វីយូឡាដែលបើកឡានដោយស្ងប់ស្ងាត់ ស្រាប់តែសង្កេតឃើញឡានដែលតាមខ្លួនមករហូតនោះ។ ស្រីមើលទៅកញ្ចក់ជារឿយៗ ដឹងថាខ្លួនកំពុងនៅក្នុងស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់។ ភ្នែករបស់នាងក្រឡេកឆ្វេងស្ដាំរកផ្លូវគេច តែអ្វីៗងងឹតឈឹង មានតែដើមឈើ និងព្រៃអមសងខាងផ្លូវ។

ស្រីក៏ឆ្ងល់ បើគេចង់សម្លាប់នាង ពួកគេអាចធ្វើវាត្រឹមតែ៥នាទីក៏រួចជាការស្រេច នាងគ្មានអ្វីដែលអាចការពារខ្លួនស្រាប់ហើយ គ្រាប់បែកតែមួយគ្រាប់ក៏គ្រប់គ្រាន់ក្នុងការកម្ចាត់នាងទៅហើយ។ ពួកគេគ្រាន់តែគំរាម និងឱ្យសញ្ញាថានាងកំពុងនៅក្នុងការតាមដានគ្រប់ជំហាន ដូចជាចង់ប្រាប់ឱ្យនាងបញ្ឈប់សកម្មភាពអ្វីមួយ ហើយនេះជាអ្វីដែលនាងចង់បាន វាជាគោលដៅទី១របស់នាង។

ពួកគេកាន់តែក្ដៅក្រហាយ នាងកាន់តែពេញចិត្ត ហើយអ្នកដែលនាងចង់ចួបនឹងបង្ហាញខ្លួនកាន់តែឆាប់។  

មកដល់ផ្លូវស្ងាត់ វីយូឡាបន្ថែមល្បឿន ឡានរបស់ពួកគេក៏បន្ថែមល្បឿនតាមមកប្រកិត មិនឱ្យដាច់ក្រសែភ្នែក។ នាងដឹងថាមិនមានផ្លូវគេច តែក៏មិនបោះបង់ ស្រីមិនអាចបណ្ដោយឱ្យខ្លួនធ្លាក់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ពួកគេនោះទេ បើស្លាប់វាប្រសើរជាងឱ្យគេប្រើប្រាស់។

មេឃចាប់ផ្ដើមងងឹតទៅៗ ឡានពីក្រោយចូលកាន់តែកៀក តែនាងមិនអនុញ្ញាតឱ្យវ៉ាបាន។

ពន្លឺភ្នែករបស់ស្រីមិនថមថយ គ្មានពន្លឺនៃភាពភ័យខ្លាច តែពេញដោយភាពក្លាហាន នឹងនរ និងហ៊ានប្រឈមជាមួយស្ថានភាពចំពោះមុខ។

ឡានធំរុលមកមុខលឿនស្លេវ ក្នុងបំណងបុកឡានតូចរបស់វីយូឡាពីក្រោយ។ ស្រីទប់ចង្កូតជាប់ ទាំងដែលជើងញ័រតិចៗនៅលើឈ្នាន់។

អារម្មណ៍ពេលនេះមិនខុសពីថ្ងៃនោះ ថ្ងៃដែលនាងរត់គេចពីបុរសមាឌធំពីរនាក់ដែលតាមចាប់នាងកាលពីស្រីអាយុ១៥ឆ្នាំ។ ដោយជើងទទេរ នាងតូចរត់ចូលដុបចូលព្រៃ កាត់ថ្នល់គ្រោះ ពេលខ្លះពួនក្នុងធុងសំរាម ដេកលើដើមឈើ ហើយធ្វើបានសូម្បីរើសផ្លែឈើដែលជ្រុះលើដី ដើម្បីរស់មួយគ្រា។ ហេតុការណ៍នោះផុសឡើងក្នុងការចងចាំរបស់នាងដូចគេលេងរឿងសារជាថ្មី ច្បាស់ៗ។

វីយូឡាប្រញាប់ទាញខ្លួនឯងមកការពិតដែលនៅចំពោះមុខវិញនៅពេលដែលឡានធំបុកគូទឡានរបស់នាងពីក្រោយ ល្មមអាចធ្វើឱ្យឡានរបស់នាងធ្លាក់ពីផ្លូវ ក្បាលឡានកៀបជាប់ចន្លោះដើមឈើពីរដើម ទៅមុខលែងរួច។

កម្លាំងបោកធ្វើឱ្យកស្រីស្ទើរគ្រេច ឯខ្លួនក៏ចុករោយ តែនាងក៏ព្យាយាមប្រមូលស្មារតីមិនឱ្យញាប់ញ័រខ្លាំង។ ដោយមានភ្លើងបញ្ចាំងចេញពីឡានរបស់ពួកគេ ធ្វើឱ្យនាងអាចមើលឃើញថាបុរសទាំងបួនកំពុងដើរសំដៅមករកឡានរបស់នាងដោយមានកាំភ្លើងនៅក្នុងដៃគ្រប់គ្នា។ ជាសំណាងដែលមេឃងងឹត វាមានភាពងាយស្រួលសម្រាប់នាងគេចខ្លួន។ ស្រីទាញទូរសព្ទ និងកាំភ្លើងដែលលាក់ទុកក្នុងឃ្លុបឡានមកកាន់ ហើយវារទៅបើកទ្វារម្ខាងទៀតដើម្បីប្រជ្រៀតខ្លួនចេញ។ គ្រាប់កាំភ្លើងដំបូងបានហោះក្បែរស្លឹកត្រចៀករបស់នាង បើកុំតែឱនទាន់ គ្រាប់កាំភ្លើងបានទម្លុះក្បាលរបស់នាងបាត់ទៅហើយ។

ពេលនេះរត់ចេញទៅផ្លូវធំមិនមែនជាជម្រើសល្អនោះទេ នាងប្រញាប់រត់ចូលព្រៃដើម្បីគេចពីពួកគេ យ៉ាងហោចណាស់ វាអាចឱ្យនាងមានភាពងាយស្រួលក្នុងការគេចពួនជាងផ្លូវធំទូលាយ។ បើចាំមិនខុស នៅខាងមុខប្រមាណមួយរយម៉ែត្រអាចជាមានស្ទឹងមួយ វាក៏ជាជម្រើសក្នុងការគេចខ្លួនទៅត្រើយម្ខាង។

អ្នកទាំងបួនតាមពីក្រោយប្រកិត គេដូចជាព្យាយាមចាប់នាងទាំងរស់ ដំបូងក៏ប្រហែស ប្រហែលជាគិតថានាងជានារីទន់ខ្សោយ មិនមានល្បិចការពារខ្លួន តែបន្ទាប់ពីបានដឹងពីសមត្ថភាពរបស់នាង ពួកគេប្រញាប់ធ្វើយ៉ាងណាចាប់នាងឱ្យបានឆាប់ជាទីបំផុត។

រត់មកដល់មាត់ទឹក ស្រីងាកទៅខាងស្ដាំ តែមិនរត់ចេញពីព្រៃនោះទេ ហើយគ្រាប់កាំភ្លើងទីពីរក៏បានបន្លឺឡើងក្នុងព្រៃស្ងាត់បង្អើលសត្វដែលកំពុងដេកលង់លក់ តែមិនអាចធ្វើឱ្យផ្អើលដល់មនុស្សម្នា។

ភាពងងឹតមានគុណសម្បត្តិក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ ព្រោះវាធ្វើឱ្យនាងអាចគេចពីគ្រាប់កាំភ្លើងបានងាយស្រួលជាងមុន ប៉ុន្ដែវាក៏ធ្វើឱ្យការរត់របស់នាងយឺតជាងមុនទោះបីជាស្រីជំនាញក៏ដោយ។ តាមពីក្រោយជាប់ ពួកគេព្យាយាមធ្វើឱ្យនាងមានរបួស តែមិនហ៊ានសម្លាប់។

ព្រៃដែលមិនជាធំប៉ុន្មាននោះបែរជាមានអារម្មណ៍ថាវាស្រាប់ពង្រីកខ្លួនឱ្យវែងជាងមុន វីយូឡាដឹងថានាងនឹងចាញ់ តែបោះបង់ហើយព្រមប្រគល់ខ្លួនមិនមែនជាជម្រើសទីមួយនោះទេ។ នាងក្រមុំរកកន្លែងពួន ដោយហត់ស្ទើរផុតដង្ហើម។

នៅក្រោមគុម្ពឈើ នាងកាប់កាំភ្លើងជាប់ ឯដៃម្ខាងទៀត រាវចាប់មែកឈើងាប់មកកាន់ បំណងគប់វាទៅខាងមុខដើម្បីបង្វែងដាន។ បើមានឱកាស នាងក៏គម្រោងនឹងបាញ់តទៅពួកគេ តែក្នុងភាពងងឹតទោះនាងពូកែបាញ់កាំភ្លើងក៏បានតែខាតបង់គ្រាប់ចោលដែរ។

ស្រីរាប់ក្នុងចិត្ត ខណៈពួកវាចូលមកកាន់តែជិត។ នាងប្រមូលកម្លាំងទាំងអស់ គប់កំណាត់ឈើមួយទំហឹងទៅខាងមាត់ស្ទឹង មុននឹងរត់ចេញទៅផ្លូវម្ខាងទៀត។ ពួកគេទាំងបួនបានតម្រង់ទៅប្រភពសំឡេង ដោយដឹងថាត្រូវបញ្ឆោត ពួកគេចែកផ្លូវគ្នារកវីយូឡាវិញ។ ដឹងថាខ្លួនគេចមិនផុត នាងរកកន្លែងពួនចាំវាយបកទៅពួកគេវិញ។

សំឡេងកាំភ្លើងលាន់ម្ដងទៀត តែលើកនេះវាចេញពីកន្លែងដែលវីយូឡាកំពុងលាក់ខ្លួន នាងញញឹមពេញចិត្តពេលឮសំឡេងម្នាក់ក្នុងចំណោមគេស្រែកដោយក្ដីឈឺចាប់។ អាម្នាក់ទៀតបង្វិលខ្លួន មើលជុំវិញដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ក្ដាប់កាំភ្លើងជាប់ចាំបាញ់បកទៅនាង។ 

