ ដែលលោកទើបនឹងដឹងនេះទេ ខៀវសូត្រា!» «ពួកយើងមិនទម្លាប់ឈឺឆ្អាលរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកណាទេ នាយិកា! រហូតដល់ពួកគេធ្វើរឿងខុសច្បាប់ យើងនឹងលាតត្រដាង!» «ចុះរឿងកាហ្វេពុលនេះ?» «ដំរីស្លាប់ នាងចង់យកចង្អេរលាក់? ខ្ញុំអាចព្រងើយមិនដឹងមិនឮ ប៉ុន្តែនាងចូលមកពេទ្យ! គេមានកំណត់ត្រា! នៅហាងកាហ្វេគេមានកាមេរ៉ា មានប៉ូលិសចុះត្រួត សំណុំរឿង កំពុងកសាង……»

«ខ្ញុំគិតថា បងប្រុសខ្ញុំចេះលេងក៏ចេះសំអាត! ប៉ុណ្ណឹងប្រហែលជាមិនអីទេ! ប៉ុន្តែបើលោកសរសេរពីរឿងមិញ ដែលលោកបានឃើញ លោកដឹងហើយអ្នកណាខ្លះនឹងមានបញ្ហា!»
គេញញឹមពេលនឹកឃើញបបូរមាត់ និងសំឡេងក្រអួនពេញដោយថាមពលរបស់នារីមានអំណាច។ ដៃនិពន្ធនាយករាវរកដបស្រាដែលរាល់ពេលជួបគ្នា ពួកគេបានបំភ្លេចគ្រប់យ៉ាងហើយសោយសុខទាំងពីរកាយ ប៉ុន្តែពេលនេះ មាននាយនាយម្នាក់ឯងលើកកែវម្ដងហើយម្ដងទៀត លួងលោមបេះដូងរងា។
ក្រេបស្រាក្ដៅឆួល គេនឹកចត់ពេញមាត់ គេនឹកឃើញដល់មនុស្សយល់ចិត្ត ដែលនាងពេលណាក៏មើលពីក្រៅទៅហាក់បីដូចជាមនុស្សពិបាក តឹងតែង តែបេះដូងរបស់នាងទន់ភ្លន់ ហើយស្មោះស្ម័គ្រ។

«បងអរគុណដែលបានស្គាល់អូន! បងគ្មានសូម្បីតែឱកាស ក្នុងការប្រាប់ថា ខៀវ សូត្រាមិនដែលស្ដាយក្រោយទេ ដែលបានស្គាល់សោភ័ណ ដាមិកា!»
គេធ្មេចភ្នែកក្នុងអាងទឹកក្ដៅ ប្រើចេតនារម្មណ៍ស្រមៃដល់គ្រារួមរស់ស្នេហា ដែលដឹងត្រឹមតែពីរនាក់។ ជីវិតដែលមនុស្សពីរនាក់ ដែលត្រូវបានបាត់បង់ទៅម្នាក់ ហើយទុកម្នាក់នៅសល់នាកន្លែងចាស់ តើអ្នកទៅឬអ្នកនៅដែលខ្លោចផ្សា?
«បងដឹងថាអូនមិនចងឱ្យបងឈឺចាប់! បងអាចធ្វើបាន! បងអាចញញឹមរាល់ពេលដែលនឹកឃើញដល់អូន ប៉ុន្តែជីវិតតទៅមុខ បងមិនដឹងថា បងអាចកុហកពិភពលោកនេះបានយូរប៉ុនណា! បងមានរឿងជាច្រើនដែលគ្រោងនឹងប្រាប់អូនជាយូរមកហើយថា ហេតុអ្វីបានជាបងខឹង ស្រលាញ់ ហើយមិនអាចបំភ្លេចអូន ប៉ុន្តែនៅទីបញ្ចប់បងគ្មានឱកាស សូម្បីតែអាចឱ្យអូនឭពាក្យថាបងនឹកអូន!»

នាយបិទភ្នែកដើម្បីនឹងរារាំងតំណក់ទឹកនេត្រារបស់ខ្លួន ដែលរមែងតែងជ្រាបពេញពេលនៅស្ងាត់តែម្នាក់ឯង។
«ជីវិត ពេលខ្លះគ្រាន់តែជាឆាកល្ខោន! មិនបាច់ចងចាំវាពេក ក៏មិនបាច់ទុកជាការពិតពេកនោះដែរ!»
នេះគឺសូរសំឡេងនាងលាន់មកក្នុងបេះដូងនាយ។ ឭហើយសូត្រាពោលតិចៗប្រាប់បេះដូងខ្លួនឯងវិញ៖
«ទោះនេះជា ក្ដីស្រមៃតែបងចូលចិត្តស្រមៃថា អូននិយាយរកបង! បងស្រមៃថាអូននៅក្បែរៗបង ហើយនៅបែបនេះរហូតតទៅ! ពាក្យថារហូតតទៅ គឺវាយូរខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែបងមិនដែលទោមនស្សទេ ក្នុងការចំណាយវាចងចាំអូន! កុំខឹងហើយកុំគិតថា បងធ្វើឱ្យអូនទៅដោយមិនស្ងប់»
«បាន!»

បបូរមាត់នាងផ្អឹបមកថើបនាយ ហើយចំហាយក្តៅៗនៃដង្ហើមស្នេហាបានឆ្លងកាត់បរិយាកាសចូលមករកបេះដូងនាយ ដូចរាត្រីដំបូងនៅសិង្ហបុរីដែលស្រីអ្នកមានចែចង់និពន្ធនាយកកម្សត់។ គេជ្រួញចិញ្ចើមបម្រុងបើកភ្នែក។
«ប៉ុន្តែ….. ពេលបងបើកភ្នែកឡើងអូននឹងរលាយបាត់ទៅ តើពិតមែនដែរទេ? បងកំពុងស្រវឹងជ្រុល ដល់ថ្នាក់ស្រមៃជ្រាលជ្រៅយ៉ាងនេះ! អូខេ! បងមិនបញ្ចប់សុបិននេះទេ!»
បុរសញញឹមនៅក្រោមសេចក្ដីសុខសាន្ត ហើយលង់លក់តាំងពីពេលណាក៏មិនដឹង។
គេដឹងខ្លួននៅពេលព្រឹកព្រលឹមដូចរាល់ដង។

ដៃគេញីក្បាលហើយញញឹមនឹកដល់សុបិនស្នេហ៍កក់ក្ដៅកាលពីរាត្រី ប៉ុន្តែកណ្ដឹងទ្វារបានរំខានសុភមង្គលបន្តិចបន្តួច។
នាយក្រោយទៅបើកទ្វារ…..
«បង ដល់ពេលត្រូវទូទាត់ថ្លៃបន្ទប់ទៀតហើយ!»
«បាន!!»
គេឆ្លើយតប ហើយទទួលយកវិក្កយបត្រមកអាន មុនពេលហុចកាតធនាគារទៅឱ្យ។ សូត្រានិយាយបន្ថែម៖
«ហើយ ប្អូនអាចយកបន្ទប់នេះទៅរកស៊ីវិញបាន ព្រោះថ្ងៃស្អែកបងចេញពីភ្នំពេញហើយ!»
គេរៀបចំអីវ៉ាន់ហើយចាកចេញមក។

រយៈពេលបីខែ រស់នៅជាមួយអនុស្សាវរីយ៍នាងបានបន្សល់ទុក វាជាពេលវេលាមួយដែលនៅពេលថ្ងៃប្រឹងធ្វើកិច្ចការជាច្រើនបន្លប់ខ្លួនឯងហើយ នៅពេលយប់គេងបន្លប់ខ្លួនឯងថា អារម្មណ៍កក់ក្ដៅ នៅក្នុងបេះដូងដែលស្នេហាពិតរបស់នាងបានបន្សល់ទុកមក វាមិនទាន់រលាយទៅណាបាត់នៅឡើយ ហើយពេលនេះទៀត គេស្ពាយយកនាងទៅជាមួយគ្រប់ទីកន្លែង។
គេលើដៃមកបិទបាំងផ្ទៃមុខខ្លួន មួយកំណាត់បញ្ចេញតែកែវភ្នែកទាំងគូមកក្រៅ កុំឱ្យអ្នកធ្វើដំណើរក្បែរៗមើលឃើញយល់ខុសថា ប្រុសម្នាក់នេះមានជំងឺនិយាយស្ដីម្នាក់ឯង។
ភ្លាមនោះសូត្រាជាន់ហ្វ្រាំង….. ហើយគេឱនសម្លឹងប្រអប់ដៃខ្លួនឯង។
«ហេតុអីមានក្លិនទឹកអប់គេ? យើងនេះដែលលាបទឹកអប់ពីពេលណាមក!?»

គេនឹកឃើញឡើងវិញនូវទិដ្ឋភាពជាច្រើន ដែលកាលពីយប់គេយល់ថា វាជាការស្រមៃក្នុងពេលស្រវឹងដាប។
កន្ទុយភ្នែកបុរសនេះ ឃើញរថយន្តមួយបោលមកក្បែរហើយឈប់ង៉ក់ គេកំពុងពិចារណាពីរាត្រីកន្លងមករបស់ខ្លួន ក៏មិនចង់ទៅចាប់អារម្មណ៍អ្វី នឹងអ្នកដែលមកចតកៀកកិតក្បែរគ្នានេះដែរ ប៉ុន្តែមិនដឹងហេតុអ្វីគេងើបមុខឡើងវិញជាលើកទីពីរ។
ប្រាកដណាស់ គេឃើញនាង។
អ្នកបើករថយន្តពណ៌ខ្មៅញញឹមពព្រាយមករកនាយ ហើយបោលហួសផុតទៅក្នុងពេលសូត្រាកំពុងស្រលាំងកាំង។

«យើងនៅស្រវឹង? ឬមួយយើងនឹកគេពេកឡប់បាត់ហើយ?»
និពន្ធនាយក សួរខ្លួនឯងបែបនេះ ព្រោះនារីដែលបើកបរខ្លួនឯងហើយញញឹមមករក នាយអម្បាញ់មិញគឺ«ដាមិកា»។
ស្នូរស៊ីផ្លេកាត់ផ្ដាច់ការគាំងភ្លឹករបស់ខៀវ សូត្រា ឱ្យគេស្រវាបើកឡានបន្តទៅមុខទៀត។
នៅពីមុខនាយ រថយន្តនោះនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានទេ ហាក់បីដូចជាអ្នកបើកបរមានចេតនាចង់ឱ្យសូត្រាអាចប្រដេញតាមទាន់អ៊ីចឹងដែរ ដូច្នេះនិពន្ធនាយកបន្ថែមល្បឿន។
រថយន្តបោលចាកចេញពីរាជធានីភ្នំពេញឆ្ពោះទៅទិសខាងជើង។ អារម្មណ៍បុរសនឹកភ្នកទៅដល់ភូមិនេសាទអនុស្សាវរីយ៍កម្សត់ ដែលពួកគេធ្លាប់បានស្នាក់នៅមួយខែ បន្លំភ្នែកសូម្បីតែពេជ្រ ដាណែនក៏ខឹងនាយជាពន់ពេក ចំពោះករណីនេះ។

ឡានខាងមុខស៊ីញ៉ូឈប់ ធ្វើឱ្យបេះដូងនាយកាន់តែហេងហាង។
ប្រុសស្អាតបែររកកន្លែងចតឡានតាមដែរយ៉ាងអន្ទះសា។ ទម្រាំពេលដែលនាយចតឡានរួចហើយអាចឈានជើងចុះ ពីជំនិះបាន ស្រីម្នាក់ដែលបើកឡាននោះបានដើរចូលទៅក្នុងភូមិនេសាទមុនបាត់ទៅហើយ។
«ម៉េចក៏ដូចគេម៉េះ?»
នាយនិយាយចេញមកតិចៗ ព្រោះតែអារម្មណ៍ហោះហើរស្ទើរហើបជើងពីដី។ ស្រីស្អាតត្រូវបាញ់បំបិទមាត់ក្នុងសមុទ្រ នាយឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែក តើនាងមកដើរហើរនៅទីនេះបានដោយវិធីណា? ប៉ុន្តែបើជា មនុស្សផ្សេង តើគេកំពុងលេងល្បែងអីដែលហាក់មានចេតនានាំនាយឱ្យមកកាន់ដែននេសាទនេះ?
«ឈប់!»

គេហៅស្ត្រីរាងរាវដែលនៅចម្ងាយប្រមាណ១០ម៉ែត្រពីគ្នា លើស្ពានឈើវែងអន្លាយភ្ជាប់ទៅភូមិអ្នកនេសាទតាមបណ្ដោយដងទន្លេ។
នារីនោះស្រាប់តែឈប់តាមការហៅរបស់នាយ។ នៅចំកណ្ដាលស្ពានដែលគ្មានអ្នកណាឆ្លងកាត់ សូត្រាឈរភាំងដូចរូបចម្លាក់ ពេលនាងបែរមករកខ្លួន។
ស្រីម្នាក់នេះ គឺដាមិកាទាំងសាច់ទាំងឈាម ហើយស្នាមញញឹមរបស់នាង កំពុងមានឥទ្ធិពលធ្វើឱ្យសូត្រាវិលវល់ មិនដឹងថាអ្វីដែលខ្លួនកំពុងតែឃើញនេះ ជាសុបិនឬក៏ជាការពិត។
ពេលគេនៅគាំងគ្មានសំឡេង នាងបែរខ្លួនត្រឡប់ទៅវិញហើយ បោះជំហានឆ្ពោះទៅកាន់ផ្ទះឈើចុងផុតគេ ជាទីដែលសូត្រាធ្លាប់លេងល្ខោនស្នាក់អាស្រ័យនៅទីនោះជិតមួយខែ។

បុរសចាប់ផ្ដើមរត់ទៅទាំងអំណរ។
ទោះបីថានេះជាសុបិនឬការពិតក៏ដោយគេ ចង់ឃើញនាង ហើយចង់ដឹងថា នាងដូចដាមិកាអីយ៉ាងនេះ? នាងមានទំនាក់ទំនងអ្វី ជាមួយអគ្គនាយិកា Red Index បានជាស្គាល់កន្លែងនេះហើយមាន ចេតនានាំផ្លូវនាយឱ្យមកតាម?
សូត្រាមកដល់មាត់ទ្វារ ឃើញទ្វារបិទទៅវិញ ហើយយល់ថានាងប្រាកដជាចូលទៅខាងក្នុងពេលមុននេះនេះ។ បុរសរុញទ្វារចូល។
កូនផ្ទះនៅដូចដើម ប្រាកដជាមានអ្នកណាមករៀបចំទីនេះឡើងវិញ ឱ្យមានសណ្ឋានដូចគ្រប់យ៉ាងបេះបិទ ធៀបជាមួយសភាពពេលដែលខ្លួនធ្លាប់បានស្នាក់នៅជាមួយដាមិកាកាលពីគ្រាមុន។
«ដាមិកា!»
គេហៅនាងពេលនាងឈរបែរខ្នងមួលបើកដបទឹក ហើយលើកមកក្រេប។
គេឈានចូលទៅជិត យឺតៗហើយនាងក៏បែរមកដែរ។
នារីនេះញញឹមប៉ុន្តែមិនមែនតែលើបបូរមាត់មានជាតិទឹកសើមរបស់នាងទេ សូម្បីកែវភ្នែកថ្លាយង់និងផ្ទៃមុខនាងទាំងមូលក៏មានបង្កប់នូវមនោរម្មណ៍រំភើបសុខដុមដែរ។

«អូនមែន!»
សូត្រាលាន់មាត់និយាយទាំងភក្ត្រស្លេកស្លាំង ព្រោះភាពមិនជឿភ្នែកខ្លួនឯងផងបូកជាមួយអារម្មណ៍រំភើបហួសថ្លែងផង។
«បើអូនមែន វាយ៉ាងម៉េច?»
នាងឆ្លើយធូរល្ហុយ ហើយសម្លឹងឆ្ពោះមកក្នុងប្រស្រីភ្នែករំភើបស្រលាំងកាំងរបស់និពន្ធនាយក។ គេដើរមកកៀកហើយនាងក៏មិនគេចទៅណា។
គេលូកដៃមកក្រសោបនាង ហើយឱនមកស្រូបក្លិនលើកនាង។
ក្លិនទឹកអប់ដែលនាយចំណាំបាន បានហើរមកប៉ះច្រមុះសូត្រាជាថ្មីធ្វើឱ្យបុរសនេះងើបមុខមកវិញ ហើយលាន់មាត់សួរ៖
«យប់មិញ អូននៅជាមួយបងមែនដែរទេក្នុងអូតែល ពេលបងស្រវឹង?»

នាងរេភ្នែកសម្លឹងប៊ិចពណ៌ខៀវរលោងនៅលើហោប៉ៅអាវនាយមុនពេលសួរបកវិញ៖
«ចុះបងឯងគិតថាអ្នកណា?»
«បងមិនដឹងទេ! បងគិតថាបងស្រវឹងឆ្កួតម្នាក់ឯង ហើយគិតថានៅក្នុងបន្ទប់អត់មានអ្នកណាទាំងអស់!»
«បងឯងនៅតែល្ងង់ដដែល!»
នាងបន្ទោសតិចៗទាំងខាំមាត់ផង។
សូត្រាឱបនាងផ្ទប់នឹងផែនទ្រូង។ អារម្មណ៍ឯកាបាត់ទៅយ៉ាងអច្ឆរិយ ជំនួសមកវិញនូវការភិតភ័យខ្លាចបាត់បង់នាងទៅវិញសាជាថ្មីទៀត។ សំឡេងនាយលាន់ឡុលៗក្បែរសក់នាង៖
«តែបងឃើញអូនស្លាប់ផ្ទាល់នឹងភ្នែក! បងឃើញឈាមរបស់អូន! នៅម៉ាឡេស៊ី បងមិនចង់សូម្បីតែដកដង្ហើមឱ្យតែនឹកឃើញដល់រូបភាពអស់ទាំងនោះ!»

ដាមិកាដកដង្ហើមធំ។
នាងឱបបុរសនេះយ៉ាងតឹងវិញដូចគ្នា។ អារម្មណ៍គេបែបណា អារម្មណ៍នាងក៏កំពុងតែមានសភាពបែបនោះដូចគ្នាដែរ។
នាងធ្មេចភ្នែកផ្ដេកមុខលើស្មាបុរសនេះ ហើយវាចាមួយៗស្អកៗ៖
«ពួកវាចង់ឱ្យអូនស្លាប់! តែអូនមិនដាច់ចិត្តស្លាប់ ព្រោះអូនត្រូវបាន……»
«ឈប់និយាយ…. មិនបាច់និយាយទេ! បងមិនត្រូវការបកក្រោយ មិនត្រូវការដឹងឭអ្វីទាំងអស់!»
គេនិយាយស្រាលខ្សឹបៗឃាត់នាង ប៉ុន្តែនាងអាចទទួលអារម្មណ៍ស្ដាប់ឮភាសាបេះដូងលោតចំប្រប់ក្នុងបេះដូងបុរសនេះ។
នាងពោលស្រាលៗ៖
«អរគុណគ្រប់យ៉ាង ដែលបងបានធ្វើសម្រាប់គ្រួសារអូនពេលអូនមិននៅ!»

បុរសមិនងើបមុខចេញពីរង្វង់ដៃដែលឱបក្រសោបគ្នាទៅវិញទៅមក។ ទាំងពីរកាយហាក់បីកើតមកលើផែនដីនេះ សម្រាប់គ្នាទៅវិញទៅមក។ សំឡេងគេលាន់ឡើងមកវិញ សាជាថ្មី៖
«បងមិនចង់បានទេ ពាក្យអរគុណ បងមិនចង់ឭទេរឿងកន្លងហួស បងក៏មិនចងឱ្យអូនផ្សារភ្ជាប់ត្រឡប់ទៅនឹងអតីតកាលទៀតដែរ! បងគ្រាន់តែចង់បានអូនត្រឡប់មកវិញ!!»
«ហើយទៅកន្លែងដែលគ្មានអ្នកណាស្គាល់យើង!»
នាងនិយាយផ្ទួនពាក្យបន្ទាប់ពី នាយជាមួយស្នាមញញឹម។
ចាប់ពីពេលនោះមក គ្មានអ្នកណាបានឃើញខៀវ សូត្រានិងដាមិកាទៀតទេ។ រឿងស្នេហារបស់ពួកគេបានក្លាយជាការនិយាយតៗគ្នានៅក្រុមហ៊ុន ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណាដឹងបានទេថា ពេលដែលខៀវសូត្រា បានបញ្ចប់ការងារតាមបណ្ដាំនាងហើយ នាងស្រាប់តែវិលត្រឡប់មកវិញ។

វគ្គ
អធិរាជបេះដូង

៥ឆ្នាំក្រោយមក…..
រដូវរងា នៅក្រុងអ៊ីស្តង់ប៊ុល មិនស្រងេះស្រងោចលំបាកលំបិនដូចនៅប្រទេសអឺរ៉ុបផ្សេងៗនោះឡើយ ដូច្នេះហើយការញាំកាហ្វេក្នុងផ្ទះកញ្ចក់ សម្លឹងព្រិលធ្លាក់រង្វើលៗនៅខាងក្រៅមិនល្អទេឬអ្វី។
«បងវិច្ឆិកាដែលបានដំណឹងពីបងត្រាដែរអត់?»
«បងត្រាណា?»
អតីតប្រធាននិស្សិតដែលពេលនេះ ក្លាយមកជាសាស្ត្រាចារ្យដោយមានភរិយាតូចច្រឡឹងរបស់ខ្លួនជានិស្សិតថ្នាក់បញ្ចប់ក្នុងមហាវិទ្យាល័យតែមួយនោះ ឆ្លើយធ្វើងើយ ព្រោះទោះបីតួអង្គខៀវ សូត្រា ជាអ្នកដែលស្រីៗជាច្រើននៅចងចាំ ប៉ុន្តែពុំមែនសម្រាប់បុរសខ្មែរជាវិច្ឆិកាឡើយ។

ជោគជតាសម្លក់ស្វាមី ហើយដកភ្នែកលែងសម្លឹងដៃនាយដែលកំពុងតែចាក់តែក្តៅៗ។
នាងលើកពែងកាហ្វេរបស់ខ្លួនមកក្រេប ហើយចោលភ្នែកទៅក្រៅបង្អួចសម្លឹងស្រទាប់ព្រិលសស្ដើង ក្រាលគ្របថ្នមៗលើកម្រាលថ្នល់កៅស៊ូ។
«នៅក្រៅដឹងតែរអិលហើយ!»
នាងនិយាយបន្លប់ ព្រោះដឹងថា ស្វាមីម្នាក់នេះ ពិតជាបានភ្លេចទៅអស់នូវរឿងរ៉ាវនិពន្ធនាយកខៀវ សូត្រាម្នាក់នោះ ព្រោះរយៈពេលវេលា៥ឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅហើយ ណាមួយបើឱ្យគេចងចាំមកវិញហើយនឹកឃើញគ្រាដែលនាងធ្លាប់លង់ស្រលាញ់បុរសនោះ ក៏មិនមែនជារឿងល្អសម្រាប់ជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ពួកគេដែរ។

ស្រីស្អាតសម្រួលអារម្មណ៍ចង់បង្វែរការសន្ទនា ស្រាប់តែកែវភ្នែករបស់នាងរេទៅចិញ្ចើមថ្នល់ម្ខាងប្រទះនឹងអ្វីមួយដែលមានអានុភាពអាចធ្វើឱ្យពែងកាហ្វេលើដៃគាំងទើរបាន។
ជោគជតាគាំងភ្លឹក ទោះបីវិច្ឆិកាហុចចាននំដុតក្តៅៗ ក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់ មានរសជាតិប័រមកចំពីមុខខ្លួន ក៏មិនចាប់អារម្មណ៍ទៀត ធ្វើឱ្យវិច្ឆិការេភ្នែកទៅសម្លឹងដែរ……
«ឃើញដូចខ្ញុំដែរអត់?»
នាងសួរតិចៗ ទាំងស្លេកស្លាំង ចំណែកបុរសជាស្វាមីទប់នឹងនឹកឃើញថា អ្នកណាទៅជាខៀវ សូត្រា ដែលនាងទើបនឹងសួរមុននេះ។
វិច្ឆិកាភ្លាត់មាត់និយាយមួយៗ៖
«បងត្រានេះមែនអត់? អាយុវែងមែន នឹកដើម ក៏ឃើញភ្លាម!»

ជោគជតាគ្រវីក្បាលជាសញ្ញាថា នាងមិនចង់សំដៅលើបុរសនេះឡើយ។អាការៈនាងធ្វើឱ្យវិច្ឆិការេភ្នែកសម្លឹងបន្ត។
ភ្លាមនោះនាយចាប់ផ្ដើមភាំងដែរ។
ស្រីម្នាក់ដែលទើបនឹងបែរមកវិញបញ្ចប់ការទិញការ៉េមពីរដើម ហើយហុចមកឱ្យសូត្រាមួយជាមួយស្នាមញញឹមសុភមង្គល ធ្វើឱ្យវិច្ឆិកានឹកឃើញឡើងវិញដល់រឿងរ៉ាវប្រទាក់ក្រឡា ស្លាប់រស់នៅប្រទេសកំណើតរបស់ខ្លួនកាលពី៥ឆ្នាំមុន។
«ក្រែងមិកាស្លាប់នៅម៉ាឡេស៊ីហើយ?»
គេមិនទាន់បញ្ចប់សំណួរខ្សឹបៗនេះចប់ចុងចប់ដើម ត្រឹមត្រូវផង ជោគជតាក្រោកចេញពីតុរត់ទៅក្រៅ រកគេឃាត់ក៏មិនទាន់។
វិច្ឆិកាដឹងថា មួយគូនៅខាងក្រៅដែលស្លាប់ហើយរស់វិញ ដោយមិនផ្ដល់ព័ត៌មានដល់អ្នកណា បានន័យថា ពួកគេចង់ឱ្យពិភពលោកនេះបំភ្លេចចោលរឿងអតីតទៅ ហើយចាំបាច់អី ជោគជតាចេញទៅបង្ហាញខ្លួនឱ្យពួកគេទើសទាល់ទៀត?

ប៉ុន្តែកូនស្វានៅតែជាកូនស្វា ត្បិតតែនាងលែងរត់ចោលផ្ទះ តែនាងនៅតែមិនចេះគិតអ្វីឱ្យបានជ្រៅ មុនពេលបញ្ចេញសកម្មភាពណាមួយនោះទេ។
«បងត្រា!»
នាងហៅនាយពីថ្នល់ម្ខាងដោយអំណរ។
ប៉ុន្តែសំឡេងនាងមិនបានធ្វើឱ្យដាមិកាត្រេកអរឡើយ។ ស្រីស្អាតលែងញញឹមសមដែលកណ្ដាលក្រុងមូស្លីមនេះមានមនុស្សចេះខ្មែរ ហើយហៅឈ្មោះគូរជិវិតខ្លួនច្បាស់ៗបែបនេះ។
ខៀវ សូត្រាបែរមករកតូចនារី ហើយនាយរំភើប។

បុរសនេះសម្លឹងហួសពីនាងទៅដល់ប្រធាននិស្សិត ដែលដើរទើមៗមកពីក្រោយ។
វិច្ឆិកាកៀកស្មាភរិយាហើយបណ្ដើរនាងឆ្លងផ្លូវតម្រង់មកក្បែរមនុស្សបាត់ខ្លួនទាំងពីរនាក់។ នាយសម្លឹងដាមិកា នារីដែលជាអតីតគូដណ្ដឹង ហើយដែលនាយមិនដែលគិតថានៅរស់រានឡើយ។
ប៉ុន្តែនាយបានត្រឹមតែញញឹម មិននិយាយអ្វី ដូចទុកឱ្យដាមិកាហៅបានមុន៖
«បងវិច្ឆិកា!»

វិច្ឆិកាញញឹម។
គេមិនបានសួរនាំអ្វី ក្នុងពេលដែលភ្នែកប្រុសស្រីទាំងពីរនោះរេមកលើចិញ្ចៀនរៀបការនិងហត្ថានាយលើស្មាតូចនារីយើង។
វិច្ឆិកាងក់ក្បាលហើយនិយាយ៖
«ពួកខ្ញុំរៀបការប្រាំឆ្នាំហើយ!»
ដាមិកាញញឹមសម្លឹងទៅជោគជតា។ គ្រប់គ្នាសង្កេតឃើញពីភាពសុខដុមសាន្តត្រាណក្នុងកែវភ្នែកដាមិកាដែលលែងជាអគ្គនាយិកាពេញដោយកង្វល់ដូចមុនហើយ។
«មកលេង?»
សូត្រាសួរ ប៉ុន្តែគេឆ្លើយខ្លួនឯង មុនពេលបានចម្លើយ៖
«ខ្ញុំនិងដាមិកាមកលេង! ស្អែកចេញពីទួរគីហើយ!»

ភរិយាតូចនេះនឹងសួររកជីកឫសគល់ ពីកន្លែងរស់នៅរបស់សូត្រាប្រាកដណាស់ ដឹងដូច្នោះទើបវិច្ឆិកាប្រញាប់និយាយបង្គ្រប់។
«សុខសប្បាយតាមផ្លូវ! ចំណែកពួកខ្ញុំនៅទីនេះបីឆ្នាំទៀត! ខ្ញុំត្រូវបង្រៀន ហើយគេនេះនៅរៀន!»
សូត្រានិងដាមិកាញញឹម ឱនខ្លួនហាក់លាគ្នាបន្ទាប់មកប្រុសស្រីទាំងពីរចាកចេញទៅបាត់ក្រោមស្រទាប់ព្រិលរងា។
វិច្ឆិកាកេះភរិយាដែលឈរធ្មឹង៖
«តោះ! អត់ខ្លាចកកទេ?»
នាងដើរមួយៗមកតាមគេ តែចិត្តនៅមិនដាច់អាល័យពីមិត្តចាស់ដែលបែកយូរគ្មានដំណឹងសូន្យ ហើយមកជួបវិញដូចអំពិលអំពែក។

«ម៉េចមិនហៅគ្នាចូលម្លប់និយាយលេងសិន!»
«និយាយពីអី?»
នាយសួរបណ្ដើរដើរមួយៗជាមួយនាងក្រោមស្រទាប់ព្រិលពណ៌សប្រផេះនោះផង។
«មនុស្សបែកគ្នាយូរបងឯងធ្វើដូចមិនស្គាល់គ្នា! យ៉ាងហោចណាស់ក៏គួរដឹងថាអ្នកណាជាអ្នកជួយជីវិតដាមិកាដែរ!»
«គេចង់បំភ្លេចអតីត ហេតុអីយើងនេះចង់ទៅរំលឹក?»
ជោគជតាដើរបណ្ដើររក្សាការស្ងាត់ស្ងៀមពិចារណាលើសម្ដីប្រុសស្នេហ៍បណ្ដើរ។ តូចនារីទទួលស្គាល់ថា ពួកគេពីរនាក់មុននេះ ពិតជាមានសភាពភ្ញាក់ផ្អើល និងហាក់ខកចិត្តពេលឃើញមានអ្នកណាម្នាក់ដែលខ្លួនមិនរំពឹងទុកថាអាចជួបមុខ តែមកជួបក្នុងគ្រានេះ ហើយហៅឈ្មោះចំៗរំពងទីក្រុងបែបនេះទៀត។

បើពួកគេចង់ឱ្យគ្រប់គ្នាដឹង មិនមែនបាត់ដំណឹងជាយូរមកហើយបែបនេះទេ។
ទីបំផុតនាងសួរស្វាមី៖
«ម៉េចបងឯងដឹង!»
«ភ្នែកពួកគេពេលឃើញយើង!»
«បងឯងអ្នកចិត្តសាស្ត្រហ្មែន?»
«មិនមែនទេ តែបងដឹងថា ដាមិកាមិនចង់ជួបអ្នកណាក្រៅពីអធិរាជបេះដូងរបស់គេ ដូចគ្នាជាមួយនិងអ្នកខ្លះនៅទីនេះដែរ! មានអធិរាជបេះដូងដើរបណ្ដើរគ្នាក្រោមព្រិលកក់ក្ដៅចិត្តមិនចាញ់រងាហើយនៅតៅចង់ដឹងឈឺក្បាលរឿងអ្នកណាផ្សេងបានប្រយោជន៍អីទៀត!?»

អ្នកនិពន្ធសូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ចំពោះការតាមដានពីសំណាក់មិត្តអ្នកអាន និងសូមការអភ័យទោសនូវរាល់កំហុសឆ្គងដោយអចេតនាទាំងឡាយ។

ចប់

អធិរាជបេះដូង ភាគទី១៩

YaraMST — Sun, 16 Jan 2022 08:16:24 +0000

វគ្គ
ឆាកល្ខោននៅម៉ាឡេស៊ី

ក្រោមពន្លឺព្រះចន្ទស្រាលស្រទន់និងជំនោរសមុទ្របបោសអង្អែលកាយា សូត្រាលង់ភ្លឹបទៅក្នុងដំណេក ដោយមានស្រីស្នេហ៍ក្បែរទ្រូង។
សន្សើមបេះដូងលាយជាមួយចង្វាក់ដង្ហើមដែលត្រូវរ៉ូវគ្នា បានធ្វើឱ្យរាត្រីកាលចុងក្រោយលើដែនជលសាក្លាយជាស្ថានរមនា មិនខ្វល់ខ្វាយអ្វី។
ប៉ុន្តែសម្រឹបជើងមនុស្សដែលជាន់លើដែកកម្រាល លាន់ចុះឡើងស្រឹបៗដាស់និពន្ធនាយកឱ្យស្វាងចេញចាកពីការនិន្ទ្រា។
គេមិនទាន់បើកភ្នែក តែអារម្មណ៍ទាំងមូលបានបកត្រឡប់មករកបរិយាកាសខាងក្រៅរាងកាយវិញ។

សូរមនុស្សជជែកគ្នារអុះៗ ទោះបីប្រឹងខ្សឹបយ៉ាងណានៅតែឮច្បាស់ ទាស់តែមិនមែនជាភាសាខ្មែរ។
«ដំណឹងពីភ្នំពេញមក ជំទាវហ្នឹងត្រូវគេបាញ់ចូលពេទ្យហើយ គិតម៉េចយើង!»
«អ៊ីចឹង បានអ្នកណាឱ្យលុយយើង?»
សូត្រាបើកភ្នែកខ្វាក។
ស្ថានការណ៍នៅភ្នំពេញវិវត្តទៅជាយ៉ាងណា នាយដឹងមិនអស់ទេ តែបើជំទាវដែលពួកម៉ាឡេស៊ីនិយាយនេះជាអ្នកវិល័យ តើបានអ្នកណាប្រាប់ឈ្មោះថ្នាំឱ្យព្យាបាលពេជ្រ ដាណែន?

ទោះបីជាពួកគេចរចាជាភាសាម៉ាឡេស៊ី ប៉ុន្តែនាយស្ដាប់បានគ្មានចន្លោះ។ ចំណុចប្រហែសរបស់ពួកគេគឺគិតថា គ្មានខ្មែរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងពីរអាចចេះភាសារបស់គេឡើយ។
សូត្រាផ្អឹបមាត់ក្បែរត្រចៀកស្រីស្នេហ៍។
នាងកម្រើកតិចៗ ហើយនឹកស្មានថាជាការថើបថ្នមធម្មតា ប៉ុន្តែនាយព្យាយាមហៅ៖
«ដាមិកា! ក្រោកឡើង!»
នាងបើកភ្នែកព្រឹមៗ ហើយសម្លឹងមុខនាយ។ បាតដៃប្រុសស្អាតខ្ទប់មាត់ ស្រីល្អបង្ការក្រែងនាងភ្លាត់និយាយអ្វីមួយលាន់ចេញក្រៅ ហើយធ្វើសញ្ញាឱ្យនាងផ្ទៀងស្ដាប់ការសន្ទនា ដែលលាន់មកល្វើយៗក្នុងខ្យល់។

«ឮមកថា គ្រួសារខាងស្រីប្រកាសឱ្យ៥០ម៉ឺនដុល្លារ បើអ្នកណាអាចនាំនាងទៅផ្ទះវិញ!»
«មែន? ៥០ម៉ឺន?»
«បើថានេះ យើងប្ដូរគោលដៅ យក៥០ម៉ឺនវិញឬអាម៉េចបង?»
«ក្រែងទៅដល់មិនបានលុយហើយ ត្រូវថ្មោងប៉ូលិសពីបទចាប់ជំរិត?»
«មិនមែនយើងឯណា! ខ្លាចអីទៅ! លុយនេះចាយមួយជាតិ ទោះចូលគុកក៏រស់ស្រួលដែរ!»
«ឱ្យពេលបងគិតមើលសិន!»
សំឡេងពួកអ្នកជជែកគ្នារលត់ឈឹងក្នុងរាត្រីកាល និងការបោកកញ្ជ្រោលនៃរលកសមុទ្រ។
សូត្រាដៀងភ្នែកសម្លឹងដាមិកា។

នាងគ្រវីក្បាលឱ្យសញ្ញាថា នាងមិនចេះស្ដាប់ភាសាពួកគេអស់ទាំងនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលសូត្រាគិតគឺរឿងផ្សេង។ មិនខ្វល់ថានាងស្ដាប់បានឬមិនបាន ប៉ុន្តែនាងកំពុងជាមុខសញ្ញាដែលគ្រប់គ្នាចង់ចាប់បញ្ជូនត្រឡប់ទៅវិញ ដើម្បីទឹកប្រាក់៥០ម៉ឺនដុល្លារ។
នាយសម្លឹងនាងដោយស្រពោន។
កាលៈទេសៈនេះ ដែលតួចិត្តកំណាចត្រូវចូលពេទ្យទៅហើយ អ្នកគួរយល់ព្រមឱ្យនាងវិលទៅផ្ទះវិញឬមួយយ៉ាងណា។
បំណងប្រាថ្នាទៅកសាងអនាគតថ្មីនៅទីដែលគ្មានអ្នកស្គាល់ គ្មានអ្នករំខាន តើត្រូវបោះបង់ចោលឬអ្វី?
«បងឯងចេះស្ដាប់ហ្មែន?»
នាងខ្សឹបសួរតិចៗ ពេលដែលភ្នែកនាយកាន់តែឱ្យសញ្ញាស្រងេះស្រងោច។

សូត្រាឱនថើបថ្ងាសនាងជំនួសចម្លើយ ធ្វើឱ្យដាមិកាភ័ន្តភាំង។
ទោះបីគេបញ្ចេញកាយវិការស្នេហាដើម្បីពន្យារពេលគិតពីដំណោះស្រាយ ប៉ុន្តែភាពក្រៀមក្រំរបស់នាយ មិនអាចលាក់កំបាំងពីនារីឈ្លាសវៃនេះឡើយ។
«មានរឿងអី?»
សូត្រាប្រែខ្លួន ទៅម្ខាងហើយដៃឱបនារីម្ចាស់ចិត្តមកក្នុងលង្វែកទ្រូង។
«គេចង់បញ្ជូនមនុស្សដែលបងស្រលាញ់ចេញទៅភ្នំពេញវិញ!»
នាងនៅសំងំស្ងៀមពិចារណាសម្ដីនាយ។
នាងយល់បណ្ដើរៗពីការខ្សឹបខ្សៀវគ្នា និងប្រតិកម្មក្រៀមក្រំរបស់គេមុននេះបន្តិច។
គេឱបនាងតឹងជាងមុន ដូចជាមានប្រផ្នូលថា នារីនេះនឹងរបូតទៅឆ្ងាយពីទ្រូងដោយប្រការណាមួយមិនខាន។

ដាមិកាប្រិចភ្នែករិះគិត… អ្វីដែលនាងកំពុងពិចារណាគឺថា អ្វីម្យ៉ាងប្រហែលជាបានកើតឡើងក្នុងពេលនាងបានចាកចេញមកជាមួយបុរសនេះ។ កែវភ្នែកស្រងូត វាចាក្រៀមក្រោះ និងរង្វង់ដៃបុរសនេះ មិនមែនជាការបញ្ជាក់ថា គ្រប់យ៉ាងនៅប្រក្រតីនោះទេ។
«Red Index មានរឿងអី?»
សំណួរអគ្គនាយិកាទៅបុកបេះដូងបុរសនេះ ឱ្យឈឺអួលហើយក៏ជាការបង្ហាញដែរថា នៅគ្រប់ដង្ហើមចេញចូលរបស់នាង គ្មានពេលណាដែលនាងអាចបំភ្លេចពាណិជ្ជកម្មវាល់លានដែលដាបទៅដោយលោហិត ព្រោះការប្រជែងគ្នាពីមុខពីក្រោយនោះសោះ។
គេនៅស្ងៀមមិនឆ្លើយ។
ចំពោះមុខ សោភ័ណ ដាមិកាដឹងថា បុរសនេះចេះច្រើនភាសា ហើយគេកំពុងដឹងរឿងជាច្រើនដែលកំពុងកើតមាននៅឯក្រោយ។

ចំណែកភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់គេវិញ វាជាសញ្ញាថា រឿងដែលគេដឹង វាអាចជារឿង «អាក្រក់ច្រើនជាងល្អ»។
«អូនគ្រាន់តែចង់ដឹងប៉ុណ្ណោះ! ថាអ្វីកំពុងកើតឡើង ហើយអ្នកផ្ទះមានរឿងអី?»
សូត្រាលែងដៃដែលឱបនាងយ៉ាងតឹងនោះចេញបន្តិចម្ដងៗ រហូតដល់អស់ទាំងស្រុង ហើយបែរខ្លួនចេញពីនាងទៀត។
សំឡេងគេលាន់មកតិចៗ សំដៅបេះដូងដាមិកាដែលពេញដោយទុក្ខព្រួយខ្វល់ខ្វាយ៖
«អ្នកផ្ទះអូនប្រកាសឱ្យរង្វាន់៥០ម៉ឺនដុល្លារ បើអ្នកណានាំដាមិកាវិលទៅផ្ទះបាន! ហើយពួកនេះប្រហែលជាកំពុងដូរចិត្តលែងតាមអ្នកវិល័យ ព្រោះគាត់ដេកពេទ្យហើយ!»
ស្រីស្រស់ងាកភ្លែតមកសម្លឹងនាយ។
ខៀវ សូត្រាគងថ្ងាស សម្លឹងពិតាន ចំណែកនាងរំពៃនឹកដល់បងប្រុសនិងម្ដាយ។
«មានអ្នកណាមានរឿងអត់? បងពិសិដ្ឋនិងលីនរ៉ាណា?»
«មិនដឹងទេ! បងឮគេនិយាយគ្នាតែប៉ុណ្ណឹង!»

នៅក្នុងដំណាក់កាល ស្មោះត្រង់នឹងគ្នាដែលត្រៀមលក្ខណៈប្រាប់ការពិតហើយក៏បាត់បង់គេ ខៀវសូត្រាពិតជាកំពុងអត់ធ្មត់ចិត្តដែលក្រំក្រៀមខ្លោចផ្សា។
អ្នកនឹកភ្នកដឹងជាស្រេចហើយថា នារីនេះនឹងត្រឡប់ទៅផ្ទះ ហើយបំភ្លេចចោលពាក្យសន្យាស្នេហាដែលមានជាមួយគ្នាកាលពីម្សិល។
សម្រាប់ពួកអ្នករកស៊ីដូចនាង ស្នេហាមិនមែនជាអាទិភាពឡើយ។ វាជាការខកចិត្តធ្ងន់ ហើយដែលគេធ្លាប់បានរំពឹងគិត ទៅដល់អនាគតជាមួយគ្នា និងផ្សែងសុភមង្គល ដែលគ្រប់យ៉ាងបានត្រឹមស្រមៃ។

«បើអូនចង់ត្រលប់ទៅវិញ បងនឹងប្រាប់ពួកគេ!»
គេនិយាយមួយៗ តែនាងយល់ច្បាស់ពីការឈឺចាប់ក្នុងបេះដូងប្រុសស្នេហ៍។ នាងនឹកដល់សម្ដីគេកាលពីនៅត្រាំក្នុងទឹកសមុទ្រជាមួយគ្នា «បងសុខចិត្តធ្លាក់ក្នុងនេះ មិនឡើងគោករហូត វាគ្រាន់បើជាងរស់នៅលើគោកដោយគ្មានអូននៅក្បែរម្ដងទៀត!»។
ស្រីស្អាតលូកយកម្រាមដៃនាយមកក្រសោបក្នុងប្រអប់ដៃទាំងដប់របស់ខ្លួន ធ្វើឱ្យខៀវ សូត្រាធ្មេចភ្នែក ទប់ស្កាត់ គេចវេះពីអារម្មណ៍ស្រងេះស្រងោចទោរទន់។
«ខ្ញុំទុកពេលឱ្យលោករហូតដល់ភ្លឺខៀវ សូត្រា! បើយើងចេញពីនេះមិនរួច ខ្ញុំចោលលោកបកទៅភ្នំពេញវិញ!»

គេបើកភ្នែកមកវិញ ហើយដៀងមកឃើញនាងញញឹម។
សម្ដីនារីនេះ ប្រាកដណាស់ ថានាងសម្រេចចិត្ត ស្លាប់ឬរស់ ឆ្ពោះទៅមុខជាមួយគេ។
ស្ទើរមិនជឿនឹងត្រចៀកខ្លួន នាយរំភើបជាខ្លាំង ហើយក្រោកអង្គុយ។
ហត្ថាប្រុសស្អាត លើកត្រកងប្រាណនាងឱ្យអង្គុយផ្ដេកខ្លួននៅលើក្បាលគ្រែ ហើយពោលសួរបញ្ជាក់៖
«និយាយមិញ មានន័យថាម៉េចដាមិកា!?»
នាងញញឹម មុនពេលឆ្លើយ៖
«យើងមកដល់ដំណាក់កាលនេះ ពេលនេះ ទីនេះហើយ! បើអាចទៅមុខបាន មិនបាច់បកក្រោយទេ!»
នាងថាចប់ឱនមកក្នុងទ្រូងអ្នក មុនពេលបុរសនេះ លើកហត្ថមកត្រកងក្រសោបទៅទៀត។
សូត្រាស្រវាឱបស្រីស្នេហ៍ ដែលមិននឹកស្មានថា នៅវិនាទីចុងក្រោយ រាជនីនេះបោះបង់រាជបល្ល័ង្កហើយមកតាមប្រុសម្នាក់នេះ ដែលគ្មានអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលនាងធ្លាប់មាន។

«ហេតុអី?»
គេសួរតិចៗ ទាំងចិត្តរំភើបហើយរលីងរលោង។
«ព្រោះបងមិនកុហក!»
នាងឆ្លើយខ្លី តែមានន័យវែងអន្លាយ។
សេចក្ដីស្នេហាងាយនឹងបង្កើតឡើង តែវាងាយនឹងរលប់បាត់ស្រមោល ប្រសិនបើភាគីណាមួយមិនវិនិយោគភាពស្មោះត្រង់នៅក្នុងចំណងស្នេហ៍នេះ។
ករណីរបស់ដាមិកា គឺនាងពិតជាចង់បានទាំងពីរ ទាំងការបកថយក្រោយ ហើយនិងការដែលមានគេនៅក្បែរខ្លួន ប៉ុន្តែនាងយល់ចិត្តបុរសនេះ។

បើពេលនេះបែកគ្នា បើពេលនេះនាងចោលគេរើសយកការដកថយ មួយជីវិតនេះ នាងមិនបានការស្រលាញ់ ភាពស្មោះត្រង់របស់គេជាលើកទីពីរឡើយ។
«អូនក៏រស់មិនបាន បើគ្មានបង ខៀវ សូត្រា!»
នាងនិយាយតិចៗ ធ្វើឱ្យបុរសធ្មេចភ្នែក ឱបនាងយ៉ាងតឹងដៃ។ ការងារនិងជោគជ័យ អាចថាជាគ្រឿងគ្របដណ្ដប់មួយផ្នែកធំជាងគេ ក្នុងជីវិតមនុស្សម្នាក់ៗ ប៉ុន្តែស្នេហាពិត អាចធ្វើឱ្យម្នាក់ៗ ស្កប់ស្កល់លែងរវល់នឹងរឿងឈ្នះចាញ់ខ្ពស់ទាប។
ដាមិកាសម្រេចចិត្តពេលនេះ គឺជាពេលវេលាមួយដែលនាងយល់ថា នាងអាចរស់ដោយគ្មានអតីតកាល ប៉ុន្តែនាងត្រូវការរៀបចំអនាគតខ្លួនឯង ដែលចាំបាច់ត្រូវតែមានបុរសម្នាក់នេះ។

ភាគទី៤៧

វេលាទៀបភ្លឺចូលមកដល់។
ខៀវ សូត្រាដែលមិនបានគេង និងត្រៀមលក្ខណៈពេញមួយយប់ហើយនោះ ចាប់ផ្ដើមកេះដាស់ស្រីស្នេហ៍។
នៅក្នុងសម្លៀកបំពាក់ត្រៀមលក្ខណៈរួចរាល់ សូត្រាចាប់ផ្ដើមចេញទៅក្បាលកប៉ាល់រកពួកម៉ាឡេស៊ីហើយ គោះទ្វារហៅ។
បុរសពីរនាក់ចេញមកដំណាលគ្នា ដោយភ្នែករូងស្រមូវ បានន័យថាពួកនេះក៏មិនបានដេកលក់ដូចគ្នាដែរ។
«នាងក្ដៅខ្លួនខ្លាំងណាស់! ឆាប់រកមធ្យោបាយទៅ!»
ដាមិកាគឺជាផ្កាយសំណាងរបស់ពួកនេះ ខៀវ សូត្រាដឹងពីករណីនេះកាន់តែច្បាស់ ពេលសង្កេតសភាពភ្ញាក់ផ្អើលលើទឹកមុខអ្នកដែលកំពុងឆ្លើយឆ្លង។

ម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះបន្ទន់សំឡេងសួរ៖
«ឱ្យលេបថ្នាំឬនៅ? នៅនេះមានថ្នាំ!»
សូត្រារក្សាល្ខោនលើផ្ទៃមុខ ធ្វើហាក់បីដូចជាខ្វាយខ្វល់ហើយនិយាយតប៖
«លេបពីល្ងាច តែមិនព្រមស្រកកម្ដៅ ពេលនេះដូចជាពិបាកហើយ! នាងហក់ចុះទឹកម្សិលមិញ ប្រហែលជាហើមសួត! យើងជិតដល់ច្រាំងឬអាចអែបចូលភូមិណាមួយរកពេទ្យសិនបាន មិនយឺតពេល!»

អ្នកបើកកប៉ាល់មើលមុខគ្នា មុនពេលឆ្លើយតប៖
«ចាំបន្តិចសិន!»
ពួកគេកៀងគ្នាបួនប្រាំនាក់ ចូលបន្ទប់ពិគ្រោះចុះឡើង ធ្វើឱ្យសូត្រានៅឈរគិតវែងឆ្ងាយម្នាក់ឯង។
ពួកមនុស្សទាំងនេះ តាមពិតមានគោលដៅតែមួយមុខគត់ គឺចង់បានប្រាក់ ដូច្នេះហើយអ្នកណាក៏ដោយឱ្យតែមានប្រាក់គឺគេធ្វើតាមអ្នកនោះ។
មធ្យោបាយសំខាន់ក្នុងពេលនេះគឺ ធ្វើយ៉ាងណាឱ្យបានដល់ដីគោកសិន ទើបអាចគេចពីការត្រូវបញ្ជូនឱ្យវិលត្រឡប់ទៅភ្នំពេញវិញបាន។
គេងាកក្រោយសម្លឹងសំដៅទៅបន្ទប់តូច ដែលម្ចាស់បេះដូងកំពុងពុតជាឈឺ។

មេឃក្រហមព្រាលៗជាសញ្ញាព្រះអាទិត្យយាងពីនិន្ទ្រា ចិត្តគេនឹកអាណិតសម្ដីនាងដែលនៅលាន់រងំពេញបេះដូង «យើងមកដល់ដំណាក់កាលនេះ ពេលនេះ ទីនេះហើយ! បើអាចទៅមុខបាន មិនបាច់បកក្រោយទេ! អូនក៏រស់មិនបាន បើគ្មានបង ខៀវ សូត្រា!»…
គេប្រាប់ខ្លួនឯងស្ងាត់ៗ៖
«ព្រះនាងតូចរបស់បង! បើឆ្លងផុតយប់នេះ បងអាចនាំអូនចាកចេញពីលំហសមុទ្រ និងពពួកមនុស្សរស់នៅកំដរតែប្រាក់ទាំងអស់នេះ រួចរាល់កាលណា ឆាកជីវិតដែលនៅសល់របស់ដាមិកា ខៀវ សូត្រានឹងកែច្នៃឱ្យមានតែស្នាមញញឹម សេចក្ដីសុខ រហូតតទៅ! ព្រះនាងរបស់បងនឹងមិនខ្វល់អ្វី ក្រៅតែទទួលបានស្នាមថើបនៅព្រឹកព្រលឹម បានរង្វង់ដៃ ពេលអូនរងា បានម្រាមដៃថ្ពក់ចូលគ្នា ពេលដើរកាត់វិថីជីវិត ហើយរៀងរាល់រាត្រី រឿងនិទានមុនពេលគេង មានតែរឿងស្នេហារវាងបុរសជាទន្សាយ ដែលលែងនៅឆ្ងាយ ព្រោះចន្ទ្រាបានបន្ទាបខ្លួនមកឱ្យថ្នាក់ថ្នាក់ថ្នម!»

ស្នូរព្រូសប្រាស់លាន់មកពីនាយសន្លឹម ប៉ុន្តែមិនអាចលាក់បាំងបាន ដោយសារមេឃនៅមិនទាន់ភ្លឺច្បាស់ ហើយរលកស្ងប់ស្ងាត់គ្មានសំឡេង។
អ្វីដែលនិពន្ធនាយក ចាប់ផ្ដើមបុកពោះភ័យគឺនាយស្គាល់ថា នេះជាសូរសព្ទអូប័រ។
ហេតុអ្វី? អ្នកណាមកដល់ក្នុងពេលនេះ? យើងមកជិតដល់ដីគោកហើយមែនឬមិនមែនបានជាមានអូប័រឆ្លងកាត់។

សន្ធឹកជ្រែកព្រះគង្គាលាន់មកកាន់តែជិត និពន្ធនាយកកាន់តែអែបថយទៅរកទីលាក់ខ្លួន។
ជំនិះជ្រែកទឹកពិតជាមានគោលដៅមកកាន់កន្លែងនេះ ហើយពួកគេមិនទាន់មកក្បែរចម្ងាយ២០ម៉ែត្រត្រឹមត្រូវផង នាយឃើញទ្វារកប៉ាល់របើក ហើយពួកជនជាតិម៉ាឡេអម្បាញ់មិញនេះស្ទុះចេញមកជាមួយកាំភ្លើងច្រូងច្រាង។
សូត្រាដឹងថាស្ថានការណ៍ប្រហែលជាមិនបានដូចគិតទេ។
នារីដែលមានតម្លៃ៥០ម៉ឺនដុល្លារនៅលើទូកនេះ ប្រហែលជាកំពុងជាដើមចមនៃសន្ធឹកជ្រែកភាពស្ងប់ស្ងាត់ កណ្ដាលសាគរគ្មានត្រើយ។
អ្នកដកខ្លួនថយក្រោយជាជំហានៗ បំណងឆ្ពោះទៅរកទីតាំងដែលស្រីស្នេហ៍កំពុងសំងំ ល្មមពេលអូប័ររេវាត់មក ខ្ចាយរលករង្គើដល់តួកប៉ាល់។

ស្ថានការណ៍អាក្រក់ នៅកៀកបង្កើយ។ សូត្រាផ្ទៀងស្ដាប់ឮសម្រែកគំហកសួរលាន់ចុះពីលើកប៉ាល់៖
«ពួកអ្ហែងអាណាគេ?»
ស្នូរកាំភ្លើងផ្ទុះផូងជំនួសចម្លើយ។
សូរមនុស្សធ្លាក់ទឹកប្រូង ហាក់រុញជើងសូត្រាឱ្យរត់វឹងត្រឡប់ទៅរកដាមិកា។ ស្នូរកាំភ្លើងលាន់រះមកបន្តបន្ទាប់ ប៉ុន្តែសូត្រាគ្មានអារម្មណ៍ឯណានឹងយកចិត្តទុកដាក់។
គេរត់បកមកដល់មុខបន្ទប់តូចនៅឃ្លុបក្រោម ក៏ឃើញដាមិកានៅឈរទីនោះស្រាប់ គឺនៅនឹងមាត់ទ្វារ ហើយបើកភ្នែកគ្រលួងសម្លឹងមកនាយដោយតក់ស្លុត។
ដូចរាល់ដង នាយលើកដៃចង្អុលបបូរមាត់ឱ្យសញ្ញា កុំឱ្យនាងបញ្ចេញសំឡេងអ្វី ហើយចុះវឹងទៅចុចបិទភ្លើងបន្ទប់ ដៃម្ខាងអូសនាំនាងឡើងមកលើ ហើយសសៀរតាមរបាំងសំយាបដំបូលក្នុងគោលដៅ ឆ្ពោះទៅខាងក្រោយកប៉ាល់។

ស្នូរបាញ់រះមួយប្រាវទៀតធ្វើឱ្យដាមិកាទន់ជើងដើរតាមនាយលែងរួច។
ដោយម្រាមនៅច្រវាត់រកគ្នា នាងទើរក៏ដូចជាទាញនាយឱ្យនៅគាំងក្បែរគ្នា។ ប្រុសស្អាតសម្លឹងមុខនាងឃើញតែភ្នែកមួយគូគ្រលួងៗ។
នាយឱនមកខ្សឹប៖
«នៅហ្នឹង! កុំទៅណា! បងទៅមើលខាងមុខ!»
«កុំ!»
នាងឃាត់ពេលគេប្រុងលែងដៃ។
ចុងដៃនារីអ្នកមានត្រជាក់ដូចទឹកកក ធ្វើឱ្យចិត្តសូត្រាទីទើរ។ បុរសសម្លឹងលំហទឹកជុំវិញខ្លួនរកច្រកថា បើចុះហែលក៏មិនដឹងហែលទៅកាន់ទិសណាមួយដែរ។
ស្នូរកាំភ្លើងស្ងាត់វិញ។

គ្រប់យ៉ាងហាក់បីដូចជាស្ងប់មួយខណៈមុនពេលស្នូរមនុស្សលោតព្រឹបៗ មកលើកប៉ាល់បានខាបយកអារម្មណ៍ប្រុសស្រីទាំងទ្វេ។
«បើអ្នកខាងក្រោមលោតឡើងមកលើបាន មានន័យថាមួយប្រាវអម្បាញ់មិញ អ្នកខាងលើចប់អស់ហើយ?»
ដាមិកាគិតដោយដៀងមកមើលសូត្រា។ ប្រុសស្អាតកំពុងរំពៃរកមើលច្រកគេចយករួចជីវិត ធ្វើឱ្យនារីឯណេះមានពេលពិចារណាការណ៍វែងឆ្ងាយ។
ទីបំផុតគេបែរមកហើយបបួល៖
«តោះ!»

ដាមិកាមិនព្រមទៅតាមគេដែលខំទាញនាងទៅមុខ ធ្វើឱ្យសូត្រាចម្លែកចិត្តងាកក្រោយមកវិញសម្លឹងស្រីស្នេហ៍។
«សូត្រា! អូនមានរឿងសំខាន់មួយចង់និយាយ!»
«នេះមិនមែនជាពេលវេលាសម្រាប់និយាយទេ! តោះទៅ!»
នាងមិនព្រមទៅ ហើយខ្សឹបៗ៖
«បើមិននិយាយពេលនេះ អូនខ្លាចអស់ពេលនឹងប្រាប់!»
សម្ដីនាងធ្វើឱ្យនិពន្ធនាយកប្រហោងពោះ។ តើក្នុងកាលៈទេសៈគ្រោះថ្នាក់ នារីនេះគិតថានឹងបកក្រោយចោលនាយឬមួយយ៉ាងណា?
មនុស្សទាំងនោះមានគោលដៅមកយកនាងទៅច្បាស់ណាស់ តើនាងគិតថាខ្ជិលផ្សងគ្រោះថ្នាក់ដើម្បីស្នេហានេះ ហើយដកថយវិញ?
គេសម្លឹងមុខនាងរង់ចាំឮការសម្រេចចិត្ត ស្រាប់តែនាងឱនមកឱបកនាយហើយពោលខ្សឹប។
អាថ៌កំបាំងដែលនាងកំពុងពណ៌នា ធ្វើឱ្យចិត្តសូត្រាអណ្ដែតត្រសែត។
នាយនៅភ្លឹកស្ដាប់នាងរហូតដល់ចប់ ហើយខ្លួនឯងឯណេះវិញ នឹងរកវាចាអ្វីមកតបមួយម៉ាត់ក៏មិនរួច។

ក្នុងការសម្លឹងគ្នា ជាមួយកែវភ្នែកស្រងេះស្រងោចកំដរកាំរស្មីក្រហមប្រឿងៗនៃព្រឹកព្រហាម ដាមិកាងក់ក្បាលតិចៗ ហើយនិយាយខ្សឹបៗបន្ត ពេលខាងប្រុសកំពុងភាំង៖
«ចាំសម្ដីអូន! ធ្វើរឿងនេះឱ្យអូន ប្រសិនអូនមិនអាចមានឱកាសធ្វើវាបាន!»
គេសម្លឹងនាងទាំងទុក្ខព្រួយបន្ទាប់មក បើកភ្នែកធំៗដោយតក់ស្លុត សម្លឹងហួសពីនាងទៅមុខទៀត។
ដាមិកាធ្មេចភ្នែក ព្រោះនាងដឹងថា អ្វីទៅកំពុងកើតមានឡើង។
ស្នូរជើងមនុស្សជាច្រើនដើរមកកៀកឡើងៗពីក្រោយខ្នងនារីនេះ ហើយត្រចៀកនាងឮសំឡេងមនុស្សប្រុសនិយាយភាសាខ្មែរច្បាស់ទែង៖
«អគ្គនាយិកា! លេខាលីនរ៉ាណាឱ្យពូកខ្ញុំមកនាំអ្នកនាងទៅភ្នំពេញវិញ!»
នាងងើបមុខសម្លឹងនាយ។
ស្រីស្រស់មិនរវល់ពីពាក្យទាំងឡាយដែលពួកអ្នកជិះអូប័រកំពុងចរចា ព្រមទាំងស្នូរជើងដែលចូលមកកាន់តែកៀក។

កែវភ្នែកសូត្រាសម្លឹងមកនាងដោយក្តីស្រងូតស្រងាត់ហួសនឹងថ្លែង។
ស្នូរជើងលាន់មកពីក្រោយខ្នង គឺមនុស្សដែលជាឆ្អឹងទទឹងក បានព័ទ្ធមកពីសងខាងទៅហើយ និពន្ធនាយក មិននិយាយអ្វី ប៉ុន្តែគេទាញប្រាណតូចច្រឡឹងមកឱបពេញក្នុងរង្វង់ដៃក្នុងក្ដីប្រាថ្នាការពារនាង…
ផូង! រាងកាយ និពន្ធនាយក រង្គើកម្រើក តែរង្វង់ដៃនាយនៅតែព្យាយាមឱបនាងបន្ត ពេលដែលកែវភ្នែកស្រីស្អាតបើកក្រឡោតៗក្នុងក្ដីរន្ធត់។
ដាមិកានៅភាំងសម្លឹងភ្នែកប្រុសស្នេហ៍ដែលប្រែទៅជាក្រហមសន្សឹមៗ ហើយចាប់ផ្ដើមល្អក់។
«គេត្រូវគ្រាប់ហើយ!»
នាងប្រាប់ខ្លួនឯងក្នុងបេះដូង តែហាមិនរួច តួអណ្ដាតហាក់រឹងគាំង។
«ពួកវាអស់នេះ គិតថាគេនេះកំពុងធ្វើអ្វីខ្ញុំបានជាបាញ់គេ?!»

សូត្រាចាប់ផ្ដើមរបូតដៃបន្ទាប់ពីគ្រាប់ទីពីរលាន់មក។
នាយនិយាយអ្វីមិនរួចទេ ទោះបីជានាងមើលឃើញ ភ្នែកនាយកំពុងបង្ហាញថា ចង់និយាយអ្វីជាច្រើនមកកាន់ខ្លួនក៏ដោយ។
ដាមិកាប្រមូលកម្លាំងអស់ពីរាងកាយស្មារតីហើយស្រែកហៅនាយ៖
«សូត្រា!»
គ្រាប់ទីបីលាន់មក ផ្ដាច់ហត្ថានិពន្ធនាយករបូតទាំងស្រុងពីប្រាណនារីអ្នកមាន។ ជង្គង់នាយ ទន់ស្រឹប ទាញយករាងកាយបុរសរូបស្អាតដែលធ្លាប់តែមាននារីជាច្រើនចោមចង់មេត្រី ពេលនេះដួលរេលទៅលើកប៉ាល់។
«ហេតុអីបាញ់គេ?»

នាងស្រែកសន្ធាប់ហើយ ងាកក្រោយសម្លឹងទៅប្រុសម្នាក់ដែលនិយាយខ្មែរដាក់នាងមុននេះ។
បុរសមាឌក្រអាញម្នាក់ វែកកូនចៅដែលកាន់កាំភ្លើងគ្រប់ដៃហើយឆ្ពោះមករកនាងធ្វើឱ្យដាមិកាលាដៃទាំងសងខាង រាំងផ្លូវគេ។
«ឯងបាញ់គេធ្វើអី?»
អភិនារីស្រែកភ្លាត់សំឡេង លាយជាមួយភាសាសោយសោក ប៉ុន្តែជននោះបែរជាឆ្លើយតបមកវិញធ្វើព្រងើយ៖
«លីនរ៉ាណាឱ្យនាំតែអគ្គនាយកទៅម្នាក់គត់!»
នាងគ្មានពេលស្ដាប់ ក៏គ្មានពេលតវ៉ា ដៃស្រវារកបុរសដែលកំពុងតែបិទភ្នែកទប់ដង្ហើម។ លោហិតក្រហមច្រាលកំដរពេលព្រឹកព្រលឹមនាថ្ងៃលាគ្នា បានធ្វើឱ្យត្រចៀកនារីដែលធ្លាប់តែរឹងមាំវៃឆ្លាត ប្រែមកជាលែងរវល់ដឹងឮចំពោះអ្វីៗជុំវិញខ្លួន រហូតដល់នាងត្រូវទាញបង្ខំឱ្យថយក្រោយពីប្រុសស្នេហ៍ ទើបដាមិកាចាប់ផ្ដើមរើបម្រះ។

រាងកាយនាងកាន់តែឃ្លាតឆ្ងាយទៅៗ ពីនិពន្ធនាយកដែលដេកដួលដោយមិនអាចជម្នះកម្លាំងពួកអ្នកប្រទាញទាំងនោះបាន ដូច្នេះអ្វីដែលនាងអាចធ្វើបាន គឺស្រែកហៅគេឮៗ «សូត្រាៗ! ក្រោកឡើងសូត្រា ក្រោកឡើង!»។
ស្រីស្អាតត្រូវបានលើកបន្តទៅដាក់លើអូប័រ ហើយរុញឱ្យអង្គុយនៅចន្លោះកណ្ដាលមនុស្សប្រុស៥នាក់ អមទាំងមុខ ទាំងក្រោយ ទាំងឆ្វេងនិងស្ដាំ។
នាងភ័ន្តភាំងសម្លឹងទៅលើកប៉ាល់ដែលកម្មករម៉ាឡេស៊ីដេកដួលស្លាប់រាល។
អ្វីដែលនាងប្រាប់ខ្លួនឯងក្នុងពេលនេះគឺថា ទម្រាំតែមានគេណាម្នាក់ មកប្រទះឃើញកប៉ាល់មួយនេះ ខៀវសូត្រាមិនអាចសល់មួយកូនដង្ហើមផង កុំថាឡើយអាចឡើងទៅដល់ដីគោក។

មួយប៉ប្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ អូប័របញ្ឆេះហើយ ពួកគេបានចេញដំណើរក្នុងទិសដៅផ្ទុយពីកប៉ាល់។
ជាមួយសន្ធឹកទឹករលកបញ្ច្រាសចិត្ត ដែលស្លាប់បាត់ទៅហើយនោះ លាន់រងំមកវិញនូវបណ្ដាអនុស្សារទាំងឡាយ «ខ្ញុំចាំលោកនៅ Coffee 31 ទល់មុខការិយាល័យលោក! ម៉ោង៣រសៀលនេះ» «សុំទោសដែលធ្វើឱ្យរង់ចាំ! ហើយខ្ញុំមកតែម្នាក់ឯងទេ!» «អរគុណ ដែលលោកព្រមមក!» «ខ្ញុំចេះអៀនជាលើកដំបូង!» «ល្អណាស់ បើខ្ញុំពិតជាអាចធ្វើឱ្យនិពន្ធនាយកអៀន! ហៅកាហ្វេរបស់លោកទៅ!» «កាហ្វេខ្មៅអត់ស្ករ!» «យកពីរ!» «បើលោកគិតថា កាហ្វេខ្មៅអត់ដាក់ស្ករជារបស់ផ្ដាច់មុខ ខ្ញុំនឹងដណ្ដើមសិទ្ធិនេះយក!» «អូនយល់ថារយៈពេល១១ថ្ងៃដែលបាននៅជិតមនុស្សអូនស្រលាញ់ហើយគេក៏ស្រលាញ់អូន ដោយមិនទាមទារអ្វី! ជាតិនេះដាមិកាអស់ចិត្តហើយ! អូនជំពាក់បងសូត្រា មិនដឹងពេលណាអាចសងចប់ទេ!» «ពេលដែលនាងលះបង់បល្ល័ង្ក ហើយមកតាមប្រុសម្នាក់នេះ!»
«ហើយជីវិតអូននេះក៏មិនដឹងថា អាចគង់វង្សរហូតដល់ថ្ងៃនោះដែរឬអត់ផងទេសូត្រា!» «ទោះសល់តែមួយដង្ហើម បងនឹងការពារអូន!» «ថ្ងៃដែលលោកប៉ាសម្រេចចិត្តចុងក្រោយ ឱ្យអូនយកតំណែងនេះ អូនទុកថាខ្លួនឯងស្លាប់បាត់ទៅហើយ!» «អ៊ីចឹងខៀវ សូត្រាក៏បានធ្លាក់ក្នុងទន្លេ ហើយស្លាប់រួចទៅហើយដែរដាមិកា!»

ពេលដែលកែវភ្នែកទាំងគូព្រិលស្រអាប់ដោយទឹកភ្នែក ដែលជាឥទ្ធិពលនៃការចងចាំរបស់បេះដូង នាងហាក់ចាប់អារម្មណ៍ឃើញថានាង «ឃើញគេ»។
ខៀវ សូត្រាមិនទាន់ដេកដួលដូចនាងគិតទេ នាងឃើញគេក្រោកមកឈរត្រដររកនាងនៅក្បែរបង្កាន់ដៃកប៉ាល់ពេលដែលអូប័រកំពុងរេចង្កូតព័ទ្ធមួយជុំទឹក។
រហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរ អគ្គនាយិកាចិត្តស្លុយ ក្រោកឈរវឹងកណ្ដាលចំណោមមនុស្សពាលធ្វើឱ្យពួកនោះចាប់ផ្ដើមភ័យស្លន់។
ការដែលព្យាយាមរារាំងមនុស្សម្នាក់ នៅលើអូប័រមួយតូចចង្អៀតដែលកំពុងធ្វើដំណើរក្នុងល្បឿនលឿន មិនមែនជារឿងងាយស្រួលទេ។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកនោះហាក់ដឹងពីអ្វីដែលនារីនេះចង់ធ្វើ បានជាគេនោះព្យាយាមនិយាយលួងនាង៖
«អគ្គនាយក! Red Index នៅរង់ចាំនាង ម្ដាយនាងនៅផ្ទះ គាត់កំពុងទន្ទឹងផ្លូវនាង!»

ដាមិកាសើចខឹកទាំងភ្នែក សម្លឹងផ្ដោតទៅកាន់កប៉ាល់ប្រុសស្នេហ៍នៅឆ្ងាយទៅៗ។ សំឡេងនាងតបតនឹងអ្នកដែលព្យាយាមលួង៖
«ពួកឯងមិនមែនលីនរ៉ាណាបញ្ជូនមកទេ! ម្ដាយយើងមិនដែលសម្លាប់អ្នកណាឡើយក្នុងជីវិតគាត់ គាត់រឹតតែគ្មានរឿងអីសារភាពពីរឿងម៉ែកូនប្រាប់មនុស្សធុនពួកឯង!»
ថាសឹងមិនទាន់ចប់ពីមាត់ រាងកាយតូចរាវដែលតែងតែក្រឡាស់លោតចូលអាងហែលទឹក យ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ ពេលនេះប្រឆាំងនឹងទិសដៅរបស់ជំនិះហើយ ក្រឡាស់ខ្លួនប្រូងទៅក្នុងរលកទឹកនៃលំហសាគរគ្មានកោះគ្មានត្រើយ។

ក្តីសង្ឃឹមរបស់នាង គឺហែលបកទៅរកគេ។ ក្នុងបេះដូងនាង សំឡេងគេលាន់មកម្ដងហើយម្ដងទៀត «បងធុញណាស់ បងគ្មានពេលមករស់ក្នុងល្បិចល្បងអស់ទាំងនេះទេដាមិកា! បងចង់ឱ្យយើងទៅកន្លែងមួយដែលរស់នៅតែពីរនាក់!» «ដរាបណាម៉ាក់អូនមិនទាន់បានកាន់កាប់ភាគហ៊ុនធំ អូនទៅណាមិនទាន់បាន!» «ពេលណាទៅដាមិកា ហើយបងត្រូវស្លាប់ប៉ុន្មានដងទៀត?»
ស្រីស្រស់ខំហែលផងរំពៃរកមើលប្រុសស្នេហ៍ផង។

មួយដង្ហើមដែលអាចងើបក្បាលបាន នាងឃើញគេពីចម្ងាយ គេនៅទីនោះនៅឡើយ គឺទ្រោបនឹងបង្កាន់ដៃ ទាំងទន់ខ្លួនល្ងៀក…… នាងប្រាប់ខ្លួនឯងច្បាស់ៗក្នុងលំហរលកដែលត្រជាក់ស្រៀវដោយអំណាចសន្សើមពេលព្រហាម៖
«អូនទៅហើយ! យើងទៅជាមួយគ្នា កន្លែងដែលគ្មានអ្នកណាស្គាល់យើង!»
ស្នូរអូប័រលាន់មកកាន់តែកៀក ប៉ុន្តែស្ដាប់យូរៗទៅ វាហាក់បីដូចជាមិនមែនមានតែមួយគ្រឿងទេ…….

វគ្គ
ជីវិតពេលគ្មានអូន

…..ជោគជតានិងដាណែន នៅក្នុងបន្ទប់សណ្ឋាគារក្នុងភាពបារម្ភ ពេលឃើញវិច្ឆិកាចូលមកដល់ទាំងទឹកមុខតឹងតែង។
តូចនារីមិនទាន់និយាយសួរអ្វីផង ដាណែនប្រញាប់សួរមុន៖
«ឯណាម៉ាឌី?»
«នៅជាមួយខៀវ សូត្រា!»
នារីទាំងពីរសម្លឹងគ្នាដោយអំណរ ប៉ុន្តែដៃវិច្ឆិកាឯណេះ កំពុងប្រមូលលិខិតឆ្លងដែននិងឯកសារជាច្រើនចេញពីថតតុ។
«បងឯងរកអីប្រញាប់ម៉េះ!»
នាងសួរព្រោះនេះជាបន្ទប់ពួកនាងមិនមែនបន្ទប់គេនិងម៉ាឌីទេ ដូច្នេះនាងឆ្ងល់នឹងចរិតអន្ទះសារបស់គេ។

វិច្ឆិកាតបស្រាលៗ៖
«ប្រមូលអីវ៉ាន់សំខាន់ៗមកជោគជតា! យើងស្រូតទៅភ្នំពេញវិញ!»
គេនិយាយ ធ្វើដូចគ្មានអ្វីកើតឡើង តែសំឡេងកាន់តែស្រាលរបស់គេ ធ្វើឱ្យជោគជតាដឹងច្បាស់ថា គេកំពុងស្ថិតក្នុងសភាពប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះអ្វីមួយ ដែលប្រាកដជាមិនមែន «រឿងល្អ»៖
«ហេតុអី?»
«កុំសួរបងពាក្យហេតុអីក្នុងពេលនេះ! សូត្រារបួសធ្ងន់ ហើយមនុស្សអាក្រក់ៗមិនដឹងប្រភពអាចនឹងនាំទុក្ខមកឱ្យពួកយើង!»
ដាណែនស្ទុះមកក្បែរនាយ ស្របពេលដែលជោគជតាសួរបន្ថែមទាន់ហន់៖
«ឯណាសោភ័ណដាមិកា?»
ដៃប្រធាននិស្សិតនៅស្ងៀមទ្រឹង ហើយទឹកមុខគេជាសញ្ញាមួយមិនល្អដាច់ខាត បើតាមការយល់ចិត្តគ្នារវាងនាងនិងគេ។

គេដៀងភ្នែកសម្លឹងតូចនារីម្ចាស់ចិត្ត ប៉ុន្តែជោគជតាងើបមុខមកសម្លឹងដាណែន។
ដាណែនដកដង្ហើមធំ ហើយកាត់ចិត្តសួរ៖
«បងត្រានៅឯណា?»
វិច្ឆិកាងើបចេញពីកូនតុ។
នាយដកដង្ហើមធំសងនាងវិញ មុនពេលនិយាយមួយៗមកកាន់ដាណែន៖
«ពេជ្រ ដាណែន! ជួយធ្វើរឿងមួយ!»
នារីអ្នកកាសែតប្រឹងធ្វើមុខមាំហើយងក់ក្បាល។ ឃើញហើយ វិច្ឆិកានិយាយប្រាប់ស្រាលៗ តែច្បាស់ៗទៅកាន់កែវភ្នែកមូលក្រឡង់រង់ចាំចម្លើយរបស់នាង៖
«ជួយនិយាយយ៉ាងណាឱ្យសូត្រាព្រមត្រឡប់ទៅស្រុកខ្មែរវិញ!»
ដាណែនពោលសួរវិញភ្លាម ក្នុងសព្ទសំឡេងតិចៗ៖
«មិញក្រែងលោកថាគាត់របួសធ្ងន់?»

វិច្ឆិកាងក់ក្បាល ពេលបេះដូងជោគជតាក្ដុកក្ដួល ហើយផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំង។
«គេឆ្លងកាត់គ្រោះថ្នាក់ហើយ! តែយើងខ្លាចសុវត្ថិភាពគេ!»
ដាណែនសួរបន្តភ្លែត៖
«ចុះដាមិកា? ម៉េចមិនឱ្យគេទៅនិយាយបងត្រា!»
«ដាមិកាស្លាប់ហើយ!»
ដាណែនគាំងសំណួរ។ ភ្នែកនាងសម្លឹងមុខវិច្ឆិកា តែចិត្តនឹកដល់ស្ថានភាពរបស់និពន្ធនាយក។
នាងដៀងភ្នែកមករកជោគជតា ពេលឃើញតូចនារីយើងលើកដៃខ្ទប់មាត់។
ចិត្តនារីរៀមច្បងកាន់តែរន្ធត់ តែនាងខំទប់ណាស់ដើម្បីដាក់សំណួរបន្ថែម៖
«បងត្រានៅឯណា?»

ប្រុសស្រីទាំងបីចាកចេញពីទីសំណាក់ ហើយឆ្ពោះទៅកាន់គោលដៅតាមការនាំផ្លូវរបស់វិច្ឆិកា។
ពួកគេមកដល់កូនផ្ទះមួយនៅសង្កាត់ ជាយក្រុងហើយតាក់ស៊ីឈប់…..
«កន្លែងនេះ មិនសមជាមន្ទីរពេទ្យសោះវិច្ឆិកា!»
ដាណែនសួរទាំងដើរញាប់ជើងតាមពីក្រោយគេលើតំបន់ដែលស្ងាត់ច្រៀប មិនឃើញមនុស្សម្នា។ ប្រធាននិស្សិតឆ្លើយបណ្ដើរដើរទៅមុខមិនឈប់ ដៃកាន់ម្រាមទាំង៥របស់ជោគជតា៖
«យើងទៅពេទ្យធំមិនបាន! កន្លែងនេះជាពេទ្យលួចលាក់ដែលមានសុវត្ថិភាពជាង!»
ដាណែនសួរ ទាំងដើរញាប់ជើងតាមពីក្រោយគេលើតំបន់ដែលស្ងាត់ច្រៀប មិនឃើញមនុស្សម្នា។ ប្រធាននិស្សិតឆ្លើយបណ្ដើរដើរទៅមុខមិនឈប់ ហើយដៃកាន់ម្រាមទាំង៥របស់ជោគជតា៖
«យើងទៅពេទ្យធំមិនបាន! កន្លែងនេះជាពេទ្យលួចលាក់ដែលមានសុវត្ថិភាពជាង!» នាងឃើញអង្គរក្សរបស់គ្រួសារម៉ាឌីបីបួននាក់បង្ហាញខ្លួនតាមរបៀងអគារ។

ភាគទី៤៨

ម៉ាឌីបើកទ្វារចេញមក ហើយសម្លឹងរកដាណែនតាំងពីចម្ងាយ ប៉ុន្តែនារីអ្នកកាសែតបែរជាដើរហួសពីគេប្រញាប់ប្រញាល់ ទៅរកខៀវ សូត្រានៅក្នុងបន្ទប់។
ជោគជតាដែលនៅពីក្រោយពេជ្រ ដាណែន អាចក្រឡេកឃើញទឹកមុខអាក់អន់ស្រពន់ចិត្តដែលកើតមានលើទឹកមុខប្រុសកំលោះធ្លាប់ជាគូដណ្ដឹងខ្លួនម្នាក់នេះ។

នាងយល់ច្បាស់ពីការពិតដែលថា ម៉ាឌីកើតចិត្តប្រកាន់ ឬអាចដល់ប្រចណ្ឌពេជ្រ ដាណែនក៏មិនមែនជារឿងចម្លែកដែរ ព្រោះគេហាក់បីដូចជាស្រលាញ់នាងយ៉ាងខ្លាំង ហើយពេលនេះនាងយកចិត្តទុកដាក់លើនិពន្ធនាយក ជាងអ្វីគ្រប់យ៉ាងជុំវិញខ្លួន រួមទាំងសង្សារបណ្ដូលចិត្តដែលបានឱបជាប់ទ្រូងកាលពីម្សិល។

តូចនារីមិនបានចូលទៅតាមនារីរៀមច្បងទេ នាងលូកដៃមកក្រសោបម្រាមបងវិច្ឆិកា ហើយឈរទីទើរនៅរបៀងខាងក្រៅអគារជាមួយម៉ាឌីទាំងបីនាក់។
«បងត្រាកើតអី?»
សំឡេងពេជ្រ ដាណែន លាន់មកពីខាងក្នុងបន្ទប់ តាមប្រលោះបង្អួចដែលបើកចោលទាំងអស់ ទំនងជានិពន្ធនាយកចង់សម្លឹងនិងស្រូបយកធម្មជាតិពីខាងក្រៅ។

ស្ងាត់សូន្យគ្មានឮសំឡេងអ្វីតបឡើយ។ ជោគជតាអើតមើលទៅបរិយាកាសខាងក្នុង តាមរយៈមាត់បង្អួចដែលហើបចំហ។
អ្វីដែលនាងឃើញមុនគេ គឺនិពន្ធនាយកដែលខ្លួនធ្លាប់ចាប់ចិត្តស្នេហា ពេលនេះមានរុំរបួសព័ទ្ធបញ្ឆៀងដើមទ្រូងហើយ ដោះអាវអង្គុយក្បាលគ្រែសម្លឹងមកក្រៅភ្លឹកធ្មឹង។
ខៀវ សូត្រាមិនរវល់សូម្បីតែវាចាតបនឹងសំណួរពេជ្រ ដាណែន អាចថាត្រចៀកនាយមិនបានយកចិត្តទុកដាក់នឹងអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងជុំវិញខ្លួន ឬមួយអ្នកណាថាអ្វីនោះផងក៏មិនដឹង។

ពេជ្រ ដាណែនទាញកៅអីមកអង្គុយក្បែរសូត្រា ហើយលើកកន្សែងទទឹកមកជូតមុខមាត់ឱ្យនាយ ក៏បុរសនេះគ្មានប្រតិកម្មសូម្បីតែដៀងភ្នែកមកមើលដាណែនតែបន្តិចក៏គ្មាន។
«ដាមិកាពិតជាស្លាប់មែនអ្ហី?»
ជោគជតាគិតរឿងនេះទាំងក្ដុកក្ដួលចិត្ត ហើយងាកមកវិញសម្លឹងរកវិច្ឆិកា។

នៅខាងណោះប្រធាននិស្សិតកំពុងជជែកអ្វីរអុះៗជាមួយម៉ាឌី ហាក់បីដូចជាស្មុគស្មាញគួរសមធ្វើឱ្យជតាអត់អ្នកណានិយាយជាមួយ ក៏ផ្ទៀងសម្លឹងមើលបរិយាកាសនៅខាងក្នុងបន្ទប់សាជាថ្មី។
«បងត្រាព្រមទៅភ្នំពេញវិញសិនទៅ! គ្រប់យ៉ាងចាំដោះស្រាយតាមក្រោយ!»
ដាណែននិយាយតិចៗ ដោយក្ដីបារម្ភ។
ខៀវ សូត្រាឆ្លើយតបជាមួយកែវភ្នែកស្ងប់ស្ងួត៖
«រកគេមិនឃើញ បងមិនទៅវិញទេ!»
«ក្រែងបងត្រាថាគេស្លាប់ហើយ!»
«បងក៏ត្រូវយកសពគេត្រឡប់ទៅវិញ!»
ជោគជតា ឮហើយក្ដុកក្ដួលចិត្ត។ នាងងាកទៅរកវិច្ឆិកាសាជាថ្មី ឃើញប្រុសស្នេហ៍ងាកមកសម្លឹងនាងវិញដូចគ្នា ដូច្នេះហើយតូចនារីបោះជំហានឆ្ពោះទៅកាន់ទីនោះតែម្ដង។

«បងវិច្ឆិកា ហេតុអីរកសពដាមិកាមិនឃើញ!»
នាងនិយាយសួរខ្សឹបៗ៖
«មិនទាន់ឃើញ មិនមែនថាមិនឃើញរហូតទេ!»
គេថាឱ្យនាងវិញទាំងប្រើកែវភ្នែកស្រទន់សម្លឹងមុខនាង។ ជោគជតាដកដង្ហើមធំ ហើយឆ្លើយតប៖
«បងត្រាមិនព្រមត្រឡប់ទៅវិញមានអីចម្លែក! បើជាខ្ញុំ…»
នាងឈប់មាត់ ព្រោះវិច្ឆិកាលើកដៃចង្អុល។ នាងទំនងដឹងខ្លួនបានជាញញឹមហើយអាក់នៅស្ងៀមវិញ។
«កុំចង់ប្រាប់ថា បើបងធ្លាក់ទឹកស្លាប់ យើងក៏នៅចាំអ៊ីចឹងដូចគ្នា!»
«មិនបាននិយាយពាក្យស្លាប់ទេ! បងឯងជាអ្នកនិយាយ!»