វីយូឡាក្ដោបមាត់របស់ខ្លួន នៅក្នុងភាពងងឹតនាងបានត្រឹមស្ដាប់សំឡេងដែលចេញពីការធ្វើចលនារបស់ពួកគេ និងបាញ់ព្រាវពេលដែលគេមកដល់ជិតកន្លែងដែលនាងពួន។ ខណៈម្នាក់ដើរអូសជើង បីនាក់ទៀតនៅបន្តរកនាង មិនទៅណាឆ្ងាយព្រោះដឹងថាវីយូឡាកំពុងពួនម្ដុំនោះនៅឡើយ។

សំឡេងជើងកាន់តែកៀក បេះដូងនាងលោតកាន់តែលឿន ដៃដែលកាន់កាំភ្លើងញ័រតិចៗ ជើងឈានថយក្រោយដោយស្វ័យប្រវត្តិ មិនប្រយ័ត្នបូករួមជាមួយភាពងងឹតនាងជាន់ប៉ះមែកឈើងាប់លាន់សំឡេងដូចគេកាច់ កាំភ្លើងក៏លាន់ឡើងម្ដងទៀត វីយូឡាដួលក្រឹបពេលគ្រាប់កាំភ្លើងទម្លុះជើងរបស់ស្រី នាងមិនព្រមចាញ់បាញ់តម្រង់ពួកគេវិញ ហើយប្រមូលកម្លាំងរត់ចេញយ៉ាងលឿនដោយមិនងាយក្រោយ។

នាងមិនច្បាស់ថាពួកគេត្រូវរបួសឬក៏អត់ នាងដឹងត្រឹមថាពួកគេមិនបានតាមមកទៀតនោះទេ។ រត់បានជាងមួយរយម៉ែត្រ នាងដួលចុះ ញើសជោកថ្ងាស ខាំមាត់បិទភ្នែកដោយភាពស្រវាំង។ ស្រីប្រឹងសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួន វារទៅរកគុម្ពស្មៅខ្ពស់ៗរួចសំងំមួយសន្ទុះ មុននឹងប្រឹងងើបអូសជើងចេញទៅផ្លូវធំ សង្ឃឹមថានឹងមានអ្នកឆ្លងកាត់។

លោកស្រីចូអានដែលបញ្ជាឡានយឺតៗនៅលើផ្លូវដោយប្រុងប្រយ័ត្ននោះក្រឡេកឃើញប្រអប់ដៃដែលលេចចេញពីគុម្ពោតព្រៃនៅខាងឆ្វេងផ្លូវ។ គាត់បង្អង់ល្បឿន មើលឆ្វេងស្ដាំ រាងស្ទាក់ស្ទើរ រំឭកដល់សម្ដីកូនប្រុសដែលតែងតែប្រាប់គាត់ឱ្យមានការប្រុងប្រយ័ត្នជនប្លែកមុខ ឬហេតុការណ៍ដែលមិនគួរឱ្យទុកចិត្ត។ តែគាត់មិនសូវខ្វល់នោះទេ ពេលដែលឃើញគេមានទុក្ខ ចិត្តមិនដាច់មិនជួយនោះទេ។

«ជួយផង…» សំឡេងរបស់នាងលាន់ស្ទើរមិនឮ តែលោកស្រីល្មមអាចអានមាត់ស្លេកស្លាំងរបស់នាងបាន គាត់អង្គុយចុះក្បែរនាងដើម្បីពិនិត្យរបួស។

គាត់មិនបង្អង់យូរ រត់ទៅយកក្រណាត់មករុំជើងរបួសរបស់នាងហើយជួយលើកខ្លួនរបស់នាងឡើងទៅរកឡានរបស់គាត់។ គាត់មិនខ្វល់ថានាងជាអ្នកទោសដែលរត់គេចពីប៉ូលិស ឬក៏ជាឧក្រិដ្ឋជនមកពីណានោះទេ តួនាទីរបស់គាត់គឺសង្គ្រោះអ្នកមានរបួសដែលនៅចំពោះមុខ។ វីយូឡានៅដឹងខ្លួននៅឡើយ ព្រោះនាងក៏មិនទាន់ប្រាកដថាខ្លួនឯងអាចមានសុវត្ថិភាពជាមួយជនប្លែកមុខ តែពេលនេះមិនមែនជាពេលប្រកាន់ទៀតនោះទេក្នុងស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់នេះ អ្នកណាក៏ដោយឱ្យតែជួយគឺជាអ្នកមានគុណរបស់នាងហើយ។

ខ្លួនស្រីត្រូវបានជួយឱ្យគេងផ្ដេកទៅលើកៅអីផ្នែកខាងក្រោយ នាងប្រឹងបញ្ចេញសំឡេងអង្វរកុំឱ្យលោកស្រីយកខ្លួនទៅមន្ទីពេទ្យព្រោះនាងដឹងថាខ្លួនមិនមានសុវត្ថិភាពទេនៅទីសាធារណៈ។ គាត់ព្យាយាមបន្ថែមល្បឿនដើម្បីអាចព្យាបាលនាងបានឆាប់ៗ លោកស្រីចូអានស្ងើចដែលវីយូឡាមិនថ្ងូរឈឺចាប់បន្តិចសោះ សូម្បីពេលដែលគាត់ចងរឹតជើងដែលរបួសដើម្បីឃាត់ឈាម នាងសុខចិត្តខាំមាត់ ទប់ទល់ជាមួយការឈឺចាប់ បែកញើសជោកថ្ងាស។

ពេលមកដល់ផ្ទះ គាត់មើលឆ្វេងស្ដាំ ប្រាកដថាគ្មានអ្នកឃើញហើយគាត់ជួយគ្រាហ៍វីយូឡាចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ ហើយដាក់នាងនៅលើគ្រែក្នុងបន្ទប់ទំហំធំល្មមមួយដែលជាបន្ទប់របស់មនុស្សប្រុស បន្ទប់របស់រិទ្ធ។ ឈាមរបស់នាងប្រឡាក់ពូករបស់គេ តែវាមិនមែនជាពេលព្រួយបារម្ភពីរឿងនោះទេ ស្រីស្រស់បានសន្លប់បាត់ស្មារតីទៅហើយពេលដែលលោកស្រីចាប់ផ្ដើមព្យាបាលនាង។

សំណាងល្អគ្រាប់កាំភ្លើងទម្លុះជើងរបស់នាង វាមិនបៀម តែគ្រាប់មួយទៀតនៅលើស្មារបស់នាងនៅត្រង់នោះនៅឡើយ ទោះបីមិនធ្ងន់ធ្ងរតែក៏ត្រូវព្យាបាលដោយការយកចិត្តទុកដាក់ គ្រាន់តែមិនចាំបាច់ទៅមន្ទីពេទ្យ។

បន្ទាប់ពីចំណាយពេលជាច្រើនម៉ោងក្នុងការព្យាបាលជើង និងស្មារបស់វីយូឡា លោកស្រីចូអានអង្គុយចុះលើកៅអីក្បែរគ្រែ សម្លឹងមុខរបស់នារីកម្សត់។ វាជាថ្ងៃសម្រាករបស់គាត់ តែជំនួសដោយការមើលថែអ្នកជំងឺនៅមន្ទីពេទ្យគាត់បែរជាមានអ្នកជំងឺនៅផ្ទះទៅវិញ។

មើលមួយសន្ទុះ គាត់មានអារម្មណ៍ថាមុខរបស់នាងតូចដូចជាស្រដៀងៗ កាន់តែមើលកាន់តែយល់ថាប្រហាក់ប្រហែល តែរកនឹកមិនឃើញ។ មុខដែលមានសាច់សម៉ដ្ដត្រូវបានតុបតែងដោយស្នាមឆូតជាអន្លើ ថ្ពាល់ ថ្ងាស និងចង្ការលាបដោយថ្នាំ និងបង់បិតរបួស។ លោកស្រីដកដង្ហើមធំ មុននឹងឈោងដៃទៅពិនិត្យកម្ដៅរបស់នាង ហើយចេញទៅក្រៅបន្ទប់ក្នុងដៃក្ដាប់ទូរសព្ទជាប់។

*******

រូបភាពបីសន្លឹករបស់បុរសជនជាតិអាស៊ីបានដាក់នៅលើតុប្រជុំរបស់ក្រុមភ្នាក់ងារ។ ពួកគេសម្លឹងមើលរូបថតដោយស្ងៀមស្ងាត់ ពិចារណារៀងខ្លួនទៅលើព័ត៌មានដែលទើបតែរកឃើញថ្មីៗ។

«ហេតុអីក៏សុខៗប៊សមកជាប់ពាក់ព័ទ្ធជាមួយរឿងក្ដីកាលពី១០ឆ្នាំមុនដែរ?»

រិទ្ធសួរសំណួរដែលអ្នកផ្សេងក៏កំពុងឆ្ងល់ដូចគ្នា។ ខៃដែនញាក់ស្មា គេក៏គ្មានចម្លើយទោះបីនោះជាអ្វីដែលគេជាអ្នកស៊ើបដឹងមក។ សិទ្ធមិននិយាយអ្វីទាំងអស់ គេគិតតែសម្លឹងរូបថត គិតតែឯង។

«មនុស្សទាំងនេះត្រូវបានប៊សជួលឱ្យទៅស៊ើបរឿងគ្រួសារលីជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ មិនសួរក៏ដឹងថាប៊សបានដឹងរឿងនេះ និងអាថ៌កំបាំងនៃការស្លាប់របស់គាត់…»

ខៃដែនឈប់និយាយ ដៀងភ្នែកមើលទៅម៉ាកដែលនៅស្ងៀមមិនបញ្ចេញយោបល់ គេហាក់ដូចជាធម្មតា មិនបានខ្វល់ចិត្តទាំងដែលដឹងថាឪពុកចិញ្ចឹមរបស់ខ្លួនអាចនឹងមានពាក់ព័ន្ធរឿងក្ដីឃាតកម្មទៅលើគ្រួសារលី។ តែតម្រុយប៉ុណ្ណេះមិនអាចយកទៅចោទប្រកាន់ថាគាត់ជាឃាតករនោះទេ ហើយក៏មិនអាចសន្និដ្ឋានបានថាគាត់ដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាងនោះដែរ។

«យើងមិនអាចសួរគាត់ដោយត្រង់ លួចតាមដានក៏មិនបាន…»

«បានតើ!» សិទ្ធស្រាប់តែនិយាយឡើងធ្វើឱ្យគេទាំងអស់ងាកទៅមើលមេក្រុមដែលពេលនេះមានទឹកមុខស្មើរ បញ្ជាក់ថាគេមិនបាននិយាយលេង។ សិទ្ធជាសមាជិកដែលស្មោះត្រង់ជាមួយប៊សរបស់គេជាងគេ ហើយក៏ជាមនុស្សដំបូងដែលគាំទ្រគ្រប់យ៉ាងដែលប៊សបញ្ជា សមាជិកដទៃមិននឹកស្មានមានថ្ងៃនេះនោះទេ។

«មិនកើតទេដឹង…» ខៃដែនស្ទាក់ស្ទើរ។

រិទ្ធក្រឡេកមើលទូរសព្ទរបស់ខ្លួនដែលញ័រនៅក្បែរដៃ លេខម៉ាក់របស់គេនៅលើអេក្រង់ទូរសព្ទ។ គ្រប់ពេលដែលទទួលបានការខលពីម្ដាយនៅពេលយប់គេតែងតែមានអារម្មណ៍មិនស្រួល។ គេខ្លាចថាថ្ងៃណាមួយ គេនឹងទទួលបានដំណឹងដូចកាលពី១០ឆ្នាំមុនទៀត។

អ្នកកំលោះងើបចេញទៅនិយាយទូរសព្ទខាងក្រៅបន្ទប់ គេសម្រួលដង្ហើមធូរទ្រូងវិញពេលឮសំឡេងធម្មតារបស់ម្ដាយ។

«បាទម៉ាក់» គេឆ្លើយដោយសំឡេងស្រទន់តាមទម្លាប់។

«កូនរិទ្ធ! មកផ្ទះឥឡូវបានអត់?»

 «មានអីឬម៉ាក់?»

«គឺម៉ាក់បានជួយក្មេងស្រីម្នាក់ ឥឡូវនេះនាងកំពុងស្នាក់ព្យាបាលនៅផ្ទះ អ្វីដែលសំខាន់នាងមិនឱ្យម៉ាក់នាំទៅពេទ្យនោះទេ ម៉ាក់មិនដឹងថាធ្វើបែបនេះវាត្រឹមត្រូវឬអត់ ទើបម៉ាក់ចង់ឱ្យកូនជួយសម្រេច!»

«ម៉ាក់ជួយមនុស្សប្លែកមុខទៀតហើយ…»

«ម៉ាក់ដឹង! តែវាមិនមែនជាអ្វីដែលម៉ាក់កំពុងនិយាយនោះទេ»

«បាទ! ម៉ាក់ផ្ញើររូបក្មេងស្រីនោះមក ចាំខ្ញុំរកមើលថាគេជាអ្នកណា»

«បាន! ចាំបន្តិច!»

មិនទាន់បានមួយនាទីផង លោកស្រីចូអានផ្ញើរូបអ្នកជំងឺនៅផ្ទះរបស់គាត់ឱ្យកូនប្រុស។ បើគេចាំមិនខុស វាជាលើកទីមួយដែលគេមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនមានអាការគាំងបេះដូងកម្រិតស្រាល ក្នុងពោះហាក់ដូចជាទទេស្អាតមួយរំពេចពេលដែលឃើញរូបរាង និងមុខមាត់ស្លេកស្លាំងរបស់នាងគេងនៅលើគ្រែក្នុងបន្ទប់របស់ខ្លួន។ ដោយមិនចាំបាច់ពន្យល់ច្រើន គេចាប់សោឡានហើយបើកតម្រង់ទៅផ្ទះរបស់គេយ៉ាងលឿន។

សម្រាប់គេផ្លូវស្រាប់តែវែងជាងធម្មតា ពេលវេលាដើរដូចជាយឺតជាងរាល់ដង ឃើញមុខតូចច្រមិចរបស់ស្រីស្រស់វីយូឡាហើយបេះដូងរបស់គេហាក់រួមតូចនៅក្នុងទ្រូងទូលាយ។

នៅពេលមកដល់ផ្ទះ គេធូរចិត្តដែលឃើញនាងមានសុវត្ថិភាពដោយសារជំនាញរបស់លោកស្រី។

«ម៉ាក់ចួបនាងនៅកន្លែងណា?»

រិទ្ធអង្គុយលើគែមតុ សួរដោយសំឡេងស្ងប់ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមុខរបស់នាង មុខដែលគេទើបតែឃើញលើកចុងក្រោយមិនប៉ុន្មានម៉ោងមុន។ 

«ម៉ាក់ឃើញក្មេងស្រីម្នាក់នេះសន្លប់នៅចិញ្ចើមផ្លូវពេលម៉ាក់ត្រឡប់មកពីផ្ទះមិត្តភក្តិរបស់ម៉ាក់»

គាត់ឆ្លើយ ពិនិត្យកម្ដៅរបស់នាងម្ដងទៀត មុននឹងអង្គុយចុះ។

«មានអ្នកឃើញហេតុការណ៍ក្រៅពីម៉ាក់អត់?»

«ដូចជាគ្មានទេ ផ្លូវនោះតាមធម្មតាស្ងាត់ណាស់ មើលទៅដូចជារត់គេចមកពីណា ម៉ាក់គិតថាប្រហែលជាមានអ្នកព្យាយាមធ្វើបាបហើយ តែកូនដូចជាស្គាល់ក្មេងម្នាក់នេះ?»

«បាទ…»

«បើអ៊ីចឹងយើងគួរទាក់ទងទៅក្រុមគ្រួសាររបស់នាងទៅ គេច្បាស់ជាបារម្ភស្លាប់ហើយ!»

«គួរតែចាំដល់ពេលនាងដឹងខ្លួនល្អជាង»

«ហេតុអី?»

«រឿងអាចនឹងវែងឆ្ងាយជាងនេះ»

«ម៉ាក់ទំនេរយប់នេះ ប្រាប់ម៉ាក់បានថាហេតុអីក៏វាវែងឆ្ងាយ?»

រិទ្ធងាកទៅរកម៉ាក់របស់គេ ភ្ញាក់ផ្អើល។ លោកស្រីមិនមែនជាមនុស្សដែលចង់ដឹងចង់ឮរឿងរបស់អ្នកដទៃ ហើយក៏មិនចំណាយពេលអត់ប្រយោជន៍ស្ដាប់រឿងការងាររបស់គេដែរ គាត់ចូលចិត្តជួយគេ ហើយក៏មិនបានខ្វល់ពីដើមហេតុនោះដែរ។ តែពេលនេះវាប្លែក។

«ម៉េចក៏មើលមកម៉ាក់បែបហ្នឹង? ម៉ាក់គ្រាន់តែយល់ថាក្មេងម្នាក់នេះដូចជាធ្លាប់ស្គាល់ ម៉ាក់ក៏មិនដឹងដែរថាហេតុអីតែមានអារម្មណ៍ថាធ្លាប់ឃើញ យ៉ាចហោចណាស់ក៏ធ្លាប់ចួបម្ដងមកពីមុនដែរ…»

អ្វីដែលគាត់និយាយធ្វើឱ្យរិទ្ធលើកចិញ្ចើម។ គេងើបឈរត្រង់ខ្លួន ដឹងថាគេនឹងរកឃើញការពិតពីនាងកាន់តែច្រើនជាងមុន ជាពិសេសគេកំពុងតែនឹងដឹងការពិតមួយដែលគេតែងតែសង្ស័យរហូតមក នាងអាចជាមនុស្សម្នាក់នោះ មនុស្សដែលគេកំពុងតាមរក។

«វាអាចគ្រាន់ជាអារម្មណ៍ រិទ្ធ តែម៉ាក់…»

«ម៉ាក់ ខ្ញុំមានរូបមួយឱ្យម៉ាក់មើល»

គេដើរចេញពីបន្ទប់ទៅមុន ហើយម្ដាយ និងកូនរកកន្លែងសមរម្យនៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ។ រិទ្ធហុចទូរសព្ទរបស់ខ្លួនឱ្យម្ដាយ លើអេក្រង់គឺជារូបរបស់គ្រួសារលី។ ភ្នែករបស់លោកស្រីសម្លឹងមុខស្រស់ស្អាតរបស់នាងតូច ហើយគាត់ដឹងថាហេតុអ្វីក៏គេឱ្យគាត់មើលរូបនោះ។

«ម៉ាក់គិតដូចខ្ញុំអត់? គឺជានាងមែនអត់?»

សំណួររបស់គេមិនបានទាញកែវភ្នែករបស់លោកស្រីចេញពីរូបនោះទេ គាត់ពិនិត្យមើលសមាជិកគ្រួសារតូចមួយដែលគាត់ធ្លាប់ស្គាល់ដោយយកចិត្តទុកដាក់។ ទម្រង់មុខ និងកែវភ្នែកពិតជាស្រដៀងគ្នា។ អ៊ីចឹងវាជាហេតុដែលគាត់មានអារម្មណ៍ថាធ្លាប់ស្គាល់វីយូឡា។ កាលមុន គាត់បានចួបនាងមិនលើសពីប្រាំដងនោះទេ នាងតូចជាក្មេងស្លូតបូត និងរួសរាយ មានសក់ខ្មៅរលោង វែងគ្របចង្កេះតូច ចូលចិត្តពាក់រ៉ូបស ពេលញញឹមម្ដងៗភ្នែកធំទាញចេញជាទម្រង់ដងធ្នូ ស្រស់ស្អាត និងបរិសុទ្ធ។

កែវភ្នែកភ្លឺថ្លាដូចជាឪពុក ទម្រង់មុខតូចដូចម្ដាយ តែងតែមើលមកគាត់ដោយភាពខ្មាសអៀន តែនាងតូចមានភាពចាស់ទុំជាងអាយុ ទាំងការគិត ទាំងឥរិយាបថ។

«ពិតជាស្រដៀងមែន…»

«ម៉ាក់! បើសិនជាទាំងពីរនាក់នេះជាមនុស្សតែមួយមែន ខ្ញុំសុំឱ្យម៉ាក់ជួយរឿងមួយ»

រិទ្ធចាប់ផ្ដើម ត្រង់ៗ និងច្បាស់ៗ ដោយមិនពន្យារពេលតទៀត។ លោកស្រីងាកមើលទៅកូនប្រុស ជ្រួញចិញ្ចើម គេស្គាល់ច្បាស់ជាងអ្នកណាទាំងអស់ថាគាត់មិនធ្លាប់ចង់បានសំណង ឬធ្វើអ្វីមួយដោយសម្លឹងឃើញពីផលប្រយោជន៍នោះទេ មិនថាជារឿងការងារ ឬផ្ទាល់ខ្លួននោះទេ ហើយពេលនេះគាត់ដឹងថាកូនប្រុសតែមួយរបស់គាត់កំពុងនាំគាត់ឱ្យទាញប្រយោជន៍ពីវា។