នាងថាឱ្យគេចប់កាលណាក៏ងាកមុខចេញ ហើយត្រឡប់ទៅអើតលបមើលស្ថានភាពខៀវ សូត្រាសាជាថ្មី។
សំឡេងគេលាន់មកយឺតៗ ប៉ុន្តែក្រអួនពេញបន្ទប់ អាចឮច្បាស់ដល់នាងដែលឈរនៅខាងក្រៅ។
«បើថ្ងៃនោះ បងមិនប្រវេប្រវាមកឈរឱ្យគេឃើញនៅបង្កាន់ដៃ គេក៏មិនលោតទឹកគេក៏មិនស្លាប់!»
ចិត្តជោគជតាក្ដុកក្ដួល។
នាងសម្លឹងទៅផ្ទៃមុខបុរសនិពន្ធនាយក ដែលធ្លាប់តែស្វាហាប់និងមានជំនឿចិត្ត។ ពេលនេះកែវភ្នែកគេហាក់បីដូចជាគ្មានជីវិតនឹងរស់នៅ។

សំឡេងពេជ្រ ដាណែនលាន់ឡើងមកសួរនាយតិចៗ៖
«ក្រែងដាមិកាចេះហែលទឹកស្ទាត់ ហេតុអីបានជាស្លាប់? ចម្ងាយណាទៅបានជាគេហែលមកមិនដល់កន្លែងបងត្រា!»
ទឹកមុខខៀវ សូត្រាដូចជាកំពុងលង់ទៅក្នុងហេតុការណ៍អកុសល ដែលគេមិនអាចបំភ្លេចបានក្នុងជីវិតនេះ។ បបូរមាត់គេនៅក្រមៅនិងក្រៀមក្រោះ គ្មានជាតិទឹក ទោះបីជាគេនៅព្យួរសេរ៉ូមជាបន្តបន្ទាប់ក្ដី។

«គេហែលទឹកមក ទោះបីដឹងហើយថាហែលមិនដល់! ពួកមនុស្សអស់នោះ ចុះមកចង់ចាប់គេឡើងទៅវិញ តែអូប័ររបស់ម៉ាឌីនិងពួកអង្គរក្ស ទាហានជើងទឹកម៉ាឡេស៊ីមកជិតដល់! ដើម្បីបំបាត់ដាន ពួកវាដូរទិសដៅរត់គេចចេញ ប៉ុន្តែបាញ់សម្លាប់ដាមិកាម្នាក់ទៀត ពេលនោះវាគិតថាបងនៅលើទូកស្លាប់មុនហើយ!»
ជោគជតាទន់ជើង។ ទោះបីជានាងប្រឹងទប់ប៉ុនណា នៅតែឈរមិននឹង ហើយសម្រូតខ្លួនមកអង្គុយក្បែរគែមបង្អួច។ សំឡេងដាណែនលាន់មកយ៉ាងក្រៀមក្រោះ ជ្រែកកាត់បរិយាកាសតឹងចិត្តរបស់ជោគជតា។

«ខ្ញុំដឹងថាបងត្រាកំពុងឈឺចាប់! ប៉ុន្តែមនុស្សស្លាប់មិនអាចរស់វិញទេ! បងត្រាក៏របួស បើមិនស្រូតទៅព្យាបាល បងត្រានឹងគ្រោះថ្នាក់ម្នាក់ទៀត!»
សូត្រាហាក់បីដូចមិនចាប់អារម្មណ៍អ្វីៗដែលដាណែនដាស់តឿនឡើយ នាយគិតតែប្រឹងនិយាយបន្ត៖
«មុនពេលគេត្រូវរលកកួចទៅបាត់ បងឃើញឈាមគេក្រហមច្រាលអណ្ដែតពាសពេញទឹក!»
ទឹកភ្នែកនាយហូរមកឆ្វាច បញ្ចប់សម្ដីនិពន្ធនាយកកណ្ដាលទី បង្ហាញថាការឈឺចាប់ដែលនាយកំពុងជម្នះឆ្លងកាត់នេះ មិនមានពាក្យអ្វីអាចមកពណ៌ឱ្យស្មើបានឡើយ។

វាជាការឈឺចាប់ណាស់ ក្នុងការដែលមើលឃើញមនុស្សយើងស្រលាញ់ ទៅស្រលាញ់នរណាផ្សេង ប៉ុន្តែវារឹតតែឈឺទៅទៀត បើឃើញអ្នកដែលមានចិត្តស្មោះចំពោះយើង បែរជាមកស្លាប់នៅនឹងមុខ។ទឹកភ្នែកដែលរមៀលចុះមកម្ដងមួយតំណក់ ពីភ្នែកកូនប្រុសដើមទ្រូងប្រាំហត្ថម្នាក់ វាមិនបានជួយអ្វីដល់អ្នកដែលកំពុងឈរមើល ក្រៅពីបង្ហាញចេញមកនូវការបាត់បង់សេចក្ដីសង្ឃឹម ជំនឿចិត្ត ទំនុកចិត្ត សូម្បីតែកម្លាំងចិត្តដើម្បីនឹងរស់តទៅមុខទៀត។

ពេជ្រ ដាណែនអង្គុយក្បែរគែមគ្រែ ហើយនិយាយលួងលោម៖
«បងត្រា! រឹងមាំឡើង!»
ប្រហែលក្ដីវិយោគ ណែនណាន់ពេកណាស់ បានជានាងរកពាក្យអ្វីនិយាយទៀតមិនចេញ មានត្រឹមតែប៉ុន្មានម៉ាត់នេះ។

សូត្រាដឹងថា ឆ្លើយតបមួយៗទាំងរេភ្នែកសម្លឹងកម្រាលឥដ្ឋ៖
«បើរកគេមិនឃើញ បងមិនទៅណាទេ!»
ជោគជតានៅឯណេះងើបមុខសម្លឹងម៉ាឌីនិងវិច្ឆិកា។ តូចនារីដឹងថាបុរសពីរនាក់នេះបានឮគ្រប់យ៉ាងដែលសូត្រាប្រាប់ដាណែន។ នាងយល់ថា ពួកគេទំនងជាគ្មានវិធីក្នុងការនាំនិពន្ធនាយកត្រឡប់ទៅវិញឡើយ។

«បងខឹងខ្លួនឯង ដែលមិនស្លាប់ក្នុងសមុទ្រ! បងគ្មានហេតុផលណាមួយ ដើម្បីឱ្យខ្លួនឯងចង់រស់បន្តទៀតនោះទេ!»
គេនិយាយទាំងល្វើយ គេនិយាយដោយនឿយហត់ ហើយចាប់ផ្ដើមធ្មេចភ្នែក។
ពេលនេះទើបជោគជតានឹកឃើញដល់រយៈពេលកម្សត់មួយ ដែលខ្លួននាងផ្ទាល់ក៏មានកម្លាំងចិត្ត កម្រិតសត្វចង្រិតដូចជាខៀវ សូត្រាក្នុងពេលនេះ។ កាលណោះ នាកណ្ដាលព្រៃជ្រៅ នាងលែងគិតថាខ្លួនឯងរស់ ប៉ុន្តែបុរសម្នាក់ ដែលឱបនាងក្នុងរង្វង់ដៃ បែរជានាំមកនូវសេចក្ដីសង្ឃឹមជានិច្ច មកឱ្យនាង នោះគឺបងប្រធាននិស្សិតដែលនៅក្បែរនេះ។

ចំណែកពេលនេះ សូត្រាគ្មានអ្នកណាឱបគេក្នុងរង្វង់ដៃទេ មនុស្សដែលគេស្រលាញ់និងមនុស្សដែលស្រលាញ់គេបំផុត លែងនៅទៀតហើយ តើមានអ្នកណាអាចជួយគេឱ្យឆ្លងកាត់ដំណាក់កាលនេះបាន?

«បងត្រាត្រូវរកហេតុផលអ្វីមួយដើម្បីរស់! បងត្រាត្រូវជួយខ្លួនឯង!»
ដាណែននិយាយអួលអាក់ ព្រោះនាងប្រហែលជាទប់ចិត្តខ្លួនឯងលែងបាន ពេលឃើញទឹកភ្នែកនាយ។
តើការឈឺចាប់របស់សូត្រាពេលនេះ អាចធ្វើឱ្យមនោសញ្ចេតនាចាស់របស់អ្នកកាសែតរៀមច្បង ចំពោះនិពន្ធនាយកកម្រើកឆាបឆេះសាជាថ្មី ដូចងងើកភ្លើងត្រូវនឹងកម្លាំងខ្យល់ដែរទេ?
ជោគជតាសម្លឹងម៉ាឌីអតីតគូដណ្ដឹងដែលនាងរត់ចោល។ នៅទីនោះនាងឃើញកំលោះបាត់ដំបងឈរជ្រែងហោប៉ៅហើយជ្រប់មុខ។

អ្វីម្យ៉ាងកំពុងធ្វើឱ្យជតាពិបាកចិត្ត ពិបាកនិយាយពិបាកពន្យល់ ដូច្នេះហើយនាងមិនដឹងធ្វើដូចម្ដេច ក៏ដើរមកក្បែរទ្វារហើយរុញចូលក្នុងបន្ទប់វឹង។
សូត្រាមិនបានងាកមុខមកទេ ទោះជាពេជ្រ ដាណែនបែរមកភ្លាមៗ ព្រោះនឹកឆ្ងល់នឹងកាយវិការខ្វោកខ្វាករបស់នារីតូចនេះក្ដី។

«តែបងត្រាក៏ត្រូវគិតដល់ដាមិកា! សង្សារបងត្រាប្រាកដជាមិនចង់ឃើញបងត្រាទៅជារបៀបនេះទេ! គិតមើលទៅ អ្នកនាងដាមិកាប្រហែលជាមានរឿងច្រើនណាស់ នៅមិនទាន់បានធ្វើ! គាត់គិតដល់បងត្រា រហូតដល់លោតមកក្នុងសមុទ្រ ទាំងដឹងហើយថាលទ្ធភាពមិនរស់ លទ្ធភាពហែលដល់បងត្រាមានតិចតួច! ខ្ញុំជាមនុស្សស្រី ខ្ញុំយល់ចិត្តមនុស្សស្រីដូចគ្នា! បើខ្ញុំស្លាប់ទៅ ក៏ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យអ្នកដែលស្រលាញ់ខ្ញុំបំផ្លាញខ្លួនឯងតាមខ្ញុំដែរ!»

នាងដឹងថា ខ្លួនឯងជាមនុស្សដែលនិយាយអ្វីតាមតែចិត្តនឹកឃើញ និយាយមិនសូវគិត ដូច្នេះបានជា ពេលនេះនាងខំនិយាយយ៉ាងញាប់ ខ្លាចថាមិនបាននិយាយ ខ្លាចថាត្រូវអ្នកផ្សេងទាញឃាត់ ដឹងអីនិយាយចប់សឹងមិនទាន់ ខៀវ សូត្រាស្រាប់តែងាកមកខ្វាច់។

«សូត្រា! អូនមានរឿងសំខាន់មួយចង់និយាយ!» «នេះមិនមែនជាពេលវេលាសម្រាប់និយាយទេ! តោះទៅ!» «បើមិននិយាយពេលនេះ អូនខ្លាចអស់ពេលនឹងប្រាប់!»
គេនឹកឃើញភ្លាមដល់ម្រាមត្រជាក់ស្រេប នាគ្រាលាគ្នាចុងក្រោយបង្អស់ ហើយនឹងសម្ដីប៉ុន្មានម៉ាត់ដែលនាងខ្សឹបដាក់ត្រចៀកនាយ។

រូបភាពអគ្គនាយិកាចិត្តស្លុតដែលស្រាប់តែក្រោកឈរវឹង កណ្ដាលចំណោមមនុស្សពាល បន្ទាប់មក រាងកាយរបស់នាង ក្រឡាស់លោតចូលទៅក្នុងលំហរលកទឹកនៃដែនសាគរ គ្មានកោះគ្មានត្រើយ។
គេនឹកឃើញដល់ស្នាមញញឹម និងកាយវិការហែលបញ្ច្រាសបកទៅរកនាយ រហូតដល់ពេលដែលនារីនេះត្រូវលិចបាត់នៅក្រោមការបាញ់ស្រោច ហើយបន្សល់នូវអ្វីដែលសូត្រាអាចមើលឃើញចុងក្រោយបង្អស់ទាក់ទងនឹងរូបនាង គឺចរន្តរលកពណ៌ឈាមក្រហមច្រាល។

គេនឹកឃើញដល់គ្រប់យ៉ាង ដែលធ្វើឱ្យបេះដូងល្ហិតល្ហៃ…. សំឡេងនាងទាំងចាស់ទាំងថ្មីលាន់ងំមករំលឹកក្នុងបេះដូង មនុស្សដែលរស់តែសំបកកាយ «នាងមិនទាន់ប្រាប់នៅឡើយថា ស្នេហានេះក៏ជាគម្រោងការមួយមែនដែរទេនាយិកា!» «ព្រោះលោកមិនដឹងថា នៅទីនោះ មាននិស្សិតស្រីវ័យក្មេងម្នាក់អាយុត្រឹម១៧ឆ្នាំ កំពុងរៀនសុខៗ រៀនមិនទាន់ចប់ ត្រូវឪពុកហៅត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញជាបន្ទាន់ ដើម្បីរៀបការ! ក្នុងវ័យមិនទាន់សមនឹងចូលរោងការ ហើយបានរើទៅនៅក្នុងគ្រួសារ មន្ត្រីមានអំណាចម្នាក់! កូនប្រុសគេជាមនុស្សដើរលេង មានស្រីញីនៅកៀរនឹងជើង! ថ្ងៃណាដែលគេមកផ្ទះវិញ មិនរករឿងប្រពន្ធ គឺមកតែពីគេចង់ឱ្យប្រពន្ធស៊ីញេសែកឱ្យ ឬទៅផ្ទះខ្ចីលុយឪពុកមកឱ្យគេ! បើថ្ងៃណាមួយប្រពន្ធបដិសេធមិនធ្វើតាម នាងនឹងត្រូវទទួលមេរៀន! នៅក្នុងចំណោមការពិតដ៏ឃោរឃៅអស់ទាំងនោះ វានៅតែគ្មានមួយណាអាចជួយឱ្យនាងវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញបាននោះទេ! ប៉ានាងនិយាយថា ទោះនោះជាស្ថាននរក តែវាជាវិធីតែមួយគត់ដែលអាចជួយគ្រួសារបាន!!»

គេលើកដៃជូតទឹកភ្នែក ហើយងើយមករកស្រីអ្នកកាសែត ដែលអង្គុយនៅក្បែរគ្នាបង្កើយ។ សំឡេងនិពន្ធនាយកនិយាយសាជាថ្មី៖
«ដាណែនធ្វើរឿងមួយឱ្យបង!»
ដាណែនប្រញាប់ប្រញាល់ខិតចូលកាន់តែជិត ដូចជាសញ្ញាចង់ប្រាប់នាយថា នាងកំពុងរង់ចាំស្ដាប់ ដូច្នេះសូត្រានិយាយបន្ត៖
«ជូនបងទៅភ្នំពេញវិញ កាន់តែឆាប់កាន់តែល្អ ហើយ… ហើយសន្យាធ្វើរឿងមួយឱ្យបង!»

មិនទាន់ដឹងថាជារឿងអ្វីផង ពេជ្រ ដាណែនងក់ក្បាលយ៉ាងញាប់ ទាំងលើកដៃជូតទឹកភ្នែក ដោយអំណរធ្វើឱ្យសូត្រាញញឹមវិញបានមួយរំពេច។
ការផ្លាស់ប្ដូរចិត្តភ្លាមៗរបស់និពន្ធនាយក ធ្វើឱ្យជោគជតាចំហមាត់ឆ្ងល់។ នាងមិនដឹងទេថាសម្ដីនាងជាចំណែកមួយសំខាន់ដាស់តឿនឱ្យបុរសនេះនឹកឃើញឡើងវិញ ដល់សម្ដីផ្ដែផ្ដាំរបស់ដាមិកាដែលជាអាថ៌កំបាំងមួយ នាងព្រមនិយាយចេញប្រៀបបីដូចជាដឹងមុនស្រេច ថាខ្លួននឹងគ្នាជីវិតវិលទៅផ្ទះវិញ។

«តោះ! បងចង់ទៅភ្នំពេញវិញឥឡូវនេះ!»
គេប្រវេប្រវាក្រោក ហើយស្រែកអូយ ដោយមុខរបួសនៅធ្វើទុក្ខ បណ្ដាលឱ្យដាណែនប្រញាប់ឱនមកជួយគ្រា។
កាយវិការពួកគេម្ដងៗ ធ្វើឱ្យជោគជតានឹកឃើញងាកទៅមើលម៉ាឌី ។
ម្ដងនេះម៉ាឌីឈរបែរខ្នងចេញ មិនឱ្យជោគជតាឃើញមុខគេ ឬដឹងពីអ្វីដែលគេកំពុងតែគិតនោះឡើយ។

អធិរាជបេះដូង ភាគទី ១៨

YaraMST — Sun, 16 Jan 2022 07:32:15 +0000

វគ្គ
វាសនាសោភ័ណដាមិកា

ដាមិកាបើកភ្នែកសន្សឹមៗ ដឹងខ្លួនឡើងមកវិញ ពីភាពងោកងុយទន់ខ្លួន។ រលកបោក
ទង្គិចជាមួយតួកប៉ាល់តូច ចុះឡើង បណ្ដាលឱ្យរាងកាយនាងរង្គើកម្រើក ដឹងថាឈឺចាប់មួយតួខ្លួន។ ស្ថានភាពនេះ បញ្ជាក់ឱ្យដាមិកាយល់ឯកឯងថា នាងប្រហែលបានស្ថិតនៅបោកបាចលើរលកទឹកនេះជាច្រើនម៉ោងមកហើយ។
«សូត្រា!»
នាងឃើញគេ មុនពេលឃើញលំហមេឃ។
គេនៅក្បែរនេះឱនសម្លឹងនាង ហើយដុះពុកមាត់ពុកចង្កាចោមពាសពេញផ្ទៃមុខ។ ដាមិកាដឹងថា ខ្លួនឯងទំនងជាកើយភ្លៅបុរសនេះ បានជាមិនមានអារម្មណ៍ថាឈឺទង្គិច ប៉ុន្តែភ្លាមនោះនាងស្ទុះក្រោកហើយរេភ្នែកពិនិត្យជុំវិញខ្លួន។
«នៅឯណានេះ?»

ស្រីស្អាតពោលសួរ ហើយមិនឮអ្វីតប ក្រៅតែពីភាពបោកកញ្ជ្រោលនៃរលកទឹក។
ទោះខៀវ សូត្រា មិននិយាយអ្វី ដោយយោងទៅតាមចរិតស្ងប់ស្ងាត់របស់គេ ក៏នាងមិនថា ប៉ុន្តែការបែរមុខគេចចេញរបស់គេពេលនេះ ធ្វើឱ្យដាមិកាកើតចិត្តសង្ស័យ។
«ឮសួរអត់បងត្រា!?»
«យើងមកឆ្ងាយហើយ!»
គេឆ្លើយតិចៗហើយដៀងភ្នែកមកវិញ។
ភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងភ្នែកគេ ធ្វើឱ្យចិត្តនាងកាន់តែជ្រួលច្របល់។
ដាមិកាចេះតែនឹកពិភាល់ថា ហេតុអ្វីក៏ក្នុងពន្លឺភ្នែកប្រុសស្នេហ៍ម្នាក់នេះ ដូចជាបង្កប់ទុកនូវសេចក្ដីអាម៉ាស់ ឬការដឹងកំហុសអ្វីមួយយ៉ាងអាថ៌កំបាំង?

អគ្គនាយិកាព្យាយាមរកនឹកគិតឡើងវិញ ដល់បណ្ដារឿងជាច្រើន ដែលបានកើតមានឡើងនាពេលចុងក្រោយនេះ មុនដែលនាងគេងហើយភ្ញាក់ឡើងមកវិញក្នុងពេលឥឡូវ។
នាងចាប់ផ្ដើមនឹកឃើញ…..
«បងត្រា!»
គឺនាងហៅគេ ពេលឃើញលេខបុរសនេះខលមក។ ពេលនោះគេបាត់ទៅគ្មានដំណឹងហើយ វិច្ឆិកាជិះឡានខុសគន្លងកំពុងដោះស្រាយនឹងសមត្ថកិច្ច។
នាងអរណាស់ប្រញាប់លើកមកឆ្លើយ៖
«បងត្រាបាត់ទៅណា?»
«បងនៅក្នុងឡានក្រោយខ្នង!»

នាងងាកទៅ ហើយឃើញគេ។
គេពិតជានៅទីនោះ ក្នុងរថយន្តមួយពណ៌ខ្មៅស្រិល។
ដាមិកាបម្រុងប្រាប់វិច្ឆិកាដែរ តែសម្លឹងទៅគេ គេទំនងជាកំពុងជាប់រវល់ជាមួយប៉ូលិស ហើយចោលរោមដោយមហាជនកុះករផង។
បំណាច់ចិត្តស្នេហ៍លើបុរសនិពន្ធនាយក បំណាច់នឹងកើតទុក្ខនឹករលឹកគេពេញមួយថ្ងៃ បាយមិននឹកទឹកមិនស្រេក ដាមិកាសម្រេចចិត្តរត់ទៅរករថយន្តដែលគេកំពុងមានវត្ថមាននៅ ហើយឡើងទៅអង្គុយក្បែរគេ។
គេចេញឡានវឹងលឿនស្លេវ រកតែនាងនិយាយអ្វីក៏មិនទាន់។
«យើងទៅណា?»
«គេងទៅ!»

នាងភ្ញាក់អារម្មណ៍មកវិញ ហើយងាកមកសម្លឹងប្រុសស្នេហ៍ដែលរលកសមុទ្រកំពុងបោកកញ្ជ្រោលក្រោយខ្នងនាយ។
សំណួរសំខាន់មួយកំពុងតែលេបត្របាក់ បរិយាកាសដ៏រ៉ូមែនទិកក្នុងពេលនេះគឺថា «យើងដេកតាំងពីក្នុងឡានកណ្ដាលក្រុងរហូតមកនៅលើសមុទ្រនេះ?»
រហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរ ស្រីស្អាតច្រានហត្ថានាយដែលចោមព័ទ្ធក្រសោបស្មានាងឱ្យរបូត ចេញពីរាងកាយខ្លួន ហើយក្រោកឈរបែរក្រោយសម្លឹងមុខខៀវសូត្រា។
ទោះជាក្នុងយល់សប្ដិក៏អគ្គនាយិកាមិនដែលគិតថា អ្នកក្បត់នាងជាបុរសម្នាក់នេះដែរ។
ស្រីស្អាតសម្លឹងនាយដែលកំពុងឈ្ងោកមុខ។
ស្ថានភាពនាយ គ្មានត្រង់ណាអាចនាំនាង ឱ្យស្បើយចិត្តបានពីក្ដីសង្ស័យឡើយ។សំឡេងនាងលាន់រំពងផ្ទៃសមុទ្រ៖
«នាំខ្ញុំឡើងគោកវិញភ្លាមលោកឮអត់ខៀវ សូត្រា!»

ភាគទី៤៤

គេរក្សាការស្ងាត់ស្ងៀម ក៏ជាការស្ងាត់ស្ងៀមដែលធ្វើឱ្យចិត្តនាង ប្រេះរហែក។
នៅពេលយើងស្រលាញ់អ្នកណាម្នាក់ យើងមិនមែនល្ងង់ខ្លៅអស់ប្រាជ្ញាមកគិតការរាក់ជ្រៅនោះទេដែលសំខាន់គឺចំណុចខ្សោយរបស់មនុស្សមានស្នេហា គឺដោយសារទុកចិត្តជឿពាក្យសម្ដីគេខ្លាំងពេក ទីបំផុតអ្វីដែលទទួលបានមកវិញ គឺការឈឺចាប់និយាយមិនចេញ។

ដាមិកាបោះបង់ចោលការយកចិត្តទុកដាក់ ចំពោះកាយវិការសូត្រា ហើយចាប់ផ្ដើមរត់ជុំវិញកប៉ាល់។
«ថ្មើរម៉ានហើយនេះ? ការងារនៅRed Index មួយគំនរគរដី យើងគ្មានពេលមកអែអង់នៅកន្លែងនេះទេ»
រលកប្រដេញចោមព័ទ្ធកូនកប៉ាល់គ្រប់ទិស នាងរកសម្គាល់ទីតាំងមិនឃើញ រកមើលកោះត្រើយក៏មិនមាន។
ក្នុងកាលៈទេសៈ តក់ក្រហល់ ស្រីស្អាតរត់ត្រឡប់មកវិញ ហើយទាញអាវខៀវ សូត្រាបង្ខំឱ្យគេក្រោកឡើង។
បុរសនេះរង់ចាំឱ្យនាងកញ្ជ្រោលទាញអស់ចិត្ត ក៏មិនព្រមរង្គើរបើកប្រាណទៅណារហូតដល់អគ្គនាយិកាធ្លាក់ទឹកភ្នែកខ្ជោល ហើយចាប់ផ្ដើមស្រែកយំ ទើបគេក្រោកមកយឺតៗ។

ដាមិកាលើកដៃទន់ល្មើយរបស់អម្បូរអភិជនដូចនាង មកវាយវាត់ខៀវ សូត្រាយ៉ាងណា នាយនៅតែមិនតបត។
នាងខឹងចិត្តស្រែកសោយសោកឮៗ ប្រណាំងសំឡេងទឹករលក៖
«បងឯងកំពុងធ្វើអី ខៀវ សូត្រា? បងឯងលេងល្បិចស្អីប្រាប់មក! ធ្វើអ៊ីចឹងបានស្អីមកវិញ អ្ហះហ៊ានដាក់ថ្នាំងងុយឱ្យខ្ញុំផងហ្អី អ្នកណាឱ្យបងឯងពង្រត់ខ្ញុំមកអ្ហះ?»
គេនៅទ្រឹងបណ្ដោយឱ្យនាងបញ្ចញកំហឹងអស់ចិត្ត ទើបលើកដៃចាប់នាងជាប់មិនឱ្យបន្តសកម្មភាពហត់គឃូសនេះតទៅទៀតបាន។

«ជូនខ្ញុំទៅផ្ទះ! អ្នកផ្ទះខ្ញុំកំពុងត្រូវការខ្ញុំ យល់អត់? លោកយល់អត់មនុស្សចង្រៃ!?»
«នាងធ្វើដើម្បីពួកគេគ្រប់គ្រាន់ហើយនាយិកា!»
គេនិយាយតិចៗស្រាលៗ តែម៉េចក៏អាចឱ្យនាងព្រមបង្អង់ចលនាបាន?
ដាមិកាងើបមើលមុខគេ។
ខៀវ សូត្រាមិនកោងកាច តែក៏មិនមានការរំជួលចិត្តអ្វីបង្ហាញមកលើផ្ទៃមុខដែរ។ បុរសនេះតាមពិតជាមនុស្សរឹង នាងទើបតែដឹងក្នុងពេលនេះ។
ទឹកមុខគេគឺគ្មានផ្លូវជូននាងវិលទៅផ្ទះវិញទេ។

«លោកកំពុងធ្វើអីអ្ហះ?»
នាងសួរទាំងខកចិត្តនិងហួសចិត្ត។
គេនៅសម្លឹងនាងធ្មឹងមិននិយាយមិនស្ដីតប នាងខាំមាត់សួរបន្ថែម៖
«លោកក៏ដឹងខៀវ សូត្រា ខ្ញុំអត់ទំនេរមកលេងល្ខោនអស់នេះទេ! ខ្ញុំមានការងារច្រើន ខ្ញុំមិនអាចឱ្យគ្រប់យ៉ាងមានបញ្ហាក្នុងដៃខ្ញុំទេ! ឮនៅ?»
នាងស្រែកដាក់គេខ្លាំង ហើយបន្តក្ដិចគេ ធ្វើឱ្យសូត្រាតបតសម្ដីវិញ៖
«ម៉ាក់នាងចេញមកវិញហើយ! គាត់អាចចាត់ការរឿងទាំងអស់បាន! ដល់ពេលនាងរួចពីបំណុលជីវិតអស់នោះហើយ! ប្រើជីវិតបន្តជាមួយអាម្នាក់នេះទៅ!»

នាងនៅភ្លឹកជាមួយភាសាស្នេហា ដែលសោះកក្រោះបន្លឺចេញមកពីមាត់នាយ។
នាងលែងរើ ហើយសន្សឹមនាងស្រក់ស្រុតកំហឹង។ ស្រីស្អាតដកភ្នែកចេញពីកែវភ្នែកនាយ ហើយគេចមកសម្លឹងលំហសមុទ្រ។
នាងចាប់ផ្ដើមឮសំណួរលាន់ចេញមកពីបេះដូងរបស់ខ្លួនឯង៖
«មនុស្សដូចយើងនេះ មានសេរីភាពបែបនេះដែរហ្អី?»

ប្រអប់ដៃខៀវ សូត្រាដាក់មកលើស្មានាង។
ជាលើកទីមួយដែលនារីរឹងមាំម្នាក់នេះ មានអារម្មណ៍ថាឃ្លេងឃ្លោងពិបាកសម្រេចចិត្ត។
នៅក្នុងជីវិតដែលទម្លាប់ជាមួយនឹងការប្រិតប្រៀង របៀបរបបប្រុងប្រយ័ត្ននិងប្រើគំនិតបញ្ញាជាដើមទុនលើសមរភូមិឈ្នះចាញ់ ពេលនេះឱ្យមកបោះអម្រែកចោល ដាក់អាវុធចុះយ៉ាងទាន់ហន់បែបនេះទៅរួចដែរទេ?
«អត់ទេ!»
នាងគ្រវីក្បាលតិចៗ ហើយរលាស់ដៃនាយចេញសាជាថ្មី។

មាត់ស្រីស្រស់និយាយប្រកែកបន្ថែមភ្លាម៖
«អ្នកបងវិល័យមានល្បិចច្រើន! គាត់ជាមនុស្សគ្រោះថ្នាក់ណាស់! ដរាបណាគាត់នៅរស់ ម៉ាក់ខ្ញុំបងខ្ញុំមិនបានសុខទេ គ្មានអ្នកណាបានសុខទេ!»
នាងរើបម្រះរកកលចង់តែរត់ចេញពីនាយ តែសូត្រាព្យាយាមចាប់រាងកាយតូចស្ដើងមកវិញ ហើយឃាត់អស់ចិត្តអស់ចង់នាងនៅតែបន្តទះតប់ នាយអស់ទ្រាំក៏ចាប់ផ្ដើមស្រែកគំហក៖
«ឈប់ខ្វល់ទៅ!!»
ដាមិកានៅគាំងប្រាណ ព្រោះស្លុត។ វាជាលើកទីមួយដែលនិពន្ធនាយកស្រែកសន្ធាប់នៅនឹងមុខនាង ។
នាងនៅមិនទាន់ថាយ៉ាងណាផង សូត្រានិយាយបន្ត៖
«ឈប់ខ្វល់ពីអ្នកដទៃ ហើយមកគិតស្រលាញ់ខ្លួនឯងវិញម្ដង! គិតមកស្រលាញ់អ្នកដែលស្រលាញ់ខ្លួនឯងវិញខ្លះផង!!»
នាងច្រានគេចេញពីផ្លូវ ហើយដើរទៅអង្គុយលើខឿនកៅអី សម្លឹងទឹកសមុទ្រល្ហល្ហាច។
ចិត្តរបស់ដាមិកាដឹងច្បាស់ណាស់ថាជាតិនេះ ខ្លួនបានជំពាក់បុរសម្នាក់នេះច្រើនពិតមែនហើយ។ពេលនេះ ដល់វេនគេទាមទារឱ្យនាងលះបង់ចោលអ្វីៗ ដើម្បីកសាងជីវិតថ្មីជាមួយគេវិញ ឱ្យនាងគិតយ៉ាងណា។

គេដើរមកមួយៗ ស្របពេលនាងងើបមុខមកមើល ហើយនិយាយ៖
«ខ្ញុំគិតច្បាស់ហើយ! ខ្ញុំត្រូវត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ! ខ្ញុំត្រូវដោះស្រាយរឿងច្រើនទៀត! បើលោកស្រលាញ់ខ្ញុំ ជូនខ្ញុំត្រឡប់ទៅវិញ! មិនអ៊ីចឹង យើងចប់គ្នា! ខ្ញុំរកមធ្យោបាយខ្លួនឯង!»
«យើងមកឆ្ងាយហើយ រឿងត្រឡប់ទៅវិញកុំសូវសង្ឃឹមអី! ពេលនេះទូកនៅលើសមុទ្រឆ្ងាយ ពីស្រុកខ្មែរហើយ! យើងនឹងចំណាយពេលច្រើនខែនៅលើផ្ទៃទឹកជាមួយគ្នា! នេះជាពេលវេលាអស្ចារ្យណាស់ ឈប់គិតពីរឿងអ្នកដទៃណាទៅ!»
នាងស្លេកស្លាំងហើយនឹកគិតទៅដល់ស្ថានភាពក្រុមហ៊ុន។
ករណីចុងក្រោយដែលនាងកំពុងនឹកឃើញឡើងវិញ សន្សឹមៗក្នុងអារម្មណ៍នោះគឺថា គេម្នាក់នេះបានបាត់ខ្លួនទៅនៅពេលពេជ្រ ដាណែនត្រូវថ្នាំពុល ហើយគេក៏មករកនាងនៅលើដងផ្លូវពេលនាងកំពុងនឹកគិតពីគេ ដូច្នេះនាងមិនបានគិតអ្វីក៏ព្រមឡើងឡានមកតាមគេ។

«ខ្ញុំដឹងហើយ!» នាងនិយាយភ្លែតទាំងមុខមាំ។
សូត្រាងាកមកសម្លឹងកែវភ្នែកខ្មៅក្រឹប និងរោមចិញ្ចើមខ្មៅរលើបលើផ្ទៃមុខស្រស់ខ្ចី។ សំឡេងនាងលាន់មកចច្រែតបន្ថែមបញ្ជាក់ថា នាងកំពុងខឹង៖
«បងឯងធ្វើដើម្បីពេជ្រ ដាណែន?»
សូត្រាទម្លាក់ភ្នែកចុះ។
គេសារភាពមួយៗស្រាលៗ៖
«រឿងពីរដែលបងចង់បាន គឺដាណែនបានឈ្មោះថ្នាំព្យាបាលជា ទីពីរបងនាំមនុស្សដែលបងស្រលាញ់ចេញពីសង្គមខ្មៅងងឹតនោះ! យើងរស់នៅកន្លែងដែលគ្មានគេស្គាល់យើង!»
«ល្ងង់ណាស់!»
នាងស្រែកកាត់ ហើយពេលគេនៅស្ងៀមនាងចាប់ផ្ដើមយំ។
«បងឯងស្មានថានាំខ្ញុំមកយាយនោះព្រមឱ្យពេជ្រ ដាណែនរស់? ស្មានថាគេព្រមឱ្យពីរនាក់យើងរស់?»

ខៀវ សូត្រាចាប់ស្មានាង ហើយនិយាយតិចៗមកកាន់កែវភ្នែកយំសស្រាក់របស់នាង៖
«ទោះល្ងង់ក៏បងត្រូវតែធ្វើ!»
គេថាហើយប្រើកម្លាំងទាញនាង មកផ្ទប់ជាប់ទ្រូង ហើយមាត់ពោលបន្ត៖
«ដាមិកា! តាមពិតដាណែនត្រូវរងគ្រោះព្រោះតែយើង ! ជាតិនេះបងរស់មិនកើតទេ បើឱ្យនៅទ្រាំមើលគេស្លាប់! ដោយសារហេតុផលនេះហើយ ដែលបងត្រូវព្រមជាមួយអ្នកវិល័យ! ចំណែកយើងវិញ ហេតុអីយើងមិនអាចចេញមករកពិភពពិតរបស់យើង? រស់នៅនៅភ្នំពេញបន្ត ថ្ងៃណាមួយអ្នកទទួលទុក្ខបន្ទាប់គឺអូន! បើថ្ងៃណាមួយ បងឃើញអូនដេករង់ចាំស្លាប់ដូចពេជ្រ ដាណែន ឱ្យបងទទួលយករបៀបណា?»

នាងនៅបន្តយំពេលគេកំពុងនិយាយពន្យល់បន្តមិនចេះអស់មិនចេះហើយ៖
«ពេលនេះយើងជិតដល់ម៉ាឡេស៊ីហើយ! គិតជាមួយគ្នា! យើងនឹងជ្រើសរើសកន្លែងណាមួយដែលយើងត្រូវទៅបន្ត!»
ស្រីស្រស់រុញប្រុសស្អាតថយក្រោយមួយជំហាន តាមកម្លាំងដៃនាងដែលបញ្ចេញកំហឹងចិត្ត៖
«ហើយបងឯងមានសួរខ្ញុំមួយម៉ាត់អត់? ថាខ្ញុំព្រមឬនៅខៀវ សូត្រា!»
«បងគ្មានពេលទេ! យើងមកដល់ម៉ាឡេស៊ីភ្លាម គេប្រាប់ឈ្មោះថ្នាំជួយដាណែន! ពេលនោះចាំគិតទៀត ថាទៅណា!»
នាងស្រែកយំទាំងទឹកភ្នែក៖
«មនុស្សល្ងង់! ទម្រាំដល់ពេលនោះ ខ្ញុំស្លាប់បាត់ទៅហើយ!»
គេហាក់ខូចចិត្តដែលឃើញនាងទោមនស្សខ្លាំងយ៉ាងនេះ។ មិននឹកស្មានថា នៅវិនាទីនេះហើយនាងនៅតែមិនដាច់អាល័យរាជបល្ល័ង្ក ហើយមិនខ្វល់នឹងពេលវេលាដែលគួរតែត្រេកត្រអាលនឹងសេរីភាពជាមួយគ្នា។

«បើស្លាប់! យើងស្លាប់ជាមួយគ្នាទៅ!»
គេនិយាយតិចៗប៉ុន្តែម៉ឺងម៉ាត់ ធ្វើឱ្យនាងនៅស្ងៀមលើកដៃជូតទឹកភ្នែក។
«ស្លាប់ជាមួយគ្នាបានអត់? អ្ហះ អគ្គនាយិកា?!
សម្ដីនឹងទឹកមុខនាយធ្វើឱ្យនាងនឹកឃើញ សាជាថ្មី….. «បងធុញណាស់ បងគ្មានពេលមករស់ក្នុងល្បិចល្បងអស់ទាំងនេះទេដាមិកា! បានទេ? យើងទៅកន្លែងមួយ ដែលរស់នៅតែពីរនាក់!» «ដរាបណាម៉ាក់អូនមិនទាន់បានកាន់កាប់ភាគហ៊ុនធំ អូនទៅណាមិនទាន់បាន!» «ពេលណាទៅដាមិកា?» «ឆាប់ៗនេះហើយ! គឺពេលបងត្រាអាចជួយឱ្យ គំនុំក្លែងក្លាយរបស់ខៀវ សូត្រានិងដាមិកាអាចអន្ទងសោភ័ណពិសិដ្ឋឱ្យចូលអន្ទាក់ បញ្ចេញមុខមាត់ពិតរបស់គេ!» «ហើយបងត្រូវស្លាប់ប៉ុន្មានដងទៀត?»……

ទឹកភ្នែកនាងស្រក់សាជាថ្មី ពេលនឹកឃើញឡើងវិញដល់គ្រាកម្សត់ជាមួយគ្នាអស់ទាំងនោះ។
សំឡេងនារីអម្បូរហង្សលាន់ឡើងមកវិញ ព្រោះសេចក្ដីសង្វេគក្នុងលង្វែកទ្រូង៖
«សូមទោស! ដាមិកាម្នាក់នេះ ធ្លាប់ធ្វើឱ្យលោកពិបាកច្រើនខៀវ សូត្រា! ខ្ញុំព្រមជំពាក់លោក តែជីវិតមួយនេះ ធ្វើតាមបេះដូងមិនបាន! ខ្ញុំត្រូវត្រឡប់ទៅវិញ! បើលោកមិនអាចទទួលយកបាន យើងចប់គ្នាត្រឹមនេះ!»
អារម្មណ៍នៃការដែលយល់ថា ស្នេហារបស់ខ្លួនគ្មានតម្លៃស្មើកាតព្វកិច្ចកិច្ចដែលនាងដាក់ជាប់លើស្មា អារម្មណ៍ដែលត្រូវបានអ្នកខ្លួនស្រលាញ់ទុកខ្លួន នៅបន្ទាប់ពីអំណាចនឹងផលប្រយោជន៍ គឺជាអារម្មណ៍ទទេស្អាត ដែលយល់ថាខ្លួនឯងគ្មានតម្លៃអ្វីសម្រាប់គេនៅទីបញ្ចប់។
«ទីបំផុតស្នេហារបស់យើងគឺជារឿងល្ខោន!»
នាយនិយាយតិចៗ ចំពីមុខនាងដោយសម្លឹងនារីមុតៗជាការបញ្ជាក់ថា សម្ដីខ្លួន មិនមែននិយាយតាមកំហឹងឡើយ។

ដាមិកាក្រពាត់ដៃបែរខ្នង៖
«លោក គិតយ៉ាងម៉េចតាមចិត្ត! មនុស្សស្រលាញ់គ្នា ត្រូវយល់ចិត្តគ្នា យល់កាលៈទេសៈ យល់ការពិត យល់កាតព្វកិច្ច មិនមែនបាយឡុកបាយឡ ដូចក្មេងបៀមដៃនាំគ្នារត់ចោលស្រុកបាននោះទេ! មិនមែនរឿងកុនល្ខោនទេខៀវ សូត្រា»
ប្រូង!
ស្នូរលោតទឹកពីក្រោយខ្នងនាង ធ្វើឱ្យនារីនេះអាក់ឈប់ស្រដី ហើយនាងរេភ្នែកគិតចុះឡើងមុនពេលបែរក្រោយសម្លឹងរកនាយ។
និពន្ធនាយកដែលធ្វើឱ្យនាងកើតសោហ្មង ពេលនេះបាត់ស្រមោលទៅណា ធ្វើឱ្យនាងដឹងភ្លាមថា ស្នូរលោតទឹកប្រូងអម្បាញ់មិញនេះ គឺគេ។

ស្រីស្រស់ស្ទុះទេក្បែរបង្កាន់ដៃ ហើយឱនសម្លឹងទៅផ្ទៃទឹកសមុទ្រដែលធំធេងគ្មានកោះត្រើយ។ បុរសនោះពិតជាកំពុងស្ថិតនៅផ្ទៃទឹក ដែលគ្មានសូម្បីអាវពោងឬអ្វីផ្សេងសម្រាប់ការពារខ្លួន។
គួរឱ្យក្ដៅចិត្តណាស់ នាងងាកបែរមកវិញខ្វាច់ នឹកថាបណ្ដោយតាមចិត្តនាយដោយមិនខ្ចីរវល់ដែរប៉ុន្តែអ្វីមួយបានលេចមករំលឹកក្នុងអារម្មណ៍នាងសាជាថ្មី ….. គឺសម្ដីខ្លួនឯង ដែលនាងនឹកឃើញ…… «សូម្បីតែលុយចំណាយចោលរបស់Red Index មួយខែៗ អាចទិញក្រុមហ៊ុនកាសែតកំប៉ិកកំប៉ុករបស់លោកឯងបានដល់១ឡូ ខៀវ សូត្រា! លោកឯង រកស្អីមកកុហកខ្លួនឯងថា មនុស្សដូចដាមិកាទៅស្រលាញ់ផ្ញើជីវិតជាមួយ? អ្ហះ អារម្មណ៍ដែលនៅសុខៗធ្លាក់មកពីស្ថានសួគ៌ វាយ៉ាងម៉េចដែរនិពន្ធនាយក?» «ធ្វើរឿងច្រើនម្ល៉ឹងៗ ដើម្បីអី?» «សប្បាយដែរតើ! នេះហ្អីនិពន្ធនាយកខៀវ សូត្រាដែលល្បីថាចំណាប់ររហ័សរហួន ឥឡូវក្រែងមកភ្ជាប់ពាក្យហ្អី? ចេញទៅវិញប្រាប់កូនចៅថាម៉េចអ្ហះ ឬមួយកាលដែលត្រូវ ស្រីទាត់ចោលនេះ ស្អែកនឹងក្លាយជាព័ត៌មានទំព័រមុខ?»

នាងបែរក្រោយសម្លឹងរាងកាយបុរសខ្ពស់ស្រាវដែល ធ្លាប់ផ្ដល់សេចក្ដីស្នេហាផ្អែមល្ហែម ស្អិតល្មួតប្ដូរក្ដីស្លាប់រស់ជាមួយគ្នា ហើយសំឡេងនាងដែលពេលណាក៏ស្លូត ពេលណាក៏ស្រួលស្ដាប់ ហើយកាលៈទេសៈណា ក៏នៅតែជាសុភាពបុរស លាន់ត្រឡប់មកវិញក្នុងការចងចាំ «បើចង់ឱ្យខ្ញុំឈឺ បើចង់ឱ្យខ្ញុំសង មិនបាច់បំផ្លាញខ្លួនឯងច្រើនដល់ថ្នាក់នេះក៏បានអ្នកនាងធំ!»
រលឹកពាក្យពេចន៍របស់នាយ នាងស្រមៃនឹកឃើញទៀត គឺពេលដែលដៃខ្លួនឯងនេះរុញគេភឹងទម្លាក់អាងខៀវស្រងាត់លាន់ប្រូង ក្រោមមេឃាងងឹតស្មុគស្មាញ នៃរាត្រីភ្ជាប់ពាក្យ។

«ឡើងមកវិញមកឆ្កួត! មនុស្សឡប់សតិ! ចង់ស្លាប់មែនអត់? ធ្វើអីចេះគិតខ្លះអត់ ខៀវ សូត្រា អ្ហះ ក្លាយជាអ៊ីចឹងតាំងពីអង្កាល់?»
ដាមិកាឱនទៅក្រៅបង្កាន់ដៃ ស្រែកហៅយ៉ាងណាដៀលត្មះប៉ុនណា និពន្ធនាយកនៅតែមិនហែលត្រឡប់មកវិញធ្វើឱ្យរាងកាយបុរសនេះឃ្លាតកាន់តែឆ្ងាយទៅៗពីកប៉ាល់តូច។
នាងដឹងថា បុរសនេះជាមនុស្សមានះផុតលោកិយ តែនាងមិនដឹងទេថា ការបដិសេធរបស់ខ្លួនកំពុងធ្វើឱ្យនាយឈឺចាប់កម្រិតណា?
ដាមិការត់មករកអ្នកបញ្ជាកប៉ាល់ដើម្បីស្រែករកជំនួយ ប៉ុន្តែក្នុងសភាពស្លន់ស្លោ នាងមើលមិនឃើញអ្នកណាទាំងអស់ ដូច្នេះអ្វីដែលនាងឃើញ គឺពោងពីរបីចងជាប់នឹងខ្សែពួរ។
ស្រីស្អាតរួសរាន់ស្រាយពោង មួយហើយបោះចូលទៅក្នុងទឹក មុនពេលខ្លួនឯងលោតប្រូងទៅតាមពីក្រោយ។

«មកវិញភ្លាមខៀវ សូត្រា! ឮអត់? មនុស្សចង្រៃ!»
នាងហែលផង ស្រែកកផងហត់គឃូស ទោះខាងប្រុសមិនឮឆ្លើយអ្វីសូម្បីតែមួយម៉ាត់ នាងនៅតែឡូឡាប្រកូកម្នាក់ឯង៖
«ប្រុសចរិតស្រី! មនុស្សចរិតក្មេងបៀមដៃ! ខ្ញុំឱ្យត្រឡប់មកវិញឮដែរអត់?»
នាងកាន់តែថា បុរសនេះកាន់តែទៅមុខលែងងាកក្រោយ។
ខៀវ សូត្រាហែលទឹកបានល្អ ដូចត្រីបបែល ចំណែកនាងវិញអស់ល្បឿននឹងតាមនាយ ដូច្នេះមានតែ……
«ជួយផង!»
នាងរលាស់ខ្លួនវាយទឹកបែកខ្ចាយ ហើយបណ្ដោយរាងកាយឱ្យលិចស្រុងទៅក្នុងកម្ពស់ទឹករលក។
ដាមិកាបម្រុងថា ធ្វើបញ្ឆោតឱ្យគេវិលមកវិញ ដឹងអីជើងស្រាប់តែរមួលឈឺហើយការហែលមែនទែនពិតជាលែងអាចធ្វើបានមែន។

ជាលើកដំបូងដែលស្រីអ្នកមានស្គាល់រសជាតិថាលង់ទឹក ហើយនិងឈ្លក់ទឹក។
«សូត្រា!»
នាងឆ្លៀតពេលស្រែកហៅគេ ពេលដែលអាចបណ្ដែតទធាក់ខ្លួនឡើងមកលើជាចុងក្រោយ ប៉ុន្តែនាងគ្មានសង្ឃឹមឡើយថា គេបានឮ។
នៅក្នុងវិនាទីដែលត្រចៀកងឿង ព្រោះកម្លាំងទឹកបុកចូល ហើយរាងកាយធ្លាក់ស្រុញមកក្រោមលែងទធាក់ឡើងបាន ព្រោះជើងឈឺជាប់រឹងសរសៃលែងកម្រើករួច ដាមិកាប្រាប់ខ្លួនឯងថា ជីវិតនាងចប់ត្រឹមនេះមិនខាន។
នារីបិទភ្នែកលែងរើបម្រះបាន ប៉ុន្តែនាងទទួលអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯង កំពុងអណ្ដែតឡើងមកលើផ្ទៃទឹក ដោយកម្លាំងដៃយោងរបស់អ្នកណាម្នាក់។

នាងដឹងថាគឺ«គេហ៍» ដូច្នេះហើយស្រីស្រស់បើកភ្នែកឡើងវិញបានដោយកម្លាំងចិត្ត។
ពិតជានាយមែន។
បុរសសង្ហាម្នាក់នេះ ពិតជាបានបកមកក្រោយហើយជួយជីវិតនាង។
គេយោងនាងឡើងមកដល់ផ្ទៃទឹក ហើយហុចពោងមកឱ្យស្រីស្អាតតោង។
ពោងជាច្រើនទៀតកំពុងត្រូវបានបោះមកពីខាងលើ បានន័យថា មានមនុស្សជាច្រើនទៀតកំពុងឃើញពួកគេធ្លាក់ទឹកហើយ ប៉ុន្តែដាមិកាគ្មានពេលរវល់ជាមួយពួកគេឡើយ។
នាងសម្លឹងផ្ទៃមុខប្រុសស្អាតដែលស្មើធេងគ្មានស្នាមញញឹម។ គេនេះមុខរឹង ដូចកាលដែលត្រូវនាងច្រានធ្លាក់អាង ហើយបែរមកថើបនាងកណ្ដាលផ្ទៃទឹក។
«មនុស្សចរិតស្រី ធ្វើអីមិនចេះគិតទេ!»
នាងថាឱ្យនាយទាំងភ្នែកបុរសនេះសម្លឹងមករកបបូរមាត់សស្លេករបស់នាង។
គេនិយាយតបនឹងភាពរងាញ័រញាក់ក្នុងបេះដូង៖
«បើគិតហើយនាំឱ្យកាន់តែឈឺចាប់ បងសុខចិត្តរស់នៅតាមរបៀបមនុស្សមិនចេះគិត ស្រួលចិត្តជាង!»

នាងស្រងេះស្រងោចខ្លោចចិត្តអាណិតនាយ។
សេចក្ដីស្នេហានឹងការអត់ធ្មត់សង្កត់ចិត្ត ទោះបីជាយ៉ាងណា ក៏វារមែងតែងតែមានដែនកំណត់មួយ។ដាមិកាខុសពីស្រីនានាត្រង់ថា នាងទុកស្នេហាជារឿងម្យ៉ាងហើយកាតព្វកិច្ចជារឿងសំខាន់។ ត្រង់នេះហើយដែលសូត្រាលង់ស្រលាញ់នាង តែគេក៏ត្រូវឈឺចាប់ដោយសារចំណុចមួយនេះដូចគ្នា។
នាយនិយាយបន្តទាំងទទឹកដូចកូនសត្វ៖
«បងសុខចិត្តធ្លាក់ក្នុងនេះ មិនឡើងគោករហូត វាគ្រាន់បើជាងរស់នៅលើគោកដោយគ្មានអូននៅក្បែរម្ដងទៀត!»
«មនុស្សអីឆ្កួតម៉េះ?»
នាងថាឱ្យគេ ទាំងភ្នែកស្រទន់ ព្រោះអាណិតភក្ដីចិត្តរបស់បុរសនេះ ហើយនាងក៏មិនដឹងមានពាក្យអ្វីផ្សេងក្នុងការឆ្លើយតបដែរ។

«តាំងពីស្គាល់នាង ខៀវ សូត្រាឆ្កួតយូរហើយ អគ្គនាយក!»
ជំនួសឱ្យចម្លើយ ស្រីស្អាតរេបបូរមាត់ខ្លួនទៅរកបបូរមាត់នាយ ហើយបណ្ដោយឱ្យភាគីទាំងសងខាងបាន ចរចាគ្នាទៅវិញទៅមក តាមធម្មជាតិនៃសេចក្ដីត្រូវការរបស់បេះដូង។
«អូនអាត្មានិយមណាស់មែនទេសូត្រា?!»
នាងគិតម្នាក់ឯង ពេលដែលបបូរមាត់កំពុងបបោសអង្អែលគ្នា។
«អូនគិតអ្នកគ្រប់គ្នា តែអូនភ្លេចគិតបង ភ្លេចគិតពីចិត្តមនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលអាចធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដើម្បីអូន! អូនមិនព្រមអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនឯងទទួលស្គាល់ថាកំពុងស្ថិតនៅក្នុងសេចក្ដីស្រឡាញ់ ហើយអូនបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យធ្វើជាមនុស្សគ្មានបេះដូង! តែពេលនេះបងនិយាយត្រូវ យើងពិតជាដល់ពេលវេលាត្រូវសម្រាកហើយ!»

នាងរុញគេចេញ ទោះបីខាងប្រុសមើលទៅកំពុងងប់ងុលនឹងឆាកស្នេហានេះ។
គេសម្លឹងនាងដោយភ្នែកស្រទន់ជាភាសា គេមិនគិតអ្វីក្រៅពីនារីនៅចំពោះមុខម្នាក់នេះទៀតឡើយ។
នាងក៏សួរគេខ្សាវៗ៖
«យើងទៅណា? ចាប់ផ្ដើមដោយរបៀបណា!»
សូត្រាញញឹម។
ទីបំផុតនិពន្ធនាយកអភ័ព្វស្នេហ៍ចេះញញឹម….. វាជាឥទ្ធិពលនៃសេចក្ដីរីករាយ ពេលដែលដឹងថាអ្នកណាម្នាក់ព្រមបោះចោលគ្រប់យ៉ាងពីក្រោយខ្នង ហើយទៅជាមួយយើង ហើយបើកវាំងននដ៏អាថ៌កំបាំងនៃអនាគតជាមួយគ្នា មិនខ្វល់ថា អ្វីខ្លះទៅរឿងអាក្រក់ឬល្អ ដែលកំពុងរង់ចាំនៅផ្លូវខាងមុខ។

«ជឿអត់ ថាបងនឹងចិញ្ចឹមស្រីម្នាក់នេះ ឱ្យរស់ស្រួល? បងនឹងធ្វើឱ្យដាមិកាភ្ញាក់ឡើងមកសប្បាយចិត្តមានពេលវេលាស្រលាញ់ធម្មជាតិ ស្រលាញ់ជីវិតលែងខ្វល់រឿងបោកប្រាស់កាប់ចាក់ទាំងអស់! ជុំវិញខ្លួនមានតែពាក្យពិតសេចក្ដីពិត គ្មានល្បិចគ្មានការត្រៀមប្រុងជាមួយអ្នកណា!»
នាងរំភើបហើយនាងញញឹម។
ទោះយ៉ាងណាដាមិកានៅ តែអាចប្រើពាក្យឆ្លៀតឌឺដងនាយ៖
«មនុស្សខៀវ សូត្រា ចេះតែសរសេរហើយធ្វើមុខមាំ! និងទៅធ្វើការរកស៊ីអី ចិញ្ចឹមប្រពន្ធ!?»
ពាក្យប្រពន្ធដែលដាមិកា ទើបនឹងនិយាយបានធ្វើឱ្យចិត្តនាយអណ្ដែតត្រសែត។
និពន្ធនាយក តបស្រាលៗ៖
«មនុស្សប្រុសអាចធ្វើអ្វីបានទាំងអស់ ដើម្បីមនុស្សស្រីដែលគេស្រលាញ់»

ភាគទី៤៥

រាត្រីចូលមកដល់…..ខ្យល់ធ្លាក់ត្រជាក់ស្រៀវខ្លួន ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណាមករំខានគូស្នេហ៍ទាំងទ្វេក្នុងការអង្គុយសារសព្ទគ្នាក្នុងកូនបន្ទប់តូច មិនចេះឆ្អែតឆ្អន់នោះទេ។
«ខ្លាចមែនអត់? មនុស្សគ្រប់គ្នាអាចផ្ដើមពីបាតដៃទទេ ហេតុអ្វីយើងគិតថាមិនអាច?»
សូត្រានិយាយទៅកាន់នាងដែលនៅសំងំស្ងៀមក្បែរទ្រូង។
ដាមិកាមិនមាត់មិនក ប៉ុន្តែគូស្នេហ៍ដឹងថា នារីនេះកំពុងប្រឈមនឹងទុក្ខព្រួយក្នុងការបំភ្លេចអតីតកាល ហើយជ្រើសយកអនាគតកាលជាមួយនាយ។
«តាំងពីថ្ងៃដំបូងនៅកោះម៉ាឌីវ បងបានគិតរួចហើយថា ត្រូវនាំអូនចេញពីRed inDexចេញពីសង្គមគ្រួសារដែលមានជម្លោះរញ៉េរញ៉ៃអស់ទាំងនោះ ហើយរស់នៅសប្បាយចិត្តជារៀងរាល់ថ្ងៃ! ជីវិតមនុស្សយើងខ្លីណាស់ ប៉ុន្តែបើយើងចេះកែខៃ យើងអាចនឹងមានឱកាសទទួលយករឿងល្អៗសម្រាប់ខ្លួនឯង!»

ដាមិកានៅស្ងាត់ស្ងៀម មិនស្ដីអ្វីដែលបង្ហាញថា នាងចង់ស្ដាប់នាយនិយាយ។
ខៀវ សូត្រាចាប់ផ្ដើមបន្ត៖
«តាំងពីចរិយាស្លាប់ទៅ! បងមិនដែលចង់មានស្នេហាជាមួយអ្នកណាទៀតនោះទេ! មួយជីវិតនេះបងខ្លាចបំផុត គឺឃើញមនុស្សដែលបងស្រលាញ់ឈឺចាប់នៅនឹងមុខ ហើយមិនអាចជួយអ្វីគេបាន! នៅថ្ងៃដែលដាណែនមកដល់ហើយមានស្ថានភាពពិបាករស់ ខៀវ សូត្រាចាប់ផ្ដើមចេះភ័យ! បើអ្នកដែលត្រូវពុលបន្ទាប់ គឺដាមិកាម្នាក់នេះ ឱ្យបងធ្វើបែបណា? ក្នុងជម្រើសថាត្រូវនាំអូនចេញពីកណ្ដាលជម្លោះនេះឱ្យបាន បងក៏ត្រូវធ្វើអ្វីម្យ៉ាងដើម្បីដាណែនដែរមុនចាកចេញ»

ដល់ពេលដែលនាងត្រូវវាចាហើយ។ សោភ័ណ ដាមិកា បន្លឺតិចៗ៖
«មនុស្សល្ងង់ជាងគេលើលោកនេះ គឺបងត្រា! អ្នកបងវិល័យជាប្រភេទមនុស្សពេញដោយកលល្បិច! តោះស្អែកព្រឹកយើងឡើងគោកហើយ ក៏គាត់គង់តែមិនឱ្យឈ្មោះថ្នាំ! ចំណែកពេជ្រ ដាណែនមិនដឹងទ្រាំបានដល់ពេលនេះឬអត់ផង! បើបងឯងឆ្លាតត្រូវនៅដោះស្រាយនៅនុះ មិនមែនចេញមកឆ្ងាយទេ! បើអ្នកបងប្រើពួកមនុស្សលើទូកនេះ ធ្វើបាបយើង?»
«បងមានកិច្ចសន្យាមួយទៀត ជាមួយគាត់! គាត់មិនហ៊ានក្រឡាស់ទេ!»
«ស្អីទៅ?»
នាងងើបមុខសម្លឹងនាយ ធ្វើឱ្យសូត្រាទីទើរមិនអាចនិយាយចេញភ្លាមៗទេ។ សេចក្ដីស្នេហាពិតមួយ មានលទ្ធភាពអាចធ្វើឱ្យមនុស្សពីរនាក់ ដែលធ្លាប់តែមានចរិតផ្សេងគ្នា គិតផ្សេងគ្នានិងក្លាយមកជាយល់ចិត្តគ្នា គិតដូចគ្នា ហើយជួនកាលអាចស្មានដឹង នូវបណ្ដារឿងរ៉ាវ ដែលភាគីម្ខាងទៀត កំពុងតែធ្វើ ដូចមានញាណទិព្វ។
«លោកកំពុងចង់និយាយថា ឱ្យខ្ញុំប្រគល់ Red Index ទៅអ្នកបងវិល័យ?»

សូត្រានៅស្ងាត់ស្ងៀម ធ្វើឱ្យដាមិកាហួសចិត្តជាខ្លាំង។ នាងស្ទុះក្រោកអង្គុយហើយសម្លឹងមុខគេ។អាកប្បកិរិយានាយនិពន្ធនាយក ធ្វើឱ្យនាងខឹងស្ទើរនិយាយមិនចេញ ដែលគេហ៊ានសម្រេចចិត្តមិនសួរនាង នូវរឿងជាច្រើនដែលនាងមិនដែលគិតថាគេហ៊ាន។
«លោកដេកយល់សប្ដិទៅខៀវសូត្រា ថាខ្ញុំស៊ីញេ!»
បុរសនៅស្ងៀម ពេលនាងក្រោកឈរចាកចេញពីគ្រែ។
សំឡេងនាងលាន់មកបន្ថែមពេលនាយនៅទ្រឹង៖
«ខ្ញុំព្រមបញ្ចប់គ្រប់យ៉ាង ទោះបញ្ចប់ទាំងជីវិតខ្លួនឯងទៀតក៏បាន ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនយកក្រុមហ៊ុនប៉ាខ្ញុំមកប្រថុយទេ! មនុស្សស្រីម្នាក់នោះវិកលចរិត ងប់ងុលគំនុំ ចរិតអ៊ីចឹងចង់កាន់តំណែងអគ្គនាយក ទាល់តែជាតិក្រោយ»
«យើងឆេវឆាវ ហើយតែងតែគិតអ្វីប្រើអារម្មណ៍ មុនការគិត!»

គេថាតិចៗធ្វើឱ្យនាងដឹងខ្លួនមកវិញ។
តាមថានាងត្រូវខឹងនឹងគេដែលបន្ទោសនេះ តែពេលស្រីស្រស់បែរក្រោយសម្លឹងមុខបុរសជាទីស្រលាញ់ហើយយល់ថា ខ្លួនឯងពិតជាធ្វើការវាយស្មានមិនបានទុកពេលឱ្យគេបកស្រាយមែន។
ខៀវ សូត្រានៅស្ងាត់ស្ងៀមដោយទឹកមុខស្មើ។
ជាច្រើនលើក ដែលនាងដៀលថាគេ«ល្ងង់» ហើយគិតថា ខ្លួនឯងតែងតែឆ្លាតជាង។ នេះជាចរិតអ្នកដែលមានកំណើតក្នុងគ្រួសារអភិជន និងមានអំណាចមកតាំងពីតូច ហើយក្ដោបក្ដាប់តំណែងធំរហូត។
ដាមិកាដឹងចំណុចខ្វះខាតរបស់ខ្លួន តែនាងនៅមិនពោលពាក្យសុំទោស។

នាងនិយាយការពារខ្លួនឯង៖
«អ្នកណាប្រើឱ្យបងត្រាធ្វើអីមិនចេះពិភាក្សាគ្នា? សួរអី នៅស្ងៀមមិននិយាយមិនស្ដី! អ្នកណាដឹង?»
បុរសដកដង្ហើមវែង មុនពេលក្រោកមក។
ដៃនាយលូកក្រសោប ចង្កេះតូចតន់ពីក្រោយ ហើយនិយាយមួយៗក្បែរត្រចៀកនាង៖
«ស្អែកជាពេលវេលាស្លាប់រស់របស់យើង! បងត្រូវការពន្យល់ ឱ្យអូនយល់រឿងទាំងអស់ ក្នុងពេលនេះ»
ដាមិកានៅស្ងៀមបង្អង់គិត។ គិតចុះឡើងហើយ នាងបែរមកសម្លឹងមុខនាយហើយខ្សឹបសួរ៖
«បងត្រាចង់ធ្វើអី?»
នាយខ្សឹបតបវិញក្បែរត្រចៀកនាង៖
«ដល់ផែយើង ចេញទៅណាមិនបានទេ បើបងមិនទាន់សរសេរអត្ថបទមួយសម្រាប់ស្រីកំណាចនោះ!»
«អត្ថបទអី?»

គេនៅស្ងៀមធ្វើឱ្យនាងកើតតក់ក្រហល់សាជាថ្មី ជជីកសួរនាំភ្លាមៗ៖
«កុំប្រាប់ថា បងត្រានឹងបើកកកាយទំនាក់ទំនងលេខាលីនរ៉ាណា និងពួកខ្ញុំឱ្យខូចឈ្មោះRed index
ខូចឈ្មោះប៉ាខ្ញុំ ផ្គាប់ចិត្តបងវិល័យណា៎!»
«សរសេររួចហើយ!»
គេឆ្លើយមកតាមសម្រួល ប៉ុន្តែចិត្តដាមិការោលក្ដៅ។ ទោះយ៉ាងណាទឹកមុខនឹងនររបស់ប្រុសស្នេហ៍ធ្វើឱ្យអភិនារីខំខាំមាត់សង្កត់ចិត្ត។
នាងក្រពាត់ដៃមិននិយាយមិនស្ដី តែកាយវិការគឺកំពុងរង់ចាំស្ដាប់ការបកស្រាយពន្យល់។
បានដូចគិត បុរសជាសង្សារនិយាយមួយៗពីលើស្មាស្ដាំ៖
«អត្ថបទសរសេរទុករួច! ភស្តុតាងសម្រាប់គាំទ្រលើសំណេរក៏មាន! ប៉ុន្តែបោះពុម្ពជាកាសែត តែមួយច្បាប់ផ្ញើឱ្យគាត់ ម៉េចដែរ?»

ដាមិកា បែរក្រោយទាំងក្ដាប់មាត់ពន្យល់៖
«កុំច្រឡំឱ្យសោះ ថាគាត់ល្ងង់!»
សូត្រាញញឹម ហើយលើកដៃទាំងសងខាងមកផ្ទប់លើថ្ពាល់នាង។ នារីនេះ ជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលនាយលង់ស្រលាញ់ ក្នុងចំណោមមនុស្សស្រីទាំងអស់ដែលចោមរោមនាយ។ ខៀវ សូត្រាវាចាថ្នមៗទៅកាន់កែវភ្នែកទន្ទឹងចង់បានចម្លើយរបស់នាង៖
«មានអ្នកណាថាគាត់ល្ងង់! តែគាត់ចង់ឱ្យយើងធ្វើតាមគាត់គ្រប់យ៉ាង រឿងដែលយើងមិនចង់ធ្វើ យើងត្រូវមានល្បិចទប់ទល់វិញដែរមិនអ៊ីចឹង!»
សោភ័ណ ដាមិកាក្រពាត់ដៃធ្វើមុខក្រញូវ៖
«កុំថាមួយច្បាប់! សូម្បីតែកន្លះច្បាប់ក៏មិនត្រូវឱ្យចេញបានដែរ ស្ដាប់ឱ្យច្បាស់ខៀវ សូត្រា !»
«បងផ្ញើសារប្រាប់ពេជ្រ ដាណែន គេចេះចាត់ការហើយ!»

គិតដល់ពេជ្រ ដាណែនម្នាក់នោះ នារីអភិជននឹកឃើញដល់សម្ដីទាំងឡាយ ដែលបានជជែកគ្នាក្នុងគ្រាលំបាកលំបិន…… នារីអ្នកកាសែតនោះ បានឡើងមកដល់បន្ទប់ពួកគេតាមបញ្ជាអ្នកវិល័យ ប៉ុន្តែ ទីបំផុត សុខចិត្តវេទនាខ្លួនក៏មិនព្រមធ្វើជាទាសករឱ្យថ្នាំបំពុលឱ្យមនុស្សល្បិចកលដែរ។
ដាមិកានឹកឃើញ ដល់ពេលដែលដាណែនចង់ជួបនិយាយជាមួយនាងតែម្នាក់ឯង។ ពេលនោះនាងឆ្ងល់ថា…. «ហេតុអី ដេញគេចេញ! ឃើញហើយ ខ្ញុំនិងគេ ជាមនុស្សតែម្នាក់!» «អ្នកនាង ស្គាល់មនុស្សស្រីឈ្មោះវិល័យទេ? » «ម្នាក់ដែលលែងលះ ជាមួយបងប្រុសនាង?» «គាត់មិនដែល លែងគ្នាឯណា» «គេនោះចង់ឱ្យខ្ញុំ បង្ហាញរឿងរវាងនាងនិងសូត្រា ឱ្យសាធារណៈជន ដឹងនឹងអាលឱ្យបងប្រុសធំនាងចាត់ការ រហើយគេនឹងលេងគាត់បន្ត! គេឱ្យសោបន្ទប់នេះមកខ្ញុំ!» «ខ្ញុំឱ្យខៀវ សូត្រាចេញ ព្រោះខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគេទាក់ទងនឹងរឿងនេះ ខ្ញុំខ្លាចគេមានគ្រោះថ្នាក់ម្នាក់ទៀត បើគេដឹងថាស្រីនោះដាក់ថ្នាំពុលលើខ្លួនខ្ញុំ គេនឹងទៅរកគាត់!»

ដាមិកា ដកអារម្មណ៍មកវិញហើយងើយមុខសម្លឹងសូត្រា។
ពេជ្រ ដាណែនមានចិត្តស្នេហ៍លើនិពន្ធនាយកនេះ តែបុរសនេះមានបេះដូងសម្រាប់តែនាងម្នាក់ ពេលនេះនាងយល់ច្បាស់ហើយថា គេធ្វើរឿងជាច្រើនពេលនេះ ព្រោះគោលបំណងតែពីរគត់គឺទីមួយ ជួយដាណែន ជំនួសការដែលមិនអាចស្រលាញ់តប ហើយទីពីរនាំខ្លួនចេញទៅឆ្ងាយលែងរវល់នឹងស្ថានការណ៍លំបាកក្នុងជីវិតនាង។

«សង្ឃឹមថានាងរស់បានដល់ពេលនោះចុះ!»
ដាមិកានិយាយតិចៗក្នុងពេលអារម្មណ៍កំពុងស្លុងគិត តែសូត្រាស្ដាប់ឮហើយនាយសួរវិញ៖
«និយាយពីអ្នកណា?»
«ពេជ្រ ដាណែន!»
សូត្រាតបតក្នុងអារម្មណ៍ធម្មតា៖
«ម៉ាឌីក្មួយរបស់អូន គេមានថ្នាំបន្សាបពន្យារពេលសម្រាប់ដាណែន! ពេលបងបានឈ្មោះថ្នាំភ្លាមពេទ្យមានវិធីសម្អាតជាតិពុល អស់ពីខ្លួនគេហើយ!»

ដាមិកាងាកមករកការពិតចំពោះមុខ ហើយនាងពោលសួរ៖
«បើកាសែតមិនចេញផ្សាយ គេម៉េចនឹងព្រមឱ្យឈ្មោះថ្នាំ? ហើយបើមិនពិតវិញ ជួយជីវិតដាណែនមិនបានគិតយ៉ាងម៉េច?»
«យើងចាំដល់ដាណែនបានចម្លើយពីពេទ្យ ទើបចេញផ្សាយ! នេះជាលក្ខខណ្ឌបងប្រាប់យាយនោះ!ព្រោះពេជ្រ ដាណែន ម្នាក់គត់មានសិទ្ធិបញ្ជា The Chatomok ពេលបងមិននៅ! ដូច្នេះយាយនោះត្រូវតែឱ្យនាងរស់!»
ដាមិកាយល់សាច់រឿង។ នាងងក់ក្បាលផ្ងក់ៗហើយរិះគិតចុះឡើងបន្តបន្ទាប់។
សំឡេងនាងនៅតែបញ្ចេញសំណួរមកមិនឈប់៖
«ចុះយាយនោះព្រមដែរ ឱ្យរបស់មុនទទួលផលក្រោយ?»
«គាត់ខ្លាចអី? ពេលនេះពីរនាក់យើងកំពុងនៅលើទូករបស់គាត់ អ្នកដឹកជាមនុស្សរបស់គាត់!»
ដាមិកាសម្លឹងទៅក្រៅតាមកញ្ចក់បង្អួចតូចមួយ។

សំឡេងនាយបន្លឺមកបន្ថែម៖
«ចំណងនេះយើងចងគាត់បាន គាត់ក៏ចងយើងបាន ទុកថាស្មើគ្នា!»
ពួកអ្នកធ្វើការលើទូក ដែលកាលពីល្ងាច បានបោះពោងស្រង់ពួកនាង ពេលនេះ កំពុងដើរស្រចុះឡើង នៅខាងក្រៅ។
ទាញវាំងននបិទហើយនិយាយខ្សឹបៗ៖
«គិតរកមធ្យោបាយឱ្យហើយ បើយើងចង់យករួចខ្លួនពេលដល់ដីគោក!»
សូត្រាងក់ក្បាល ហើយទាញយកឯកសារមួយចំនួនចេញមកពីក្នុងកាបូប។
«ប៉ាសស្ព័ររបងយកមកទាំងអស់?!!»

វគ្គ
ដាណែនតាមរកសូត្រាឬម៉ាឌី?

វិច្ឆិកានៅឯណេះ បោះជំហានវែងៗ តម្រង់ទៅរកឡានពេលដែលបានទិញសម្ភារៈបរិភោគចេញពីក្នុងម៉ាតរួច។
ក្នុងការត្រៀមធ្វើដំណើរផ្លូវឆ្ងាយតាមសំណូមពររបស់ពេជ្រ ដាណែន គេមិនគិតទេថា ក្នុងឡានក្រៅពីដាណែននៅមានតូចនារីម្នាក់ទៀតនៅរង់ចាំ ហើយដៃឱបបង្វេចរបស់នាងជាស្រេចដែរ។

ដឹងថានាងតាមស្អិត ហើយដឹងទៀតថា មិនអាចឃាត់កូនស្វាម្នាក់នេះ តែនាយនៅតែមិនអាចទប់ចិត្តបើមិនបានធ្វើអ្វីឌឺនាង។
ប្រុសស្អាតឱនមកសម្លឹងរំលងពីដាណែន ទៅកាន់នាងតូច ទាំងខ្លួនឯងមិនទាន់ឈានចូលមកក្នុងឡានស្រួលបួលផង។
សម្ដីគេនិយាយសួរបង្ហើរតាមខ្យល់៖
«ពីណាថាព្រមឱ្យទៅជាមួយអ្ហាស!?»

ជោគជតាបូញមាត់ធ្វើហី ចំណែកគេនេះនៅតែមិនព្រមចូលមកក្នុងឡាន បន្តស្រដីទាំងរេភ្នែកសម្លឹងនាងនិងកាបូបដែលនាងឱបជាប់ក្នុងដៃ៖
«ប៉ាម៉ាក់មកទទួល! លោកជិតមកដល់ហើយ! មិនអ៊ីចឹង?»
«បងឯងថានាំខ្ញុំទៅគ្រប់កន្លែង!»
នាងឆ្លើយតបមកវិញភ្លាម ហើយពេលខាងប្រុសបង្អង់សម្លឹងនាង ព្រោះសេចក្ដីស្នេហាពេញទ្រូង ជោគជតានិយាយបន្ត៖
«ខ្ញុំជម្រាបលោកប៉ានិងអ្នកម៉ាក់រួចហើយ ថាទៅជាមួយបងឯង! គ្មានអ្នកណាមកទទួលខ្ញុំទេ!»

ពេជ្រ ដាណែនដែលឃើញស្នេហាពួកគេនៅចំពីមុខ ធ្វើឱ្យចិត្តនារីអ្នកកាសែតនឹកដល់ម៉ាឌីព្រួច។
នាទីចុងក្រោយដែលពួកនាងបែកគ្នា គឺបានព្រមព្រៀងថានឹងចាកចេញទៅជាមួយគ្នា ប៉ុន្តែគេត្រូវឃ្លាតភ្លាមៗ ដោយមិនបានសូម្បីតែទុកពាក្យ«លា»មួយម៉ាត់ណា។
ឃើញជោគជតានិងវិច្ឆិកា ដាណែនកាន់តែមានអារម្មណ៍ថាឯកានិងសោកស្ដាយ។ ស្រីស្អាតងើបមុខសម្លឹងទៅបណ្ដាភោជនីយដ្ឋានជាន់លើដែលនៅអមលំអដងទន្លេ។
ទោះបីជាអនុស្សាររវាងនាងនិងម៉ាឌី មិនមែនមានតែនៅកន្លែងមួយនេះ ប៉ុន្តែនាងនៅតែស្រម៉ៃថា គ្រប់យ៉ាងហាក់បីដូចជាកំពុងកើតឡើងនៅនឹងភ្នែក។

«យើងមានមនុស្សល្អមកស្រលាញ់ហើយ មិនចេះមើលឃើញគេ ទុកឱ្យពេលវេលាល្អ! រំលងទៅហួសអស់! គួរឱ្យស្ដាយណាស់! តើខ្ញុំបានជួបម៉ាឌីទៀតដែរទេ!?»
នាងងាកមកវិញឃើញវិច្ឆិកាចង្អុលស្រីស្អាត ហើយថាឱ្យនាងបន្តដោយគ្នាន់ក្នាញ់៖
«ឱ្យទៅជាមួយបាន! តែហាមបង្ករឿង! ហាមរត់!»
ជោគជតាធ្វើភ្នែកភ្លឹះៗទៅរកបុរសនេះ ធ្វើឱ្យដាណែនមានអារម្មណ៍កក់ក្ដៅចំពោះស្នេហារវាងវិច្ឆិកានិងជោគជតា។
គេចូលឡានបិទទ្វារគ្រឹបហើយចេញដំណើរ….

សម្លឹងអ្នកទាំងពីរពីក្រោយខ្នង ពេជ្រ ដាណែននឹកឃើញដល់សម្ដីប្រធាននិស្សិត «នៅក្នុងព្រៃជ្រៅមួយប្រទេសអឺរ៉ុប មេឃរងាណាស់ វាជាតំបន់ ដែលអាកាសធាតុពេលថ្ងៃក្ដៅដូចត្រូពិក ហើយពេលយប់រងាសឹងកកឈាមតាមច្រមុះ មាត់បាន! និស្សិតខ្មែរពីនាក់ដែលគេចពីសង្គ្រាមគ្មានបាយ គ្មានទឹក បានវង្វេងវិលវល់បីយប់បួនថ្ងៃ! មានតែទឹកប៉ុន្មានក្អឹក បាយមួយដុំក៏អត់ អាវរងាមានតែមួយចែកគ្នាដណ្ដប់!» «ពេលនោះ ខ្ញុំគិតថា ប្រសិនបើបានបាយឆ្អែតមួយពេល ហើយមានភួយទន់កក់ក្ដៅមួយមកដណ្ដប់មុនពេលស្លាប់ ប្រហែលជារឿងល្អជាងគេសម្រាប់ខ្ញុំលើលោកនេះ!» «ខ្លួនហ្នឹងហ្អី ម្នាក់ក្នុងចំណោមនិស្សិតវង្វេងទាំងពីរ?» «ឮខ្ញុំសួរអត់វិច្ឆិកា? ហើយខ្លួនអាចរស់មកវិញបានដោយរបៀបណានៀក? អត់បាយបានបួនថ្ងៃបីយប់ អត់អាវក្រៅ ហើយនៅក្នុងព្រៃអឺរ៉ុប?» «ជោគជតាអត់ដែលប្រាប់សោះ?»

វិច្ឆិកានិងជោគជតាក្ដិចបន្លែងគ្នា ធ្វើឱ្យនារីអ្នកកាសែតស្វាងចេញពីការនឹករឭកឡើងវិញទាំងនោះ។នាងដកអារម្មណ៍មកវិញហើយវាចាតិចៗ៖
«តាមពិតអ្នកទាំងពីរជាគូព្រេងនឹងគ្នាសោះ! ផែនដីមូលណាស់ ខ្ញុំស្គាល់ទាំងសងខាង តែទើបនឹងដឹងរឿង!»
ជោគ ជតាដកដៃដែលវាយតប់ប្រធាននិស្សិត ហើយបែរមកក្រោយយឺតៗ សម្លឹងពេជ្រ ដាណែន។ វាហាក់ជ្រុលពេលបន្តិចទៅហើយ ដែលនាងដឹងថា កាយវិការនាងនិងបុរសនេះកំពុងតែធ្វើបាបបេះដូងអ្នកកាសែតកម្សត់។

នាងខំប្រឹងរកពាក្យល្អៗមកនិយាយលួងចិត្តដាណែនភ្លាម៖
«បងដាណែន! ពួកយើងកំពុងធ្វើដំណើរទៅហើយ! មិនយូរទេ បងដាណែននឹងបានជួបបងត្រា!»
ដាណែនញញឹម ហើយតបមួយៗ៖
«ខ្ញុំចង់ជួបម៉ាឌី!»
សម្ដីនេះធ្វើឱ្យតូចនារីភ្ញាក់អារម្មណ៍មកវិញ។
ដាណែនជានារីបើកចំហចិត្តតាមវប្បធម៌នៅអឺរ៉ុប អ្វីដែលនាងនិយាយគឺជាការពិតហើយនាងមិនចង់ឱ្យមានការយល់ខុសទេ។
«ខ្ញុំចង់ជួបគេ ហោចណាស់ឱ្យបានម្ដងទៀត! ចិត្តខ្ញុំកំពុងបារម្ភពីគេជាទីបំផុត!»
ដាណែនវាចាផ្ទួនពីលើសម្ដីខ្លួនឯង ធ្វើឱ្យជោគជតាសោកស្ដាយ ដែលនិយាយខុសមុននេះ ហើយបែរមកលៀនអណ្ដាតដាក់វិច្ឆិកា។

ប្រធាននិស្សិតចង់ថាឱ្យនារីតូចម្ចាស់បេះដូងម្នាក់នេះខ្លាំងណាស់ នាយចង់ស្ដីឱ្យនាងចំៗថា៖ «និយាយមិនចេះគិត!» ប៉ុន្តែគេបង្អង់នៅស្ងាត់ស្ងៀម ហើយរកពាក្យមកលួងចិត្តពេជ្រ ដាណែនវិញ៖
«ថ្ងៃដែលខ្ញុំរកគេឃើញ ហើយប្រាប់ថានាងចង់ជួប គេត្រេកអរដូចមនុស្សបាត់ស្មារតី!»
នាងឮហើយស្រមៃឃើញ ទឹកមុខគេពេលដែលវិច្ឆិកានាំមកដល់ ហើយគេចូលមកមើលនាងតែម្នាក់ឯង។ គេមិនមាត់មិនក តែភ្នែកគេពេញដោយការឈឺចាប់។
«ដាណែនទៅជាមួយម៉ាឌីទេ! ម៉ាឌីចង់នាំដាណែនចេញពីជំពូកមនុស្សស៊ីសាច់ហុតឈាមគ្នានេះ! ដាណែនមិនត្រូវនៅក្នុងសង្គមមួយនេះទៀតទេ!»

នាងព្រមចាកចេញទៅកន្លែងស្ងាត់ជាមួយគេ មិនឱ្យដំណឹងសូម្បីតែសូត្រាឬវិច្ឆិកា។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក នាងដឹងថាបេះដូងខ្លួនឯងសម្រាប់តែគេម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។
«ទោះបីគេជា…»
វិច្ឆិកាចង់បង្ហើយពីទំនាក់ទំនងម៉ាឌីជាមួយអ្នកវិល័យ ដើម្បីពន្យល់ហេតុផលថា ហេតុអ្វីពេលនេះម៉ាឌីត្រូវទៅតាមសូត្រានិងដាមិកា ប៉ុន្តែពេជ្រ ដាណែនដែលជាមនុស្សយល់ការ វាចាកាត់ស្រាលៗ៖
«ខ្ញុំដឹងអស់ហើយ!»
វិច្ឆិកាលែងនិយាយគ្រាន់តែងក់ក្បាល។
ឃើញដូច្នេះដាណែនវាចាបន្ថែម៖
«គេមិនមានចិត្តពិសពុលដូចអ្នកស្រីវិល័យ សូម្បីតែបន្តិចណា! គេជាមនុស្សចេះគិត ចេះអប់រំចិត្តហើយតែងតែមានចិត្តទូលាយសន្ដោសប្រោសប្រណី!»