«រិទ្ធ កូនក៏ដឹងថាម៉ាក់…»

«ម៉ាក់ សុំអង្វរ! ពេលនេះមិនមែនជាពេលដែលម៉ាក់ត្រូវប្រកាន់គោលសីលធម៌របស់ខ្លួននោះទេ ខ្ញុំដឹងថាម៉ាក់ជួយមនុស្សដោយសុទ្ធចិត្ត តែនេះវាពាក់ព័ន្ធជាមួយរឿងផ្លូវច្បាប់»

«អ៊ីចឹង…ប្រាប់ហេតុផលមក ម៉ាក់នឹងពិចារណា»

«ក្មេងស្រីដែលម៉ាក់ជួយនោះឈ្មោះ វីយូឡា សាន់ដ្រា ជាអ្នកគ្រប់គ្រងសណ្ឋាគារH&R ជាកន្លែងដែលករណីមនុស្សបាត់ខ្លួនកើតឡើង ហើយក្រុមប៉ូលិសកំពុងរកការពិត ម៉ាក់ប្រាកដជាបានមើលព័ត៌មានពីករណីមនុស្សបាត់ខ្លួនជាច្រើននាក់ ហើយក៏មានអ្នកស្លាប់បន្តបន្ទាប់ផងដែរ ហើយអ្វីដែលយើងរកឃើញពេលនេះ វីយូឡា សាន់ដ្រា ស្ថិតនៅក្នុងការសង្ស័យ ជាប់ពាក់ព័ទ្ធលើការចាប់ជំរិតអ្នកដែលបាត់ខ្លួន…មួយទៀត…»

គេឈប់បន្តិច ដកដង្ហើមធំបន្ធូរអារម្មណ៍តានតឹងមុននឹងប្រាប់ម្ដាយរបស់គេពីការសង្ស័យរបស់ខ្លួនទៅលើសមាសភាពរបស់វីយូឡា និងការស្លាប់របស់គ្រួសារលី និងឪពុករបស់គេ។

«លើសពីនេះ…នាងក៏អាចជាតម្រុយមួយដែលអាចឱ្យយើងរកឃើញពីឃាតកម្មនៅយប់នោះ ពេលនេះយើងបានរកឃើញការពិតខ្លះៗពីគម្រោងដែលវេជ្ជបណ្ឌិតលី និងភរិយារបស់គាត់បានរកឃើញ ហើយវាក៏អាចជាគម្រោងមួយដែលធ្វើឱ្យមានឃាតកម្មកើតឡើង បើសិនវីយូឡា សាន់ដ្រា ជាលី បូរ៉ា កូនវេជ្ជបណ្ឌិតលីនោះ ករណីមនុស្សបាត់ខ្លួនលើកនេះ ក៏នឹងមានជាប់ពាក់ព័ន្ធគ្នាមិនខាន»

គេពិនិត្យប្រតិកម្មរបស់លោកស្រីដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ធ្វើឱ្យលោកស្រីងាកមុខចេញ។

«សរុបមក…វីយូឡា សាន់ដ្រា ស្ថិតនៅក្រោមការតាមដានរបស់យើង»

លោកស្រីមិនទាន់បញ្ចេញមតិព្រោះកំពុងគិតពីអ្វីដែលខ្លួនបានឮពីមាត់កូនប្រុស។

«ប៉ុន្ដែ…វាយ៉ាងម៉េចបើក្មេងម្នាក់នេះជាកូនស្រីរបស់វេជ្ជបណ្ឌិតលី? នាងមានអ្វីជាប់ទាក់ទងទៅនឹងករណីមនុស្សបាត់ខ្លួននោះ?»

គាត់នៅស្រពេចស្រពិល មិនទាន់ច្បាស់។

«ទីមួយ វីយូឡាជាជនសង្ស័យចាប់ជំរិតមនុស្ស យើងនៅមិនទាន់ដឹងនៅឡើយពីមូលហេតុដែលគេចាប់ក្រុមមនុស្សទាំងនោះ ទីពីរបើសិននាងជាលី បូរ៉ា យើងនឹងអាចដឹងពីហេតុការណ៍យប់នោះព្រោះនាងក៏នៅទីនោះពេលដែលឃាតករសម្លាប់ឪពុកម្ដាយរបស់នាង និងប៉ា…ហើយយើងក៏អាចវែករកមុខឃាតករបាន…»

«វារំលងទៅដប់ឆ្នាំហើយ រិទ្ធ…ម៉ាក់គិតថាកូនបានភ្លេចវាហើយ»

អ្នកស្រីសម្លឹងចំកែវភ្នែកកូនប្រុស គាត់មិនគិតទេថាគេរក្សាគំនុំមួយនោះរហូតមក។

«មិនអាចទេម៉ាក់ ខ្ញុំធ្វើម៉េចអាចនឹងភ្លេចទៅ ខ្ញុំមិនអាចឱ្យប៉ាស្លាប់ទៅដោយបិទភ្នែកមិនជិតបែបនេះនោះទេ…គ្មានយប់ណាដែលខ្ញុំមិនយប់សប្ដិឃើញប៉ានោះទេ…»

«នោះមិនមែនជាអ្វីដែលប៉ាកូនចង់បាននោះទេ រិទ្ធ! នោះជាអ្វីដែលកូនចង់បាន…ដោះលែងការគុំគួនដែលមានក្នុងចិត្តរបស់កូនចោលសិនទើបកូនបានសុខ…ម៉ាក់ស្មានខុសរហូតមកថាកូនម៉ាក់ធ្វើការមួយនេះព្រោះជួយសង្គម តែថ្ងៃនេះទើបម៉ាក់ដឹងថាកូនធ្វើព្រោះតែចង់រកមុខឃាតករម្នាក់នោះទៅវិញ»

រិទ្ធខ្លួនឯងក៏ភាំងនឹងសម្ដីរបស់លោកស្រី ភ្នែករបស់គាត់ដក់ដោយទឹកភ្នែក បង្ហាញក្ដីព្រួយបារម្ភដែលបន្ថែមទម្ងន់មួយទៀតពេលដឹងការឈឺចាប់របស់អ្នកកំលោះដែលគេលាក់ទុក មិនព្រមលែងវាតាំងពីថ្ងៃឪពុកស្លាប់។ ទោះវាបង្ហាញភាពកត្តញូ តែគាត់មិនចង់បាននោះទេ ព្រោះវាមិនធ្វើឱ្យគេមានក្ដីសុខ។ គេមិនធ្លាប់ប្រាប់គាត់នោះទេថាគេតែងតែយល់សប្ដិឃើញឪពុក មានតែឈាម ដង្ហោយឱ្យជួយរកយុត្តិធម៌។

គាត់ជឿជាក់ថាវាមិនមែនជាព្រលឹង ឬជាអ្វីដែលស្វាមីរបស់គាត់ចង់បាននោះទេ តែវាជាអ្វីដែលរិទ្ធយល់ឃើញដោយខ្លួនឯងទៅវិញ។

គេឱនមុខចុះបន្តិច លោកស្រីទាញក្រដាសមកជូតទឹកភ្នែកមុននឹងប្រាប់គេថាគាត់នឹងព្រមជួយតាមដែលអាចធ្វើបាន តែគេត្រូវសន្យាជាមួយគាត់ថានិងជួយការពារនាង មិនឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់អ្វី។

រិទ្ធចូលទៅបន្ទប់វិញ ហើយប្រមូលរូបថតរបស់ខ្លួនចេញពីបន្ទប់ មិនឱ្យនាងដឹងថាខ្លួនជាកូនលោកស្រីចូអាន។ ឯលោកស្រីចូលទៅធ្វើស៊ុបឱ្យនាងក្រមុំ សំណាងហើយគាត់បានសម្រាកដោយសារវិស្សមកាលតូច មិនអ៊ីចឹងគាត់នឹងគ្មានពេលមើលថែនាងនោះទេ។

«ម៉ាក់…កុំឱ្យគេឃើញថានាងនៅជាមួយម៉ាក់ឱ្យសោះ ព្រោះវាអាចនាំគ្រោះថ្នាក់ឱ្យម៉ាក់បាន បើនាងដឹងខ្លួនប្រាប់ខ្ញុំភ្លាម» រិទ្ធរំឭករួចហើយ រត់ទៅបាត់ជាមួយសោឡាននៅក្នុងដៃ។

ពន្លឺពណ៌សរុំព័ទ្ធខ្លួនតូចមួយរបស់ក្មេងស្រីឈុតពណ៌ស្វាយដែលដើរយឺតៗនៅកន្លែងដែលមានទៅដោយពណ៌សស្អាតគ្មានអ្វីដែលអាចសម្គាល់ពីទិសដៅ។

ខ្យល់មិនដឹងបក់ពីខាងណា ពាំនាំស្រទាប់ផ្កាឡាវែនដឺល្អិតៗមកកន្លែងដែលនាងឈរ ផាត់ប៉ប្រះជើងទទេគ្មានសូម្បីស្រោមជើង។ សក់ខ្មៅវែងរសត់ពេញស្មា និងខ្នងតូចស្រឡូន។

នាងឃើញសួនផ្កាឡាវែនដឺ គុម្ពផ្កាធំៗ និងជួររបស់ផ្កាដាច់កន្ទុយភ្នែក និងស្រមោលមនុស្សពីរនាក់ពីចម្ងាយ។ សំឡេងកាំភ្លើងលាន់យ៉ាងខ្លាំងពីខាងក្រោយខ្នងនាងតូច ធ្វើឱ្យនាងបែរខ្លួនទៅមើលយ៉ាងរហ័ស ដំណក់ឈាមក្រហមឆ្អៅស្រក់ពីណាក៏មិនដឹងទៅលើកម្រាលឥដ្ឋពណ៌ស។ កែវភ្នែកធំៗបើកក្រលោត សម្លេងចំភ្នែកមួយគូដូចភ្នែកបិសាចនៅលើជញ្ជាំង។ បេះដូងរបស់នាងលោតស្ទើរធ្លាយនៅក្នុងទ្រូង ដង្ហើមធ្ងន់ទៅៗ ដូចជាចង់ដាច់ខ្យល់ម្ដងៗ។ ខ្លួនរបស់នាងទន់ចុះទៅលើឥដ្ឋ ដៃក្ដាប់ជាប់នៅលើទ្រូង ពេលបើកភ្នែកម្ដងទៀតក៏ឃើញខ្លួនឯងនៅក្រោមតុធ្វើការ ហើយនៅចំពោះមុខនាងគឺសាកសពពីរ ដេកស្តូកស្ដឹង ឈាមហូរចេញពីរាងកាយទាំងពីរមិនឈប់ វាហូរតម្រង់ទៅកន្លែងដែលនាងកំពុងពួន។