វិច្ឆិកាញញឹមសម្លឹងមុខជោគជតាពេលឮដាណែនសរសើរពីម៉ាឌី។
ភ្នែកនាយដែលសម្លឹងនាងហាក់បីដូចជាចង់ឌឺដង ធ្វើឱ្យនារីតូចសម្លឹងមកនាយវិញភ្លឹះៗដូចគ្នា។
ស្នេហារបស់នាងចំពោះនាយស្ដែងចេញកាន់តែច្បាស់ តាមរយៈសម្ដីចុងក្រោយឆ្លើយឆ្លងតាមទូរសព្ទបង្ហាញអំពីការប្រចែប្រចណ្ឌរបស់នាង មុនពេលនាងត្រូវបាត់ខ្លួនទៅ ហើយពេលរួចពីចំណងកាលណាអ្នកដែលនាងមករកមុនគេ គឺខ្លួននាយ។
«ខ្ញុំសង្ឃឹមថាមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់និយាយល្អៗអំពីខ្ញុំ ដូចជាដាណែននិយាយពីម៉ាឌីពេលនេះ!»
ដឹងថាប្រធាននិស្សិតកំពុងឡកឡឺយឱ្យខ្លួន ជោគជតាងាកមកសម្លឹងនាយវិញទាំងបូញមាត់ដាក់នាយផង។

«បងឯងគ្មានចំណុចល្អគួរឱ្យនិយាយស្រាប់ហើយ!»
ភាពកក់ក្ដៅនៃស្នេហារវាងប្រធាននិស្សិតនិងជោគជតា អ្នកណាឃើញហើយក៏មានអារម្មណ៍ថាមានសុភមង្គលជំនួស ដូច្នេះបានជាដាណែនឮហើយ អាចមានអារម្មណ៍ញញឹមចេញមកវិញបាន។
នារីអ្នកកាសែតនិយាយកាត់ការសន្ទនានៃគូស្នេហ៍ទាំងទ្វេ៖
«ប៉ុន្តែពេលខ្ញុំស្គាល់ជោគជតា ខ្ញុំឮគេនិយាយពីវិច្ឆិកាក្នុងរបៀបល្អៗលើសពីនេះទៅទៀត!»
វិច្ឆិការំភើប។ មាត់គេចាប់ផ្ដើមសួរ ប៉ុន្តែភ្នែកដៀងមកមើល ស្រីតូចដែលនៅអង្គុយខាងស្ដាំដៃ៖
«និយាយថាម៉េចខ្លះ ចងឮដែរ!»
«គ្មានទេ!»
ជោគជតាញញឹមហើយផ្ទប់ត្រចៀក។

ប៉ុន្តែពេជ្រ ដាណែនកាន់តែឃើញពួកគេក្នុងសភាពបែបនេះ នាងកាន់តែចង់និយាយប្រាប់វិច្ឆិកា។
នាងនិយាយឡើងភ្លាមតាមចិត្តចង់៖
«កាលនោះ ខ្ញុំតែងតែបបួលគេទៅហាត់ការយកព័ត៌មានពេលយប់ៗ ឬហួសពេលម៉ោងធ្វើការ! គេតែងប្រាប់ថា បារម្ភខ្លាចបងវិច្ឆិកា ហើយបងវិច្ឆិកាមិនឱ្យទៅ! ដំបូងខ្ញុំគិតថាខឹងដែលគេមានចិត្តចង់ធ្វើជាអ្នកកាសែតហើយ ត្រូវសាច់ញាតិរារាំង តែក្រោយមកខ្ញុំដឹងថា ជាមនុស្សស្រលាញ់គ្នាមិនមែនជាបងប្រុសឯណា!»
បុរសញញឹមហើយងាកមកចង្អុលច្រមុះនាង។ តូចនារីអៀនជាខ្លាំង នាងប្រុងថាបដិសេធសម្ដីដាណែនដែរ តែស្របពេលនោះ គេអែបឡានចូលខាងហើយងាកទៅបើកទ្វារទាំងពោលប្រាប់នារីទាំងពីរ៖
«ចាំបន្តិច! ខ្ញុំទៅខាងណោះសិន!»

បុរសនេះដើរឆ្លងផ្លូវលឿនស្លេវ ដូចជាមានគោលដៅទៅរកអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែពេជ្រ ដាណែនមិនរវល់ទេ នាងបែរមកនិយាយជាមួយស្រីតូច។
«ជោគជតា!»
«ចាស៎បង!»
«កុំថាបងដាណែននិយាយច្រើន តែបងត្រូវតែនិយាយ!»
«ចា៎ស!»
«បងមិនចង់ឱ្យយើងហួសពេលដូចបង!»
ជោគជតាពិបាកចិត្ត។ នាងនឹកឃើញដល់ម៉ាឌី ហើយងាកមកសម្លឹងនារីរៀមច្បង។ នាងបានដឹងរឿងពេជ្រ ដាណែនសព្វបែបយ៉ាង រាប់ចាប់តាំងពីករណីខៀវ សូត្រាធ្វើបាបចិត្ត លេងល្ខោនថ្ពិនភ្នែកនិយាយកុហកការពារដាមិកា។ ចុងក្រោយ បើពេជ្រ ដាណែននិងម៉ាឌីយល់ចិត្តគ្នាហើយ មិនសមសោះថា នាងត្រូវនៅបែកឆ្ងាយពីមនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់បែបនេះឡើយ។

ជោគជតាងក់ក្បាលតិចៗជាការឆ្លើយតបវិជ្ជមានទៅនឹងការក្រើនរំឭករបស់គូសន្ទនា។ ចិត្តមួយ នាងរេទៅនឹកគិតដល់ប្រុសស្នេហ៍ ហើយងើបមុខសម្លឹងប្រធាននិស្សិត ឃើញគេកំពុងដើរនៅលើផ្លូវម្ខាង។
អ្វីដែលជោគជតាគិតក្នុងពេលនេះគឺថា បើសិនប្ដូរនាងមកជា ពេជ្រ ដាណែនហើយត្រូវរស់នៅបែកពីមនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់ក្នុងកាលៈទេសៈ មិនសមគួរដូច្នេះ មិនដឹងថានាងអាចកាត់ចិត្តបានរឹងមាំមិនយំ មិនសោយសោកដូចពេជ្រ ដាណែនពេលនេះដែរឬយ៉ាងណា។
នាងងាកមកវាចាតបមកកាន់នារីរៀមច្បង៖
«បងដាណែននឹងបានជួបម៉ាឌីវិញមិនខាន!»
«មាត់ទិព្វម៉េះ?»

ដាណែនភ្លាត់មាត់តិចៗ ហើយសម្លឹងហួសពីជោគជតាទៅកញ្ចក់ខាងក្រៅ ធ្វើឱ្យតូចនារីរេភ្នែកហើយបែរក្រោយខ្វាច់។
នៅថ្នល់ម្ខាងនាងឃើញម៉ាឌីកំពុងឈរនិយាយអ្វីមួយជាមួយវិច្ឆិកា ពិតប្រាកដមែន។
ទោះបីជាចម្ងាយណាក៏ដោយ ក៏ជោគជតាមើលស្គាល់ច្បាស់មិន ភ័ន្តច្រឡំដែរ។
នាងបែរមកវិញបាត់លែងឃើញពេជ្រ ដាណែន។
នៅខាងក្រៅកញ្ចក់ឡាន នារីអ្នកកាសែត កំពុងឈរឆ្កុប ហើយខាងណោះ ម៉ាឌីក៏បោះបង់ចោលការសន្ទនាជាមួយវិច្ឆិកា ហើយសម្លឹងភាំងមករកស្រីស្នេហ៍…..

ភាគទី៤៦

ចរាចរណ៍បោលឆ្វាចចុះឡើងរារាំងពីមុខមនុស្សស្រីប្រុសទាំងទ្វេ ដែលឈរភ្លឹកព្រោះមិនដឹងថាទីបំផុតត្រូវមកជួបគ្នាបានលឿនដល់ម្ល៉ឹង?
ជោគជតារេភ្នែករំពៃរកបងប្រធាននិស្សិតរបស់ខ្លួន ក៏ឃើញគេកំពុងឈរជ្រែងជើងធ្វើមុខប៉ប្រិម។ ពេលនេះជោគជតាយល់ហើយថា វិច្ឆិកាតាមពិតបានទាក់ទងម៉ាឌី ទំនងជាប្រាប់ថា ព្រមមកតាមជាគ្នា តែគេក៏ប្រហែលជាមិនបានប្រាប់ម៉ាឌី ពីវត្តមានរបស់ដាណែននៅឡើយទេ បានជាមើលទៅគេក៏ភ្ញាក់ផ្អើល ហើយរំពៃរកច្រកឆ្លងមករកស្រីស្នេហ៍។

ជោគជតាបារម្ភបំផុតគឺឡានធំៗដែលបោលឆ្វេចឆ្វាចកាត់ពីមុខអ្នកទាំងពីរ ព្រោះថាមើលសភាពដាណែនក៏សឹងមិនរវល់អ្វីទាំងអស់់ ហើយរត់ទៅរកម៉ាឌីក្នុងពេលនេះតែម្ដងទៅហើយ។
«ពីរនាក់នេះ ស្រលាញ់គ្នាដល់ថ្នាក់និយាយមិនចេញ មើលមុខគ្នាពីថ្នល់ម្ខាងម្នាក់ទៅហើយ?»
នាងគិតផងតាមដានសកម្មភាពពួកគេដោយរំភើបចិត្តផង។
ពេលដែលម៉ាឌីជម្លៀសខ្លួនចាកចេញពីខ្សែរថយន្តធំតូចបានរួចរាល់ គេរត់មកដល់ខាងណេះ ហើយឈប់ជើងចម្ងាយប្រហែលជា២ម៉ែត្រពីនាង។
ក្នុងចិត្តកំលោះនេះ គេគិតថាដាណែនមិននៅកម្ពុជាទេ។ គេគិតថានាងចាកចេញពីបាត់ដំបង ហើយ ឡើងយន្តហោះទៅស្រុកបារាំងបាត់ទៅហើយ។

ដោយគ្មានវាចាអ្វី នាងស្រាប់តែរត់ទៅរកនាយ ហើយស្រវាឱបបុរសនេះ មិនខ្វល់ពីអ្នកណាកំពុងឆ្លងកាត់ ហើយមិនខ្វល់ថា អ្នកណាគិតយ៉ាងណា។
ជោគជតាចំហមាត់សម្លឹងពីបង្អួចកញ្ចក់ទៅ។
នាងដឹងពីអត្ថន័យនៃសេចក្ដីស្នេហា ប៉ុន្តែកិរិយាដ៏ស៊ីវិល័យរបស់ពេជ្រ ដាណែន ព្រមទាំងទំហំចិត្តស្នេហ៍របស់ម៉ាឌី ពិតជាមើលទៅរំភើបជាងរឿងស្នេហាក្នុងរោងកុនទៅទៀត។
«ធ្វើដូចខ្លួនមិនដែលឱបកូនកំលោះគេអ៊ីចឹង!»
សំឡេងបងប្រធាននិស្សិតលាន់មកពីក្រៅកញ្ចក់ ធ្វើឱ្យនាងភ្ញាក់ចេញពីស្នាមញញឹមធម្មជាតិ របស់ខ្លួនហើយ ងាកមករកនាយ។

ស្រីស្អាតញញឹមផងនិយាយទៅកាន់ប្រុសស្នេហ៍ផង៖
«បងឯងទាក់ទងម៉ាឌីហើយមិននិយាយទេ? ធ្វើបាបចិត្តបងដាណែនម៉េះ?»
វិច្ឆិកាដើរមកអង្គុយកាន់ចង្កូតឡានវិញស្រួលបួលហើយ ទើបឆ្លើយតបជាមួយស្រីស្អាត៖
«មិនឃើញមនុស្សSurpriseល្អមើលយ៉ាងណាទេ?»
តូចនារីញញឹមហើយសម្លឹងមើលទៅក្រៅសាជាថ្មី។ ទាំងពីរប្រាណនៅតែបន្តរមូលចូលគ្នាធ្វើឱ្យនាងគ្រវីក្បាលតិចៗហួសចិត្ត ។
ប្រធាននិស្សិតស្រែកហៅពួកគេខ្លាំងៗ៖
«ឡើងមក! ប្រយ័ត្នក្មេងៗគប់ទឹកដាក់!»
ជោគជតាសើចខឹកៗ ហើយលើកដៃវាយស្មានាយឌឹបៗ ព្រោះអស់សំណើចនឹងចរិតបុរសនេះ។

ទោះយ៉ាងណា នាងសម្គាល់ឃើញភាពសប្បាយរីករាយក្នុងសកម្មភាពរបស់វិច្ឆិកា ដែលយល់ថាខ្លួនអាចជួយឱ្យម៉ាឌីនិងដាណែនរកឃើញគ្នាវិញក្នុងកាលៈទេសៈល្អបែបនេះ។
នាងឈប់ចាប់អារម្មណ៍នឹងគូខាងក្រៅ ដោយងាកមកចាប់អារម្មណ៍នឹងខ្លួនឯងវិញ។ សម្ដីរបស់ដាណែនដែលបានទូន្មានកាលពីមុននេះបន្តិច សើរើត្រឡប់មកវិញក្នុងបេះដូងនាង….«បងមិនចង់ឱ្យយើងហួសពេលដូចបង!»។
«មើលម៉ាឌីមើល៍ ទុកកន្លែងនេះជាស្រុកបារាំងហើយមើលទៅ»
វិច្ឆិកានិយាយតិចៗហើយស៊ីប្លេលេងៗបង្អើលគូខាងក្រៅ ស្រាប់តែត្រចៀក ឮនាងសួរមកប្រណាំង ជាមួយសូរស៊ីប្លេ៖
«ចុះពួកយើង?!»

ប្រធាននិស្សិតឈប់សើច ហើយដៃនាយក៏លែងចេញយឺតៗពីចង្កូត ដែលមុននេះចុចលេង បង្អើលរបស់គូស្នេហ៍ដាណែន។ នាយងាកមករកស្រីល្អអង្គុយខាងស្ដាំដៃ ឃើញនាងខាំមាត់តិចៗហើយសម្លឹងមកខ្លួនដោយកែវភ្នែកស្រទន់។
ស្រីតូចនេះលែងបូញមាត់ដូចក្មេងបៀមដៃ តែប្រើពន្លឺភ្នែកដូចមនុស្សងប់ងុលនឹងស្នេហា។
នាយឃើញនាងកាលណាចង់តែវាចាឌឺដង«យើងម៉េច? ចង់ធ្វើដូចគេ?» ប៉ុន្តែកាន់តែមើលនាងកាន់តែញញឹមមកស្រស់ឡើងៗ ធ្វើឱ្យនាយលែងនិយាយឌឺអ្វីចេញ គិតភ្លឹកសម្លឹងនាងតែម្ដង។
ជាយូរមកហើយ ស្រីតូចនេះ ក្រៅពីចចេសរករឿង ជជែកប្រកែកបែកពពុះមាត់ ហើយកំណត់ខ្លួនថាលង់ស្រលាញ់និពន្ធនាយកខៀវ សូត្រាផ្កាប់មុខ នាងមិនដែលទទួលស្គាល់ថា ខ្លួនឯងមានស្នេហាជាមួយបងកម្សត់ម្នាក់នេះឡើយ។

ក្រៅពីឱបគ្នាស្និទ្ធ ពួកគេមិនដែលមានពេលសូម្បីតែនិយាយអ្វីឱ្យត្រូវគ្នាម្ដងទាល់តែសោះ។ សម្រាប់មនុស្សរត់ចុះឡើង បង្កបញ្ហាមិនគិតមុខក្រោយដូចនាង នាយជួបកាលណាចង់តែថាស្គីឱ្យ ប៉ុន្តែពេលនេះ អ្វីៗហាក់ប្រែទៅជាគាំង ព្រោះនាងមិនដូចជោគជតាក្មេងមិនដឹងអ្វី ហើយក្លាយមកជាមនុស្សស្រីពេញលក្ខណៈគួរឱ្យស្រលាញ់ម្នាក់។
វិច្ឆិកាងាកមុខចេញមកវិញ លែងសម្លឹងជោគជតា ព្រោះមិនដឹងច្បាស់ពីភាពប្រែប្រួលរបស់ខ្លួន និងមិនទាន់ត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ ក្នុងការទទួលយកបានអាការៈផ្លាស់ប្ដូររបស់ស្រីច្រមក់ម្នាក់នេះ។

ទោះបីយ៉ាងណា ផ្ទុយគ្នាស្រលះនឹងការគិតដោយបញ្ញា បេះដូងវិញបែរជាមានភាសាផ្សេង។ បេះដូងបុរសនេះគិតថា ប្រសិនបើជោគជតាស្អាតដូចព្រះអាទិត្យ ទោះបីមិនបាច់សម្លឹងនាង ក៏គេនៅតែទទួលអារម្មណ៍ ថាមានអ្វីមួយស្អាតសែនស្អាតនៅក្បែរៗដៃ។
ស្រីតូចឯណេះ ទៅជាញញឹមលែងស្រស់ ពេលឃើញប្រុសស្អាតមិនតបតនឹងមនោសញ្ចេតនារបស់នាង ហើយងាកចេញធ្វើហីបែបនេះ ពីព្រោះគិតយ៉ាងណាក៏នាងមិនដឹងឡើយ ថាអ្វីទៅជាមូលហេតុនៅពីក្រោយ ការព្រងើយកន្តើយរបស់នាយ។
«យើងប្រហែលជាចិត្តងាយពេក ដល់ថ្នាក់បងវិច្ឆិកាផ្អើលចង់រត់ទៅហើយមែនដែរទេ?»
នាងគិតម្នាក់ឯងដោយស្មុគចិត្ត ស្រាប់តែទទួលអារម្មណ៍ថា មានអ្វីមួយរវើកលើម្រាមដៃបន្ទាប់មកប្រែទៅជាកក់ក្ដៅ។

នរៈសង្ហាលូកដៃមកថ្នាក់ថ្នមម្រាមទាំងប្រាំរបស់នាង ដើម្បីផ្សារភ្ជាប់ភាសាស្នេហាទៅឱ្យស្រីតូចវិញ ធ្វើឱ្យនាងសប្បាយចិត្តងើបមុខមកវិញយ៉ាងរហ័សសម្លឹងនាយ។
វិច្ឆិកាខាំបបូរមាត់តិចៗសម្លឹងត្រង់ទៅមុខ មុនពេលដៀងយឺតៗមករកនាង។
ភាសាស្នេហានៅលើផ្ទៃមុខប្រុសស្អាត ធ្វើឱ្យបេះដូងនាងចេះរំជើបរំជួល ហើយបញ្ចេញកម្ដៅព្រឹបៗក្រហមទាំងមុខនិងត្រជាក់ដៃជើង។
នាងនឹកដល់ពេលមួយ ក្នុងរាត្រីដ៏សំណាងបានទឹកក្ដៅងូត បានអាហារសម្រន់នាដែនដីដ៏ឆ្ងាយ ហើយក្បែរកាយមានអង្គរក្សចិត្តដ៏ល្អម្នាក់។ «បងវិច្ឆិកាជាមនុស្សល្អ!» «បើអ៊ីចឹង! ឱ្យបងវិច្ឆិកាឱបជតាបានដែរទេ?» « ដែលទេ! មិនដែលពីណាមកសុំឱបគេរបៀបនេះទេ! យើងមិនមែនមនុស្សស្រលាញ់គ្នា! ជតាមិនស្រលាញ់បងឯង បងឯងក៏មិនស្រលាញ់ជតា ទើបតែស្គាល់គ្នាប៉ុណ្ណឹង!»

ដោយក្ដីច្រាស់ច្រាល់ក្នុងចិត្ត នាងសួរក្នុងបេះដូងខ្លួនឯងដែលកំពុងលោតញាប់ញ័រ៖
«ពីមុននៅតែពីរនាក់ក្នុងព្រៃ ម៉េចក៏គ្មានអារម្មណ៍បែបនេះ? ម៉េចក៏ពេលនេះ រំភើបចិត្តហើយជ្រួលជ្រើមម្ល៉េះ?»
គេចាប់ផ្ដើមរអ៊ូ៖
«កូនអ្នកណាគេ មុខក្រហមម៉េះ?»
នាងតូចលើកដៃស្ទាបថ្ពាល់ខ្លួនឯង ហើយងាកមុខបែរមុខគេចចេញពីនាយ ព្រោះនាងពិតជាដកដង្ហើមក្ដៅឧណ្ហៗ ថែមទាំងមិនអាចអត់ទ្រាំមិនញាប់ញ័រពេលឮសំឡេងបងប្រធាននិស្សិតដែលមួយម៉ាត់ណា ក៏សែនពីរោះសម្រាប់បេះដូងមួយនេះ។

«គហ្មែន!» គេសួរខ្សឹបៗទាំងឱនមកតាម ធ្វើឱ្យនាងកាន់តែឈ្ងោកបន្ថែម។
ឥឡូវនេះវិច្ឆិកាលែងមានពាក្យដៀមដាម មានតែផ្ចង់ភ្នែកសម្លឹងឥរិយាបថអៀនប្រៀនដ៏សិចស៊ីរបស់នាង។ បេះដូងគេលែងបដិសេធលែងអាច ព្រងើយនឹងភាពស្រស់ស្អាតរបស់ស្រីម្នាក់នេះបានទៀតហើយ។ ប៉ុន្តែភាពសំខាន់ពេលនេះគឺ និយាយយ៉ាងណាឱ្យសមជាមួយភាពស្រស់ស្អាតដែលនាងកំពុងបញ្ចេញមកមើលមិនចេះឆ្អែត។
«ហើយថ្ងៃនេះស្អាតម៉េះ?»
គេសួរកាន់តែខ្សឹបជាងមុន ភ្នែកដៀងមើលនាងមិនឈប់ ចំណែកនាងងើបមុខមកវិញតិចៗ តែមាត់នៅស្ងាត់គ្មានចម្លើយ។
«អ្ហះ? ស្អាតម៉េះ?»

មនុស្សនេះមានអស្មិមានះ ដែលសួរឱ្យនាងឆ្លើយ មិនបានចម្លើយ នៅតែបន្តសួរ។
សម្រាប់ជោគជតា ពេលវិច្ឆិកាបញ្ចេញភាសាស្នេហាជ្រាលជ្រៅពេក ធីតាយើងទៅជារកពាក្យអ្វីមកឆ្លើយនឹងគេលែងឃើញ បានត្រឹមចោលភ្នែកមូលក្លុំសម្លឹងគេភ្លឹះៗ។
វិច្ឆិកាញញឹមមុនពេលស្រដីទៅកាន់កែវភ្នែកនាង៖
«យើងដឹងពីអ្វីដែលបងចង់និយាយអត់? បងវិច្ឆិកាស្រលាញ់ជតា!»
នាងសម្លឹងគេទាំងស្ទើរញញឹមស្ទើរខ្វាយខ្វល់។
«បងស្រលាញ់ភាពជាកូនក្មេងត្រង់ៗរបស់ជតា មើលទៅគួរឱ្យក្នាញ់ ដឹងខ្លួនអត់? បងស្រលាញ់ភាពស្មោះត្រង់ដែលមានលើខ្លួនជតា ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ជតាជាអ្វីគ្រប់យ៉ាងកាន់តែសំខាន់ឡើងៗក្នុងជីវិតបង!»

«ម៉ាឌីនិងបងដាណែនមកហើយ!»
នាងតបតិចៗ ដូរប្រធានបទ តែដូចជាចង់រំលឹកវិច្ឆិកាឱ្យងើបមុខឡើងមកវិញទាន់ មុនពេលម៉ាឌីនាំដាណែនចូលមក។
ពួកគេចូលដល់ក្នុងរថ អង្គុយទន្ទឹមគ្នានៅបាំងខាងក្រោយ ហើយបិទទ្វារវិញ ស្របពេលនារីតូចដកយកម្រាមដៃនាងថ្នមៗចេញពីប្រអប់ដៃប្រធាននិស្សិត។
«ខ្ញុំជិះនៅទីនេះដែរបានអត់? មិនចង់ឱ្យពួកអង្គរក្សអស់នោះមើលដាណែន»
ម៉ាឌីនិយាយទាំងឱបត្រកងស្រីស្អាតក្បែរទ្រូង ធ្វើឱ្យវិច្ឆិកាដែលមើលតាមកញ្ចក់លែងហ៊ានសម្លឹងយូរ។ ទាំងពីរនាក់នៅបាំងខាងមុខ ងាកមើលមុខគ្នា ព្រោះកំពុងគិតដូចគ្នាថា «ម៉ាឌីឃើញអ៊ីចឹងសោះ ចរិតហួងហែងម៉េះ?»

វិច្ឆិកាបត់រថយន្តបកក្រោយ សំដៅត្រឡប់ទៅកាន់រាជធានីភ្នំពេញ ធ្វើឱ្យជោគជតាកេះសួរ៖
«ម៉េចបានបងឯងបកក្រោយ!?»
វិច្ឆិកាតបវិញធ្វើហីជាមួយស្រីស្នេហ៍៖
«ទៅតាមឡាន តាមទូកលែងទាន់ហើយ! ត្រូវជិះយន្តហោះក្មេង…»
គេឈប់គាំងត្រឹមណេះ ព្រោះនឹកដល់សម្ដីនាង… «បងឯងឈប់ហៅខ្ញុំហៅជតាថាក្មេងខូច! បងឯងឈប់ទុកជតាជាកូនក្មេងបានអត់? បងឯងកុំទុកថាជតាជាមនុស្សល្ងង់ៗមិនដឹងអីទាំងអស់ទៀតទៅ!»
គេនៅស្ងៀមវិញហើយដៀងលួចមើលនាងតាមរយៈកន្ទុយភ្នែក។
ជោគជតាដំបូងបូញមាត់តិចៗ បន្ទាប់មកលួចញញឹមដែលបានសម្រេចក្នុងការបញ្ឈប់បុរសនេះកុំឱ្យទុកខ្លួនជាមនុស្សក្មេងសេចក្ដីមិនដឹងរាក់ជ្រៅ។

អធិរាជបេះដូង ភាគទី១៧

YaraMST — Sun, 16 Jan 2022 07:30:12 +0000

វគ្គ
គោលដៅរបស់ជំទាវវិល័យ

នៅខាងក្នុងផ្ទះ ដែលធ្លាប់តែមិនមានអ្នកណានៅ បន្សល់កេរពីឧកញ៉ាសោភ័ណ ជំទាវវិល័យចេញមកអង្គុយរង់ចាំទទួលស្វាមីគឺលោក សោភ័ណពិសិដ្ឋទាំងយប់អធ្រាត្រ។
ពីរនាក់ប្ដីប្រពន្ធនេះ ទំនងខានជួបគ្នាយូរហើយ ថែមទាំងអាចដឹងពីក្ដីបំណងគ្នារៀងខ្លួនផង បានជា ពេលឃើញមុខគ្នានិយាយស្ដីដូចអ្នកដទៃសុទ្ធសាធ។
សោភ័ណ ពិសិដ្ឋចូលមកអង្គុយលើសាឡុងឈើបេងខ្មៅរលោង ដែលមានពែងតែក្ដៅៗ នៅទទួលស្វាគមន៍។
បុរសអ្នកមានមិនព្រមមើលមុខភរិយាដ៏ស្រស់ផូរផង់ម្នាក់នេះ ទោះបីជាអ្នកស្រីវិល័យញញឹមស្រស់ធ្វើដូចមិនដឹងរឿងអ្វីក៏ដោយ។
ទោះណាថា ពួកគេមិនដែលមានប្រវត្តិប្ដឹងលែងលះ ទាំងនៅក្នុងនិងក្រៅប្រទេស តែពួកគេលែងរស់នៅជាមួយគ្នាក្នុងរបៀបជាស្វាមីភរិយាយូរណាស់មកហើយ។

គាត់និយាយទៅរកស្ត្រីនេះដោយស្ងួតស្ងប់៖
«បាត់ខ្លួន ដូចព្រាយបិសាច! លេចមុខមកវិញ នាំរឿងមកជាមួយ! ចង់បានស្អី និយាយគ្នាឱ្យត្រង់ៗ មក! កុំបង្កើតរឿងច្រើនពេកបើមិនចង់ឱ្យអ្នកផងគេដៀលពូជ ដោយទាំងអម្បូរ!»
សម្ដីបុរសនេះ ទោះបីមិនគ្រោតគ្រាត ប៉ុន្តែរឹតតែគ្មានមនោសញ្ចេតនាត្រង់ណា សមថាធ្លាប់ជាមនុស្សរស់នៅក្បែរគ្នានោះឡើយ។
ប្រការនេះធ្វើឱ្យជំទាវមានល្បិច សើចដោយជូរចត់ មុនពេលពោលបញ្ឆិតបញ្ឆៀង៖
«នេះ មកសួរនាំដំណឹងប្អូនស្រី ឬក៏មកឈ្លោះគ្នា?»
ការរំលឹកពីដាមិកា ពិតជាមានប្រសិទ្ធភាពអាចធ្វើឱ្យសោភ័ណ ពិសិដ្ឋ ងាកមុខមកវិញភ្លាមមែន។ គាត់និយាយទាំងចង្អុលមុខគ្មានញញើតដៃ៖
«ប្រាប់មក យកប្អូនអញទៅណា? តិចថាបានជាប់គុក គ្មានថ្ងៃចេញ!»
វិល័យសើចកក្អឹក។

ទ្រាំសម្លឹងស្ត្រីនេះសើច បុរសកាន់តែក្ដៅចិត្ត។ គាត់ដំឡើងសំឡេង ហើយក្រោកឈរសម្លុត៖
«ឈប់ឡប់ទៅ! នៅនេះអត់មានអ្នកមកកំដរឡប់ទេ! បើដាមិកាបាត់តែមួយសរសៃសក់ អញឱ្យស្គាល់រសជាតិខ្នោះម្ដង!»
«និយាយពីហ្អី? អ្ហូ ជួនម៉េះ ឥឡូវមានអ្នកជាប់គុកមកដល់មួយហើយ»
លេខាលីនរ៉ាណា បង្ហាញខ្លួនក្រោមស្នាមញញឹមពព្រាយរបស់វិល័យ។
ទីនេះគ្មានឃើញអ្នកណាម្នាក់ទេ ក្រៅពីមនុស្សចាស់ទាំងបីនាក់នេះ ប៉ុន្តែលីនរ៉ាណាដឹងថា ពិតជាមានអង្គរក្សជាច្រើននៅជុំវិញនេះ បើតាមភាពក្អេងក្អាងរបស់អ្នកវិល័យ។
សោភ័ណ ពិសិដ្ឋឃើញលីនរ៉ាណា គាត់ដឹងស្រេចហើយថា គ្រប់យ៉ាងជាអន្ទាក់មួយដែលរៀបចំឡើងដោយមនុស្សម្នាក់ គាត់កំពុងស្អប់ញញើតនេះ។
បុរសងាកមករកវិល័យ ហើយសង្កត់សំឡេងធ្ងន់ៗ៖
«កំពុងលេងល្បែងឆ្កួតយក៍ស្អី?»
លីនរ៉ាណាអង្គុយចុះមួយៗមិនមាត់មិនក។
សោភ័ណ ពិសិដ្ឋ កាត់យល់បានថា សុវត្ថិភាពរបស់ដាមិកាជារឿងដែលកំពុងបង្ខំឱ្យគាត់ស្ងាត់មាត់ឈឹង។ បានជាលេខាពីរជំនាន់នេះ មិនហាស្ដីអ្វីមួយម៉ាត់។
ទោះយ៉ាងនេះក្ដី គាត់ត្រូវតែនិយាយអ្វីម្យ៉ាងទៅកាន់ស្ត្រីនេះ៖
«បងមកកន្លែងនេះធ្វើអីលីនរ៉ាណា?»

ស្ត្រីនោះ មិនឆ្លើយតបនិងសោភ័ណ ពិសិដ្ឋបែរជាងាកមកសម្លឹងអ្នកវិល័យត្លែ។ ឃើញដូច្នេះជំទាវវិល័យ កាន់តែបានចិត្តគាត់សើចកក្អឹក។
អត់ធ្មត់រង់ចាំគាត់សើចអស់ចិត្ត ទើបលេខាលីនរ៉ាណា ហាសួរមួយៗ៖
«កុំឱ្យខាតពេល! និយាយមក តើឯងចង់បានស្អី?»
អ្នកវិល័យធ្វើមុខក្រញូវវិញភ្លាម ដោយងាកមកសម្លក់លីនរ៉ាណា។
ស្ត្រីអតីតសត្រូវបេះដូងម្នាក់នេះ ត្រូវបានអ្នកវិល័យស្អប់ដល់ឆ្អឹងរួចទៅហើយ ពេលនេះទៀតសោត ស្ថានការណ៍គាត់ក្ដាប់ជាប់ក្នុងដៃ នៅតែលីនរ៉ាណាធ្វើឫកពាខែងរ៉ែង មិនចេះអត់ធ្មត់ឱនលំទោន ធ្វើឱ្យងងើកភ្លើងគំនុំកម្រើកឡើងមកឆាបឆួល។
អ្នកវិល័យខាំមាត់សង្គ្រឺតដាក់លីនរ៉ាណា៖
«សម្ដីមើលកាលៈទេសៈផង! ឯងស្មានថា ខ្លួនជាអ្នកណា? ជាម្ដាយក្មេកយើង?»

លីនរ៉ាណា មិនមាត់មិនកទៅតាមចរិតធម្មជាតិរបស់គាត់។
ទោះយ៉ាងណា គាត់មិនមានភាពកំសាកនៅក្នុងអាកប្បកិរិយាដែលរម្យទមនោះឡើយ។
គាត់គិតចុះឡើងមុនពេលតបត៖
«បើឯងប៉ះពាល់ដាមិកាយើង មួយជីវិតនេះយើងនឹងមិនឱ្យឯងបានសុខ!»
គាត់និយាយទាំងសម្លឹងមុខសត្រូវស្នេហារូបនេះពេញទំហឹង បញ្ជាក់ថាគាត់ហ៊ានថាគឺហ៊ានធ្វើ។ ប៉ុន្តែវាចានេះ បែរជាធ្វើឱ្យជំទាវវិល័យកាន់តែបានចិត្តស្រែកចំអកឡកឡឺយឱ្យគាត់៖
«កូនឯងពេលនេះស្លាប់ ឬរស់មិនទាន់ដឹងផងលីនរ៉ាណា ឯងបានស្អីយកមកចង្អុលគំរាមយើង! ឯងស្មានថាយើងខ្លាចពាក្យគំរាមរបស់ពួកកំសាកឯងនេះណាស់?»
សោភ័ណ ពិសិដ្ឋគោះតុផាំង ហើយចង្អុលកាត់ភរិយាដែលមហាវិកលចិត្ត គាត់និយាយបញ្ចប់សម្ដីអសុរោះរបស់អ្នកវិល័យ៖
«ឈប់និយាយខាំគេឯងទៅ! ដាមិកានៅឯណា សួរជាចុងក្រោយ មិនអ៊ីចឹង ចាំទៅជួបគ្នានៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិស!»

សោភ័ណ ពិសិដ្ឋដែលជានិច្ចជាកាលបញ្ចេញជំហរ ឈរខាងលេខាម្នាក់នេះ កាន់តែធ្វើឱ្យអ្នកវិល័យកើតទោសៈទ្វេ គាត់លែងញញឹមសម ហើយបញ្ចេញសេចក្ដីទោមនស្សមកពេញទំហឹងតែម្ដង។
មិនរវល់ថាគាត់គិតយ៉ាងណាខឹងកម្រិតណា សោភ័ណ ពិសិដ្ឋមិនញញើតក្នុងការសួរនាំបន្ថែមឡើយ៖
«យើងអាចឈប់ដេញដោលរឿងរញ៉េរញ៉ៃ ដែលអ្នកឯងបានបង្កឡើងនៅ Red Index រឿងឯង រាយការណ៍ប្រាប់កាសែតពីរឿងក្រុមហ៊ុនចិន បំផ្លាញប្រយោជន៍បំផ្លាញកេរ្តិ៍ឈ្មោះគ្រួសារខ្លួនឯង តែរឿងសោភ័ណ រ៉ាវី ប្អូនពៅរបស់យើង អ្នកឯងត្រៀមជាប់គុកឱ្យហើយទៅស្រីកំណាច!»
ភ្នែកលីនរ៉ាណាក្រហមរលោង ពេលរំលឹកដល់មរណភាពអ្នកនាងពៅរបស់ Red Index ។ ទុក្ខសោករបស់គាត់រឹតតែធ្វើឱ្យអ្នកវិល័យឃើញហើយ បានចិត្តសប្បាយលើសដើម។

មនុស្សកំណាចគ្មានចិត្តថ្លើមកាន់តែត្រូវគេដៀលរឹតតែផ្គើន គាត់គំហកមករកសោភ័ណ ពិសិដ្ឋ៖
«មនុស្សល្ងង់ដូចឯងនេះ យើងថាល្ងង់គឺល្ងង់ហើយ! មើលឯងចុះ! ប៉ុណ្ណឹងឯងគិតមិនយល់ផង អាងអីចង់មកធ្វើជាប្ដីរបស់យើង? អ្ហះ? មនុស្សយើងនេះ បើខ្លាចគុកខ្លាចច្រវាក់ យើងហៅឯងមកដែរទេ?ឯងអាងស្អីសោភ័ណ ពិសិដ្ឋ? ឬមួយក៏ឯងអាស្គាល់ពួកប៉ូលិស? ម៉េចពេលនេះមិនឱ្យពួកហ្នឹងតាមរកដាមិកាមកឱ្យឯងឱ្យឃើញទៅអាល្ងង់?!»
ថាចប់គាត់សើចកក្អឹក ចំអកឱ្យបុរសដែលធ្លាប់យកគាត់មកផ្ទឹមរៀបការជាមួយ ជួយបណ្ដោះទុក្ខព្រួយជូនឪពុកគេនិងលីនរ៉ាណាដែលនៅនឹងមុខនេះ។
នៅក្នុងភ្នក់ភ្លើងកំហឹង ប្អូនស្រីពៅត្រូវស្លាប់ ក្រុមហ៊ុនខូចអាសាឈ្មោះ ពេលនេះនាយិកាក្រុមហ៊ុនក៏បាត់ទៅឈឹងសូន្យ សោភ័ណ ពិសិដ្ឋដកកាំភ្លើងខ្លីមកភ្ជង់ចំកណ្ដាលថ្ងាសប្រពន្ធជើងល្អ។

មនុស្សយើងទោះអត់ធ្មត់បានប៉ុនណា ក៏គង់តែមានទៅបញ្ចប់។
មិនដឹងថាពាក់កណ្តាលជីវិតកន្លងមកនេះ អ្នកប្រុសធំរបស់ Red Index បានអត់ធន់ននៀលនៅនឹងមុខព្យុះព្យោមារបៀបណាខ្លះទេ ប៉ុន្តែពេលនេះ ព្រំដែនចិត្តបុរសនេះ បានឈានដល់ទីបញ្ចប់ទៅហើយ។
ហេតុការណ៍កើតឡើងទាន់ហន់ពេក លីនរ៉ាណារកគិតអ្វីក៏មិនទាន់ មានតែក្រោកមកសន្សឹមៗពីកៅអី នៅចំកណ្ដាលរវាងប្រុសស្រីទាំងពីរ។
យ៉ាងនេះហើយក្ដី ស្ត្រីវិល័យនៅតែរក្សាការញញឹមចំអកឡកឡឺយជាបន្តទៀត ហាក់ដូចជាមិនរវល់ភ័យបារម្ភអ្វី នឹងចុងកាណុងកាំភ្លើងទាល់តែសោះ។
ទោះបីថាលីនរ៉ាណា ដែលមើលយល់ពី ដំណាក់កាលចុងក្រោយនៃកំហឹងរបស់បុរសម្នាក់នេះ ហើយលេខាចាប់ផ្ដើមតក់ស្លុត ប៉ុន្តែទឹកមុខសោភ័ណ ពិសិដ្ឋ គ្មានត្រង់ណាអាចថានឹងបកក្រោយវិញឡើយ។

បំណាច់នឹងកាំភ្លើងដកចេញមកហើយ បុរសនេះខាំមាត់សង្កត់សំឡេងសង្ខើញទៅរកអ្នកវិល័យ៖
«យើងគួរសម្លាប់ឯងយូរហើយនាងវិល័យ! តាំងពីថ្ងៃដែលឯងចង់សម្លាប់កូនយើងទាំងគ្នានៅតូចមិនដឹងអ្វី! ដូចឯងនេះ សម្លាប់ក៏មិនបាច់ជាប់ទោសដែរ ព្រោះឯងមិនស្មើសត្វ! សូម្បីតែសត្វគង់វាចេះស្រលាញ់កូនវា!»
«លោកប្រុសធំ! កុំ…..»
សំឡេងលីនរ៉ាណា ធ្វើឱ្យសោភ័ណ ពិសិដ្ឋ ប្រិចភ្នែកតែមិនទម្លាក់ដៃចុះមកឡើយ។ គាត់ឆ្លើយតប មួយៗ៖
«បងរ៉ាណា! បើខ្ញុំសម្លាប់វាហើយ ខ្ញុំជាប់គុក បងលីនរ៉ាណាជួយមើលដាមិកាឱ្យខ្ញុំ ឱ្យប្អូនខ្ញុំបាននាំក្រុមហ៊ុនទៅរកជោគជ័យ!»
«បើឯងមិនធ្វើតាមយើងដាមិកាមិនរស់ដល់ថ្ងៃស្អែកផងទេមើលទៅ!»

អ្នកវិល័យគំហកកាត់មកវិញហើយសើចកក្អឹក។
នៅចំកណ្ដាលកំហឹងចិត្តរបស់សោភ័ណ ពិសិដ្ឋ លីនរ៉ាណាស្ទុះវឹងទៅពាំងពីមុខអ្នកវិល័យហើយចាប់ផ្ដើមអង្វរករ៖
«លោកប្រុសធំ! ជីវិតដាមិកាសំខាន់ជាង! ទុកកាំភ្លើងវិញទៅ»
សោភ័ណ ពិសិដ្ឋមិនទាន់ស្រាកកំហឹងនៅឡើយ តែគាត់ព្រមងក់ក្បាលហើយដាក់កាំភ្លើងចុះយឺតៗ។ ពេលនេះលីនរ៉ាណានៅពាំងពីមុខ ទោះគាត់តាំងចិត្តធ្វើជាឃាតករ ក៏ប្រហែលជាមិនបានសម្រេចដែរ។
ប៉ុន្តែបុរសនេះឆ្លៀតនិយាយផ្ដាំ៖
«បងលីនរ៉ាណាចាំទុក! មនុស្សស្រីពិសពុលម្នាក់នេះ ទោះបីជាចប់រឿងនេះហើយ ក៏វានៅបង្ក រឿងមកបន្ថែមជានិច្ច! ដារាបណាវានៅរស់ Red Index កុំសង្ឃឹមបានសុខ!»
«និយាយខុសហើយ!»

ស្ត្រីមានល្បិចស្រែកកាត់សម្ដីស្វាមី។
ពេលលីនរ៉ាណាទៅរកគាត់ប្រុងអង្វរករ អ្នកស្រីវិល័យស្រែកបន្តទៀត៖
«ឱ្យតែឯងព្រមស្លាប់អាពិសិដ្ឋ! ដរាបណាឯងសូន្យពីលោកនេះទៅ! យើងនឹងព្រមបញ្ចប់គ្រប់យ៉ាង ឱ្យចប់ទៅតាមខ្មោចឯង! ឯងស្លាប់ទៅ យើងសន្យាបញ្ចប់គំនុំទាំងអស់នេះ!»
វិល័យស្រែកដដែលៗធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាស្រលាំងកាំង។
អ្នកដែលអស់ចិត្តជាងគេគឺ សោភ័ណ ពិសិដ្ឋ។
គាត់ដឹងថា កំហុសរបស់គាត់ គឺមានតែមួយគត់ «ពង្វក់ចិត្តចាស់ៗ ឱ្យព្រមផ្សំផ្គុំលើកស្រីម្នាក់នេះមកឱ្យគាត់!» ហើយជំនាន់នោះចាស់ៗយល់ថា គាត់នឹងស្នងតំណែងអគ្គនាយក ដូច្នេះឪពុករបស់អ្នកវិល័យបានជំរុញកូនស្រីឱ្យទទួលយកមង្គលការនេះ។

ទោះបីគាត់ដឹងថា អ្នកមីងវ័យស្របាលគ្នាម្នាក់នេះ តាមពិតគឺស្រលាញ់ឪពុកគាត់ ប៉ុន្តែគាត់ជឿថា គាត់អាចផ្ដល់សុភមង្គល ដែលនាំឱ្យស្ត្រីនេះបំភ្លេចនិស្ស័យស្នេហ៍ខុសវ័យជាមួយបងជីទួតមួយបាន ប៉ុន្តែមិនដែលនឹកស្មានដល់ឡើយថា ច្រើនឆ្នាំមកនេះ ការខិតខំរបស់គាត់ មិនត្រឹមមិនអាចយកបេះដូងស្ត្រីបិសាច ថែមទាំងបង្កើននូវគំនុំ រហូតដល់ចង់សូម្បីតែយកជីវិតទើបអាចស្ងប់។
ក្នុងភាពហួសចិត្ត ពិសិដ្ឋឈរទ្រឹង ទុកឱ្យអ្នកវិល័យទះដៃឱ្យសញ្ញាពួកអង្គរក្ស។

ពួកនោះបង្ហាញខ្លួន ហើយពីរនាក់ស្ទុះមកដកហូតកាំភ្លើង និងរុញពិសិដ្ឋឱ្យថយទៅអង្គុយលើកៅអីដូចដើមវិញ។
អ្នកវិល័យក្រោកពីកន្លែងអង្គុយហើយដើរមកមួយៗ។
របស់អ្វីភ្លឺឆ្វាច ត្រូវបានហុចមកចំពីមុខលីនរ៉ាណាដោយដៃអ្នកវិល័យ។
ក្នុងកែវភ្នែកព្រួយកង្វល់ លីនរ៉ាណាឈ្ងោកសម្លឹងវា។
នោះជាអាវុធខ្លីថ្មីសន្លាងមួយទៀត ដែលកាណុងនៅលើដៃស្ត្រីចិត្តកំណាច ហើយដងត្រូវបានហុចមកពីមុខខ្លួន។
«យកវាទៅ មុនពេលដាមិកាជួយលេងទាន់! បាញ់សម្លាប់អាប្រុសចោលម្សៀតម្នាក់នេះ យើងនឹងប្រាប់ដំណឹងកូនស្រីសំណព្វរបស់ឯង!»
លីនរ៉ាណាសម្លឹងកាំភ្លើងខ្លី ហើយងើបមុខសម្លឹងអ្នកវិល័យដោយឈឺចាប់។

អ្នកវិល័យនិយាយបន្ថែមក្នុងទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់៖
«ក្រែងឯងធ្លាប់ជាប់គុកជំនួសកូនឯងបាន មិនអ៊ីចឹង! ពេលនេះជាប់ទៀតមានអីទាស់ខុស? ឥឡូវកូនស្រីឯងអស់មួយនៅសល់មួយ! បើឯងមិនចាត់ការតាមយើង ឯងនឹងលែងបានជួបដាមិការហូត!»
នឹកដល់សោភ័ណ រ៉ាវី គាត់ស្រក់ទឹកភ្នែកខ្ពាកទាំងគ្មានសំឡេងយំ។
«ម៉ាក់! កូនរៀបការហើយ! កូនរៀបការស្ងាត់ៗ តែកូនសុំទោសម៉ាក់ កូនសុំទោសបងស្រី! កូនមិនចង់បានអ្វី ជាតិនេះ កូនចង់បានតែសេរីភាព កូនអរគុណម៉ាក់និងបងដែលរ៉ាប់រងការងារលំបាកៗទាំងអស់នៅភ្នំពេញ! សោភ័ណ រ៉ាវីម្នាក់នេះ អាត្មានិយម! ម៉ាក់និងអ្នកបង បំភ្លេចកូនស្រីអកតញ្ញូម្នាក់នេះចោលចុះ កុំឱ្យអ្នកទាំងពីរនៅចិត្តមិនដាច់! សោភ័ណ រ៉ាវីលែងប្រើនាមត្រកូលរបស់ប៉ាពីពេលនេះទៅ! កូនប្ដូរទៅជាមនុស្សថ្មី ប្រើនាមត្រកូលរបស់បងសុខៈ! ភាគហ៊ុនទាំងឡាយកូនវេរទៅជូនម៉ាក់និងបងវិញ តាមរយៈលិខិតនេះ មានមេធាវីប្រថាប់ត្រាដឹងឮ! កូនលាហើយ!»

លីនរ៉ាណានឹករំលឹកឡើងវិញនូវសារចុងក្រោយ ដែលបានទទួលពីកូនស្រីពៅមុនពេលនាងត្រូវពុលស្លាប់ ហើយដែលម្ដាយម្នាក់នេះ ថតជាប់ក្នុងប្រអប់បេះដូង។
ដៃគាត់ញ័រទទ្រើកលូកទៅទទួលយកកាំភ្លើង ក្រោមស្នាមញញឹមកាចសាហាវរបស់អ្នកវិល័យ។
មួយវិនាទីដែលសោភ័ណ ពិសិដ្ឋស្រលាំងកាំង ស្នូរកាំភ្លើងលាន់ផូងៗផ្ទួនៗគ្នា របើកប្រាណនារីកំណាច វិល័យឱ្យដួលទ្រេតទៅអង្គុយលើកៅអីដើមវិញ។
សំឡេងលីនរ៉ាណាលាន់ឡើង ពេលដែលសោភ័ណពិសិដ្ឋក្រោកយឺតមកពីក្រោយខ្នងគាត់៖
«កូនយើងមិនដឹងយ៉ាងម៉េច! តែយើងមិនល្ងង់ទៅបាញ់ពិសិដ្ឋទេ នាងវិល័យស្រីជួជាតិ! ម្ដាយកូនយើងជាតិនេះ ដាមិកានិងយើងបានត្រៀមស្លាប់រួចហើយ! អត់ពីពួកយើង លោកប្រុសធំសោភ័ណ ពិសិដ្ឋកាន់កាប់Red Indexមានអីខុសគ្នាទៅ? ឯងគិតថាយើងល្ងង់ទៅសម្លាប់គេ?»

ពួកអង្គរក្សរត់មកប្រាវលើកកាំភ្លើងភ្ជង់ព្រាតហើយគំហក៖
«ដាក់កាំភ្លើងចុះ!»
លីនរ៉ាណានៅតែ មិនខ្វល់។
សោភ័ណ ពិសិដ្ឋងាកមករកពួកគេ ហើយសួរ៖
«ពួកឯងចង់ចប់ជាមួយវានេះឬមួយចង់បកក្រោយ មានការងារចិញ្ចឹមប្រពន្ធកូន!?»
ពួកអង្គរក្សនៅទ្រឹងមើលមុខគ្នា។
ទោះបីអ្នកស្រីវិល័យហាក់បីដូចជាធ្ងន់ទៅហើយ ដៃលីនរ៉ាណានៅតែបន្តភ្ជង់គាត់ ហើយម្រាមនៅលើកៃកាំភ្លើងនៅតែត្រៀមជាប់ជានិច្ចយ៉ាងច្បាស់ម៉ឺងម៉ាត់។

សំឡេងលេខាម្នាក់នេះលាន់បន្ថែមទៅកាន់ស្ត្រីកំណាច៖
«កូនពៅយើង មិនបានធ្វើអ្វីឯង! នៅអាមេរិក គេជួបឯងពេលណាទុកឯងជាអ្នកបង ជាបងថ្លៃ សំពះគោរព! គ្នាសុំត្រឹមតែរស់នៅសុខ! គ្នាមិនដែលសូម្បីតែមកជាន់ការងារក្រុមហ៊ុន ឯងលើកដៃសម្លាប់ប្អូនថ្លៃ ដោយល្បិចថោកទាប! មនុស្សដូចឯងមានមុខមាត់អីមកគំរាមយើង?!»
ស្នូរជើងលាន់មកព្រូៗ។ ស្ថានភាពច្របូកច្របល់កើតឡើង។ ក្រុមសមត្ថកិច្ចដែលនាំផ្លូវដោយបងវីនបានបង្ហាញខ្លួន ហើយព័ទ្ធច្បាមក្រុមអង្គរក្ស។
លីនរ៉ាណាដាក់កាំភ្លើងចុះ ហើយសម្លក់អ្នកវិល័យដែលកំពុងត្រដរដង្ហើម……
គាត់ងាកមករកពួកអង្គរក្ស ហើយនិយាយ៖
«អ្នកណានាំ ដាមិកាមកវិញដោយសុវត្ថិភាព រង្វាន់តម្លៃ៥០ម៉ឺនដុល្លារ!»
អង្គរក្សចាប់ផ្ដើមជ្រួលច្របល់…

វគ្គ
ភារកិច្ចសម្រាប់ម៉ាឌី

«ស្អីគេ? រង្វាន់៥០ម៉ឺនដុល្លារ?»
អ្នកបើកឡាននិងពួកអង្គរក្សដែលអង្គុយនៅបាំងខាងមុខ ងាកខ្សឹបខ្សៀវគ្នា ពេលម៉ាឌីកំពុង សំងំបិទភ្នែក មើលពីក្រៅទៅហាក់បីដូចជាកំពុងលង់លក់។
«ហ្អែងមិនជឿ មើលទៅនៀក!»
ពីរនាក់អង្គុយអមនាយ ប្រឹងឱនទៅបាំងខាងមុខខ្សឹបសួរគ្នីគ្នាវា៖
«ចុះជំទាវវិល័យ!»
«ស៊ូត!»
ពួកគេធ្វើសញ្ញាគ្នីគ្នាឱ្យប្រយ័ត្នមាត់ក ប៉ុន្តែម៉ាឌីបើកភ្នែកឡើងមកសន្សឹមៗវិញ ធ្វើឱ្យម្នាក់ៗទ័លច្រកមិនដឹងរៀបល្បិចយ៉ាងណាទៀតឱ្យសម។
«នៅភ្នំពេញមានរឿងអី?»

នាយសួរតិចៗ ធ្វើដូចចង់ដឹង ប៉ុន្តែតាមពិតនាយគិតយល់ស្រេចហើយថា ប្រាកដជាមានរឿងធំគ្រាន់តែម៉ាឌីរក្សាទឹកមុខធម្មតា។
«និយាយមក! មិនឱ្យលាក់!»
នាយធ្វើជាសម្លុត ធ្វើឱ្យម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ និយាយទាក់ៗរាយការណ៍៖
«ព័ត៌មានមិនច្បាស់ការមកថា លោកជំទាវត្រូវបញ្ជូនចូលសង្គ្រោះបន្ទាន់!»
ម៉ាឌីសម្លឹងបុរសនោះដោយកែវភ្នែកខកចិត្ត។
គេដឹងថា ម្ដាយខ្លួនប្រហែលជាត្រូវកាំបិតចិតដងឯង បានជាសម្រួលទឹកមុខ ទប់ស្កាត់អារម្មណ៍អាក្រក់ ឱ្យធម្មតាជាមុនសិន ទើបជជីកសួរបន្ត៖
«រឿងយ៉ាងម៉េចខ្លះ?»
«លោកជំទាវកោះហៅឪពុកលោកក្មួយ និងលេខាលីនរ៉ាណាចូលជួបទាំងកណ្ដាលយប់ ក្រោយមកមានរឿងផ្ទុះអាវុធដាក់គ្នា!»

នាយដកដង្ហើមធំ។
គ្រប់យ៉ាង ពិតជាហួសហេតុពេក សម្រាប់ឱ្យមនុស្សមានចរិតដូចម៉ាឌីអាចទទួលយកថា នេះជាការពិតនៃជីវិតខ្លួន។
គេដកដង្ហើមធំ ហើយសួរបន្ត៖
«ចុះរឿងលុយ៥០ម៉ឺនដុល្លារ?»
អង្គរក្សមើលមុខគ្នាមុនពេលតប៖
«ខាងលីនរ៉ាណាគេប្រកាសថា អ្នកណារកសោភ័ណ ដាមិកាឃើញ នឹងបានរង្វាន់តម្លៃប៉ុណ្ណឹង!»
«អ្នកណាចាប់គេ?» ម៉ាឌីសួរមួយៗទាំងត្រិះរិះ។

ភាគទី៤២

ពួកអ្នកហែហមនៅស្ងាត់ស្ងៀម លែងនិយាយស្ដីអ្វីតបតនឹងសំណួរដែលម៉ាឌីសួរជុំវិញរឿងរ៉ាវរបស់ដាមិកា។
ឃើញអ៊ីចឹង ម៉ាឌីត្រិះរិះចុះឡើង មុនពេលបន្តសន្ទនា៖
«ខ្ញុំដឹងថាម៉ាក់ខ្ញុំធ្វើ!»
ឃើញគ្រប់គ្នានៅតែបន្តភាពស្ងាត់ស្ងៀម។
ម៉ាឌីសើចស្ងួតហើយនិយាយបន្ត៖
«បើម្នាក់ៗថាម៉ាក់ខ្ញុំចូលពេទ្យហើយ! កុំភ្លេចណា៎! ខ្ញុំនេះជាកូនតែមួយគត់! ទ្រព្យទាំងអស់របស់គាត់ ជារបស់ខ្ញុំ! អ្នកណាមិនស្ដាប់ខ្ញុំ! ខ្ញុំមិនយកដើរតាមទេ!»

គេកំញើញ ព្រោះគេចង់ដឹងការពិតពីករណីដាមិកានិងខៀវ សូត្រាតែប៉ុណ្ណោះ។ បេះដូងម៉ាឌីគ្មាននារី ចិត្តឫស្យាម្នាក់នោះ ជាម្ដាយតាំងតែពីដើមរៀងមក។ បេះដូងនាយសម្រាប់ស្ត្រីម្នាក់នោះ គឺមានតែភាពភ័យខ្លាចនិងរត់គេច។ មួយជីវិតនេះ មនោសញ្ចេតនាមួយសរសៃជាមួយអ្នកស្រីវិល័យក៏គេគ្មានដែរ។

ពួកអ្នកហែហមបន្តនៅរក្សាភាពស្ងាត់ស្ងៀម ធ្វើឱ្យបុរសនេះរកវិធីនិយាយជំរុញបន្ថែម៖
«និយាយមកខៀវ សូត្រានិងដាមិកានៅកន្លែងណា?»
«ពួកខ្ញុំមិនដឹងទេ! រឿងអ៊ីចឹងៗលោកជំទាវមិនមែនចេះតែឱ្យគ្រប់គ្នាដឹងបានស្រួលៗឯណា?!»
«ម៉ាក់ខ្ញុំចាប់ពីរនាក់នោះ?»
ឃើញម៉ាឌីខំសង្ខើញក្ដោបយកដំណឹង អង្គរក្សនៅស្ដាំដៃនាយដកដង្ហើមធំ មុនពេលសារភាពដំណើររឿងប្រាប់កំលោះនេះ៖
«ពេលលោកក្មួយមកចរចាជាមួយគាត់ យកឈ្មោះថ្នាំពុលលើខ្លួនពេជ្រ ដាណែនចេញទៅបាន ខៀវសូត្រាចូលមកដល់ ដោយវិធីតាមពីក្រោយលេខាឈ្មោះអាពីន ដែលលោកជំទាវបានដាក់បង្កប់ក្បែរដាមិកា! និពន្ធនាយកនោះមករកឈ្មោះថ្នាំយកទៅជួយពេជ្រ ដាណែនដូចគ្នា! ប៉ុន្តែលោកជំទាវនិងគេនោះព្រមព្រៀងថា ទាល់តែនាំដាមិកាចេញទៅឆ្ងាយ ទើបព្រមឱ្យឈ្មោះថ្នាំ បានន័យថា ដល់ម៉ោងដល់ពេលគម្រោងការនៅភ្នំពេញចប់ បានឱ្យឈ្មោះថ្នាំទៅខៀវ សូត្រា!»

«ល្ងង់!»
ម៉ាឌីភ្លាត់មាត់និយាយរួចឈប់វិញ។
ចិត្តនាយនៅតែកើតក្ដីប្រចណ្ឌ ឱ្យតែនឹកឃើញដល់បុរសនោះហើយ បេះដូងនាយនឹកទៅដល់ពេជ្រ ដាណែនក្នុងពេលទន្ទឹមគ្នាដែរ។
ឈប់បន្តិចគេចាប់ផ្ដើមសួរ៖
«ដាមិកាអាចមានគ្រោះថ្នាក់អត់?»
អង្គរក្សនៅស្ងៀម ដែលធ្វើឱ្យម៉ាឌីដឹងច្បាស់ថា សូត្រាបានចាញ់បញ្ឆោតម្ដាយខ្លួនច្បាស់ណាស់ ហើយគេដឹងទៀតថា ម្ដាយកំណាចនេះ គ្មានផ្លូវឱ្យដាមិកាបានវិលមកវិញទេ។

វិធីជួយសង្គ្រោះខៀវ សូត្រានិងដាមិកាមានតែម្យ៉ាងគត់គឺ…
«ខ្ញុំទុកពេលឱ្យ! ទៅប្រាប់លីនរ៉ាណាឬប៉ូលិសពីការពិតទៅ! ប្រាប់ទៅថាពួកគេនៅឯណា ហើយនាំគ្នាយករង្វាន់៥០ម៉ឺនចុះ!»
អង្គរក្សគ្រវីក្បាល៖
«កន្លែងដែលពួកគេទៅ ហើយទៅជាមួយអ្នកណាមានតែលោកជំទាវនិងខៀវ សូត្រាទេដែលដឹង!»
ម៉ាឌីងើបមុខពិចារណាទាំងសៅហ្មងចិត្ត។
សេចក្ដីសង្ឃឹមថាលីនរ៉ាណាអាចរកឃើញដាមិកា គឺរលាយដូចអំបិលត្រូវទឹក។
គេដកដង្ហើមវែងទាំងថប់បារម្ភ មុនពេលបញ្ជា៖
«ថែមល្បឿន! ប្រញាប់!»

រថយន្តពន្លឿនការធ្វើដំណើរតាមបង្គាប់របស់ម៉ាឌី ហើយមកដល់ភ្នំពេញនៅពេលថ្ងៃត្រង់។
ជាបន្ទាន់គេចូលទៅរកអ្នកស្រីវិល័យនៅមន្ទីរពេទ្យ។
អ្នកស្រីវិល័យត្រូវបានបញ្ជូនចេញពីបន្ទប់សង្គ្រោះ បន្ទាន់ ទៅនៅចុងអគារដោយមានប៉ូលិសពីរនាក់នៅយាមខាងមុខផង។

តាមការនាំផ្លូវនៃពួកកងអង្គរក្ស គេបានមកដល់មុខបន្ទប់ ហើយណែនាំខ្លួនដើម្បីចូលសួរសុខទុក្ខ៖
«ខ្ញុំជាកូនប្រុសគាត់!»
ទីបំផុតម៉ាឌីត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចូលទៅខាងក្នុង។
អ្នកស្រីវិល័យទំនងជាបានឆ្លងកាត់គ្រោះថ្នាក់ហើយ ទើបបានត្រូវបញ្ជូនចេញមកទីនេះ ប៉ុន្តែគាត់នៅបិទភ្នែកជិតឈឹង។
ម៉ាឌីរក្សាភាពស្ងាត់ស្ងៀមអង្គុយក្បែរគ្រែ ហើយពិចារណាពីអ្វីដែលត្រូវធ្វើ។

ចុងក្រោយគេចាប់ផ្ដើមនិយាយ៖
«ម៉ាក់ឱ្យគេនាំខ្ញុំមក ហើយពេលនេះម៉ាក់នៅគេងស្ងៀមដល់ណា?»
ស្ត្រីនេះស្រាប់តែបើកភ្នែក ធ្វើឱ្យម៉ាឌីភ្ញាក់ព្រើតស្ទើរលស់ព្រលឹង។
ពីដេកសន្លប់ធ្វើដូចមនុស្សគ្មានសង្ឃឹម ពេលនេះបើកភ្នែកមកវិញ ពិនិត្យពិច័យទឹកមុខនាយចុះឡើង យ៉ាងម៉ត់ចត់ ធ្វើឱ្យម៉ាឌីយល់ថាដំណាក់កាលណាក៏ស្ត្រីម្នាក់នេះ នៅតែជាមនុស្សមានល្បិច មិនអាចប្រហែសបាន។

កំលោះបាត់ដំបងធ្វើមុខដូចជាកើតទុក្ខជាខ្លាំង ដើម្បីបន្លំភ្នែកគាត់។
«ម៉ាក់ម៉េចក្នុងខ្លួនហើយ?»
អ្នកវិល័យដៀងភ្នែកសម្លឹងជុំវិញខ្លួន មុនពេលបក់ដៃហៅនាយឱ្យឱនមក ហើយចាប់ផ្ដើមខ្សឹបបញ្ជា៖
«សម្លាប់មនុស្ស២នាក់ឱ្យម្ដាយ!»
ម៉ាឌីស្ដាប់ឮពាក្យប៉ុន្មានម៉ាត់នេះ សឹងគាំងបេះដូងបាន។
ដៃត្រជាក់ស្រេបរបស់ស្ត្រីកំណាចលូកមកចាប់កដៃនាយ ធ្វើឱ្យម៉ាឌីភ្ញាក់ដូចគេកន្ត្រាក់។ បើកុំតែស្ត្រីនេះនៅង៉ាងជាតិថ្នាំផ្សះ កុំអីគាត់អាចមើលដឹងពីអារម្មណ៍ជំទាស់របស់កូនប្រុសកម្សត់ម្នាក់នេះ ទោះគេធ្វើដូចជានឹងនរណាស់ក្ដី។
«ម្ដាយនឹងផ្ទេរទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ឱ្យឯង ឱ្យតែឯងយកព័ត៌មានស្លាប់ដាមិកា ខៀវ សូត្រាមកដល់នេះ!»

បេះដូងនាយលោតញាប់ ប៉ុន្តែនេះក៏ជាឱកាសដើម្បីដឹងបានថា និពន្ធនាយកនិងម្ដាយមីងខ្លួនពេលនេះនៅឯណា។
«ម៉ាក់កុំកុហកកូនឱ្យសោះ!»
គេឆ្លើយតបភ្លាម ព្រោះអន្ទះសាចង់បានដំណឹងពិស្ដារជាងនេះ។ អ្នកវិល័យងាកមកសម្លឹងកូនប្រុសនេះត្លែ ព្រោះជាមនុស្សដែលទុកចិត្តខ្លួនឯងពេញមួយជីវិតមកហើយ ទើបតែពេលនេះដែលយល់ថា ពេលខ្លួនឯងបញ្ជារាងកាយលែងកើត គួរតែមានមនុស្សជាទីទុកចិត្តណាម្នាក់អាចមកដោះស្រាយបំណងចុងក្រោយសម្រាប់ខ្លួនបាន។

ម៉ាឌីខំបញ្ចេញទឹកមុខរឹងមាំបន្លំភ្នែកគាត់ ហើយនិយាយបន្ថែម៖
«លីនរ៉ាណាប្រកាសឱ្យ៥០ម៉ឺនដុល្លារសម្រាប់អ្នកនាំដាមិកាមកផ្ទះវិញបាន!»
កំហឹងកើតមានឡើងក្នុងភ្នែកអ្នកវិល័យ ដូចដែលនាយបានគិត។ ស្ត្រីនេះទោះបីជាដេកជាប់គ្រែហើយក៏ដោយ នៅតែមិនចោលចរិតចងពៀរព្យាបាទ។

ឈ្មោះលីនរ៉ាណាធ្វើឱ្យគាត់កាន់តែទោសៈ ហើយចង់ឈ្នះសូម្បីតែវិនាទីចុងក្រោយ ក៏នឹកឃើញចង់សម្លាប់មនុស្ស។ គាត់ប្រឹងនិយាយទាំងកម្លាំងខ្សោះ៖
«សម្លាប់ពីរនាក់នោះ មុនពេលពួកអ្នកផ្ទះវា រកវាឃើញ!»
ម៉ាឌីនៅស្ងៀម ព្រោះស្អប់ខ្ពើមចរិតអមនុស្សនេះ ប៉ុន្តែវិល័យបែរជាយល់ខុសពីអ្វីដែលកូនប្រុសម្នាក់នេះកំពុងគិត ដូច្នេះហើយគាត់វាចាមកបន្ថែម៖
«កុំថា៥០ម៉ឺន សូម្បីតែRed Index នឹងក្លាយមកជារបស់ឯង!»

«ខៀវ សូត្រានៅឯណា?»
គាត់បក់ដៃហៅគេឱនទៅជាសាជាថ្មីហើយខ្សឹប។
ពេលគេងើបមុខមកវិញ អ្នកវិល័យពោលបន្ថែម៖
«ហើយត្រឡប់មកវិញ ម្ដាយរៀបការជោគជតាឱ្យឯង កូនប្រុស!»
គេនៅស្ងៀមស្ងាត់ចោលភ្នែកសម្លឹងស្ត្រីនេះមិនមាត់មិនក ប៉ុន្តែរយៈពេលពីរបីនាទីសម្រាប់ពិចារណានេះ គេបែរជាចាប់អារម្មណ៍ឃើញថា ជោគជតាក៏កំពុងនៅក្នុងដៃស្ត្រីនេះ។

«ជោគជតានៅឯណា?»
ស្ត្រីសើចមុនពេលនិយាយ៖
«បើពីរនាក់នោះស្លាប់ហើយកាលណា ម៉ាក់ឱ្យកូនឯងជួបក្មេងច្រមក់នោះ!»
ម៉ាឌីងើបអង្គុយត្រង់ខ្លួន ដោយរក្សាទឹកមុខស្មើ ប៉ុន្តែក្នុងទ្រូងវិញនាយសែនហួសចិត្ត។
សូម្បីតែអតីតគូដណ្ដឹងម្នាក់នោះ ក៏មកធ្លាក់ក្នុងដៃគាត់តាំងពីកាលណាមកមិនដឹង។ តើគាត់ធ្វើរឿងយ៉ាងច្រើនអស់នេះដើម្បីអ្វី?

តាមពិតចរិតរបស់ម៉ាឌី ពិតជាចង់ពន្យល់គាត់ថា ជោគជតាមិនមែនជានារីដែលខ្លួនចង់បានទេ ហើយបើទោះណាជាគាត់មានអន្ទាក់អាចបង្ខំនាងឱ្យរៀបការជាមួយខ្លួន ប៉ុន្តែចិត្តនាងមិនដែលមានស្នេហានេះផង ឱ្យខ្លួនទទួលយកនាងបានប្រយោជន៍អ្វី? តើគាត់ទៅល្មើសច្បាប់ ចាប់បង្ខាំងក្មេងស្រីមិនដឹងរឿងនោះឱ្យនាំទុក្ខលំបាក សាងបាបបានប្រយោជន៍អ្វីទៅ?

ទោះយ៉ាងណាគេមិនបញ្ចេញប្រតិកម្ម មិនវាចាពន្យល់អ្វីទាំងអស់ទៅកាន់អ្នកវិល័យ ព្រោះគេយល់ថាគ្មានអ្នកណាអាចកែប្រែចរិតកាចឫស្យារបស់ស្ត្រីម្នាក់នេះបានឡើយ។
សំឡេងគាត់លាន់មកតឿន៖
«ទៅៗ ទៅឱ្យបានមុនពួកនោះ!»
ម៉ាឌីប្រមូលអារម្មណ៍ត្រឡប់មកវិញ ពេលដែលស្ត្រីនោះដាក់កាតមួយមកលើបាតដៃនាយ។
«ដកលុយគ្មានការកំណត់ទេ! ប្រើលុយប៉ុន្មានក៏ដោយ ធ្វើអ្វីក៏ដោយកុំឱ្យកូនរបស់លីនរ៉ាណាបានតំណែងនៅ Red Index»

ម៉ាឌីក្រោកឈរ ព្រោះត្រូវគាត់បណ្ដេញឱ្យប្រញាប់ក្រោកទៅ។ នៅក្នុងជំហាននិមួយៗ គេគិតហើយគិតទៀតថា គំនុំដ៏ជ្រៅនេះ ហេតុអ្វីបានជាម្ដាយកំណាចម្នាក់នេះមិនស្លាប់ លីនរ៉ាណាបែរជាបង្កើតគ្រោះមហន្តរាយដល់កូនៗរបស់ពួកគេទៅវិញ?
សំឡេងអ្នកវិល័យនិយាយម្នាក់ឯងពីក្រោយខ្នងម៉ាឌី៖
«លីនរ៉ាណា! ឯងល្អមើលដែរ ដែលទៅបញ្ចប់ជីវិតក្នុងគុក ហើយដេកចាំមើលកូនៗឯងស្លាប់ទៅមុនឯង គឺឃើញពួកវាស្លាប់នៅនឹងភ្នែក!»
ម៉ាឌីក្ដុកក្ដួលចិត្ត នឹងជំងឺចិត្តឧក្រិដ្ឋដ៏ធ្ងន់នៃនារីម្នាក់ ដែលបានផ្ដល់កំណើតមកឱ្យខ្លួននេះ។

នាយលែងនិយាយស្ដីអ្វី ក្រៅពីអង្គុយសម្លឹងសេចក្ដីសង្ឃឹមក្នុងភ្នែកគាត់ ដែលពេលនេះដេកស្ងៀមលើគ្រែពេទ្យហើយ នៅនឹកឃើញមិនបាត់នូវសេចក្ដីចងអាឃាត។
អ្នកស្រីវិល័យដែលពេញដោយគំនុំ ធ្មេចភ្នែកបិទទៅវិញសន្សឹមៗ ជាសញ្ញាចង់បណ្ដេញនាយឱ្យចេញទៅធ្វើការដើម្បីគាត់។
គេក្រោកហើយរុញទ្វារបន្ទប់ដើរមួយៗចេញមកក្រៅ។
ដៃមិនទាន់បិទទ្វារទៅវិញផង គេងើបមុខមកឃើញវិច្ឆិកានៅរង់ចាំជាស្រេចលើជួរកៅអីវែង។

ក្នុងចិត្តដែលកំពុងរែកពុននូវចំណោទថ្មីជាច្រើន សម្រាប់ស្វែងរកដំណោះស្រាយ ម៉ាឌីពិតជាមានអារម្មណ៍សម្ងាត់ថា ហាក់បីដូចជាត្រេកអរពេលឃើញវត្តមានប្រធាននិស្សិត។
ទោះបីជាគេរក្សាទឹកមុខស្មើមិនមាត់មិនក គ្មានអ្នកណាដឹងពីមនោសញ្ចេតនាពិតរវាង ម៉ាឌីនិងវិច្ឆិកាក៏ដូចជាការរលះរលាំងលេចមុខមកដល់ទីនេះ ទាន់ហន់របស់ប្រធាននិស្សិត ប៉ុន្តែធាតុពិតពីរនាក់គេមានរឿងជាច្រើនដែលត្រូវនិយាយគ្នា។

ម៉ាឌីធ្វើជាតោះតើយមិនសម្លឹងមុខវិច្ឆិកា មិននិយាយអ្វីដាក់នាយ ហើយងាកទៅបញ្ជាកងអង្គរក្សដែលកំពុងឈររង់ចាំរេរាខ្លួន៖
«ពូៗនៅទីនេះជាមួយប៉ូលិស ការពារម៉ាក់ខ្ញុំ! មិនឱ្យអ្នកណាចូលទាំងអស់! អ្នកណាក៏ដោយ!»
គេថាចប់ដើររ៉ុយចាកចេញ ធ្វើឱ្យអង្គរក្សចាស់ជាងគេម្នាក់ ដែលជាអ្នកទៅនាំគេមកពីបាត់ដំបងយ៉ាងទាន់ហន់នោះ ស្ទុះមករត់តាមត្រឹកៗហើយដេញសួរនាំ៖
«លោកក្មួយទៅណា?»

កំលោះបាត់ដំបងត្រូវតែលេងល្ខោនធ្វើឱ្យដូចជាការពិត៖
«ខ្ញុំមានការងារបន្ទាន់ត្រូវដោះស្រាយជាមួយពេទ្យ! ម្ដាយខ្ញុំប្រើឱ្យធ្វើក្នុងពេលនេះ! ពូជួយរកមនុស្សពូកែៗពីរបីនាក់មកឱ្យខ្ញុំ! ខ្ញុំប្រហែលជាចេញពីភ្នំពេញបន្តិចទៀត! ចាំខ្ញុំនៅក្រោម»
ថាហើយម៉ាឌីវាត់កន្ទុយភ្នែកសម្លឹងវិច្ឆិកា មុនពេលចាកចេញ។
បានដូចគេគិត នៅពេលគេចុះមកដល់ជាន់ផ្ទាល់ដី រួចបំបែរទិសដៅគេចចូលទៅក្នុងបន្ទប់រង់ចាំ។

នៅតាមបណ្ដាផ្ទាំងកញ្ចក់បន្តកន្ទុយគ្នានៃខឿនបង្អួចក្នុងអគារពេទ្យ ម៉ាឌីអាចមើលទៅមុខឃើញស្រមោលវិច្ឆិកា ដែលបោះជំហានវែងៗមកតាមពីក្រោយកិតៗ ដូច្នេះនាយបន្តគេចចូលទៅក្នុងបន្ទប់ពិនិត្យអេកូសាស្ត្រដែលនៅចុងបញ្ចប់នៃអគារ។
បន្ទប់នេះគ្មានមនុស្សសូម្បីម្នាក់ ថែមទាំងមិនបានចាក់គន្លឹះ ពិតជាអំណោយផលដល់ឆាកល្ខោននេះ។
គេរិះរកកន្លែងលាក់ខ្លួន ហើយមិនពន្លត់ភ្លើង ធ្វើដូចជាគ្មានអ្នកណានៅទេ។
គំនិតម៉ាឌីគឺថា គ្មានអង្គរក្សណាម្នាក់របស់ម្ដាយខ្លួន នឹងមកតាមរកដល់ទីនេះទេ ចំណែកថាបើមានពេទ្យចូលមកឃើញ អាចត្រឹមប្រាប់គេថាមិនស្គាល់កន្លែងបង់ប្រាក់ហើយចូលច្រឡំ។
ដូចការចង់បានរបស់នាយមែន មិនដល់ពីរនាទីត្រឹមត្រូវផង វិច្ឆិកាពិតជាបានបង្ហាញខ្លួននៅមាត់ទ្វារមិនឱ្យម៉ាឌីរង់ចាំខាតពេលវេលាយូរ។

ប្រធាននិស្សិតពិនិត្យឆ្វេងស្ដាំ មុនពេលរុញទ្វារចូល ហើយដាក់គន្លឹះទៅវិញជិត។
គេងាកមករកម៉ាឌីបម្រុងសួរអ្វី ប៉ុន្តែម៉ាឌីទំនងជាគ្មានពេលវេលារង់ចាំឡើយ បានជាចាប់ផ្ដើមនិយាយប្រាប់មុនក្នុងសព្ទសំឡេងស្រាលៗ៖
«ខ្ញុំចេញទៅឥឡូវហើយ! តាមខ្ញុំឱ្យជាប់! ខ្ញុំដឹងកន្លែងរបស់ដាមិកានិងខៀវ សូត្រា!»
ថាចប់នាយបម្រុងចាកចេញទៅវិញ ព្រោះពេលវេលាប្រថុចញ៉ុច ប៉ុន្តែត្រូវវិច្ឆិការាំងដៃឃាត់ជាមួយទឹកមុខមិនសប្បាយចិត្ត។
ប្រធាននិស្សិតសួរគេក្នុងទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់៖
«អត់ទេ! ឆាប់ប្រាប់មក ជោគជតានៅឯណា!?»
សម្លឹងភ្នែកគេ ម៉ាឌីដឹងថាបុរសនេះស្រលាញ់អតីតគូដណ្ដឹងរបស់ខ្លួនស្មើនឹងជីវិត។

គេដឹងថាសូម្បីតែពេលនេះ ខៀវ សូត្រាឬដាមិកាក្លាយជាអ្វីមិនមែនជារឿងរ៉ាវរបស់វិច្ឆិកាសម្រាប់ដឹងទៀតនោះទេ។ បេះដូងគេ ទឹកមុខខូចចិត្តដល់រូងភ្នែករបស់គេ បង្ហាញជាក់ស្តែងពីប្រធានបទអាទិភាពតែមួយគត់គឺ «នាង»។

ម៉ាឌីនៅស្ងៀម ធ្វើឱ្យវិច្ឆិកាមិនចង់អត់ធ្មត់ គេលូកដៃច្បាមស្មាបុរសក្មេងហើយព្រមាន៖
«ម្ដាយឯងប្រាប់ថាម៉េចខ្លះ ឆាប់និយាយមក?»
«គាត់មិននិយាយទេ! តែជោគជតាមិនអីទេ! ខ្ញុំគិតអ៊ីចឹង ព្រោះម្ដាយខ្ញុំនៅខាងលើ មិញនេះសន្យាថាគាត់នឹងរៀបការឱ្យពួកខ្ញុំ ពេលខ្ញុំសម្លាប់ដាមិការួច!»
វិច្ឆិកាពេញដោយកំហឹង គេច្បាមនាយកាន់តែខ្លាំងទាំងគំហក៖
«ឆ្កួតសុទ្ធ!»

ម៉ាឌីរលាស់ដៃប្រធាននិស្សិតចេញហើយពីស្មាខ្លួន។
តាមពិតគេកំពុងស្មុគហើយសៅហ្មង ប៉ុន្តែគេទប់ចិត្តបាននឹងនរជាងវិច្ឆិកា ហើយទប់និយាយពន្យល់តាមសម្រួល៖
«ខ្ញុំត្រូវទៅដោះស្រាយកិច្ចការច្រើនទៀត! ជោគជតាគេមិនអីទេ ទុកមួយឡែកសិនទៅ! បើទៅមិនទាន់ ដាមិកានិងខៀវ សូត្រាអាចគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត!»
«អត់ខ្វល់!»
វិច្ឆិកាគំហកកាត់ធ្វើឱ្យម៉ាឌីចំហមាត់ធ្លុង។
«ប្រាប់មក ជោគជតានៅឯណា?»
គេព្រមានមកទៀត ធ្វើឱ្យម៉ាឌីរឹតតែភាំង។

ស្នេហានិងការខ្វល់ខ្វាយហួសហេតុ ធ្វើឱ្យវិច្ឆិកាប្ដូរចរិតពីការឈឺឆ្អាលអ្នកដទៃ មកជា «មិនរវល់នឹងអ្វីទាំងអស់» ហើយមិនស្ដាប់ហេតុផលអ្វីទាំងអស់ដែរ។
យល់ដូច្នេះហើយ បានជាម៉ាឌីគ្មានពេលកំដរ។
កំលោះបាត់ដំបងនិយាយដោយមាំទាំ ទៅកាន់កែវភ្នែករង់ចាំចម្លើយរបស់វិច្ឆិកា៖
«ព្រោះខ្ញុំអត់មានពេលនៅពន្យល់វែងឆ្ងាយ! បើមីងដាមិកាមានរឿងអី Red Index គ្មានអ្នកគ្រប់គ្រងទេ!»
ថាហើយគេបម្រុងចាកចេញ តែត្រូវវិច្ឆិកាច្បាមជាថ្មីតែម្ដង នេះមិនមែនច្បាមស្មាទេ គឺច្បាមកអាវ។
ម៉ាឌីផ្ទុះកំហឹង ប៉ុន្តែសំឡេងវិច្ឆិកាលាន់មកកំដរភាពសៅហ្មងរបស់គេ៖
«នៅចាំបានទេ ពេលដាណែនបាត់ទៅចិត្តឯងខូចកម្រិតណា? ពេលនេះខ្ញុំកំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពនោះ! បើឯងមិននិយាយ ខ្ញុំអាចនឹងធ្វើអ្វីៗច្រើនជាងនេះទៀតក៏ថាបាន!»

ម៉ាឌីប្រទាញរើបម្រះ តែវិច្ឆិការឹតតែច្បាម ។ មាត់គេនិយាយមិនឈប់ គឺនិយាយឱ្យស្មើទៅនឹងកំហឹងដែលខ្លួនកំពុងតែមាន៖
«ម្ដាយរបស់ឯងជាមនុស្សកំណាច សូម្បីតែមនុស្សស្រីល្អដូចគេក៏ចងធ្វើបាប ដូចចងសត្វធាតុ! ឯងកុំចង់ការពារម្ដាយហើយយកដៃបាំងមេឃ! ថ្ងៃនេះមិននិយាយចេញមក មិនឱ្យឯងទៅណាបានសូម្បីតែមួយជំហ៊ាន!»

«បងវិច្ឆិកា!»
សំឡេងហៅតិចៗធ្វើឱ្យប្រអប់ដៃប្រធាននិស្សិតរបូតឯកឯងពីកអាវម៉ាឌី ចំណែកម៉ាឌីវិញប្រែទឹកមុខទៅជាភ្ញាក់ផ្អើល ព្រោះទ្វារបន្ទប់របើកមក។
ពីក្រោយខ្នងវិច្ឆិកាដែលគេងាកទៅ តូចនារីបង្ហាញខ្លួន ហើយសម្លឹងមកគេទាំងទឹកភ្នែករហាម។
អ្វីៗលេចឡើងនៅចំពោះមុខ ហើយក្នុងកាលៈទេសៈរបៀបនេះ ប្រៀបបីដូចជាសុបិនមួយ ប៉ុន្តែវិច្ឆិកាដឹងថា មិនមែនជាសុបិនទេ ព្រោះសក់នាងរប៉ាត់រប៉ាយហើយភ្នែកនាងរូងដូចជាមិនបានដេកពួនជាច្រើនពេលមកហើយ។

គេភ្នែកពិនិត្យរាងកាយស្រីស្នេហ៍ពីលើចុះក្រោម ស្របពេលនាងឈានចូលមកក្នុង។
ដៃនាងមានស្នាមជាំ ជាសញ្ញារើចេញពីចំណងហើយ ខោអាវនាងរាត់រាយ។
ជោគជតាស្ទុះចូលមករកនាយរហ័សជាងមុន ធ្វើឱ្យប្រធាននិស្សិតបើករង្វង់ដៃទទួលនាងមកឱបការពារក្នុងលង្វែកទ្រូង ទាំងមិនបានព្រាងទុក។

គេមិនអាចសួរអ្វីចេញព្រោះគាំង ប៉ុន្តែម៉ាឌីគិតតែបន្តិចក៏យល់សភាពការណ៍ពិតជាក់ស្ដែងទាំងស្រុងទៅហើយ។
កំលោះបាត់ដំបងដែលស្គាល់នាងជាយូរមកហើយ នាយដឹងថាគ្មានចំណងណាលើលោកនេះអាចចងកូនស្វាជោគជតាជាប់ ក្រៅពីចំណងស្នេហ៍របស់បងប្រធាននិស្សិតម្នាក់នេះឡើយ។
នារីតូចម្នាក់ដែលអាចផ្លោះរបងចោលរោងការ រត់គេចពីឪពុកនៅហូឡង់ទៅដល់ទួគី ព្រមទាំងទៅដល់គ្រប់ទីកន្លែងតាមក្ដីស្រមៃរបស់នាងបាន តើនាងអាចឱ្យអ្នកវិល័យបង្ខាំងទុកបានយូរប៉ុនណា។

ទោះបីជាចូលរួមត្រេកអរស្ងាត់ៗនឹងការជួបជុំរបស់អ្នកទាំងពីរ ក៏ម៉ាឌីគ្មានពេលឯណានៅរវល់យូរជាមួយពួកគេដែរ។
នាយនិយាយមុនចាកចេញ៖
«មីងដាមិកាកំពុងមានគ្រោះថ្នាក់! បើអ្នកណាមានចិត្តចង់ជួយខ្លះ កុំនៅយូរពេកឆាប់តាមខ្ញុំមក!»
គេចាកចេញទៅ ដោយបិទទ្វារឱ្យវិញទៀត។
ម៉ាឌីជាមនុស្សយល់ចិត្តអ្នកដទៃ មានអធ្យាស្រ័យ ហើយជាមនុស្សឈ្លាសវៃ គ្រាន់តែនាយជាមនុស្សមិនរវល់អើពើនឹងរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកណារហូតមក។

ពេលនេះគេត្រូវការដោះស្រាយរឿងដាមិកា ក្នុងសេចក្ដីប្រាថ្នាធំពីរប៉ុណ្ណោះ មួយជួយកុំឱ្យមានមនុស្សស្លាប់បន្ត ហើយមួយទៀត ខ្លួនគេមិនដែលគិតចង់បានតំណែងអ្វីនៅក្រុមហ៊ុន ដូច្នេះមីងគេម្នាក់នេះ ជាអ្នកសក្ដិសមបំផុត ក្នុងការបន្តមរតកនៅទីនោះ ឱ្យតែដាមិកាមានជីវិតត្រឡប់មកវិញ។
«ហើយបងឯងមិនទៅជួយសង្សារចាស់ទេ?»
ជោគជតាសួរភ្លាម ពេលងើបមុខចេញពីខ្លួនគេ។

ស្រីតូចនេះមិនព្រមនៅក្នុងចំណងរបស់អ្នកស្រីវិល័យ ហើយបានប្រើវិធីរបស់នាងក្នុងការរត់ចេញមកបាន ដើម្បីមករកបងប្រធាននិស្សិតម្នាក់នេះ។
លុះបានឃើញគេកាលណា នាងតាមគេរហូតមក ព្រោះចង់ដឹងឱ្យបានច្បាស់ពីនិយមន័យស្នេហារវាងគេនិងនាង។

មកដល់ទីនេះ នាងឃើញគេតាមម៉ាឌីយ៉ាងប្រកិត ដូច្នេះហើយតូចនារីតាមពីក្រោយ រហូតមកទាន់ចំពេលឮពាក្យសន្ទនាគ្រប់បែបយ៉ាងរវាងពួកគេ។
វិច្ឆិកាដឹងថា នាងច្បាស់ហើយ ថាខ្លួនឯងសំខាន់កម្រិតណា នាងឮផ្ទាល់នឹងត្រចៀកពីជម្រើសរបស់នាយ ដែលមុននេះមិនរវល់ពីសុខទុក្ខអ្នកណាទាំងអស់ ក្រៅតែពីការចង់ដឹងសុវត្ថិភាពរបស់នាងម្នាក់គត់។

ប្រធាននិស្សិតមិនឆ្លើយនឹងសំណួរស្រស់ស្រីឡើយ គេត្រឹមតែសួរនាំពីរឿងរបស់នាង៖
«យាយចម្កួតនោះធ្វើអីជតាខ្លះអ្ហះ? គេមានវាយដំអត់?»
នាងគ្រវីក្បាលហើយសម្លឹងមុខនាយត្លែ។
នាងមិនឆ្លើយ នាយសួរបន្ថែម៖
«ម៉ាក់នៅឯណា? ហើយហេតុអីចេញបាន?»
«ជតារួចខ្លួនព្រោះបោកពួកអង្គរក្ស ហើយចេញមកភ្លាម ជតាប្រាប់ប៉ូលិសពីកន្លែងម៉ាក់នៅ! ម៉ាក់ចាញ់បោកគាត់! យាយនោះជាមនុស្សពូកែល្បិចកល!»
«បងដឹងហើយ! តោះយើងឆាប់ចេញពីកន្លែងនេះ!»

នៅលើដងផ្លូវ នាយមានគោលដៅជាច្រើនដែលត្រូវទៅ។
សុវត្ថិភាពនារីនេះគឺជារឿងចម្បងសម្រាប់វិច្ឆិកា ដូច្នេះគេចង់ជូននាងឱ្យទៅដល់ដៃឪពុកសិន ប៉ុន្តែបងវីនទូរសព្ទមក។
ទូរសព្ទរោទ៍ជាច្រើនលើកនាយនៅមិនទទួលមកស្ដាប់ ព្រោះដឹងថាករណីដាមិកាប្រហែលជាប្រធានបទតែមួយគត់ ដែលបងធម៌ទាក់ទងមកក្នុងពេលនេះ ហើយខ្លួនមានភារកិច្ចជាប់ដៃ មិនអាចជួយអ្វីបាន។

ជោគជតាជាអ្នកលើកទូរសព្ទមកចុចទទួល ហើយហុចឱ្យនាយនិយាយ។
បុរសសម្លឹងមុខនារីនេះ ទោះបីជានាងរុញទូរសព្ទមកក្បែរត្រចៀកហើយក៏ដោយ នាយនៅតែមិនព្រមបន្លឺសំឡេង។
សំឡេងបងវីនហៅមកម្ដងហើយម្ដងទៀត៖
«ឯងមែនទេវិច្ឆិកា?… វិច្ឆិកា?»
គេមិននិយាយតបគិតពីដៀងភ្នែកមើលនាង មុនពេលរុញទូរសព្ទចេញ ហើយលូកដៃម្ខាងទាញមកចុចបិទ។
«បងឯងកើតថី មិននិយាយនឹងបងវីន?»
នាងខ្សឹបសួរយ៉ាងប្រញាប់ហើយសម្លឹងមុខម្ចាស់ចិត្តត្លែ។

មុនពេលឆ្លើយប្រុសស្អាតដៀងមកមើលមុខតូចច្រឡឹងរបស់នាង៖
«គាត់ច្បាស់ជានិយាយរឿងដាមិកា! គាត់ប្រហែលហៅបងឱ្យទៅរកកន្លែងពួកគេជាមួយក្រុមគាត់!»
ស្ថានភាពរបស់នាង វិច្ឆិកាមើលទៅអាចដឹងមិនបាច់ប្រាប់ ថាតូចនារីនេះកំពុងក្នុងដំណាក់កាលភ័យបារម្ភជាខ្លាំង។
ម្រាមដៃនាងស្រាក់ចូលគ្នា ហើយងាកមុខសម្លឹងទៅផ្លូវខាងមុខ។ យល់ចិត្តនាងដែលកំពុងច្របូកច្របល់ គេនិយាយលួងវិញ៖
«បងមិនទៅទេ! បងត្រូវយកយើងឱ្យទៅដល់ដៃប៉ាយើងសិន!»
«តែមិញនេះម៉ាឌីថា បើយឺតដាមិកានិងខៀវ សូត្រាអាចគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត!»
នាងនិយាយទាំងភ័យព្រួយ នៅមិនសុខរហូតដល់បុរសនេះ លូកដៃមកក្រសោបម្រាមនាង។
ជោគជតាបែរមកសម្លឹងនាយវិញ ។

សេចក្ដីស្នេហានឹងភាពកក់ក្ដៅដែលបងប្រធាននិស្សិតនេះ តែងតែមានចំពោះនាង បានវិលមកវិញ សន្សឹមៗធ្វើឱ្យបេះដូងនាង ពេលនេះផ្ដើមឃ្លាតឆ្ងាយចេញបន្តិចម្ដងៗពីការភ័យខ្លាចផងទាំងឡាយ។
សំឡេងគេក៏លាន់មកទៀត៖
«តាំងពីពេលបាត់យើង! បងគិតរួចហើយ! គ្មានស្អីមួយដែលអាចឱ្យបងឃ្លាតចេញពីយើង សូម្បីតែមួយជំហានណាទៀតឡើយ ជោគជតា!»
កូនស្រីលោកទូត សម្លឹងមកនាយជាមួយភាពរំភើបលេចឡើងក្នុងកែវភ្នែកមូលក្លុំទាំងសងខាង។

ភាគទី៤៣

«ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យបងវិច្ឆិកាក្លាយជាមនុស្សគ្មានចិត្តគ្មានថ្លើមទេ!»
នេះជាលើកដំបូង ដែលអ្វីនាងកំពុងតែគិតត្រូវទើរក្នុងចិត្ត មិនភ្លាត់ចេញមកក្រៅ ពេលភ្នែកភាគីទាំងសងខាងកំពុងវិញត្របាញ់រកគ្នា។
ជោគជតាទប់មិននិយាយវាចេញមកវិញ ព្រោះយល់ថា បើលើកនេះគេចោលនាងទៅ តាមរកដាមិកា មិនដឹងថា អ្វីខ្លះទេ ជាអន្ទាក់កំពុងរង់ចាំគេ។
នាងប្រឹងធ្មេចភ្នែកធ្វើមិនដឹងមិនឮ រហូតដល់ចុងក្រោយ ស្រីតូចដកដង្ហើមវែង ហើយបើកភ្នែកមកវិញនិយាយ៖
«បើបងវិច្ឆិកាចង់ទៅ យើងអាចទៅជាមួយគ្នា!»

បុរសញញឹមហើយដៀងភ្នែកមើលមករកនាង។ គេស្រដីសួរធ្វើពើ៖
«ទៅណា?»
«ទៅជាមួយម៉ាឌី រកដាមិកានិង…»
ស្រីតូចអាក់សម្តី ហើយធ្វើភ្នែកម៉ក់ៗសម្លឹងកែវភ្នែកបុរសនេះដែលបន្តសម្លឹងមក។ កូនស្រីលោកទូតដឹងថា គេនេះកំពុងឌឺនាង។
«ខៀវសូត្រានិងម៉ាឌី ដែលយើងកំពុងបារម្ភអ្ហះ?!»
គេសួរធ្វើប្រចណ្ឌ ចំណែកនាងបូញមាត់ងាកមុខចេញ តែតបឆ្លើយផូង៖
«គ្មានទាំងអស់!»
«អ៊ីចឹងនៅឱ្យស្ងៀមទៅ! ទៅផ្ទះ ឈប់រពឹសចេញទៅណា!»

នាងមិននៅស្ងៀមចរចាមកទៀតភ្លាម៖
«បងវិច្ឆិកាអ្ហា៎!»
«ថីទៀតហើយ!»
«យើងឈប់និយាយលេងទៅណា៎! ពេលនេះ គ្រួសារខាងបងធម៌របស់បងវិច្ឆិកាមានរឿង បើបងវិច្ឆិកាអាចជួយបានគួរតែ….!»
«លេខាលីនរ៉ាណានិយាយរួចហើយ! គេមានលុយ៥០ម៉ឺនថ្នូរនឹងសុវត្ថិភាពដាមិកា! មនុស្សជាច្រើនកំពុងធ្វើការនេះ ពួកប៉ូលិសក៏អ៊ីចឹង យើងមានលទ្ធភាពស្អីទៅដណ្ដើមរង្វាន់ជាមួយគេ?»
ថាហើយប្រធាននិស្សិតសើចក្អាកក្អាយ ធ្វើឱ្យនាងសម្លក់គេតាមបែបហួសចិត្ត។
បុរសម្នាក់នេះ ទីបំផុតសើចចេញហើយ។ តូចនារីសម្លឹងមុខគេដោយស្រទន់។
ទម្លាប់គេ វិលមកដូចពីមុនវិញហើយ គឺសើចបានក្នុងកាលៈទេសៈ ដែលមិនសមថាអាចសើចចេញសោះ។
គេបន្តបើកឡាន ប៉ុន្តែទីបំផុតមិនអាចយកឈ្នះចិត្តខ្លួនឯងបាន ក៏ដៀងមកមើលនារីតូចនេះសាជាថ្មីទៀត។

ភ្នែកនាងតាមសម្លឹងនាយមិនងាកចេញទៅណា ដូចជាជោគជតា ចង់បង្ហាញច្បាស់ណាស់ថា នាងកំពុងមានតែគេនេះម្នាក់គត់ក្នុងបេះដូង។
«មើលរបៀបហ្នឹង មើលខ្លាចមិនបានមើលហីម៉េច?»
វិច្ឆិកាសួរតិចៗ ទាំងញឹមៗកំដរផង។
សុភមង្គលនៃការយល់ចិត្តគ្នា គឺជាអ្វីមួយមានតម្លៃបំផុតក្នុងពេលនេះ សម្រាប់ស្នេហារបស់ពួកគេ។ នាយខាងណេះវិញយល់ថា ការរងគ្រោះនឹងត្រូវព្រាត់ខ្ចាត់បែកឆ្ងាយពីគ្នាមួយរយៈ អាចជួយឱ្យនាងដឹងច្បាស់ពីចិត្តខ្លួនឯង ដែលកំពុងត្រូវការអ្នកណាហើយ ផុតពីច្រវាក់កាលណា រត់មកតាមដាននាយយ៉ាងស្អិត។

ចំណែកខាងនាងវិញ ច្បាស់ក្នុងចិត្តហើយថា បុរសម្នាក់នេះមិនបានចាត់ទុកដាមិកាជាស្នេហា ដូចដែលអ្នកវិល័យអះអាងចាក់ដោតនោះឡើយ។
«ចុះបងវិច្ឆិកាតាមរកជតាដល់ណាខ្លះ?»
គេបែរសម្លឹងផ្លូវខាងមុខវិញ ប៉ុន្តែមាត់នៅនិយាយតប៖
«គ្រប់កន្លែងអស់ហើយ! នៅតែអ៊ីស្តង់ប៊ុលទេដែលមិនទាន់ទៅ!»
នាងបានចិត្តណាស់ ពេលដឹងថានាយស្រលាញ់ខ្លួនដល់ថ្នាក់លែងរវល់នឹងរឿងអ្វីគ្រប់យ៉ាង។ ស្រីតូចញញឹម ហើយសួរបន្តដោយគ្រវីស្មាតិចៗ៖
«រកធ្វើអី?»
គេគ្រឺតណាស់ជាមួយកាយវិការសម្ដីសំដៅរបស់នាង។

ពីការស្លន់ស្លោតាមរក មកជាជួបដោយមិននឹកស្មាន ពីមិនដែលសារភាពថាស្រលាញ់អ្វីមួយម៉ាត់ មកជាការយល់ចិត្តហួស ហើយចេះលេងឫកពាក្និកក្នក់កណ្ដាលថ្ងៃចែសទៀត ប្រុសឯណាទប់ចិត្តមិនរំជើបរំជួលបាន?
«ចង់ដឹងហ្មែន?»
នាយងាកមកឱនសួរទាំងដៃនៅកាន់ចង្កូត។
ឃើញទឹកមុខគឃ្លើនរបស់បុរសនេះ នាងនឹកឃើញដល់សម្ដី មួយចំនួនរបស់អ្នកស្រីវិល័យ។
«ប្រធាននិស្សិតព្រាននារីម្នាក់នោះ មានត្រង់ណាដែលសមនឹងព្រះនាងតូចរបស់អ៊ំនេះទៅ!»
ជោគជតា គេចភ្នែកចេញមកវិញ ព្រោះមិនហ៊ានប្រឈមនឹងទឹកមុខក្រហមប្រឿងៗរបស់នាយ។
ស្នេហាពេលនេះជាការពិត ឬមួយមិនខុសពីស្រីៗផ្សេងៗ ដែលធ្លាប់មានជាមួយកាលពីពេលមុន?

នាងពិបាកចិត្ត តែមិនបាននិយាយទុក្ខព្រួយនេះចេញមកឡើយ។
ជាមួយនឹងឫកពារបស់នាង វិច្ឆិកាពោលមកបន្ថែមខ្សឹបៗ៖
«ហើយបែកប៉ុន្មានថ្ងៃ! អ្នកខ្លះវិលមកវិញ ដូចជាចាស់ទុំជាងមុនម៉េះ?»
ជោគជតានៅស្ងៀមហើយបូញមាត់តិចៗតាមទម្លាប់។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ កែវភ្នែកនាងសម្លឹងត្រង់ទៅមុខ ជាមួយការគិតពិចារណាបន្តកន្ទុយ មួយហើយមួយទៀត។
ដៃនាយស្រាប់តែលូកមកថ្នាក់ថ្នមម្រាមទាំងប្រាំរបស់នាង ធ្វើឱ្យស្រីស្អាតភ្ញាក់ព្រើត ហើយបែរមកមើលវិច្ឆិកាវិញយឺតៗ។
សំឡេងបុរសនេះលាន់មកកំដរកែវភ្នែកនាង៖
«នៅជាមួយបងម្នាក់នេះរហូត! គ្មានសិទ្ធិបដិសេធ! មិនឱ្យគេចរត់ពួនចុះឡើងឡើងចុះ! តាមរកហត់ខ្លាំងណាស់ ពិបាកចិត្តណាស់»

សម្ដីគេពិតជាអ្វីដែលនាងចង់ឮ ហើយស្នេហារបស់គេដែលផ្ដល់មក ត្រង់ៗបែបនេះ ជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យនាងលែងចង់រលាម លែងរប៉ិលរប៉ូច ហើយលែងជាមនុស្សមាត់ច្រើននិយាយច្រើនដួចមុន។
តូចនារីសម្លឹងភ្នែកបុរសនេះថ្មែ រហូតដល់មិនដឹងឡើយថា គេកំពុងអែបឡានចូលចត។
អ្វីដែលនាងកំពុងគិត បង្កប់ពីក្រោមប្រស្រីភ្នែកដែលភ្លឺផ្លេកៗ គឺសំណួរថា «ហេតុអ្វី គេនេះមើលទៅមានចិត្តស្មោះខ្លាំងម្ល៉េះ? ហេតុអ្វីយើងសំណាងម្ល៉េះ បានភ្ជាប់ពាក្យជាមួយគេហើយមិនរវល់សប្បាយចិត្តអីបន្តិចណា? ហេតុអ្វីគេនេះដឹងថា យើងស្រលាញ់ខៀវ សូត្រានៅតែមិនប្រកាន់ខឹង មិនព្រមដកថយ?»

គេចតឡាន ហើយនាងនៅសម្លឹងនាយធ្មាំង។
រាងកាយគេពីលើដល់ក្រោម សុទ្ធតែធ្លាប់ប៉ះពាល់គ្នាកាលគ្រារត់លូន ហេតុអីឱបគេមិនដែលមានអារម្មណ៍អៀនខ្មាស ពេលនេះគ្រាន់តែគេកាន់ដៃប៉ុណ្ណឹង ខ្លួនឡើងរឹងអៀនរកពាក្យនិយាយមិនចេញ?
អនុស្សាវរីយ៍ជាច្រើនបានកម្រើកឡើងមកវិញ ដូចទើបនឹងកើតឡើងម្សិលមិញ….
«បងឯងកុំចង់មកលួចស្រលាញ់ជតា!» «ហើយបងឯងសើចធ្វើអី?» «សើចពួកមនុស្សនិយាយ
មិនគិត!» «បើគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែនិយាយគិត លើលោកនេះ គអស់ហើយ!» «បើគេស្រលាញ់យើងមែន ហាមគេជាប់ដែរអ្ហះ?» «គេមានសង្សារហើយ!!បងវិច្ឆិកាត្រូវកាត់ចិត្ត!» «តូចប៉ុណ្ណឹងរៀនចេះមានសង្សារដែរ? ស្អែកប្រាប់ប៉ាឱ្យប្រដៅចេញ!» «បងឯងមិនប្រាប់គាត់ទេ ខ្ញុំដឹងច្បាស់!»
«កុំទុកចិត្តពេក!» «ហើយបងឯងគេមិនបិទភ្លើងទេ?ហើយបងឯងមិនងងុយទេ» «ឱ្យបងវិច្ឆិកាឱបជតាបានដែរទេ?» «មិនដែលទេ!» «មិនដែល មានន័យថាម៉េចអ្ហះ?» «មិនដែលពីណាមកសុំឱបគេរបៀបនេះទេ! យើងមិនមែនមនុស្សស្រលាញ់គ្នា! ជតាមិនស្រលាញ់ បងឯង បងឯងក៏មិនស្រលាញ់ជតា ទើបតែស្គាល់គ្នាប៉ុណ្ណឹង!»

ជោគជតាដកយកម្រាមដៃខ្លួនទាំងប្រាំ ចេញពីប្រអប់ដៃគេ ធ្វើឱ្យវិច្ឆិកាដែលកំពុងឱនប្រើដៃម្ខាងដោះខ្សែក្រវាត់ឡាន ងាកមកសម្លឹងកាយវិការនាង។
ជាមួយទឹកមុខងឿងឆ្ងល់របស់គេ នាងឃើញបុរសនេះស្រស់សង្ហាដូចជាអធិរាជក្នុងសុបិនស្នេហ៍សម្រាប់នារីទាំងឡាយ។
ភ្នែកនាយទាំងសងខាង ហាក់ពេញទៅដោយអំណាច ដែលធ្វើឱ្យនាងចុះចាញ់មិនហ៊ានសម្លឹង។
តូចនារីឈ្ងោកមុខ ពេលនាយសម្លឹងមកនាងជាប់មិនលែង ប៉ុន្តែចុងក្រោយទៅ គេមើលយូរពេក នាងទប់ចិត្តរំភើបលែងបាន ក៏ងើបមុខមកវិញ ហើយលើកហត្ថាទាំងសងទៅព័ទ្ធជុំវិញកនាយ។

សំឡេងនាងង៉ក់ងរ លាន់ចេញពីប្រអប់បេះដូងស្មោះត្រង់នៃនារីតូច៖
«អត់ឱ្យមើលស្រីណាផ្សេង របៀបនេះទេ ឮអត់?»
គេញញឹមមកកាន់កេសាស្រីស្អាតដែលនៅកៀកនឹងចុងច្រមុះ។ នារីតូចនេះពេលមានស្នេហាដល់កម្រិត ក៏ចេះអៀនអន់ ចេះមុខក្រហម ចេះតមសម្ដី ហើយចេះ មានពាក្យពេចន៍ប្លែកៗមកចងចិត្តមនុស្សបានគ្រាន់បើណាស់។
គេគិតដូច្នេះហើយកាលណា ក៏មានវាចាឌឺដងខ្លះតបទៅវិញមិនឱ្យចាញ់៖
«ខ្វះកន្លែងឱបគ្នាណាស់ហ្អី?»
សំឡេងគេថាបញ្ជោះនាងខ្សឹបៗ ដាស់ចិត្តនារីនេះឱ្យកាន់តែគ្រឺតក្នាញ់អធិរាជក្នុងអាណាចក្រស្នេហា នាងដកដៃទាំងសងមកវិញវាយដំនាយ ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះ នាងស្រាប់តែឈប់ង៉ក់…. សម្លឹងហួសពីស្មាវិច្ឆិកាជាមួយវាចាភ្លាត់ស្រាលៗ៖
«បងដាណែន?»

វិច្ឆិកាបែរក្រោយយ៉ាងរហ័ស ទៅសម្លឹងតាមការធ្លោយមាត់ប្រាប់របស់ស្រីស្នេហ៍។
ពេជ្រ ដាណែនពិតជាបានដើរកាត់វឹងពីថ្នល់ម្ខាង ប៉ុន្តែនាងហាក់មានស្ថានភាពប្រញិបប្រញាប់ណាស់ ទំនងមិនបានឃើញពីរនាក់ជតានិងវិច្ឆិកាឡើយ។
«ក្រែងគាត់បាត់ខ្លួនហ្អី? បងវិច្ឆិកាថា ប៉ូលិសហៅទៅសាកសួររឿងរបស់គាត់?»
វិច្ឆិការុញទ្វារឡានបង្ហើប តែគេនឹកឃើញងាកមកប្រាប់នាងតិចៗមុនពេលទៅ៖
«ចាំបងមួយភ្លែតបងទៅហៅគេឱ្យ!»
«ទៅលឿនឡើងទៅបង!»

នាងតឿនទាំងភ្ញាក់ផ្អើលនឹងស្ថានភាព ស្គមស្លេករបស់ពេជ្រ ដាណែនមើលពីនេះទៅ។ មិនយូរប៉ុន្មាន វិច្ឆិកាវិលមកវិញ ដោយមាននារីអ្នកកាសែតមកជាមួយ។
ជាមួយពែងតែក្តៅៗឧណ្ហក្នុងដៃហើយ កែវភ្នែកពេជ្រ ដាណែននៅតែអន្ទះអន្ទែងចំបែងរងា។
យ៉ាងហោចណាស់ អ្នកណាម្នាក់ ក្នុងចំណោមពីរនាក់ដែលជោគជតាដឹងថា នារីរៀមច្បងកំពុងនឹកដល់នោះ អាចជាខៀវ សូត្រាឬម៉ាឌី។

«បងដាណែន ស្លេកណាស់ បងដាណែនឈឺអីមែនដែរអត់? បែកគ្នាមួយរយៈសោះ បងដាណែនស្គមម្ល៉េះ? »
នាងនិយាយតាមចិត្តសង្វេគតាមចិត្តនឹកឃើញ រហូតដល់ខាងប្រុសឱនមកថាឱ្យខ្សឹបៗ៖
«មិននិយាយក៏មិនអីដែរ គ្មានអ្នកណាប្រកាន់ទេ!»
នាងដឹងខ្លួនមកវិញក្ដាប់មាត់ លែងវាចាតែសំងំមើលមុខពេជ្រ ដាណែនភ្លឹះៗ។
នារីអ្នកកាសែតបាត់បង់ភាពរហ័សរហួន។ មើលពីក្រៅមិនអាចវាយតម្លៃបានថា នាងត្រូវបញ្ហាផ្លូវចិត្តបុកបំបាក់ចរិតដ៏សកម្មនោះឬមួយនាងមានបញ្ហាសុខភាពរាងកាយទេ។
ទោះបីជាយ៉ាងណា នាងដូចជាមានទំនុកចិត្តក្នុងការពិភាក្សាជាមួយវិច្ឆិកា៖
«វិច្ឆិកា! កាលខ្ញុំចេញទៅជាមួយម៉ាឌី ជួបរឿងមួយចំនួន បន្ទាប់មកយើងត្រូវបែកគ្នាដោយសារហេតុផលខ្លះ ចាំខ្ញុំប្រាប់ពេលក្រោយ! តែពេលនេះ ខ្ញុំទើបនឹងមកដល់ ទើបតែឡើងផ្ទះយកទូរសព្ទ! បងត្រា សរសេរបែបនេះទុកតើមានន័យថាម៉េច?»

នាងចុចទូរសព្ទហើយបំបែរScreen ទៅឱ្យគេអាន។
ជោគជតា តាមដានទឹកមុខគូស្នេហ៍។
ប្រធាននិស្សិតត្បិតតែមិនប្រែប្រួលកិរិយាអ្វីច្រើនគួរឱ្យកត់សម្គាល់ ប៉ុន្តែសារនោះពិតជាបានធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់ផ្អើល។
តូចនារីមិនអាចទប់ស្កាត់ចិត្តចង់ដឹងបាន ទើបឱនទៅមើលជាមួយនាយ។
អ្វីដែលនាងឃើញ គឺអក្សរអង់គ្លេសប៉ុន្មានឃ្លា ដែលមានន័យថា «បើបងទៅមិនមកវិញ The Chatomok ទុកឱ្យអូនជាអ្នកថែទាំ!»។
ជតាងើបមុខសម្លឹង នារីរៀមច្បង។
នាងយល់អំពីអ្វីដែលដាណែនកំពុងឆ្លងកាត់។
តូចនារីដឹងថា នារីអ្នកកាសែតដែលនៅពីមុខខ្លួនម្នាក់នេះ ស្រលាញ់ខៀវ សូត្រាស្មើនឹងជីវិត ធ្លាប់សូម្បីតែមិនគិតអំពីខ្លួនឯង ដើម្បីតែការពារគេ ពេលនេះទៀតសោត និពន្ធនាយកសម្បូរស្នេហ៍បាត់ដំណឹងសូន្យជាមួយនារីអភិជន បន្សល់នូវ ពាក្យខ្លីប៉ុន្មានឃ្លា តើមិនឱ្យពេជ្រ ដាណែនកើតទុកស្គមខ្លួន?

«បងត្រាទៅណាគាត់?»
ជតាសួរ ហើយងើបមុខសម្លឹងទៅប្រធាននិស្សិត រង់ចាំចម្លើយ ចំណែកវិច្ឆិកាធ្វើព្រងើយដូចមិនបានគិត មិនចំណាយពេលគិត ហើយក៏មិនចង់គិត។
ប៉ុន្តែពេជ្រ ដាណែននៅរង់ចាំចម្លើយដោយទឹកមុខគួរឱ្យអាណិតពេក គេទ្រាំធ្វើមិនដឹងមិនឮមិនបានទៀត ក៏គ្រហែមហើយឱនទៅនិយាយប្រាប់នាង៖
«ខ្ញុំមិនដឹងរឿងអីច្រើនទេ! ដឹងតែថាដាមិកាក៏បាត់ដែរ ក្រោយបាត់សូត្រាប៉ុន្មានម៉ោងប៉ុណ្ណោះ!»
ដាណែនរេភ្នែកគិត។
ឃើញនាងនៅស្ងាត់ស្ងៀមហាក់គ្មានគោលដៅ មិនដឹងត្រូវធ្វើអ្វីនឹងអាចស្រាយចំណោទនេះ វិច្ឆិកាក៏និយាយបន្ថែម៖
«ពីដំបូងគ្រប់គ្នាសង្ស័យថា ខៀវ សូត្រាទៅរកឈ្មោះថ្នាំមកព្យាបាលជាតិពុលឲ្យនាង!»

ដាណែនហាក់កាន់តែរំជួលចិត្ត។
នាងនៅស្ងៀម ហើយផ្ដោតកែវភ្នែកមូលក្លុំសម្លឹងវិច្ឆិកាធ្មឹង។
ក្នុងចិត្តនាងវិញ នាងនឹកឃើញឡើងវិញដល់គ្រាចុងក្រោយដែលខ្លួនបានជួបគេ «ដាណែនបាត់ទៅណា? ប្រាប់បងមក! អ្នកណាធ្វើអីអ្ហះ?» «បងត្រា! បងត្រាជួយធ្វើរឿងមួយ!» «និយាយមក» «បងត្រា រកម៉ាឌីមកឱ្យខ្ញុំ! ណា៎! ណា៎បងត្រា! ខ្ញុំចង់ជួបគេ»
ស្រីស្អាតស្រក់ទឹកភ្នែកតក់ៗ ទោះបីជាវាគ្មានសំឡេង តែល្មមអាចឱ្យ ជោគជតារលីងរលោងតាមបាន។
ដៃតូចនារីក្ដោបមកលើហត្ថាបុរសគូស្នេហ៍ ហើយភ្នែកនាងសម្លឹងពេជ្រ ដាណែនដែលកំពុងសោយសោកនោះឥតប្រិចទេ។

វិច្ឆិកាដកដង្ហើមធំ មុនពេលគេនិយាយបន្តទៅកាន់ផ្ទៃមុខស្រងូតរបស់នាង៖
«អ្នកស្រីវិល័យត្រូវរបួសហើយ!»
«ខ្ញុំអានកាសែតព្រឹកមិញឃើញដែរ!»
នាងថាតប ទាំងដៃទាញក្រដាសអនាម័យមកជូតទឹកភ្នែក។
ឃើញដូច្នោះ ជោគជតានិយាយលួង ហើយបោះដៃទៅកាន់ម្រាមដាណែន៖
«ជតាគិតថា បងត្រាមិនអីទេ! បងត្រាជាមនុស្សល្អ! បងដាណែនកុំពិបាកចិត្តពេក!»
«ពេលនេះ ម៉ាឌីក៏មិនដឹងនៅឯណាទៀត!»
ដាណែននិយាយតិចៗ ហើយប្រឹងទប់វិយោគ។
ជោគជតាងើបមុខសម្លឹងវិច្ឆិកា មុនពេលពោលសួរមួយៗ៖
«ម៉ាឌីដែលបងដាណែននិយាយនិងម៉ាឌីមិញជាមនុស្សតែមួយមែនអត់?»

វិច្ឆិកាសម្លឹងមុខនាង បន្តិចទើបដាច់ងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ។
«ខ្ញុំទើបតែជួបម៉ាឌីមិញនៅពេទ្យ»
ជោគជតាប្រញាប់និយាយ ធ្វើឱ្យវិច្ឆិកាក្រពាត់ដៃហួសចិត្ត។ អ្នកដែលភ្ញាក់ផ្អើលបំផុត គឺពេជ្រ ដាណែន។ នាងងើបមុខហើយ រលះរលាំងសួរ៖
«ម៉េចក៏គេមិនមករកខ្ញុំ?»
«គេថា ប្រញាប់ចេញទៅរកសោភ័ណ ដាមិកា!»
ជោគជតាឆ្លើយភ្លាមបញ្ចប់ក្ដីសង្ស័យរបស់នារីអ្នកកាសែត ពេជ្រ ដាណែន។

ប៉ុន្តែពេលនេះ ក្រឡេកមកមើលវិច្ឆិកា ទើបដឹងខ្លួនមកវិញថា ខ្លួនឯងជ្រុលមាត់។ ពិតដូចដែលវិច្ឆិកាគិត ដាណែនចាប់ផ្ដើមងាកមកអង្វរនាយ៖
«ឆាប់ប្រាប់មកវិច្ឆិកា! ខ្ញុំត្រូវការជួបគេ!»
សេចក្ដីស្នេហាក្នុងកែវភ្នែកនារីនេះ ធ្វើឱ្យវិច្ឆិកាវិលវល់។
គេមិនដឹងថា ខៀវ សូត្រាឬមួយម៉ាឌីទេដែលនាងកំពុងតាមរក។ បុរសងាកទៅសម្លឹងឌឺជោគជតា ធ្វើឱ្យនាងភ្ញាក់ខ្លួនក្នុងពេលនេះថា ការមាត់ច្រើនរបស់នាង កំពុងធ្វើឱ្យ ពេជ្រ ដាណែនចចេសទៅរកគ្រោះថ្នាក់។

អធិរាជបេះដូង ភាគទី១៤

YaraMST — Sun, 16 Jan 2022 07:25:26 +0000

វគ្គ
បេសកកម្ម២៤ម៉ោងរបស់ដាណែន

ពេជ្រដាណែនភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើង ហើយស្ទុះក្រោកយ៉ាងរហ័ស ពេលដែលប្រមូលស្មារតីនិងការចងចាំបានមកវិញ។
នាងដឹងថាខ្លួនកំពុងស្ថិតនៅក្នុងរថយន្តមួយ ហើយអ្នកបើកព្រមទាំងបុរសម្នាក់ទៀតដែលអង្គុយនៅខាងមុខកំពុងបែរមើលមកនាង។

ទោះយ៉ាងណាឡានហាក់ឈប់ស្ងៀមក្នុងពេលនេះ។
នាងងាកសម្លឹងរកសម្គាល់ទិដ្ឋភាពខាងក្រៅយ៉ាងរហ័ស ស្របពេលត្រចៀកស្ដាប់ឮបុរសដែលអង្គុយនៅខាងមុខនោះគំហក៖
«ចុះទៅ! អូតែលហ្នឹងហើយ!»
ដាណែនដែលនៅមិនទាន់ស្វាង១០០ភាគរយ ត្រូវបានបុរសនោះចុះមក ហើយទាញបង្ខំឱ្យចាកចេញមកឈរស្កុបលើផ្លូវ។ ពេលឡានបោលក្ឌុងចេញ នាងឃើញទូរសព្ទដៃមួយដ៏ទំនើបត្រូវគេទុកឱ្យក្នុងដៃនាង ហើយទៅបាត់ស្រមោល ទោះនាងខំតាមសម្គាល់លេខឡានយ៉ាងណាក៏មើលមិនទាន់ ព្រោះក្បាលក៏នៅឈឺភ្នែកនៅព្រឹល។

ទីបំផុតស្រីកម្សត់បែរមកមើលសណ្ឋាគារធំស្កឹមស្កៃស្ថិតនៅចំពីមុខនាង។
ហើយឱនរាវរកសន្លឹកសោក្នុងហោប៉ៅ។
វាពិតជានៅទីនេះ។
អ្នកកាសែតរងគ្រោះបោះជំហានស្វាហាប់តាមទម្លាប់របស់នាង ហើយឆ្លងកាត់បន្ទប់ទទួលភ្ញៀវដែលពោរពេញដោយភ្ញៀវទេសចរឆ្ពោះទៅរកជណ្ដើរយន្ត។
នៅក្នុងប្រអប់ដែលនៅតែម្នាក់ឯង នាងចុចយកជាន់ទី២ ហើយទាញកាតចេញមករកមើលលេខបន្ទប់។
នាងលូកដៃចុចលេខបន្ថែមឆ្ពោះទៅកាន់ជាន់ទី៨។
បន្ទប់ដែលនាងចង់រកគឺនៅចុងកែងនៃអគារ។

សណ្ឋាគារជាន់នេះពិតជាស្ងាត់ល្អ អំណោយផលដល់ការត្រួតពិនិត្យច្រកល្ហកនានាល្អិតល្អន់ មុនពេលដាណែនសម្រេចចិត្តចុចកណ្ដឹង។
ចុចរួចកាលណានាងថយទៅពួននៅជ្រុងម្ខាង។
រង់ចាំប៉ុន្មានដង្ហើម នាងបកទៅធ្វើដូច្នេះម្ដងទៀត ហើយរត់មកពួនវិញដូចដើម។
នៅតែស្ងាត់សូន្យ ធ្វើឱ្យស្រីស្អាតប្រាកដចិត្តថា គ្មានអ្នកណានៅខាងក្នុងឡើយ។
ដាណែនចាប់ផ្ដើមស៊កសោបើកទ្វារ។ សញ្ញាភ្លើងខៀវបង្ហាញមកថា លទ្ធផលគឺវិជ្ជមាន ដូច្នេះមិនបង្អង់ឡើយនាងចាប់ផ្ដើមរុញទ្វារចូលទៅខាងក្នុង។

នៅក្នុងបន្ទប់លំដាប់អភិជននេះ ក្រសែភ្នែកមុនគេដែលដាណែនវាត់ទៅគឺប៊ិចសៀវភៅនៅលើតុសរសេរដែលនាងស្គាល់ថារបស់អ្នកណា។
ដាមិកាមិនមែនជាមនុស្សសរសេរប្រើប៊ិចសៀវភៅដូចនិពន្ធនាយកខៀវ សូត្រានោះឡើយ។
ឈានចូលមកក្នុងយឺតៗ នាងឃើញបន្តទៀត គឺអាវធំរបស់នាយព្យួរក្នុងទូរមិនទាន់បិទនិងអ្វីៗផ្សេងៗទៀត ដែលជារបស់មនុស្សប្រុសស្រីពីរនាក់ប្រើប្រាស់ទុកស្លាកស្នាមនៅទីនេះ។

ដៃស្រីស្អាតបង្វិលទូរសព្ទហើយរិះគិតទាំងដកដង្ហើមវែងល្ហិតល្ហៃ៖
«គ្រប់យ៉ាងទាំងនេះមែនទេ ដែលមីងវិល័យចង់ឱ្យយើងថតធ្វើជាភស្តុតាងនៃទំនាក់ទំនងអាថ៌កំបាំងរវាងពួកគេ? គេរស់នៅជាមួយគ្នាទៅហើយ? អ៊ីចឹងទេតើ! បានជាយើងនេះត្រូវក្លាយជាអ្នកក្រៅសង្វៀន!»
ស្រីស្អាតបើកទូរសព្ទរកមើលកាមេរ៉ា ប៉ុន្តែស្នូរឆូតសោទ្វារបានពញ្ញាក់អារម្មណ៍នាង។ ដោយសេចក្ដីប្រញាប់តក្កមា ដាណែនរេភ្នែកយ៉ាងរហ័សរកទីតាំងនិងវិធីដកថយពេលដែលសម្រិបជើងនៅខាងក្រៅបានលាន់មកកាន់តែច្បាស់ឡើង ។
«ម៉េចក៏ស៊យម្ល៉េះ ចំពេលពួកគេមកវិញ?»

ទ្វារត្រូវបានរុញមកក្នុង ដូច្នេះនាងគ្មានពេលត្រិះរិះទៀតឡើយ។
នាងដកថយរហូតដល់ចាល់នឹងស្រទាប់វាំងននក្បែរបង្អួច ហើយវែកចូលលាក់ខ្លួន។
នេះជាបន្ទប់កាច់ជ្រុងអគារ ដូច្នេះបង្អួចគឺមានពីរជញ្ជាំង លើសពីបន្ទប់ធម្មតា។ ដាណែនសង្ឃឹមថាបើពួកគេចង់បើកបង្អួច គេនឹងបើកនៅម្ខាងទៀតទៅចុះ។
នាងធ្មេចភ្នែកភ័យពេលមនុស្សដើរមកកាត់។

ត្រចៀកខំផ្ទៀងស្ដាប់ដែរ តែគ្មានត្រង់ណាបញ្ជាក់ថាជាស្នូរជើងមនុស្សពីរនាក់សោះ។ មើលពីទីនេះទៅ នាងឃើញតែខ្នងសូត្រាដែលចូលមកអង្គុយម្នាក់ឯងលើសាឡុង។
ទោះបីមិនឃើញទឹកមុខគេ តែកាយវិការមើលម៉ោងនិងចុចទូរសព្ទរបស់គេហាក់អន្ទះសា។
ពីក្រោយស្មាស្អាតសង្ហាទាំងសងខាង នាងហាក់ទន់ចិត្តនឹកឃើញដល់ចំណងទាក់ទងស្និទ្ធស្នាលរវាងនាងនិងនិពន្ធនាយកកាលពីគ្រាកន្លង។ ទោះបីសេចក្ដីស្នេហាកើតឡើងតែម្ខាង ក៏មិនមែនមានន័យថា បុរសនេះបានធ្វើខុសលើនាងនោះដែរ វាគ្រាន់តែគេចាប់ផ្ដើមចេះកុហក ពេលមានដាមិកាចូលមកហើយទោះបីជាមានហេតុផលអ្វីក៏ដោយ មិនសមថាគេរើសយកនាងជាតួអង្គសម្រាប់លេងល្ខោននៅភូមិនេសាទនោះទេ។

«ទីបំផុតឯងត្រូវមកស្លាប់ខ្លួនដោយសារប្រុសម្នាក់នេះពេជ្រ ដាណែន?»
នាងសួរខ្លួនឯងដោយតូចចិត្ត។ ទីបំផុតបុរសម្នាក់ដែលយើងឆ្លងទ្វីបមកផ្សងព្រេងព្រោះគេ យើងនេះខ្លួនឯងដែលត្រូវបកកកាយអាថ៌កំបាំងរបស់គេបំផ្លាញគេ? ហេតុអ្វីបានជាយើងទៅវិញ? បើយើងបានជាសម្រេចចិត្តថាចប់នឹងគេទៅហើយ ហេតុអ្វីបានជាព្រហ្មលិខិតកំណត់ឱ្យគេនិងយើងនៅមានពៀរវេរាបន្តជាមួយគ្នាទៀត?

ស្រាប់តែសម្ដីម៉ាឌីលេចឡើងមកវិញនៅក្នុងការចងចាំរបស់នាង។
ស្នាមញញឹម ចិត្តទូលាយឈឺឆ្អាលនិងភាពជាបញ្ញវន្តរបស់គេ។ នាងនឹកដល់រាត្រីជល់កែវសាសងមិនចេះលាក់លៀមជាមួយគ្នា… «ម៉ាឌីដឹងអត់? គេពិសេស គេល្អ គេយកចិត្តទុកដាក់! គ្រប់គ្នាគិតថាពួកយើងជាមនុស្សពិសេសសម្រាប់គ្នា តែយើងខ្លួនឯងដឹងច្បាស់! គេមិនដែលមានយើងក្នុងបេះដូង! ពេលយើងស្រលាញ់គេ យើងយកចិត្តទុកដាក់ឃើញគេពិបាកចិត្តគេ ឃើញគេព្រួយ យើងខ្វល់ចិត្ត យើងភ័យ! ជាពិសេសអារម្មណ៍របស់យើង ហាក់បីដូចជានៅជាប់នឹងខ្លួនគេ មានអារម្មណ៍ថា វិញ្ញាណរត់រកគ្នាជាអរូប ហើយហាក់ដឹងមុនមានពិភាល់ ពេលគិតថាគេកំពុងតែប្រឈម ឬអាចនឹងជួបរឿងអ្វីមិនល្អឆាប់ៗ!» «ហើយដល់ពេលមួយគេប្រាប់យើងថា ការបារម្ភរបស់យើងកុំឱ្យហួសហេតុពេក! កុំឱ្យហួសព្រំដែន ហើយបន្ទោសថាយើងនេះមិនទុកគេជាមនុស្សម្នា!» «ប៉ុណ្ណឹងយំដែរ! បើស្រលាញ់សម្ដីប៉ុណ្ណឹងៗខឹងធ្វើអី?»

«ចាំដល់អង្កាល់? អំពើល្អគេជាន់ចោល! ចិត្តយើងខំស្រលាញ់គេ!?» «ប្រាប់គេហ្មងទៅ! ថាគ្រប់សព្វបែបយ៉ាងនេះគឺមកស្រលាញ់!» «គេមិនត្រូវការដឹងវាទេ!» «ម៉េចក៏ច្បាស់ម៉េះ?» «ចិត្តគេងប់ងុលនិងអ្នកផ្សេង!» «កុំប្រើការខូចចិត្តមកកំណត់បញ្ហា!»។
«ខ្ញុំមិនបានប្រើការខូចចិត្តមកកំណាត់បញ្ហាទេម៉ាឌី ពេលនេះបើម៉ាឌីនៅបានឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែក គឺល្អហើយ!»
ដាណែនគិតហើយងើបមុខមកវិញ។

សាឡុងទទេ។
ខៀវ សូត្រាគេទៅណាបាត់ហើយ? ប៉ុន្តែក្នុងពេលកំពុងសួរខ្លួនឯងនាងឮស្នូរបើកទ្វារ។
បេះដូងនាងលោតញាប់ជាមួយសំណួរផ្ទួនៗ៖
«គេមកធ្វើអី? បើមកបន្តិចហើយចាកចេញទៅវិញ?!»
ស្រីស្អាតទ្រាំសំងំស្ងៀម ទម្រាំគេចាកចេញផុតនឹងអាលនាងចេញពីទីលាក់ខ្លួន ដឹងអីស្នូរជើងហាក់នៅវិលវល់ម្ដុំមាត់ទ្វារបន្ទប់មិនទៅណាឆ្ងាយសោះ?

«កើតអីប្រញាប់ម៉េះ? ហៅមករកតែជិះមកមិនចង់ទាន់!»
គឺសំឡេងដាមិកា ទោះអភិនារីនិយាយខ្សឹបៗ តែដាណែននៅចំណាំបាន។
តាមពិតនិពន្ធនាយកចេញទៅបើកទ្វារ មិនមែនចាកចេញទៅណាឆ្ងាយនោះឡើយ។
ចម្លែកត្រង់ដាណែនបែរជាប្ដូរផ្លាស់លែងវិលមុខ មកជាស្វាងចែសពេលឃើញប្រុសស្រីទាំងទ្វេបណ្ដើរគ្នាចូលមកត្រសង។។
«កុំធ្វើអីឆ្កួតៗនៅនឹងមុខយើងឱ្យសោះ!»
នារីអ្នកកាសែតលួចគិតទាំងសៅហ្មងចិត្ត ពេលឃើញសូត្រាឈរច្រត់ចង្កេះសម្លឹងដាមិកាពេលនាងគងអន្ទាក់ខ្លាលើសាឡុង។

សំឡេងដាមិកាដែលនិយាយឡើងនៅមាត់ទ្វារ បង្ហាញពីសេចក្ដីស្នេហាយ៉ាងស្អិតល្មួតរវាងអគ្គនាយិការូបនេះមកលើនិពន្ធនាយកស្រស់សង្ហា។
ដាណែននឹកតូចចិត្តនឹកដល់សម្ដីនាយ៖
«បងគ្មានអីគួរឱ្យស្រលាញ់ទេ! មនុស្សស្លាប់ហើយគ្មានអ្វីគួរឱ្យស្រលាញ់ទេ!»
ដាណែននឹកឃើញពាក្យសម្ដីដែលថតភ្ជាប់នឹងខួរក្បាលនាងកាលណា ក៏បន្តត្រិះរិះគិតទាំងសៅហ្មងចិត្តម្នាក់ឯងទៀតថា៖
«លោកមិនទាន់ស្លាប់ទេខៀវ សូត្រា! ពួកលោកលបលួចសប្បាយ ហើយខ្ញុំឯណេះដែលជាអ្នកស្លាប់ទាំងមិនដឹងរឿងមិនពាក់ព័ន្ធ គឺស្លាប់យ៉ាងអយុត្តិធម៌!»
នាងស្រក់ទឹកភ្នែករឹមៗ ហើយទឹកសម្បោរហូរមកព្រមគ្នា សឹងថាម្ដងៗតូចចិត្តពេក ចងតែបង្ហាញខ្លួនចេញឱ្យពួកគេបើកភ្នែកធំៗម្ដង ប៉ុន្តែភ្លាមនោះ…

«ដាណែននៅឯណា!»
សំណួររបស់ សូត្រាធ្វើឱ្យដៃដាណែនដែលជូតទឹកភ្នែកអាក់ខានទ្រឹងព្រោះគ្រោតគ្រាត និងកាចហួសពីកាលដែលនាងធ្លាប់បានឮ តាំងពីស្គាល់គេ។
ដាណែនរេភ្នែកគិតចុះឡើង «សូត្រាសម្លុតដាមិកា?»
គិតហើយស្រីអ្នកកាសែត ឈប់ទោមនស្សដោយផ្ចង់មកសម្លឹងពួកគេ។
នាងមើលមិនឃើញមុខដាមិកាទេ ព្រោះស្រីអ្នកមានអង្គុយបែរខ្នងមក ចំណែកមុខសូត្រាគឺពេញដោយភាពស្មុគស្មាញនិងកំហឹង។

សភាពដាមិកាពេលនេះគឺភាន់ភាំង ព្រោះថាកាលទើបមកដល់នាងនិយាយខ្សឹបខ្សៀវក្នុងសំឡេងពេញដោយសុភមង្គល ដែលត្រូវបានសូត្រាហៅមកជាប្រញាប់ នៅទីអាថ៌កំបាំងសម្រាប់ តែសេចក្ដីស្នេហាពួកគេបែបនេះ ដឹងអីនាងស្រាប់តែមកត្រូវនិពន្ធនាយកសម្លុតហើយប្រធានបទគឺសួររកដាណែន?
«ប្រាប់មកដាមិកា? ធ្វើអីគេហើយ? យកគេទៅលាក់នៅឯណា!»
ដាមិកាមើលទៅដូចជាកំពុងតែឆ្ងល់លាយភ័ន្តជាមួយសំណួរហូរដូចទឹកនេះ ហើយបន្តបន្ទាប់មក នាងនឹងកើតសេចក្ដីតូចចិត្ត ខូចចិត្ត នេះបើតាមការគិតរបស់ដាណែនដែលសំងំមើល។

ប៉ុន្តែពេលដែលអគ្គនាយិកាមិនទាន់និយាយអ្វីបានមួយម៉ាត់ណា សូត្រាហាក់មិនបានទប់ចិត្តសោះ គេបន្តមកនូវការដេញដោលក្នុងសំណួរទីបី៖
«ប្រាប់ហើយមែនទេ ថាកុំឱ្យរករឿងប៉ះពាល់គេ? ប្រាប់ប៉ុន្មានដងហើយថា ម្នាក់នេះមិនឱ្យប៉ះពាល់?»
«ខ្ញុំមិនប្រាប់បងឯងគិតធ្វើអីខ្ញុំ?»
ដាមិកាឆ្លើយតបមកវិញទាំងកំហឹង។
លើកនេះជាពេលដែលដាណែនត្រូវភាំងវិញ។
នាងខ្លួនឯងដឹងច្បាស់ណាស់ថា ដាមិកាមិនបាននៅក្នុងរឿងចាប់ខ្លួននាងទេ ប៉ុន្តែប្រហែលជាអគ្គនាយិកា Red Index គិតថាចង់បញ្ឈឺសូត្រាដោយសារខឹង ទើបនិយាយស្ដីរុញទូកបណ្ដោយទឹក។

ដូចអ្វីដែលដាណែនគិត ដាមិកាក្រោកឈរយឺតៗហើយសម្លុតសូត្រាបន្ត៖
«អ្នកណាប្រើឱ្យបងឯងស្រលាញ់វា? មើលឫកពាចុះ ខ្វល់ឡើងចង់ឆ្កួតហើយគ្រាន់តែស្រីម្នាក់ហ្នឹងបាត់ខ្លួន?»
ដាមិកាដើរបុកស្មានាយ ហើយហួសទៅក្បែរបង្អួចទាញវាំងននរបើកសម្លឹងចុះទៅជាន់ខាងក្រោម។
កាយវិការនេះធ្វើឱ្យដាណែនភ័យព្រួច។
ចុះបើពីរនាក់នេះ រកឃើញនាងក្នុងបន្ទប់ពួកគេ?
ស្រីអ្នកកាសែតថយបន្ថែម រកជ្រុងជញ្ជាំងដែលវាំងននកាន់តែក្រាស់ ងាយស្រួលបំពួនស្នូរដង្ហើមភ័យព្រួយតឹងតែងរបស់ខ្លួនឯង។

សូត្រារក្សាភាពស្ងាត់ស្ងៀម តែគេនៅឈរដដែលហាក់ពិបាកចិត្តជាខ្លាំង។
នាងចាប់ផ្ដើមទន់ចិត្តពេលឃើញស្ថានភាពគេ។
«លោកដល់ថ្នាក់មកឈ្លោះជាមួយកំណាន់ចិត្ត ដោយសារការបាត់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ?»
នាងនឹកឃើញដល់កាលជួបគ្នាចុងក្រោយនៅក្រោមជណ្ដើរផ្ទះជួល «ដាណែនបងត្រូវការនិយាយគ្នា! យើងរកកន្លែងនិយាយគ្នាអូខេទេ?» «ក្រៅពីការងារ យើងអត់មានរឿងអីត្រូវនិយាយគ្នាទេ!» «បងមិនចង់កុហក ព្រោះបងមិនចង់ឱ្យដាណែនពាក់ព័ន្ធរឿងមិនល្អ!» «តាំងពីខ្ញុំស្គាល់លោកជីវិតខ្ញុំវាមិនល្អស្រេចហើយខៀវ សូត្រា!» «កុំបង្ខំឱ្យខ្ញុំធ្វើអ្វីអាក្រក់ដាក់លោកច្រើនជាងនេះទៀតឱ្យសោះ!»

ដាណែនស្រក់ទឹកភ្នែកជាមួយការបន្ទោសខ្លួនឯង។
«យើងនេះពិតជាមោហ៍បាំង ជញ្ជាំងបិទ ម្ដេចថ្ងៃនោះមិនព្រមបង្អន់ចិត្តខឹងព្រមស្ដាប់គេមួយម៉ាត់សិន? តើកាលណោះលោកចង់សារភាពការពិតទាំងអស់ប្រាប់ខ្ញុំមែនដែរទេ? ហេតុអ្វីទំនាក់ទំនងរវាងខ្ញុំនិងលោកនៅតែមិនមាំជាងឧបសគ្គមួយគ្រានេះ ហេតុអីខ្ញុំក្លាយជាមនុស្សគ្មានចិត្តអំណត់បាន?»
«កុំប្រើការខូចចិត្តមកកំណត់បញ្ហា!»
សម្ដីម៉ាឌីលាន់មកដដែលៗ ធ្វើឱ្យនាងតបតជាសម្ងាត់វិញ «ហ្នឹងហើយម៉ាឌី! ខ្ញុំអត់ជឿម៉ាឌី! បងត្រាប្រហែលមិនមែនអាក្រក់ងប់មនុស្សស្រីដូចដែលខ្ញុំបានគិតទេ»

សំឡេងដាមិកាលាន់មក កាត់ផ្ដាច់ភាពរវើរវាយដដែលៗរបស់ដាណែន៖
«ក្នុងភ្នែកបងឯង ខ្ញុំមិនដែលល្អទេ!»
ថាចប់នាងបែរក្រោយចាកចេញជាមួយស្បែកជើងកែងខ្ពស់ស្ដួច ប៉ុន្តែកាត់ពីមុខសូត្រា នាយចាប់ឃាត់នាងដោយតោងហត្ថស្រីស្រស់ជាប់។
«បងសុំទោសដាមិកា!»
ពេលនេះដាមិកាគឺបែរមុខមកចំដាណែនតែម្ដង។
ស្រីអភិជនមើលពីក្រៅទៅហាក់រឹងមាំ ហើយពូកែខាងធ្វើពើទប់ចិត្តខាំមាត់ ប៉ុន្តែស្នេហារបស់នាងចំពោះនិពន្ធនាយក នៅតែបង្ខំឱ្យទឹកភ្នែកនាងច្រាលចេញមកបាន។
«បងពិបាកចិត្តពេក! បងសុំទោស!»
«ខ្ញុំតែងតែជាគោលដៅសម្រាប់គ្រប់គ្នាគិតស្រាប់ហើយ ចាំបាច់អីសុំទោស?»
«បងនិយាយមិញគ្មានគំនិតបញ្ញាមកជាមួយទេ គឺបងវិលអស់ហើយ! តើដាណែនបាត់ខ្លួន អ្នកណាធ្វើទៅ?»

ដាមិកាបែរក្រោយថាឱ្យនាយវិញ៖
«ខ្ញុំក៏វិលដូចគ្នា គឺវិលដែលបងស្រលាញ់យកចិត្តទុកដាក់នឹងស្រីផ្សេង នៅចំពោះមុខខ្ញុំ!»
បុរសលារង្វង់ដៃមកស្រាក់ឱបចង្កេះនាង ទាំងគ្មានពាក្យពន្យល់តប។
ទោះបីជាដាមិការើបម្រះចេញព្រោះកំហឹងនៅមិនទាន់ស្រាក តែខៀវ សូត្រានៅតែមានះគ្រប់គ្រងនាងទាំងទឹកមុខខ្វល់ខ្វាយ រហូតដល់ចុងក្រោយស្រីស្អាតព្រមសំងំនៅស្ងៀមក្នុងរង្វង់ហត្ថានាយ។
«មិនប្រញាប់ទៅរកពេជ្រ ដាណែនរបស់លោកទៅ!»
នាងបញ្ឆេះដោយង៉ក់ងរ ឯខៀវ សូត្រាមិនបានស្រាកចេញពីទុក្ខព្រួយនៅលើផ្ទៃមុខនៅឡើយ។ ប៉ុន្តែក្នុងនាមជាសុភាពបុរស នាយត្រូវតែទុកចោលការផ្សេងមួយឡែកហើយព្យាយាមពន្យល់ថ្នមចិត្តសង្សារ។

«គេជាមនុស្សល្អ! ហើយបើថា គេមានរឿងគឺរឿងពួកយើងហ្នឹងហើយដែលនាំអំពល់គេ!»
ដាមិកានៅស្ងៀមលែងតបត។
នៅនឹងមុខនាងពេលនេះដាណែនយល់ថា ហង្សនារីម្នាក់នេះពិតជាមានស្នេហាស្មោះជាមួយនិពន្ធនាយកខ្លួន បានជាដាមិកាហាក់ឆាប់ខឹងប្រចណ្ឌ ប៉ុន្តែក៏ស្ដាប់ហេតុផល។
នាងដឹងថាវាជាការសមហេតុផលដែលពួកគេត្រូវរ៉ូវ ហើយក៏ជាហេតុផលដែលសូត្រាផ្សងជីវិតជួយនាយិកាឆើតឆាយម្នាក់នេះ។

ពេជ្រ ដាណែនឈានយឺតៗចេញពីក្នុងវាំងននហើយស្រដីមួយៗ៖
«លោកនិយាយត្រូវហើយនិពន្ធនាយក»
សូត្រាភ្ញាក់ក្រញ៉ាងទម្លាក់ដៃចេញពីចង្កេះស្រីស្នេហ៍ ហើយភាំងដែលឃើញដាណែនចេញមកយឺតៗ ជាមួយទឹកមុខស្ទក់ៗហាក់គ្មានសុខភាពនឹងនរ។
«ឥឡូវខ្ញុំជិតស្លាប់មែនហើយ! គឺដោយសាររឿងពួកលោកនិពន្ធនាយក!»
នាងទន់ជើង ប៉ុន្តែនៅបន្តដើរមកមួយៗ ពេលដាមិកាចំហមាត់ព្រោះឆ្ងល់ ហើយក្រោយមកអគ្គនាយិកាហាក់ខ្លាចសភាពមិនប្រក្រតីលើរាងកាយដាណែន ទើបនាងថយទៅពួនក្រោយខ្នងសូត្រា។

មានតែសូត្រាប៉ុណ្ណោះ ដែលបន្តតាមដានស្រីអ្នកកាសែតកម្សត់មិនហ៊ានប្រិចភ្នែក ព្រោះនាយយល់ថាពេជ្រ ដាណែនមានអាការៈមិនប្រក្រតី ដូចដែលនាយធ្លាប់ឃើញពីមុនមកនោះទេ។
នាងកាន់តែដើរចូលមក សូត្រាកាន់តែសម្លឹងនាងទម្រាំសួរចេញរួច៖
«ដាណែនបាត់ទៅណា?»
នាងស្រក់ទឹកភ្នែកជំនួសចម្លើយ។

សម្រាប់មនុស្សដែលនៅកៀកបង្កើយនិងទ្វារមច្ចុរាជ នាងហោចណាស់បានអស់ចិត្តដែលចុងក្រោយបានដឹងការពិតថា សូត្រាមិនគួរឱ្យស្អប់ដូចដែលនាងធ្លាប់បានខឹងគេនោះឡើយ។
អារម្មណ៍នៃភាពជាមនុស្សជិតស្និទ្ធបានវិលមកពេញក្នុងចិត្តវិញ ពេលកែវភ្នែកគេដែលកំពុងសម្លឹងមកនាងបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ ក្ដីអាណិតស្រណោះគឺសម្លឹងពីលើដល់ក្រោម មុនពេលគេនិយាយចេញប៉ុន្មានម៉ាត់ទៀត៖
«ប្រាប់បងមក! អ្នកណាធ្វើអីអ្ហះ?»
នាងទន់ជើង ប៉ុន្តែដួលមកទើរលើដៃនាយដែលបានឱនមកត្រកង។

សកម្មភាពបុរសនេះ តែងតែលឿនរហ័សជាងសម្ដីដ៏កម្ររបស់គេ។
ដែលដាណែនទទួលអារម្មណ៍ថាទន់ដាបពេលនេះ ដោយសារនាងបានសម្រេចចិត្តយ៉ាងតឹងតែងមុនការបង្ហាញខ្លួនឱ្យពួកគេឃើញ ដែលបានន័យច្បាស់ទៅហើយថា នាងនឹងមិនបើកកាយអាថ៌កំបាំងពួកគេតាមបញ្ជាអ្នកវិល័យនោះទេ។ ហើយក៏រឹតតែច្បាស់ទៀតនោះ គឺថាពេលវេលានាងកាន់តែលែងមានហើយ។
«បងត្រា! បងត្រាជួយធ្វើរឿងមួយ!»
នាងនិយាយដោយដង្ហក់ ក្រោមភាពតក់ស្លុតរបស់បុរសដែលឱបនាងក្នុងដៃ។

ចំណែកដាមិកាសម្លឹងនាងមកពីក្រោយស្មាសូត្រា។
នារីអ្នកមានកំពុងរិះគិតពីរឿងជាច្រើន ដែលនៅពីក្រោយការមកដល់របស់ដាមិកានៅទីនេះ គេថាតើអ្នកណាបានចាប់នាងទៅ? ហេតុអីសុខៗស្រីអ្នកកាសែតមកដល់ទីនេះបាន? ហើយពេលនេះគេកើតអី? គេចង់បានអ្វីពីខៀវ សូត្រា?
«និយាយមកៗ»
សូត្រាតឿនទាំងរន្ធត់។

ដាណែនត្រេកអរ ប៉ុន្តែនាងរកនិយាយមិនចង់ចេញ ព្រោះទ្រូងណែនទៅដោយការរត់ច្របល់ក្នុងសរសៃឈាមនិងបេះដូង។
«អ្នកណាធ្វើអីដាណែន! ដាណែនកើតអី?»
គេសួរបន្ថែមពេលដែលនាងនៅនិយាយមិនចេញ។
សំឡេងដាមិកាលាន់មកខ្សឹបៗ៖
«អូនហៅពេទ្យហើយណា៎សូត្រា?»
សូត្រារលីងរលោង ពេលដាណែនរាដៃឃាត់។ នារីអ្នកកាសែតនិយាយដាច់ៗព្រោះហត់៖
«បងត្រា! ខ្ញុំមិនទាន់ស្លាប់ទេ នៅសល់ច្រើនម៉ោងទៀត! បងត្រារកម៉ាឌីមកឱ្យខ្ញុំ! ណា៎! ណា៎បងត្រា!ខ្ញុំចង់ជួបគេ»
រូបរាងបុរសក្មេងរលឹកមកវិញក្នុងការចងចាំរបស់និពន្ធនាយក…. «កុំឱ្យដាណែនជ្រុះសក់មួយសរសៃ មិនអ៊ីចឹងដឹងគ្នាហើយអាកំសាក!»។

សូត្រាសម្លឹងនាងពីលើដល់ក្រោម ហើយសម្រេចចិត្តបដិសេធ៖
«បងជូនយើងទៅពេទ្យ!»
«មិនបានការទេ!»
នាងបិទភ្នែកទន់ល្ងៀក។
«ដាណែនៗ»
សូត្រាហៅល្វើយៗ តែដាមិកាលើកទឹកចិត្តនាយ៖
«គេដូចជាសន្លប់ទេ! មិនអីទេ! អូនដឹងពីវិធីឱ្យគេភ្ញាក់មកវិញ! ដាក់គេទៅលើគ្រែទៅ!»
«ជូនគេទៅពេទ្យល្អជាង!»
«កុំទាន់ គេមិញនេះដូចមានការលំបាកអីចង់និយាយ! ចាំមើលសួរច្បាស់សិនកុំទាន់ស្លន់ស្លោ»
ដាមិកាចូលទៅបន្ទប់ទឹក ហើយពូតកន្សែង…

វគ្គ
ដាមិកាដោះស្រាយបញ្ហានេះដោយវិធីណា?

ដាណែនបើកភ្នែកមកវិញព្រឹមៗ ពេលត្រូវការផ្សើមដោយតំណក់ទឹកត្រជាក់។
រង្វង់មុខដែលនាងបានមើលឃើញដំបូង គឺខៀវ សូត្រាបុរសដែលនាងធ្លាប់មានគេពេញបេះដូងទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ តែពេលនេះត្រូវសាបដូចទន្លេ។
មាត់នាងទទូចសួររកអ្នកផ្សេង៖
«ម៉ាឌីនៅឯណា?»
សូត្រានៅកង្វល់សម្លឹងនាងគ្មានពាក្យឆ្លើយ ប៉ុន្តែដាមិកាឆ្លើយជំនួស៖
«ខ្ញុំឱ្យបងវិច្ឆិកាតាមរកគេហើយ! ទ្រាំបន្តិចទៅ!»
«តែបងត្រូវបញ្ជូនយើងទៅពេទ្យ»

សូត្រានិយាយយ៉ាងរហ័ស ធ្វើឱ្យដាណែនគ្រវីក្បាលទាំងស្លេកស្លាំង៖
«អត់ប្រយោជន៍ទេ! ខ្ញុំរស់បានតែជាង៤ម៉ោងទៀតប៉ុណ្ណោះ!»
ដាណែនរេភ្នែកសម្លឹងរកនាយិកាRed Index ដែលពេញដោយការត្រិះរិះលើផ្ទៃមុខ។ បន្តិចមកនាងសំណូមពរ៖
«បងត្រា! ខ្ញុំចង់និយាយជាមួយអ្នកនាងដាមិកាតែពីរនាក់!»
សូត្រាមិនសប្បាយចិត្ត។
នាយងើបមុខសម្លឹងដាមិកា ហើយងាកមកគ្រវីក្បាលតិចៗដាក់ដាណែន។

នារីអ្នកកាសែតងក់ក្បាលតបទៅទៅកាន់គេមុនពេលវាចា៖
«ជឿខ្ញុំទៅ!»
គេដង្ហើមវែងហើយក្រោកចេញយឺតៗ ។
ដាណែនយល់ច្បាស់ពីមនោសញ្ចេតនារបស់គេ ដែលមានដោយស្មោះត្រង់ក្នុងទំនាក់ទំនងជាមួយនាង ទោះបីមិនមែនជាស្នេហា ប៉ុន្តែនាងពិតជាឱ្យតម្លៃណាស់។
នាងពិតជាមានហេតុផល ក្នុងការមិនឱ្យគេស្ដាប់ឮអ្វីដែលនាងគ្រោងនឹងនិយាយប្រាប់ដាមិកា។

ភាគទី៣៥

រង់ចាំដល់ទ្វារបិទមកវិញលាន់គ្រឹប ទើបនាងរេភ្នែកមករកដាមិកា។
ពេជ្រ ដាណែននៅមិនទាន់និយាយអ្វីចេញផង ស្រីអ្នកមានលាន់មាត់មកបានមុន៖
«ហេតុអីដេញគេចេញ! ឃើញហើយខ្ញុំនិងគេជាមនុស្សតែម្នាក់!»
ដាណែនដកដង្ហើមធំ នាងមិនរវល់ទេថា ស្រីម្នាក់នេះកំពុងចង់យកលេសបញ្ឈឺខ្លួនឬអ្វី ប៉ុន្តែនាងគ្មាន ពេលច្រើនក្នុងការអូសបន្លាជាមួយដាមិកាឡើយ។

អ្នកកាសែតនិយាយទាំងផ្ដោតសម្លឹងប្រតិកម្មអគ្គនាយិកាក្មេងវ័យជាប់៖
«អ្នកនាងស្គាល់មនុស្សស្រីឈ្មោះវិល័យទេ?»
ដាមិកានៅស្ងៀមធ្វើភ្នែកមូលក្លុំទន្ទឹងរង់ចាំស្ដាប់ ដាណែនក៏និយាយបន្ថែម៖
«ម្នាក់ដែលលែងលះជាមួយបងប្រុសនាង?»
ដាមិកាតបភ្លាម៖
«គាត់មិនដែលលែងគ្នាឯណា»
ដាណែនចងចិញ្ចើម។
វាពិតជារឿងយល់ច្រឡំធំមួយ ដែលនាងយល់ថា ស្ត្រីនោះបានលែងលះជាមួយអភិជនសោភ័ណ ពិសិដ្ឋ។

ប្រសិនបើអ្នកស្រីវិល័យនៅក្នុងគ្រួសារ Red indexដដែល ហើយគាត់មានល្បិច១០០ជំពូកបែបនេះ មិនកាន់តែគ្រោះថ្នាក់ធ្ងន់?
ដាណែនរួសរាន់និយាយ៖
«គេនោះចង់ឱ្យខ្ញុំបង្ហាញរឿងរវាងនាងនិងសូត្រាឱ្យសាធារណៈជនដឹង នឹងអាលឱ្យបងប្រុសធំនាងចាត់ការ ហើយគេនឹងលេងគាត់បន្ត! គេឱ្យសោបន្ទប់នេះមកខ្ញុំ!»
ដាមិកាសម្លឹងមុខដាណែនពិតមែន តែភ្នែកនាងពេញដោយការត្រិះរិះ។
ដើម្បីឱ្យនាយិកាម្នាក់នេះយល់បាននូវសាច់រឿងទាំងស្រុង ពិតជាត្រូវពេលវេលា ដូច្នេះដាណែនមិនអាចបង្អង់បានឡើយ។

នាងនិយាយបន្ត៖
«ខ្ញុំឱ្យខៀវសូត្រាចេញ ព្រោះខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគេទាក់ទងនឹងរឿងនេះ ខ្ញុំខ្លាចគេមានគ្រោះថ្នាក់ម្នាក់ទៀត បើគេដឹងថាស្រីនោះដាក់ថ្នាំពុលលើខ្លួនខ្ញុំ គេនឹងទៅរកគាត់!»
ដាមិកានៅស្ងាត់ស្ងៀមបន្តស្ដាប់គ្មានសំណួរនិងគ្មានប្រតិកម្មក៏ពិតមែន តែនេះក៏មិនមែនមានន័យថា នាងមិនដឹងអ្នកបងរបស់ខ្លួនមានគំនុំលើស្វាមីខ្លួនឯងនោះដែរ។
«គេនោះបានសារភាពថា ថ្នាំដែលខ្ញុំបានលេប ហើយនិងអ្នកនាងសោភ័ណ រ៉ាវីជាប្រភេទតែមួយ!»
ដាមិការបូតកន្សែងទទឹកពីដៃ។

«គេនោះសម្លាប់ប្អូនស្រីខ្ញុំដើម្បីស្អី? ប្អូនខ្ញុំទៅធ្វើស្អីវា?»
«អ្នកនាងដឹងចម្លើយហើយ!»
ដាណែនឆ្លើយតិចៗទាំងបិទភ្នែកព្រោះងោកងុយ។
«ឱ្យខ្ញុំយល់ខុសស្មានថាជាលោកបង??»
ដាណែនបើកភ្នែកមកវិញ ហើយឆ្លើយតបមួយៗ៖
«ខ្ញុំមើលទៅគាត់នោះ មានរោគចិត្តធ្ងន់ណាស់ និយាយស្ដីមិនដឹងហេតុផលមិនដឹងរឿងនោះទេ!»
ដាមិកាសម្លឹងដាណែនពីលើចុះក្រោម ទាំងពិនិត្យពិច័យមុនពេលសួរបន្ត៖
«ចុះហេតុអីនាងមិនស្លាប់!»
«គេកម្រិតថ្នាំខ្ញុំឱ្យសល់ពេល២៤ម៉ោងចាត់ការធ្វើការឱ្យគេ!»
«ធ្វើអី? ការស្អីរបស់នាងនោះ ខ្ញុំនឹងអូសវាចូលគុក!»
ដាណែនដកដង្ហើមធំ ព្រោះនឹកឃើញដល់សេចក្ដីស្លាប់ ដែលគ្មានសង្ឃឹមថាអាចស្រោចស្រង់បាន។

នាងនិយាយសាដើមតបនឹងម្ចាស់សំណួរ៖
«ដូចបានប្រាប់មុននេះ! គេនោះចង់ឱ្យខ្ញុំបង្ហាញរឿងរវាងអ្នកទាំងពីរឱ្យសាធារណៈជនដឹង នឹងអាលឱ្យបងប្រុសធំនាងចូលអន្ទាក់!»
«ហេតុអីបងខ្ញុំត្រូវចូលអន្ទាក់!»
«ព្រោះថាឱ្យតែគាត់ឃើញអ្នកទាំងពីរនៅជាមួយគ្នាលួចលាក់ គាត់នឹងខឹង! ហើយពេលគាត់ខឹងអ្នកទាំងពីរស្លាប់ ទោះជាអ្នកណាធ្វើក៏ដោយវាជាស្នាដៃគាត់!»
«ឡប់សតិ!»
«និយាយត្រូវណាស់អ្នកនាងដាមិកា! បងថ្លៃអ្នកនាងមិនត្រឹមតែសមនឹងពាក្យពីរម៉ាត់នេះ ខ្ញុំឱ្យគាត់ថែមពីរម៉ាត់ទៀតគឺសាហាវ!»
ដាមិកាអង្គុយយឺតៗមកលើគ្រែចុងជើងដាណែន ហើយរអ៊ូមួយៗ៖
«អ៊ីចឹងតើបានជាមិនមកពីអាមេរិកជាមួយលោកបង! យកលេសថ្ងៃនេះថ្ងៃនោះ?»
សំឡេងដាណែនលាន់មកបន្ថែម៖
«គេចងភ្នែកខ្ញុំ ចងដៃដាក់ថ្នាំសន្លប់! ខ្ញុំមិនដឹងទីតាំងគេទេ! ចុងក្រោយក្នុងខ្លួនខ្ញុំក៏ផ្ទុកជាតិពុល!»

ដាមិកាសម្លឹងមកដាណែនទាំងស្រងេះស្រងោច។
នារីអ្នកមានជីកកកាយសួររកហេតុផល៖
«ចុះហេតុអីពេលនេះនាងមិនធ្វើតាមគេយករស់ជីវិត!»
ដាណែនសើចចំអកឱ្យខ្លួនឯង មុនពេលឆ្លើយទាំងឈឺចាប់៖
«ទោះដោយវិធីណា! គេនឹងមិននិយាយឈ្មោះថ្នាំប្រាប់ខ្ញុំទេ នាងជឿទៅ! ស្រីនោះគ្មានហេតុផលអ្វីបណ្ដោយឱ្យមនុស្សដែលដឹងរឿងរបស់គេអាចនៅរស់បានឡើយ»
ពេលស្រីស្រស់កំពុងរេភ្នែកគិតពិចារណាដោយបារម្ភ អ្នកកាសែតស្រដីផ្ដែផ្ដាំបន្ថែម៖
«អ្នកនាងត្រូវការពារបងត្រា! មួយជីវិតគាត់ ចេះតែកាន់ប៊ិច មិនចេះល្បិចល្បងដាក់អ្នកណាទេ! គាត់មិនសមណានឹងមករងគ្រោះមិនទំនងរបៀបនេះឡើយ!»

ដាមិកាគ្រវីក្បាលតិចៗហើយបដិសេធ៖
«ពេជ្រ ដាណែន! យើងមិនដែលស្គាល់គ្នាទេ! នាងសុខៗបង្ហាញខ្លួនក្នុងបន្ទប់ខ្ញុំ ពេលនេះនិយាយរឿងអាស្រូវចាក់ស្រេះស្ដាប់ហើយថប់ដង្ហើម! នាងគិតថាឱ្យខ្ញុំជឿសម្ដីនាងងាយៗអ៊ីចឹងបានដែរ?»
«មនុស្សជិតស្លាប់ហើយ តើនិយាយកុហកធ្វើអីទៀត?»
ដាមិកាថ្លោះទឹកមុខព្រោះស្រងាកចិត្ត។
សាជាថ្មីដាណែនស្នើសុំ៖
«ម៉ាឌីនៅឯណា! គេមានរឿងអីដែរអត់? ខ្ញុំចង់ជួបគេ!»
ដាមិកាលេបភាពចត់ជូរហើយងក់ក្បាលតិចៗមុនពេលសន្យា៖
«បាន! ខ្ញុំសន្យា!»
នាងងើបចេញដើរមួយៗមកក្រៅបន្ទប់។

ក្នុងជំហាននីមួយៗស្រីអម្បូរហង្សឈានផងគិតផង។
ដំណោះស្រាយពេលនេះតើ ត្រូវដើរច្រកណា? ខៀវ សូត្រា ពិតជាមានគ្រោះថ្នាក់មែនទេ ប្រសិនឱ្យគេដឹងរឿងនេះដើម្បីជួយគិតគ្នា?
នាងគិតទាំងណែនទ្រូងពេលមកដល់ក្រៅទ្វា ឃើញនិពន្ធនាយកប្រកបដោយទឹកមុខខូចចិត្ត។
គេដូចជាបានឮឃ្លាសន្ទនាទាំងអស់អ៊ីចឹង។
«គេប្រាកដជាបានលបស្ដាប់ឮហើយ!»
ដាមិកាគិតទាំងបារម្ភ ប៉ុន្តែនាងនៅមិនមាត់មិនក ប៉ុន្តែភ័យមួយគឺបុរសនេះនឹងធ្វើតាមកំហឹង។
«បងត្រូវការដឹងកន្លែងលាក់ខ្លួនរបស់មនុស្សចង្រៃនោះ!»
ដាមិកាគិតមិនខុសទេ ដាណែនរឹតតែព្រួយទុក្ខមិនខុសដែរ។
សូត្រាពិតជាចង់បានឈ្មោះថ្នាំ មកជួយដាណែនរហូតដល់លែងគិតពីគ្រោះថ្នាក់ដែលកំពុងរង់ចាំ។

«បើសម្ដីដាណែនជាការពិត…»
នាងទើបតែឱ្យបានប៉ុន្មានម៉ាត់ប៉ុណ្ណោះ គេបង្អាក់នាងកណ្ដាលទី៖
«ដាណែនពីដើមមកមិនដែលនិយាយអីមិនពិតទេ!»
ដាមិកានៅទ្រឹងពេលដែលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ហាក់បីដូចជាកំពុងគ្របសន្ធប់។
ស្នូរទូរសព្ទនាងរោទ៍កន្ត្រាក់អារម្មណ៍ប្រុសស្រីទាំងពីរមកវិញ។
នាងទាញសូត្រាទៅជ្រុងស្ងាត់ ហើយលើកមកនិយាយ៖
«បងវិច្ឆិកា?»
«បងឃើញគេហើយ!»
វិច្ឆិកាឆ្លើយតបពីចុងខ្សែម្ខាង។
«ឱ្យបងប្រាប់ម៉ាឌីថាម៉េច!?»
នាងតបភ្លាមខ្សឹបៗ៖
«គេឃើញបងឯងឬនៅ?»
«នៅទេ? ហេតុអី?»
«ខ្ញុំចង់ស្គាល់មុខម្នាក់ឈ្មោះម៉ាឌីនេះ!»
«ហេតុអី?»
«ឈប់សួរហេតុអីទៅបងវិច្ឆិកា! ខ្ញុំមានការបន្ទាន់ ឈ្មោះគេនេះខ្ញុំជាដូចសង្ស័យ! ថតរូបឱ្យខ្ញុំឥឡូវនេះមក ហើយចាំឃើញហើយខ្ញុំប្រាប់តាមក្រោយ!»
«បាន!»

នាងងើបមុខមកវិញសម្លឹងប្រុសស្នេហ៍។
ប៉ុន្តែបង្អង់បន្តិចទើបនាងស្រដី៖
«បើម៉ាឌីនេះនិងម៉ាឌីដែលខ្ញុំកំពុងគិតជាមនុស្សតែម្នាក់ បងឯងមិនបាច់ភ័យទេ យើងនឹងបានឈ្មោះថ្នាំ!»
«ហេតុអី!?»
នាងអស់សំណើចទាំងទ្រូងកំពុងពេញដោយក្ដីកង្វល់៖
«ម្នាក់ៗចេះពាក្យពីម៉ាត់នេះស្ទាត់ម្ល៉េះ?»
«បងចង់ដឹងហេតុផល! ម៉ាឌីនោះមើលទៅស្រលាញ់គេណាស់! បងចង់និយាយពីដាណែន!»
«កូនប្រុសបងខ្ញុំក៏ឈ្មោះម៉ាឌីដូចគ្នា!»
«អ្ហះ?»
ដាមិកាងក់ក្បាលបញ្ជាក់៖
«បងប្រុសខ្ញុំនៅអាមេរិកសោភ័ណ ពិសិដ្ឋ ក៏មានកូនប្រុសម្នាក់ឈ្មោះក្រៅហៅថាម៉ាឌីដូចគ្នាដែរ!»
សូត្រាចងចិញ្ចើមហាក់វិលវល់។
គេមិនមាត់មិនកទុកឱ្យនាងលើកទូរសព្ទមកពិនិត្យ។
គេដឹងថា វិច្ឆិកាប្រាកដជាផ្ញើរូបមក បានជាតាមដានផ្ទៃមុខដាមិកាមិនហ៊ានប្រិចភ្នែក។

ដាមិកាហាមាត់សើចក្អាកក្អាយ។ គឺនាងសើចរបៀបហួសចិត្ត។ សើចចប់កាលណានាងគ្រវីក្បាលធ្វើឱ្យសូត្រាអាចយល់បានថាការពិតជាអ្វីស្រេចទៅហើយ។
ក្នុងពេលដែលនិពន្ធនាយកកំពុងស្រមៃនឹកឡើងវិញ នូវគ្រាទាំងប៉ុន្មានដែលខ្លួនបានជួបម៉ាឌីនៅក្បែរដាណែន គេគិតជាស្រេចថា ការលេចឡើងដូចអព្ភូតហេតុរបស់បុរសក្មេងនេះ ពិតជាមិនមែនរឿងធម្មតាសម្រាប់ជីវិតដាណែននោះឡើយ ប៉ុន្តែមួយរយៈពេលចុងក្រោយឆ្លងកាត់ពេលវេលាស្មុគស្មាញច្រើនពេក បានជានាយហាក់កាន់តែដាច់ឆ្ងាយពីនាង រហូតដល់អ្វីៗបានកើតឡើង។
«បងវិច្ឆិកាមិនបាច់ជួបគេទេ! ខ្ញុំខលទៅគេខ្លួនឯង!»
សូត្រាសម្លឹងនាងភ្លឹះៗព្រោះគ្មានពាក្យអ្វីនឹងនិយាយទៀត។

វគ្គ
ទឹកដល់ដំណាក់កាលក្ដៅពុះ

វិច្ឆិកាឈប់ឡានបន្ទាន់ ហើយរត់ឡើងភោជនីយដ្ឋាន ដែលមាននៅអង្គុយដាមិការង់ចាំជាស្រេច។
ប្រធាននិស្សិតបោះជំហានវែងៗចូលមកដល់តុភ្លាម គេទាញកៅអីអង្គុយចុះហើយនិយាយត្រហបខ្សឹបៗ៖
«ឯណាដាណែន?»
«ជាន់ខាងលើ!»
នាងឆ្លើយដោយទឹកមុខស្មើ ព្រមទាំងលើកតែក្រេបធ្វើធម្មតា ប៉ុន្តែវិច្ឆិកាសែនអន្ទះសា៖
«យកគេទៅពេទ្យទៅ!»
«នាំវែងឆ្ងាយទេ!»
នាងនិយាយធ្វើដូចធម្មតាគ្មានអ្វីជាករណីបន្ទាន់សោះ នាំឱ្យប្រធាននិស្សិតរឹតតែសៅហ្មង។
វិច្ឆិកាខាំមាត់បដិសេធ៖
«អត់ទេដាមិកា! កុំយកជីវិតមនុស្សមកលេងជាល្បែង!»

ដាមិកាដាក់ពែងចុះ ហើយពន្យល់តិចៗល្មមតែឮពីរនាក់៖
«ម៉ាឌីនោះជាក្មួយខ្ញុំដែលបងសិដ្ឋគំរាថាដកតំណែងខ្ញុំឱ្យទៅគេ!»
«ថាម៉េច?»
នាងសើចចំអកទឹកមុខស្លន់ស្លោរបស់គេ៖
«បងឯងប្អូនធម៌គាត់ មិនសមថាមិនដែលឃើញមុខក្មួយ?»