ភ្នែកបិសាចនោះនៅតែសម្លឹងមើលទៅនាង ហាក់បីដូចជានាងគឺជាសត្វមួយក្បាលដែលរង់ចាំការសង្គ្រប់របស់ព្រានព្រៃ។ នាងតូចរុញខ្លួនដែលញ័រទទ្រើកគេចពីឈាមដែលកំពុងជ្រាបទៅដល់ចុងជើង រំពេចនោះខ្លួនរបស់នាងក៏មានអ្វីមួយទាញថយក្រោយ ហើយនាងមានអារម្មណ៍ថារាងកាយរបស់នាងស្រាលដូចសំឡី ហើយធ្លាក់ពីទីខ្ពស់។

រោមភ្នែកវែងកោងរបស់វីយូឡាញ័រដោយសារការប្រឹងកម្រើករបស់ត្របកភ្នែកទាំងគូដែលហាក់ធ្ងន់ជាខ្លាំង តំណក់ញើសតូចៗដក់តាមជើងសក់។ នាងព្យាយាមចាកចេញពីសុបិនដ៏អាក្រក់ ត្រឡប់មករកការពិតដែលមិនខុសគ្នា ការពិតដែលមិនមានន័យអ្វីទាំងអស់។

មានភាគបន្ត…

តាមរយៈការផ្ដល់​បទសម្ភាសន៍​ជាមួយ​ក្រុមការងារ meysansotheary.com អ្នកនិពន្ធអាកាស្យា បានលើក​ហេតុផលមួយ​ដែលខ្លួនសម្រេចចិត្តដាក់នូវស្នាដៃដំបូងផ្សាយលើវេបសាយថា “មូលហេតុ​ដែល​ធ្វើឱ្យខ្ញុំ​ដាក់រឿងនេះនៅក្នុងវេបសាយ គឺ​ដោយសារ​ខ្ញុំ​ចង់បង្ហាញ​ស្នាដៃ​និពន្ធរបស់ខ្ញុំ ហើយ​វេបសាយផ្ដល់​ឱកាសឱ្យអ្នកនិពន្ធថ្មី​ចែករំលែក ស្នាដៃ​របស់ខ្លួន​ទៅកាន់អ្នកអាន និងទទួលបាន​បទពិសោធន៍​ដើម្បី​អភិវឌ្ឍ​ជំនាញ​ក្នុង​ការ​សរសេរ​របស់ខ្លួន”។

ទន្ទឹមគ្នា​នោះ​ដែរ អាកាស្យា បានប្រាប់ផងដែរថា រូបនាង​ក៏​មាន​ផលវិបាក​នៅ​ក្នុង​ប្រលោម​បែប​ស៊ើបអង្កេត​ដ៏​ធំ​បំផុត​នោះគឺ​​ពេលវេលា។ ក្រៅ​ពី​និពន្ធ​ប្រលោមលោក​ នាង​ក៏​ជា​បុគ្គលិក​ពេញ​ម៉ោង​ក្នុងក្រុមហ៊ុន​មួយ​ និង​ឆ្លៀត​បំពេញ​ការ​សិក្សាថែមទៀតផង។ ដូច្នេះ​ការរក​ពេល​វេលាសរសេរ​ គឺ​មិនមែន​ជា​រឿង​ងាយស្រួល​នោះ​ទេ​សម្រាប់នាង។

ត្បិតថាអាកាស្យាជួបផលលំបាក​ខ្លាំងក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែអ្នក​និពន្ធស្រីរូបនេះ​បាន​បញ្ជាក់​ច្បាស់ៗថា នាង​នៅតែមាន​បំណង​ដាក់​ស្នាដៃ​បន្ទាប់​នៅ​ក្នុង​វេបសាយ meysansotheary.com នៅពេល​ដែល​រឿង​ទីមួយ​នេះ បាន​បញ្ចប់​ដោយ​ជោគជ័យ។

ក្នុងនោះ​នាង​ក៏បាន​បង្ហាញ​អារម្មណ៍​រីករាយ​ចំពោះស្នាដៃដំបូង​ដូច្នោះ​ថា “ខ្ញុំគិតថា​មិនខុសពីអ្នក​និពន្ធ​ដទៃ​ដែរ វា​ប្រៀប​ដូចជា​ការ​ដែលយើង​បង្កើត​កូន​ម្នាក់​ មានទាំងរំភើប និង​ស្រលាញ់​ខ្លាំងបំផុត”។

សូម​បញ្ជាក់​ឲ្យដឹងថា រឿង «អាថ៌កំបាំងក្លិនផ្កាឡាវេនដឺ» ជា​ប្រលោមលោក​ប្រឌិតបែប​វិទ្យាសាស្ត្រ លាយឡំ​ជាមួយ​មនោសញ្ចេតនា។ តួអង្គ​ស្រី​មាន​បុគ្គលិកលក្ខណៈ​រឹងមាំ ឯករាជ្យ និង​អាថ៌កំបាំង ដែល​ដឹកនាំ​សាច់រឿង​ឱ្យ​មានភាព​រហ័សរហួន សមស្រប​សម្រាប់អ្នកអាន​ដែល​មិន​ចូលចិត្ត​ប្រភេទរឿង​ដ្រាមា បញ្ហា​ស្នេហា​វិលវល់​ច្រើន៕

កញ្ញា គ្រាប់ជី

ចុចអាន៖ប្រលោមលោក “អាថ៌កំបាំងក្លិនផ្កាឡាវែនដឺ” សម្រាប់អ្នកចូលចិត្តក្ដីស៊ើបអង្កេតមិនគួររំលងអាន

«អ្នកនាងមិនមែនមនុស្សស្រីសាមញ្ញ…»

«លោកក៏មិនទំនងជាអ្នករកស៊ីធម្មតា!» ស្រីឆ្លើយយ៉ាងលឿនប្រៀបដូចជាសារតបអូតូ។ គេញាក់ស្មា នាងងាកទៅសម្លឹងគេចំៗដូចព្យាយាមស្គាល់គេឱ្យបានច្រើនជាងនេះ។

«គឺ…ខ្ញុំមិនមានបំណងអាក្រក់ទេ ហើយក៏មិនបានតាមអ្នកនាងដែរ»

«មិនគួរឱ្យទុកចិត្ត»

«ខ្ញុំអាចពន្យល់បាន ខ្ញុំទៅចូលរួមបុណ្យសពជំនួសមុខឱ្យម៉ាក់របស់ខ្ញុំ ហើយក៏ដូចអ្នកនាងដែរ ខ្ញុំចង់ត្រលប់ទៅផ្ទះហើយក៏គាប់ចួនបានឃើញខ្មាន់កាំភ្លើង! ហើយកាលដែលខ្ញុំស្នាក់នៅសណ្ឋាការរបស់អ្នកនាងក៏ដោយសារខ្ញុំត្រូវចួបដៃគូរកស៊ី ស្ដាប់ទៅវាដូចជាខ្ញុំមានបំណង តែ១០០ភាគរយគឺជារឿងចៃដន់»

រិទ្ធកុហក យ៉ាងហោចណាស់ក៏គេព្យាយាមកុហកឱ្យបានសមតាមដែលអាចធ្វើបាន។

«ហើយ…អ្នកនាងមើលទៅដូចជាធ្លាប់ចួបហេតុការណ៍បែបនេះពីមុនមក» ចុងបញ្ចប់គេក៏ចូលសាច់រឿង។

«ពេលនេះខ្ញុំត្រូវអង្គុយញ័រញាក់ស្លេកមុខដោយភាពភ័យខ្លាចទើបលោកគិតថាខ្ញុំជាមនុស្សស្រីធម្មតាមែន?» សំណួររបស់នាងបង្ហាញថានាងខឹង សំឡេងរបស់នាងនៅស្មើតែនាងដឹងថាគួរសង្កត់ត្រង់ណាដើម្បីឱ្យគេដឹងថានាងកំពុងទើសទាល់។

«ខ្ញុំមិនមែនចង់មានន័យអ៊‌ីចឹងទេ» គេដឹងថាវាជាចំណុចរសើបតែគេនៅតែចង់តេស្ត។ វាពិតជាធ្វើឱ្យមានភាពទើសទាល់ពិតមែន។ រិទ្ធខាំថ្គាម ឯវីយូឡាងាកមុខចេញ។

របៀបដែលស្រីព្យាយាមគេចពីប្រធានបទដែលនាងអាចជាមនុស្សដែលមិនសូវខ្លាចគ្រោះថ្នាក់នេះធ្វើឱ្យរិទ្ធសង្ស័យនាងកាន់តែខ្លាំង។ មនុស្សស្រីស្រស់ស្អាតដែលមានអត្តចរិតរឹងមាំ ទោះចួបគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិតក៏មិនរង្គើរ បញ្ជាក់ថានាងត្រូវបានហ្វឹកហាត់ចិត្តមកបានយ៉ាងល្អ។

រិទ្ធឈប់ឡាននៅមុខសណ្ឋាគារ។ លេខាជីមរត់ត្របាញ់ជើងមកបើកទ្វារឱ្យភ្លាម ទឹកមុខពេញដោយក្ដីបារម្ភ។ នាងលើកដៃឃាត់គាត់មុននឹងបុរសចំណាស់អាចទេសនាគ្រែពីរគ្រែបីឱ្យនាងស្ដាប់ពីវិធីសាស្រ្តការពារខ្លួន។

វីយូឡាបែរទៅហុចទូរសព្ទឱ្យរិទ្ធ អ្នកប្រុសយល់ការទាញទៅចុចលេខទូរសព្ទរបស់ខ្លួនចូល។

«ខ្ញុំនឹងទាក់ទងទៅដើម្បីជូនកាហ្វេពីរកែវ…ឆាប់ៗ» នាងនិយាយតិចៗ ល្មមឱ្យគេឮ។ គេងក់ក្បាល ក្រឡេកមើលទៅលេខាជីមបន្តិច។

«បាទ ខ្ញុំនឹងរង់ចាំ» រិទ្ធតបហើយ បើកឡានចេញទៅ។ លេខាជីមគ្រហែមពេលវីយូឡាបែរទៅរកគាត់ ចង់ញញឹមបន្តិចអត់បន្តិច។

«ខ្ញុំនឹងរាយការណ៍គ្រប់យ៉ាងឱ្យស្ដាប់ពេលក្រោយ តែពេលនេះសុំសម្រាក ហត់! ហើយឱ្យគេទៅយកឡានរបស់ខ្ញុំពីព្រះវិហារផង»

ស្រីកាត់មុននឹងគាត់អាចហើបមាត់សួរវែងឆ្ងាយ។ លេខាជីមជាចាស់ទុំម្នាក់ដែលតែងតែបារម្ភពីសុខទុក្ខរបស់នាងជាងគេ មិនថាការងារ ឬជីវិតផ្ទាល់ខ្លួន គាត់អាចជាមនុស្សទីមួយដែលនាងនឹងរកជំនួយពេលដែលមានបញ្ហា។ 

ហេតុការណ៍ថ្ងៃនេះអាចឱ្យនាងប្រយ័ត្នខ្លួនជាងមុន ឬក៏ចេញមុខជាងមុនដើម្បីសម្រេចគោលបំណងអ្វីមួយរបស់ខ្លួនដោយមិនខ្លាចប៉ះពាល់ដល់អាយុជីវិត។ ពេលខ្លះប្រថុយក្នុងគ្រោះថ្នាក់ក៏ជាឱកាសមួយដែរ។

វីយូឡានាំរាងវែងស្រឡូនចូលផ្ទះតូចផ្ទាល់ខ្លួនរបស់នាងដែលនៅក្បែរអាងហែលទឹកដោយមានដើមផ្កាជាគុម្ភកម្ពស់ត្រឹមដើមទ្រូងជារបងខណ្ឌរវាងអាង និងផ្ទះតូចច្រឡឹងដ៏ស្រស់ស្អាតមួយនេះ។ ផ្ទះនេះក៏នៅជាប់របងសួនផ្កា ត្រូវបានសាងសង់ជាពិសេសសម្រាប់នាងដែលមានកន្លែងធ្វើម្ហូប តុញ៉ាំបាយជាប់បង្អួច សាឡុងមួយឈុត។

នៅម្ខាងជាកន្លែងគេង និងបន្ទប់ទឹកឃាំងដោយវាំងននពណ៌ស្វាយខ្ចី និងមានទ្វារកញ្ចក់មួយដែលភ្ជាប់ទៅបន្ទប់កញ្ចក់តូចល្មមដែលពេញដោយរុក្ខជាតិបៃតង និងផ្កាដាក់ជាជួរនៅលើថ្មើរ និងតុដែលរៀបយ៉ាងមានរបៀប។ នៅជ្រុងបន្ទប់មានជើងទ្រផ្ទាំងក្រដាសគូរគំនូ និងទូ៥ជាន់សម្រាប់ដាក់សម្ភារ។

រស្មីព្រះអាទិត្យពេលរសៀលម៉ោងបួនជះចូលតាមបង្អួច ចាំងប៉ះស្លឹកឈើ និងស្រទាប់ផ្កាបង្កើតបានជាទេសភាពដែលមានន័យស្ងប់ និងកក់ក្ដៅ។

វីយូឡាងូតទឹករួច ចេញពីបន្ទប់ទឹកក្នុងរ៉ូបពណ៌ស។ ទឹកស្រក់ពីសក់វែងត្រឹមចង្កេះរបស់នាង តែស្រីមិនខ្វល់ជូតឱ្យស្ងួត ទុកឱ្យវាសើមទាំងឈុតដែលក្ដោបរាងពេញដោយសម្រស់។ នាងបើកទូយកថ្នាំមកលាបដៃរបស់ខ្លួនថ្នមៗ ម្រាមដៃស្រឡូនដែលអង្អែលរបួសនោះឈប់ទ្រឹងពេលដែលនាងនឹកដល់គេ។

អ្នកណាទៅគិតដល់ថារបួសតូចៗទាំងនោះអាចធ្វើឱ្យនាងគិតដល់មនុស្សម្នាក់ដែលនាងមិនគួរនឹក។ មុននឹងបបូរមាត់នាងលេចចេញស្នាមញញឹម នាងគ្រហែម ហើយរៀបថ្នាំទុកវិញ។

ស្រីស្រស់វីយូឡាចំណាយពេលវេលារបស់ខ្លួនយឺតៗ សប្បាយៗ មិនដូចជាមនុស្សដែលទើបតែរត់គេចគ្រាប់កាំភ្លើងសោះ។

បាយល្ងាចហើយវីយូឡាអង្គុយនៅលើសាឡុងតូចជាមួយពែងតែមួយនៅក្នុងដៃ។ ក្លិនផ្កាឡាវែនដឺសាយភាយពេញបរិវេណបន្ទប់ដែលធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ប្រសើរឡើង កម្ដៅសល់ពីពេលរសៀលនៅតែមានវត្តមាននៅឡើយ។

យឺតៗស្រីដាក់ពែងតែនៅលើតុ ហើយបិទភ្នែកសម្រាកពីភាពនឿយហត់ ហើយលង់លក់មិនប៉ុន្មាននាទីក្រោយ។ ពេលគេងលក់នេះហើយដែលជាពេលដែលនាងស្អប់ជាងគេ។ វារំលងទៅដប់ឆ្នាំហើយតែនាងនៅតែមានសុបិននោះ រូបភាពដែលឪពុកម្ដាយរបស់នាងត្រូវគេសម្លាប់នៅចំពោះមុខ។ នាងមិនធ្លាប់បំភ្លេចវាទេ។ រូបភាពពេលដែលរាងកាយលោកទាំងពីរធ្លាក់ចុះ ឈាមស្រស់ហូរចេញពីខ្លួនរបស់គាត់ និងភ្នែកទាំងគូដែលគួរឱ្យខ្លាចរបស់ជនដៃដល់ ភ្នែកមួយគូនោះហើយជាអ្វីដែលនាងខ្លាចជាងគេ ហើយវាតែងតែលេចឡើងនៅក្នុងការយល់សប្តិរបស់នាងគ្រប់ពេល។

នាងគេងលក់តែ១៥នាទីទេ តែនាងមានអារម្មណ៍ថាយូរណាស់នៅក្នុងសប្តិអាក្រក់នោះ។ ទឹកភ្នែកដក់ក្នុងរង្វង់ភ្នែកធំៗ ហើយពេលនោះហើយដែលនាងអនុញ្ញាតឱ្យវាធ្លាក់ចុះដោយសេរីនៅលើថ្ពាល់សរលោង។

ជាច្រើនឆ្នាំមកនេះនាងបានព្យាយាមលាក់ប្រវត្តិពិតរបស់ខ្លួនឯង ព្យាយាមធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីរក្សាជីវិតរបស់ខ្លួនក៏ព្រោះតែនាងនៅមានបំណងដ៏ធំមួយគឺដាក់ទោសជនល្មើសដែលបានសម្លាប់ឪពុកម្ដាយរបស់នាងនៅពេលដែលនាងមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការវែករកមុខឃាតករ។

តែអស់រយៈពេល១០ឆ្នាំមកនេះនាងត្រូវបង្ខំបៀមកំហឹង លាក់ប្រវត្តិពិត ហើយនៅតែរកការពិតមិនទាន់ឃើញទៀត។ ១០ឆ្នាំបន្ទាប់ពីគេចផុតបទពិសោធន៍ស្លាប់រស់ទាំងវ័យក្មេងនាងចាប់ផ្ដើមជីវិតថ្មី ហើយព្យាយាមរុករកឃាតករដោយប្រើតម្រុយយ៉ាងស្ដួចស្ដើងគឺ ភ្នែកមួយគូនោះដែលនាងបានឃើញ ហើយចាំគ្មានថ្ងៃភ្លេច។ ក៏ប៉ុន្តែវាមិនមែនជារឿងងាយទេដោយគ្រាន់តែប្រើការចងចាំដ៏តិចតួចរបស់នាងទៅរកមនុស្សម្នាក់ក្នុងប្រទេសដ៏ធំនេះ។

ថ្មីៗនេះនាងចាប់ផ្ដើមសកម្មភាពដោយការបញ្ចេញព័ត៌មានជាប្រយោលអំពីprojectរបស់ឪពុកម្ដាយនាងនៅលើបណ្ដាញសង្គមដើម្បីទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍។ ឈ្មោះរបស់projectបានប្រាកដខ្លួននៅលើអិនធើណិតនៅក្រោមប្រធានបទថ្មីៗរបស់ទំព័រវិទ្យាសាស្រ្ត។

ស្រីមានបំណងឱ្យគេដឹងពីសាវតារបស់ខ្លួនដោយដាក់ព័ត៌មានរបស់ខ្លួនខ្លះៗ ហើយវាពិតជាបានផលមែន នាងត្រូវបានគេតាម ហើយក៏វិះតែនឹងស្លាប់ដោយសាររឿងនោះ។ វីយូឡាដឹងថាខ្លួននឹងមានគ្រោះថ្នាក់ តែនាងត្រូវតែហ៊ានប្រថុយបើមិនដូច្នេះនាងគ្មានថ្ងៃរកការពិតឃើញនោះទេ។ បើទោះជានាងត្រូវអស់ជីវិតមុននឹងនាងរកឃើញឃាតករ នាងក៏មិនស្ដាយក្រោយដែរព្រោះតែនាងបានព្យាយាមរួចហើយ។ បន្ទាប់ពីហេតុការណ៍បានកើតឡើង នាងចាប់អារម្មណ៍ថាមានមនុស្សពីរក្រុមដែលកំពុងតាមនាង មួយក្រុមកំពុងមានបំណងសម្លាប់នាង ឯមួយក្រុមទៀតព្យាយាមការពារនាងទៅវិញ។

ហើយនាងក្រមុំមិនទាន់ប្រាកដចិត្តថារិទ្ធនៅខាងណានោះទេ វាអាចជារឿងចៃដន់ នាងមិនអាចទុកចិត្តអ្នកណាបានទេពេលនេះ។