វិច្ឆិកានឹកភ្នកដល់សភាពម៉ាឌីប៉ុន្មានដង ដែលនាយបានជួប។ សម្ដីម៉ាឌីទាំងអស់ដែលបានឆ្លើយឆ្លងនិងអធិការនៅឯប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិសពេលនេះ រំលឹកសាឡើងមកវិញក្នុងការចងចាំ…
«ខ្ញុំស្រលាញ់គេ! យើងស្នាក់នៅបន្ទប់ជាមួយគ្នា!» «ប្អូនថាបែកពីគេនៅពេលព្រលប់ចេញទៅទិញបាយម្ហូបក្បែរពេទ្យ ប្អូនមានសង្ស័យដែរទេថា ខាងស្រីមានចិត្តរត់បំពួនខ្លួនឯង?» «គេមិនមែនជាមនុស្សខ្វះការទទួលខុសត្រូវទេ! គេជាប្រភេទមនុស្សស្រីមានចរិតបើកចំហ ហើយហ៊ានធ្វើហ៊ាននិយាយ មិនខ្លាចអ្វីទាំងអស់! គេមិនចាំបាច់រត់ទេ បើគេចង់ទៅណាគេប្រាប់ថាទៅនោះ! ហើយនៅស្រុកខ្មែរនេះ គេគ្មានអ្នកណាស្គាល់ទាំងអស់ ផ្ទះគេនៅបារាំង» «ចុះ… ប្អូនដឹងទេថា ថ្មីៗនេះគេមានទំនាស់ជាមួយអ្នកណាគួរឱ្យកត់សម្គាល់អត់? ខ្ញុំនិយាយពីអ្នកដែលប្អូនថាបាត់ខ្លួន!» «ខៀវ សូត្រាចៅហ្វាយរបស់គេ! មួយរយៈនេះដាណែន និងខៀវ សូត្រាមានរឿងរកាំរកូសគ្នាច្រើនគួរសម! គេធ្លាប់មករកដាណែនពីរដងដល់ផ្ទះ លើកទីមួយនាងនិយាយទ្រគោះដាក់គេខ្ញុំក៏នៅទីនោះ ចំណែកលើកទីពីរ គឺប៉ុន្មានម៉ោងមុនគេចូលពេទ្យ! គេមកពីក្រោយដល់ជិតភ្លឺ ហើយឡើងមកផ្ទះយំទៀត! គេនិយាយថា គេបានជួបម្នាក់នោះនៅខាងក្រោម! ពួកបងគួរតែហៅគេនោះមកសួរនាំ! ម្នាក់នោះមើលទំនងអ្វីក៏គេហ៊ានធ្វើដែរ!»

វិច្ឆិកាដកអារម្មណ៍មកវិញ ហើយគ្រវីក្បាលតិចៗតបតជាមួយដាមិកាវិញភ្លាម៖
«បងមិនខ្វល់ថាម៉ាឌីចង់បានអ្វីពីទំនាក់ទំនងជាមួយដាណែនទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំជឿតែគ្រូពេទ្យប៉ុណ្ណោះ!»
«ម៉ាឌីកំពុងទៅរកម្ដាយគេហើយ! គេនឹងសង្គ្រោះមនុស្សស្រីគេស្រលាញ់! វ័យរបស់គេនេះស្នេហាធំជាងជីវិត គេមិនឱ្យដាណែនស្លាប់ទេ!»
នាងនិយាយធ្វើហីតែវិច្ឆិកាមិនអាចធ្វើវាហីកើតឡើយ។
«រួចចុះបើគេមកមិនទាន់? ឬម្ដាយគេមិនឱ្យចេញមកបាន?»
អគ្គនាយិកានៅតែធ្វើរឹងមាំបានដោយគ្មានប្រិចភ្នែក។
ទោះបីជាគ្មានស្នាមញញឹមដូចមុន ប៉ុន្តែនាងនៅតែមិនចេះខ្វះពាក្យឆ្លើយ៖
«បើពេជ្រ ដាណែនត្រូវស្លាប់មែន វាជាវាសនារបស់នាង!»
វិច្ឆិកាបង្ហាញអាការៈមួហ្មងនៅនឹងភ្នែកនាង បង្ហាញច្បាស់ថា គេមិនពេញចិត្តពីភាពព្រងើយកន្តើយរបស់មនុស្សស្រីដៃគូសន្ទនានេះទាល់សោះទេ។

ប៉ុន្តែនាងស្រាប់តែនិយាយបន្ត៖
«ខ្ញុំនិយាយមិនទាន់ចប់! ម៉ាឌីនឹងយកមកបាន ខ្ញុំដឹងច្បាស់អ៊ីចឹងហើយ បើគេជួយនាងមិនបានគឺវាជាព្រហ្មលិខិតរបស់នាង!»
វិច្ឆិកាសម្លឹងភាពជឿជាក់របស់នាង ហើយក៏នឹកភ្នកទៅដល់រឿងចាស់កាលនៅឯប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិស កន្លងទៅថ្មីៗនេះ គឺពេលដែលនិពន្ធនាយកស្រស់សង្ហា ត្រូវកោះហៅមកសាកសួរ។ គេចូលមកដល់ប៉ុស្តិ៍មិនទាន់បានថាអ្វីផង រហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរ ម៉ាឌីស្ទុះភ្លែតទៅទាញកអាវគេប្រកបដោយទឹកមុខកាចសាហាវ។ «កុំឱ្យដាណែនជ្រុះសក់មួយសរសៃ មិនអ៊ីចឹងដឹងគ្នាហើយអាកំសាក!»។

វិច្ឆិកាដកអារម្មណ៍មកវិញ ព្រោះឮនាងផ្ដើមនិយាយ៖
«ខ្ញុំមានរឿងចង់ពិគ្រោះជាមួយបង!»
«និយាយមក!»
«បងសិដ្ឋប្រហែលជាមិនបានដឹងរឿងអីទាំងអស់ ប៉ុន្តែអ្នកបងដែលជាឃាតករសម្លាប់ប្អូនខ្ញុំរ៉ាវី!»
មិនបង្អង់យូរនាងឱ្យអធិប្បាយរឿងទាំងអស់ប្រាប់នាយពីដើមដល់ចប់ រហូតដល់វិច្ឆិកាស្រមៃនឹកដល់រឿងផ្សេង ។
«និយាយអ៊ីចឹងមានតែអ្នកដែលធ្វើនោះជាមនុស្សនៅក្បែរៗល្បង បានជាអាចបង្កើតការភ័ន្តច្រឡំនេះឡើងបាន!»
វិច្ឆិកានិយាយពេលដែលដាមិកាសញ្ជឹងគិតដោយប្រយ័ត្នប្រយែង។
គេបន្ថែម៖
«ឥឡូវបងនឹកឃើញរឿងមួយទៀត ប្រសិនបើខាងណោះមានអ្នកបងជារនុក ចាត់ការរឿងរ៉ាវខាងណេះ ដាមិកាក៏ប្រហែលមានមនុស្សបង្កប់មកធ្វើរឿងព្រមគ្នាដែរ»
«អ្នកណា? បងវិច្ឆិកាសង្ស័យអ្នកណា? បងវីន?»
«មិនមែនគាត់ទេ! បងវីនបងនៅនឹងគាត់តាំងពីតូច!! មនុស្សគាត់បែបណាបងដឹងច្បាស់! ប៉ុន្តែអ្នកផ្សេង! លេខារបស់អូន!»
«អាពីន?»

ដាមិកាជ្រួញចិញ្ចើមពេលដែលប្រធាននិស្សិតវិភាគបន្ត៖
«បងចេះតែយល់ថា អ្វីៗដូចជាជួនគ្នាពេក! យប់មួយនោះបន្ទាប់ពីបងបានជួបសុខៈ ដែលអះអាងថា ជាប្ដីរបស់រ៉ាវី! បងបានទៅរកយើងនៅក្រុមហ៊ុនព្រោះខលមិនចូល ពេលនោះមានមនុស្សលបចូលបន្ទប់អូន គេនោះមានចេតនាចង់ឱ្យបងឃើញទំនាក់ទំនងអូននិងលេខាលីនរ៉ាណា ព្រមទាំងអ្នកនាងពៅរ៉ាវី! បងធ្វើពុតដូចមិនដឹងខ្លួន ហើយថយចេញទៅមុន តែបងពួនស្ទាក់ចាំមើល! ទីបំផុតលេខាអូនពិតជាបានបើកឡានចេញមកតាមក្រោយមែន!»
ដាមិកាសញ្ជឹងគិតទាំងសំណួរខ្លីលាន់មក៖
«គេធ្វើអ៊ីចឹងដើម្បីអី?»
«គេចង់ប្រាប់បងថា ដាមិកាមិនមែនជាអ្នកនៅពីក្រោយការស្លាប់របស់រ៉ាវី ព្រោះអ្នកទាំងពីរជាបងប្អូនបង្កើត! គេចង់ឱ្យបងដូរទិសដៅទៅរកល្បង!»
«តែលេខាថ្មីរបស់ខ្ញុំជាមនុស្សដែលលោកបងបញ្ជូនមក បន្ទាប់ពីលេខាលីនរ៉ាណាត្រូវចាប់ខ្លួន!»
«មានន័យថាលោកបងពិសិដ្ឋក៏មិនដឹងដែរថា ម្នាក់នេះជាមនុស្សបម្រើការឱ្យអ្នកបងវិល័យ!»

គេឱ្យចុចទូរសព្ទ៖
«បងសួរបងវីនដឹងមិនខានពីប្រភពរបស់ស្រីម្នាក់ហ្នឹង!»
អគ្គនាយិកានៅសំងំអត់ធ្មត់ រង់ចាំស្ដាប់លទ្ធផលនៃការចរចារបស់វិច្ឆិកានិងបងវីន ដោយរំពៃរកនឹកពីសកម្មភាពនានារបស់លេខាថ្មីរូបនោះផង។
ចុងក្រោយវិច្ឆិកាឈប់និយាយទូរសព្ទដោយងាកមកងក់ក្បាលបញ្ជាក់៖
«មនុស្សអ្នកបងរកមកឱ្យ! បងនិយាយពីអាពីនម្នាក់នោះ»
ដាមិកាសញ្ជឹងគិតដោយទឹកមុខខឹងស្លេក។ នាងដឹងថា បងប្រុសខ្លួនក៏ប្រហែលជាមិនដឹងពីផែនការខ្មៅកខ្វក់របស់ភរិយាខ្លួនអ្វីដែរ។
នាងគិតបានបន្តិចក៏ស្ទុះក្រោកឡើង ហើយនិយាយមកកាន់វិច្ឆិកា៖
«តាមដានស្រីនោះប្រហែលជារកកន្លែងអ្នកបងឃើញ!»
នាងទាញដៃនាយចាកចេញទៅក្រៅជាបន្ទាន់ ហើយប្រើរថយន្តមួយពីរនាក់។
«ឡានអ្នកណា? ម៉េចមិនជិះឡានយើង!»
«ឡាននេះហើយគេមិនចំណាំ!»
នាងឆ្លើយបានក្នុងទឹកមុខធម្មតា ទោះបីជាការពិតទៅចិត្តនាងកំពុងបាចសាចជាមួយសេចក្ដីកង្វល់រាប់មិនអស់ក្ដី។

វិច្ឆិកាសម្ងំស្ងៀមពេលដាមិកាខលកុហកលេខាថ្មីនោះ៖
«អាពីន! បងរវល់មានធុរៈបន្ទាន់! បងដល់ប្រលានហើយ បងទៅសាំងហ្គាពួរពីរយប់! កុំបាច់រកបង»
នាងដាក់ទូរសព្ទចុះ វិច្ឆិកាវិញញញឹមហើយនិយាយ៖
«បើគេជាមនុស្សរបស់អ្នកបងវិល័យពិតមែន! គេនឹងគិតថាយើងបញ្ជូនដាណែនចេញទៅសង្គ្រោះ!»
ដាមិកាញញឹមឆ្លើយ៖
«តាមដានពីក្រោយវាសិន! មុននិងក្រោយវាគង់ទៅសុំយោបល់ថ្មីទេ!»

ពួកគេមកដល់ពីក្រោមផ្ទះនារីវ័យក្មេងឈ្មោះពីន។
ទីតាំងនាងជាប្រភេទខុនដូដែលមានតម្លៃជួលខ្ពស់ ហើយទុកសម្រាប់តែវណ្ណៈអ្នកដែលមានបទដ្ឋានរស់នៅស៊ីវិល័យ។
«លេខាម្នាក់រស់នៅកន្លែងថ្លៃម៉េះ?»
ដាមិកាគ្រវីក្បាលមុនឆ្លើយ៖
«គេមិនដែលប្រាប់ទេ មកពីខ្ញុំធ្លាប់ឃើញគេនៅម្ដុំនេះដោយចៃដន្យ!»
ប្រុសស្រីទាំងទ្វេអត់ធ្មត់អង្គុយរង់ចាំក្នុងឡាន។
ពេលវេលាចេះតែកន្លងទៅ នាងដឹងថា បើចេះតែរង់ចាំទៅទៀត វាពុំមែនជាគម្រោងការល្អនោះ ឡើយ។
វិច្ឆិកាឃើញដាមិកាប្ដូរស៊ីមហើយខល។
គេសំងំស្ដាប់សំឡេងអគ្គនាយិកា ថានឹងលេងក្បួនអី ដើម្បីបង្ខំខ្លាឱ្យចេញពីរូងភ្នំ។

សំឡេងអគ្គនាយកស្រស់ស្អាលាន់ឡើងស្រួយស្រឹប៖
«អាពីន! យើងនៅឯណាបងត្រូវការជួប! បងដឹងថាអាពីនឯងមានធ្វើរឿងលឹបលច្រើន! បងមានឃើញសកម្មភាពយើងខ្លះក្នុងកាមេរ៉ា ដែលចេញចូលបន្ទប់បងនិងបន្ទប់បងរ៉ាណា មិនមានការអនុញ្ញាត! បងត្រូវការជួបសួរនាំ!»
មិនដឹងខាងណោះឆ្លើយយ៉ាងណានោះទេ វិច្ឆិកាឃើញដាមិកាក្របួចមាត់ញញឹម។
រង់ចាំដល់ឃើញនាងបិទទូរសព្ទរួចរាល់ ទើបប្រធាននិស្សិតចាប់ផ្ដើមសួរ៖
«គេឆ្លើយថាម៉េច?»
«គេថាគេនៅឆ្ងាយណាស់ ល្ងាចទើបមកដល់!»

វិច្ឆិកាងើយមើលទៅជាន់ខាងលើខ្ពស់ៗនៃមហាសំណង់ខ្ពស់សន្លឹមពីមុខខ្លួន។
គេនិយាយមួយៗ៖
«សម្ងំនៅលើលែងចុះហើយដឹង?!»
ដាមិកាគ្រវីក្បាលបដិសេធ៖
«មិនមែនទេ គេត្រូវតែរត់!»
«ចុះបើគេនៅក្រៅ? យើងមិនបាត់ដាន?»
ដាមិកាគ្រវីក្បាលបដិសេធទៀត៖
«ទោះអ្វីក៏ដោយ! គេត្រូវតែត្រឡប់មកសម្អាតឯកសារ និងយករបស់សំខាន់ៗទៅតាមខ្លួន!»

ប្រធាននិស្សិតងក់ក្បាលទទួលយកគំនិតសមហេតុផលនេះ ហើយបន្តរង់ចាំ។
រយៈពេល១៥នាទីប៉ុណ្ណោះ នាងកេះនាយឱ្យងើបឡើងពិនិត្យទិសខាងឆ្វេង។
ពិតជារថយន្តដដែលដែលវិច្ឆិកាបានឃើញកាលពីរាត្រីនោះមែន។
ពេលនេះក្នុងសភាពប្រញាប់ប្រញាល់ ស្រីលេខាក្មេងបានឈានចុះពីជំនិះ ហើយចូលទៅក្នុងជណ្ដើរយន្ត។
«មិនប៉ុន្មានទេ! ចុះមកវិញឥឡូវហើយ!»
«ថាទៅមើល៍ ចេញពីនេះអាពីនទៅណា? អាចទៅបង្ហាញខ្លួននៅOfficeទេ»
«គ្មានផ្លូវទេ! គេត្រូវតែទៅរកចៅហ្វាយពិតរបស់គេ ដើម្បីនឹងរាយការណ៍!»
ទោះបីជាយ៉ាងណា បន្ទាប់ពីបានគិតចុះឡើងរួចមក វិច្ឆិកាឱ្យយោបល់៖
«យើងឱ្យប៉ូលិសស្ទាក់ចាប់គេទៅ! ប៉ូលិសគេមានវិធីសួរចម្លើយរបស់គេ! ចុងក្រោយគង់តែដឹងទេ!»
ដាមិកាគ្រវីក្បាល៖
«មនុស្សបងវិល័យយើងមិនមែនទៅចាប់គាត់ ហើយគាត់ព្រមធ្វើតាមយើង ប្រាប់ឈ្មោះថ្នាំចេញមកទេ! ធ្វើតាមខ្ញុំក្រែងអាចបានទាំងជីវិតពេជ្រ ដាណែន និងបកស្បែកមុខពិតប្រាកដរបស់គាត់!»

ភាគទី៣៦

ពិតដូចជាពួកគេបានគិត មិនដល់១០នាទីផង អាពីនចុះមកវិញជាមួយសម្ភារៈរណែងរណោង មាន វ៉ាលិសនិងកាបូប។
«រត់ចោលស្រុកមែននាងល្អ!»
ដាមិកានិយាយទាំងខាំមាត់តែវិច្ឆិកាឃាត់៖
«កុំមាត់! យើងតាមពីក្រោយ»

នៅពេលដែលលេខាស្រីបោលឡានចេញវឹង វិច្ឆិកាក៏ចេញតាមពីក្រោយជាប់ស្អិត។ ស្ថានភាពនារីនោះហាក់បីដូចជាកំពុងគេចពីអ្វីមួយពិតមែន ព្រោះថាគោលដៅហាក់មានភាពក្រវៀចក្រវៀនពិបាកស្មានដឹងថា នាងកំពុងតែតម្រង់ទៅណា។
ដោយមិនអស់ចិត្ត ដាមិកាងាកមកនិយាយជាមួយវិច្ឆិកាសួរយោបល់៖
«ខ្ញុំគិតថាបើចូលទៅសួរអ្នកបងវិល័យត្រង់ៗ ប៉ុន្តែប្រហែលជាបានផលតិច ដូច្នេះគួររកមធ្យោបាយឱ្យហើយ មុនពេលយើងទៅដល់ទីនោះ»
«អ្វីទៅដែលអូនចង់សួរគាត់»
«គឺចង់សួរថាតើសោភ័ណ រ៉ាវីធ្វើអ្វីគាត់ បានជាចាំបាច់សម្លាប់ប្អូនខ្ញុំ?»

វិច្ឆិកាដកដង្ហើមធំតែមិននិយាយអ្វី ទុកឱ្យដាមិកានិយាយបន្ត៖
«ហើយខ្ញុំក៏ចង់បញ្ជាក់ដែរថា អ្វីដែលពេជ្រ ដាណែននិយាយពិតឬក្លែងក្លាយ?»
«មនុស្សគេនេះមិនចេះនិយាយកុហកទេ»
ដាមិកាបែរមុខមកសម្លឹងវិច្ឆិកាថ្មែ ហាក់បីដូចជាកំពុងខឹងនឹងនាយ ឃើញដូច្នេះវិច្ឆិកាងាកមកសួរ៖
«កើតអី?»
«កើតរោគចង់ឆ្កួត គ្រប់គ្នាសរសើរស្រីម្នាក់នោះម្ល៉េះ? គិតមិនយល់ ឈឺក្បាល!»
វិច្ឆិកាឆ្លើយតបវិញធ្វើហី៖
«ទៅឈឺក្បាលអីរឿងហ្នឹង គិតពីរឿងដោះស្រាយជាមួយបងថ្លៃដ៏ល្អរបស់យើងវិញយ៉ាងម៉េចវិញ បើអ្វីដែលដាណែននិយាយជាការពិត!»
ដាមិកានៅស្ងៀមសញ្ជឹងគិត តែត្របកភ្នែកនាងបើកឡើងលើផ្ចង់ទៅរកឡានលេខាដែលនៅពីមុខកិតៗគ្នា។

សំឡេងវិច្ឆិកាលាន់មកបន្ត៖
«កុំបាច់រង់ចាំម៉ាឌី ពេលជួបយាយនោះ និយាយប្រាប់គាត់ទៅថា រឿងគាត់យើងដឹងអស់ហើយ ល្បិចកលរបស់គាត់មិនបានសម្រេចទេ ឱ្យគាត់រកវិធីសម្រាលទោសខ្លួនឯង ដោះលែងដាណែនហើយសារភាពជាមួយប៉ូលិសទៅ បើអ្នកនាងពៅគាត់ជាអ្នកសម្លាប់!»
«បងឯងសង្ឃឹមទៅ ខ្ញុំស្គាល់អ្នកបងវិល័យច្បាស់ បើគាត់មិនទាន់ស្លាប់ សង្ឃឹមទៅថាគាត់ហើបមាត់និយាយ»

ដាមិកានិយាយហើយរិះរកមធ្យោបាយវិលខ្ញាល់ ស្រាប់តែវិច្ឆិកាលាន់មាត់រអ៊ូ៖
«ចប់!»
ឮសម្ដីនាយ នាងងើបមុខសម្លឹងទៅឡានជនសង្ស័យសាជាថ្មី ស្រាប់តែឃើញនារីនោះអែបស្ងៀមក្បែរទីកាច់ជ្រុងដែលប៉ូលិសចរាចរឈរជើង។
«វាប្រុងធ្វើស្អីវា?»
ដាមិកាសួរទាំងបើកភ្នែកមូលក្លុំ។ វិច្ឆិកាឆ្លើយ៖
«គេលេងយើងហ្នឹងហើយឆ្ងល់អីទៀត!»
ដូចវិច្ឆិកាថាមែន នៅពេលឡានលេខាស៊ីញ៉ូភ្លើងចេញដំណើរ វិច្ឆិកាបង្វិលកង់ទៅតាម ស្រាប់តែត្រូវប៉ូលិសចរាចររត់ស្រមកឃាត់។
ដាមិកាធ្វើមុខក្រញូវ នាងដឹងថាដានបាត់ទៅហើយ ព្រោះលេខានោះទំនងជាដឹងខ្លួន។
«បានចិត្តសិនចុះនាងល្អ»

ដូចការគិតទុក អាពីនបន្ទាប់ពីបំបាត់ដានស្រួលបួល ក៏ត្រហេបត្រហបមករកម្ចាស់ពីក្រោយខ្នងនាង។
ដូចរាល់ដងដែរ អ្នកស្រីវិល័យអង្គុយស្ងៀមស្ងាត់ជាមួយពែងតែក្នុងដៃ ហើយស្ដាប់សេចក្ដីរាយការណ៍ដែលលេខាបង្កប់កំពុងរៀបសេចក្ដី។
«អ្នកនាងដាមិកាបោកប្រាស់ខ្ញុំថា ឱ្យទៅក្រុមហ៊ុន ប៉ុន្តែគាត់មកឃ្លាំខ្ញុំនៅក្រោមផ្ទះ! ខ្ញុំយល់ថាគោលដៅគាត់ចង់ដឹងកន្លែងរបស់លោកជំទាវ មិនអ៊ីចឹងគាត់ឱ្យប៉ូលិសចាប់ខ្ញុំសួរហើយ មិនមែនជិះមកតាមស្ងាត់ៗទេ!»

ជំទាវវិល័យដាក់ពែងចុះ ដោយសេចក្ដីពិចារណាសន្សឹមៗ។
ស្ត្រីនេះដឹងថា ខ្លួនគិតខុសពេលបញ្ជូនពេជ្រ ដាណែនទៅ ព្រោះតែគាត់មិនដឹង ស្មានថានារីតូចម្នាក់នោះសុខចិត្តមិនព្រមធ្វើតាមគាត់ ទោះជាអាយុសង្ខារកំពុងត្រូវរកការគំរាមកំហែងក្ដី។

ក្នុងពេលដែលចិត្តពុះកញ្ជ្រោលដោយកំហឹង ទឹកមុខគាត់កាន់តែស្មើ គ្មានបង្ហាញចេញមកក្រៅថាគាត់ខូចចិត្ត បាក់បបខ្លបខ្លាចអ្វីបន្តិចនោះឡើយ។
«ចុះឯងគិតយ៉ាងម៉េចទៀតយ៉ាពីន?»
លេខាហាក់កំពុងភិតភ័យទុញទាល់ នាងនិយាយតបគ្មានក្បាលកន្ទុយទេ៖
«លោកជំទាវ តទៅខ្ញុំមិនដឹងធ្វើម៉េចទៀតទេ ចេញទៅអាមេរិកវិញក៏មិនដឹងថាលោកឧកញ៉ាសោភ័ណ ពិសិដ្ឋធ្វើអ្វីខ្ញុំខ្លះនោះដែរ»
អ្នកស្រីវិល័យសើចបញ្ឈឺតិចៗជាមួយចម្លើយខ្លីៗ៖
«ក្មេងល្ងង់! ចុះឯងធ្វើអីខុសបានជាខ្លាចវាខ្លាំងម្ល៉េះ? ពួកវាមានភស្តុតាងអ្វីធ្វើបាបឯងកើត? ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញធ្វើដូចធម្មតា ទៅធ្វើការដូចដើម ហើយអ្នកណាសួរអីបដិសេធមិនទទួលទាំងអស់គឺវាចប់រឿងបាត់ទៅហើយ! តែបើឯងរត់វិញគឺដូចជាឯងបានសារភាពអ៊ីចឹងដែរ!»

លេខានៅសញ្ជឹងគិតចុះឡើងក្នុងសភាពភ្នែកនៅកញ្ចឹងក មុនពេលឆ្លើយតបមួយៗមកកាន់ចៅហ្វាយនាយម្នាក់នេះ៖
«ចុះបើគេបញ្ជូនខ្ញុំទៅឱ្យប៉ូលិសធ្វើទារុណកម្មសួរចម្លើយ»
អ្នកស្រីវិល័យគំហកវិញ៖
«វាអាងអីធ្វើអ៊ីចឹងបាន? តើឯងធ្វើអីខុសឬមួយឯងបំភ័យខ្លួនឯង?»
លេខានៅស្ងៀមឱនមុខរិះគិតច្របូកច្របល់ចុះឡើង ចំណែកស្ត្រីជាចៅហ្វាយនិយាយបន្ថែម៖
«ចេញទៅ ទៅដេកគិតឱ្យច្បាស់លាស់សិនក៏បាន ឯងមិនមែនល្ងង់ដល់ថ្នាក់ឮផ្គរចាក់ទឹកពាងចោលនោះទេ! ហើយបើឯងត្រូវការអី មីងនឹងជួយឯង មិនថាលុយកាក់ មេធាវីឯកសារអ្វីគ្រប់យ៉ាង!»

អាពីនគ្មានអ្វីក្រៅពីឆ្លើយចាយល់ព្រម ហើយចាកចេញទៅទាំងក្នុងដំណើរស្ទក់ៗ។ សភាពរបស់លេខានេះធ្វើឱ្យអ្នកស្រីវិល័យយល់ថា នារីនេះក្រៅពីលែងអាចប្រើប្រាស់បាន ថែមទាំងអាចនឹងធ្វើឱ្យគាត់ខូចការផងក៏ថាបាន។
«ឈប់សិន»
អ្នកស្រីវិល័យហៅឃាត់លេខាឈ្មោះអាពីន។ ពេលនាងឈប់ដំណើរគាត់សួរ៖
«ក្នុងឡានដែលតាមពីក្រោយឯងនោះមានអ្នកណាខ្លះ!»
«អ្នកនាងដាមិកា និងម្នាក់ឈ្មោះវិច្ឆិកាប្អូនធម៌របស់លោកឧកញ៉ាពិសិដ្ឋ»
ស្ត្រីមានល្បិចងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ ហើយបក់ដៃបណ្ដេញនាងឱ្យចេញទៅ។

ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តគាត់ពុះពោរដោយកំហឹង៖
«អាក្មេងមិនទាន់ជ្រុះពន្លៃ! ពង្រាត់កូនប្រសាអញពីម៉ាឌី អញមិនទាន់ជម្រះបញ្ជីឯង ហ៊ានមកនៅទទឹងរឿងអញទៀត?»
អ្នកវិល័យងាកមករកអង្គរក្សជំនិត២នាក់ ដែលឈរចាំបម្រើពីក្រោយខ្នងហើយបង្គាប់៖
«មីងមានការបន្ទាន់ឱ្យពួកឯងធ្វើ»
អង្គរក្សឱនលំទោន ហើយម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេចាប់ផ្ដើមសួរ៖
«ប្រើពួកខ្ញុំឱ្យធ្វើអីដែរទាន!»
គាត់មិនឆ្លើយតបប៉ុន្តែឈ្ងោកខ្សឹប។
មិនយូរប៉ុន្មានក្រោយពួកអង្គរក្សយល់ការ ពួកគេងក់ក្បាលយល់តាមគ្រប់យ៉ាង។

អង្គរក្សម្នាក់ផ្សេងរត់លឿនស្លេវមកពីខាងក្រៅ។
គាត់បង្អង់ហើយងាកទៅរកម្នាក់នោះ រង់ចាំស្ដាប់សេចក្ដីរាយការណ៍។
អង្គរក្សដែលទើបតែមកដល់ខ្សឹបដាក់ត្រចៀកស្ត្រីនេះ៖
«ប្រុសម្នាក់រង់ចាំនៅក្រៅរបងថាសុំជួបមីង គេប្រាប់ថាជានិពន្ធនាយកThe Chatomok ឈ្មោះខៀវ សូត្រា»
ស្ត្រីថ្លោះទឹកមុខហើយប្ដូរមកជាការពិចារណា។
«តាមពិតការដោះលែងពេជ្រ ដាណែនចេញទៅ ប្រៀបបីដូចជាលែងខ្លាឱ្យចេញពីទ្រុង»
គាត់គិតទាំងមមីភ្នែករកមធ្យោបាយ។

ពេលនេះសូម្បីតែនិពន្ធនាយកខៀវ សូត្រាក៏ដឹងពីកន្លែងគាត់ កុំថាឡើយអ្នកណាផ្សេងទៀត?
នៅចំពោះមុខ អ្នកវិល័យកំពុងត្រិះរិះគិតថា ឆាកល្ខោនរបស់គាត់ ត្រូវផ្លាស់ប្ដូរទៅទៀតដោយរបៀបម៉េច។

«ឱ្យគេចូលមកចុះ! ខ្ញុំចង់ដឹងថា ក្មេងនោះយកស្អីមកនិយាយជាមួយខ្ញុំ!»
គាត់ថាចប់ អង្គរក្សនោះរត់ចេញទៅ។ អ្នកស្រីវិល័យសម្ងំរិះគិត មុនពេលលើកដៃឱ្យសញ្ញាទៅពួកអង្គរក្សផ្សេងទៀតឱ្យថយលាក់ខ្លួន។

ខៀវ សូត្រា ចូលមកដល់រហ័សជាងការគិតទុករបស់ម្ចាស់ផ្ទះ។
អ្នកស្រីវិល័យសម្លឹងនាយពីលើដល់ក្រោម មុនពេលញញឹមទៅរកនិពន្ធនាយកម្នាក់នេះ ហើយនិយាយដូចគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើង៖
«អញ្ជើញអង្គុយ!»
នាយអង្គុយចុះនៅក្រោមការសម្លឹងសន្សឹមៗរបស់ស្ត្រីចំណាស់។
បុរសក្មេងនេះពិតជាមានកាយវិការស្វាហាប់ ប៉ុន្តែយឺតយ៉ាវក្នុងការបញ្ចេញសម្ដីមកក្រៅ ទោះបីជាប្រធានបទមកកាន់ទីនេះរបស់នាយ ជារឿងតក់ក្រហល់ប្រញាប់ប្រញាល់ ទាក់ទងនឹងជីវិតពេជ្រ ដាណែនក្ដី។

អ្នកស្រីវិល័យគិតហើយវាចាបន្តទៀត ទៅកាន់នាយនិពន្ធនាយកដែលអង្គុយពីមុខខ្លួន៖
«លោកពិតជាមានភាពទាក់ទាញពិសេស ធ្វើឱ្យខ្ញុំជឿថា ហេតុអីក្មេងស្រីៗអស់នោះលង់នឹងលោកបាន»
សូត្រានិយាយតបទៅកាន់គាត់ក្នុងសំឡេងធម្មតា៖
«ខ្ញុំត្រូវការតែថ្នាំប៉ុណ្ណោះ»
អ្នកស្រីវិល័យខំទប់ ប៉ុន្តែនៅតែទប់មិនបាន គាត់សើចខឹកៗចំអកឱ្យនាយ។ គាត់និយាយក្រោយពីសើចអស់ចិត្ត៖
«គិតទៅលោកសោះកក្រោះជាងដែលខ្ញុំធ្លាប់បានឮទៅទៀត! ថ្នាំខ្ញុំអត់មានទេ តែឈ្មោះថ្នាំខ្ញុំប្រហែលអាចប្រាប់!»
«អ៊ីចឹងនៅបង្អង់ធ្វើអី?!»

អ្នកស្រីវិល័យសើចសាជាថ្មីគឺសើចចំអកសម្ដីខ្លីៗរបស់នាយ។ សើចអស់ចិត្តទើបគាត់និយាយទៀត៖
«ចុះលោកបានអីមកដូរជាមួយខ្ញុំ?»
ខៀវ សូត្រារិះគិតបន្តិចមុនពេលឆ្លើយ៖
«ខ្ញុំសន្យានឹងមិនខ្វល់អ្វីទាំងអស់ទាក់ទងនឹងខ្លួនអ្នក អំពើល្មើសច្បាប់របស់អ្នកដែលខ្ញុំបានដឹង លើកលែងតែខ្ញុំបានជីវិតពេជ្រ ដាណែនត្រឡប់ទៅវិញ!»
អ្នកស្រីវិល័យបង្ហាញភាពហួសចិត្ត ក្រោយពីស្ដាប់ការនិយាយដោះដូររបស់នាយ គាត់សួរត្រឡប់មកវិញ៖
«ខ្ញុំឆ្ងល់រឿងពីរ ទីមួយលោករកខ្ញុំឃើញដោយវិធីណា ទីពីរម៉េចក៏លោកគិតថា ខ្ញុំនឹងមិនបំពុលលោកថែមម្នាក់ទៀត!»

ខៀវ សូត្រាឆ្លើយតប៖
«ដាណែន ទោះខ្ញុំមិនជួយគេត្រូវតែរស់ មិនដូច្នោះទេ អ្នកស្រីនឹងមានបញ្ហាជាមួយកូនប្រុសខ្លួនឯង ព្រោះគេស្រលាញ់គ្នាខ្លាំងណាស់! ខ្ញុំមកកាន់ទីនេះ គឺតាមពីក្រោយឡានរបស់វិច្ឆិកា បានន័យថា គ្រប់យ៉ាងរបស់អ្នកស្រីលែងជាអាថ៌កំបាំងទៀតហើយ អ្នកផ្សេងក៏អាចមកដល់ទីនេះបានដូចគ្នា អ្នកស្រីលែងអាចធ្វើអ្វីបានតាមចិត្ត ព្រោះថាទង្វើអ្នកស្រីត្រូវបានគេដឹងគ្រប់យ៉ាង! បើអ្នកស្រីប្រគល់ឈ្មោះថ្នាំមកឱ្យខ្ញុំ បានន័យថាអ្នកស្រីនៅមានផ្លូវបកក្រោយ!»

អ្នកស្រីវិល័យក្រពាត់ដៃសម្លឹងនាយពីលើដល់ក្រោម មុនពេលនិយាយចំអក៖
«មួយជីវិតយើងនេះ ម៉េចក៏ជួបតែពួកមនុស្សល្ងង់ ឯងយល់ថាមីងដែលខំធ្វើរឿងជាច្រើនហើយនេះ ព្រមឱ្យគ្រប់យ៉ាងដួលទៅទាំងអ៊ីចឹងកើតដែរ?»
ខៀវ សូត្រាកាន់តែស្ដាប់ រឹតតែយល់ថាស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់នេះជាមនុស្សពោរពេញទៅដោយមហិច្ឆតា។ គាត់ក្រអឺតក្រទមវាយតម្លៃថា អ្នកណាក៏ល្ងង់ជាងខ្លួន ដូច្នេះហើយសេចក្ដីប្រាថ្នារបស់គាត់ ប្រាកដជាមិនមែនគ្រាន់តែសងសឹកសោភ័ណ ពិសិដ្ឋនោះទេ។ នាយយល់ថាក្រុមហ៊ុនមហាសាលរបស់គ្រួសារនេះទៅវិញ ដែលជាគោលដៅរបស់គាត់។

សូត្រាផ្ដើមប្ដូរយុទ្ធសាស្ត្រចរចា៖
«យើងដូរគ្នាឱ្យយុត្តិធម៌ទៅ ខ្ញុំមិនខ្វល់រឿងមីងអីទាំងអស់ ហើយខ្ញុំនាំដាមិកាចាកចេញទៅឆ្ងាយ មីងបានទ្រព្យសម្បត្តិខ្ញុំបានគេ ចំណែករឿងពេជ្រ ដាណែនមីងត្រូវឱ្យគេរស់ ព្រោះបើមិនដូច្នោះខ្ញុំមិនអាចនាំដាមិកាចាកចេញទៅណាដោយស្ងប់ចិត្តនោះទេ»
ស្ត្រីរូបនេះរេភ្នែកគិតចុះឡើងយ៉ាងរហ័សរហួន។

គាត់ជាអ្នកដឹងច្បាស់ជាងគេ ពីទំនាក់ទំនងស្នេហាដ៏ជ្រាលជ្រៅរវាងបុរសដែលអង្គុយចំពោះមុខនេះ និងអគ្គនាយិការ Red Index ។
ប៉ុន្តែសំណួរសំខាន់គឺថា តើគេពិតជាអាចនាំដាមិកាទៅឆ្ងាយ លែងវិលមកវិញមែនឬយ៉ាងណា?
ធ្វើម៉េចឱ្យដាមិកាអាចព្រមចាកចោលរាជបល្ល័ង្ក ដែលនាងខំជ្រែងជើងទប់ជាយូរមកហើយនេះបានទៅ?
«មីងពន្យារពេលយូរប៉ុណ្ណា ឱកាសនៃរឿងនេះក៏នឹងកាន់តែហោចទៅ! ឱ្យតែបងប្អូនគេបានជួបពិភាក្សាគ្នា មីងនឹងអស់លេសមិនខាន»
ស្ត្រីខាំមាត់គិតដោយទោមនស្ស។ លើលោកនេះមិនសមថា មានពពួកមនុស្សដែលមិនខ្លាចសេចក្ដីស្លាប់ដូចពេជ្រ ដាណែននោះសោះ បើកុំតែដូច្នោះ គាត់ក៏មិនចាំបាច់មកខូចការដូចពេលនេះដែរ។
អម្បាញ់មិញនេះទៀត លេខាថ្មីដែលគាត់ដាក់ឱ្យទៅនៅក្បែរដាមិកា ត្រូវម្ចាស់ស្រីតាមដានសឹងមកដល់រូងទៅហើយ តើអូសបន្លាយតទៅទៀតបានប្រយោជន៍អីទៅ?

គាត់ងើបមុខសម្លឹងនិពន្ធនាយកហើយដាក់សំណួរសួរគេ៖
«ឱ្យមីងជឿឯងរបៀបណា? ឯងជួយអ្នកកាសែតស្រីនោះបានហើយ បកមកខាំមីងវិញពេលណាក៏បាន!»
«ខ្ញុំនឹងនាំដាមិកាចេញមុនពេលអវសានវាទថ្នាំពេជ្រ ដាណែនមកដល់! ពេលខ្ញុំទៅហើយ មីងត្រូវតែប្រាប់ឈ្មោះថ្នាំនោះ បើមីងមិននិយាយខ្ញុំអាចវិលមកទារបំណុលពីមីងបាន!»
ស្ត្រីងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ…

នៅឯបន្ទប់សណ្ឋាគារឯណេះ ម៉ាឌីបង្ហាញខ្លួនដោយមានវិច្ឆិកានាំផ្លូវ។
មកដល់មាត់ទ្វាបន្ទប់ប្រធាននិស្សិតនិយាយខ្សឹបៗ៖
«និយាយនឹងគេឱ្យស្រួល សុខភាពគេខ្សោយណាស់!»
ម៉ាឌីមើលមុខអ្នកប្រាប់នេះវិញ ហើយគេមិនមាត់មិនក តែងក់ក្បាលយល់ស្រប។
ទូរសព្ទវិច្ឆិការោទ៍ គេឈានចាកចេញដោយទុកសោបន្ទប់លើដៃម៉ាឌី ហើយធ្វើសញ្ញាឱ្យនាយចូលទៅតែឯង។

វិច្ឆិកាបែរខ្នងមកក្បែរជណ្ដើរហើយ លើកទូរសព្ទមកទទួល៖
«ជោគជតា! ខលមកមានការអីថ្មើរណេះ?»
ស្រីតូចហាក់តូចចិត្តនឹងសំណួរ ។ នាងតបតមកវិញ៖
«ថ្មើរម៉ានបានទូរសព្ទមកកើតទៅ? ពេលនេះគេកំពុងនៅតាមផ្លូវ»
ទោះបីជាកំពុងបារម្ភខ្វល់ខ្វាយកម្រិតណា ក៏សម្ដីនាងធ្វើឱ្យនាយមួម៉ៅនឹកឃើញថា តូចនារីលួចរត់ទៀតហើយ។
«ទៅណា?»
វិច្ឆិកាសួរកំបុតកំបុយព្រោះខឹងនឹងចរិតនៅមិនចេះស្ងៀមរបស់នាង គួបផ្សំពេលនេះស្ថានភាពនានាជុំវិញខ្លួនសុទ្ធតែស្មុគពិបាកស្មានត្រូវ។
«ទៅភ្នំពេញ!»
នាងឆ្លើយធ្វើហីតែទ្រូងនាយតឹងផ្អឹះ។

វិច្ឆិកាតបត៖
«បកទៅផ្ទះវិញ! ភ្នំពេញកំពុងរញ៉េរញ៉ៃណាស់មិនឱ្យមកទេ ឮអត់! ចាំបងទៅយកមកពេលរឿងរ៉ាវធម្មតាវិញ!»
«គេមកតាមផ្លូវហើយ! អ្នកម៉ាក់ក៏មកដែរ ខ្លាចអីទៅ?»
វិច្ឆិកាដកដង្ហើមធំ៖
«ម៉េចក៏នឹកឃើញភ្លាមឡើងមកភ្លែតអ៊ីចឹង?»
ពេជ្រ ដាណែនដែលដេកស្ដូកនៅខាងក្នុង គឺជាករណីព្រមានភ្នែកស្រស់ ដែលកំពុងតែបង្អើលវិច្ឆិកាឱ្យនឹកខ្វាយខ្វល់វែងឆ្ងាយមិនទាន់រសាយផង។ ត្រឹមជានារីខ្មែរល្អម្នាក់ដែលខ្លួនទើបនឹងស្គាល់បានមួយថ្ងៃ ក៏នឹកពិបាកចិត្តជាមួយថ្នាក់នេះទៅហើយ ទម្រាំបើអ្នករង់គ្រោះជាកូនស្វារបស់នាយ តើឱ្យប្រធាននិស្សិតបែកទ្រូងឬអ្វី?

«ផ្ទះមិត្តភក្តិអ្នកម៉ាក់មានកម្មវិធី! ជតាកំដរអ្នកម៉ាក់មក ពេលនេះកំពុងបើកឡាន!»
«អីគេ? បើកឡានទៀត?»
«មានអីចម្លែក ធ្វើមើលតែរឿងធំណាស់អ៊ីចឹង?»
«អត់រឿងធំទេ ប៉ុន្តែហាមទៅណាទៅណីផ្ដេសផ្ដាសយល់ឬនៅ? ពេជ្រ ដាណែននៅមិនទាន់រួចខ្លួនផង កុំមកនាំរឿងម្នាក់ទៀតឱ្យសោះ ប្រាប់ឱ្យហើយ!»
«បងដាណែនម៉េចហ្នឹង? មានសួរគាត់ដែរអត់ថាគាត់បាត់ទៅណា?»
ជោគជតាសួរឡើងដោយបារម្ភ។
ដឹងថាខ្លួនបានបារម្ភរហូតដល់ជ្រុលមាត់ គេទប់មកវិញលែងនិយាយ ហើយប្ដូរប្រធានបទ៖
«មកដល់ភ្នំពេញភ្លាម ខលមករកបង!»
គេបិទទូរសព្ទ ហើយដើរបកមករកបន្ទប់ដែលដាណែនកំពុងស្នាក់នៅ។

ចិត្តប្រធាននិស្សិតពិតជាបារម្ភពីមនុស្សស្រីម្នាក់ដ៏គួរឱ្យអាណិតដែលកំពុងស្ថិតនៅខាងក្នុងនោះណាស់ ច្នេះទើបវិច្ឆិកាលូកដៃទៅរុញទ្វាបង្ហើបមើល។
ទ្វារពិតជាមិនបានបិទគន្លឹះទេ។
នាយដឹងថាម៉ាឌីបើកបង្ការទុកពេលខ្លួននិយាយទូរសព្ទចប់ អាចនឹងចូលមកតាមក្រោយ។
វិច្ឆិការុញបង្ហើបហើយសម្លឹងទៅខាងក្នុង។

អ្វីដែលប្រធាននិស្សិតឃើញពេលនេះ គឺខ្នងរបស់ម៉ាឌីដែលអង្គុយប្រឈមមកទ្វារ ទំនងគេកំពុងភ្លឹកសម្លឹងមុខដាណែនដែលនៅគេងស្ងាត់ស្ងៀមមិនរវល់អ្វីទាំងអស់។
ដោយយល់ថាពេលវេលានៅក្បែរគ្នា ជាអ្វីដែលពួកគេចង់បាន ប្រធាននិស្សិតនិយាយទៅពីចម្ងាយ៖
«មានអ្វីត្រូវការខ្ញុំជួយអត់?»
ដោយឃើញម៉ាឌីគ្រវីក្បាលតិចៗ ទើបប្រធាននិស្សិតនិយាយបន្ថែម៖
«ខ្ញុំទៅអង្គុយលេងនៅក្រោម! មានការអីហៅខ្ញុំ!»
ម៉ាឌីងក់ក្បាល ធ្វើឱ្យវិច្ឆិកាធូរចិត្តជាងមុន។ គេទាញទ្វាបិទឱ្យវិញ ហើយចុះមកចាំនៅបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវខាងក្រោម។
ក្នុងចិត្តវិច្ឆិកាទទួលស្គាល់ដូចសម្ដីរបស់ដាមិកា ដែលថាម៉ាឌីនឹងមិនបណ្ដោយឱ្យស្រីស្អាតដែលគេស្រលាញ់ស្លាប់ទៅទាំងអ៊ីចឹងនោះឡើយ។

អធិរាជបេះដូង ភាគទី១៣

YaraMST — Sun, 16 Jan 2022 07:24:02 +0000

វគ្គ
ថ្នាំបំពុល ក្នុងពែងកាហ្វេ

៦ខែមុន…
មន្ទីរពេទ្យChangiសិង្ហបុរី…
«លោកត្រូវនាំភរិយាមកពិនិត្យថ្លើមសាជាថ្មី៦ខែទៀត! ជាតិពុលសម្អាតអស់មែន តែយើងត្រូវតាមដានពីផលប៉ះពាល់របស់វាទៅលើថ្លើម និងសរីរាង្គខាងក្នុងផ្សេងៗទៀត»
សូត្រាសម្លឹងមុខនារីនេះដែលញញឹម ហើយដៃនាងស៊កក្នុងរង្វង់ហត្ថនាយមិនចេះនឿយណាយ។ និពន្ធនាយកដឹងថា ប្រការដែលពេទ្យយល់ច្រឡំ ព្រោះនាងប្រើងារអ្នកស្រីក្នុងលិខិតឆ្លងដែនហើយគ្រប់គ្នាអាចយល់ខុសយ៉ាងងាយជាមួយភាពស្និទ្ធស្នាលដែលនាងផ្ដល់មក។

យប់នោះនៅលើ East Coast Park និពន្ធនាយកបានកំដរស្រីស្អាតដែលនៅទន់ខ្សោយហើយមិនព្រមសម្រាក។
នាងនៅក្បែរនាយ ហើយជ្រើសរើសយកការគេងក្នុងតង់ជាជំនួសឱ្យមន្ទីរពេទ្យ។
«អ្នកណាជាអ្នកចង់សម្លាប់នាង?»
«លោក! គោលដៅរបស់គេ គឺនិពន្ធនាយកម្នាក់នេះ មិនមែនខ្ញុំទេ!»
នាងឆ្លើយហី តែសំឡេងខ្សាវ។
ទោះនាងជានារីច្បាស់ម៉ឺងម៉ាតយ៉ាងណា សម្ដីនាងប៉ុន្មានម៉ាត់ធ្វើឱ្យគេជឿដូចម្ដេចបាន?
«អគ្គនាយិកា! ខៀវ សូត្រាម្នាក់នេះមិនដែលមានគំនុំជាមួយអ្នកណា ដល់ថ្នាក់គេត្រូវការយកជីវិតទេទាន!»

នាយនិយាយស្រាលៗទាំងមាននាងក្នុងរង្វង់ដៃ។
ចិត្តនាយពោរពេញទៅដោយសេចក្ដីស្នេហាលើនារីនេះទៅហើយ គ្រាន់តែនាយត្រូវការដឹងហេតុផលទាំងឡាយឱ្យច្បាស់លាស់ជាងនេះ។
«អ៊ីចឹងលោកគិតថាដាមិកាម្នាក់នេះ សមនឹងឱ្យគេតាមសម្លាប់សូម្បីតែពេលញ៉ាំកាហ្វេ?»
នាងថាហើយសើចចំអកតិចៗ បន្លំជាមួយកម្លាំងខ្យល់សមុទ្រ។
«បងមិនយល់ទេ!»
គេឆ្លើយតិចៗទាំងខ្វល់ខ្វាយ ប៉ុន្តែបបូរមាត់នាយផ្ទប់មកលើសក់ក្បាលនាង មុនពេលនិយាយបន្ថែម៖
«ទោះអ្វីក៏ដោយ! នាងត្រូវរកច្បាប់រកសមត្ថកិច្ចឱ្យតាមដានមើល រស់នៅរបៀបនេះតើល្អស្អីទៅដាមិកា?»
នាងមិនមាត់តែហុចទូរសព្ទមកឱ្យនាយមើល។

សូត្រាសម្លឹងសន្សឹមៗ មុនពេលទាញយកមកពិនិត្យឯកសារទាំងអស់នោះដោយតក្កមា។
«ហេតុអី? បងប្រុសនាងមានទំនាស់អីជាមួយខ្ញុំ? ខ្ញុំត្រូវការជម្រះបញ្ជីនេះជាមួយគេ!»
នាងឆក់ទូរសព្ទត្រឡប់មកវិញ។
ហើយនិយាយមួយៗ៖
«ពេលលោកបញ្ចេញឯកសារនេះទៅ បងខ្ញុំអាចថាមានបញ្ហាតិចតួច ប៉ុន្តែមិនធ្ងន់ដល់ថ្នាក់ជាប់ពិរុទ្ធទេ ប៉ុន្តែមនុស្សទាំងឡាយដែលនៅក្បែរគាត់ ហើយដែលគេខំផ្ដល់ព័ត៌មាននេះចេញមកឱ្យខ្ញុំនោះវិញ ពួកគេអាចនិងមានគ្រោះថ្នាក់ទាំងអស់ លោកធ្វើដែរទេនិពន្ធនាយក?»
សូត្រានៅស្ងៀមដោយថប់បារម្ភ។

នារីចិត្តស្លុយម្នាក់នេះ ហ៊ានប្រថុយកែខៃស្ថានការណ៍ហើយលេបពែងដែលមានជាតិពុល តើសមទំនងនឹងស្ដាប់កម្រិតណាទៅ?
«យើងទើបតែស្គាល់គ្នា ឱ្យម្ដេចបានថានាយិកា Red Index ការពារជីវិតខ្ញុំហើយប្រថុយមកចូលពេទ្យ ចុះបើនាងជួយមិនទាន់?»
«អូនគ្មានជម្រើស!»
នាងឆ្លើយខ្លីហើយពេញដោយទុក្ខព្រួយ។
ពេលបុរសសញ្ជឹងគិតក្រឡាប់ចាក់ សោភ័ណ ដាមិកានិយាយបន្ថែម៖
«ម្នាក់ពុលស្លាប់ ហើយម្នាក់ទៀតនឹងរងការចោទប្រកាន់! ខ្ញុំជាអ្នកណាត់លោកចេញមក ដូច្នេះបញ្ជីនេះប៉ូលិសនឹងជម្រះលើខ្ញុំ!»

ខៀវ សូត្រាគ្រវីក្បាលយឺតៗ៖
«ប៉ុន្តែ!... អូយ! បងឈឺក្បាលពេកហើយដាមិកា!! ហេតុអីនាងត្រូវរស់នៅក្នុងសង្គមងងឹតស្លុបមួយរបៀបនេះ?»
នាងវិញឆ្លើយតបស្ងួតស្ងប់៖
«រឿងដែលលោកមិនដឹងមានច្រើនណាស់ និពន្ធនាយក!»
«ហើយរឿងដែលរឹតតែមិនយល់ គឺរឿងរបស់ពួកយើង!»
សូត្រាឱនសម្លឹងមុខនាង មុនពេលនិយាយបន្ត៖
«ហេតុអី? ស្នេហានេះកើតឡើងដោយរបៀបណា?»
បង្អាក់យកពេលវេលាក្នុងការមិនឆ្លើយ ដាមិកាក្រឡេកមករកប៊ិចមួយដើមនៅលើហោប៉ៅអាវគេ។
ដៃនាងលូកទៅស្ទាប ហើយទាញវាចេញមកពិនិត្យ មុនពេលសួរតិចៗ៖
«អំណោយមនុស្សស្រីណាទៅនៀក?»

សូត្រានឹកឃើញភ្លាមទៅដល់អ្នកកាសែតស្រីខ្ពស់ស្រាវ តែគេរក្សាភាពស្ងាត់ស្ងៀមមិនមាត់មិនកតបតនឹងសំណួរឡើយ។
«ទៅដល់កន្លែងណាក៏ដោយ បងត្រាឃើញប៊ិចនេះ ចាំជាប់ជានិច្ច ខ្លួនជាអ្នកសារព័ត៌មាន!»
គេនឹកដល់សម្ដីពេជ្រ ដាណែន ធ្វើឱ្យចិត្តប្រែទៅជាស្រងេះស្រងោច។ «នាងគិតបារម្ភត្រូវណាស់ពេជ្រ ដាណែន! ជីវិត ខៀវ សូត្រាពេលនេះមិនដឹងយ៉ាងម៉េចក៏មិនដឹង ហេតុអីនៅមិននៅយើងត្រូវមកចូលរួមជាមួយភាពរញ៉េរញ៉ៃក្រៅច្បាស់អស់ទាំងនេះ?!»

គេគិតក្នុងចិត្តម្នាក់ឯង បណ្ដោយឱ្យដាមិកាងើយមុខមកតាមដានភាពស្មុគស្មាញក្នុងកែវភ្នែកនាយ។
«លោកនិងមិនសរសេររឿងរ៉ាវដ៏អាម៉ាស់ក្នុងរង្វង់គ្រួសារខ្ញុំ ដែលលោកទើបនឹងដឹងនេះទេខៀវ សូត្រា!»
និពន្ធនាយកដកអារម្មណ៍មកវិញ ហើយដង្ហើមធំមុនពេលតប ៖
«ពួកយើងមិនទម្លាប់ឈឺឆ្អាលរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកណាទេ នាយិកា! រហូតដល់ពួកគេធ្វើរឿងខុសច្បាប់ យើងនឹងលាតត្រដាង!»
«ចុះរឿងកាហ្វេពុលនេះ?»
សូត្រាដង្ហើមធំមុនពេលឆ្លើយ៖
«ដំរីស្លាប់ នាងចង់យកចង្អេរលាក់? ខ្ញុំអាចព្រងើយមិនដឹងមិនឮ ប៉ុន្តែនាងចូលមកពេទ្យមានកំណត់ត្រា ហាងកាហ្វេមានប៉ូលិសចុះត្រួត សំណុំរឿងកំពុងកសាង…»

«ខ្ញុំគិតថាបងប្រុសខ្ញុំ ចេះលេងក៏ចេះសម្អាត! ប៉ុណ្ណឹងប្រហែលជាមិនអីទេ! ប៉ុន្តែបើលោកសរសេរពីរឿងមិញដែលលោកបានឃើញ លោកដឹងហើយអ្នកណាខ្លះនឹងមានបញ្ហា!»
សូត្រាងើបមុខសម្លឹងរលកប្រិចៗលើកម្រាលសាគរ គេប្រហើរក្លិនដែលហើរចេញពីកេសាស្រីស្អាត ទោះស្នេហ៍មិនទាន់ស្និទ្ធ ស្គាល់តែក្លិនមិនបានខ្លួន តែនាងពិតពិសេសពេកហើយ មិនអាចឱ្យនិពន្ធនាយកសោះអង្គើយម្នាក់នេះ ដាច់ចិត្តថានឹងបកទៅវិញចោលនាងទាល់តែសោះ។

គេសួរតិចៗជាមួយទុក្ខព្រួយ៖
«នាងមិនទាន់ប្រាប់នៅឡើយថា ស្នេហានេះក៏ជាគម្រោងការមួយមែនដែរទេ នាយិកា!»
ស្រីស្អាតសើចតិចៗ៖
«ពីដំបូងមែន តែក្រោយមកមិនមែនទេ!»
«ពីដំបូងអីទៅ ហើយពេលក្រោយយ៉ាងម៉េចទៅ?»
ព្រោះនាងដឹងថា បើគេមិនយល់ គ្រប់យ៉ាងនឹងមិនងាយចប់។ ដូច្នេះសោភ័ណ ដាមិកានិយាយមួយៗ ពន្យល់រៀបរាប់៖
«នៅថ្ងៃដែលអត្ថបទពីអ្នកវិនិយោគចិនត្រូវផ្សាយចេញ ហើយលេខាលីនរ៉ាណាត្រូវរ៉ាប់រង ខ្ញុំខឹងបំផុត!»
«នាងចង់សងសឹក ហើយយកវិធីនេះ?»
«ប៉ុន្តែពេលខ្ញុំចាប់ផ្ដើមស្វែងរកព័ត៌មានផ្ទាល់ខ្លួនរបស់លោក ខ្ញុំនឹកឃើញដែលបុរសខ្មែរម្នាក់នេះបង្ហាញខ្លួននៅឈីកាហ្គោ!»

«ហេតុផលប៉ុណ្ណឹងមែនអត់ ដែលនាងសុខចិត្តលេបថ្នាំពុលជំនួសខៀវ សូត្រាម្នាក់នេះ! អស់សំណើចពេកហើយនាយិកា!»
គេសើចចំអកនាងតិចៗ ដែលធ្វើឱ្យនាងសើចតបវិញស្រាលៗដូចគ្នា។
បន្ទាប់មកសូត្រានិយាយស្រាលៗដាក់នាង៖
«បើមិននិយាយឱ្យដឹងរឿង បងនឹងឡើងយន្តហោះទៅវិញស្អែកនេះ!»
«ហើយខ្ញុំក៏នឹងតាមលោកទៅ!»
គេឈ្ងោកមុខសម្លឹងនាង។
មនុស្សស្រីនេះម៉េចក៏ពេលខ្លះមានអារម្មណ៍ថាស្អប់ ហើយចង់វារចាកឱ្យខាងបាន ប៉ុន្តែពេលខ្លះម៉េចក៏មានអារម្មណ៍គ្នាន់ក្នាញ់និងភាពគឃ្លើនរបស់នាង?
គេនិយាយដោយទឹកមុខសោះអង្គើយ៖
«សម្ដីយើងម្នាក់នេះ ស្ដាប់ហើយមិនដែលស្រណុក! មិនដឹងមួយណាពិត មួយណាកាឡៃ! ពេលខ្លះក៏មានអារម្មណ៍ហត់នឿយ!»

សំឡេងនាងឆ្លើយមកវិញ មិនមែនតបនិងការវាយតម្លៃរបស់គេ ប៉ុន្តែបង្ហើរមនោសញ្ចេតនារបស់នាង៖
«មនុស្សប្រុសដែលខ្ញុំធ្លាប់ចាប់អារម្មណ៍ស្ងើចគេកាលពីច្រើនឆ្នាំនៅអាមេរិក ចុងក្រោយជាមនុស្សដែលខ្ញុំចង់សងសឹក!? យល់ពីអារម្មណ៍នេះទេ?»
«ឃើញគ្នាម្ដងនាងចាំខ្ញុំបានយូរដល់ម្ល៉ឹង?»
«លោកមិនដឹងខ្លួនឯងដែលមានលក្ខណៈពិសេស! មនុស្សស្រីណាដែលឃើញលោកហើយមិនបានលួចយកទៅគិត គេមិនមែនជាមនុស្សស្រីពិតប្រាកដទេខៀវ សូត្រា!»

គេហាក់រំភើបនិងសម្ដីដែលនាងនិយាយ។ ទោះវាពិតឬមិនពិត គេនៅតែចូលចិត្តស្ដាប់ហើយទន់ចិត្តជាមួយនាង។
នៅពេលបេះដូងបើកចំហ វិចារណញ្ញាណនឹងរួមតូច។
ជាមួយការពេញចិត្តរបស់បេះដូង ប្រព័ន្ធនៃការគិតបានថយចុះ។
គេផ្ទៀងស្ដាប់ សម្ដីនាងបន្ត៖
«ពីការចូលចិត្ត មកបូកជាមួយការខឹង វាបានបង្កើតឡើងនូវលក្ខណៈពិសេសមួយ! ហើយទីបំផុត ខ្ញុំស៊ើបដឹងរឿងទាំងអស់របស់លោក រួមទាំងរឿងស្នេហា រឿងការងារ រឿងផ្ទាល់ខ្លួន ហើយកាន់តែស៊ើប ខ្ញុំកាន់តែប្រឡាក់ប្រឡូសរូបលោកក្នុងបេះដូង!»
«ឈប់កុហកទៅ!»

គេថាបង្អើលនាងតិចៗ ហើយប្រឹងរំលឹកឡើងវិញនូវរឿងរ៉ាវនានា ដែលនាងបាននិយាយកាលជួបគ្នាដំបូង។
ឯដាមិកាវិញ ក៏ស្រដីបន្ត ហាក់បីដូចជាបានដឹងអំពីអ្វីដែលនាងកំពុងគិត។
«កាន់តែឃើញលោកធ្វើការដល់យប់ជ្រៅ ខ្ញុំកាន់តែគិតពីលោកគេងមិនលក់! ពេលដឹងពីស្នេហាលោកនិងចរិយា ខ្ញុំរឹតតែច្រណែនគេ! ពេលនិយាយនឹងលោកតាមទូរសព្ទ ខ្ញុំដឹងថាលោកមិនមែនជំពូកពួកអ្នកកាសែតដែលខ្ញុំធ្លាប់បានស្គាល់នោះទេ! ពីការគិតខុសមកជាភ្លឺភ្នែក ដាមិកាចាប់ផ្ដើមយល់ថាខ្លួនឯងឯកា ហើយពិតជាត្រូវការបុរសម្នាក់ គឺមនុស្សប្រុសរបៀបនេះ!»
គេនៅស្ងៀមហើយឱបនាងបន្ថែម។

ខ្យល់ត្រជាក់បានបោកមកលួងលោមគូស្នេហ៍ចម្លែកមួយគូនេះ ដូចជាជួយបន្ទន់ចិត្តនាយឱ្យឈប់ខ្វល់ខ្វាយអ្វី។
ពេលបុរសនៅស្ងៀម នាងនិយាយបន្ត៖
«នៅចំពោះមុខកែវកាហ្វេ ក្នុងវិនាទីចុងក្រោយដែលខ្ញុំទើបតែបានទទួលសារមកប្រាប់ពីការបំពុល!ដាមិកាគ្មានពេលគិតច្រើនទេ បើខ្ញុំបណ្ដោយតែបន្តិច ប្រុសម្នាក់នៅពីមុខនេះ នឹងទៅជារៀងរហូត! បើលោកជាខ្ញុំក្នុងពេលនោះនិពន្ធនាយក?»
សូត្រានៅស្ងាត់ស្ងៀមព្រោះថា គ្រប់យ៉ាងហួសពីអ្វីដែលនាយមានសមត្ថភាពបែងចែក។
សំឡេងនាងលាន់មកទៀត៖
«ទៅវិញ យើងមានរឿងច្រើនទៀតត្រូវឆ្លងកាត់! ហើយមានតែមនុស្សប្រុសដូចខៀវ សូត្រាម្នាក់នេះ ដែលអាចរ៉ាប់រងបាន!»

ភាគទី៣៣

រំលឹកដល់ចំណុចនេះ ធ្វើឱ្យកែវភ្នែកដាណែនដែលជាអ្នកស្ដាប់ទៅជាល្ហល្ហេវ ព្រោះសភាពការណ៍ដែលស្ត្រីនេះកំពុងអធិប្បាយ បញ្ជាក់បានច្បាស់១០០ភាគរយថា ដាណែនខ្លួនឯងពិតជាតួអង្គក្នុងរឿងល្ខោនជីវិតពិត សម្រាប់ប្រុសស្រីទាំងពីរនាក់នោះ យកទៅបញ្ឆោតភ្នែកសាធារណៈជនពិតប្រាកមែន។ គ្រប់យ៉ាងរំលឹកមកវិញ ដូចទើបនឹងកើតឡើងនៅនឹងភ្នែក…
«ខ្ញុំដាក់របស់ស្រូបសំឡេងក្នុងអាវធំបងឯង! ខ្ញុំនឹងលេងនាងម្នាក់នោះឱ្យដល់ទីបំផុត! ខ្ញុំមិនដែលទុកចិត្តមនុស្សស្រីពស់វែកម្នាក់នោះស្រាប់ហើយ! ខ្ញុំដឹងថាគេនឹងធ្វើបាបបងត្រា! ពេលនេះសំឡេងគេ និងស្អីអាក្រក់ៗដែលគេបាននិយាយ យើងឡើងទំព័រមុខឱ្យគេស្អែកនេះ! ចាំមើលអ្នកណាល្អមើលជាង!» «ឱ្យមកបង!» «បងត្រា?» «រឿងបង បងដោះស្រាយខ្លួនឯងកុំធ្វើអីគេ កុំសរសេរពីគេ ហើយបំភ្លេចរឿងអស់នេះចោលអូខេ!»

ដាណែនគ្រវីក្បាលយឺតៗ ពេលនឹកឃើញសកម្មភាពអស់ទាំងនេះ របស់បុរសដែលនាងតែងតែទុកថាជាមនុស្សសំខាន់បំផុតក្នុងជីវិត។
«កោតតែខ្ញុំជឿគាត់!»
នាងរអ៊ូតិចៗ ចំណែកស្ត្រីនោះលើកតែមកក្រេបធ្វើវាហី។
«ចុះ… ចំណែកឆាកល្ខោននៅភូមិនេសាទ?!»
«ចាំមីងនិយាយប្រាប់»
គាត់វាចាតិចៗពេលដែលបេះដូងនាងលោតញាប់ …..
គាត់ចាប់ផ្ដើមតំណាលពេលដែលទឹកភ្នែកដាណែនលួចស្រក់ក្នុងបេះដូង។

៦ខែមុន
…សូត្រាដឹងខ្លួនឡើងនៅក្នុងផ្ទះតូច…
នាយក្រហាយភ្នែកពេលខំប្រឹងបើកសម្លឹងពិនិត្យបរិយាកាសជុំវិញខ្លួន ហើយត្រចៀកចាប់ឮសំឡេងខ្យល់ទន្លេដែលនាំឱ្យនាយផ្ទៀងស្ដាប់។
ស្នូរខ្យល់បោកប៉ះទូកតូចៗ ពិតជាជិតដល់ថ្នាក់ស្ទើរហ៊ឹងត្រចៀក ឬមួយក៏មកពីរាងកាយខ្លួនដែលខ្សោះខ្សោយ។

គេជ្រួញចិញ្ចើមព្រោះក្បាលឈឺខ្ទោកៗ ហើយខៀវ សូត្រាព្យាយាមរកនឹកដល់ហេតុការណ៍ចុងក្រោយបង្អស់ដែលនាយនៅចាំបាន…
រូបភាពដាមិកាដែលបានអង្គុយបែរខ្នងមករកទ្វារ នៅលើតុដដែលកន្លែងដូចកាលណាត់ជួបដំបូង ដែលនាងត្រូវថ្នាំពុលរហូតត្រូវបញ្ជូនទៅសិង្ហបុរី។ ស្ថានភាពនាងដូចជាចង់ប្រាប់ទីណាត់ជួបស្ងាត់គ្មានមនុស្សម្នា ប៉ុន្តែវាស្ងាត់ហួសហេតុពេកហើយ។

របស់មួយយ៉ាងមាំធ្លាក់ពីណាមកមិនដឹង សង្កត់ចំកញ្ចឹងកនាយធ្វើឱ្យបុរសងឺងក្បាល ព្រឹលភ្នែក ហើយជង្គង់ចាប់ផ្ដើមទន់ ហើយអ្វីដែលសូត្រាបានសម្លឹងឃើញចុងក្រោយបង្អស់បានគឺដាមិកាលើកដៃមើលម៉ោង។
ត្របកភ្នែកខៀវ សូត្រាប្រឹងបើកឡើងវិញ មួយទំហឹងកូនប្រុសហើយប្រាប់ខ្លួនឯងថា នាយមិនអាចបន្តដេកបានតទៅទៀតឡើយ។
ដៃមនុស្សស្រីលូកស្ទាបភ្នែកនាយ បន្ទាប់មកអង្អែលផ្ទៃមុខនាយហើយហៅដាស់ស្រាលៗ៖
«សូត្រាៗ»
គេប្រឹងប្រែងបំផុតទម្រាំអាចនិយាយចេញខ្លីៗ៖
«នៅកន្លែងណា?»
សំឡេងនារីអភិជនតបមកវិញខ្សឹបៗ៖
«ផុតគ្រោះថ្នាក់ហើយ! គ្មានអ្នកណារកយើងឃើញទេ!»
សូត្រាសាជាថ្មី បើកភ្នែកព្រឹមសម្លឹងដំបូលខ្ទមតូច។ គេប្រាកដចិត្តថា មិនដែលស្គាល់ទីនេះពីមុនមកទេ ប៉ុន្តែគេឃើញផ្ទៃមុខនាងដែលប្រកបដោយទុក្ខព្រួយនៅក្បែរបង្កើយ។

បុរសបោះបង់ចោលការគិតពីអ្វីគ្រប់យ៉ាង ហើយសម្លឹងនាងដោយកែវភ្នែកល្ហល្ហេវ។
ស្រីស្អាតញញឹមផង ជ្រួញចិញ្ចើមចង់យំផង។
សេចក្ដីស្នេហារបស់នាងបញ្ចេញមក ធ្វើដូចនាងពុំមែនជាដាមិកាក្នុងសុបិនអាក្រក់ ពេលនាយសន្លប់ទៅនោះទាល់តែសោះ។
«ធ្វើអ៊ីចឹងធ្វើអី?»
គេសួរទាំងសម្លឹងនាងលែងមានចិត្តចងក្រោកទៅណា។ ជាមួយភាពស្ងាត់ស្ងៀមមិនដឹងត្រូវធ្វើយ៉ាងណា ឬក៏និយាយពាក្យអ្វីនោះ ពួកគេបានបណ្ដោយឱ្យពេលវេលាស្រងេះស្រងោចអូសបន្លាយទៅ ទុកឱ្យភ្នែកទាំងបួនសម្លឹងគ្នាមិនដកថយ រហូតចុងក្រោយនាងមិនអាចទប់មនោសញ្ចេតនាបានក៏ឱនមកឱបប្រាណនាយ។

សូត្រាមិនដឹងមិនយល់អ្វីទាំងអស់ ប៉ុន្តែគេដឹងតែម្យ៉ាងថា គេពិតជាមិនចង់ឱ្យវិនាទីនេះរំលងទៅ។
បេះដូងប្រុសម្នាក់ដែលបានស្លាប់បាត់ទៅតាមចិត្តស្រលាញ់ដ៏ជ្រាលជ្រៅលើទងបុប្ផាសួគ៌ ពេលនេះរឹតតែខ្លោចផ្សាពេលឮសូរសព្ទនាងសោយសោក។
និពន្ធនាយកកម្រើកបបូរមាត់ដែលស្ងួតក្រៀម ប្រុងហាស្ដីទៅកាន់នាងក៏មិនដឹងថា នឹងនិយាយអ្វីឱ្យស័ក្ដិសម មានតែលើកដៃស្ដាំឡើងមកប្រុងថានឹងអង្អែលកេសាស្រីស្អាត ដែលកំពុងពួនជ្រកក្បែរទ្រូង ប៉ុន្តែដៃដែលកម្រើកនោះ សែនមហាល្វើយ រួមទាំងឈឺស្រពន់ដោយមានប្រតោកមកជាមួយនូវខ្សែសេរ៉ូមវែងធ្ងន់។

«អូនសូមទោសសូត្រា!»
នាងនិយាយហើយយំសសិតដំណាលគ្នា។ ដើមទ្រូងបុរសចាប់ផ្ដើមតឹងណែនសាជាថ្មីទៅដោយទុក្ខកង្វល់និងភាពស្មុគស្មាញ។
គេស្រក់ទឹកភ្នែកមិនចេញ ប៉ុន្តែចិត្តនាយធ្លុះធ្លាយពេលឃើញនាងយំ។
«បងធំតាមដានជីវិតរបស់ដាមិកាប្រកិត! ពេលនេះអ្វីដែលពួកគេកំពុងឃើញ គឺលោកមកដេកស្លាប់ ហើយវិលទៅវិញក្នុងរបៀបជាអ្នកមានគំនុំ គេនឹងធ្វេសប្រហែសចំពោះលោក ជួនកាលអាចមករកលោកធ្វើជាគ្នាផងក៏ថាបាន!»

សូត្រាបង្ហាញភាពហត់នឿយ៖
«បងធុញណាស់ បងគ្មានពេលមករស់ក្នុងល្បិចល្បងអស់ទាំងនេះទេដាមិកា»
នាងនៅស្ងៀមសម្លឹងនាយដោយក្ដីអាសូរ។ នាងរេភ្នែកទៅរកខ្សែសេរ៉ូមដែលនៅជាប់លើដៃនាយ ហើយគិតថា ប្រសិនបើនាយមិនស្គាល់នាងក៏មិនវេទនារបៀបនេះដែរ។
«យើងទៅកន្លែងមួយ ដែលរស់នៅតែពីរនាក់!»
គេនិយាយមិនចប់ចុងចប់ដើម តែនាងយល់ពីអ្វីដែលគេកំពុងទទូចចង់បាន។ ប៉ុន្តែទោះអ៊ីចឹងក៏ដោយ នាងចាំបាច់ត្រូវបដិសេធ ៖
«ដរាបណាម៉ាក់អូនមិនទាន់បានកាន់កាប់ភាគហ៊ុនធំ អូនទៅណាមិនទាន់បាន!»
«ពេលណាទៅដាមិកា?»
គេនិយាយទាំងអស់សង្ឃឹម៖
«ឆាប់ៗនេះហើយ! គឺពេលបងត្រាអាចជួយឱ្យគំនុំក្លែងក្លាយរបស់ខៀវ សូត្រានិងដាមិកា អាចអន្ទងសោភ័ណ ពិសិដ្ឋឱ្យចូលអន្ទាក់ បញ្ចេញមុខមាត់ពិតរបស់គេ!»
«ហើយបងត្រូវស្លាប់ប៉ុន្មានដងទៀត?»

ទឹកភ្នែកនាងស្រក់មួយតំណក់មកលើទ្រូងនាយជំនួសចម្លើយ។
បបូរមាត់នាងញ័រ ហើយទ្រូងនាងដង្ហក់ព្រោះក្ដីសង្វេគ។
នារីនេះរស់នៅឆ្លងកាត់ព្យុះភ្លៀងគ្រប់យ៉ាងនៃជីវិត ថែមទាំងជាមនុស្សដែលរឹងមាំកម្រិតលើមនុស្សស្រីនានា ប៉ុន្តែនាងនៅតែទប់ចិត្តនឹងសំណួរគេមិនបានដដែល។

បុរសដែលយល់ការរាក់ជ្រៅ យល់ចិត្តអាណិតលើសស្រលាញ់ បានត្រៀមជាស្រេចនូវពាក្យថា «បងយល់ព្រម» ទៅហើយ គ្រាន់តែនាយនៅភ្លឹកស្រលាញ់នាងដោយមិនចេញស្ដីរួច។
អ្វីដែលសូត្រាត្រូវកប់ចិត្តជាមួយនាង ព្រោះគេយល់ច្បាស់ពីភាពខុសគ្នារបស់ដាមិកានឹងស្រីផ្សេង ដែលបានកើតមកលើភពផែនដីនេះ។ សម្រាប់មនុស្សស្រីម្នាក់ដែលកើតមកគ្មានសិទ្ធិសូម្បីតែស្រលាញ់អ្នកណា គ្រប់យ៉ាងជាល្ខោនរបស់ប៉ានិងបងប្រុសគេ ចុងក្រោយត្រូវមករែកអម្រែកគ្រួសារ ដើរកាត់ផ្លូវដែលពេញដោយលួសបន្លា សត្វសាហាវ តើឱ្យនិពន្ធនាយកផ្ដាច់និស្ស័យស្នេហ៍ចេញពីនាងកើតដែរ?

«អូនយល់ថារយៈពេល១១ថ្ងៃ ដែលបាននៅជិតមនុស្សអូនស្រលាញ់ ហើយគេក៏ស្រលាញ់អូន ដោយមិនទាមទារអ្វី! ជាតិនេះដាមិកាអស់ចិត្តហើយ! អូនជំពាក់បងសូត្រា មិនដឹងពេលណាអាចសងចប់ទេ!»
នាងស្រក់ទឹកភ្នែក ហើយមិនអាចនិយាយបន្ត ទុកឱ្យបុរសកម្សត់ឆ្លើយជំនួស៖
«ពេលដែលនាងលះបង់បល្ល័ង្ក ហើយមកតាមប្រុសម្នាក់នេះ!»
«ហើយជីវិតអូននេះ ក៏មិនដឹងថាអាចគង់វង្សរហូតដល់ថ្ងៃនោះដែរឬអត់ផងទេ សូត្រា!»
«ទោះសល់តែមួយដង្ហើម បងនឹងការពារអូន!»

អារម្មណ៍នៃការដែលយល់ថា មានអ្នកណាម្នាក់នៅជាប់ពីក្រោយខ្នងរង់ចាំគាំទ្រ រួមជាមួយអារម្មណ៍ ដែលមានមនុស្សដដែលនៅនៅរាំងរង់ចាំការពារពីខាងមុខ សម្រាប់មនុស្សស្រីម្នាក់ៗអ្នកណាត្រូវការអ្វីឱ្យលើសពីនេះទៀត?
«ថ្ងៃដែលលោកប៉ាសម្រេចចិត្តចុងក្រោយឱ្យអូនយកតំណែងនេះ អូនទុកថាខ្លួនឯងស្លាប់បាត់ទៅហើយ!»
«អ៊ីចឹងខៀវ សូត្រាក៏បានធ្លាក់ក្នុងទន្លេ ហើយស្លាប់រួចទៅហើយដែរដាមិកា!»

ដាណែនងើបមុខសម្លឹងអ្នកតំណាល។
នាងទុកថាខ្លួនឯងបានយល់គ្រប់យ៉ាង ប៉ុន្តែអ្វីដែលនាកំពុងចង់បករបើក គឺថាហេតុអ្វីស្ត្រីម្នាក់នេះអាចដឹងរឿងទាំងអស់នោះ?
នាងមិនអាចសួរត្រង់ៗបែបនេះទេ ព្រោះគាត់មានចេតនាទុច្ចរិតដោយសារគំនុំនាងក៏ដឹង ម្ល៉ោះហើយអ្នកកាសែតពង្វាងចុះឡើង៖
«មីង! ខ្ញុំមិនយល់រឿងពីរ!»
«សួរមកចុះ!»
«ទីមួយបើគេចង់យកលេសថាសូត្រាមានគំនុំ ដើម្បីបញ្ឆោតសោភ័ណ ពិសិដ្ឋ ហេតុអីបុរសនោះរហូតដល់ពេលនេះមិនទាន់ចូលអន្ទាក់ តើពួកគេរង់ចាំដល់ពេលណា?»
ស្ត្រីឆ្លើយមួយៗតាមសម្រួល៖
«ព្រោះថាបងប្រុសមិនដែលល្ងង់ជាងប្អូនស្រីទេ ឃើញដែរអត់ថា អ្នកដែលគេត្រូវចាត់ការបន្តប្អូនស្រីពៅរបស់គេ! រឿងល្ខោនចុះឡើង ហើយជាន់ជើងខ្លួនឯងនេះ បានធ្វើឱ្យដាមិកាខូចចិត្តស្ទើរឆ្កួតវង្វេង!»
ដាណែនគ្រវីក្បាលហួសចិត្ត នាងបន្លឺ៖
«ហេតុអី? មីងយល់ថាសោភ័ណ ពិសិដ្ឋធ្វើ? ម៉េចគេមិនចេះស្រលាញ់ប្អូនខ្លួនឯង?»
«មនុស្សវានេះឪពុកវាមិនស្រលាញ់ផង វាចេះស្រលាញ់អ្នកណា?»

នាងប្រើសិល្ប៍វិធីជំនាញ ផ្ដើមសង្កេតចរិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ស្ត្រីនេះ។
ដោយសារពេលនេះដាណែនលែងតឹងតែងពីការខូចចិត្ត ឬសង្ស័យករណីដាមិកានិងខៀវ សូត្រាតទៅទៀតហើយ ដូច្នេះនាងពិតជាចង់ដឹងពីទំនាក់ទំនង ព្រមទាំងការរួមចំណែករបស់ស្ត្រីចំណាស់ដែលនៅចំពោះមុខម្នាក់នេះ។
អ្វីដែលនាងកាន់តែគិត រឹតតែរកច្រកយល់មិនឃើញនោះ គឺថាទោះបីធ្លាប់ជាអតីតភរិយាហើយក្រោយមកបែកបាក់ចាំបាច់អីចងគំនុំដល់ថ្នាក់នេះ?

ស្ត្រីនេះធ្វើរឿងលួចលាក់ជាច្រើន ថែមទាំងហ៊ានចាប់បង្ខំនាងឱ្យមកស្ដាប់សម្ដីខ្លួន ពោលគឺគាត់កំពុងហ៊ានយកច្បាប់មកជាន់ តើគាត់ជាជំពូកមនុស្សប្រភេទណាឱ្យប្រាកដទៅ?
«មីងស្អប់គាត់ម្ល៉េះ?»
«មិនមែនត្រឹមតែស្អប់ទេ តែខ្ញុំចងអាឃាតអាម្នាក់នោះ!»
«សោភ័ណ ពិសិដ្ឋ?»
គាត់នៅស្ងៀមដោយទឹកមុខឈឺចាប់ នៅពេលដែលនាងហៅឈ្មោះបុរសនោះពេញលេញ។
ឃើញគាត់មិនឆ្លើយ នាងសួរបន្ថែមស្រាលៗ៖
«ច្រើនឆ្នាំមកនេះ មីងរស់នៅរបៀបណា? ហើយមានគ្រួសារថ្មីដែរទេ? មីងនិងគេមានកូនទេ?
គាត់មិនតបតែធ្វើភ្នែកមមីមិនចុះញ៉ម។

ដាណែនដឹងថា គ្រោះថ្នាក់នៅកៀកបង្កើយ។ ប៉ុន្តែចរិតនាងនៅតែមិនអាចបញ្ឈប់ពីការសួរសំណួរបាន។
នៅពេលរាល់សំណួរសុទ្ធតែគ្មានចម្លើយ នាងនឹកឃើញមកដល់រឿងខ្លួនឯង ហើយភ្លាមនោះ នាងនឹកឃើញដល់បុរសម្នាក់ទៀត «ម៉ាឌី»។ «ខ្ញុំប្រាប់ដាណែនឯងរឿងមួយ! ធម្មតាមនុស្សយើងមានភាពងប់ងុលនឹងជីវិត លើកកត្តាសំខាន់ពីរ ជ័យជម្នះនិងសុភមង្គល។
មនុស្សខ្លះសុខចិត្តចោលជោគជ័យ រើសយកសេចក្ដីសុខនិងសុភមង្គល តែបុគ្គលខ្លះ សម្រេចចិត្តចោលសុភមង្គល រើសយកអំណាចនិងជោគជ័យ។ ទាំងនេះព្រោះតែពាក្យបីម៉ាត់ដែលមិនអាចនៅជាមួយគ្នាគ្រប់ពេលនោះគឺ ពាក្យជោគជ័យ ពាក្យសេចក្ដីសុខ និងពាក្យនិរន្តរភាព។ ដូច្នេះហើយមនុស្សតែងតែតឹងតែង ឈឺចាប់និងសោកស្ដាយ ព្រោះគេចាំបាច់ត្រូវជ្រើសរើសយកបានតែមួយ!» «ខ្ញុំយកមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់!» «គូដណ្ដឹងខ្ញុំហ្នឹងហើយ! គេចេញពីផ្ទះតាមមនុស្សដែលគេស្រលាញ់!»

នាងគិតដល់បុរសនេះធ្វើឱ្យចិត្តបើកទូលាយ។
នាងដឹងថា គេជាមនុស្សកម្ររកបាន ជាមនុស្សនៅក្មេងប៉ុន្តែយល់ការ ហើយយល់ច្បាស់ពីគ្រប់យ៉ាងក្នុងពិភពលោកនេះ។ បើប្រៀបមកលើស្ត្រីនេះវិញ តើគាត់ប្រកួតម្ល៉ឹងៗ ដើម្បីយកសុភមង្គលឬជ័យជម្នះឱ្យប្រាកដទៅ?
នាងងើបមុខនិយាយទៅកាន់គាត់៖
«មិនមែនមនុស្សដែលគេឈប់ស្រលាញ់យើង យើងត្រូវលះបង់ជីវិតបន្តនៅក្នុងអន្ធការជាមួយគេដោយវិធីចងគំនុំអស់ទាំងនេះ ហើយបំផ្លាញខ្លួនឯងទេមែនអត់?»
ស្ត្រីសង្គ្រឺតធ្មេញហើយខាំមាត់និយាយព្រមាន៖
«នាងស្មានថាខ្ញុំចំណាយកម្លាំងនាំនាងមកឱ្យសរសេររឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ? ឈប់សួររឿងរបស់ខ្ញុំ ទៀតទៅ វាមិនទាក់ទងនឹងអ្វីដែលខ្ញុំចង់ឱ្យនាងធ្វើទេ! បើនាងដឹងច្រើនជាងនេះ ក្រែងនាងមិនអាចវិលទៅស្រុកបារាំងវិញ!»