នៅផ្នែកម្ខាងទៀត រិទ្ធចូលទៅក្នុងបន្ទប់របស់ខ្លួនបន្ទាប់ពីរាយការណ៍ពីអ្វីដែលកើតឡើងឱ្យមិត្តរួមក្រុមស្ដាប់។ រឿងរ៉ាវដូចជាមិនទំនងពីដំបូង តែឥឡូវវាចាប់ផ្ដើមចេញសាច់រឿង ហើយអ្វីៗកើតឡើងដូចដែលស្មានទុក ប៉ុន្តែគេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍មិនស្រណុកទៅវិញ។ បើចាប់បានជនល្មើសកាន់តែលឿនកាន់តែល្អ តែស្របពេលនោះគេលួចបន់សុំកុំឱ្យការប៉ាន់ស្មានរបស់ខ្លួនក្លាយជាការពិត។ ហើយបើវាជាការពិត គេសង្ឃឹមថាយ៉ាងហោចណាស់ក៏គួរតែមានហេតុផលមួយដែលសមស្របអាចយល់បាននៅពីក្រោយរឿងគ្រប់យ៉ាង។

គិតដល់រឿងនេះ រង្វង់មុខស្រស់ស្អាតដែលពោពេញដោយអាថ៌កំបាំងរបស់នាងលេចឡើងនៅក្នុងការគិតរបស់គេ។ ម្រាមដៃមេអង្អែលនៅលើក្រណាត់រុំរបួសថ្នមៗ ស្នាមឈាមដិតស្រាលនៅលើក្រណាត់ពណ៌ស ទោះមិនច្រើនតែឃើញច្បាស់។

ការរុំរបួសមានរបៀប ហើយមុខចងស្អាតដូចត្រូវបានពេទ្យជំនាញរុំឱ្យ។ ទោះមិនចង់ក៏គេត្រូវស្រាយវាយចេញដែរ ព្រោះត្រូវសម្អាតរបួសម្ដងទៀត ហើយវាអាចនឹងចម្លែកបើសិទ្ធ និងម៉ាកឃើញវានៅថ្ងៃបន្ទាប់។

*******

នៅក្នុងបន្ទប់ងងឹតតែមួយដែលអ៊ីវិនជាប់ឃុំមានបុរសវ័យកណ្ដាលម្នាក់អង្គុយផ្អែកទៅនឹងជញ្ជាំង ដៃជាប់ចំណងទៅក្រោយ ឯមាត់ត្រូវបិទដោយស្កុត។ នៅលើតុក្រោមទូរទស្សន៍មានម៉ាស៊ីនចំហាយទឹកមួយកំពុងបញ្ចេញផ្សែងដែលមើលស្ទើរមិនឃើញ វានាំក្លិនផ្ទុកដោយជាតិពុលទៅប៉ះច្រមុះរបស់គេ ហើយចង់មិនចង់ក៏ត្រូវតែស្រូបចូលពេញសួត។

ក្លិនរបស់វាក្រអូបស្រាលជាទីពេញចិត្ត ទោះបីជាដឹងថាវាពុលក៏មិនអាចជម្នះបាន។ ពេញមួយថ្ងៃហើយដែលទុកគាត់ចោលក្នុងនោះ តែវាចម្លែកដែលគាត់គ្មានអារម្មណ៍ថាឃ្លាន ឬស្រេកទឹកនោះទេ។

វាហាក់ដូចជាក្លិននោះកំពុងផ្ដល់ថាមពលឱ្យគាត់ តែគាត់មិនបានសប្បាយចិត្តនោះទេព្រោះតាមដែលដឹងមក ក្លិនដែលគាត់កំពុងស្រូបចូលទៅក្នុងខ្លួននោះនឹងធ្វើឱ្យគាត់ស្លាប់បន្តិចម្ដងៗហើយវាក៏មិនបន្សល់ជាតិពុលណាមួយបញ្ជាក់ពីការស្លាប់របស់គាត់ វាមិនខុសពីអ្វីដែលកើតឡើងទៅលើឌីននោះទេ។ ដំបូងវាធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍ល្អ មិនឃ្លាន មិនស្រេក ហើយរាងកាយរឹងមាំជាងធម្មតា បន្ទាប់មកគេនឹងចាប់ផ្ដើមពិបាកដកដង្ហើម ហើយចុងក្រោយគឺជាពេលដែលពិបាកបំផុតគឺជាតិពុលធ្វើទុក្ខក្នុងខ្លួនដូចគេចាក់គ្រប់កន្លែងនៃរាងកាយមុននឹងបេះដូងឈប់លោត ដង្ហើមក៏អស់។ ដោយដឹងជោគជតារបស់ខ្លួនបុរសវ័យកណ្ដាលបានត្រឹមអង្គុយអស់សង្ឃឹម រង់ចាំពេលស្លាប់។

នៅថ្ងៃបន្ទាប់សពរបស់ម៉ាសុន វិល្លៀមត្រូវបានរកឃើញនៅក្បែររូងក្រោមដីដែលគេបោះបង់ចោលដែលជាកន្លែងដែលគ្មានមនុស្ស គ្មានCCTV គ្មានសាក្សី។

ដូចឌីនដែរ ម៉ាសុនត្រូវបានសម្លាប់របៀបតែមួយ រកមិនឃើញពីមូលហេតុនៃការស្លាប់។ ករណីនេះកាន់តែបង្ហាញច្បាស់ថាសណ្ឋាគារHealing&Relaxingមានជាប់ពាក់ព័ន្ធជាមួយរឿងបាត់ខ្លួន និងការស្លាប់របស់ជនរងគ្រោះ។

យប់មុនគេរកឃើញសពរបស់ម៉ាសុន វេលាម៉ោង១១ជាង CCTVរបស់សណ្ឋាគារត្រូវបានបិទ នៅពេលដែលកាមេរ៉ាត្រូវបានបិទ រិទ្ធ និងសិទ្ធចេញទៅចម្ការក្រូចទាំងយប់តែបែរជាមិនឃើញមានអ្វីប្លែក។ សិទ្ធស្ដាយដែលមិនទាន់បានដំឡើងកាមេរ៉ាបានទាន់ពេល មិនអ៊‌ីចឹងគេច្បាស់ជាបានឃើញហេតុការណ៍ខ្លះមិនខាន។

ខៃដែនបានត្រលប់មកដល់កន្លែងធ្វើការរបស់គេវិញនៅពេលរសៀល។ តាមសំណូមពររបស់រិទ្ធ ខៃដែនទៅកូរ៉េដើម្បីស៊ើបប្រវត្តិរបស់អតីតគូស្វាមីភរិយាដែលត្រូវគេសម្លាប់កាលពី១០ឆ្នាំមុន ជាពិសេសគេចង់ដឹងថាពេលនេះលីបូរ៉ានៅកូរ៉េឬក៏អត់។

«សាច់ញាតិនៅទីនោះហាក់មិនបានដឹងរឿងអ្វីនោះទេ ពួកគេរស់នៅធម្មតាហាក់ដូចជាគ្មានអ្វីកើតឡើង ហើយតាមដែលដឹងមកលីបូរ៉ាមិនដែលទៅកូរ៉េវិញទេទោះជាមានព័ត៌មានមកថាបន្ទាប់ពីឪពុកម្ដាយស្លាប់ត្រូវបានពូមីងរបស់នាងយកទៅវិញ តែតាមការពិតនាងមិនដែលត្រលប់ទៅតាំងពីពេលនោះមកម្លេះ»

ខៃដែនរាយការណ៍ ហើយវាជាលើកទី១ដែលគេនិយាយបានចប់ចុងចប់ដើមធ្វើឱ្យសមាជិកដទៃអាចងាយយល់ដោយមិនចាំបាច់សួរបញ្ជាក់ម្ដងទៀត។ គ្រប់ពេលដែលគេនិយាយអ្វីមួយគេតែងតែតម្រូវឱ្យមិត្តរួមក្រុមចាំបញ្ចប់ឃ្លារបស់គេ ហើយរីករាយពេលដែលឃើញអ្នកដទៃតឹងចិត្តព្យាយាមទាយពីអ្វីដែលគេនឹងនិយាយបន្ទាប់។

តែសុខៗគេក៏មើលទៅហ្មត់ចត់ខុសធម្មតា។

ក្រៅពីនោះគេក៏បានដឹងថា លី បូរ៉ាបានរត់គេចនៅពេលដែលត្រលប់ពីកម្មវិធីបុណ្យសពរបស់ឪពុកម្ដាយ។ នាងបានសុំពូមីងដើម្បីចូលបន្ទប់ទឹក ហើយក៏រត់គេច បន្សល់ទុកក្រដាសដែលមានពាក្យមួយឃ្លា។ នៅលើក្រដាសនោះ ក្មេងស្រីអាយុ១៥ឆ្នាំបានសរសេរថា៖

«ខ្ញុំមិនចង់ទៅកូរ៉េវិញទេ វាមិនមានសុវត្ថិភាព ពូមីងកុំតាមរកខ្ញុំអី!»

ពូមីងរបស់នាងក៏បានព្យាយាមស្វែងរកនាងដែរ តែគាត់ក៏បោះបង់ ហើយក៏ត្រលប់ទៅប្រទេសកូរ៉េវិញ។ ១០ឆ្នាំមកនេះគាត់មិនធ្លាប់បានទទួលដំណឹងពីនាងនោះទេ សូម្បីតែទូរសព្ទក៏គាត់មិនធ្លាប់បានទទួលការទាក់ទងដែរ គឺបាត់ស្ងាត់ឈឹង។

«សរុបមកគាត់ទាំងពីរមិនបានដឹងថានាងស្លាប់រស់យ៉ាងណានោះទេ» ម៉ាកលើកឡើង។

«ត្រូវហើយ…»

«ទៅមួយសប្ដាហ៍បានប៉ុណ្ណឹងឯង? កុំប្រាប់ណាថាឆ្លៀតទៅចែចង់នារីកូរ៉េ»

ម៉ាកសួរបែបលលេង គប់ដុំក្រដាសទៅលើខៃដែនដែលធ្វើឱ្យកំលោះក្បាលទង់ដែងខាំធ្មេញដាក់ សិទ្ធប្រញាប់គ្រហឹមបញ្ឈប់មុននឹងសង្គ្រាមកើតឡើងរវាងថម និងជែរី។

«កាន់តែស៊ើបកាន់តែដឹងថារឿងនេះមិនតូចទេ ក្រៅពីយើងហើយនៅមានមនុស្សមួយក្រុមទៀតក៏កំពុងរកលីបូរ៉ាដូចគ្នា អ្នកជិតខាងប្រាប់ថាតែងតែមានមនុស្សប្លែកមុខទៅសួរនាំពីនាង និងមានមនុស្សតាមឃ្លាំមើលគ្រួសារនេះរហូតមកមិនដាច់ វាមិនធម្មតាទេដែលទៅតាមមើលមនុស្សមួយក្រុមរាប់ឆ្នាំ ត្រូវអត់?»