ដាណែននៅស្ងៀម។
មនុស្សស្រីម្នាក់នេះសាហាវពេកហើយក្នុងការគិតរបស់នាង គឺជាងសភាពដាមិកាដែលនាងបានចងចាំនោះទៅទៀត។ តើគាត់កំពុងធ្វើអ្វីខ្លះប្រឆាំងនឹងអតីតស្វាមីនាងគិតមិនយល់ទេ ប៉ុន្តែហេតុអីគាត់នោះដឹងសូម្បីតែថានាងមកពីស្រុកបារាំង។
ស្ត្រីគោះតុប៉ូកៗទាញអារម្មណ៍នាងបកមកវិញ ហើយបន្ថែម៖
«ចុះសំណួរទីពីរ?»
គាត់មិនត្រឹមពិបាកស្មានពិបាកស្ទង់ ថែមទាំងវាងវៃម៉ត់ចត់ហើយចងចាំគ្រប់បែបយ៉ាងទៀត សូម្បីតែពេលនេះ នាងខ្លួនឯងបានភ្លេចទាំងសំណួរទីពីរ ដែលបម្រុងនឹងសួរពីមុននេះបាត់ទៅហើយ។

ទោះបីយ៉ាងណានារីចាំបាច់ត្រូវតែសួរ ព្រោះគាត់កំពុងរង់ចាំ៖
«ម្ដាយដាមិកាជាអ្នកណា?»
«នាងលេខាចោលម្សៀតដែលដើរចូលគុកជំនួសកូនវាហ្នឹងហើយ! រឿងបែបនេះក្រៅពីម្ដាយ តើមានអ្នកណាព្រមធ្វើ?»
«លីនរ៉ាណា?»
កំហឹងស្រោចស្រពលើផ្ទៃមុខអ្នកនិយាយដែលមិនព្រមឆ្លើយសំណួរនាងឱ្យបានច្បាស់សោះ។ អ្វីដែលដាណែនបានសង្កេតឃើញពេលនេះ ហើយដក់ក្នុងអារម្មណ៍គឺថា គាត់ម្នាក់នេះមិនត្រឹមតែស្អប់គុំកួនសោភ័ណ ពិសិដ្ឋ ថែមទាំងមានក្ដីឈឺចាប់យ៉ាងជ្រៅ ពេលនិយាយដល់លីនរ៉ាណា។
«ទំនាក់ទំនងលេខាពីរជំនាន់នោះជាមួយឧកញ៉ាសោភ័ណ ខ្ញុំបានឮពាក្យចចាមអារ៉ាមដែរ តែមិននឹកស្មានថាដាមិកាជាកូនរបស់ពួកគេ!»

ស្ត្រីងាកមកបន្ទោសភ្លាម៖
«ចុះបើថាឮហើយ ម៉េចក៏មិនសរសេរឱ្យគេដឹងពុតរបស់ពួកវាទៅ?»
«ព្រោះពួកយើងមិនមានតួនាទីទៅជីកកកាយរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកណាទេ!»
នាងប្រកែកដោយកែវភ្នែកស្មោះត្រង់ម៉ក់ៗ ធ្វើឱ្យស្ត្រីពេបមាត់ចំអកជាមួយសម្ដីបន្ថែម៖
«ចុះបើពេលនេះ ខ្ញុំឱ្យនាងត្រូវតែធ្វើ?»

ដាណែននៅស្ងៀមរិះគិត។
ស្ត្រីនេះមិនត្រឹមខឹងប្ដីចំពោះការខូចបង់ទៅនៃចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍ ថែមទាំងមានគំនុំជាមួយលីនរ៉ាណា តើគាត់មានបំណងពិតក្នុងការកាន់កាប់ Red Indexឬអ្វី?
នាងចាប់ផ្ដើមសួរស្ទង់គាត់៖
«ដាមិកាមានគម្រោងទៅទីឆ្ងាយជាមួយខៀវ សូត្រា ពេលនាងបានសម្រេចផ្ទេរម្ដាយឱ្យទទួលភាគ ហ៊ុនធំ?»
ស្ត្រីក្ដាប់មាត់សើចយ៉ាងជូរចត់៖
«ឱ្យវាដេកសង្ឃឹមទៅ!»
ច្បាស់ណាស់ នារីចំណាស់ម្នាក់នេះ ត្រូវបានដាណែនស្មានដឹងថាគំនុំពិតរបស់គាត់ ពុំមែនជារឿងអាពាហ៍ពិពាហ៍ទេ ប៉ុន្តែគឺមុខតំណែងកំពូលនៃគ្រួសារនេះ នាងរំលឹកដល់សម្ដីគាត់កាលពីដើមទី ខ្ញុំ គ្រាន់តែធ្លាប់ជាភរិយារបស់គាត់! ហើយខ្ញុំតែម្នាក់គត់ដែលជាកូនប្រសាច្បងពេញច្បាប់របស់គ្រួសារនេះ»
អ្នកកាសែតសួរបន្ថែម៖
«ហេតុអីឧកញ៉ានោះមិនឱ្យក្រុមហ៊ុនមកកូនប្រុសច្បង?»
«នាងសាកគិតទៅមើល៍!»
ដាណែនគ្រវីក្បាលមួយៗហើយឆ្លើយ៖
«មកពីឪពុកលង់ប្រពន្ធចុង ហើយស្ដាប់គាត់ផ្ទេរអំណាចឱ្យកូនកណ្ដាល ធ្វើឱ្យគ្រួសាររស់ក្នុងកំហឹងនិងការបាក់បែក!»

ប៉ុន្តែការយល់ឃើញរបស់នាងត្រូវបានបដិសេធស្ត្រីនោះប្រាប់មកវិញ៖
«វានោះស្រលាញ់សោភ័ណ ពិសិដ្ឋណាស់ វាមិនធ្វើអ៊ីចឹងទេ!»
«លីនរ៉ាណា? ម្ដាយចុងស្រលាញ់កូនដើមរឿងបែបនេះ សូម្បីតែក្នុងប្រលោមលោកក៏មិនដែលមានដែរ!»
ស្ត្រីញញឹមនៅស្ងៀម ទុកឱ្យនារីអ្នកកាសែតបន្តបញ្ចេញភាពវិលវល់៖
«ខ្ញុំវិលហើយ មើលទៅរឿងគ្រួសារ Red Index ខ្ញុំគ្មានសមត្ថភាពសរសេរទេ!»
«អ៊ីចឹងហើយ នាងត្រូវការជំនួយពីយើង!»
ដាណែនញីថ្ងាសហើយបើកទឹកក្រេប។
ទីបំផុតនាងបានស្មុគដល់ថ្នាក់បំភ្លេចចោលគ្រោះថ្នាក់ជុំវិញខ្លួន ក្រោមការពិនិត្យតាមដានទាំងញញឹមនៃនារីវ័យចំណាស់។

បន្ទាប់ពីសម្រាកការគិតតាមរយៈទឹកប៉ុន្មានក្អឹក នាងចាប់ផ្ដើមនិយាយបន្ត៖
«អ៊ីចឹងមីងបកស្រាយបង្ហាញមនុស្សល្ងង់ដូចខ្ញុំនេះមកចុះ!»
ស្ត្រីសើចយ៉ាងជូរចត់ ហើយសង្កត់ពាក្យម៉ាត់ៗ៖
«ប៉ុន្មានម៉ោងមុន ប៉ាគេជួបមេធាវី ធ្វើពិន័យកម្ម! យើងនេះហើយជាអ្នកទៅបើកកកាយរឿងដែលគេជំពាក់បំណុល! ប៉ារបស់គេម៉េចនឹងឱ្យគេកាន់ការធំ?»
នាងមិចភ្នែកគិតទាំងឆ្ងល់ធ្ងន់ទៅៗ៖
«ហើយចុះមីងធ្វើរឿងហ្នឹងដើម្បីអី?»

ទោះបីជាបានហាមាត់សួរ ក៏ដាណែនដឹងជាស្រេចថា ស្ត្រីនេះនឹងមិនព្រមឆ្លើយអ្វីនោះទេ។
ដូចដែលនាងបានគិត គាត់ឆ្លើយបង្វែរ៖
«គិតស្មុគច្រើនអត់ប្រយោជន៍! នាងធ្វើយ៉ាងណាឱ្យសោភ័ណ ពិសិដ្ឋដឹងរឿងខៀវ សូត្រាហើយ ចាត់ការគេ ពេលនោះយើងនាំប៉ូលិសចាប់គេដាក់ទ្រុង!»
ដាណែនយល់ហើយថា អ្វីទៅដែលនាំឱ្យគាត់រាយការណ៍ពីប្ដីមិនឱ្យបានតំណែងដែលដាមិកាបានសព្វថ្ងៃ។

ស្ត្រីនេះប្រាកដជាមានចិត្តពិសពុលបង្កើតផែនការវែងអន្លាយ ប្រាថ្នាឱ្យបងប្អូនពួកគេប្រខាំគ្នា ហើយចុងក្រោយគ្មានសល់អ្នកណាទាំងអស់?
ពេលនាងនៅទ្រឹងគាត់បែរជានិយាយបន្ថែម៖
«គិតច្រើនបានការស្អី! បើនាងចាត់ទុកថាប្រុសៗលើលោកស្លាប់អស់ហើយ នាងចង់បានតែនិពន្ធនាយកម្នាក់នោះ ខ្ញុំសន្យារកមធ្យោបាយឱ្យនាងបានវាជារៀងរហូត!»
ដាណែនក្រៀមក្រំហើយតបតមួយៗ ដោយសម្លឹងកុំព្យូទ័រជំនួសការសម្លឹងមុខគាត់៖
«ចុះក្រែងមុននេះមីងអះអាងថា ដាមិកានិងខៀវ សូត្រាមានស្នេហ៍ស្មោះ? បើអ៊ីចឹងហើយតើឱ្យខ្ញុំយកគេមកវិញធ្វើអ្វី?!»

គាត់នៅស្ងៀមសម្លឹងសកម្មភាពនិងទឹកមុខពេជ្រ ដាណែនដោយយកចិត្តទុកដាក់។ ការមិនចុះសម្រុងជាមួយគំនិតទុច្ចរិតបានចាប់ផ្ដើមធ្វើឱ្យគាត់គិតពីអលទ្ធភាព ក្នុងការអូសទាញនាងឱ្យចូលមកជាក្រុមតែមួយ។
ក្មេងស្រីនេះក្នុងក្រសែភ្នែកគាត់ មិនមែនមនុស្សឆោត ហើយក៏មិនមែនមនុស្សធម្មតា។
ប្រសិនសូម្បីតែគំនុំស្នេហា នៅតែមិនអាចបញ្ឆេះនាងបានផង តើសង្ឃឹមអីដែលថានាងព្រមធ្វើតាមគម្រោងការណ៍គាត់?
ពេលគាត់នៅលង់ក្នុងការចាត់ចែងអនាគតឈ្លើយសឹក ដាណែនងើបមុខមកវិញហើយវាចាសួរដោយគ្មានក្ដីបារម្ភ៖
«ហើយមីងមិនមែនស្អប់ត្រឹមបងប្រុសគេ ហើយគុំបន្តដោយទាំងប្អូនស្រីគេដែរនោះទេ?»
ស្ត្រីស្រាប់តែផ្ទុះកំហឹង ពេលទទួលអារម្មណ៍ថា នាងកំពុងឌឺគាត់។
ការដែលធ្វើអាក្រក់ គឺអាចទទួលយកស្រួលជាងត្រូវបានក្មេងច្រមក់ម្នាក់ ដែលមកវាយតម្លៃថា ខ្លួនជាមនុស្សអាក្រក់។

គាត់លើកដៃចង្អុលមុខនាងហើយនិយាយទាំងខាំមាត់៖
«យើងស្អប់ម្ដាយវា! លីនរ៉ាណា! ស្រីរំអួយមាយានោះ យកបានបេះដូងប៉ាយើង ដោយសារតែគំនិតប្ដីចោលម្សៀតរបស់យើង! មិនដូច្នោះទេ ប៉ាយើងគាត់មានតែយើងម្នាក់គត់!»
ដាណែនចង់វិលក្បុង។ បើមិនផ្ទុះសំណួរភ្លាម ប្រាកដជាមិនមែនពេជ្រ ដាណែនទេ នាងសួរទាំងហួសចិត្ត៖
«ប៉ាណា? មីងសំដៅលើឧកញ៉ាសោភ័ណ?»
ស្ត្រីនេះបញ្ចេញសេចក្ដីស្នេហាផុសក្រឡៅក្នុងប្រស្រីភ្នែក ដែលជាចំណុចការពិតជាងគេបង្អស់ក្នុងចំណោមសរីរាង្គលើរូបកាយមនុស្ស។
ដាណែនក្ដុកក្នុងចិត្តដែលនាងដឹងថាកូនប្រសាម្នាក់ បានមានចិត្តស្នេហាយ៉ាងជ្រៅទៅលើឪពុកក្មេក តើនេះជាដើមចមនៃភាពសម្អប់របស់គាត់លើស្វាមីខ្លួនឬអ្វី?

នាងគ្រវីក្បាលយឺតៗ ហើយចំហមាត់សម្លឹងស្ត្រីនោះ។
គាត់ញញឹមដោតរលីងរលោង មុនពេលចាប់ផ្ដើមបញ្ចេញបទបរិយាយឈឺចាប់…

វគ្គ
ពីម្ដាយមកជាភរិយា

ថ្ងៃដ៏ឈឺចាប់កាលពី២៧ឆ្នាំមុន
….វិល័យជាត្រកូលអភិជនតាំងពីកំណើត។
ការពិតនាងត្រូវរៀបការតាំងពីវ័យក្មេង ព្រោះតែមិនខ្វះបុរសនានាមកចោមចង់បាន ប៉ុន្តែស្នេហារបស់នាងមកលើបងប្រុសជីដូនមួយ ឈ្មោះសោភ័ណ បានធ្វើឱ្យនាងបដិសេធជីវិតគូស្រកររហូតមក។
ទីបំផុត ថ្ងៃដែលនាងតស៊ូរង់ចាំបានចូលមកដល់។
តុៗៗៗៗ
នាងដាក់សៀវភៅចុះ ហើយដើរមកបើកទ្វារ។
គឺអ្នកម្ដាយដែលបង្ហាញខ្លួនជាមួយស្នាមញញឹម នៃសុភមង្គលដ៏ជ្រាលជ្រៅ។
នាងខ្លួនឯងក៏អាចស្មានដឹងដែរថា នោះជាដំណឹងអ្វី ដែលអ្នកមានគុណបាននាំយកមក។
«ចាស់ៗព្រមព្រៀងគ្នាថា កុំឱ្យខូចការ បងភ័ណរបស់កូនបានទៅនាងលេខាក្ររហាមនោះ ចាស់ៗរៀបចំបុណ្យ១០០ថ្ងៃប្រពន្ធដើមគេចប់កាលណា នឹងផ្សំផ្គុំកូនវិល័យជាភរិយាទីពីររបស់ក្មួយសោភ័ណឱ្យលឿនទាន់ចិត្ត!»
វិល័យញញឹម ។

នេះជាអ្វីដែលបានធ្វើឱ្យជីវិតនាងក្រៀមស្រពោនរយៈពេលវែងឆ្ងាយមក ហើយបានបញ្ចប់ដោយទឹកសន្សើមថ្មីនៅគ្រានេះ។
ការត្រៀមខ្លួនធ្វើជាភរិយាថ្មីនៃបុរសដែលខ្លួនបានស្រលាញ់ ហើយភរិយាគេលែងមាននៅលើលោកនេះ ជាអ្វីដែលវិល័យចាត់ទុកថាទេវតាមិនអយុត្តិធម៌សម្រាប់នាងពេកនោះទេ ប៉ុន្តែ…
នៅផ្ទះខាងណេះ
លេខាវ័យម្ភៃពីរឆ្នាំលីនរ៉ាណាលួចសម្រកទឹកភ្នែក ពេលដែលពិសិដ្ឋចូលមកដល់ពីក្រោយ។សោភ័ណ ពិសិដ្ឋវ័យ១៧ឆ្នាំជាកូនប្រុសតែមួយគត់របស់គ្រួសារនេះ ក៏ជាអ្នកដែលត្រូវបានលីនរ៉ាណាសង្គ្រោះជីវិតពីអគ្គីភ័យ។

ក្នុងបេះដូងនាយម្នាក់នេះ មិនថាជាបងស្រីឬជាអ្វី តែជាមនុស្សដែលនាយគោរពស្រលាញ់រហូតតទៅ។
«បងយំរឿងប៉ាជិតរៀបការ?»
គេសួរនាងតិចៗពីក្រោយ ធ្វើឱ្យលេខាខំជូតទឹកភ្នែកបិទបាំងវិយោគ។
«ទេ!»
លីនរ៉ាណាងាកមកវិញ ជាមួយភាពស្មើធេងលើផ្ទៃមុខ។
សម្រាប់សោភ័ណ ពិសិដ្ឋ បងស្រីម្នាក់នេះពិតជាស័ក្ដិសមជាងគេក្នុងការក្លាយមកជាម្ដាយចុងរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែនាយក៏ដឹងដែរថា ប៉ារបស់ខ្លួនមានអំណាចកម្រិតណា នៅតែមិនអាចជម្នះកំផែងវណ្ណៈព្រមទាំងរនាំងគ្រួសារ ក្នុងការយកមនុស្សស្រីដែលខ្លួនស្រលាញ់ ឱ្យមកជាភរិយាពេញច្បាប់បានជាដាច់ខាតក្នុងជាតិនេះ។

«បងកុហក!»
នាយនិយាយតិចៗ ហើយផ្ដោតភ្នែកមកមើលដៃនាងដែលស្ទាបពោះ។
លេខាមានស្នេហាលួចលាក់ជាមួយនាយចៅហ្វាយ ហើយមានកូនក្នុងផ្ទៃច្នៃថាខ្លួនមានប្ដីដែលបោះបង់ចោល អ្នកណាក៏បានឮពាក្យខ្សឹបខ្សៀវគ្នានោះដែរ ក្នុងRed Index ដូច្នេះក៏គ្មានរឿងអ្វីថាអ្នកប្រុសធំសោភ័ណ ពិសិដ្ឋមិនបានដឹងនោះទេ។
គេស្រងូត ហើយចាកចេញ។

ទោះបីអ្នកណាមិនស្គាល់លីនរ៉ាណា ប៉ុន្តែសោភ័ណ ពិសិដ្ឋស្គាល់នាងច្បាស់។
ស្រីម្នាក់នេះបើថាទេគឺទេ នាងនឹងមិននិយាយអ្វីទៀតទាំងអស់។
បើនាងលាក់អ្វីមួយ របស់នោះនឹងស្លាប់ទៅជាមួយនាង ដូច្នេះអ្នកប្រុសធំគ្មានអ្វីអាចគាស់កកាយជាមួយនាងទៀតនោះឡើយ គេបានត្រឹមតែដឹងថា បើនារីនេះមិនមានចិត្តស្មោះចំពោះប៉ារបស់គេ ក៏គាត់មិនបន្តបង្ហាញមុខនៅទីនេះ ដោយការឈឺចាប់ធំម្ល៉ឹងនោះឡើយ។
គេឆ្លងកាត់បន្ទប់ឪពុក ពិតជារឹតគ្រាំគ្រា ព្រោះខ្នងគាត់កំពុងឈរសម្លឹងទៅទេសភាពក្រៅបង្អួចដូចគ្មានវិញ្ញាណ។

បុរសម្នាក់ដែលក្លាយមកជាមុខមាត់ក្នុងសង្គម ដោយសារការខំប្រឹងពីបាតដៃទាំងពីរ បែរជាមានភរិយាដែលមានជំងឺរីងរៃជាង១០ឆ្នាំមកហើយ។
ទោះបីជំទាវរបស់ឧកញ៉ាសោភ័ណគ្មានវិធីក្នុងការរស់បានវែងដូចមនុស្សនានា ប៉ុន្តែស្វាមីបានប្រឹងអស់លទ្ធភាពក្នុងការព្យាបាលគាត់។ ជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍ពួកគេបន្សល់តែកូនប្រុសម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែឧកញ៉ានេះត្រូវបានគេដឹងថា មានស្នេហាទៅលើលេខាខ្លួន រហូតដល់គ្រួសារចាស់ទុំរកវិធីបំបែក។

«ប៉ា»
គេហៅគាត់តិចៗ ធ្វើឱ្យបុរសមានអំណាចបែរមុខស្រពោនរបស់គាត់ត្រឡប់មកវិញ។
សោភ័ណ ពិសិដ្ឋនិយាយមួយៗទៅរកបុរសដែលនាយស្រលាញ់បំផុត៖
«អ្វីទេដែលកូនអាចជួយប៉ាបាន!»
«អត់អីទេ!»
គេដឹងថានេះជាសម្ដីរបស់ឪពុករឹងមាំម្នាក់ ដែលតែងតែបដិសេធក្នុងការបង្ហាញប្រាប់កូននូវការលំបាកផ្ទាល់ខ្លួន។

តើឱ្យគាត់ហាមាត់និយាយពីស្នេហារបស់ខ្លួន មកកាន់ក្មេងប្រុសជាកូនទោលនេះដោយរបៀបណា?
ដៃគាត់ដកចេញពីស្មានាយ ស្របពេលនាយសួរ៖
«ចុះ… បំណងប្រាថ្នាធំជាងគេរបស់ប៉ាពេលនេះគឺអ្វី?»
គាត់មិនបែរមកទេ ប៉ុន្តែដកដង្ហើមធំ។
គាត់នៅស្ងាត់យូរណាស់ ប៉ុន្តែកូនប្រុសនៅតែមិនព្រមចេញដូច្នេះហើយ អ្នកជាឪពុកបាននិយាយមួយ៖
«បើអាចប្រាថ្នាបាន! ប៉ាចង់ឱ្យមង្គលការដែលចាស់ទុំកំពុងរៀបចំ រំសាយដោយហេតុផលអ្វីក៏ដោយ!»
សោភ័ណ ពិសិដ្ឋងក់ក្បាល។
គេចាកចេញជាមួយនឹងការយល់ដឹងមួយដ៏គួរឱ្យពិបាកចិត្ត។

គេដឹងថាប៉ាខ្លួនពិតជាមានស្នេហាស្មោះជាមួយលេខានោះ រហូតដល់សម្រេចថា ទោះមិនអាចក្រាបផ្ទឹមជាមួយនាង ក៏មិនចង់ក្រាបផ្ទឹមនឹងស្រីដទៃណាទៀតដែរ។
………………..

ដាណែនស្ដាប់ហើយយល់ច្បាស់អំពីហេតុនិងផល….
នាងសម្លឹងមុខស្ត្រីដែលមានគំនុំយ៉ាងជ្រៅស្ថិតនៅចំពោះមុខខ្លួន ហើយនាងសួរ៖
«ហើយមីងឈ្មោះ វិល័យ?»
គាត់នៅស្ងៀម ប៉ុន្តែបបូរមាត់បង្ហាញភាពជូរចត់។
ដាណែនរេភ្នែកគិតទាំងបេះដូងលោតញាប់។
ប្រសិនបើសោភ័ណ ពិសិដ្ឋ កាលពីជាងម្ភៃឆ្នាំមុន ពិតជាបានដោះទុក្ខឪពុកដោយទៅស្នើចាស់ៗ សុំស្ដីដណ្ដឹងម្ដាយមីងជីដូនមួយដ៏ក្មេងវ័យស្របាលមកជាភរិយា រំសាយមង្គលការជូនឪពុក ម្ល៉េះសមម្នាក់ឈ្មោះវិល័យនោះខកបំណងយ៉ាងណាទៅ។

នាងងើបមុខសម្លឹងគាត់ភ្លឹះៗ ក្រោយពីយល់ដឹងសាច់រឿងគ្រប់យ៉ាង។
«ពីរៀបការជាមួយមនុស្សពោះម៉ាយ តមកជាមួយប្រុសកំលោះ ហេតុអី…»
សួរត្រង់ណេះ នាងអាក់ព្រោះឃើញភាពកាចសាហាវលើផ្ទៃមុខគាត់។
នាងដឹងថាស្នេហារបស់ស្ត្រីនេះលើបងជីដូនមួយ ដែលក្រោយមកក្លាយជាឪពុកក្មេក ពិតជាជ្រៅនិងឈឺចាប់ខ្លាំង ប៉ុន្តែមនុស្សស្រីគ្រប់រូបតែងតែស្រលាញ់ស្វាមី ហើយលះបង់ប្រវត្តិស្នេហាទាំងឡាយណាដែលធ្លាប់មានក្នុងយុវវ័យ រឿងអីមនុស្សស្រីនេះសក់ពីរពណ៌ទៅហើយ នៅមកលេងល្បែងគំនុំគួរឱ្យអាម៉ាស់បែបនេះ។

ដាណែនគ្រវីក្បាលចុះឡើងហើយ និយាយរអ៊ូតិចៗ ហាក់និយាយប្រាប់ខ្លួនឯង៖
«មីងវិល័យមែនទេ ជាអ្នកបន្លំក្នុងគម្រោងការទាំងអស់ ឱ្យដាមិកាក្រឡាប់ចាក់ ហើយទម្លាក់កំហុសទាំងអស់លើបងប្រុសគេ? សោភ័ណ ពិសិដ្ឋគ្រាន់តែឆោតហើយស្មោះត្រង់ តាមពិតគាត់មិនដឹងអ្វីនោះទេ! មែនទេ?»
ស្ដាប់នាងរវើរវាយចប់ គាត់សើចក្អាកក្អាយជាមួយពាក្យខ្លីៗ៖
«មនុស្សទាំងពូជនេះគឺល្ងង់!»
ដាណែនវិលមុខ ហើយស្រវាំងភ្នែក។
នាងពិនិត្យស្ថានភាពខ្លួនឯងមុនពេលសួរ ទាំងភិតភ័យ៖
«មីងដាក់អីក្នុងទឹក?»
«របស់ដូចដែលសោភ័ណ រ៉ាវីផឹក!»
ដាណែនភ័យស្វាយមុខ ហើយគិតដល់សេចក្ដីស្លាប់។
នាងខ្ទប់ទ្រូងដែលលោតរន្ថើន ដូចស្ថានភាពរបស់មនុស្សត្រដរខ្យល់មានរោគបេះដូង ប៉ុន្តែនាងនៅមានលទ្ធភាពសួរនាំបាន៖
«ក្រែងមីងនៅចង់ប្រើខ្ញុំ ហេតុអីសម្លាប់ខ្ញុំ?»

ភាគទី៣៤

«តែយើងមិនបានសន្យាថាក្នុងទឹកនេះគ្មានថ្នាំពុលនោះទេ!»
ស្ត្រីនិយាយធ្វើវាហី ដាស់ចិត្តតរុណីយើងកាន់តែក្រេវក្រោធ នាងថាឱ្យស្ត្រីនេះវិញក្ដាំងៗ៖
«មីងតាមពិតមានរោគចិត្តសោះ! មនុស្សសាហាវ ចាស់ចំណាស់ណេះហើយនៅតែ…»
«ក្មេងចំកួត!»
គាត់ស្រែកបង្អាក់នាង។

ទោះបីសម្ដីពេជ្រ ដាណែនមិនទាន់បានចប់សព្វគ្រប់ ក៏ល្មមឱ្យអ្នកស្រីវិល័យលែងទប់កំហឹងជាប់ហើយដៀលនាងបកវិញ៖
«នាងរកអាយុវិលទៅផ្ទះវិញមិនបានផង ហ៊ានមកសម្ដីថ្លោស?»
ដាណែនដឹងថាមរណានៅកៀកបង្កើយ នាងគ្មានអ្វីក្រៅតបតតាមកំហឹង៖
«ប្រហែលជាអ៊ីចឹងបានជាក្នុងចិត្តឧកញ៉ានោះមីងមិនបានស្មើនឹងលេខាលីនរ៉ាណា បើមីងជាមនុស្សល្អ ទោះបីបានជ្រុលស្រលាញ់ប៉ាហើយ ក៏ Red Index អត់ពីគាត់ទៅ មីងជាសាច់ឈាមត្រូវជួយជ្រោមជ្រែងគេ មិនមែនតាមបំផ្លាញគេដោយល្បិចថោកទាបអស់នេះទេ!»
ជាមួយទឹកមុខស្លេកខឹងស្ត្រីចោទសួរនាងវិញ៖
«ឯងយកស្អីមកប្រដៅយើងក្មេងល្ងង់? ជីវិតបានឃើញពន្លឺថ្ងៃប៉ុន្មានពេលទៀត មិនគិតមកគិតប្រឹងធ្វើមនុស្សល្អអត់បានការស្អីនៅនឹងមុខយើង?»
ដាណែនលែងនិយាយចេញ ដៃទាំងទាំងពីរខ្ទប់រឺតទ្រូង។

ទោះរាងកាយកាន់តែលំបាក ប៉ុន្តែត្រចៀកនាងស្ដាប់ឮសម្ដីស្ត្រីកំណាចនៅឡើយ៖
«ឯងមានពេលតែ២៤ម៉ោងទៀតប៉ុណ្ណោះទេ! តែបើតាមសុខភាពឯងធុននេះ ពេលវេលាអាចថយច្រើនជាងនេះផងមិនដឹង! ចង់បានជីវិតរស់ត្រូវឆាប់សរសេរឱ្យយើងរឿងល្បិចដាមិកា និងខៀវ សូត្រា បញ្ឆោតអាប្ដីចោលម្សៀតនោះចេញស្នៀតមក យើងនឹងឱ្យសោភ័ណ ដាមិកាប្ដឹងវាចូលគុក!បងប្អូនវាខាំគ្នាប្រាកដជាល្អមើលមិនខាន»

ដាណែនរសេះរសោះដៃជើង។ ថ្នាំពុលនៅក្នុងទឹកពិតជាមានមែន មិនមែនយាយវិល័យនិយាយឱ្យតែរួចពីមាត់នោះទេ។ មនុស្សស្រីកំណាចនៅចំពោះមុខនាងម្នាក់នេះ តាមពិតអ្វីក៏ហ៊ានធ្វើដែរ។
នាងនឹកដល់សភាពស្លាប់របស់សោភ័ណរ៉ាវី ។
តើខ្លួនគួរយកកំហឹងមកទល់កំហល់មុនស្លាប់បែបនេះ ឬមួយក៏រកវិធីអាចរស់បន្តតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន?
នាងធ្វើជានិយាយបន្លាយពេលរកមធ្យោបាយ៖
«ខ្ញុំជឿតែសម្ដីមីងម្នាក់ឯង តើសរសេរអីចេញ? គ្មានឯកសារគ្មានភស្តុតាង មីងសង្ឃឹមទៅ!»
ស្ត្រីបោះកាតមួយមកលើកុំព្យូទ័រដែលនៅនឹងមុខនាង។
វាជាប្រភេទសោទ្វារដែលប្រើកូដ។

នាងសម្លឹងរបស់នោះមុនពេលងើបមុខមើលគាត់ ហើយស្ត្រីមានល្បិចចាប់ផ្ដើមចរចា៖
«សោនេះអាចនាំឯងចូលដល់បន្ទប់សណ្ឋាគារសម្ងាត់ដែលដាមិកា និងខៀវ សូត្រាតែងតែលួចជួបគ្នា! នៅនុះអាចរុករកយកភស្តុតាងពីទំនាក់ទំនង និងភាពកុហកបោកបញ្ឆោតរបស់ពួកវា ហើយ ផ្សាយចេញបានតាមចិត្ត! ពេលសោភ័ណ ពិសិដ្ឋក្ដៅចិត្ត គេនឹងយកកលោអន្ទាក់! នោះហើយជាពេលវេលារបស់យើងម្ដង ពេលនោះយើងនឹងប្រាប់ឈ្មោះថ្នាំពុល ដែលគ្រប់មន្ទីរពេទ្យគេមានវិធីបន្សាបទាន់ពេល »

ដាណែនឱបទ្រូងគិត ។
«គិតពីខ្លួនឯងវិញទៅពេជ្រ ដាណែន! រស់មិនបានលើពីរថ្ងៃផងទេ នាងមានជីវិតប៉ុន្មានមករវល់នឹងយុត្តិធម៌ខុសត្រូវលើលោកនេះ!»
ដៃស្រីអ្នកកាសែតលូករាវយកកាតមកកាន់ ក្រោមស្នាមញញឹមរបស់វិល័យស្ត្រីកំណាច។
ប៉ុន្តែចិត្តដាណែនពេលនេះ គ្មានអ្វីក្រៅតែពីបានចាកចេញពីកន្លែងនេះសិន គ្រប់យ៉ាងផ្សេងទៀតលែងសំខាន់ហើយ។
«ម៉ាឌី! មានតែម៉ាឌីប៉ុណ្ណោះអាចជួយដោះស្រាយខ្ញុំបាន រឿងស្មុគស្មាញអស់ទាំងនេះ ហើយខ្ញុំចង់ជួបម៉ាឌីណាស់ ពេលនេះម៉ាឌីនៅឯណា?»

មនុស្សយើងរមែងតែងតែឃើញដល់អ្នកណាម្នាក់ នៅពេលដែលខ្លួនកំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពពិបាកហើយនិងអស់សង្ឃឹម។
ទោះបីម៉ាឌីជាបុរសធម្មតាម្នាក់ ប៉ុន្តែពេជ្រ ដាណែនយល់ថា នៅកណ្ដាលភាពរងគ្រោះដោយកលល្បិចខ្មៅកខ្វក់អស់ទាំងនេះ នាងពិតជាត្រូវការឃើញតែមនុស្សស្មោះសរ ពួកមនុស្សដែលមានអំពើល្អជាទុន។
នាងច្រតដៃក្រោកតែក្បាលឈឺខ្ទោកៗ ហើយទន់ជង្គង់ដួលទៅលើឥដ្ឋវិញ។

អធិរាជបេះដូង ភាគទី១២

YaraMST — Sun, 16 Jan 2022 07:22:51 +0000

វគ្គ
ម៉ាឌីព្រមានសូត្រា

ជាលើកដំបូងដែលវិច្ឆិកាបានជួបម៉ាឌី។
ប្រធាននិស្សិតមិនដឹងឡើយ ថាម្នាក់នេះហើយជាគូដណ្ដឹងដែលត្រូវម្ដាយទុកឪពុកដាក់ឱ្យជោគជតា។ នាយដឹងត្រឹមថា យុវជនក្មេងនេះមានទឹកមុខខូចចិត្តយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។
នៅចំពោះមុខប៉ូលិសម៉ាឌីរក្សាភាពស្ងាត់ស្ងៀមអត់ធ្មត់ ស្ដាប់ការរៀបរាប់របស់វិច្ឆិកាលើហេតុការណ៍ដែលនាយបានជួបនារីអ្នកកាសែតមុននាងបាត់ខ្លួន។

ដោយខ្លួននិងដាណែនមិនដែលមានទំនាក់ទំនងអ្វីពីមុនមកសោះ ម្ល៉ោះហើយវិច្ឆិកាត្រូវតែសារភាពពីអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលខ្លួននិងនាងបានធ្វើ នៅឯភូមិនេសាទប្រាប់ដល់ប៉ូលិស។
ស្ដាប់ចប់កាលណា នាយអធិការបញ្ចេញប្រតិកម្ម៖
«មិនដែលស្គាល់គ្នាសោះ ស្រាប់តែណាត់គ្នាចេញទៅទាំងកណ្ដាលយប់? ស្ដាប់ទៅគ្មានត្រង់ណាថាទំនងនឹងមានហេតុផលសោះ!»
«វាមិនសូវទំនង ប៉ុន្តែវាជាការពិត ព្រោះខ្ញុំមិនចង់កុហកប៉ូលិស! មួយទៀត បើលោកស្គាល់ដាណែននិងដឹងថាគេជានារីអ្នកសារព័ត៌មាន ដែលមានចរិតអង់អាចហើយមិនដែលខ្លាចអ្វីទេ! យប់នោះខ្ញុំសុំនាងចេញ ហើយនាងព្រមទៅកាន់ភូមិនេសាទ ព្រោះយើងត្រូវការស៊ើបមើលរឿងមួយទាក់ទងនឹងក្រុមហ៊ុនដែលខ្ញុំធ្វើការ ហើយក៏ទាក់ទងនិងការសរសេរអត្ថបទរបស់នាង!»
ម៉ាឌីជួយនិយាយបញ្ចប់៖
«ខ្ញុំថាអ្វីដែលកំពុងឮនេះជាការពិតទាំងស្រុង ព្រោះវាដូចគ្នាបេះបិទនឹងអ្វីដែលដាណែនបាននិយាយប្រាប់ខ្ញុំនៅក្នុងពេទ្យ!»

ប៉ូលិសដៀងភ្នែកមករកម៉ាឌីវិញម្ដង។
កំលោះបាត់ដំបងត្បិតតែក្មេង ប៉ុន្តែមានភាពម៉ត់ចត់និងអង់អាចក្នុងការផ្ដល់ចម្លើយ។
សភាពរបស់គេដែលវិច្ឆិកាសម្គាល់ គឺគេគួរណាស់តែជាអ្នករៀនបានខ្ពង់ខ្ពស់ហើយមានការពិចារណាត្រឹមត្រូវ មុនពេលហានិយាយម្ដងៗ។
ប៉ូលិសសួរបន្ត៖
«ប្អូនខាងណេះជាអ្វីនឹងអ្នកបាត់ខ្លួន?»
វិច្ឆិកានៅសំងំស្ងៀមរង់ចាំស្ដាប់ ទោះបីខៀវ សូត្រាបានអណ្ដែតឡើងមកក្នុងការគិតរបស់
នាយ ប្រធាននិស្សិតដឹងថាក្នុងបេះដូងពេជ្រ ដាណែនមានតែនិពន្ធនាយកម្នាក់ ដែលធ្វើ
ឱ្យនាងខូចចិត្តនោះតែមួយគត់។
«ខ្ញុំស្រលាញ់គេ! យើងស្នាក់នៅបន្ទប់ជាមួយគ្នា!»
ម៉ាឌីនិយាយត្រង់ៗ ធ្វើឱ្យប៉ូលិសសម្លឹងរាងកាយបុរសក្មេងពីលើដល់ក្រោម។
វិច្ឆិកាដឹងថាម៉ាឌីក៏យល់ដែរ ពីប្រការដែលអ្នកស្រុកខ្មែរចាត់ទុកការស្នាក់នៅបន្ទប់ជាមួយគ្នាជាការបើកចំហនូវទំនាក់ទំនងមិនទាន់រៀបការរវាងប្រុសស្រី។

បុរសក្មេងនេះមើលពីក្រៅទៅមិនត្រឹមស្រលាញ់ពេជ្រ ដាណែនទេ ថែមទាំងមោះមុត ច្បាស់លាស់នឹងស្នេហារបស់គេទៀតផង។
«ប្អូនថាបែកពីគេនៅពេលព្រលប់ចេញទៅទិញបាយម្ហូបក្បែរពេទ្យ ប្អូនមានសង្ស័យដែរទេ ថាខាងស្រីមានចិត្តរត់បំពួនខ្លួនឯង?»
«គេមិនមែនជាមនុស្សខ្វះការទទួលខុសត្រូវទេ! គេជាប្រភេទមនុស្សស្រីមានចរិតបើកចំហ ហើយហ៊ានធ្វើហ៊ាននិយាយ មិនខ្លាចអ្វីទាំងអស់! គេមិនចាំបាច់រត់ទេ បើគេចង់ទៅណាគេប្រាប់ថាទៅនោះ! ហើយនៅស្រុកខ្មែរនេះ គេគ្មានអ្នកណាស្គាល់ទាំងអស់ ផ្ទះគេនៅបារាំង»

ប៉ូលិសយកចិត្តទុកដាក់ស្ដាប់ម៉ាឌី ហើយងាកមកផ្ទៀងនឹងប្រធាននិស្សិត ធ្វើឱ្យវិច្ឆិកាងក់ក្បាលបញ្ជាក់ថាយល់ស្របទាំងស្រុងតាមការសន្និដ្ឋានរបស់កំលោះបាត់ដំបង។
អធិការស្ងាត់ស្ងៀមត្រិះរិះ។
ទីបំផុតសមត្ថកិច្ចរួបនេះ ពោលបន្តមួយៗ៖
«នៅពេលខ្ញុំមិនទាន់ទម្លាក់បណ្ដឹងនេះទៅខាងព្រហ្មទណ្ឌ សូមអ្នកទាំងពីរសហការជាមួយប៉ូលិសនិយាយការពិតចេញមកទាំងអស់ ពីព្រោះថាបើខាងស៊ើបអង្កេតចាប់ផ្ដើមការងារនេះ គេនឹងបំបែកអ្នកពាក់ព័ន្ធទាំងអស់សួរចម្លើយ ហើយបើឃើញចម្លើយខុសគ្នា អាចនឹងជាប់សង្ស័យមិនខាន!»
«ពាក្យដែលខ្ញុំនិយាយទាំងប៉ុន្មាន សុទ្ធតែជាការពិត ខ្ញុំអាចចុះហត្ថលេខាទទួលខុសត្រូវបាន!»
វិច្ឆិកាបញ្ជាក់តបវិញ។

ប៉ូលិសរេភ្នែកសាជាថ្មី សំដៅទៅបុរសក្មេង ម៉ាឌីក៏ងក់ក្បាលទទួលយល់ស្រប។
ប៉ូលិសចាប់ផ្ដើមសួរម៉ាឌីបន្ត៖
«ចុះ… ប្អូនដឹងទេថាថ្មីៗនេះគេមានទំនាស់ជាមួយអ្នកណាគួរឱ្យកត់សម្គាល់អត់? ខ្ញុំ
និយាយពីអ្នកដែលប្អូនថាបាត់ខ្លួន!»
ម៉ាឌីមានការរិះគិតវែងឆ្ងាយ បើមើលតាមផ្ទៃមុខគេដែលកំពុងតានតឹង។
វិច្ឆិកាដឹងថាបុរសក្មេង កំពុងតែពិបាកក្នុងការអារកាត់ថាចម្លើយណាគួរប្រាប់ប៉ូលិស និងអ្វីមិនគួរព្រោះគ្រប់សម្ដីនៅពេលនេះ អាចថានឹងនាំទុក្ខដល់អ្នកផ្សេងបាន។

ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចុងក្រោយគេនៅតែមិននិយាយមិនបាន។
«ខៀវ សូត្រាចៅហ្វាយរបស់គេ!»
ប៉ូលិសងើបមុខសម្លឹងមុខបុរសទាំងពីរ នេះបញ្ជាក់ថាសូត្រាប្រាកដជាគោលដៅក្នុងការហៅសួរម្នាក់ដែរហើយ!»
ប៉ុន្តែម៉ាឌីមិនរវល់នឹងភាពភ្ញាក់ផ្អើលរបស់ប៉ូលិសទេ ទំនងជានាយកំពុងគិតថា ទោះធ្វើអ្វីក៏ដោយសុវត្ថិភាពនាងជាចម្បង។
បុរសក្មេងរំលឹកបន្ថែម ដើម្បីគាំទ្រការលើកឡើងមុននេះរបស់ខ្លួន៖
«មួយរយៈនេះដាណែន និងខៀវ សូត្រាមានរឿងរកាំរកូសគ្នាច្រើនគួរសម! គេធ្លាប់មករកដាណែនពីរដងដល់ផ្ទះ លើកទីមួយនាងនិយាយទ្រគោះដាក់គេ ខ្ញុំក៏នៅទីនោះ ចំណែកលើកទីពីរគឺប៉ុន្មានម៉ោងមុនគេចូលពេទ្យ! គេមកពីក្រោយ ដល់ជិតភ្លឺ ហើយឡើងមកផ្ទះយំទៀត! គេនិយាយថា គេបានជួបម្នាក់នោះនៅខាងក្រោម! ពួកបងគួរតែហៅគេនោះមកសួរនាំ! ម្នាក់នោះមើលទំនងអ្វីក៏គេហ៊ានធ្វើដែរ!»

ប៉ូលិសនិយាយតិចៗតបវិញភ្លាម៖
«កុំព្រួយ! គេមកហើយ!»
ស្នូរបិទទ្វារឡានគ្រាំងពីក្រោយខ្នង ធ្វើឱ្យវិច្ឆិកានិងម៉ាឌីងាកទៅព្រមគ្នា។
និពន្ធនាយកដ៏សង្ហា តែគ្មានស្នាមញញឹមម្នាក់ពិតជាត្រូវកោះហៅមកដល់មែន។
គេដើរចូលមកជាមួយរាងកាយខ្ពស់ស្រាវ និងដំណើរស្វាហាប់។
ប៉ុន្តែខៀវ សូត្រាហាក់បង្អង់ជើង ពេលឃើញមុខវិច្ឆិកាបន្ទាប់មកម៉ាឌី។
គេមិនទាន់បានថាអ្វីផង រហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរ កំលោះបាត់ដំបងស្ទុះភ្លែតទៅទាញកអាវគេ ធ្វើឱ្យប្រធាននិស្សិតចំហមាត់ធ្លុង ហើយនាយប៉ូលិសក្រោកឈរពីកៅអី។

ទោះគ្មានស្ដីអ្វីមួយម៉ាត់ ប៉ុន្តែម៉ាឌីប្រកបដោយទឹកមុខកាចសហាវ សម្លក់ខៀវ សូត្រាដែលធ្វើមុខស្មើនឹងថ្កល់។
អំណាចនៃសេចក្ដីស្នេហា ពិតជាធ្វើឱ្យបុរសក្មេងប្រែប្រួលចរិតដល់ថ្នាក់នេះ?
នេះជាអ្វីដែលវិច្ឆិកាកំពុងគិតស្របពេលប៉ូលិសពោលព្រមាន៖
«ទីនេះមិនឱ្យប្រើហិង្សាទេ! លែងគេ!»
ម៉ាឌីមិនងាក ភ្នែកនាយសម្លក់ខៀវ សូត្រាត្លែ។

តើនេះជាការបារម្ភហួសហេតុ ឬអំណាចភ្លើងប្រចណ្ឌមកលើនិពន្ធនាយកស្រស់សង្ហា? គេខ្លួនឯងក៏មិនដឹង គេដឹងតែថាឃើញមុខបុរសនេះ ចិត្តគេផ្ទុះក្ដៅ។
«កុំឱ្យដាណែនជ្រុះសក់មួយសរសៃ មិនអ៊ីចឹងដឹងគ្នាហើយអាកំសាក!»
គេនិយាយទាំងខាំមាត់ ក្រោមកែវភ្នែកនឹងថ្កល់របស់ខៀវ សូត្រា។
វិច្ឆិកាដែលនៅក្រៅសង្វៀនស្នេហ៍ អាចមើលឃើញភាពខូចចិត្តមិនចាញ់ឈ្នះគ្នាក្នុងជម្រៅកែវភ្នែកប្រុសៗពីរនាក់នេះ ទោះបីគេធ្លាប់ដឹងថាខៀវ សូត្រាបានបង្ខំពេជ្រ ដាណែនឱ្យបំភ្លេចស្នេហាដែលនាងមានទៅលើគេ ថែមទាំងកុហកឱ្យនាងយំមិនចេញ ប៉ុន្តែពេលនេះនៅចំពោះមុខគេ បែរជាសង្ស័យថា និពន្ធនាយកដ៏សម្បូរស្នេហ៍ ហាក់បីដូចជាកំពុងតែខូចចិត្តយ៉ាងជ្រៅក្នុងការបាត់ខ្លួនអ្នកកាសែតសេដ្ឋកិច្ច។

សូត្រារុញដៃម៉ាឌីទម្លាក់ ដោយមិននិយាយស្ដីអ្វីមួយម៉ាត់តាមភាពស្ងៀមស្ងាត់ដ៏គ្រោះថ្នាក់របស់គេ។ គេថយទៅអង្គុយទល់មុខប៉ូលិស ហើយទាញតម្រង់កអាវឱ្យមានសណ្ដាប់ធ្នាប់វិញ។ អធិការវាចាមកកាន់វិច្ឆិកានិងម៉ាឌី៖
«អ្នកទាំងពីរអាចទៅវិញសិនបាន!»
ម៉ាឌីដែលឈរទ្រឹងពីក្រោយខ្នងនិពន្ធនាយក ឆ្លៀតងាកមកនិយាយបន្ថែម៖
«មើលមារយាទខ្លួនឯងទៅ ធ្វើបាបដាណែនយ៉ាងម៉េចខ្លះហើយ? ឈប់ចងពៀរគេទៅ ទុកឱ្យគេនៅរស់បាននឹងគេនឹងឯងផង!»
សូត្រាមិនតអ្វីទាំងអស់។
វិច្ឆិកាឈានជើងចាកចេញមុន ទើបកំលោះបាត់ដំបងចាកចេញតាមពីក្រោយ។
មកដល់ខាងក្រៅវិច្ឆិកានៅរង់ចាំម៉ាឌីហើយជាស្រេច។

គេនិយាយមួយៗប្រាប់៖
«សង្កត់ចិត្តបន្តិចទៅ! ខៀវ សូត្រាទំនងជាមិនពាក់ព័ន្ធទេ គេក៏ទំនងជាកំពុងខូចចិត្ត!»
ម៉ាឌីមិនមាត់មិនក តែភ្នែកគេនៅតែក្រហមដោយកំហឹង។ គេនៅស្ងៀមបន្តិច មុនឈានចាកចេញ ចោលប្រធាននិស្សិត។ វិច្ឆិកាសម្លឹងបុរសក្មេងដែលឈានឡើងលើរថយន្តដ៏ទំនើបរបស់គេ។
«ម្នាក់នេះតាមមើលជាកូនអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិ ចុះគេស្គាល់ពេជ្រ ដាណែនតាមវិធីណា? ម៉េចក៏ស្រីអ្នកកាសែតមិនទទួលសេចក្ដីស្រលាញ់ពីគេ បែរជាព្រមមកឈឺចាប់នឹងនិពន្ធនាយកសោះកក្រោះម្នាក់នោះ?»

ភាគទី៣១

ជាមួយនោះដែរ ប្រធាននិស្សិតនឹកភ្នកទៅដល់ស្ថានភាពនារីអ្នកកាសែត មុនពេលនាងបាត់ខ្លួន។ «នៅពេលដែលខ្ញុំជួបគេគឺគេសន្លប់ គេមិនដឹងខ្លួនទេ! គេលេងល្ខោនបានល្អ ហើយលេងបោកមនុស្សដែលល្អនឹងគេ! មួយជាតិនេះខ្ញុំមិនលើកលែងឱ្យខៀវ សូត្រា ដាច់ខាត» «ខ្ញុំយល់ថា ដាមិកានិងខៀវ សូត្រា ប្រហែលជាត្រូវអ្វីមួយបង្ខំបានជាត្រូវរើសយកវិធីនេះ!» «កុំនិយាយឱ្យខ្ញុំឮពីមនុស្សពីរនាក់នោះ!»។

នឹកឃើញដល់ត្រង់ណេះ ទ្រូងចាប់ផ្ដើមណែន។
វិច្ឆិកាតាមពិត មិនដែលមានទំនាក់ទំនងអ្វីជាមួយពេជ្រ ដាណែនទេពីមុនមក ប៉ុន្តែស្គាល់នាងនៅភូមិនេសាទប៉ុន្មានម៉ោង គេដឹងស្រេចថានាងជាប្រភេទមនុស្សស្រីរឹងប៉ឹង ច្បាស់លាស់ហើយមានចិត្តស្មោះ ចេះគិតវែងឆ្ងាយ។
បើលើកនេះនាងពិតជាជួបរឿងអកុសល គេយល់ថាខ្លួនគេនេះហើយដែលបាននាំនាងឱ្យទៅរកគ្រោះថ្នាក់ ព្រោះតែការបង្ហាញនាងពីកលល្បិចរបស់សូត្រានិងដាមិកា។

វិច្ឆិកាលើកទូរសព្ទចុចទៅរកនាយិការូបឆើត…
«មកពីបាងកកហើយ?»
«មកមួយថ្ងៃហើយ ទាក់ទងបងឯងអត់ចូលទេ!»
ដាមិកាឆ្លើយតាមធម្មតា ប៉ុន្តែចិន្ដាបុរសនេះ ស្រមៃដល់ទង្វើជាច្រើនដែលខ្មៅកខ្វក់ នៅក្រោយភាពធ្វើពើរបស់នាង។
ប្រធាននិស្សិតនិយាយតប៖
«បងទៅដល់ឥឡូវហើយ!»

វគ្គ
អ្នកណាចាប់ពេជ្រ ដាណែន

នៅលើជំនិះរលាក់ អ្នកកាសែតស្រីស្វាងចេញពីថ្នាំសណ្ដំ។
នាងកម្រើកដៃជើង ហើយបើកភ្នែក។ ដៃគាំងជាប់ក្នុងអ្វីមិនដឹង មិនអាចដកដៃទាំងទ្វេចេញពីគ្នាបានទាល់តែសោះ ចំណែកភ្នែកវិញ… ងងឹតស្លុប នាងមើលមិនឃើញអីនោះទេ។
អ្វីម្យ៉ាងកំពុងបិទបាំងលើកែវភ្នែកគូ ហើយការមើលអ្វីមិនឃើញធ្វើឱ្យសតិបញ្ញានាងជាប់គាំង។
មនុស្សយើងការគិតពិចារណាមិនត្រឹមពឹងលើខួរក្បាលម្យ៉ាងគត់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវការភ្នែកជួយបង្ហាញ ច្រមុះប្រាប់ក្លិននិងវិញ្ញាណផ្សេងទៀត ទើបអាចរកឃើញលទ្ធផល។
ពេលនេះនាងដឹងថាដៃ ត្រូវបង្ខាំងកម្រើកមិនបាន ហើយភ្នែកត្រូវបានចងជាប់ដោយក្រណាត់ក្រាស់ទន់។

អារម្មណ៍ភ័យស្លុតបានសម្រុកមកកាន់តែច្បាស់ច្បាស់ឡើង នៅពេលដែលការចងចាំ បន្ទាប់ពីការដេកសន្លប់បានវិលមកគ្រប់សព្វវិញ។
«យើងនៅក្នុងពេទ្យ! មនុស្សម្នាក់បានខលមក យើងមិនដែលស្គាល់គេទេ គេប្រាប់ថាម៉ាឌីគ្រោះថ្នាក់ យើងរត់ចេញទៅក្រៅ! នៅច្រកផ្លូវក្រោយអគារមន្ទីរពេទ្យ មានមនុស្សខ្ទប់មាត់យើងពីក្រោយ យើងមើលមិនឃើញមុខពួកគេ តែជាមនុស្សប្រុស! យើងត្រូវអូសឡើងឡាន ហើយបន្ទាប់មកយើងលែងដឹងអ្វីគ្រប់យ៉ាង!»
ជាមួយអារម្មណ៍រន្ធត់ ស្រីអ្នកកាសែតលាន់មាត់ស្រែក។ អកុសលនាងស្រែកមិនចេញ ព្រោះមាត់ក៏ត្រូវរារាំង។

«ដាមិកា!»
ស្រីអ្នកមានជាគូប្រជែងស្នេហ៍ដ៏គួរឱ្យឈឺចិត្តម្នាក់នេះ បានលេចចេញមកក្នុងការគិតឃើញមុនគេរបស់ស្រីកម្សត់យើងភ្លាមៗ ដោយមិនបាច់គិតច្រើន។
ដាណែនយល់ថាអគ្គនាយិកា Red index ពិតជាជនត្រូវសង្ស័យដំបូងគេ នៅពីក្រោយអំពើចាប់ពង្រត់ដ៏កំសាកមួយនេះ។
«ម៉ាឌី ! ម៉ាឌីនៅឯណា ម៉ាឌីរកខ្ញុំឃើញទេ! គេប្រហែលមិនឱ្យខ្ញុំរស់ទេមើលទៅ!»

ស្នូរឡានឈប់ង៉ឺតកំដរបេះដូងទោមនស្សរបស់អ្នកកាសែតស្រី។
នាងនៅស្ងាត់ស្ងៀមលែងបំបែកអារម្មណ៍ទៅគិតពីអ្វីផ្សេងៗ ផ្ចង់ប្រើត្រចៀក មកពិនិត្យស្ថានការណ៍ជុំវិញខ្លួន។
«ឡានឈប់ហើយ! វាពិតជាឈប់មែន! កន្លែងនេះជាទីអវសាននៃជីវិតយើងឬអ្វី?»
នាងសួរខ្លួនឯងទាំងតូចចិត្ត។
បានដូចគិតទ្វារត្រូវរបើកមកជះនាំនូវគន្ធាបុប្ផា និងស្លឹកឈើក្រៀមចាកមែក។
«ទីនេះមិនមែនក្រុងភ្នំពេញដាច់ខាត? តើយើងសន្លប់តាំងពីពេលណាមក? ពេលនេះមេឃភ្លឺឬងងឹតម៉ោងប៉ុន្មានហើយក៏យើងមិនដឹង? ហើយអ្នកណាជាអ្នកដៃដល់មកលើយើង?»
ដៃមួយទាញនាងឱ្យក្រោកចេញពីជំនិះទាំងត្រដាបត្រដួស។
ដៃជើងនាងនៅទន់ល្មៃ គ្មានទេកម្លាំងកំហែង តើឱ្យនាងឈរនឹងនរម៉េចនឹងបាន កណ្ដាលភាពការប្រផឹតប្រផើយនេះ។

រាងកាយស្រីស្អាតធ្លាក់ស្រុញចុះក្រោម រង់ចាំការននៀលដេកទៅលើដីទាំងជាប់ចំណង ប៉ុន្តែមានគេយោងនាងឡើងមកវិញ… អ្នកណាម្នាក់នោះពិតជាមនុស្សមានកម្លាំងខ្លាំងឬមាឌធំខ្ពស់។
ដៃគេនោះកាន់អាវនាងពីក្រោយ ហើយច្បាមរុញឱ្យដើរទៅមុខ។

នៅឯណេះវិច្ឆិកាបើកឡានមកដល់ក្រុមហ៊ុនល្មម…
គេឃើញម្ចាស់ស្រី Red Index រថយន្តនាងនៅច្រងាងចំមាត់ផ្លូវ ហាក់មានចេតនាចង់ប្រាប់អ្នកគ្រប់គ្នាថានាងនៅជាន់ខាងលើ។
គេបោះជំហានមួយៗទៅទាំងចិត្តគិតហើយគិតទៀត។
ដំណាក់កាលនេះ ការសង្ស័យដាមិកាមិនឃើញមានអ្វីខុសទេ ព្រោះទំនាស់ចុងក្រោយដែល ពេជ្រ ដាណែនមានពាក់ព័ន្ធមុនពេលបាត់ខ្លួន គឺការរើកកាយអាថ៌កំបាំងនៃទំនាក់ទំនងរបស់ដាមិកានិងខៀវ សូត្រា។
ប្រសិនបើដាមិកាពិតជាលេងល្ខោន ជាមួយខៀវ សូត្រាឆ្ពិនភ្នែកអ្នកណាម្នាក់ ពេលនេះពេជ្រ ដាណែនដឹងរឿងពិត ទោះខៀវសូត្រាមិនធ្វើអ្វីនាង តែដាមិកាមិនប្រាកដថាព្រមលែងពស់ឱ្យចូលព្រៃឡើយ។

នាយគោះទ្វារ ហើយរុញចូលព្រោះចិត្តតក់ក្រហល់។
ដាមិកាដៃដាក់ទូរសព្ទចុះ ហើយមុខញញឹមស្រស់ស្វាគមន៍ប្រធាននិស្សិត។
«ប្រាប់បងពីរឿងពេជ្រ ដាណែន!»
គេនិយាយពេលទឹកមុខនាងធ្លាក់ចុះសន្សឹមៗក្នុងក្ដីងឿងឆ្ងល់។
វិច្ឆិកាយល់ថាដាមិកាគ្រាន់តែសម្ដែងប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែដែលនាងអាចសម្ដែងនឹងខៀវ សូត្រាបានមិនមែនមានន័យថា ក៏ល្អមើលសម្រាប់ប្រធាននិស្សិតម្នាក់នេះដែរនោះទេ។
«ចាប់បង្ខាំងមនុស្ស ហើយសប្បាយចិត្តដល់ថ្នាក់នេះ?»
គេសួរប្រយោគទីពីរ ធ្វើឱ្យនាយកាន់តែលែងញញឹមសម។
«បងឯងមកនិយាយរឿងស្អីទទឹងទិស? លេខាលីនរ៉ាណាបានចេញថ្ងៃសុក្រនេះហើយ មិនឱ្យមិកាសប្បាយចិត្ត?»

វិច្ឆិកាសម្លឹងប្រតិកម្មរបស់នារីអ្នកដឹកនាំម្នាក់នេះ។ ដំណឹងចេញពីពន្ធនាគាររបស់នារីលេខាពីរជំនាន់នោះ ពិតជាគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលមែន ទោះបីជាគ្រប់គ្នាបានដឹងជាស្រេចហើយថា ទោសក្បត់ទំនុកចិត្តមិនអាចឱ្យស្ត្រីនោះនៅត្រាំត្រែងយូរក្នុងទីបង្ខាំងឡើយ។
«តើអ្វីទៅនឹងកើតឡើងទៀត ពេលមនុស្សស្រីគួរឱ្យខ្លាចទាំងពីរនាក់នេះបានជួបគ្នាក្រៅទ្រុង?»
ប្រធាននិស្សិតគិតហើយ គេបង្វែរចិត្តខ្លួនឯងមកវិញ ដោយនិយាយមួយៗ៖
«បងមិនខ្វល់! តែស្រីអ្នកកាសែតនោះបាត់ខ្លួនហើយ! ប្រាប់មកយើងមានពាក់ព័ន្ធដែរទេ? បើមានឆាប់លែងគេ កុំឱ្យរឿងរ៉ាវរញ៉េរញ៉ៃធ្ងន់ជាងនេះ!»

«ពេជ្រ ដាណែន កូនចៅរបស់ខៀវ សូត្រា?»
នាងសួរបកមកវិញដូចជាមិនច្បាស់ សូម្បីតែពេជ្រ ដាណែនជាអ្នកផង ប៉ុន្តែចុងក្រោយនាងនឹកឃើញហើយនិយាយបន្ត៖
«នឹកឃើញហើយ ម្នាក់ដែលសួរសំណួរសាហាវៗនោះអ្ហី?»
វិច្ឆិកាអង្គុយប៉ុកលើកៅអីនៅនឹងមុខតុដាមិកា ហើយសម្លឹងមុខនាងលែងចេញស្ដី។
ពេលគេកំពុងគិតថា តើត្រូវធ្វើបែបណាចំពោះនារីម្នាក់នេះ ស្រាប់តែឮនាងសួរឡើង៖
«ហេតុអីគេបាត់ខ្លួន បងមកសួរខ្ញុំ?»
វិច្ឆិកាដកដង្ហើមធំ មុនពេលនិយាយ៖
«គេដឹងរឿងពិតរវាងដាមិកានិងខៀវ សូត្រាហើយ! យប់មុនបាត់ខ្លួន គេបានវិលទៅភូមិនេសាទដែលអ្នកទាំងពីររួមគ្នាកុហកគេ!»
ដៃនាងដាក់ទូរសព្ទចុះលើកម្រាលតុ សន្សឹមៗហើយភាពភ័យព្រួយកើតឡើងក្នុងកែវភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លាទាំងគូ។

វិច្ឆិកាតាមដានប្រតិកម្មនារីអ្នកមានទ្រព្យ ដោយយកចិត្តទុកដាក់ ហើយមិនបង្អង់ខ្លាចអ្វី ក្នុងការនិយាយបន្តឡើយ៖
«គេដឹងរឿងពិត! គេខូចចិត្តជាខ្លាំង ហើយខៀវ សូត្រាបានទៅរកគេនៅក្រោមផ្ទះជួល! ស្អែកឡើងមានមនុស្សពង្រត់គេចេញពីមន្ទីរពេទ្យ! ព្រឹកមិញប៉ូលិសក៏បានហៅខៀវ សូត្រាទៅសួរនាំដែរ តែបងគិតថាមិនមែនគេទេ !»
«អ៊ីចឹងបងឯងគិតថាខ្ញុំ?»
នាងសួរកាត់ទាំងក្រហមមុខងៅ។

វិច្ឆិកានៅស្ងៀមជាមួយផ្ទៃមុខស្មើ ជាសញ្ញាថាមិនបដិសេធ ទោះបីជាឃើញនាងចាប់ផ្ដើមខឹង។
«ក្នុងចិត្តបងឯង រឿងអាស្រូវឧក្រិដ្ឋទាំងអស់នៅលើលោកនេះជាស្នាដៃរបស់ខ្ញុំ មែនដែរអត់?»
មិនឃើញគេឆ្លើយ សោភ័ណ ដាមិកា ឱនមកវិញរើសរបស់ហើយចាប់ផ្ដើមចុចទូរសព្ទប្រញាប់ប្រញាល់។
បន្ទាប់ពីបរាជ័យក្នុងការទាក់ទងច្រើនដង សម្ដីនាងលាន់ចេញមកជាមួយអារម្មណ៍តក្កមា៖
«វរហើយ ម៉េចក៏សូត្រាទាក់ទងមិនចូល?»
«ប្រាប់ហើយថាប៉ូលិសឃាត់គេសួរនាំ?»
នាងបង្អង់ដៃ ហើយងើបមើលមុខនាយត្លែ។ ដាមិកាហាក់កំពុងបារម្ភខ្វាយខ្វល់ នាងចាប់ផ្ដើមសួរ៖
«ហើយបងវិច្ឆិកាដឹងរឿងខ្ញុំនិងសូត្រាដែរ?»

វិច្ឆិការេភ្នែកសម្លឹងតុជំនួសមុខនាង ហើយបន្តិចមកទើបនិយាយតបមួយៗ៖
«យប់នោះ បងបានទៅភូមិនេសាទជាមួយពេជ្រ ដាណែន អ្វីដែលគេដឹងបងដឹងដូចគ្នា!»
នាងថយទៅផ្អែកលើកៅអីហាក់អស់សង្ឃឹម ។
វិច្ឆិកាងើបមុខមកវិញប្រទះនឹងកែវភ្នែកខកចិត្តដែលនាងសម្លឹងមក។
គេប្រឈមនឹងការសម្លឹងនេះដោយចំហវិញ។
«បងឯងប្រាប់អ្នកណាខ្លះហើយ?»
នាងសួរទាំងឈឺចិត្ត។
គេនៅស្ងៀមមិនមាត់ ធ្វើឱ្យនាងខាំមាត់សៅហ្មង ច្រានរបស់របរលើតុជ្រុះប្រាវទៅលើព្រំ។
«ឈប់ធ្វើចរិតដូចពួកអ្នកលេងទៅដាមិកា!»
គេថាឱ្យនាងទាំងកំហឹងបញ្ចេញមកព្រមគ្នា។

ជាលើកដំបូង ដែលនាងឃើញគេខឹងហើយគំហកដាក់នាង ក៏ជាលើកដំបូងនៃជីវិតអគ្គនាយិកាដែលមានមនុស្សមកស្រែកព្រមាននៅចំពីមុខតុធ្វើការ។
នាងឈឺចិត្ត ហើយនិយាយទាំងអួលណែន៖
«ខ្ញុំឃើញបងត្រឡប់មកវិញ ទោះបីយ៉ាងណាខ្ញុំគិតថាខ្ញុំមានបងម្នាក់គ្រាន់ជា…»
«យើងមិនដែលទុកចិត្តបងទេ កុំមកកុហក!»
គេគំហកកាត់នាង ធ្វើឱ្យដាមិកានៅទ្រឹងបើកភ្នែកធំៗនឹងប្រតិកម្មកម្ររបស់គេ។

សំឡេងប្រធាននិស្សិតលាន់មកបន្ថែម ជ្រែកកាត់សន្ធឹកបេះដូងនាងដែលកំពុងលោតញាប់៖
«ថ្ងៃនោះនៅ Apartment បងពិសិដ្ឋយើងឱបបងពីក្រោយ ស្មានថាបងមិនដឹងដែលដៃយើងតាមពិតរាវរកកាមេរ៉ាឬប្រដាប់ស្រូបសំឡេងដែលមានលើខ្លួនបង! យើងរស់វក់វីក្នុងភាពទុច្ចរិតពេកហើយដាមិកាឆ្លុះកញ្ចក់មើលខ្លួនឯងឡើងវិញ!»
នាងនៅស្រឡាំងកាំងព្រោះមិនដែលនឹកស្មានថា សូម្បីតែនាងទៅបន្លំឱបគេ រាវរកមើលក្រែងមានបង្កប់ម៉ាស៊ីនសំឡេងឬអ្វីលើខ្លួនក៏គេអាចស្មានដឹង? តើគេគ្រាន់តែជានិស្សិតឱបសៀវភៅម្នាក់ពិតមែន ឬមួយបងប្រុសធំបានបណ្ដុះគេយ៉ាងថ្នឹកទៅហើយ?

ជាមួយការខកបំណង នារីរូបស្អាតបង្កើតពាក្យនិយាយតបវិញមួយៗច្បាស់ៗមិនចុះញ៉ម៖
«ព្រោះបងវិច្ឆិកាជាមនុស្សដែលបងធំបញ្ជូនមក!»
វិច្ឆិកាគ្រវីក្បាលដាក់នាង ជាមួយវាចាតប៖
«បងប្អូនឯង ចាំបាច់បែងចែកមនុស្សអ្នកណាបញ្ជូនមក រស់ក្នុងល្បិចកលអស់នេះចេះហត់ដែរអត់ដាមិកា? នាងគិតយ៉ាងម៉េច ដែលបងប្អូនគ្នានិយាយត្រង់មិនបាន ហើយនាំអ្នកក្រៅឱ្យមកបោកកុហកអ្នកផ្ទះ?»
នាងដឹងថាគេសំដៅលើនិពន្ធនាយកខៀវ សូត្រា។
ស្រីស្អាតដកដង្ហើមដង្ហក់ពិបាកចិត្ត មុនពេលសួរនាយវិញ៖
«រឿងខៀវ សូត្រា បងនិយាយប្រាប់បងធំហើយឬនៅ បងរាយការណ៍អស់ហើយមែនអត់?»
វិច្ឆិកាក្រោកចេញ វឹងទាំងមុខស្មើ។

នាយគ្មានកម្លាំងនៅឈរចំពាក់កណ្ដាលនៃគ្រួសារមួយ ដែលមិនមានភាពសុខដុម ថែមទាំងគ្មានភាពស្មោះត្រង់ចំពោះគ្នា ចំណែកពេលនេះទៀតនារីម្នាក់នេះបានចាត់ទុកដោយចំហថា ខ្លួនជាអ្នកមានតួនាទីរាយការណ៍ ទាំងនេះមិនឱ្យប្រធាននិស្សិតក្ដៅចិត្តក្រោកចេញ?
មិនបានប៉ុន្មាននាងរត់តាមនាយទាន់ហើយទាញដៃឃាត់។
នាងដឹងថាវិច្ឆិកាខឹង ជាការខឹងដ៏កម្រតែក៏ជាការបង្ហាញដែរថា ការសន្និដ្ឋានរបស់នាងគឺមិនពិត។ គេមិនប្រាកដថាមកកាន់ Red Index នេះក្នុងនាទីជាអ្នករាយការណ៍នោះទេ។

គេនៅតែជាបុរសខ្មែរដែលមានគុណធម៌ និងដែលនាងធ្លាប់ស្គាល់ហើយធ្លាប់ស្រលាញ់។
«បើមិនទាន់និយាយឱ្យមិកាសុំទោស! ហើយមិកាសុំបងវិច្ឆិកាយោគយល់ទំនាក់ទំនងចាស់របស់យើង បងវិច្ឆិកាកុំយករឿងនេះទៅប្រាប់បងធំ!»
វិច្ឆិកានៅស្ងៀមមិននិយាយមិនស្ដី តែគេនៅធ្វើមុខមាំទាំងមិនសប្បាយចិត្ត។
«អូនរកសូត្រាព្រោះមានហេតុផល ព្រោះគេជាមនុស្សល្អដែលយល់ចិត្តដែលអាចជួយមិកាឱ្យឆ្លងកាត់ដំណាក់កាលនេះបាន!»
គេដៀងភ្នែកគិត ហើយបែរមករកនាង។

បន្ទាប់មកគេចាំសម្ដីខ្លួនឯង ដែលប្រាប់ទៅពេជ្រដាណែន «ខ្ញុំយល់ថា ដាមិកានិងខៀវ សូត្រា ប្រហែលជាត្រូវអ្វីមួយបង្ខំ បានជាត្រូវរើសយកវិធីនេះ!»។
ប្រធាននិស្សិតក្រឡេកទៅដាមិកាដែលកំពុងជូតទឹកភ្នែកទាំងគិតក្នុងចិត្តបន្ថែមថា តើដាមិកាមានហេតុផលអ្វីបានជាអាចធ្វើឱ្យខៀវ សូត្រាដាច់ចិត្ត សូម្បីតែកុហកពេជ្រ ដាណែនដែលជាមនុស្សមានមនោសញ្ចេតនាល្អនឹងគ្នារហូតមក?
គេនិយាយមួយៗ៖
«បងគ្រាន់តែដឹងថាការសន្លប់នៅភូមិនេសាទជាឆាកល្ខោន! ពេជ្រ ដាណែន ខឹងព្រោះអ្នកទាំងពីររួមគ្នាយកនាងធ្វើជាសាក្សីនៃអំពើបោកបំភ័ន្តភ្នែក! ចំណែករឿងទំនាស់ផ្សេងទៀតរវាងដាមិកានិងខៀវ សូត្រាក៏បងយល់ថាជាល្ខោនបំភ័ន្តភ្នែក តែបងមិនទាន់ដឹងថាវាជាអ្វីនៅឡើយ បងមិនបាននិយាយរឿងនេះជាមួយអ្នកណាទាំងអស់! បងហត់ណាស់ដាមិកា បងមិនបានត្រៀមប្រើជីវិតជាមួយឆាកល្ខោនបោកប្រាស់អស់នេះទេ! ហើយបងយល់ថាវាមិនចាំបាច់ដែលយើងត្រូវរស់ជាមួយឆាកវេទនាអស់ទាំងនេះ! ធ្វើឱ្យជីវិតងាយស្រួលជាងនេះ មិនបានឬយ៉ាងម៉េច?»
នាងហាក់មានភាពទុកចិត្តឡើងវិញ ដែលថារឿងនេះមិនទាន់ខ្ចរខ្ចាយហើយនាងចាប់ផ្ដើម
ងក់ក្បាលវាចា៖
«អ៊ីចឹងវាដល់ពេល ដែលមិកាត្រូវប្រាប់ហេតុផលទាំងអស់ដល់បងវិច្ឆិកាហើយ!»

គេសម្លឹងមុខនាង… ដាមិកាចាប់ផ្ដើមនិយាយដោយថយទៅអង្គុយលើកៅអី…
យើងទុកឱ្យអាថ៌កំបាំងរវាងនិពន្ធនាយក សូត្រានិងអគ្គនាយិកា Red Index ដឹងត្រឹម តែវិច្ឆិកាម្នាក់ទៀតសិនចុះ ងាកមកតាមដានស្ថានភាពអ្នកកាសែតស្រីដ៏កម្សត់របស់យើងវិញ។
នៅណេះពេជ្រ ដាណែន ដើរផងទន់ជើងផងក៏នៅតែមិនដួល ព្រោះអ្នកយោងទាំងសងខាងមិនមែនតែម្នាក់នោះឡើយ។
ដើរចុះឡើងបត់ស្ដាំឆ្វេងនៅតែច្រើនរយម៉ែត្រ ទើបចូលមកដល់ទីមួយដែលមានក្លិនក្រអូបដោយប្រេងដុត។
វាមានសភាពដូចជាបន្ទប់ម៉ាស្សាដែលគេនិយមប្រើក្លិនជំនួយ ប៉ុន្តែដាណែនបែរជាយល់ថានេះទំនងជាបន្ទប់មិនសូវបើកចំហត្រូវពន្លឺថ្ងៃ បានជាម្ចាស់កន្លែងត្រូវប្រើក្លិនជំនួយ។

ទីបំផុតគេឱ្យនាងឈប់។
គ្មានសំឡេងឆ្លើយឆ្លងគ្នាឱ្យនាងអាចស្ដាប់ឮទេ ប៉ុន្តែនាងអាចសំងំផ្ចង់ឮស្នូរដង្ហើមមនុស្សច្រើនលើសពីពីរនាក់នៅជុំវិញខ្លួន។
«បន្ទប់នេះមិនធំប៉ុន្មានទេ! ហើយបើតាមក្លិនប្រេងដែលគេដុតបង្ហុយ ទំនងជាមនុស្សស្រី!»
នាងគិតក្នុងចិត្តម្នាក់ឯង ស្របពេលអ្នកណាម្នាក់រុញនាងឱ្យទៅអង្គុយទើរលើកៅអីទន់ល្មើយ។
«ប្រភេទសាឡុងមានតម្លៃ!»
នាងគិតទៀត។

«មិនបាច់ភ័យទេ!»
សំឡេងមួយដែលនាងទើបតែបានឮ ក្នុងរយៈពេលថប់បារម្ភដ៏វែងមកនេះ។
វាជាសំឡេងមនុស្សស្រី ប៉ុន្តែដាច់ខាតមិនមែន «ដាមិកា»។
«មនុស្សស្រីចំណាស់នេះជាអ្នកណា គេអាចជាលេខាលីនរ៉ាណាទេ? អត់ទេ! ស្ត្រីនោះកំពុងជាប់ទោស គាត់ធ្វើម៉េចអាចធ្វើរឿងអស់ទាំងនេះបាន?»
នាងគិតយ៉ាងរហ័សរហួន តែញាណមួយទៀតប្រុងស្ដាប់សកម្មភាពជុំវិញខ្លួន មិនហ៊ានឱ្យប្រហែសឡើយ។

ភ្លាមនោះភ្នែកនាងត្រូវស្រាលស្ងើក ព្រោះការរបូតទៅនៃចំណង។
ពួកគេមានចេតនាស្រាយនាង នាងដឹង។
ប៉ុន្តែភ្លាមៗនាងនៅតែស្រវាំងងងឹតខៀវស្រអាប់មើលអ្វីមិនឃើញ បានជាអ្នកកាសែតខំបិទភ្នែក សំងំឱ្យកែវភ្នែកបានសម្រាក និងអាចវិលមកធ្វើការប្រក្រតីវិញបាន។
ទន្ទឹមនឹងនោះស្កុតស្អិតនៅមាត់នាងត្រូវទាញរបើក។
ស្រីស្អាតនឹកគិតមួយប៉ប្រិចភ្នែក៖
«គេមិនមានបំណងសម្លាប់យើងទេ! ព្រោះការធ្វើឃាតមិនបាច់ឱ្យអង្គុយលើសាឡុងមានផាសុកភាពយ៉ាងនេះ ហើយស្រាយភ្នែកស្រាយមាត់?»

នាងបើកភ្នែកមកវិញប្រឹមៗ សម្លឹងមនុស្សម្នាក់អង្គុយចំពីមុខ។
គាត់ពិតជាមនុស្សស្រីដែលមានស្នាមញញឹមស្រស់និងកែវភ្នែកស្រទុំស៊ីជម្រៅ។
បើតាមដាណែនវាយតម្លៃ នារីចំណាស់នេះមានវ័យមិនលើសពី៤០ឆ្នាំនោះទេ ព្រោះប្រអប់ដៃនិងគល់កគាត់នៅណែនរលោងដូចស្រីពេញវ័យគ្មានស្នាមជ្រីវជ្រួញ ទាស់តែកែវភ្នែកនិងទឹកមុខគាត់ជាមនុស្សចាស់ទុំ គិតអ្វីជ្រៅសែនជ្រៅ ពិសេសរបៀបតែងខ្លួនរបស់គាត់គឺជាអ្នកខ្ពង់ខ្ពស់ទាំងម៉ូដសក់និងគ្រឿងអលង្ការមានតម្លៃកប់ពពក។

«មិនមែនជាលេខាលីនរ៉ាណាទេ!»
នាងគិតទាំងរេភ្នែកសម្លឹងនារីនោះពីលើដល់ក្រោម។
ជាបណ្ដោះអាសន្ន ស្រីអ្នកកាសែតបានបំភ្លេចចោលសោភ័ណ ដាមិកា។
«លែងខ្ញុំទៅ!»
ដាណែន ថាមួយៗទៅរកស្នាមញញឹមស្ងប់របស់នារីចម្លែក។
សំឡេងខ្លួនឯងដែលលាន់ចេញមកខ្សាវៗបីម៉ាត់ សុំការដោះលែងនេះ ហាក់បីដូចជាចង់រំលឹកពេជ្រ ដាណែនឱ្យនឹកឃើញពីសុខភាពខ្លួនដែលទន់ខ្សោយជាងកាលត្រូវម៉ាឌីបញ្ជូនចូលមកមន្ទីរពេទ្យទៅទៀត។

ថាហើយកន្ទុយភ្នែកនាងដៀងរកមើលពួកមនុស្សពេញកម្លាំង ដែលបានចាប់បង្ខំបញ្ជូនខ្លួនមក ប៉ុន្តែហាក់មិនឃើញមានអ្នកណាទាំងអស់នៅទីនេះ ក្រៅពីនាងនិងស្ត្រីចម្លែក មិនដឹងជាអ្នកផ្សេងគេចចេញទៅតាំងពីពេលណាមិនដឹង គ្មានសូរសព្ទគឺធ្វើសកម្មភាពស្រាលដូចខ្យល់បក់។
«ខ្ញុំនិងមីងមិនដែលជួបគ្នាទេ!»
នាងនិយាយទៅតាមការយល់ឃើញរបស់ខ្លួន ហើយផ្ដោតអារម្មណ៍តាមដានភាពប្រែប្រួលលើទឹកមុខស្ត្រីនេះ។
«ត្រូវហើយនាងមិនដែលឃើញខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំស្គាល់នាងហើយអានគ្រប់យ៉ាងដែលនាងបានសរសេរ»
សម្ដីគាត់ក៏ដូចជាពាក្យ «នាង» ដែលគាត់ហៅ ហាក់បីដូចជាទម្លាប់និយាយស្ដីនៃមនុស្សរស់នៅស្រុកក្រៅ ពិសេសអាណិកជនខ្មែរនៅប្រទេសបារាំង ដែលដាណែនមានកំណើតនៅទីនោះ។

អ្នកកាសែតស្រីរិះគិតបណ្ដើរ ភ្នែកនាងស្វែងរកគ្រប់ចំណុចលើរាងកាយស្ត្រីនេះ ក្រែងលោមានតម្រុយផ្សេងដើម្បីងាយស្រួលកំណត់ប្រភពនិងបុគ្គលភាពរបស់គាត់។
នាងនិយាយបន្ថែម ដើម្បីបន្លាយពេលឱ្យខ្លួនឯង៖
«មីងដឹងទេ របៀបដែលមីងចាប់បង្ខំខ្ញុំមក គឺវាខុសច្បាប់នៅស្រុកខ្មែរ!»
ស្ត្រីស្រាប់តែសើចខឹកៗ ធ្វើដាណែនកាន់តែខឹង។
នាងរើដៃដែលជាប់ចំណងទៅក្រោយមិនអាចដោះបាន ហើយបង្ហាញភាពសៅហ្មងឱ្យស្ត្រីនេះឃើញដោយមិនលាក់លៀម។
ឃើញនាងក្ដៅចិត្ត នារីចម្លែកឈប់សើចហើយនិយាយបន្ទោសតិចៗ៖
«ល្ងង់ម្ល៉េះក្មេងល្ងង់! នៅស្រុកណាក៏វាខុសច្បាប់ដែរ ឱ្យតែចងមនុស្ស!»

ជ្រួញចិញ្ចើមដោយក្ដីឈឺចិត្ត៖
«ដឹងហើយមីងធ្វើអី? មីងដឹងដែរខ្ញុំនៅក្នុងពេទ្យសុខភាពខ្ញុំកំពុងយ៉ាប់!»
«ខ្ញុំមានហេតុផលចាំបាច់របស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យនាងរកខ្ញុំឃើញនៅពេលក្រោយ!»
ទោះយ៉ាងណានិយាយគ្នាដល់ត្រង់ណេះ ដាណែនដឹងថាស្ត្រីនេះនឹងដោះលែងនាងចេញទៅវិញក្រោយពេលវត្ថុបំណងគាត់បានសម្រេច រីឯការចាប់ចងបិទមុខនេះ ព្រោះគេមានចេតនា មិនឱ្យនាងចំណាំផ្លូវបានតែប៉ុណ្ណោះ?
ប៉ុន្តែសម័យនេះទៅហើយ មានករណីគួរឱ្យហួសចិត្តបែបនេះទៅរួចដែរ?

ដែលរឹតតែសំខាន់ទៀតនោះគឺនៅត្រង់ថា «គេចង់ឱ្យយើងធ្វើអីឱ្យគេ?» នាងគិត។
«មីងជាអ្នកណា?»
ដាណែនពោលសួរភ្លាមៗ។
«នាងមិនបាច់ដឹងទេ!»
គាត់តបតមកវិញភ្លាមៗដូចគ្នា។
«ចុះមីងឱ្យគេនាំខ្ញុំមកធ្វើអី??»
«នាងជាអ្នកកាសែត អ្វីដែលនាងអាចធ្វើបានគឺសរសេរ!»
ដាណែនភ្ញាក់ខ្លួនព្រើត។
នារីចំណាស់មុននេះបានប្រាប់ហើយថា «ខ្ញុំស្គាល់នាង ហើយអានគ្រប់យ៉ាងដែលនាងបានសរសេរ»។

តើអត្ថបទបែបណាទៅ ដែលគាត់កំពុងចង់បាន បានជាគាត់ចាំបាច់ត្រូវប្រើវិធីលំបាកបែបនេះក្នុងការនាំនាងមក? វាប្រាកដជាមិនងាយស្រួលហើយ បើមិនដូច្នោះ តើគេចាំបាច់អីក្នុងការប្រើវិធីបង្ខំ?
ទោះបីយ៉ាងណានាងនៅតែប្រើពាក្យតវ៉ា៖
«ខ្ញុំមិនសរសេរតាមអ្នកណាបង្គាប់ទេ!»
ស្ត្រីសើចខឹកៗ ធ្វើឱ្យនាងឡិងឡង់និងអាការៈរបស់គាត់។
ពេជ្រ ដាណែនទៀងត្រង់ ប៉ុន្តែក៏ពុំមែនមានន័យថានាងល្ងង់នោះដែរ នាងចាប់ផ្ដើមនិយាយកែសម្ដី៖
«បើមីងចង់បង្គាប់ឱ្យខ្ញុំសរសេរ ចាំបាច់អីឱ្យហត់នាំខ្ញុំមក មីងសរសេរហើយចំណាយលុយឱ្យកាសែតផ្សេងគេផ្សាយទៅ?»
«និយាយម្ដងណេះបានត្រូវ! អ្នកណាថាខ្ញុំចង់ឱ្យនាងសរសេរតាមខ្ញុំ? ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឱ្យនាងដឹងរឿងពិតខ្លះ ដើម្បីមានប្រភពយកទៅសរសេរ!»

នាងតបសួរវិញភ្លែត៖
«ប្រធានបទរឿងអ្វី? ហើយចុះវិធីអ្នកផ្ដល់ព័ត៌មានអីក៏ចម្លែកម្ល៉េះ?!»
«ព្រោះខ្ញុំក៏ចង់លាក់ទីកន្លែង លាក់សុវត្ថិភាពខ្លួនឯងដែរដូចគ្នាក្មេងច្រមក់!»
នារីនោះនិយាយធម្មតា តែពេជ្រ ដាណែនបែកញើសជោករាងកាយ។
តាមបទពិសោធន៍ ពេជ្រ ណែនដឹងថា អ្វីដែលមនុស្សស្រីនេះចង់ឱ្យនាងធ្វើ ប្រាកដជារឿងរ៉ាវដែលមានបញ្ហាច្រើន។

នាងប្រញាប់បដិសេធ៖
«ក្នុងការសរសេរកាសែត ប្រភពដែលអាថ៌កំបាំង ភាគច្រើនមិនអាចយកជាការបានទេ!»
«តែនាងក៏អាចទុកជាប្រទីបឆ្ពោះទៅរកការពិតដែរមិនអ៊ីចឹង?»
គាត់ឆ្លើយមកវិញធូរល្ហុយ ដូចជាបានត្រៀមមុនជាស្រេចហើយថា នាងនឹងបដិសេធដោយវិធីនេះ។
ប៉ុន្តែពេជ្រ ដាណែននៅតែមិនខ្វះពាក្យជជែកតវ៉ា។ នាងនិយាយបន្តទៅវិញ ហាក់បីដូចជាមិនខ្វល់អ្វីពីដៃដែលកំពុងជាប់ចំណង៖
«ប៉ុន្តែជួនកាលរឿងខ្លះទាក់ទងនឹងកិច្ចការផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកដទៃពេក ហើយមិនមានផលប្រយោជន៍អ្វីសម្រាប់សាធារណៈជន ខ្ញុំក៏អត់សរសេរ!»

«ចុះបើរឿងរបស់ Red Index»
នារីអ្នកកាសែតនៅស្ងៀម។
មិនមែនឈ្មោះក្រុមហ៊ុននេះបន្លាចនាង ប៉ុន្តែនាងព្យាយាមចំណាំសកម្មភាពរបស់ស្ត្រីអាថ៌កំបាំង។ចំណែកស្ត្រីនេះនៅតែនិយាយបន្តដោយខ្វល់ខ្វាយ៖
«ខ្ញុំដឹងថា មានរឿងច្រើនណាស់នៃគ្រួសារនេះ ដែលអ្នកកាសែតដូចនាងចង់ដឹងបំផុត ប៉ុន្តែគ្មានថ្ងៃអាចដឹងបានទេ!»
ដាណែននៅបង្អង់ស្ងៀមសញ្ជឹងគិត បើស្ត្រីនេះពិតជាមនុស្សដាមិកាបញ្ជូនមក តើគេធ្វើនេះដើម្បីអ្វី ហើយអ្វីខ្លះទៅដែលគេចង់ឱ្យនាងដឹង?
«ចាប់អារម្មណ៍ណាស់!»
នាងនិយាយមួយៗ ដោយសម្លឹងតបតទល់ទៅនឹងកែវភ្នែកភ្លឺមុតរបស់គាត់។
«មីងបានផលអីពីការនិយាយប្រាប់ខ្ញុំ?»
នាងបន្តឃ្លានេះភ្លាម ព្រោះចាប់អារម្មណ៍នឹងជំនឿចិត្តមុតមាំលើផ្ទៃមុខគូសន្ទនា។

ស្រាប់តែចម្លើយរបស់គាត់គឺធូរល្ហុយ៖
«ម៉េចក៏បាន! គិតម៉េចស្រេចចិត្ត!»
«ចុះហេតុអីមីងជ្រើសរើសខ្ញុំ?»
នាងសួរយ៉ាងរហ័សទាន់ចិត្តឆ្ងល់ ឯគាត់ក៏តបវិញមិនឱ្យយូរការណ៍ដែរ៖
«ព្រោះនាងមិនត្រូវជាមួយដាមិកា! ហើយនាងមិនចង់ឃើញខៀវ សូត្រានៅជិតក្មេងស្រីកំណាចនោះ!»
ដល់ពេលដែលដាណែនមានតម្រុយស្រាប់ពិចារណា គិតពីបុគ្គលភាពស្ត្រីនេះហើយ។ ដោយផ្អែកលើហេតុផលថា គាត់ហាក់ដូចជាដឹងរឿងនាងទាំងអស់ ហើយថែមទាំងមើលទៅចង់ប្រើប្រាស់នាង ដូចគាត់នេះខ្លួនឯង មានគំនុំនិងដាមិកាឬខៀវ សូត្រា ចំណែកដែលសំខាន់ តើគាត់ជាអ្នកណាឱ្យប្រាកដ ដែលហ៊ានអះអាងថាខ្លួនដឹងរឿងច្រើនទៀតនៅ Red Index ដែលអ្នកផ្សេងពិបាកនឹងដឹង?
«ខ្ញុំស្ដាប់អត់ខាតអីទាំងអស់! ប៉ុន្តែមីងដឹងហើយថា ប្រសិនបើទោះខ្ញុំសរសេរវាចេញមកហើយខៀវ សូត្រាមិនព្រមផ្សាយ តើបានប្រយោជន៍ទេ? គេទេដែលជានិពន្ធនាយក!»

ស្ត្រីចំណាស់សើចកក្អឹក មុនពេលឆ្លើយ៖
«ចង់ក្លាយជានិពន្ធនាយកទេអ្ហី? អត់មានអីពិបាកសោះ! ខ្ញុំថែមទាំងមានវិធីឱ្យនាងអាចសងសឹកអាក្មេងប្រុសម្នាក់នោះបានផង ពេជ្រ ដាណែន!»
នាងស្រងូត ព្រោះមិននឹកស្មានថា ការខកចិត្តរបស់ចំពោះបុរសម្នាក់ ដែលនាងបានស្រលាញ់ ទីបំផុតស្រាប់តែមានមនុស្សដឹងឮច្រើនច្រើនគ្នាម្ល៉េះ?
ដាណែនវាចាមួយៗ៖
«ខៀវ សូត្រា គេប្រហែលជាបានធ្វើខុសនឹងខ្ញុំខ្លះ តែស្នេហារបស់ខ្ញុំចំពោះគេជារឿងស្ម័គ្រចិត្ត ម្នាក់ឯង! ខ្ញុំខ្ជិលណាស់រឿងចងពៀរគ្នា!»

ភាគទី៣២

«ខៀវ សូត្រា គេប្រហែលជាបានធ្វើខុសនឹងខ្ញុំខ្លះ តែស្នេហារបស់ខ្ញុំចំពោះគេជារឿងស្ម័គ្រចិត្ត ម្នាក់ឯង! ខ្ញុំខ្ជិលណាស់រឿងចងពៀរគ្នា!»
ស្ដាប់ចប់កាលណា ស្ត្រីនោះគំហកថាឱ្យនាងវិញមួយរំពេច៖
«មានមនុស្សស្រីទន់ខ្សោយធុននាងច្រើន បានជាមនុស្សប្រុសក្នុងលោកនេះបានចិត្ត ហើយវានាំ ធ្វើបាបស្រីៗ! សម្រាប់យើងនេះវិញ បំណុលគឺបំណុល យើងមិនចេះទន់ចិត្តទេ!»
ស្ត្រីចម្លែកនៅមិននៅបញ្ចេញកំហឹងមកមិនទំនង ធ្វើឱ្យដាណែនលួចពិចារណាពីសម្ដីដែលហាក់បី ដូចជាមានអត្ថន័យចងគំនុំ ហើយប្រហែលជាគំនុំស្នេហាទៀតផង។

បើគិតពី Red Index វាមានតែមនុស្សពីរនាក់ទេ ដែលអាចជាគោលដៅ ហើយសមនឹងវ័យអ្នកស្រីនោះ តើម្នាក់ដែលធ្វើឱ្យស្ត្រីនេះក្រោធខឹងចងគំនុំ មកបង្ករឿងអាថ៌កំបាំងក្នុងជ្រុងងងឹតច្រើនយ៉ាងនេះ គឺអ្នកប្រុសធំ សោភណ័ ពិសិដ្ឋ ឬមួយក៏ឧកញ៉ាសោភ័ណខ្លួនឯង?
ចុះម៉េចគេស្គាល់យើង? ហើយគេតាមដានរឿងយើងនិងខៀវ សូត្រាដឹង?
ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ចុងក្រោយដាណែននៅតែសម្រេចចិត្តថាធ្វើតាមស្ត្រីនេះបណ្ដោះអាសន្ន ដើម្បីចង់ដឹងការពិតនៅពីក្រោយល្បិចអស់ទាំងនេះ។

«បានខ្ញុំធ្វើតាមមីងទាំងអស់! តែមីងត្រូវលែងដៃខ្ញុំសិន ខ្ញុំមិនអាចផ្ចង់អារម្មណ៍គិតលើអត្ថបទពេលដៃជាប់ចំណងទេ!»
នារីអាថ៌កំបាំងប្ដូរទឹកមុខទៅជាស្មើ ហើយសម្លឹងនាងពីលើចុះក្រោមមុនពេលបញ្ជាឮ៖
«ស្រាយចេញទៅ!»
ប្រុសៗពីរបីនាក់ចេញមកពីណាមិនដឹង មកស្រាយឱ្យនាងលឿនដូចគេជប់ ធ្វើឱ្យស្រីស្រស់យើងដឹងថា បរិវេណនេះសុទ្ធសឹងតែមានបង្កប់កងការពារ នាងរឹងទទឹងចំពោះមនុស្សស្រីដែលមើលទៅហាក់វិកលចិត្តម្នាក់នេះ ទោះជានាងមានស្លាបក៏ប្រហែលជាពិបាកនឹងចេញដែរ។

បានរួចពីចំណងទើបអ្នកកាសែតដឹងថាខ្លួនស្រយង់ដៃ។ នាងលើកហត្ថទាំងទ្វេមកយ៉ាងលំបាកហើយច្របាច់ឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ទាំងស្ដាំនិងឆ្វេងសម្រាលការចុកស្ពឹក។
«ខ្ញុំត្រូវការកុំព្យូទ័រ!»
នាងនិយាយបន្ថែម។
«បាន!»
ដូចជាអ្វីៗត្រូវបានរៀបចំស្រេចបាច់ហើយ មានអ្នកលើកកុំព្យូទ័រនិងទឹកប៉ុន្មានដបមកដល់ភ្លាមៗដំណាលគ្នានោះ។

នៅពេលដែលស្រីអ្នកកាសែតប្រើម្រាមដៃយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញរបស់នាង ចុចលើ Key ដាណែនដឹងថាស្ត្រីម្ចាស់កន្លែងនេះ បាននឹងកំពុងតាមសម្លឹងខ្លួនមិនភ្នែកនោះទេ។
ស្ថានភាពទីនេះ ធ្វើឱ្យដាណែនដឹងថា គេមានផែនការជាយូរណាស់មកហើយ មិនថានាងជាអ្នកណា នៅឯណាជួបបញ្ហាអ្វី គេប្រាកដជាដឹងគ្រប់យ៉ាង។
«ម៉ាឌី តើដែលម៉ាឌីចេញពីពេទ្យទៅនោះមានជួបពួកគេទេ តើពួកគេមានធ្វើអីម៉ាឌីដែលអត់!»
នាងគិតហើយចិត្តចាប់ផ្ដើមស្រពោននឹកឃើញដល់កំលោះក្មេង។

ប៉ុន្តែពេលវេលារឹតតែមិនអាចបង្អង់បានតទៅទៀតឡើយ។
ស្រីស្រស់ចាប់ផ្ដើមនិយាយ៖
«និយាយរឿងដែលមីងដឹងមកចុះ! និយាយរឿងទាំងអស់ណា ដែលខ្ញុំមិនបានដឹងពីគ្រួសារអ្នកមាននោះ!»
ស្ត្រីនោះស្រាប់តែសើចក្អាកក្អាយដូចមនុស្សស្រវឹងស្រា។
ដាណែនលែងចម្លែកចិត្តទៀតហើយ នាងនៅស្ងៀមទ្រាំស្ដាប់គាត់សើចចប់ ក៏ឮគាត់និយាយបន្ត៖
«រឿងនាងមិនបានដឹងមានច្រើនណាស់! តើនាងចង់ដឹងពីណាទៅណា ហើយមួយណាមុន!»
ដាណែនធ្វើភ្នែកភ្លឹះៗ ព្រោះមិននឹកស្មានថាតាមពិតស្ត្រីនេះនិយាយសមទំនង។
គ្រួសារអ្នកមានដែលបង្កប់នូវអាថ៌កំបាំងរញ៉េរញ៉ៃឥតគណនា តើនាងពេលឯណានឹងស្ដាប់គ្រប់តែសព្វបានអស់សេចក្ដី?
នាងដាក់ចិត្តដាក់កាយចង់ដឹងតែរឿងមួយគត់ក្នុងពេលនេះ ហើយបន្តចរចា៖
«អូខេ! សូមនិយាយរឿងខៀវ សូត្រានិងដាមិកា! ថ្ងៃដំបូងដែលពួកគេជួបគ្នា! ខ្ញុំចង់ដឹងដំណើរដើមទងនៃល្បិចរបស់ពួកគេ»

ស្ត្រីនោះឆ្លើយមកវិញភ្លាម ហាក់បីដូចជាមិនមានកង្វល់អ្វីឬដំអក់រិះគិតឡើយ៖
«ថ្ងៃផឹកកាហ្វេនោះហើយ! ថ្ងៃដែលដាមិកាត្រូវពុលបញ្ជូនទៅក្រៅ!»
ដាណែនហួសចិត្ត។
នារីអ្នកសារព័ត៌មានផ្ដើមនិយាយចំអកឱ្យគាត់៖
«អ៊ីចឹងមីងមិនដឹងច្រើនជាងខ្ញុំទេ! ពួកគេអាចស្គាល់គ្នាមុននេះ ព្រោះឆាកជួបគ្នានោះពួកគេ
ពីរនាក់រៀបចំឡើងដើម្បីតែបំភ័ន្តភ្នែកខ្ញុំ!»
ស្ត្រីមិនភ្ញាក់ផ្អើលអ្វីនឹងប្រតិកម្មរបស់ពេជ្រ ដាណែនទាំងអស់ ព្រោះនៅចំពោះមុខគាត់ នារីតូចនេះគឺសមតែមិនដឹងអ្វីទាល់តែសោះ ហើយនិយាយអ្វីតាមតែភ្នែកមើលឃើញតែប៉ុណ្ណោះទេ។
គាត់បន្តវាចាមួយៗប្រាប់នាង៖
«មិនមែនទេ! ប៉ុន្តែចាប់ពីថ្ងៃនោះមក ខៀវ សូត្រាមិនអាចចោលដាមិកាបាន!»
ដាណែនធ្វើភ្នែកភ្លឹះៗ ព្រោះជាប់គាំងទៅនឹងសម្ដីចុងក្រោយនេះ។

ស្លាកស្នាមស្នេហាដែលនាងធ្លាប់មានជាមួយនិពន្ធនាយកស្រស់សង្ហាពេលនេះ របួសចាស់មិនទាន់សះ ត្រូវពាក្យមួយឃ្លានោះមកបុកថែម មិនឱ្យនាងស្រងល់ដូចត្រូវមួយដំបង?
នាងជ្រប់មុខសម្លឹងកុំព្យូទ័រជំនួសឱ្យការងើបមកប្រឈមនិងគូសន្ទនា។

សំឡេងអ្នកបរិយាយលាន់មកបន្ថែមជ្រែកកាត់សង្វាក់បេះដូងនារីកម្សត់៖
«អ្នកនៅល្ងាចដែលដាមិកាបញ្ជូនម្ដាយនាងចូលគុករួច នាងបានទទួលសារមួយពីបងធំនាង!… ឱ្យសម្លាប់ខៀវ សូត្រា»
ដាណែនងើបមុខមកសន្សឹមៗជាមួយទឹកមុខឡិងឡង់៖
«អ្នកដែលមីងទើបតែរំលឹកមិញ សំដៅលើលីនរ៉ាណា?»
ស្ត្រីប្ដូរទឹកមុខពេលឮដាណែនហៅឈ្មោះបីម៉ាត់នេះ។ គាត់នៅមិនទាន់បានហើបមាត់មកឆ្លើយតបថាយ៉ាងណាផង នារីអ្នកកាសែតសួរបន្ថែម៖
«លេខានោះជាម្ដាយដាមិកា??»
គាត់នៅតែមិនតបតអ្វី ប៉ុន្តែថែមទាំងមានកំហឹងប្រិចៗជះចេញមកតាមពន្លឺភ្នែក។
ប្រហែលជាស្រីអ្នកកាសែតរវល់តែវក់នឹងរំលឹកស្ថានភាព ពេលដែលនាងឃើញលីនរ៉ាណាត្រូវ Red Index ប្ដឹងបញ្ចូលគុក បានជានាងមិនបានមើលឃើញក៏ដូចជាយកចិត្តទុកដាក់អ្វីនឹងប្រតិកម្មគូសន្ទនាឡើយ។

«សោភណ័ ពិសិដ្ឋចង់ប្រើប្រាស់ដាមិកាឱ្យជាប់ឧក្រិដ្ឋ ចំណែកស្រីនោះកំពុងទ័លលើខ្នងខ្លាមិនដឹងធ្វើយ៉ាងណា លុះឃើញនិពន្ធនាយកជាមនុស្សប្រុសចេះដឹងនឹងនរ ល្មមអាចប្រើប្រាស់សម្រេចការធំបាន ស្រីនោះគិតដល់អនាគតមួយផ្សេងដែលមិនសម្លាប់ ថែមទាំងអាចបានបេះដូងមកសម្រាប់ផែនការវែងឆ្ងាយ!»
ដាណែនរេភ្នែកគិតហើយសន្សឹមៗ នាងស្រមៃដល់រូបភាពរបស់លីនរ៉ាណាដែលត្រូវចោមព័ទ្ធដោយអ្នកកាសែត បន្ទាប់មក… «បងត្រា! ខ្ញុំចង់ចេញទៅ អាជ្ញាធរគ្រប់គ្រងធនធានធម្មជាតិ! គេប្រកាសធ្វើសន្និសីទកាសែតរឿង Red Index! ខ្ញុំមានសំណួរច្រើន!»
«មិញ សោភ័ណ ដាមិកាខលមក!» «អគ្គនាយក Red index?» ខៀវ សូត្រាងក់ក្បាលដោយថយទៅអង្គុយលើកៅអីបង្វិលរបស់ខ្លួន និងរុញខ្លួនឯងចាកចោលអេក្រង់ទូរទស្សន៍ទៅក្បែរតុកុំព្យូទ័រ ហើយចុចញាប់ស្មេរ។ សម្លឹងម្រាមដៃនាយ នាងដឹងថានាយចៅហ្វាយកំពុងធ្វើអ្វីបាត់ទៅហើយ «អាយុ២៦ឆ្នាំជាកូនទីពីរ មានបងប្រុសម្នាក់ និងប្អូនស្រីម្នាក់! សិក្សាបរិញ្ញាបត្រជាន់ខ្ពស់ផ្នែកឧស្សាហកម្ម និងពាណិជ្ជកម្មមកពីអាមេរិក រៀបការកាលពី៧ឆ្នាំមុន ស្វាមីស្លាប់ដោយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ កាលពីបីឆ្នាំមុន មិនទាន់កូនម្នាក់នៅឡើយ។ អាយុ២៣ឆ្នាំវិលមកជួយការងារគ្រួសារ ២៤ឆ្នាំបានមុខតំណែងជានាយកផ្នែកទំនាក់ទំនងក្រៅប្រទេស អាយុ២៥ឆ្នាំទទួលតំណែងជាអគ្គនាយក Red Index យក ឈ្នះបងប្រុសធំរបស់ខ្លួន ដោយសំឡេងឆ្នោតរបស់ក្រុមប្រឹក្សាភិបាល!» «រឿងសំខាន់មួយទៀត គេស្អាតខ្លាំងណាស់! តែបងត្រាប្រយ័ត្នផង គេក៏ល្បីថាជាមនុស្សស្រីមានល្បិចច្រើន ហើយពិសពុល!»

ស្ត្រីចម្លែកក្អកតិចៗ ហាក់មានចេតនាទាញពេជ្រ ដាណែនឱ្យចាកចេញពីអតីតកាល។ ស្ត្រីអ្នកកាសែតដែលវិលមកផ្ចង់ក្នុងបច្ចុប្បន្នកាលវិញ ពេលនេះចាប់ផ្ដើមមានសំណួរជាច្រើនសម្រាប់សួរ៖
«មីងចង់ប្រាប់ថា កាហ្វេដែលមានជាតិពុលនោះ ដំបូងគេរៀបចំវាទទួលសម្រាប់ខៀវ សូត្រាមិនមែនសម្រាប់ដាមិកា?»
ស្ត្រីងក់ក្បាលតបដោយញញឹម៖
«ត្រឹមត្រូវ! ប៉ុន្តែ… ស្រីតូចនោះឆ្លាតហួស ដែលអាចកែប្រែស្ថានការណ៍បានល្អឥតខ្ចោះវិញ!»
ដាណែនបង្ហាញទឹកមុខមិនយល់ស្របក៏ដូចជាមិនសប្បាយចិត្ត៖
«ឥតខ្ចោះអីទៅ? មីងចង់ឱ្យខ្ញុំជឿថាមនុស្សស្រីឆើតឆាយមហិច្ឆតាម្នាក់ អាចនឹងព្រមស្លាប់ជំនួសខៀវ សូត្រានៅថ្ងៃជួបគ្នាដំបូង!»
ស្ត្រីចំណាស់ឃើញប្រតិកម្មខឹងច្រណែនរបស់ពេជ្រ ដាណែន គាត់ហាក់មានភាពរីករាយហើយគាត់សើច។
ប្រការនេះមិនបានធ្វើឱ្យដាណែនត្រេកអរជាមួយនោះឡើយ។

នាងពោលសួរវិញទាំងមុខក្រញូវ៖
«មីងសើចបានការអី?»
«អ្នកកាសែតពិតជាត្រង់ធ្លូមែន!»
ត្រូវគាត់វាយតម្លៃបែបនេះ ដាណែនរឹតតែសៅហ្មង នាងសួរបកវិញភ្លាមៗដែរ៖
«មីងចង់ឱ្យខ្ញុំវៀច?»
«មិនមែនទេ! ប៉ុន្តែពេលខ្លះ ក្រៅពីភាពរហ័សរហួន នាងត្រូវយកក្បាលមកគិតខ្លះកូន? នាងដឹងទេថា ហេតុអីបានជាខៀវ សូត្រាឃើញដាមិកាភ្លាម គេដកចិត្តពីនាងលែងបាន ហើយចោលមនុស្សដែលគេបានឃ្លាំទុកជាយូរមកហើយនេះ?»
ដាណែនអាចថាកំពុងត្រូវបានគេបញ្ឆេះ ឱ្យវិលទៅគិតច្របូកច្របល់ជាមួយរឿងចាស់ ដែលនាងធ្លាប់តាំងចិត្តថាលះបង់ចោលឈប់គិត ពេលនេះនាងអាចទុកថាកំពុងកើតហ្មងសៅ ប៉ុន្តែមិនមែនមានន័យថាសតិបញ្ញា ការពិចារណារបស់នាងបានរលត់រលាយទៅតាមអារម្មណ៍ស្រាលមួយពេលនេះទេ។

ប្រសិនបើអ្វីដែលនាងកំពុងគិតក្នុងខួរក្បាលមានកាន់តែច្រើនកាលណា ពេជ្រ ដាណែនកាន់តែស្ងាត់ស្ងៀមវិញ។
ពីការតមាត់តកបញ្ចេញមនោរម្មណ៍មកជាស្ងាត់ឈឹង គឺនារីអ្នកកាសែតកំពុងគិតថា តើស្ត្រីនេះអាងអីដែលថាសូត្រាធ្លាប់ស្រលាញ់យើង? គេមានចេតនាឱ្យយើងស្ដាយបុរសនោះ ហើយសងគំនុំនិងដាមិកាជាប្រយោជន៍អ្វីម្យ៉ាងដល់គេទេដឹង?

ដាណែនកាន់តែត្រិះរិះ នាងកាន់តែចង់បានផលប្រយោជន៍ពីការជជែកនេះ នាងចាប់ផ្ដើមរៀបពាក្យឃ្លោងឃ្លាសួរ៖
«មិញ មីងចង់មានប្រសាសន៍ថាដាមិកាប្រើល្បិចជាន់លើសភាពការណ៍អាក្រក់បានលឿន? អស់សំណើចបន្តិចហើយសម្រាប់ខ្ញុំ! យើងមិនមែនស្រលាញ់គ្នាហើយមិនទាន់អីផង ហ៊ានយកជីវិតមកដាក់??? ទោះខ្ញុំល្ងង់ក៏ខ្ញុំនឹងមិនធ្វើដែរ!»
«តែដាមិកាដឹងថាថ្នាំនោះបើលេបតិចតួច វាម៉េចនឹងស្លាប់?»
ស្ត្រីនិយាយធូរល្ហុយ តែល្មមឱ្យអ្នកកាសែតក្មេងគាំងយោបល់។

សម្ដីគាត់ពិតជាធ្វើឱ្យដាណែននឹកឃើញឡើងវិញពីស្ថានភាពរបស់សូត្រា។ «ហើយបើចាំបាច់បងនឹងទៅសាំងហ្គាពួរ!» «គ្រួសារគេអាចនឹងរករឿងបង! យកល្អបងត្រានៅឆ្ងាយៗពីបញ្ហានេះសិនទៅ!» «បងបារម្ភណាស់! ចុះបើគេឆ្លងមិនផុត? ចុះបើគេមិនបានត្រឡប់មកវិញស្រួលបួលជាមនុស្ស?! មនុស្សស្រីម្នាក់នេះហាក់រងសម្ពាធអ្វីម្យ៉ាង ហាក់មានរឿងជាច្រើនដែលគេចង់និយាយឱ្យបងជួយ តែបងដំបូងឡើយបងប្រយ័ត្នគេពេក មិនព្រមបើកចិត្តទទួលស្ដាប់ព្រមធ្វើជាអ្នកប្រឹក្សាយោបល់ជាមួយគេសោះ! តើអ្នកណាទៅចង់សម្លាប់គេ? គេនៅក្មេងយ៉ាងនេះ ហេតុអ្វីត្រូវមករងរឿងអាក្រក់ៗថ្នាក់នេះ?»

ដាណែនលើកដៃវែកសក់។នាងមានចេតនាបំភ្លេចរឿងហេតុទាំងអស់នេះពីអារម្មណ៍ ប៉ុន្តែការចងចាំដែលមុតជ្រៅកាន់តែខំបំភ្លេចវា ហាក់ដូចជាកាន់តែរំលឹកមកវិញឱ្យរឹតតែនឹក។
«បើបងត្រាទៅ! បើបងត្រាមិនទុក‌ឯកសារនេះឱ្យដូចដើម! យើងចប់គ្នា!» «បងស្រលាញ់គេណាស់!» «អ៊ីចឹងបងទៅចុះ! ហើយតទៅ យើងកុំជួបគ្នាទៀត!» «ដាណែន! បងត្រូវតែជួយគេ! ក្នុងនាមជាមនុស្សស្រលាញ់គ្នា»
នារីអ្នកកាសែតខាំមាត់។

នាងងើបមុខបំបាត់ព្រឹត្តិការណ៍ដ៏ឈឺចាប់ ដែលគេបានបើកចំហការពារនារីនោះ ហើយមកដណ្ដើមឯកសារចេញពីដៃនាងជាមួយលេសប៉ុន្មានម៉ាត់គឺ «សេចក្ដីស្រលាញ់» ។
នាងនិយាយមួយៗទាំងវិបត្តិទៅកាន់ស្ត្រីម្នាក់ ដែលបានចាប់ចងបង្ខំនាងមកឱ្យនិយាយគ្នាជាមួយគាត់៖
«ចុះ! មីងនៅដឹងអ្វីទៀតទៅ?»
«ចុះនាងចង់ដឹងរឿងអ្វីឱ្យប្រាកដ?»
ដាណែនក្ដាប់មាត់គិត មុនពេលសម្រេចចិត្តសួរតប៖
«ទាំងអស់ទាក់ទងពីរនាក់គេ! ពិសេស… រឿងពួកគេពេលបាត់ខ្លួន១0យប់១១ថ្ងៃ!»

«ស្នេហាពិតមួយបានកើតឡើង!»
សាជាថ្មីអ្នកឆ្លើយ ឆ្លើយធូរល្ហុយមិនរវល់ថាចិត្តអ្នកស្ដាប់ដែលជាភាគីចាញ់ស្នេហ៍ម្នាក់នេះ ក្ដុកក្ដួលកម្រិតណាឡើយ។
ដាណែនគ្រវីក្បាលយឺតៗបញ្ចេញសញ្ញាបដិសេធ។ ហេតុផលមួយដែលនាងមិនព្រមយល់ស្រប អាចថា នាងមិនទាន់ត្រៀមចិត្តក្នុងការទទួលយកការពិតដ៏គួរឱ្យច្រណែនទាំងនេះ ហើយមួយទៀត សម្ដីស្ត្រីចម្លែកតែម្ខាង ឱ្យនាងយល់ស្របជាមួយក៏ត្រូវមានហេតុផលធ្ងន់ជាងនេះដែរ។

នៅក្រោមក្រសែភ្នែកពិនិត្យពិច័យនៃស្ត្រីវ័យកណ្ដាល ដែលកំពុងតាមដានយ៉ាងជាប់ពីប្រតិកម្មលើផ្ទៃមុខនាង ដាណែនតវ៉ា៖
«តែដាមិកាក្រោយមកបានបំបាក់មុខខៀវ សូត្រាក្នុងថ្ងៃភ្ជាប់ពាក្យ! រឿងនេះខ្ញុំមិនបានស្ដាប់ឮអ្នកណានិយាយបន្តទេ ប៉ុន្តែគឺប្រដាប់ស្រូបសំឡេងរបស់ខ្ញុំនៅក្នុងអាវគេ! ខ្ញុំឮគ្រប់យ៉ាងផ្ទាល់នឹងត្រចៀកខ្ញុំ! ខៀវ សូត្រាអាចថាស្រលាញ់គេស្មោះ ប៉ុន្តែគេវិញគឺគុំកួនគាត់»
ស្ត្រីគ្រវីក្បាលបដិសេធអ្វីដែលនាងព្យាយាមបំភ្លឺ ហើយគាត់និយាយម៉ាត់ៗច្បាស់ៗ៖
«ដាមិកាបានធ្វើមែន ប៉ុន្តែក្នុងន័យដដែល គឺនាងជួយកុំឱ្យបងនាងសម្លាប់ខៀវ សូត្រា!»

«សោភ័ណ ពិសិដ្ឋដែលនៅអាមេរិក?»
នាងសួរបន្ទាន់តាមចិត្តនឹកឃើញ។
សាជាថ្មីនាងសង្កេតឃើញអ្វីម្យ៉ាងចម្លែកបង្កប់ក្នុងស្នាមញញឹមស្ត្រីម្នាក់នេះ។ អ្នកកាសែតស្រីនឹកឃើញភ្លាម ទៅដល់អ្នកប្រុសធំរបស់ Red index។
«មីងជាភរិយាគាត់? សោភណ័ ពិសិដ្ឋ!»
ដាណែនសួរស្លេវ តាមការសង្ស័យនិងតាមចរិតអ្នកកាសែតដែលឆ្ងល់អីសួរហ្នឹង។ ប៉ុន្តែសំណួរនាងបានបង្ខំឱ្យស្ត្រីវ័យកណ្ដាលថ្លោះទឹកមុខ។

គាត់ប្រែទៅជាស្រពោន មុនពេលប្ដូរទឹកមុខស្មើធេងហើយឆ្លើយ៖
«ឆ្លាតគ្រាន់បើ! តែទាយត្រូវពាក់កណ្ដាលទេ! ខ្ញុំគ្រាន់តែធ្លាប់ជាភរិយារបស់គាត់! ហើយខ្ញុំតែម្នាក់គត់ ដែលជាកូនប្រសាច្បងពេញច្បាប់របស់គ្រួសារនេះ»
«គំនុំស្នេហាមែនទេ? ដែលមីងព្យាយាមចង់ឱ្យខ្ញុំនេះទៅសរសេរបកអាក្រាតអតីតស្វាមី?»
ស្ត្រីសើចដោយភាពកាចសាហាវ មុនពេលឆ្លើយ៖
«អត់ទេ! ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវការឱ្យគេចូលគុក!»
ដាណែនដកដង្ហើមធូរចិត្តវិញបន្តិចបន្តួច។

អ្វីដែលនាងអាចលួងចិត្តខ្លួនឯងក្នុងពេលនេះគឺថា ដោយសារស្ត្រីនេះបានសារភាពពីគំនុំជ្រាលជ្រៅរបស់គាត់ចំពោះសោភ័ណ ពិសិដ្ឋ ដូច្នេះមានន័យថាអ្វីដែលគាត់ទើបតែបាននិយាយ មិនប្រាកដថា សុទ្ធតែជាការពិតនោះទេ។ សូម្បីតែករណីរបស់ខៀវ សូត្រានិងដាមិកាក្ដី។
«មីងដឹងហើយ ខ្ញុំមិនមែនជាប៉ូលិសទេ!»
នាងនិយាយតិចៗ ឆ្លើយតបទៅនឹងកែវភ្នែកទុក្ខព្រួយ លាយឡំនឹងកំហឹងរបស់ស្ត្រីម្នាក់នៅចំពោះមុខនេះ។ គាត់ឮហើយឆ្លើយតបហូរហែ៖
«ប៉ូលិសអស់នោះល្ងង់ណាស់ អ៊ីចឹងហើយខ្ញុំត្រូវការនាងជួយយកភស្តុតាងឱ្យគេ!»
ដាណែនបញ្ចេញភាពទោមនស្សលើផ្ទៃមុខហើយតបត៖
«ពីដំបូងខៀវ សូត្រាក៏ត្រូវដាមិកាប្រើក្នុងរបៀបនេះដែរ! បើខ្ញុំធ្វើទៀត ខ្ញុំនឹងបានលទ្ធផលដូចនិពន្ធនាយកខ្ញុំអ៊ីចឹង! គឺគេបោកគាត់ប្រើ!»
ស្ត្រីដូរមកជាញញឹម គាត់សម្លឹងនាងបានបន្តិច ទើបនិយាយបន្ត៖
«យល់ខុសហើយ! រឿងរ៉ាវរវាងសូត្រានិងដាមិកាមិនមែនជាជំនួញទេ តែជាការគាំទ្រគ្នា! ការនេះ ទោះចាញ់ឬឈ្នះ ពួកគេនៅតែជាសម្ព័ន្ធមិត្ត!»

ដាណែននៅស្ងៀមសញ្ជឹងគិត។
«ក្រែងបងត្រាថា ទៅកំពង់សោម!» «បងស្រាប់តែមានការចង់ធ្វើជាង បានជាដូរលែងទៅ!»
«យប់មិញខ្ញុំខលបងត្រាច្រើនដង អត់ចូលទេ! ក្រែងម្សិលមិញខ្ញុំប្រាប់បងត្រាថា នឹងជួបឆ្មាំគុកសួរនាំរឿងលីនរ៉ាណា ប៉ុន្តែបងត្រាទៅជួបគេមុនក៏មិនព្រមប្រាប់ មួយរយៈនេះបងត្រាធ្វើអីលឹបល ធ្វើអីមិនប្រាកដ ហើយបងត្រាដូចជាអំពិលអំពែក ថាទៅនេះបែរជាទៅនោះ…» «ដាណែន! បងដឹងយើងបារម្ភបង!… ប៉ុន្តែកុំដល់ថ្នាក់ជ្រុលហួសហេតុ! អ្វីក៏ដោយមានព្រំដែន! បងមិនមែនកូនចៅយើងដែលត្រូវយើងមកសួរចម្លើយគ្រប់បែបគ្រប់យ៉ាងទេ!»

គ្រប់យ៉ាងដែលបុរសនេះបានបន្សល់មកក្នុងការចងចាំរបស់នាង វាឈឺពេកហើយរាល់ពេលរំលឹកមកវិញម្ដងៗ ដូច្នេះដាណែនដកអារម្មណ៍មកវិញ ហើយងើបមុខសម្លឹងស្ត្រីដែលចាប់បង្ខំនាងឱ្យមកកាន់ទីនេះ មុនពេលសួរគាត់មួយៗ៖
«ខ្ញុំចង់ដឹងច្បាស់ៗពីក្រោយឆាកល្ខោនបោកប្រាស់ខ្ញុំនៅភូមិនេសាទ!»
«គួរតែចាប់ផ្ដើមនិយាយពីរឿងនៅសិង្ហបុរីមុន»
ស្ត្រីឆ្លើយទាំងញញឹម បង្ហាញថាគាត់ដឹងគ្រប់យ៉ាងហើយនឹងអាចឆ្លើយបានគ្រប់យ៉ាងក្នុងពេលជាមួយគ្នា។

អធិរាជបេះដូង ភាគទី១១

YaraMST — Sun, 16 Jan 2022 07:21:47 +0000

វគ្គ អ្វីដែលពេជ្រ ដាណែនបានដឹង

ម៉ោង៨យប់ ជាពេលវេលាទៀងទាត់នៃការវិលមកផ្ទះរបស់ពេជ្រ ដាណែន។
អ្នកកាសែតស្រីអនុវត្តការងារប្រចាំថ្ងៃ គ្មានអ្វីខុសប្លែកទាំងអស់ ទោះបីទំនាក់ទំនងនាង និងខៀវ សូត្រា បានបញ្ចប់ដោយសោះកក្រោះក្ដី។
អ្វីដែលខុសប្លែកពីរាល់ដង គឺថ្ងៃនេះនាងហាក់ហត់នឿយជាងរាល់ដង។
«មនុស្សយើងពេលបាត់បង់ស្នេហា អ្វីក៏ដូចជាសាបឈឹងអ៊ីចឹងហ្ន៎!»
នាងគិតផង ឡើងជណ្ដើរផង ទាំងល្វើយ។

ស្រមោលនាងនិងគេបានក្លាយជាអតីត ដែលគិតដល់ពេលណា បេះដូងនៅតែឈឺងំ។
ទោះគេមិនដែលបានចាត់ទុក ទំនាក់ទំនងនេះថាជាសេចក្ដីស្នេហា ប៉ុន្តែនាងបានទុកគេជាហេតុផលតែមួយគត់ នាំឱ្យនាងបន្តរស់នៅក្នុងទីក្រុងដ៏តូច ដែលឱកាសសម្រាប់អ្នកសារព័ត៌មាន ដូចនាងគឺមានតិចតួច បើធៀបទៅនឹងប្រទេស ដែលនាងបានរស់នៅរយៈពេលយូរនៅទីនោះ។

រុញទ្វាររបើកខ្វាក សមតែថាអាចប្រះខ្លួនរំសាយទុក្ខបាន បែរជាស្រីស្អាតត្រូវគាំងធ្មឹង ព្រោះតែគ្រប់យ៉ាងក្នុងផ្ទះរាត់រាយដូចមានក្មេង៤ដប់នាក់ពង្រាយច្រងាប់ច្រងិល។
ទើបតែពេលនេះ ដែលដាណែនភ្ញាក់ខ្លួនមកវិញថា នាងមិនមែនស្នាក់នៅតែឯងដូចមុននោះទេ។
«ម៉ាឌី!»
នាងនិយាយទាំងខាំមាត់គ្រឺត ព្រោះរបស់របររាយលើឥដ្ឋមានទាំងកន្សែងពោះគោ និងសម្បកកំប៉ុងភេសជ្ជៈអាហារក្រៀម។
ស្រីស្អាតទម្លាក់សាក់កាដូលើកៅអីអង្គុយ ហើយចាប់ផ្ដើមប្រមូលសំរាមរៀបចំផ្ទះ។
នាងដឹងថាម៉ាឌីម្នាក់នេះ កុំថាឡើយរៀបចំផ្ទះ សូម្បីតែកាន់ដងជក់លាបជញ្ជាំង ក៏មិនទំនងផង មិនដឹងថាគេជាកូនអ្នកទម្រើសមកពីខាងណាឱ្យប្រាកដទេ នេះបើកុំតែយល់ថាជាហង្សធ្លាក់ទឹក គ្មានលុយមួយរៀល ប្រាកដជាថាឱ្យចាស់ដៃមិនខាន។

ស្រីស្អាតរៀបចំអស់ចិត្ត ក៏ក្រឡេកទៅមើលសាឡុងក្បែរទូរទស្សន៍ ជាកន្លែងគេងរបស់នាយ។
ដាណែនហួសចិត្តនិយាយមិនចេញ ដៃបោសរើសាឡុងបណ្ដើរ គិតបណ្ដើរ ទាំងសួរខ្លួនឯងៗស្ងាត់ៗ៖
«យើងមានកម្មពៀរអី បាត់បង់ស្នេហាហើយ ថែមទាំងក្លាយជាអ្នកបម្រើទៀត?»
នាងទាញពង្រាបកម្រាល ហើយរលាស់បត់ភួយព្រមទាំងខ្នើយកើយ ដែលត្រូវបានបត់ខូចទ្រង់ទ្រាយឱ្យរាបមកវិញ។
ប្រាក់មួយដុំធ្លាក់ខ្ពាកមកលើឥដ្ឋ។
ដោយសារជាប្រភេទក្រដាសដុល្លារអាមេរិកសន្លឹក១០០ ប្រាកដជាតួលេខច្រើនគួរសម បើតាមទម្ងន់ក្រែល ហើយពេលលើកមកពិនិត្យមើលនៅប្រលោះខាងក្នុង ថែមទាំងមានប័ណ្ណឥណទាន និងវិក្កយបត្រដកប្រាក់។

ដាណែនដឹងថា ប្រាក់ទាំងនេះប្រាកដជាម៉ាឌីលាក់ក្រោមសាឡុងពេលងងុយយប់មិញ។
«ហេតុអីគេប្រាប់យើងថាអត់លុយ?»
នាងគិតទន្ទឹមពេលទូរសព្ទរោទ៍។
ស្រីស្អាតញាត់ប្រាក់ទុកកន្លែងដើមវិញ ហើយលើកទូរសព្ទមកចុច។
ដោយសារវាជាលេខដែលនាងមិនស្គាល់ នាងសម្រួលភាពធុញថប់ ហើយនិយាយខ្លី៖
«អាឡូ!»
នាងនៅស្ងៀម ពេលឮសំឡេងឆ្លើយតបជាមនុស្សប្រុស ហើយមិនធ្លាប់ស្គាល់គ្នាពីមុនមកទេ។
មិនដឹងជាអ្នកខាងណោះពន្យល់របៀបណាទេ បានជានាងអាចទម្លាក់អំបោសស្លាបមាន់ចោលហើយបន្តស្ដាប់ ដោយទឹកមុខចាប់អារម្មណ៍។
បន្ទាប់ពីពេលពីរបីនាទីកន្លងទៅ នាងក៏សម្រេចចិត្ត៖
«បាន! ខ្ញុំទៅដល់ឥឡូវហើយ!»

ស្រីស្អាតទាញអាវក្រៅមកគ្រប ហើយចុះដីដើរតម្រង់ទៅកាន់ទីដែលមុននេះ បានផ្ញើម៉ូតូបម្រុងយកជំនិះជិះចេញមកវិញ ប៉ុន្តែទូរសព្ទនាងរោទ៍សាជាថ្មី….
«ខ្ញុំនៅកាច់ជ្រុងពេជ្រ ដាណែន!»
នៅផ្លូវកែងនាងពិតជាបានឃើញគេ។
ដៃកាន់ទូរសព្ទ ហើយញញឹមស្រស់ គេនេះពិតជាបុរសសង្ហាដែលនាងរកនឹកមិនឃើញថា ធ្លាប់ស្គាល់ទាល់តែសោះ។
«ខ្ញុំឈ្មោះវិច្ឆិកា!»
«ប្រាប់ខ្ញុំម្ដងហើយ កាលខលមកដំបូង!»

នាងតបវិញធ្វើហី ធ្វើឱ្យបុរសញញឹមតបទៀត៖
«ខ្លាចភ្លេច! នុះឡានខ្ញុំ!»
នាងឡើងឡានប្រធាននិស្សិត ហើយបោះពួយឆ្ពោះទៅក្រៅក្រុង តាមបណ្ដោយផ្លូវជាតិលេខ៥។
«យប់ថ្មើរហ្នឹងហើយ ចំណាំកន្លែងនោះបានអត់?!»
នាយសួរតិចៗ ពេលដែលបង្អង់ល្បឿនឱ្យអ្នកកាសែតស្រីរកមើលសម្គាល់ទីតាំង។
«ខ្ញុំច្បាស់ណាស់ ថាអាចរកឃើញ!»
ដាណែនតបប្រកបដោយជំនឿចិត្ត ធ្វើឱ្យវិច្ឆិកាប្រឹងអែបខាងបញ្ជាឡានសន្សឹមៗ ភ្នែករំពៃរកមើលជាមួយនាង។
នាងហាក់កើតក្ដីត្រេកអរហើយ និយាយឃាត់៖
«ឈប់ឡានទៅ! ច្រកមួយនោះហើយ ខ្ញុំចំណាំរបងសាលាសង្កាត់ខាងនុះ!»
ពួកគេចុះដើរ។

ប្រធាននិស្សិតដើរលុកលុយតាមពីក្រោយស្រីអ្នកកាសែត ដែលស្វាហាប់ចំណាប់ចំនួន ជ្រែកកាត់តាមភូមិម្ករអ្នកនេសាទជាច្រើនគ្រួសារ ដែលលង់លក់ស្ងាត់ជ្រងំ នៅសល់តែក្លិនត្រីជាប់នៅនឹងមង សំណាញ់ដែលហាលព្រាត លាយឡំជាមួយក្លិនកាកសំណល់ស្អុយបញ្ច្រាសតាមខ្យល់។
«អ្នកភូមិគេងអស់ហើយ! ខ្ញុំថាយើងចាំព្រលឹម ចាំមកម្ដងទៀតក៏បាន!»
បុរសខ្សឹបតិចៗ កណ្ដាលភាពស្ងាត់ជ្រងំនៃរាត្រីកាល។
ប៉ុន្តែនាងបដិសេធ ហើយនិយាយខ្សឹបតបវិញ៖
«អត់ទេ ថ្មើរណេះហើយគេពិបាកចំណាំមុខយើង!»
នាងថាហើយបន្តដើរឆ្ពោះទៅមុខ។

ទោះបីភូមិសង់ប្របមាត់ទឹកមានស្ថានភាពស្មុគស្មាញពិបាកដើរ បត់ចុះឡើងច្រើនដំណាក់ ប៉ុន្តែនារីនេះពិតជារហ័សរហួនជាមួយពិលរបស់នាង អាចបត់បែនធ្វើដំណើរមិនរាំងស្ទះ។
«កន្លែងនោះហើយ! ផ្ទះនៅលយមុខគេតូចជាងគេនោះ!»
នាយមើលតាមចង្អុលដៃរបស់នាង។
ពិតជាមានកូនផ្ទះលើទឹកនៅឆ្ងាយពីគេមួយ ជាមួយទូកនេសាទចងអមក្បែរខាង។
«តោះ!»
នាងនិយាយហៅនាយខ្សឹបៗ ប៉ុន្តែវិច្ឆិកាសួរវិញ៖
«ដូចគ្មានអ្នកណានៅផង? ងងឹតឈឹង!»
«គេគេងពន្លត់ភ្លើងក៏មិនដឹង!»

ដាណែនតបទាំងបន្តដើរសំដៅទៅកាន់ទីនោះ ដោយមិនឈប់ជើង។
វិច្ឆិកាប្រឹងដើរឱ្យទាន់នាងផង ខំទប់ទម្ងន់ជើងកុំឱ្យលាន់ឮរំខានអ្នកស្រុកផង។
គេស្រដីខ្សឹបមួយៗទៅកាន់នាង៖
«ត្រូវគោរពម៉ោងដេកពួនរបស់គេ!»
សម្ដីត្រង់ៗរបស់គេហាក់មានអត្ថន័យបន្ទោសនាង បានជាស្រីអ្នកកាសែតឈប់ជើង ហើយសម្លឹងគេត្លែរ។
នាយនៅតែប្រកាន់គំនិតដដែល ហើយនិយាយសួរបកទៀត៖
«មិនអ៊ីចឹង? មាននិយាយអីខុស?»
នាងថាឱ្យវិញ ក្នុងសំឡេងខ្សោយ៖
«ក្រែងមិនចង់ឱ្យគេដឹងខ្លួន ក្រែងមិនចង់ឱ្យគេដឹងថា យើងមក ហើយមិនចង់ឱ្យគេលេងល្បែងរៀបទុកហ្អី ? មិនឆ្មក់ទាំងយប់ចាំពេលណា?»
បុរសនៅស្ងៀមពេលសង្កេតឃើញថានាង”កាច”។
ស្រីស្អាតមិនត្រឹមតែរវៀស ថែមទាំងឆ្លៀវឆ្លាតម៉ត់ចត់ ហើយមានថាមពលរឹងមាំផ្នែកឥរិយាបថ មើលទៅសមជាមនុស្សប្រុសម្នាក់ច្រើនជាងនារី។

«អូខេៗ»
ប្រធាននិស្សិតនិយាយខ្លីៗ ស្រាលៗទៅកាន់កែវភ្នែកភ្លឺផ្លេករបស់នាង។
«រកពីណាក្មួយអើយ!»
សំឡេងបុរសចេញមកពីទីណាមិនដឹង ធ្វើឱ្យដាណែនភ្ញាក់បែរក្រោយ រកមើលប្រភពសូរសព្ទសឹងទង្គិចរាងកាយមួយជំហរមកលើវិច្ឆិកា។
បើកុំតែនាយទប់នាងទាន់ពេល ម្ល៉េះសមដួលបះជើងចង្គ្រាងទាំងពីរនាក់ លើស្ពានក្ដារវែងអន្លាយនេះបាត់ទៅហើយ។

បុរសម្នាក់បង្ហាញខ្លួនដោយក្នុងដំណើរទ្រេតទ្រោតឱបដៃរងា។
គាត់មានអាយុច្រើនហើយ បើសង្កេតលើដំណើរ ទោះមិនបានឃើញមុខច្បាស់។
សម្លៀកបំពាក់ធំរលង់រយីករយាករបស់គាត់ បង្ហាញភាពជាអ្នកភូមិរបស់គាត់ ក្នុងការគិតនៃប្រុសស្រីទាំងពីរ។
«អត់ទោសអ៊ំ នេះជាផ្ទះបងម្នាក់ឈ្មោះឈុំ និងប្រពន្ធគាត់ឈ្មោះដាមែនដែរអត់?»
«ឈុំ?»
បុរសចំណាស់បែរជាសួរបកមកវិញ ធ្វើឱ្យប្រធាននិស្សិតដឹងជាស្រេចថា អ្វីដែលនាយគិតមានភាគរយខុសតិចបំផុត។
«ដូចមិនដែលមានប្ដីប្រពន្ធឈ្មោះនេះ នៅកន្លែងយើងនេះទេក្មួយ!»

ដាណែនងើបមុខសម្លឹងគាត់ ដើម្បីបញ្ជាក់ ហើយនាងចង្អុលសាជាថ្មីទៅកាន់ខ្ទមប្របមាត់ទឹក ។
«កន្លែងនេះណាអ៊ំ! ខ្ទមនៀកខ្ញុំចាំបាន ខ្ញុំជួបប្ដីប្រពន្ធពីរនាក់គាត់ឈ្មោះ…»
គាត់ដូចជាប្រញាប់ចូលសម្រាក ហើយមិនចង់ទ្រាំនឹងអាកាសរងា។
បុរសចំណាស់ពោលបញ្ចប់ទាំងឱបដៃតត្រុន៖
«ខ្ទមនេះម្ចាស់ឈ្មោះសុច! តែគេចេញទៅរកស៊ីនៅកោះកុងជាងមួយឆ្នាំហើយ ខ្ទមនេះគេទុកចោលមានពីណានៅ? ម្ដងម្កាល អ្នកភូមិចូលដេកយាមត្រីហ្នឹងក្មួយ! »
ស្រីអ្នកកាសែតសម្លឹងគាត់ហាក់ភ្ញាក់ផ្អើល មុនពេលនាងបែរសន្សឹមៗមកមើលវិច្ឆិកា។
ប្រធាននិស្សិតឃើញអ៊ំអ្នកភូមិម្នាក់នេះ បម្រុងចាកចេញ នាយក៏ឈានទៅឃាត់គាត់ ហើយសួរនាំបន្ថែម៖
«សុំទោសលោកអ៊ំ! ក្មួយសុំសួរតែមួយទៀតទេ! មុននេះ៥ទៅ៦ខែ មានប្រុសម្នាក់អាយុប្រហែល៣០ក្រាស់គេលង់ទឹក ហើយត្រូវស្រង់ឡើងនៅខ្ទមនេះ អ៊ំចាំបានដែរទេ?»
អ៊ំចាស់រាដៃបដិសេធ។

គាត់និយាយគ្រលរៗ និងស្ងាបផង៖
«នៅជុំវិញនេះពីរបីគីឡូម៉ែត្រ សុទ្ធតែបងប្អូនខ្មែរឥស្លាមរស់នៅ ម្នាក់ៗពូកែហែលទឹកណាស់! គ្មានអ្នកណាម្នាក់ ដែលលង់ទឹកអីទេ អ៊ំរស់នៅម្ភៃឆ្នាំជាងហើយ! ច្រឡំកន្លែងហើយក្មួយ!»
ដល់វេនគេសម្លឹងមុខនាង។
ស្រីស្អាតឈរស្ងៀមឱនសម្លឹងរលកទឹក។
វិច្ឆិកាដឹងពីអ្វីដែលនាងកំពុងគិត ។
ដៃគេចុចបញ្ចាំងពិលជួយបង្ហាញផ្លូវឱ្យអ៊ំចំណាស់ដើរត្រឡប់ទៅផ្ទះគាត់ ទាំងវាចាអរគុណញាប់មាត់។
គាត់ឆ្លៀតនិយាយផ្ដែផ្ដាំនាយ៖
«ម្ដុំនេះសុខសប្បាយណាស់ មិនដែលមានគ្រោះថ្នាក់អីកើតឡើងទេ! ក្រែងតែក្មួយឯងច្រឡំភូមិមិនដឹង ប៉ុន្តែពីនេះទៅមុខ អ៊ំស្គាល់ទាំងអស់ ត្រីចែកចាយនៅនឹងមុខនេះ អ្នកភូមិមកតែម្ដុំនេះ បើមានគេលង់ទឹក រឿងអីថាអ៊ំមិនដឹង? បានហើយឈប់បញ្ចាំងទៅ អ៊ំដើរចំណាំជើងអស់ទៅហើយ ម្ភៃឆ្នាំជាងហើយរស់នៅទីនេះ។»

បុរសចំណាស់ចេញទៅឆ្ងាយផុត វិច្ឆិកាងាកមករកនារីអ្នកសារព័ត៌មាន។ គេឃើញនាងឈរផ្អែកទៅនឹងបង្គោលឈើ ដែលលយឡើងវែងខ្លីតាមបណ្ដោយស្ពាន។
គេដឹងអំពីទំហំនៃការខូចចិត្តរបស់នាង បន្ថែមពីលើអ្វីដែល ខៀវ សូត្រាបានធ្វើដាក់នាងនៅកំពង់ឆ្នាំង។
បុរសនៅស្ងាត់ស្ងៀមក្បែរៗនោះ ដើរចុះឡើង តែមិនរំខាននាង គឺគេបណ្ដោយឱ្យ ពេជ្រ ដាណែន ស្ងប់អារម្មណ៍ពីការខូចចិត្តតាមសម្រួលសិន។

«តោះយើងទៅវិញ!»
នាងថាហើយដើរកាត់វឹងពីមុខគេ ហាក់មិនចង់ឱ្យគេបានឃើញទឹកភ្នែក ដែលនាងបង្ហូរចុះមកដោយសារ ខៀវ សូត្រា ប៉ុន្តែសូរសព្ទដែលនាងបន្លឺមក អាចធ្វើឱ្យវិច្ឆិកាមិនដឹងកើតដែរ។
ដើរតាមពីក្រោយនាង គេប្រឹងរកពាក្យល្អៗមកលើកទឹកចិត្ត។
ប្រធាននិស្សិតស្រដីតិចៗដាក់នាង៖
«ប្រហែលជា ខៀវ សូត្រា មានហេតុផល មានការលំបាករបស់គេដែរ បានជាគេកុហក!»
នាងមិនមាត់មិនក ហើយដើរឆ្ពោះទៅរកឡាន។

សក់នាងប៉ើងចុះឡើង ស្មើទៅនឹងទឹកចិត្តដែលហោះហើរស្រាលដូចសម្លី ទៅតាមសេចក្ដីអាម៉ាស់ដែលនាងបានជួប។
គេបើកទ្វារឱ្យនាង នាងឡើងអង្គុយដោយស្ងាត់ស្ងៀមបំផុត។
នៅពេលដែលមនុស្សស្រីម្នាក់ខូចចិត្តជាទម្ងន់ បែរជាមិនស្រែកយំឡូឡា ហើយនៅស្ងៀមស្ងាត់ មិនចេញវាចាសូម្បីមួយម៉ាត់ អ្នកដែលនៅក្បែរនាងតឹងទ្រូងស្ទើរតែប្រេះផ្ទុះបាន។
គេជាន់ហ្គែរចេញឡាន ហើយបើកយឺតៗបកទៅកាន់រាជធានីភ្នំពេញ។
ជាមួយដង្ហើមវែងៗ គេចាប់ផ្ដើមនិយាយ៖
«ខ្ញុំសូមរាប់អាន សុំប៉ាវបាយមួយពេលបានអត់?»

នាងនៅធ្មឹងមិននិយាយអ្វីដដែល ធ្វើឱ្យគេទប់ចិត្តបណ្ដោយឱ្យភាពស្ងាត់ស្ងៀមរំលងទៅ។
មិនយូរប៉ុន្មានប្រធាននិស្សិតចាប់ផ្ដើមស្រដី៖
«នៅក្នុងព្រៃជ្រៅមួយប្រទេសអឺរ៉ុប មេឃរងាណាស់ វាជាតំបន់ដែលអាកាសធាតុពេលថ្ងៃក្ដៅដូចត្រូពិក ហើយពេលយប់រងាសឹងកកឈាមតាមច្រមុះមាត់បាន! និស្សិតខ្មែរពីរនាក់ ដែលគេចពីសង្គ្រាមគ្មានបាយគ្មានទឹក បានវង្វេងវិលវល់បីយប់បួនថ្ងៃ! មានតែទឹកប៉ុន្មានក្អឹក បាយមួយដុំក៏អត់ អាវរងាមានតែមួយចែកគ្នាដណ្ដប់!»
ដាណែនងាកមកយឺតៗ ហើយនាងសម្លឹងនាយភ្លឹះៗ។
នាងប្រហែលមានសំណួរចង់សួរ តាមចរិតជាអ្នកកាសែត តែពេលនេះសេចក្ដីអស់សង្ឃឹមចំពោះ ខៀវ សូត្រា បានធ្វើឱ្យនាងអស់កម្លាំងសូម្បីតែបញ្ចេញសំឡេង។

ឃើញនាងងាកមក គេក៏ញញឹម ហើយសម្លឹងត្រង់ទៅមុខ បើកឡានបណ្ដើរនិយាយបណ្ដើរ៖
«ពេលនោះ ខ្ញុំគិតថា ប្រសិនបើបានបាយឆ្អែតមួយពេល ហើយមានភួយទន់កក់ក្ដៅមួយមកដណ្ដប់មុនពេលស្លាប់ ប្រហែលជារឿងល្អជាងគេសម្រាប់ខ្ញុំលើលោកនេះ!»
«ខ្លួនហ្នឹងហ្អី ម្នាក់ក្នុងចំណោមនិស្សិតវង្វេងទាំងពីរ?»
គេញញឹមពេលឮនាងស្រដី។
បុរសបែរមកសម្លឹងនាង ដោយមិនមាត់មិនកទេ។
អ្នកឃើញ ពេជ្រ ដាណែន ពិតជាសម្លឹងមករង់ចាំចម្លើយ ហាក់បីដូចជានាងបារម្ភនឹងរឿងដែលគេទើបនឹងតំណាលនេះពេញទំហឹង ភ្លេចអស់នូវសេចក្ដីទុក្ខសោកទាំងអំបាលម៉ានបាន។
«ឮខ្ញុំសួរអត់វិច្ឆិកា? ហើយខ្លួនអាចរស់មកវិញបានដោយរបៀបណានៀក? អត់បាយបានបួនថ្ងៃ បីយប់ អត់អាវក្រៅ ហើយនៅក្នុងព្រៃអឺរ៉ុប?»

វិច្ឆិកាញញឹមស្ងួតស្ងប់ គេងាកមកផ្ចង់លើចង្កូត ហើយវាចាតបនឹងសំណួរស្រីស្អាត៖
«ជោគជតាអត់ដែលប្រាប់សោះ?»
«ជោគជតា?»
«គេដែលនិយាយប្រាប់ទេ ថាគេជានិស្សិតខ្មែរម្នាក់ទៀត ដែលវង្វេងជាមួយខ្ញុំនៅកណ្ដាលព្រៃទួរគីដោយការគេចពីរដ្ឋប្រហារ?!»
នាងបែរមកវិញ ហើយរកនឹក។
«ត្រូវហើយ គេធ្លាប់និយាយពីបងម្នាក់ឈ្មោះវិច្ឆិកា! តែខ្ញុំមិនដែលដឹងរឿងផ្សងព្រេងគ្រោះថ្នាក់របស់អ្នកទាំងពីរទេ!»
វិច្ឆិកាដកដង្ហើមវែង ។
គេរង់ចាំឱ្យនាងស្រមៃ ពីព្រៃដ៏ត្រជាក់នោះអស់ចិត្ត ទើបដាច់ចិត្តនិយាយចូលដល់សាច់រឿង៖
«ករណី ខៀវ សូត្រា! គេនិងដាមិកា ប្រហែលជាប្រឈមនឹងទុក្ខលំបាកអ្វីមួយ បានជាគេដាច់ចិត្តកុហកយើង!»
«កុំនិយាយឱ្យខ្ញុំឮពីមនុស្សពីរនាក់នោះ!»
នាងថាទាំងស្រពោន ធ្វើឱ្យប្រធាននិស្សិតនៅស្ងៀមអាក់ខានបន្តិច។

ភាគទី២៨

«ឈប់កន្លែងនេះចុះ! ខ្ញុំចង់ដើរលេងៗត្រឡប់ទៅផ្ទះ!»
វិច្ឆិកាញញឹម៖
«ខ្ញុំកំពុងចង់ដើរលេងៗដែរ!»
គេថាហើយអែបឡានតាមបណ្ដោយច្រាំងទន្លេ។
ស្រីស្អាតឈានជើងចុះដី បណ្ដោយឱ្យអារម្មណ៍ផ្លាស់ប្ដូរប្រសើរជាងមុន តាមរយៈកម្លាំងខ្យល់ទន្លេ។
ពីក្រោយនាង ដាណែនដឹងថា បុរសនេះកំពុងដើរមកតាមស្រាលៗដែរ។
«គេនេះពិតជាសុភាពបុរស ឬមួយគេមានគោលបំណងផ្សេង? ហេតុអីគេមើលទៅហាក់បីដូចជាមានការបារម្ភពីយើងម្ល៉េះ? សូម្បីតែមិនដែលស្គាល់គ្នាពីមុនមកសោះ? ចំណែកមនុស្សដែលយើងស្រលាញ់ យើងទុកចិត្តគេ ថាគេល្អនឹងយើង យ៉ាងហោចណាស់កុំកុហកយើង ហេតុអីចាំបាច់លេងល្បិចបោកបញ្ឆោត? ហេតុអី? មនុស្សស្រីនោះគេល្អកម្រិតណាទៅ បានជាពិន្ទុយើងត្រូវធ្លាក់ដល់ បាតតារាងក្នុងបេះដូងគេ!»

ដាណែនគិតហើយនិយាយចេញមកក្រៅតិចៗ៖
«ខ្ញុំអត់អីទេ និយាយមែន!»
វិច្ឆិកាដៃជ្រែងហោប៉ៅដើរតាមនាងតិចៗ ហើយតប៖
«ខ្ញុំដឹងតើ!»
«ដឹងអី»
«ដឹងថាដាណែនជាមនុស្សស្រីរឹងមាំ!»
«អ្នកណានិយាយ? ជោគជតា?»
«បាទ!»
«គេប្រាប់លោកថាម៉េចខ្លះ?»
«ច្រើនណាស់!»
«មែនអី? ប្រាប់អីខ្លះ ល្អឬអាក្រក់»
វិច្ឆិកាសើចតិចៗ។ នារីអ្នកកាសែតទើបនឹងមានពេលពិនិត្យឥរិយាបថ បូកផ្សំនិងរូបរាងរបស់គេ។ គេនេះប្រហែលជាសំណព្វចិត្តរបស់តូចនារី ដែលមានបេះដូងបរិសុទ្ធស្មោះត្រង់ម្នាក់នោះ។
«នាងសំណាងណាស់ជោគជតា!»
ដាណែនគិតហើយញញឹមម្នាក់ឯង។

«វិច្ឆិកាជាប្រធាននិស្សិត ដែលតែងតែឃារឃាំងរារាំងការងារកាសែតរបស់ជតា?»
វិច្ឆិកាក្ដាប់មាត់លែងញញឹម។ គេដៀងភ្នែកពិនិត្យមុខអ្នកនិយាយ ហាក់ត្រៀមចាំស្ដាប់បន្ត។ ដាណែនដឹងថា គេគិតយ៉ាងណា នាងញញឹមតបតែមិននិយាយទៀត ធ្វើឱ្យប្រុសស្អាតស្រដី៖
«កូនក្មេងហ្នឹងនិយាយពីក្រោយខ្នងគេអាក្រក់ដល់ម្ល៉ឹង?»
ដាណែនញញឹមបាត់អស់កង្វល់ចិត្ត។
មួយគូនេះ មើលទៅសក្ដិសម ហើយបុរសនេះពិតជាស្រលាញ់ជោគជតា បើតាមកិរិយាគេពេលនិយាយពីតូចនារីនោះ។
ប្រការនេះធ្វើឱ្យនាងនឹកដល់សូត្រា នឹកដល់កាលណាសើចមិនចេញ ចិត្តធ្លាក់ស្រពោនហើយទាញមុខឱ្យស្រពោនដូចគ្នា។
«ខ្ញុំយល់ថា ដាមិកានិងខៀវ សូត្រា ប្រហែលជាត្រូវអ្វីមួយបង្ខំ បានជាត្រូវរើសយកវិធីនេះ!»
វិច្ឆិកានិយាយ ទោះពីមុននេះដាណែនប្រាប់ថា មិនចង់ឮឈ្មោះអ្នកទាំងពីរក៏ដោយ។
ពេលនេះនាងមិនឃើញមានប្រតិកម្មអ្វីដុំទេ។

នារីនេះពិតជារឹងមាំមែនហើយ ប៉ុន្តែមនុស្សកាន់តែចាស់ចិត្តចាស់គំនិត ទំហំនៃការឈឺចាប់កាន់តែជ្រាលជ្រៅ ព្រោះពិបាកក្នុងការបំភ្លេច លុបចោលងាយៗដូចមនុស្សប្រភេទជោគជតានោះឡើយ។
«នៅពេលដែលខ្ញុំជួបគេ គឺគេសន្លប់ គេមិនដឹងខ្លួនទេ! គេលេងល្ខោនបានល្អ ហើយលេងបោកមនុស្សដែលល្អនឹងគេ! មួយជាតិនេះ ខ្ញុំមិនលើកលែងឱ្យខៀវ សូត្រា ដាច់ខាត»
នាងងាកមក ហើយលូកដៃរកនាយ។
វិច្ឆិកាសម្លឹងប្រអប់ដៃនាង មុនពេលលូកទៅទទួលការរលាក់។
នេះជាកិច្ចលាគ្នាគេដឹង។
នាងពិតជានិយាយលាមែន៖
«អរគុណដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្លឺភ្នែក វិច្ឆិកា! បែកគ្នាត្រឹមណេះចុះ!»
នាងចាកចេញមិនបែរក្រោយ ប្រហែលជាសញ្ញាបដិសេធមិនព្រមពិភាក្សាអ្វីជាមួយនាយតទៅទៀត។

តាមរយៈស្រមោលខ្ពស់លលៃរបស់នាង ដែលចាំងលើកម្រាលនាច្រាំងទន្លេ វិច្ឆិការិះគិតសរសើរ
នាងស្ងាត់ៗក្នុងចិត្ត ហើយនឹកឃើញពី ខៀវ សូត្រា ថាហេតុអីគេដាច់ចិត្តមិនរវល់នឹងភាសាបេះដូងរបស់នារីម្នាក់នេះ។
ចេញពីវិច្ឆិកានាងលើកទូរសព្ទដែលបិទសំឡេងចោលនោះមកមើល។
នាងឃើញបន្សល់នូវសញ្ញាខលចូល ព្រមទាំងSMSពីម៉ាឌី។
ដាណែនដឹងថា នាងនៅដល់យប់ជ្រៅ បានជាបុរសនោះបារម្ភ ប៉ុន្តែនាងគ្មានកម្លាំងចិត្តក្នុងការអានសារទាំងនោះឡើយ។
ស្រីស្អាតដើរមួយៗទាំងបាយមិននឹកទឹកមិនស្រេក ក្នុងគោលដៅបកត្រឡប់មកផ្ទះ។
ក្នុងមួយជំហានទៅមួយជំហ៊ានដែលនាងប្រាប់ខ្លួនឯងថា មិនឱ្យធ្វើទុក្ខទោសជីវិតខ្លួនជាមួយអារម្មណ៍ខកចិត្តលើនិពន្ធនាយកស្រស់សង្ហា ចុះហេតុអ្វីកាន់តែហាមចិត្ត នាងហាក់បីដូចជាកាន់តែនឹកឃើញគេ?

ជាមួយនោះ នាងនឹកឃើញដល់នារីអភិជន ដាមិកា «ទៅសួរ ខៀវ សូត្រា មេកោយរបស់ខ្លួនទៅ! សំណួរទាំងនេះ គេឆ្លើយបាន!»។
ចិត្តដាណែនសឹងប្រេះរហែកបាន ។
«លោកឱ្យតម្លៃគេម្ល៉ឹងៗ ឱ្យតម្លៃជាងមិត្តភាពដែលយើងមានមកជាមួយគ្នា អ៊ីចឹងបានជាស្រីនោះបានចិត្តនិយាយបញ្ឈឺខ្ញុំបាន ខៀវ សូត្រា!»
នាងឈ្ងោកសម្លឹងកម្រាលថ្នល់ ជាមួយជាមួយជំហានរង្វើលទៅៗ… «បងត្រាអ្ហា៎! ប៊ិចនេះ ដាណែនប្រាប់បងថាលើកមុនថា អាចលុបបាននោះអី? ឥឡូវគេផ្ញើមកដល់ហើយ! បងត្រាទុកជាប់ខ្លួនបានទេ ទោះទៅដល់ទីណាក៏ដោយ!»

ស្រីស្អាតលើកដៃក្រពាត់ទប់ស្កាត់ចិត្តថ្លើមដែលរងាឯកានិងអស់សង្ឃឹម។
សំឡេងគេលាន់មកចាក់ដោតក្នុងការចងចាំរបស់នាងម្ដងហើយម្ដងទៀត «អ្វីក៏ដោយ មានព្រំដែន!បងមិនមែនកូនចៅយើង ដែលត្រូវយើង មកសួរចម្លើយគ្រប់បែបគ្រប់យ៉ាងទេ!» «មួយទៀត បងមិនចង់ឱ្យមានលើកទីពីរដាច់ខាត រឿងប្រដាប់ស្រូបសំឡេងដែលដាក់លើខ្លួនបងហ្នឹង!… ទុកបងជាមនុស្សម្នាដូចគេឯងផង!»

ដាណែនឈរស្ងៀមនៅមាត់ជណ្ដើរ។ សម្ដីគេនិយាយច្រើនថ្ងៃហើយ នាងគួរណាស់តែអាចបំភ្លេចវាបាន ហេតុអីការចងចាំនេះថតទុកបានល្អម៉េះ?
ប្រហែលនាងកំពុងជម្នះទឹកភ្នែក ឬមួយនាងគិតថាខ្លាចម៉ាឌីនៅខាងលើ ឃើញស្ថានភាពដ៏គួរឱ្យអនិច្ចារបស់ខ្លួន?
ការពិតមួយទៀត អាចថាដាណែនគ្មានកម្លាំង សូម្បីឡើងជណ្ដើរពីមួយកាំទៅមួយកាំ។
នាងសម្លឹងជណ្ដើរហើយ។
ប្រហែលជានាងចង់អង្គុយនៅទីនេះតែម្ដងទេដឹង?
«ដាណែន!»
នេះមិនមែនសំឡេងគេ ដែលស្ថិតក្នុងការចងចាំរបស់នាងនោះទេ ប៉ុន្តែជាសំឡេងពិត។
នារីបែរក្រោយដោយក្ដីតក្កមា រំពៃរកមើលម្ចាស់សំឡេងក្រែងបានស្ដាប់ឮខុស ប៉ុន្តែបេះដូងនាងត្បិតតែមានបញ្ហា ត្រចៀកនាងនៅតែស្ដាប់ត្រូវ ខៀវ សូត្រាពិតជាកំពុងបង្ហាញខ្លួន ធ្វើឱ្យនាងមិនអាចធ្វើយ៉ាងណាទាន់ ក្រៅពីបំបុករាងកាយខ្ពស់ស្រាវរបស់គេ ដែលកំពុងបាំងផ្លូវនោះ ហើយចាកចេញ។

ដាណែនមិនដឹងថា ខៀវ សូត្រា មកដល់តាំងពីពេលណាទេ មករកអ្នកណាហើយមកដើម្បីអ្វីនោះទេ ក្នុងពេលរំលងអធ្រាត្រថ្មើរណេះ នាងថែមទាំងមិនដឹងទៀតថា គេឃើញនាងនិងវិច្ឆិកាឬអត់ ប៉ុន្តែនាងដឹងត្រឹមថា ឈ្មោះនាងមិនមែនសម្រាប់ឱ្យគេហៅ មុខនាងមិនមែនសម្រាប់ឱ្យគេមើល ហើយមាត់នាងមិនមែនសម្រាប់និយាយឆ្លើយឆ្លងរកគេទៀតនោះទេ។

នាងរត់ចេញតាមដងផ្លូវ ព្រោះវេលាថ្មើរណេះ អ្នកធ្វើដំណើរសឹងថាគ្មាន ប៉ុន្តែភ្ញៀវបរទេសនៅតាមបណ្ដាហាងហូបចុកប្រហែលជាអាចភ្ញាក់ផ្អើល។
ខៀវ សូត្រារត់តាមពីក្រោយរហូតដល់នាងហត់ ហើយអស់កម្លាំងនាងឈប់ ទើបគេបង្អង់តាមដែរ។
«ដាណែនបងត្រូវការនិយាយគ្នា! យើងរកកន្លែងនិយាយគ្នាអូខេទេ?»
នាងមិនបែរក្រោយ ព្រោះមិនត្រូវការឃើញមុខនាយ ប៉ុន្តែនាងតបត៖
«ក្រៅពីការងារ យើងអត់មានរឿងអីត្រូវនិយាយគ្នាទេ!»
នាងថាចប់ចាកចេញរ៉ាវ សឹងថាលឿនមុនសម្ដីនាងទៅទៀត ប៉ុន្តែ ខៀវ សូត្រានៅតែបោះជំហានតាម។

«បងមិនចង់កុហក ព្រោះបងមិនចង់ឱ្យដាណែន ពាក់ព័ន្ធរឿងមិនល្អ!»
ពេជ្រ ដាណែន ពិតជាមិនចង់ស្ដាប់ហេតុផល មិនចង់ឮអ្វីគ្រប់យ៉ាងចេញពីមាត់បុរសនេះ សូម្បីតែមួយម៉ាត់ណាទៀត ដូច្នេះហើយ នាងតាំងចិត្តថា បញ្ចប់អ្វីគ្រប់យ៉ាងរវាងនាងនិងគេ នៅក្នុងយប់នេះ។
នាងបែរក្រោយនិយាយជាមួយគេមួយៗ៖
«តាំងពីខ្ញុំស្គាល់លោក ជីវិតខ្ញុំវាមិនល្អស្រេចហើយ ខៀវ សូត្រា!»
ដាណែននិយាយក្នុងសំឡេងស្មើធម្មតា មិនប្រែសូរសៀងមិនរំជួលចិត្ត គឺនាងព្យាយាមយ៉ាងណាក្នុងការលាក់ភាពទោមនស្ស និងចង់បង្ហាញផងដែរថា មនុស្សគេនេះគ្មានតម្លៃសូម្បីតែឱ្យនាង “ខឹង” ប៉ុន្តែភ្នែកនាងមមីពេញដោយការឈឺចាប់ ទោះបីជាស្រីកម្សត់បានបង្ខាំងទឹកភ្នែកឱ្យស្ងួតច្រឺងនៅនឹងមុខគេនេះ បានមែនក៏ដោយ។
នាងបែរក្រោយ លែងរត់គឺដើរមួយៗតម្រង់មកលំនៅស្ថាន។

ពេលដែលនាងឮស្នូរជើងគេ ឈានមកនាងឈប់ជំហាន ហើយនិយាយដោយមិនបែរខ្នង៖
«កុំបង្ខំឱ្យខ្ញុំធ្វើអ្វី អាក្រក់ដាក់លោកច្រើនជាងនេះទៀតឱ្យសោះ!»
ទោះនាងនិយាយតិចៗ តែគេប្រាកដជាស្ដាប់បាន។
គេស្គាល់ពេជ្រ ដាណែនច្បាស់ ដូច្នេះហើយអាកប្បកិរិយានាង គេប្រាកដជាឆ្អែតលែងចង់តាមពីក្រោយលែងចង់ចរចាបកស្រាយ។
ដោយគ្មានកម្លាំងមួយសរសៃក្នុងខ្លួន នាងឡើងមកដល់ផ្ទះ ហើយរាវរកសោដើម្បីមួលចូល។
ទ្វាររបើក នាយម៉ាឌីមិននៅដូចការស្មានរបស់នាងនោះទេ ហើយនាងក៏គ្មានពេលមករវល់ដែរ។
ស្រីស្អាតប្រះខ្លួនទៅលើសាឡុង ហើយនាងធ្មេចភ្នែក។
ថ្ងៃដ៏អាក្រក់មួយនេះពិតជាវែងពេកហើយ ហត់នឿយពេកហើយ។ អ្នកកាសែតស្រីលង់លក់ទៅក្នុងអន្ធការ ត្រជាក់ល្ហឹមដែលមិនប៉ុន្មានម៉ោងទៀតប៉ុណ្ណោះ ព្រះអាទិត្យនឹងរះ ហើយនាំមកនូវថ្ងៃមួយថ្មី។

វគ្គ
បាត់ខ្លួន

រហូតដល់បរិយាកាសឡើងកម្ដៅ… ស្រីស្អាតដឹងខ្លួនឡើងវិញ។
ថ្ងៃទំនងរះខ្ពស់ ហើយរាងកាយនាងសើមជោកទៅដោយញើស។
មិនដឹងនាងលង់លក់ទៅរយៈពេលយូរប៉ុនណាទេ ប៉ុន្តែនាងឃើញភួយមួយនៅពីលើរាងកាយ ដែលដាណែនរកនឹកមិនឃើញទេថា នាងចូលទៅក្នុងបន្ទប់គេងយកភួយមកពីថ្មើរណា?
«យើងនេះដេកដូចស្លាប់ ទាល់តែមិនដឹងថាម៉ាឌីមកផ្ទះហើយ គេគ្របរបស់នេះឱ្យយើង? ត្រូវហើយមេឃយប់មិញរងាណាស់ តែពេលនេះក្ដៅស្អុះម្ល៉េះ?»
ដាណែនទប់ខ្លួនក្រោក។
ក្បាលនាងនៅឈឺ មិនដឹងថាដោយសារទុក្ខព្រួយសែនដំណំកាលពីយប់ ឬលទ្ធផលនៃការគេងមិនបានច្រើនយប់ជាប់ៗគ្នានោះទេ?
ស្រីស្អាតឈ្លីថ្ងាស ហើយបែរក្រោយ។

ភួយមួយទៀតនិងខ្នើយពីរបីនៅរាយពាសពេញលើឥដ្ឋក្រោយសាឡុង បញ្ជាក់ថាយប់មិញ ដែលនាងគេងលើកន្លែងគេ គេក៏រើសយកការគេងលើឥដ្ឋវិញ។
នាងរេភ្នែកសម្លឹងកម្ទេចកំទីក្រដាសជូតមាត់និងដបទឹកសុទ្ធ ដែលម៉ាឌីទុកចោលនៅជុំវិញកន្លែងគេគេង។
សូម្បីតែ សំបកច្រាសដុសធ្មេញក៏គេចោលព្រូសនៅនឹងមុខបន្ទប់ទឹកដែរ។
ដាណែនលេបទោសៈ យោងខ្លួនឆ្ពោះទៅកាន់បន្ទប់ទឹក ដើរជាន់ពីលើសំរាមទាំងនោះ ព្រោះនាងពិតជាហត់ណាស់ ហត់មែនទែននឹងជីវិតមួយនេះ។
ដៃនាងទាំងទ្វេក្បង់ទឹករ៉ូប៊ីនេមកស្វាគមន៍រង្វង់មុខពងក្រពើ ដ៏ក្រំក្រៀមរបស់ខ្លួន។
ភ្លាមនោះនាងឮស្នូរមួលសោទ្វា ហើយស្នូរជើងម៉ាឌី។
«គេមកវិញហើយ!»
នាងគិតទាំងខំសង្កត់ចិត្តខឹង តែនាងមិនបានជោគជ័យទេ។

ស្រីស្អាតបង្ហាញខ្លួនចេញពីបន្ទប់ទឹក ហើយធ្វើមុខស្មើសម្លឹងនាយ។
ម៉ាឌីញញឹមស្ញាញ ហាក់បីដូចជាគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើងទាំងអស់។
«ទិញអីមកឱ្យញ៉ាំនៀក!»
នាងមិនសម្លឹងស្បោងដែលគេលើកបង្ហាញទេ តែនាងដៀងភ្នែកទៅរកស្បែកជើងសង្រែកនាយដែលកំពុងត្រូវបានដោះចោលទៅកន្លៀតជញ្ជាំង។
ស្រីស្អាតលើកកន្សែងដៃជូតមុខទាំងក្រញូវ មុនពេលហារនិយាយ៖
«ទុកកន្លែងនេះជាគំនរសំរាមមែនអត់?»

ប្រហែលនៅភាំង ព្រោះមិនដែលឃើញនាងកាចឆ្កុយៗបែបនេះ ធ្លាប់តែឃើញពេជ្រ ដាណែនរួសរាយរាក់ទាក់ ហើយសើចចិញ្ចាចបញ្ចេញធ្មេញសស្ងាច។
មិនខ្វល់គេឮមិនឮ គិតយល់មិនយល់ នាងបន្តទៀតទាំងមិនមើលមុខគេ៖
«ខ្ញុំហត់ណាស់ម៉ាឌី! ខ្ញុំអត់មានកម្លាំងបម្រើទេ ខ្ញុំមិនមែនអ្នកបោសសំអាតកាកសំណល់ឱ្យម៉ាឌីទេ!»
គេដៀងភ្នែកសម្លឹងបរិវេណផ្ទះតូច ដែលរាយទៅដោយកាកសំណល់ដូចដែលនាងកំពុងទោមនស្សពិតមែន។
តែគេនេះពិតជាមិនធ្លាប់ចាប់អារម្មណ៍រឿងរ៉ាវអស់នេះទាល់តែសោះ រហូតដល់នាងនិយាយពាក្យអស់នេះចេញមក ទើបកំលោះភ្ញាក់ខ្លួនដឹងថា ទីនេះគ្មានទេ អ្នកចាំបម្រើចាំសំអាតដូចដែលគេតែងតែមានកាលគ្រាកន្លងមកនៅផ្ទះខ្លួនឯង។

គេដាក់ស្បោងអាហារចុះស្រួលបួលហើយ និយាយសម្រួល៖
«សុំទោសដាណែន! ខ្ញុំរៀបចំឡើងភ្លាម ខ្ញុំសុំទោស!»
គេឱនទាញភួយមកបត់។
នាងមើលពីចំហៀងគេនេះ សូម្បីបត់តែភួយក៏គ្មានទំនងអ្វីបន្តិច។
នាងជ្រួញចិញ្ចើមហើយហៅ៖
«ម៉ាឌី!»
គេងើបមុខមកហើយញញឹមចិញ្ចាចសាជាថ្មី។
ស្រីស្អាតនិយាយដោយគេចមិនសម្លឹងគេចំទេ៖
«មួយរយៈនេះ ខ្ញុំជួបរឿងច្រើនណាស់! និយាយឱ្យត្រង់ជាមួយម៉ាឌី ខ្ញុំពិតជាត្រូវការសម្រាកហើយខ្ញុំត្រូវការស្ងាត់ ខ្ញុំត្រូវការនៅម្នាក់ឯង!»

គេដឹងពីន័យនាង តែគេមើលទៅកំលោះនេះ ហាក់មានចិត្តចចេសមិនព្រមចាកចេញទៅតាមដែលនាងបណ្ដេញឡើយ។
ម៉ាឌីធ្វើមុខស្រពាប់ស្រពោន ហើយព្យាយាមចរចា៖
«ដាណែនទុកពេលឱ្យខ្ញុំសំអាតសិនទៅណា៎ ដឹងស្រាប់ហើយ ខ្ញុំអត់មានកន្លែងទៅ ខ្ញុំរកការងារធ្វើមិនទាន់បាន!»
«ម៉ាឌីកុហក!»
នាងស្រែកដាក់គេ គឺស្រែកទាំងទឹកភ្នែក។

រាងកាយមួយដែលអត់ងងុយច្រើនថ្ងៃ អត់អាហារតាំងពីល្ងាច ព្រោះឆ្អែតនឹងការកុហកបោកបញ្ឆោតពេលនេះវាបញ្ចេញប្រតិកម្មដែលអាចធ្វើឱ្យកំលោះបាត់ដំបងតក់ស្លុតបាន។
«កន្លែងនេះមិនសមនឹងម៉ាឌីទេ!»
នាងថាហើយស្ទុះទៅគ្រវែងលើកពូកសាឡុងចេញ បង្ហាញដុំប្រាក់ដុល្លារដែលកាលពីព្រឹកនាងបានឃើញ។
បុរសនៅឈរស្ងៀមសម្លឹងប្រតិកម្មរបស់នាង ទុកឱ្យនាងនិយាយបន្ថែមតាមក្ដីទោសៈ៖
«ម៉ាឌីកុហក ម៉ាឌីមានលុយពេញកាបូប ម៉ាឌីស្គាល់មនុស្សជាច្រើន មានកូនបំណុលជាច្រើនក្នុងបញ្ជីនេះ ម្ដាយម៉ាឌីជាអ្នកមាន អ្នករកស៊ីជាច្រើននៅភ្នំពេញនេះ គ្រាន់តែបង់ការប្រាក់ឱ្យគាត់ ក៏ម៉ាឌីអាចគេងចាយមិនអស់ដែរ ចចេសចង់រស់នៅកន្លែងនេះធ្វើអី?»

គេសម្លឹងដុំប្រាក់និងបញ្ជីតូចៗ ប័ណ្ណធនាគារដែលនាងគប់ប្រាវទៅលើសាឡុងវិញ បញ្ជោះខ្លួន។
គេមិនមាត់មួយម៉ាត់ ធ្វើឱ្យកំហឹងនាងកាន់តែពុះពោរ នាងស្រែកបន្ថែម៖
«ខ្ញុំស្អប់មនុស្សកុហកខ្ញុំ! ឮអត់ ខ្ញុំស្អប់ពួកមនុស្សដែលមិនចេះស្មោះ ធ្វើអីមានល្បិចមានលាក់បាំង ខ្ញុំស្អប់»

តើនាងកំពុងថាឱ្យបុរសម្នាក់នេះ ឬនាងថានិពន្ធនាយកដែលជាប់ស្រមោលដាមក្នុងបេះដូងនាងនោះ?
សូម្បីតែដាណែនខ្លួនឯង ក៏មិនដឹងផង ឱ្យម៉ាឌីយល់ម៉េចនឹងកើតថា អ្វីទៅដែលឱ្យនាងខឹងថ្នាក់នេះបាន?
«បើម៉ាឌីមិនទៅ ខ្ញុំជាអ្នកទៅ!»
ឃើញគេនៅឈរទ្រឹង កំហឹងនាងមិនបានអន់ថយទេ នាងចចេសចាកចេញពីទីនេះ ហើយដើរលឿនស្លេវតម្រង់មាត់ទ្វារ។

សាជាថ្មីដាណែនរត់ចុះជណ្ដើរ ទាំងមិនដឹងថាខ្លួនឯងត្រូវចេញទៅណា។
«អត់មានឡានទេ! ឱ្យគេយកទៅផ្ទះវិញបាត់ហើយ!»
នេះជាសម្ដីដែលគេប្រាប់នាង ប៉ុន្តែចុងក្រោយនាងឃើញឡានគេនៅទីនេះ គឺនៅមាត់ជណ្ដើរ។
ស្រីស្អាតខាំមាត់ បន្តដំណើរទៅមុខ តែពេលនេះ នាងដូចជាអណ្ដែតទៅតែចិត្ត ឬជង្គង់នាងទន់អស់កម្លាំង ហើយរាងកាយមិនយូរប៉ុន្មានក៏ស្រុញចុះ។
នាងខំប្រមូលស្មារតី ហើយប្រមូលកម្លាំងមកបញ្ជារាងកាយ ប៉ុន្តែសូម្បីតែភ្នែកក៏ហាក់បីដូចជាមិនចង់បើកសម្លឹងជុំវិញខ្លួននោះដែរ។

នៅក្រោមពន្លឺក្ដៅហែងនៃព្រះទិនករ ស្រីស្អាតដេកស្ប៉ាបជាប់នឹងផ្លូវធ្វើដំណើរ។
សំឡេងក្មេងជំទង់ដែលនាងស្គាល់ច្បាស់ថា ជួលបន្ទប់ជាន់លើ ប្រើជណ្ដើរឡើងចុះរួមជាមួយនាង ពេលនេះលាន់មកក្បែរត្រចៀក៖
«អូយជួយផង! បងនេះហើយយប់មិញសង្សារគាត់បាត់ គាត់ដឹកខ្ញុំដើររកពេញក្រុងភ្នំពេញ គាត់មកពីណាហ្នឹង ម៉េចក៏ដេកសន្លប់អ៊ីចឹង! ជួយផង ខ្ញុំឡើងទៅរកសង្សារគាត់!»
មនុស្សយើង មុនពេលដែលរាងកាយត្រូវគាំងលែងដំណើរការចំណុចណាមួយ ច្រើនតែប្រព័ន្ធចងចាំនិងសំណុំការគិតនៅដំណើរការបានចុងក្រោយគេ។

នាងឮសំឡេងក្មេងនោះច្បាស់ នាងដឹងថាក្មេងជំទង់មានការយល់ច្រឡំពីនាងនិងម៉ាឌី តែដាណែនក៏ដឹងដែរថា ហេតុតែតាមរកនាង ម៉ាឌីលែងកុហកគេយករថយន្ត ហើយដឹកក្មេងនេះចច្រប់ពេញទីក្រុង ពេញមួយយប់ ដូច្នេះបានជាព្រឹកឡើងនាងឃើញគេចតចោលនៅក្បែរជណ្ដើរឡើង។
មុនពេលដែលកម្លាំងចុងក្រោយអស់ទៅ មាននាងប្រឹងហៅម្ហបៗ៖
«ម៉ាឌី!»
តែនាងដឹងហើយ អណ្ដាតនាងគ្រលាស់មិនបានដល់បំពង់ក អាចបញ្ចេញជាសំឡេងបាននោះទេក្នុងពេលនេះ។

វគ្គ
ស្នេហាកើតឡើងដោយឥតព្រាងទុក

ជាតិសេរ៉ូមនិងថ្នាំកម្លាំង បានជួយឱ្យរាងកាយអ្នកកាសែតស្រី ដែលត្រូវបានវាយលុកដោយបញ្ហាផ្លូវចិត្តវិលសន្សឹមៗ មករកភាពប្រក្រតីវិញ ជាហេតុបណ្ដាលឱ្យនាងបើកភ្នែកមកវិញបាន ហើយសម្លឹងជុំវិញខ្លួនយឺតៗ ដើម្បីកំណត់ថា ខ្លួនកំពុងនៅទីណា ហើយក៏ទុកពេលឱ្យប្រព័ន្ធចងចាំ អាចមានឱកាសរកនឹកមើលម្ដងបន្តិចៗ ពីគ្រប់យ៉ាងដែលបានកើតឡើងចំពោះខ្លួនឯង។
នាងឃើញខ្នងគេ។
ម៉ាឌីកំពុងតែរៀបទុកដាក់អ្វីមួយនៅលើតុចុងជើង។
គេនេះមិនចេះសូម្បីតែប្រមូលសំរាមពីឥដ្ឋ មិនចេះកាន់ជក់លាបជញ្ជាំង ហេតុអីគេនៅទីនេះរៀបចំអ្វីៗក្នុងពេទ្យ?
«គេកំដរយើងទៀតហើយ? យើងចូលពេទ្យទៀតហើយ?»
គេបែរមកជាមួយស្មាសមមាំទាំងសង ដែលជាបុរសខ្មែរវ័យក្មេងនិងមានចិត្តបើកចំហនិយាយស្ដីគោរពគេឯង ថែមទាំងញញឹមស្រស់ជានិច្ច។

នាងធ្មេចភ្នែកសម្ងំវិញ ជាមួយវិប្បដិសារី «មួយរយៈនេះ ខ្ញុំជួបរឿងច្រើនណាស់! និយាយឱ្យត្រង់ជាមួយម៉ាឌី ខ្ញុំពិតជាត្រូវការសម្រាក ហើយខ្ញុំត្រូវការស្ងាត់ ខ្ញុំត្រូវការនៅម្នាក់ឯង!»
«ឯងកើតរោគស្អីឯងបានជាហាមាត់ដេញគេកើត?!»
នាងគិតទាំងទ្រូងហេងហាង។
គេនៅដើរចុះឡើងពេញបន្ទប់ពេទ្យ ចិត្តនាងក៏រេនឹកឃើញចុះឡើង ពាក្យសម្ដីទាំងអស់ដែលបានជ្រុលជាអសុរោះទៅរកគេ។
«មនុស្សអាក្រក់នឹងឯង ឯងមិនទៅថាគេ ម៉េចមកធ្វើឆ្កួតៗដាក់អ្នកដែលតែងតែល្អនឹងឯង?»។

នាងគិតផង ស្រមៃនឹកឃើញអនុស្សាវរីយ៍ដែលមានមកជាមួយគ្នា។
ជាអនុស្សាវរីយ៍ដែលកន្លងមក នាងគ្មានពេលសូម្បីតែសម្រាប់គិត ព្រោះបេះដូងនិងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ សម្រាប់តែបុរសកំណាចឈ្មោះខៀវ សូត្រា។ ពេលនេះ ពេលដែលគេលែងនៅក្បែរ ពេលដែលនាងលែងចង់នឹកឃើញគេ ពេលដែលនាងសច្ចាមិនជួបនិយាយតទល់នឹងគេទៀត នាងនឹកឃើញដល់មនុស្សល្អដែលនៅក្បែរខ្លួន ហើយដែលខ្លួនបានមើលរំលង។

«រកការធ្វើ? រាងម៉ាឌី មានហ្នា៎យក?»
«ទៅបង្ហាញម៉ូតហ្មែន? ចាំបាច់អីមើលរាង?»
«ចង់និយាយថា ម៉ាឌីគ្មានចេះធ្វើអីទេ បើតាមខ្ញុំមើលទៅ! កាន់តែជក់មិនជាប់!»
«ពូកែខាងបំបាក់ទឹកចិត្តគេម៉េះ? អ្ហះ ពេជ្រ ដាណែន!»
«ក្រែងពួកម៉ាកយកមក សម្រាប់និយាយពាក្យពិត មែនអត់?»
«ពាក្យពិតក៏ត្រូវមើលកាលៈទេសៈដែរ!»
«ឥឡូវម៉ាឌីកំពុងស្ថិតក្នុងកាលៈទេសៈបែបណា?»
«អត់កន្លែងនៅ អត់លុយហូបបាយ ត្រូវវិលទៅផ្ទះ ឬមួយសុំទាននៅអំពេញ!»
«អ្នកសុំទានកាលីបហ្មែន? សុំម្ដងប៉ុន្មាន!»
«បើជាស្រីស្អាត សុំបេះដូងគេយកមកស្អំចិត្តដែលកំពុងឯកានៀក!»
«ពីណាកើតមកសម្បូរបេះដូងម៉េះ? ដើរឱ្យអ្នកសុំទាននោះ?»
«ស្រីស្អាតក្រោយខ្នង!»

នាងនឹកឃើញដល់រាងកាយធំខ្ពស់របស់កំលោះនេះ ដែលនាងបានឱបពីក្រោយ។
នារីអ្នកកាសែតបង្ហើបភ្នែកមកវិញ ហើយឃើញបុរសនេះកំពុងអង្គុយក្បែរតុដដែល ហើយឱនមើលទូរសព្ទរបស់គេ។
«ម៉ាឌី»
នាងហៅខ្សោយ តែគេឮ។
បុរសក្មេងងើបមុខមកសន្សឹមៗ ជាមួយសេចក្ដីអំណរនិងភាពយកចិត្តទុកដាក់ដែលនាងឃើញនៅលើសកម្មភាពភ្លាមៗរបស់គេ។
គេនេះក្រោកមកយឺតៗ ទោះបីដាណែនជឿថាគេកំពុងអន្ទះសា។
«ម៉ាឌី!»
នាងហៅគេម្ដងទៀត ពេលទទួលអារម្មណ៍ថា មាត់សាបមហាសាប។
គេញញឹម ធ្វើឱ្យនាងនឹកឃើញដល់សម្ដីខ្លួនឯង៖
«ខ្ញុំស្អប់មនុស្សកុហកខ្ញុំ! ឮអត់ ខ្ញុំស្អប់ពួកមនុស្សដែលមិនចេះស្មោះ ធ្វើអីមានល្បិច មានលាក់បាំង ខ្ញុំស្អប់»

មនុស្សល្អដូចគេនេះហ្អី ដែលឯងត្រូវស្អប់ពេជ្រ ដាណែន? ហេតុអីឯងបណ្ដោយឱ្យស្រមោលអតីតកាលជាមួយមនុស្សមិនល្អដូចខៀវ សូត្រា មកយាយីបំផ្លាញពិភពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ឯងបាន?
«សុំទោសម៉ាឌី! ដាណែននេះឆ្កួតហើយ!»
គេអង្គុយចុះយឺតៗក្បែរនាង។

ពេលនេះ នាងមិនចង់នឹកឃើញដល់អ្នកណាទាំងអស់ ក្រៅពីការផ្ចង់ទៅរករូបគេ។
នាងដឹងថាមុខនាងស្រពោន ដល់ថ្នាក់សុភាពបុរសនេះញញឹមក៏មិនសមដែរ។ ភ្នែកគេបង្កប់មកជាមួយនូវសេចក្ដីអាណិតដ៏ជ្រាលជ្រៅមួយ ដែលនាងមិនធ្លាប់បានទទួលពីបុរសណាឡើយក្នុងជីវិតនេះ។
«ម៉ាឌី ខ្ញុំហត់ណាស់! ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យម៉ាឌីទៅណាទេ កុំទៅណាពេលដាណែនដេកលក់ណា៎! ខ្ញុំខ្លាចក្រោកឡើងមកមិនឃើញម៉ាឌី! ម៉ាឌីកុំខឹងខ្ញុំអូខេណា៎!»
គេនេះរលីងរលោង។

គេមិនមែនចរិតស្រីទេ ក្នុងកែវភ្នែកស្រពោនរបស់នាង តែគេជាមនុស្សស្មោះត្រង់ មានអារម្មណ៍រំភើបនិងយល់ចិត្តអ្នកផង ដូច្នេះហើយបានជាគេយំ។
ជំនួសឱ្យសម្ដី គេខំទប់ភាពសោកសៅលើផ្ទៃមុខ ហើយក្រសាបម្រាមដៃនាង។
ស្រីអ្នកកាសែតនិយាយបន្ត៖
«ម៉ាឌី ជិះឡានពេញមួយយប់តាមរកខ្ញុំមែនអត់? ម៉ាឌីរកខ្ញុំធ្វើអី ខ្ញុំមានដែលអីឯណា? ខ្ញុំធំប៉ុណ្ណេះហើយ ម៉ាឌីស្មានថាខ្ញុំអត់ចេះមើលថែខ្លួនឯង?»

នាងនិយាយទាំងភ្លេចគិតថាខ្លួនកំពុងស្ថិតក្នុងមន្ទីរពេទ្យ ហើយអ្នកដែលមើលថែនាងមិនមែនខ្លួននាងទេ គឺបុរសម្នាក់នេះ បុរសដែលមិនដឹងថា នៅសុខៗចេញមកពីទីណា ហើយហេតុអីគេមកសម្រាប់មើលថែនាងគិតពីនាង ដែលកន្លងមកនាងមិនដឹងថា នាងពិតជាត្រូវការឱ្យជីវិតខ្លួននៅក្បែរមនុស្សបែបនេះ។
«គិតសុខភាពឮអត់?»
គេនិយាយតិចៗ។
នាងសម្លឹងបុរសក្មេងនេះ ។
ទោះបីពេជ្រ ដាណែនប្រាប់ខ្លួនឯងថា វាមិនមែនជាសេចក្ដីស្នេហាដាច់ខាតរវាងនាងនិងគេ ចិត្តនាងក្រៅពីបុរសនិពន្ធនាយកនោះ នាងមិនគិតថានឹងស្នេហាបុរសណាទៀតឡើយ ប៉ុន្តែម៉េចក៏នាងកក់ក្ដៅហើយទុកចិត្ត អាចសម្រាកអាចធ្មេចភ្នែកបានដោយគ្មានបារម្ភ ពេលដែលនាងមានគេនៅក្បែរ?

ភាគទី២៩

ស្រីស្អាតធ្មេចភ្នែកវិញយឺតៗ ហើយខំសម្រាកការគិត ការរំជួលចិត្តទាំងអស់ ដោយរុញទៅចោលមួយកន្លៀត ព្រោះក្បាលនៅតែឈឺខ្ទោកៗ ប៉ុន្តែបេះដូងបីដូចជាកំពុងតែសះម្ដងបន្តិចៗ ចំពោះស្នាមដំបៅជ្រៅ។
នាងដកដៃចេញពីប្រអប់ដៃកំលោះបាត់ដំបង ហើយសំងំគេង។
ខ្យល់ដង្ហើមពួកគេ កំដរគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងបរិយាកាសស្ងាត់ស្ងៀម មុនពេលខាងប្រុសចាប់ផ្ដើមនិយាយខ្សោយៗ៖
«អត់ចង់កុហកទេ តែខ្លាចដាណែនមិនឱ្យនៅជាមួយ!»

នាងនៅស្ងៀមដដែលមិនបើកភ្នែក ទោះបីជាចិញ្ចើមនាងជ្រួញតិចៗ ។
គេនិយាយបន្ថែម៖
«កុំខឹងមនុស្សគ្មានចេតនា! ដាណែនឈឺ បានជាខ្ញុំចេះតែបារម្ភ!»
«ម៉ាឌីអាណិតខ្ញុំ ឬក៏ម៉ាឌីស្រលាញ់?»
នាងដាក់សំណួរទៅវឹងទាំងដែលមិនមានបំណងថាសួរ មិនដឹងថាសួររហ័សយ៉ាងនេះ ហើយមិនទំនងបែបនេះ។

ស្ងាត់ឈឹង…
គ្មានចម្លើយ…
បេះដូងនាងលោតច្របល់ភ្លេចអស់ទុក្ខកង្វល់ សល់នូវរឿងថ្មីគឺ… អៀនខ្មាស។
ផ្ទៃមុខទាំងមូលឡើងកម្ដៅ ហើយមានចំហាយអារម្មណ៍ភ័យរំភើបរបស់យុវវ័យ។
ពេជ្រ ដាណែនបើកភ្នែកមកវិញយឺតៗ ពេលដែលនាងចង់ដឹងថា គេនៅទីនេះទៀតឬអត់? បើសិនគេធ្វើទាំងប៉ុន្មានព្រោះតែមានចិត្តល្អ ហើយត្រូវនាងយល់ខុសទៅជាសេចក្ដីស្នេហា គេប្រាកដជាខកចិត្តរត់ផាសក្រញាំហើយមើលទៅ?

អ្វីដែលនាងឃើញមុនគេ គឺអេក្រង់ទូរសព្ទ។
ម៉ាឌីកំពុងកាន់វាហើយដាក់ឱ្យមើលនៅនឹងមុខនាង។
នេះមិនមែនជាទូរសព្ទរបស់គេទេ ប៉ុន្តែគឺរបស់នាង គ្រាន់តែសារក្នុងនោះជាសាររបស់គេ…
«ដាណែន ដាណែនបាត់ទៅណា? ពេលនេះយប់ហើយ! ខ្ញុំរកដាណែនគ្រប់កន្លែង! ឆាប់ឆ្លើយមក ដាណែនមានរឿងអីបានជាមិននិយាយ! អូខេណា៎ ខ្ញុំស្រលាញ់ដាណែន ស្រលាញ់ខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំសារភាព! ដាណែនកុំគិតអីមិនល្អ មកនិយាយគ្នាសិន! ឈប់គិតពីអតីតកាលទៅ»
នេះជាសារដែលគេផ្ញើមកតាំងពីយប់ ដែលនាងមិនបានយកចិត្តទុកដាក់អាន ព្រោះមិនគិតថា សំខាន់។

ពេលនេះនាងអានពីរបីដងចុះឡើង ដោយមិនរវល់នឹងដៃអ្នកដែលកំពុងកាន់ឱ្យនោះ ថាចុករោយស្រពន់ឬអ្វីឡើយ ព្រោះនាងរវល់តែព្យាយាមរំលឹកឡើងវិញ នូវអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះខ្លួនកាលពីយប់នោះ និងអ្វីៗដែលជំរុញឱ្យបុរសនេះដល់ថ្នាក់ត្រូវតែសារភាព។
ទីបំផុតនាងនឹកឃើញចង់ឃើញមុខគេ។
ស្រីស្អាតដៀងភ្នែកទៅរកផ្ទៃមុខបុរសនេះនៅក្រោយទូរសព្ទ។
គេនេះសម្លឹងមកនាងដោយកែវភ្នែកស្រទោរស្រទន់ មិនគេចទៅណា ទោះបីមាត់គេស្ងាត់ស្ងៀមតែផ្ទៃមុខគេ គឺត្រៀមលក្ខណៈក្នុងការទទួលយកការពិតមិនភ័យព្រួយអ្វីទាំងអស់។
«មិនចេះរោយដៃទេ!?»
នាងសួរហើយសើចខឹកៗដាក់គេ។

ម៉ាឌីរក្សាផ្ទៃមុខក្រហមងៅដែលពេញប្រៀបដោយអារម្មណ៍ស្នេហា និងការសារភាពស្នេហ៍។
គេនៅតែកាន់បង្ហាញអេក្រង់ ហើយញញឹមបន្ថែមតែតិចតួចប៉ុណ្ណោះ មិនដឹងគេអៀន? ខ្មាស? ឬកំពុងតែរង់ចាំចម្លើយវិញ?
ដាណែនក៏ចាប់ផ្ដើមអៀននឹងកែវភ្នែកបុរសនេះ។
គេនេះមើលទៅក្លាហាន ហើយប្រឈមមុខមួយទំហឹងមិនចេះដកថយសោះ។ នាងវាសដៃរុញទូរសព្ទចេញ ហើយរេភ្នែកសម្លឹងទីផ្សេង គេចពីកែវភ្នែកម៉ាឌី តែបុរសនេះនៅតែអាចមើលយល់សេចក្ដីរំភើបនៅលើបបូរមាត់ក្របួចតិចៗរបស់នាង។

ឃ្លាសន្ទនាជាច្រើន រំលឹកមកវិញក្នុងបេះដូង ដែលស្រាប់តែប្រែមកកក់ក្ដៅភ្លាមៗ «ចុះធ្លាប់ដែលត្រូវគូដណ្ដឹងរត់ចោលចំថ្ងៃទៅលខោអាវការអត់ហ្នឹង?» «គេស្រលាញ់អ្នកណាផ្សេងមែនអត់! ម៉ាឌីឡូយប៉ុណ្ណឹងហើយ?!» «ចុះដាណែនព្រមស្រលាញ់ម៉ាឌីអត់អ៊ីចឹង?» «អូ ខ្ញុំហ្នឹងគូដណ្ដឹងអ្នក?» «ម៉ាក់ខ្ញុំគាត់ថា កូនប្រសា ជក់បារី ញ៉ាំស្រា មានមិត្តភក្តិប្រុស ប៉ះសាច់ភេទផ្ទុយ គឺអត់ព្រមឱ្យកូនយកទាំងអស់!» «អ្ហូយ បុរាណម៉េះ?!» «ហើយម៉ោងអធ្រាត្រថ្មើរណេះ នៅក្នុងបន្ទប់ជួលតូចមួយពីរនាក់អ៊ីចឹងទៀត ដឹងតែយ៉ាប់ហ្មង!» «នៅផ្ទះជាមួយគ្នា មិនមែននៅលើគ្រែជាមួយគ្នាឯណា? អ្ហូយអ្នកស្រុកខ្មែរ!»

សេចក្ដីស្នេហាវាងាយស្រួលនឹងកើតឡើងណាស់ មកប៉ះមនុស្សមិនចេះលាក់លៀមដូចពួកគេពីរនាក់នេះ តើអាថ៌កំបាំងអ្វីអាចលាក់បានយូរទៅ??
ដាណែនមិនដឹងទេ ថាខ្លួនកំពុងគិតយ៉ាងណាឱ្យប្រាកដ ចំពោះបុរសម្នាក់ដែលនៅអង្គុយនឹងមុខនេះ តែអ្វីមួយដែលនាងពិតជាមិនអាចបដិសេធបាន គឺរាល់ពេលនាងមានបញ្ហាគេមិនដែលបាត់មុខ។
ដោយសម្លឹងទៅក្រៅតាមបង្អួច នាងឃើញបុរសចំណាស់ និងភរិយាបណ្ដើរគ្នាដើរទ្រេតទ្រោតក្នុងសួនមន្ទីរពេទ្យ ស្រីស្អាតលួចគិតក្នុងចិត្តម្នាក់ឯង៖
«តាមពិត ឱ្យតែយើងទូរសព្ទរកខៀវ សូត្រា! យើងនៅឯណា គេមុខជាមក! គេតែងតែមិនដែលបដិសេធក្នុងការជួយយើងដូចគ្នា គេតែងតែអាចនៅក្បែរយើងបាន បើសិនជាយើងត្រូវការគេ ប៉ុន្តែតើបានការអីទៅ បើនៅហើយចិត្តគេនៅតែនឹកទៅដល់ចំពោះមនុស្សស្រីអ្នកមានម្នាក់នោះ?»

នាងស្រងូត តែត្រចៀកនាងឮសំឡេងគេ៖
«ខ្ញុំចាំដាណែនបាន! ចាំដល់ដាណែនអាចភ្លេចខៀវ សូត្រា! យូរប៉ុណ្ណាក៏បានដែរ ប៉ុន្តែសុំតែដាណែនកុំទៅណាបាត់ៗ គ្មានដំណឹង ខ្ញុំបារម្ភជាទីបំផុត»
នាងមិនងាកមកទេ ប៉ុន្តែទឹកភ្នែកនាងរមៀលធ្លាក់។
មនុស្សស្រីរឹងមាំប៉ុណ្ណា នៅតែជាមនុស្សដូចគេឯង។
«តើវាល្អដែរទេ ដែលគេមកល្អនឹងយើងម្ល៉ឹងៗ? យើងកំពុងឈានមកដល់ដំណាក់កាលថ្មីមួយនៃជីវិត ឬក៏ការចាប់ផ្ដើមសម្រាប់ទទួលយកការឈឺចាប់សាជាថ្មី?»

ស្រីស្អាតលើកដៃជូតទឹកភ្នែក ហើយនិយាយមួយៗ៖
«ម៉េចម៉ាឌីដឹងថាខ្ញុំស្រលាញ់ខៀវ សូត្រា?»
នាងសួរដោយមិនងាកមុខមកទេ តែចិត្តនាងនឹកឃើញឡើងវិញទៀតហើយ គឺនឹកដល់បណ្ដាពេលវេលាទាំងអស់នេះ «ហើយអ្នកយប់មិញទាក់ទងគេបានឬនៅ?!»
«គាត់ជាមេខ្ញុំ! ខៀវ សូត្រា ម៉ាឌីឯងស្គាល់អត់?!» «ដូចធ្លាប់ឮឈ្មោះ?!» «រកនឹកបន្តិចទៅ!»
«នឹកមិនឃើញទេ!» «អត់អីទេ បែកគ្នាត្រង់នេះចុះ! ចាំទំនេរបន្តិចជួបគ្នាញ៉ាំកាហ្វេ!»។
នេះគឺកាលនាងចូលពេទ្យថ្ងៃដំបូងដែលស្គាល់គេ ហើយគេឃើញអាណិតពេក គេងកំដរពេញមួយយប់។

ស្រីស្អាតរេភ្នែកមករកគេ ដែលនៅស្ងាត់មិននិយាយមិនស្ដី គេវិញធ្វើជាសម្លឹងទៅកម្រាលឥដ្ឋ។
ភាពស្ងាត់ស្ងៀមកណ្ដាលចំណោទនៃសេចក្ដីស្នេហានាពេលនេះ បណ្ដាលឱ្យចិត្តដាណែនហោះហើរនឹកទៅដល់ពេលវេលាកន្លងមក ដែលបានតបតមាត់ប៉ប៉ាច់ប៉ប៉ោចជាមួយគ្នា «មើលអីមើលម៉េះ?» «អ្នកណាធ្វើឱ្យយំហើមភ្នែកអស់?» «មនុស្ស អ្នកណាមិនចេះយំ?» «សំខាន់យំរឿងអី?» «ក្នុងវ័យប៉ុណ្ណឹងមានអីក្រៅពីស្នេហា!?»។

វិលមកវិញ នាងពិតជាមិនស្មានដល់ទេថា គេនេះស្គាល់នាងប៉ុន្មានថ្ងៃសោះ ដឹងថាអ្នកដែលធ្វើឱ្យនាងយំ គឺខៀវ សូត្រាទាល់តែបាន?
«ឃ្លានអត់! ដួសបបរឱ្យ!»
នារីមិនឆ្លើយ តែនាងតាមសម្លឹងគេដែលក្រោកដួសបបរ ហើយរិះគិតម្នាក់ឯងមិនអស់មិនហើយ…ធម្មតាមនុស្សប្រុសដែលមកចំណាយពេលវេលារបស់គេជាច្រើនជាមួយយើង យើងតែងគិតថាគេនោះមានចិត្តស្នេហា ឬយ៉ាងហោចណាស់ មានអារម្មណ៍ពិសេសចំពោះយើងជាក់ជាមិនខាន ចុះហេតុអីខៀវ សូត្រាក៏តែងតែធ្វើល្អបែបនេះ ឬជួនកាលច្រើនជាងនេះ តែចិត្តគេគ្មានយើង ហើយចុងក្រោយគេលេងល្បែងឆ្ពិនភ្នែកបោកប្រាស់យើង។

«បើម៉ាឌីមានការលំបាកអ្វីមួយ ចាំបាច់ត្រូវធ្វើ ល្បិចល្បងឆ្ពិនភ្នែក ហើយបង្ខំឱ្យម៉ាឌីត្រូវប្រើប្រាស់ខ្ញុំនេះជាឧបករណ៍ សម្រាប់ឱ្យល្ខោននោះកាន់តែទំនង កាន់តែល្អមើល តើម៉ាឌីធ្វើដែរអត់?!»
«អត់ធ្វើទេ! ព្រោះដាណែននឹងខឹងខ្លាំង! គ្មានមនុស្សណាម្នាក់ កើតមករស់នៅដូចគេឯង ហើយព្រមឱ្យគេទុកខ្លួនធ្វើជាតួល្ខោនឱ្យអ្នកដទៃទេ កុំមកសួរ!»
នាងនៅស្ងៀម តែនាងខាំមាត់ខឹងចិត្ត ពេលដែលនឹកឃើញសាជាថ្មីដល់និពន្ធនាយកខៀវ សូត្រា។
«គេនោះចោលម្សៀតហួសនិយាយហើយ! ផ្គាប់ចិត្តស្រីនោះ គេយកខ្ញុំធ្វើជាតួល្ខោន បោកប្រើបោកមួយចប់! គេសមជាមនុស្សដែរអត់ទេ?»
នាងនិយាយព្រោះឈឺចិត្ត និយាយទាំងមិនដឹងខ្លួនថាទឹកភ្នែកហូរ។

ម៉ាឌីកាន់ចានបបរមក ហើយទាញបន្ទះតុដែលជាប់នឹងគ្រែដាក់ពីមុខនាង ព្រមទាំងដាក់អាហារនេះទៅឱ្យ។
គេស្រពោនជាងនាងទៅទៀត ហើយឈរសម្លឹងដៃនាងដែលកាន់ស្លាបព្រា។
ពេលនាងជូតទឹកភ្នែកម៉ាឌីនិយាយមួយៗ៖
«ខ្ញុំចេះតែឆ្លើយទេ! កុំទុកជាការពិតពេក! មនុស្សយើង ជួនកាលពេលយើងមិនទាន់ជួបខ្លួនឯង យើងមិនដឹងទេថា កម្រិតនៃសម្ពាធការបង្ខំចិត្តនោះវាធំប៉ុណ្ណា! ជួនកាលគេធ្វើព្រោះត្រូវតែធ្វើ ហើយជាវិធីតែមួយគត់! កុំពិបាកចិត្តពេក! សង្ស័យអីទៅសួរនាំគ្នាឱ្យអស់ឆ្ងល់រៀងខ្លួនមិនល្អ ជាងមកអង្គុយយំធ្វើបាបខ្លួនឯងដល់មកដេកពេទ្យដែរ?»

«ម៉ាឌីដឹងស្អីខ្លះហើយ បានជាមកនិយាយកាន់ជើងគេ?»
នាងសួរទាំងងើបមុខសម្លឹងមកជាមួយតំណក់ជលនេត្រផ្លេកៗ។ បុរសអង្គុយចុះយឺតៗ ហើយហុចកែវទឹកមកផង។ គេសម្លឹងតបទៅនឹងកែវភ្នែករបស់នាងជាមួយចម្លើយតប៖
«ខ្ញុំមិនដែលទៅខ្វល់អីជាមួយខៀវ សូត្រាស្រាប់ហើយ! មនុស្សមិនពាក់ព័ន្ធគ្នា! ប៉ុន្តែខ្ញុំខ្វល់ពីដាណែន បើដាណែននៅតែស្រក់ទឹកភ្នែក មិនឈប់ទៀត ខ្ញុំទៅរកនិពន្ធនាយកម្នាក់នោះមកដោះស្រាយគ្នាឥឡូវនេះមិនខានទេ!»
នាងលើកចិញ្ចើម ព្រោះតែភ្ញាក់ផ្អើល។
គេធ្វើមុខមាំដាក់នាងវិញ ហើយសម្លឹងនាងមិនញឹន ជាសញ្ញាថាគេមិនបាននិយាយលេងសើចដូចនាងកំពុងភាំងឆ្ងល់ទេ។

ស្រីស្អាតអស់ទៅភាំងទៅជាអស់សំណើច។
នាងញញឹមទាំងចុងច្រមុះនៅក្រហម ហើយនិយាយបង្អាប់៖
«ម៉ាឌីប៉ិនធ្វើកាចម៉េះ? ម៉ាឌីគិតទៅរករឿងគេមែនឬអី? ហើយម៉ាឌីគិតធ្វើអីគេ?»
ដាណែនសម្លឹងមកនាយ ដូចជាខ្លួនកំពុងសប្បាយចិត្តណាស់ ក្នុងការដែលមើលឃើញអាការៈនាយ គួរអស់សំណើចទប់ក៏មិនចង់បាន។

«ម៉ាឌីនេះមិនចេះធ្វើអីអ្នកណាទេក្នុងជាតិនេះ!»
កំលោះបាត់ដំបងនិយាយធ្វើឱ្យនាងទម្លាក់ភ្នែកមកស្រទន់វិញ ព្រោះនាងជឿថា គេពិតជាមនុស្សរបៀបនោះមែន។
ភ្លាមនោះ នាយពោលបន្ថែម៖
«គ្រាន់តែខ្ញុំចង់ឱ្យខៀវ សូត្រា បកស្រាយពីកំហុសគេដែលគេធ្វើឱ្យដាណែនយំ!»
«គេមករកខ្ញុំរួចហើយ! ខ្ញុំដួលសន្លប់ព្រោះតែគេបានមករកខ្ញុំដល់ខាងក្រោមផ្ទះ ហើយចិត្តខ្ញុំមួយជាតិនេះ គឺមិនចង់សូម្បីតែឃើញមុខគេ! បើម៉ាឌីចង់ឱ្យខ្ញុំថែមសេរ៉ូមហៅគេមកឥឡូវចុះ!»
បុរសនៅស្ងៀម សម្លឹងនាងភ្លឹះៗ ចំណែកដាណែន ក៏សម្លឹងម៉ាឌីតបវិញដោយស្រពោន បញ្ជាក់ថានាងមិនបាននិយាយលេងនោះដែរ។

សម្រាប់ពេលនេះ ពេលដែលឃើញនាង និងទុក្ខព្រួយរបស់នាងកំលោះបាត់ដំបងដឹងថា គេមិនអាចរស់បានល្អទេ ប្រសិនបើមិនឃើញនាងញញឹមស្រស់ឡើងវិញជាលើកទីពីរបាននោះ។
«បើគិតពីគេហើយ ធ្វើឱ្យខ្លួនឯងឈឺ បើហៅគេមកឱ្យបកស្រាយ មិនព្រមជួប! បើបែកពីគេមិនសប្បាយចិត្ត ចាំបាច់អីបង្ខំខ្លួនឯងធ្វើបាបខ្លួនឯង?»
នាយសួរស្រាលៗ ប៉ុន្តែនាងឆ្លើយមកវិញឮៗ៖
«ម៉ាឌីចង់និយាយថា ខ្ញុំនៅលង់ស្រលាញ់គេ?»
នាងឈប់វិញ ព្រោះម៉ាឌីមិនបាននិយាយទេ គឺនាងខ្លួនឯងដែលពេលនេះ នៅមិននៅមកគាស់រំលើកពីរឿងដែលខ្លួនឯងបានលង់ស្រលាញ់ខៀវ សូត្រា។
ដឹងថាជ្រុលមាត់ទៅហើយ មិនអាចកែអីបានដដែល ណាមួយបុរសនេះធ្វើមុខសុភាពរាបសារចិត្តក៏មហាទូលាយ គួរឱ្យខ្មាស ដាណែននិយាយបន្ថែម៖
«មនុស្សម្នាក់ៗត្រូវការពេលវេលា! ពេលដែលយើងចង់បំភ្លេចអ្នកណាម្នាក់ ត្រូវការពេលយល់នៅ? ក្នុងរយៈពេលដែលមិនទាន់ធ្វើចិត្តបាន ជួបក៏មិនចង់ជួប នឹកក៏មិនចង់នឹក!»

«ខ្ញុំចាំបាន!»
គេនិយាយដោយញញឹម មុនពេលក្រោកទៅទាញវាំងននបង្អួចបិទ ហើយបែរមកសួរ៖
«គេងម្នាក់ឯងបានអត់? ខ្ញុំមានការទៅក្រៅ!»
នាងសម្លឹងមុខគេ ចិត្តមួយចង់ឆ្លើយថា «បាន» ភ្លាមនេះ ប៉ុន្តែចិត្តមួយទៀត ពិតជាមិនចង់ឱ្យគេចេញទៅ។
«ទៅយូរអត់?»
«ប្រហែលម្ភៃនាទី»
«អូខេ!»

ម៉ាឌីញញឹមដើរទៅរកទ្វារ តែនាងនឹកឃើញស្រែកហៅតិចៗពីក្រោយ៖
«ម៉ាឌី!»
ឃើញគេងាកមកវិញ នារីអ្នកកាសែតដកដង្ហើមវែង ហើយតាំងចិត្តនិយាយ៖
«ខ្ញុំអត់បាននិយាយថាស្រលាញ់ម៉ាឌីទេណា៎! ឱ្យច្បាស់ជាមួយគ្នា ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យអ្នកណាខូចចិត្តជាមួយខ្ញុំទេ!»
ម៉ាឌីទម្លាក់ទឹកមុខ។
គេបោះបង់ចោលការចាកចេញហើយដើរត្រឡប់មកវិញ។
ស្រីស្អាតងើយមុខមើលបុរសនេះភ្លឹះៗ ពេលគេចូលមកកៀក។

ម៉ាឌីដកដង្ហើមធំមុននឹងនិយាយតប៖
«ដាណែន!!»
«អ្ហះ?» នាងសួរខ្លីហើយខ្សោយ។
«ចុះបើកុំនិយាយត្រង់ពេក កុំនិយាយតាមក្បាលចិត្តនឹកឃើញពេកបានអត់? រឿងមនោសញ្ចេតនាណា៎! មនុស្សយើងគេយកចិត្តថ្លើមមកដាក់ទុន សម្ដីពេលខ្លះធ្វើបាបចិត្តគេមួយទំហឹងដឹងអត់? រឿងបេះដូង វាមិនមែនត្រង់ធ្លូច្បាស់លាស់ដូចសរសេរកាសែតទេឮអត់? មិនបាច់និយាយគ្នាច្បាស់អីដល់ថ្នាក់សម្លាប់គ្នាទេ ទុកឱ្យពេលវេលាវាបញ្ជាក់ទៅ យល់ឬនៅ?»

គេថាចប់ងាកចេញហើយដើរចេញទៅបិទទ្វារមកវិញគ្រឹប ទុកនាងឱ្យនៅអង្គុយធ្វើមុខឆ្ងល់ម្នាក់ឯង៖
«និយាយត្រង់ខឹង?»
នាងរអ៊ូតិចៗ មុនពេលទាញភួយមកគ្របដល់ច្រមុះ ហើយរេភ្នែកគិត។

វគ្គ
បងប្រធាននិស្សិតសារភាពស្នេហ៍?

ទេសភាពតាមដងផ្លូវ រត់ត្របាញ់ថយក្រោយកំដរភាពស្រងូតរបស់ស្រីតូច ដែលអង្គុយច្រងុកនឹកស្ដាយរាជធានីជាទីស្នេហារបស់នាង។
បាត់ដំបងជាផ្ទះ តែភ្នំពេញជារឿងបេះដូង ចំណែកទីណាមួយផ្សេងដែលជាចំណតសម្រាប់អនាគតនោះ នាងនៅនឹកមិនទាន់ឃើញនៅឡើយ។
«ចុះបើពេលនេះជតាចង់ឱ្យបងវិច្ឆិកានាំទៅលេងទួរគីវិញ?»
ប្រធាននិស្សិតសើចខឹកក្នុងបំពង់ក តែនាងមិនឆ្លើយព្រោះអារម្មណ៍រវល់តែបែងចែកនឹងបញ្ហាជាច្រើនជំពូកក្នុងពេលថ្មីៗនេះ។
ប៉ុន្តែតូចនារីនៅតែមិនឈប់គំនិតរវើរវាយរបស់នាង៖
«ក្រែងបងវិច្ឆិកា ក៏មានការងារនៅនុះមិនទាន់បានបញ្ចប់!?»
«កុំយកលេសហៅដើរលេងតាមអំពើចិត្ត! អត់ទំនេរទេ ហើយក៏អត់មានលុយដើរតែលេងអ៊ីចឹងដែរ ឈប់ដេកយល់សប្ដិទៅ!»

នាងនៅស្ងៀមបន្តិច ក៏ចាប់ផ្ដើមនិយាយបន្តទៀត៖
«ល្ងាចនេះយើងចេញទៅលេងព្រំដែន!?»
«បងអត់មានពេលទេ នៅបានមួយម៉ោងអី បងបកទៅភ្នំពេញវិញ!»
«ស្អីគេ អ៊ីចឹងបងឯងប្រឹងជូនជតាមកធ្វើអី? ប្រាប់ហើយថាប៉ាមានកូនចៅនៅនេះ គេអាចដឹកជតាទៅបាន!»
«មិនទុកចិត្ត»
គេឆ្លើយខ្លីហើយឱនចុចទូរសព្ទ។
ពេលងើបមុខមកវិញ ផ្ចង់លើការបើកបរក៏សង្កេតឃើញនាងកំពុងក្រពាត់ដៃមួម៉ៅ។
ប្រុសស្អាតដាក់ទូរសព្ទដៃចុះ ហើយនិយាយលលេងនឹងនាង៖
«មិនមែនមិនទុកចិត្តអ្នកមកដឹកទេ មិនទុកចិត្តមនុស្សខ្លះដែលពូកែរត់ពូកែធ្វើស្វា!»
«អ្នកណា?»
នាងសួរធ្វើហីហើយធ្វើមុខមាំ តែវិច្ឆិកាសើចក្អាកក្អាយ។

គេមិននិយាយមិនស្ដី គិតពីសើចធ្វើឱ្យនាងកាន់តែមិនសប្បាយចិត្ត និយាយកាច់នាយផូង៖
«អ៊ីចឹងចាំជតាទៅភ្នំពេញវិញជាមួយបងវិច្ឆិកា!»
«សាកមើលទៅ!»
«បងឯងចង់ធ្វើម៉េច?»
«ចង»
«ស្អីគេ បងឯងការប្រពន្ធមកសម្រាប់ប្រើហិង្សា?»
គេញញឹមដៀងភ្នែកមើលនាង។
ស្រីស្អាតធ្វើមិនដឹង ព្រោះនាងមិនបានគិតអ្វី ឱ្យស្មើនឹងសម្ដីដែលតែងតែនិយាយប៉ប៉ាច់នោះឡើយ ពេលនេះទៀតសោតក៏ដូចគ្នា។

«អ្នកណាប្រពន្ធអ្នកណា និយាយម្ដងទៀតមកមើល៍»
ជោគជតាធ្វើភ្នែកម៉ក់ៗ រិះគិត មុនពេលងាកយឺតៗមករកនាយ ហើយនិយាយបែបអំណរ៖
«នឹកឃើញហើយ!»
វិច្ឆិកាចងចិញ្ចើម៖
«រៀបការហើយបងឯងនឹងមានច្បាប់សម្រាក! ហើយជតាក៏មានលុយចំណងដៃច្រើន អាចដើរលេងបាន ទៅក្រេបចន្ទទឹកឃ្មុំស្រុកណាក៏បាន!»
«រយៈដើមទ្រូងស្លាប់ហើយខ្ញុំ!»
នាយភ្លាត់មាត់បែបហួសចិត្ត។

ស្រីម្នាក់នេះស្គាល់យូរទៅ កាន់តែឡប់ទៅៗក្នុងការមើលឃើញរបស់នាយ ធ្វើឱ្យប្រធាននិស្សិតត្រូវចំហមាត់កប់យោបល់នឹងនាង។
ដំបូងគេគិតថានាងគ្រាន់តែជាមនុស្សក្មេងសេចក្ដី មនុស្សទម្រើស មនុស្សនិយាយមិនចេះគិត ដឹងអីថែមទាំងជាមនុស្ស «ធ្វើមិនចេះគិត» មួយជាន់ទៀត នៅក្បែរកាលណាបើមិនក្ដៅក្រហាយ គឺឡប់ជាមួយវ៉ល់តែម្ដង។
«ស្អីគេ អាក្រេបចន្ទទឹកឃ្មុំហ្នឹងអ្ហះ?»
គេសួរទាំងហួសចិត្ត។
«Honey Moon អត់ស្គាល់ទេ?»

ជតាសួរវិញទាំងមុខក្រញូវ ធ្វើឱ្យវិច្ឆិកាចងចិញ្ចើម មុនងាកជាថ្មីមកមើលមុខនាង ហើយផ្ទុះសំណើច។
«ពូកែសើចណាស់! អត់ប្រយោជន៍!»
នាងថាឱ្យគេក្នុងសំឡេងខ្មូររអ៊ូ ហើយមុខក៏ក្រញូវ។

គេសួរតបមកវិញ៖
«ហើយអា Honey Moon គេធ្វើម៉េចខ្លះ?»
ស្រីតូចទំនងជានឹកឃើញដឹងថា ចូលធ្នាក់និយាយមិនឈ្នះបងប្រធានតូចនេះ បានជានាងងាកមកក្ដិចនាយមួលសឹងដាច់សាច់ រហូតដល់វិច្ឆិកាស្រែកអូយ ហើយសម្លុត៖
«ចង់ចូលឡានទាំងអស់គ្នាអត់?»
«ខ្ញុំស្អប់មនុស្សបងឯង!»
នាងនិយាយទាំងលែងដៃចេញ ហើយបន្តក្រញូវ។

បុរសតបវិញធ្វើហី ទាំងដៃសងខាងរវៃចង្កូត៖
«ប្រឹងស្អប់ទៅ! ហើយទៅស្រលាញ់ពួកមនុស្សល្អផុនយើងហ្នុងទៅ!»
«បងឯងកុំប៉ិនយករឿងផ្ចាញ់គេបានមកនិយាយ! ខ្ញុំខឹងមែនណា៎!»
«ចេះខឹងតែខ្លួនឯងទេ?!»
«ខ្ញុំអត់បានធ្វើអីបងឯងទាំងអស់! បងឯងចូលឡានកាលណារករឿងៗ»
«រករឿងព្រោះក្ដៅ មនុស្សធំប៉ិនឃ្លោក ចរិតធ្វើមោកៗដូចមនុស្សមិនគ្រប់!»
«អ្នកណា?»
«ឈប់សួរពាក្យដដែលៗទៀតទៅជោគជតា!»

«គេមិនយល់បានគេសួរ បងឯងនិយាយពាក្យម្ដងៗ បើកសុទ្ធតែបើកDictionaryមិនឱ្យគេស្ដាប់យល់បានងាយទេ! និយាយពាក្យសុទ្ធតែឋានអវកាស!»
វិច្ឆិកាហត់នឹងការស្ដាប់ នាយបែរមកវិញ លែងនិយាយអ្វីគឺគេសម្លឹងមុខនាងថ្មែម្ដង។
នាងឃើញសម្លឹងក៏សម្លឹងតបវិញមិនខ្ចីញឹនដូចគ្នា។
សម្លឹងគ្នាបញ្ចេញថាមពលផ្លូវចិត្តរៀងខ្លួនអស់ចិត្តអស់ចង់ ខាងប្រុសហាក់ទ្រាំលែងបាននឹងស្រីល្អិតនេះ នាយខាំមាត់និយាយ៖
«តមាត់ប៉បាច់!»
នាងហាមាត់បម្រុងឆ្លើយ លុះឃើញទឹកមុខគេកាចដែរ ស្រីតូចសម្លក់គេ ហើយងាកមុខចេញលែងនិយាយ។

វិច្ឆិកានិយាយរអ៊ូបន្ត៖
«សុទ្ធតែក្រេបទឹកឃ្មុំ! ពូកែរកនឹកឃើញម៉េះ? ឱ្យតែចង់ដើរ ញ័រជើង ចេះប្រើពាក្យមកបោកគេបានទាន់ពេលល្អណាស់ហ្ន៎ និយាយស្អីក៏ទៅរួចឱ្យតែបានដើរ ហើយមានគិតដល់ចិត្តអ្នកដែលគេរងពាក្យយើងនឹងខ្លះអត់?»
«មិនឃើញបាននិយាយអីលើសលស់ផង!»
នាងក្រពាត់ដៃបង្ហាញជំហរមិនព្រមដឹងខុស ធ្វើឱ្យវិច្ឆិកាខ្ជិលទប់មាត់ ក៏តបតមកវិញវ៉ាវ៖
«ចុះបើគេឯណេះកំពុងចង់ក្រេបដែរ ហើយយើងមកភគេអ៊ីចឹង សមដែរអត់!»
នាងនៅធ្វើក្រញូវមុនពេលគិតយល់ តែសន្សឹមៗនាងបែរមករកនាយ ព្រោះចាប់ផ្ដើមយល់ន័យ ដឹងអីបុរសនេះមិនចេះអៀននឹងសម្ដីខ្លួនឯង ថែមទាំងញញឹមមករកនាង ទាំងងងើលដោយសេចក្ដីស្នេហា។

នាងប្រុងថាព្រលះសម្ដីទៀត តែមិនដឹងហេតុអ្វីកែវភ្នែកបុរសនេះ ធ្វើឱ្យស្រីតូចឈប់បង្អង់។
នាងឃើញអ្វីម្យ៉ាងចម្លែកៗ លេចចេញពីក្នុងបេះដូងគេ ហើយបញ្ជូនមកដល់តាមពន្លឺភ្នែក។ ស្នាមញញឹមបុរសនេះ បែរជាធ្វើឱ្យនាងនឹកអៀនខ្មាស ហើយពាក្យ Honey moon ដែលនាងបាននិយាយដោយខ្លួនឯង ពេលនេះកំពុងធ្វើឱ្យនាងរសាប់រសល់ខ្មាសអៀនដោយខ្លួនឯងវិញ។

ជោគជតាងាកមុខចេញ បន្សល់នូវទងត្រចៀកដែលក្រហមងៅ ព្រោះការរុញកម្ដៅអៀនខ្មាសមកពីខាងក្នុង។ នាងគេចភ្នែកបានតែប្រអប់ដៃនាយលូកមកចាប់ជាប់។
ជោគជតាក្រឡេកមកមើលម្រាមនាយ ដែលក្រសោបមកលើដៃនាង ហើយច្របាច់ថ្នមៗ។
បុរសនេះដឹកដៃនាងរត់ អៀវនាងកាត់ព្រៃ ឱបនាងជ្រកក្នុងដើមទ្រូង រហូតដល់នៅលើគ្រែជាមួយគ្នា ហេតុអ្វីទើបតែពេលនេះនាងមានអារម្មណ៍ថាអៀនគេ?

នាងដកដៃចេញមកវិញយឺតៗ ជាប្រតិកម្មដែលនាងមិនដែលធ្វើបែបនេះ ចំពោះបងប្រធាននិស្សិតពីមុនមកឡើយ ហើយរាវរកអាវក្រៅដែលថ្ពក់ពីបង្អែកឡានមកគ្របលើខ្លួនវិញ។
«រងា? បងបន្ថយ!»
ដៃគេចុចម៉ាស៊ីនត្រជាក់ ហើយគេសួរស្រាលៗក្នុងសំឡេងលែងគំហក លែងថាឱ្យ ហើយបែរជាមានភាពយកចិត្តទុកដាក់និងគួរឱ្យកក់ក្ដៅ។
ទោះបីជាយ៉ាងណា ជោគជតានៅតែមិនហ៊ានងើបមុខមើលទៅបុរសនេះ ព្រោះខ្លាចគេសម្លឹងមកនាងនិងញញឹមតាមរបៀបអម្បាញ់មិញ។

«បងស្រលាញ់ជតា ចង់ឱ្យពាក្យជតានិយាយទាំងអស់នោះជាការពិត ឈប់ទុកបងម្នាក់នេះ សម្រាប់តែបោកប្រើ!»
«យើងមិនមែនស្រលាញ់គ្នាទេ បងឯងដឹងហើយ!»
«កុំនិយាយខុសពីអ្វីដែលខ្លួនឯងកំពុងគិត! មិនដែលប្រុសស្រីណានៅជាមួយគ្នាថ្នាក់នេះហើយ មិនស្រលាញ់គ្នា?»
នាងនៅតែតវ៉ា ដោយមិនសម្លឹងមុខនាយ៖
«ខ្ញុំដឹងខ្លួនខ្ញុំច្បាស់!»
ចិត្តនាយហេងហាង ពេលត្រូវស្រីបដិសេធ តែវិច្ឆិកានៅតែមិនព្រមឈប់។ បើបំណាច់នឹងនិយាយ គេត្រូវតែដោះស្រាយឱ្យដឹងរឿងជាមួយមនុស្សស្រីចរិតទារិកា។

ប្រធាននិស្សិតនិយាយមួយៗ៖
«រាល់ថ្ងៃពេលពិបាកចិត្ត ពេលសប្បាយចិត្ត ពេលគិតធ្វើអ្វីមួយ យើងនឹកដល់អ្នកណាមុនគេ? រាល់ល្ងាចយើងញ៉ាំបាយជាមួយគ្នា រាល់យប់SMSសួរគ្នា បើអត់ស្រលាញ់គ្នា អាហ្នឹងទំនាក់ទំនងស្អីវិញ?»
«ខ្ញុំស្មានតែ…»
«ស្មានតែស្អី?»
«មិនដឹងទេ ស្មានតែបងវិច្ឆិកាមកជួយ!»
«ជួយស្អីទៅ? ជួយដឹកយើងពីផ្ទះមកឱ្យប្រុសផ្សេងញ៉ែ?»

ជោគជតាក្របួចមាត់ខឹង ពេលគេរំលឹកពីខៀវ សូត្រា។
ទោះគេពេលនេះមិននិយាយបង្ហើបឈ្មោះនិពន្ធនាយកចេញមក ក៏នាងប្រកាន់ថាគេកំពុងតែចង់សំដៅលើបុរសនោះ គឺគេមានចេតនាបន្ទោសបង្អាប់នាង ដែលខំស្រលាញ់ខៀវ សូត្រា។

វិច្ឆិកាសម្លឹងភ្នែកគ្រលួងៗរបស់នាង ហើយគេនិយាយបន្តទាំងសើចស្ងួត៖
«កុំច្រឡំណា៎! បងវិច្ឆិកានេះ មិនដែលគិតថា លើកយើងទៅឱ្យអាម្នាក់នោះទេ គ្រាន់តែបងចង់ឱ្យយើងស្គាល់មារយាទពួកដែលពូកែធ្វើឱ្យស្រីរំភើប ចុងបញ្ចប់បងនេះហើយ ដែលរៀបការជាមួយយើង!»
«ស្អីគេបងឯង? ខ្ញុំស្មានតែបងឯងមានបំណងជួយ? ដឹងអី មនុស្ស…»
គេងាកមកទៀត ធ្វើឱ្យនាងអាក់…

ស្រីតូចឈប់និយាយ រួចបែរជាសម្លឹងមុខនាយភ្លឹះៗវិញ។
បុរសនេះនៅចំពោះមុខនាង មើលទៅពាក់កណ្ដាលកាច ពាក់កណ្ដាលទៀតគឺអត្តនោម័តិ។
គេសម្លឹងហើយសម្លឹងទៀត ក្នុងចេតនាចង់ប្រាប់ថា គេមិននិយាយលេង ហើយក៏មិននិយាយហើយមិនធ្វើដែរ។
«ធ្វើអីដែលខ្លួនចង់ធ្វើអស់ហើយ! ពេលនេះដល់វេនបងម្ដង!»
«ស្អីគេ?»
នាងរអ៊ូទាំងឆ្ងល់ផង ពិបាកចិត្តផង។
«ឈប់និយាយពាក្យដដែលៗជោគជតា! ពេលមួយម៉ោងទៀតនេះ វាគ្រប់ល្មមសម្រាប់បងនិយាយរឿងរៀបការជាមួយប៉ាម៉ាក់យើង!»
នាងជ្រួញចិញ្ចើមសម្លឹងភាពប្រាកដប្រជានៅលើមុខនាយ ធ្វើឱ្យបុរសងាកមកវិញទៀត ហើយគម្រាម៖
«ប្រាប់ឱ្យហើយ! នេះវិច្ឆិកាមិនមែនម៉ាឌីទេ! សាករត់ចោលរោងការមើល៍! ដឹងគ្នាម្ដង!»

រថយន្តលូនដល់ក្នុងរបងផ្ទះ ជោគជតាចុះដើរសំដៅទៅរកម្ដាយ ដែលកំពុងតែរៀបចំផ្លែឈើដាក់តាមលំដាប់លំដោយទៅក្នុងកន្ត្រកយូរធំៗពីរ។
នាងមកឈប់ក្បែរម្ដាយទាំងមុខស្ងួត ធ្វើឱ្យលោកជំទាវឃើញឫកពាកូនស្រីកាលណា ងាកមើលហួសសំដៅទៅរកបុរសដែលជាគូរដណ្ដឹង។

គេនោះចុះពីឡានដើរមកតាមក្រោយតូចនារីជាមួយសម្ភារៈនាងមួយកាបូបធំ។
ជំទាវដឹងថា មូលហេតុដែលកូនស្រីខ្លួនមិនសប្បាយចិត្ត គឺដោយសាររឿងដែលត្រូវបុរសនេះបង្ខំឱ្យវិលត្រឡប់មកផ្ទះវិញនេះហើយ។
«មកដល់រហ័សម៉េះកូន? ម៉ាក់នៅមិនទាន់រៀបចំផ្លែឈើរួចផង!»
ជោគជតាអង្គុយចុះលើគ្រែគ្រញូងក្បែរម្ដាយដោយមុខមិនរីក។

សាជាថ្មីជំទាវតាមសម្លឹងប្រុសស្អាតដែលមកពីក្រោយខ្នងនាង គេនោះក៏រក្សាទឹកមុខស្មើដូចគ្នា។ គាត់ញញឹមដាក់អនាគតកូនប្រសា ពេលនាយលើកដៃមកជម្រាបសួរ ។
ទោះយ៉ាងណាជំទាវប្រាកដចិត្តថា បើមានបញ្ហាទំនាស់ មុខតែខាងកូនស្រីគាត់ហ្នឹងហើយ ជាអ្នកបង្ករឿង មិនមែនប្រធាននិស្សិតដែលគាត់ពេញចិត្តម្នាក់នេះទេ។
គាត់ស្រដីទៅកាន់នាយ៖
«កូនវិច្ឆិកាមកដល់រហ័សម៉េះ ប្រាប់មីងថាមកបានតែជាងមួយម៉ោង ប្រញាប់បកទៅវិញ មីងខំរៀបចំផ្លែឈើផ្ញើទៅបងវីន តែរៀបមិនទាន់រួច!»
«ឱ្យជោគជតាគេជួយទៅអ្នកមីង!»
គេនិយាយ ហើយដៀងភ្នែកទៅរកសរសៃសក់វែងអន្លាយ ដែលក្រាលគ្របលើខ្នងនាង។ ជំទាវក្រឡេកទៅពិនិត្យផ្ទៃមុខបុត្រីតាមដែរ។

ជោគជតា ប្រញាប់ក្រោកហើយនិយាយជាមួយម្ដាយ៖
«ម៉ាក់! កូនទៅលើហើយ!»
ជំទាវញញឹមពេលនាងក្រោក តែវិច្ឆិកានិយាយកាត់ដំណើរនាង៖
«យកខោអាវទៅផង!»
នាងតូចងើបមុខសម្លឹងគេ ឃើញគេសម្លឹងមុខនាងដោយកែវភ្នែកស្រទន់។
គេនេះដូចជាមានចេតនាបញ្ចេញចរិតប្លែកៗ មកចំពោះនាងពេញទំហឹងហើយថ្ងៃនេះ ធ្វើឱ្យស្រីតូចគិតថាគេនេះប្រហែលជាកំពុងមានបញ្ហាការងារខ្លាំង រហូតដល់ដូរចរិត។
«ឱ្យមក!»
នាងនិយាយទាំងធ្វើមុខសោះអង្គើយ ធ្វើឱ្យអ្នកម្ដាយថាឱ្យភ្លាម៖
«ម៉េចនិយាយកំបុតកំបុយអាក្រក់ស្ដាប់ម៉េះកូន?»
«មកពីគេនេះនិយាយកំបុតកំបុយដាក់ជតាមុន!»
ថាចប់នាងកញ្ឆក់ខោអាវ ហើយដើរចូលក្នុងផ្ទះចោលនាយ។

ប្រុសស្អាតដើរមួយៗមកក្បែរអនាគតម្ដាយក្មេក ហើយសម្លឹងមើលភាពផ្ចិតផ្ចង់របស់គាត់ដែលធ្វើកិច្ចការមេផ្ទះយ៉ាងប៉ិនប្រសព្វ។
«កូនស្រីតែមួយម្នាក់នេះ មិនដឹងជាបានធ្វើបាបចិត្តម្ដាយកម្រិតណាហើយទេ ច្រើនឆ្នាំមកនេះ!»
គេគិតស្ងាត់ៗផង សម្លឹងសកម្មភាពលោកជំទាវផង។
«មីងមានផ្អកត្រីប្រៃ ចាំមីងប្រើជតាធ្វើឱ្យកូនវិច្ឆិកាផ្ទាល់ដៃ! ម្ហូបផ្សេងទៀតឆ្អិនអស់ហើយ! ប៉ានិងលោកតាកំពុងមកវិញតាមផ្លូវ! ចាំបាយជុំគ្នាម្ដង! »
ថាចប់គាត់ញញឹមហើយក្រោកទៅ ទុកឱ្យប្រធាននិស្សិតមិនមាត់មិនក តែគេគិតក្នុងចិត្តម្នាក់ឯងបន្ត៖
«ពុលស្លាប់នឹងស្នាដៃនាងល្អិតមិនខាន!»

ទូរសព្ទនាយរោទ៍។
ជាលេខមិនធ្លាប់ស្គាល់ នាយរកនឹកមិនឃើញសោះ។
«អាឡូ! ខ្ញុំវិច្ឆិកា!»
«បាទ! ខ្ញុំប៉ូលិស ខណ្ឌចំការមន! ខ្ញុំសុំជួបលោកពាក់ព័ន្ធនឹងករណីបាត់ខ្លួនមនុស្សម្នាក់! អ្នកកាសែតស្រីពេជ្រ ដាណែន»
គេរេភ្នែកគិត។ អ្វីម្យ៉ាងទំនងជាកំពុងកើតមានឡើង ទោះបីមិនទាន់ដឹងប្រាកដថាជារឿងអ្វីក៏ដោយ។
វិច្ឆិកានឹកឃើញភ្លាម ដល់វេលាចុងក្រោយដែលខ្លួនបានលានាងចេញទៅ។ ស្ថានភាពពាក់កណ្ដាលយប់នោះ នាងហាក់ដូចជាស្ថិតក្នុងភាពខឹងសម្បាចំពោះខៀវ សូត្រា ពន្យល់យ៉ាងណាក៏ដាណែន នៅតែគេចវេះមិនព្រមស្ដាប់ ប៉ុន្តែចុះហេតុអ្វីបានជានាងបាត់ខ្លួន?

គេរង់ចាំឱ្យចិត្តវិលមកនឹងនរ បានធម្មតាសិន ទើបហាឆ្លើយ៖
«ពេជ្រ ដាណែនបាត់ ហេតុអីប៉ូលិសមកសួរខ្ញុំ!»
«ពួកយើងមានកំណត់ត្រាណាត់ជួបនាងចុងក្រោយគេ គឺលេខទូរសព្ទរបស់លោក! យើងគ្រាន់តែចង់សាកសួរ សូមសហការ!»
វិច្ឆិការិះគិត។
ឬមួយថាចេញពីជួបគ្នា នាងមិនបានជួបអ្នកណាទាំងអស់ហើយ ស្រាប់តែបាត់ខ្លួន?
ចុះបើនារីនោះមានចេតនាពួនគេចចេញពីភាពសោកសៅ យើងនេះហ្អីដែលមកត្រូវពុនរែកការឆ្លើយឆ្លងជាមួយប៉ូលិស?

គេឆ្លើយតបមួយៗ៖
«អត់មានអីប្រកែកទេ! តែពេលនេះ ខ្ញុំកំពុងនៅបាត់ដំបង លឿនបំផុតក៏ប្រាំម៉ោងទៀតដែរ បានទៅដល់វិញ! ខ្ញុំចង់ដឹងពីរឿងរ៉ាវទាំងស្រុងរបស់គេ ពេជ្រ ដាណែន!»
សំឡេងប៉ូលិសឆ្លើយតបវិញ៖
«អ្នកស្នាក់នៅជាមួយនាងឈ្មោះម៉ាឌី បានរាយការណ៍ថា ក្រោយពីយប់ដែលនាងទទួលការហៅចុងក្រោយរបស់លោក នាងត្រឡប់មកវិញមានបញ្ហាផ្នែកអារម្មណ៍ជាខ្លាំង រហូតដួលសន្លប់ចូលមន្ទីរពេទ្យ! ប៉ុន្តែពេលព្រលប់ធំ ដែលសាក្សីឈ្មោះម៉ាឌី ចេញទៅក្រៅរកទិញសម្ភារៈ គេត្រឡប់មកវិញ នាងបានបាត់ខ្លួនពីបន្ទប់សម្រាកព្យាបាលទៅហើយ!»

«ម្នាក់នោះ មានអីសំអាងដែលហ៊ានប៉ូលិសប្ដឹងពីខ្ញុំ!»
«កុំភ័ន្តច្រឡំ ម្នាក់នោះមិនដឹងអ្វីទាំងអស់ គេបានប្ដឹងប៉ូលិសក្រោយពីទាក់ទង ពេជ្រ ដាណែនមិនបានពេញមួយយប់ ចំណែកកំណត់ត្រាទូរសព្ទលោកនិងនាង ប៉ូលិសជាអ្នកស្រាវជ្រាវឃើញខ្លួនឯង! កុំបារម្ភអី ពួកយើងគ្រាន់តែចង់ដឹងស្ថានភាពនាង មុនពេលបាត់ខ្លួន ហើយអ្នកដែលបានជជែកនឹងនាងក្រោយគេមុននាងចូលពេទ្យគឺលោក!»

ខៀវ សូត្រាអណ្ដែតឡើងមកពេញទំហឹងក្នុងកែវភ្នែកប្រធាននិស្សិត។
វិច្ឆិកាប្រឹងនឹកឃើញឡើងវិញដល់អាការៈនារីអ្នកកាសែតពេលលាគ្នា… « ខ្ញុំយល់ថា ដាមិកានិង ខៀវ សូត្រា ប្រហែលជាត្រូវអ្វីមួយបង្ខំ បានជាត្រូវរើសយកវិធីនេះ!» សម្ដីដែលនាងឆ្លើយដោយនឹងនរ តែឈឺចាប់ «នៅពេលដែលខ្ញុំជួបគេ គឺគេសន្លប់ គេមិនដឹងខ្លួនទេ! គេលេងល្ខោនបានល្អហើយលេងបោកមនុស្សដែលល្អនឹងគេ! មួយជាតិនេះខ្ញុំមិនលើកលែងឱ្យខៀវ សូត្រា ដាច់ខាត»
វិច្ឆិការេភ្នែកគិតចុះឡើង ម្នាក់ឯងពេលនឹកឃើញដល់សកម្មភាពអស់នេះ «ខ្ញុំមិនគិតថានាងគិតខ្លីទេ ពេជ្រ ដាណែន!»។

សំឡេងប៉ូលិសលាន់មកសង្ខើញ៖
«លោកវិច្ឆិកា?»
«ខ្ញុំទៅវិញឥឡូវនេះ! ល្ងាចជួបគ្នា!»
គេដាក់ទូរសព្ទចុះ ហើយបែរក្រោយ។
តូចជោគជតាមកដល់ពីពេលណាមិនដឹង នាងឈរទ្រឹងសម្លឹងអាការៈប្រុសស្អាត ដែលរាវរកសោឡាន។
«បងត្រូវទៅវិញអាឡូវនេះ!»
នាងនៅធ្វើមុខស្ងួត តែនាងហាក់ឆ្ងល់។

ជំទាវសួរនាំពីចំហៀងខ្លួន៖
«ញ៉ាំបាយសិនកូន!»
ប្រុសស្អាតសម្លឹងទៅហើយ បែរមករកគាត់បន្តិច ដោយប្រញាប់ងាកមករកនារីតូច ដែលគេស្រលាញ់ពេញបេះដូង ហើយបន្ទាប់មកអ្នកឃើញចានផ្អកនិងបន្លែស្រស់លើថាសដែលនាងកាន់។
សុភមង្គលបានលេបត្របាក់អារម្មណ៍តក្កមារបស់នាយ លើករណីពេជ្រ ដាណែន។
គេញញឹមតិចតួចពេលដឹងថាកូនស្វាcuteរបស់ខ្លួនម្នាក់នេះ តាមពិតក៏ចេះធ្វើជាកុលនារីចូលចង្ក្រានម្ដងម្កាលបានដែរទេតើ ។
គិតហើយកន្ទុយភ្នែកគេលួចបាញ់ទៅរកនាង។

ទឹកមុខនាងគឺស្មើនឹងខូចចិត្ត បើពេលនេះគេមិននៅសាករបស់លើថាស។ ចំណែកសំឡេងលោកជំទាវលាន់មកបន្ថែម៖
«ប៉ានិងលោកតានៅជាប់សម្ដីនឹងឈ្មួញ ដែលមកចង់រកវិនិយោគដី លោកប៉ាទូរសព្ទមកថាឱ្យបាយមុនទៅ ចំណែកមីងត្រូវយកឯកសារខ្លះទៅឱ្យអ្នករកដីនោះពិនិត្យដែរ! ជតាកំដរបងហូបបាយឱ្យស្រួលចាំឱ្យបងត្រឡប់ទៅធ្វើការ»
ជំទាវទៅបាត់សល់តែអ្នកនិងនាង មានរឿងអីដែលវិច្ឆិកាត្រូវបដិសេធ។

គេចូលទៅអង្គុយតុបាយ ហើយតាមសម្លឹងមើលកាយវិការនាង។
នាងតូចរៀបចំបាយទឹក ចំណែកអ្នកជំនួសដៃជើងក្នុងផ្ទះ គ្មានអ្នកណាមកក្បែរសូម្បីតែម្នាក់។
«ទើបនឹងដឹងថាអ្នកខ្លះចេះធ្វើម្ហូបដែរ?»
«ចេះតែមួយមុខហ្នឹងគត់!»
នាងឆ្លើយធ្វើហី មុខស្រពោនបញ្ជាក់ថា មិនទាន់ព្រមមានសន្តិភាពជាមួយនាយ។
«ហេតុអី?»
នាយសួរទាំងរេភ្នែកសម្លឹងផ្អកក្នុងចានដែលលាយគ្រឿង មើលទៅចង់ស្រកទឹកមាត់។
«កុំសួរពាក្យដដែលៗ»
នាងថាឱ្យគេ ធ្វើឱ្យប្រធាននិស្សិតអស់សំណើច ងើបមុខមើលស្រីតូចច្រមក់ដែលចេះចម្លងពាក្យមកថាឱ្យខ្លួនបញ្ច្រាសវិញយ៉ាងរំភើយ។

កំលោះយើងបដិសេធភ្លែត៖
«ពាក្យពីរម៉ាត់នេះ ទើបតែបានសួរម្ដងគត់ទេនៀក តាំងពីស្គាល់គ្នាមក!»
នាងនៅស្ងៀមបិទគម្របឆ្នាំងបាយ ហើយអង្គុយចុះយឺតៗនៅពីមុខនាយ ផ្ដើមត្រៀមចាប់ម្ហូប។
បុរសបរិភោគបណ្ដើរងើបមុខមើលម៉ោងបណ្ដើរ ធ្វើឱ្យនារីតូចក្រញូវហើយ ចុចស្លាបព្រាចុះឡើងមិនព្រមលើកអាហារដាក់មាត់។
«កើតស្អីទៀតហើយ?»
គេសួរតិចៗស្រាលៗ ទោះជាពាក្យដែលប្រើមើលទៅអសុរោះ ដឹងអីនាងតបមកវិញរហ័សដូចចិត្ត៖
«ខ្ញុំសួរបងឯង ពេលណាបងឯងមកយកខ្ញុំទៅភ្នំពេញវិញ?»
វិច្ឆិកាហួសចិត្ត គេចងចិញ្ចើមរេសម្លឹងផ្ទះធំល្វឹង ដែលពេញដោយបរិយាកាសសុខដុម។ បុរសងាកមកវិញថាឱ្យនាងដោយសព្ទសូរខ្សឹបៗ៖
«ចេះនៅផ្ទះខ្លះបានអត់? អ្ហះ? ដើរហ្នឹងដើរមិនចេះឆ្អែត?»
«បងឯងខ្លួនឯងល្អណាស់ មកដល់មិនបានក្ដៅគូទ រត់ទៅបាត់!»
«បងរវល់ យល់អ្ហេសពាក្យថារវល់!»

ជោគជតាធ្វើមុខក្រចុបៗ មិនងើបមុខសម្លឹងនាយទេ តែនាងក៏មិនព្រមចាប់អាហារមកឡើយ។
«ដាណែនបាត់ខ្លួនហើយ! ប៉ូលិសឱ្យបងទៅសហការ!»
នាងងើបមុខមកវិញយ៉ាងរហ័ស ធ្វើឱ្យបុរសចាប់ផ្ដើមសង្កត់ពាក្យ៖
«ពេជ្រ ដាណែន!»
«បងដាណែនបាត់ទៅណា?»
បុរសលើកទឹកមកក្រេប។ ស្ថានការណ៍មិនអាចឱ្យនាយអាចលេបបាយចូលបានតទៅទៀតឡើយ ទោះស្រីតូចម្ចាស់ចិត្តកំពុងអង្គុយនៅទីនេះកំដរក៏ដោយ។
«បងមិនដឹងទេ! តែសមត្ថកិច្ចកំពុងធ្វើការ!»
«ហេតុអីគេត្រូវមកសួរបង! បងវិច្ឆិកាមានអីទាក់ទង!»
វិច្ឆិកាដកដង្ហើមវែង។ គេទម្លាប់មិនងាយនិយាយអ្វីដែលមិនចាំបាច់ចេញមកក្រៅទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់នារីតូចនេះ នាយមិនដែលមានចេតនាថា លាក់កំបាំងអ្វីជាមួយនាងនោះឡើយ។

«នៅចាំអត់? បងយកលេខគេពីយើង! បងមានការរកគេនិយាយគ្នាសួរនាំរឿងខ្លះ ក្រោយពេលជួបគ្នា គេស្រាប់តែបាត់ខ្លួន!»
នាងធ្វើភ្នែកគ្រលួងហើយតក់ស្លុត។
វិច្ឆិកាគេមិនចង់និយាយអ្វីបង្ហើយទេ តែនាងគង់តែជជីកសួរដដែលៗ យល់ដូច្នេះ កុំឱ្យខាតពេលទាំងអស់គ្នា គេក៏ប្រាប់ទៀត៖
«ប៉ូលិសថាគេមានកំណត់ត្រាទូរសព្ទបង ជាមនុស្សក្រោយគេដែលបាននិយាយជាមួយពេជ្រ ដាណែន!»
«ប្រាប់គេទៅ ថាបងវិច្ឆិកាអត់មានពាក់ព័ន្ធ»
អារម្មណ៍កណ្ដាលព្រៃជ្រៅវិលមកវិញ។
គេដឹងថាស្រីតូចម្នាក់នេះនឹកដល់សុខទុក្ខគេជាអាទិភាព ហើយសូម្បីតែពេជ្រ ដាណែនដែលនាងធ្លាប់គោរពស្រលាញ់ហើយកំពុងបាត់ខ្លួន ក៏ត្រូវនាងទុកចោលទៅម្ខាង។

នារីនេះមានចិត្តស្នេហាមកលើនាយ បើមិនមែនជ្រៅក៏មិនពិតជារាក់ប៉ុន្មានដែរ ពុំនោះទេសេចក្ដីបារម្ភខ្វាយខ្វល់ ម៉េចសមថាមានទំហំដល់ថ្នាក់ អាចបណ្ដោយឱ្យនាងតក់ស្លុតបានដល់ថ្នាក់លូកដៃមកចាប់នាយ។
បុរសរេចក្ខុមកសម្លឹងម្រាមនាង ដែលនៅតោងហត្ថនាយជាប់ ចំណែកសំឡេងនាងនៅតែលាន់មកបន្តឥតឈប់៖
«អត់កើតទេ ត្រូវតែជម្រាបប៉ា!»
នាងស្រវាក្រោក ហើយរំពៃរកទូរសព្ទ។
ប្រធាននិស្សិតតាមសម្លឹងនាងពីក្រោយហើយហៅតិចៗ៖
«ឈប់ពុះកញ្ជ្រោលទៅជោគជតា! គ្មានអីទាំងអស់! ប៉ូលិសគេគ្រាន់តែត្រូវការអ្នកសហការ! គេចង់រកឃើញដាណែនឆាប់ៗ!»

នាងមិនព្រមស្ដាប់នៅតែចចេសរកបន្ត ធ្វើឱ្យនាយលូកដៃទៅទាញ ប្រាណតូចច្រឡឹងមកហើយ ប្រតោងជាប់។
សំឡេងនាយខ្សឹបៗ មកកាន់កែវភ្នែកមូលក្លុំរបស់នាង៖
«ឈប់ធ្វើរឿងតូច ឱ្យទៅជាធំបានអត់អ្ហះ?»
នាងមិនបានបាត់ភាគរយនៃការភ័យបារម្ភសូម្បីតែបន្តិចណាពីផ្ទៃមុខ ប៉ុន្តែនាងនៅសំងំ
ស្ងៀមចាំស្ដាប់បន្ត។
«បងថាមិនអីគឺមិនអីហើយ! បងត្រូវទៅហើយ យល់នៅ? កុំនាំរឿងច្រើនជាងនេះ កុំឱ្យចាស់ៗពិបាកចិត្ត កុំឱ្យពួកគាត់ទូរសព្ទទៅបន្តបន្ទាប់គ្នា! បងឆាប់បញ្ចប់ការងារអស់នេះ ហើយបកមករកជតាវិញ!»

ដង្ហើមតូចនារីនៅតែដង្ហក់ដោយភាពភ័យព្រួយ ប៉ុន្តែដៃនាងលែងហត្ថានាយយឺតៗ។
«បងវិច្ឆិកាកុហក!»
នាងរអ៊ូពាក្យនេះតិចៗ ប្រហែលជានាងនឹកឃើញទៅដល់ស្ថានភាពនៅកណ្ដាលយប់ដែលគេកុហកនាងថា «ឡានទីពីរជិតមកដល់ហើយ»។
វិច្ឆិកា នៅសម្លឹងថ្ងាសសហ្មត់នៃនារីដោយក្ដីអាណិតស្រលាញ់។
សេចក្ដីស្នេហាដែលបង្កប់ភាពចាស់ទុំ មិនព្រហើនបោកបាច បានធ្វើឱ្យបុរសនេះ អាចអត់ធ្មត់ចិត្តមិនបញ្ចេញប្រតិកម្មអ្វី ឱ្យស្មើនឹងសេចក្ដីរាយមាយរបស់បេះដូងបាន។

ជាមួយការដៀងយ៉ាងស្រទន់ទៅរកនាង គេនៅរង់ចាំមើលប្រតិកម្មពីនារីដែលតែងតែចចេសថា នាងមិនដែលស្រលាញ់នាយ។
កែវភ្នែកនាងដែលមើលមកពេលនេះ គឺវាប្រៀបបីដូចជោគជតាបានបោះបង់ចោលរឿងទាំងអស់នៅក្នុងលោកយើងនេះ ហើយមកផ្ដោតគិតតែលើវិបត្តិតូចមួយនេះ។
«ចុះបើខៀវ សូត្រា ក៏ត្រូវប៉ូលិសកោះហៅដូចគ្នានេះ យើងបារម្ភពីម្នាក់នោះដែរអត់ទេ ជោគជតា?»
គេសួរតិចៗ សួរមួយៗ ព្រោះមិនចង់លាក់បាំងអ្វីដែលខ្លួនកំពុងស្វែងរកចម្លើយពិតចេញពីមាត់នាង។
កែវភ្នែកនាងរេគិត ហើយសន្សឹមៗនាងងាកមុខគេចចេញយឺតៗ រហូតដល់លែងឃើញមុខគេទាំងស្រុង តែនាយដឹងថា ស្រីម្នាក់នេះ មិនមានចិត្តចង់ចេញទៅណាឆ្ងាយពីនាយក្នុងពេលនេះទេ អ្វីដែលគេដឹងបន្ថែមទៀតនោះ គឺថានាងកំពុងតែសួរខ្លួនឯង គឺជោគជតាក៏ពិតជាកំពុងត្រិះរិះរកចម្លើយដូចគ្នា។
«ស្រលាញ់គេហើយ អត់ដឹងខ្លួនឯងទៀតអ្ហះ!»
គេនិយាយពីក្រោយត្រចៀកនាង ធ្វើឱ្យសក់នាងប៉ើងឡើងលើ។
ស្មានាងនៅស្ងៀមមុនពេលម្ចាស់ខ្លួនបែរក្រោយឈានចាកចេញទៅ ប៉ុន្តែបានពីរបីជំហាននាងឈប់ ហើយងាកមកវិញ…

ស្ថានភាពជោគជតា គឺអៀនខ្មាស គ្មានពាក្យនិយាយមិនចង់យល់ស្រប ប៉ុន្តែបដិសេធមិនកើត។
នាងដឹងថាក្នុងបេះដូងខ្លួនឯង តម្លៃបងនិពន្ធនាយកសម្បូរស្នេហ៍ ចុងបញ្ចប់នៅតែចាញ់បងប្រធាននិស្សិតម្នាក់នេះ ហើយនាងឈានទៅ ព្រោះប្រុងគេចតែបានត្រឹមប៉ុន្មានជំហាន នាងលែងចង់ទៅ ឈានទៅមិនរួចព្រោះនៅបារម្ភយ៉ាងធ្ងន់។
ស្រីតូចសម្លឹងបងវិច្ឆិការបស់នាងពីចម្ងាយ។
គេញញឹមស្រស់មើលមកនាងដូចគ្នា។
រាងកាយគេនេះមានភាសាសម្ងាត់ប្រាប់មកថា ស្វាគមន៍នារីតូចច្រមក់ដូចនាងគ្រប់ពេលវេលា អ៊ីចឹងហើយបានជាទីបំផុត ជោគជតាដើរយ៉ាងលឿនត្រឡប់មកវិញ ហើយលដៃឱបប្រាណវិច្ឆិកាពេញរង្វង់ដៃ…
«អត់ឱ្យបងវិច្ឆិកាទៅ!»
ជោគជតាចាប់ផ្ដើមយំចច្រប់ក្នុងស្មានាយ ហើយលាក់មុខរបស់នាងនៅក្នុងបេះដូងប្រុសស្អាត។

បុរសភាន់ភាំងហើយរំភើបឥតបីនឹងមនោសញ្ចេតនាស្រីតូច។
ដៃនាយឱបនាងវិញពេញដោយសេចក្ដីស្នេហា លែងខ្វល់ពីអ្នកណា ដូចកាលពីគ្រាមួយដែលមានតែពួកគេពីរនាក់ គេនៅជាប់គាំងក្នុងធម្មជាតិ គេចចេញពីភ្នក់ភ្លើងសង្គ្រាម។
«បើបងមិនទៅ ប៉ូលិសមិនយូរមិនឆាប់នឹងមកដល់កន្លែងនេះ ហើយប៉ាម៉ាក់ជតានឹងបាក់មុខ!»
ស្រីស្អាតងើបមុខមកតវ៉ា៖
«គ្មានរឿងអីត្រូវបាក់មុខទាំងអស់ បងវិច្ឆិកាមានអីទាក់ទងនឹងបងដាណែន!?»
បុរសទ្រចង្កានាង ភាពស្រស់ស្អាតបរិសុទ្ធ និងសេចក្ដីស្នេហាក្នុងកែវភ្នែកស្រីក្មេងម្នាក់នេះ ធ្វើឱ្យប្រធាននិស្សិតរកនឹកពាក្យអ្វីនិយាយលែងចេញ ព្រោះនាយជាប់វល់តែគយគន់សម្រស់នាង។

ប៉ុន្តែចុងក្រោយទៅ ពេលវេលានៅតែមានអំណាចបង្ខំធំជាងគេលើលោកនេះ។
«បងប្រញាប់ទៅ! មិនមែនដើម្បីខ្លួនឯងទេ តែបងត្រូវការជួយប៉ូលិស ជួយពេជ្រ ដាណែន!»
នាងនៅទីទើរជាមួយតំណក់ទឹកថ្លាក្នុងរង្វង់ភ្នែក ។
ទើបតែពេលនេះទេ ដែលបេះដូងក្មេងខ្ចីរបស់នាងដកចេញពីភាពងប់ងុលនៃមនោសញ្ចេតនា ហើយគិតកង្វល់ទៅដល់ដល់រៀមច្បងម្នាក់នោះ។
«បងដាណែន!»
នាងខ្សឹបតិចៗទាំងទុក្ខខ្វាយខ្វល់។