សិទ្ធ និងរិទ្ធងក់ក្បាលយល់ស្រប ខៃដែនញញឹមដោយមោទនភាពចំពោះខ្លួនឯង។

«សំណាងល្អដែលផ្ទះនេះនៅក្នុងក្រុង CCTVមានគ្រប់ច្រក ហើយទាំងនេះជារូបរបស់អ្នកដែលតាមដានគ្រួសារនោះ» ខៃដែនដាក់រូបរាប់រយសន្លឹកនៅលើតុ សមាជិកក្រុមនាំគ្នាពិនិត្យមើលព័ត៌មានដែលខៃសរសេរនៅខាងក្រោយរូបពីកាលបរិច្ឆេទ។

ទូរសព្ទរបស់រិទ្ធញ័របង្ហាញឱ្យឃើញសារពីលេខដែលមិនស្គាល់។ សិទ្ធលើកចិញ្ចើមនឹងភាពមិនប្រក្រតី រិទ្ធអត់មានទម្លាប់ផ្ញើរសារនោះទេ ហើយក៏មិនងាយឱ្យលេខទូរសព្ទរបស់ខ្លួនទៅអ្នកមិនស្គាល់ដែរ ក្រៅពីម្ដាយរបស់គេ សមាជិករួមក្រុម និងលោកប្រធានធំគឺគ្មានអ្នកស្គាល់លេខទូរសព្ទរបស់គេឡើយ។

វាមិនមែនពួកគេមិនគោរពភាពឯកជនរបស់គ្នានោះទេ តែដោយសារតែធ្វើការជាមួយគ្នាច្រើនឆ្នាំរហូតមានទំនាក់ទំនងដូចជាបងប្អូន ទើបពេលដែលមានអ្វីមួយចម្លែកកើតឡើងទៅលើសមាជិកណាម្នាក់គេឆាប់ទទួលដឹង។

ត្រឹមមួយក្រឡេកក៏គេអាចដឹងពីអត្ថន័យរបស់សារ ហើយបេះដូងរបស់អ្នកកំលោះក៏បុកក្នុងទ្រូងភ្លាមៗ។

“ខ្ញុំគឺ វីយូឡា សាន់ដ្រា ដោយសារខ្ញុំត្រូវទៅក្រុងថ្ងៃនេះ ខ្ញុំគិតថាវាជាឱកាសល្អដែលអាចឱ្យខ្ញុំសងសគុណដែលលោកបានជួយខ្ញុំថ្ងៃមុនបើលោកទំនេរអាចចួបគ្នាបាន”

រិទ្ធមិនឱ្យខាតពេលឆ្លងឆ្លើយសារជាមួយនាង ហើយក៏បានដឹងពីពេល និងកន្លែងចួបគ្នា។ គេមើលទៅអន្ទះសារ តែក៏មិនហ៊ានបង្ហាញថាប្រញាប់ គ្រាន់តែប្រាប់មិត្តភក្តិថាគេមានការត្រូវធ្វើមុននឹងចូលទៅក្នុងបន្ទប់ដើម្បីផ្លាស់ខោអាវឱ្យមើលទៅដូចជាអ្នករកស៊ី។

ដោយសារវាជាថ្ងៃធ្វើការ គេត្រូវតុបតែងខ្លួនតាមកាលៈទេសៈបើជ្រុលជាដើរតួទៅហើយ។

ខ្សែភ្នែករបស់អ្នកទាំងបីតាមមើលគ្រប់ដំណើររបស់រិទ្ធ ម៉ាកអេះក្បាល ខៃដែនមានទឹកមុខឆ្ងល់ ឯសិទ្ធបានត្រឹមញញឹមតិចៗ។ អាការៈរបស់គេទាំងបីបង្ហាញថាស្ថានភាពពេលនេះជាអ្វីដែលថ្មីមិនធ្លាប់ឃើញពីមុន។

ចរាចរណ៍កកស្ទះតាមផ្លូវធំនៅថ្ងៃនោះ ហើយវាមិនមែនជារឿងចម្លែកនោះទេ។ ពេលថ្ងៃត្រង់ដ៏អ៊ូអរបានធ្វើឱ្យទីប្រជុំជនកាន់តែមមារញឹកព្រោះតែជាពេលដែលមនុស្សម្នាកំពុងបរិភោគអាហារថ្ងៃត្រង់របស់ខ្លួន។ វីយូឡាដឹងថាខ្លួនកំពុងត្រូវគេតាមដានជាប់តាំងពីថ្ងៃបុណ្យសពឌីនម្លេះ ប្រហែលមុននឹងផងក៏មិនដឹង ហើយដោយសារតែស្រីមិនសូវចេញក្រៅពីសណ្ឋាគារទើបពួកអ្នកតាមមិនហ៊ានធ្វើសកម្មភាពផ្ដេសផ្ដាស។

តែពេលនេះនាងពិតជាចង់សាកណាស់ នាងចង់ប្រថុយជាមួយវា ចួនកាលវាអាចជាឱកាសឱ្យនាងរកជនល្មើសដែលសម្លាប់ឪពុកម្ដាយរបស់នាងផងក៏មិនដឹង។ ស្រីជ្រើសរើសទីតាំងអ៊ូអរព្រោះវាជាកន្លែងដែលមានCCTVសម្រាប់ឱ្យនាងបានដឹងថាអ្នកណាដែលកំពុងតាម។ វីយូឡាដើរមើលនេះមើលនោះធ្វើដូចជាមិនបានដឹងថាមានអ្នកតាមឃ្លាំមើលគ្រប់ជំហាន។

នាងក៏បានត្រៀមខ្លួនរួចហើយសម្រាប់ថ្ងៃនេះ របៀបនៃការតុបតែងខ្លួនរបស់នាងថ្ងៃនេះបង្ហាញឱ្យឃើញថានាងរំពឹងរួចស្រេចថានឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើង។ សក់ស្រីចងឡើងលើស្រឡះ រាងស្រឡូនក្ដោបដោយខោខូវប៊យ និងអាវយឺតពណ៌ខ្មៅដោយមានអាវធំពីក្រៅមួយទៀត មើលទៅខុសប្លែកពីការតុបតែងខ្លួនរបស់នាងពេលនៅសណ្ឋាគារ។ នាងថែមទាំងបានលាក់របស់អ្វីមួយនៅក្នុងកាបូបដែលនាងយួរ វាធំជាងរាល់ដង។

បន្ទាប់ពីដើរអស់មួយម៉ោង វីយូឡាអង្គុយនៅក្នុងហាងកាហ្វេជិតផ្សារទំនើបដើម្បីចាំរិទ្ធ។ ខណៈពេលដែលនាងផ្ញើទីតាំងឱ្យរិទ្ធ ភ្នែកស្រីក្រឡេកមើលទៅបុរសម្នាក់ដែលនាងសង្កេតឃើញថាគេតាមនាងតាំងពីសណ្ឋាគារម្លេះ។

ឈុតពណ៌ខ្មៅរបស់គេកាន់តែធ្វើឱ្យស្រួលចំណាំ តែគេមើលទៅដូចជាមនុស្សរោគចិត្តជាងភ្នាក់ងារ។ នាងក្រមុំលួចញញឹមចុងមាត់។

បន្ទាប់ពីចាំបាន៥នាទី រិទ្ធក៏ចូលទៅដល់ក្នុងហាងនៅក្នុងឈុតអាវក្រណាត់ពណ៌ស និងខោពណ៌ខ្មៅ ដោយមិនភ្លេចថែមក្រវ៉ាត់កពណ៌ប្រផេះបែបកំលោះអ្នកធ្វើការ។ គេវិះតែធ្លោយញញឹមធំៗដាក់នាងទៅហើយពេលដែលឃើញមុខមនុស្សស្រីដែលគេតែងតែគិតដល់។ នាងមើលទៅប្លែក ប្លែកបែបមនុស្សពីរនាក់ វាហាក់ដូចជាបរិយាកាសផ្លាស់ប្ដូរទៅតាមការតុបតែងខ្លួនរបស់នាង ហើយនោះជាអ្វីដែលរិទ្ធសង្កេតឃើញពីចំណុចពិសេសរបស់នាង។

តែទោះជានៅក្នុងរូបភាពណា ស្រីនៅតែរក្សាឥរិយាបទនឹងន តែពេលខ្លះក៏មើលទៅគួរឱ្យស្រលាញ់។

«សង្ឃឹមថាខ្ញុំមិនយឺតពេកនោះទេ» គេនិយាយបែបហី តែយ៉ាងហោចណាស់ក៏មានអារម្មណ៍ខុសដែលឱ្យមនុស្សស្រីមកចាំមុន។ គេអង្គុយចុះទល់មុខនាង ដាក់កាបូបទៅលើកៅអីជិតនោះ។ គេមើលតាមភ្នែករបស់នាង ដឹងថាស្រីសម្លឹងមើលទៅដៃរបួសរបស់គេ ដូចជាកំពុងពិនិត្យមើលថាវាប្រសើរជាងមុនឬនៅ យ៉ាងហោចណាស់នាងក៏បារម្ភ។

«វាជាលើកទីមួយដែលខ្ញុំចាំ ដូច្នេះមិនបានដឹងថាវាអាចចាត់ទុកថាយឺតពេលឬក៏អត់»

«សុំទោស» គេពិតជាមានអារម្មណ៍សុខ នាងងក់ក្បាលទទួលភ្លាម ដូចជាកំពុងប្រាប់គេឱ្យបញ្ចប់ប្រធានបទនោះ។

«លោក នេះកាហ្វេ» អ្នករត់តុដាក់កាហ្វេមួយកែវលើតុ ហើយមួយកែវទៀតដែលខ្ចប់យ៉ាងស្អាត ដូចដែលបានជជែកគ្នា ពីរកែវ មិនលើសមិនខ្វះ។ រិទ្ធអស់សំណើចបន្ទាប់ពីឃើញសាររបស់នាងគឺ ‘គ្មានលើកក្រោយ’។

«វ៉ាវ ពិតជាលេងមែនទែន?»

«អរគុណដែលបានជួយខ្ញុំ ខ្ញុំអត់បាននិយាយឱ្យសមរម្យថ្ងៃនោះ ហើយសងត្រឹមប៉ុណ្ណេះវាតិចតួចពេកហើយ»

«អ៊ីចឹងសងឱ្យច្រើនជាងនេះទៅ» រិទ្ធសើចពេលឃើញទឹកមុខរបស់នាងបន្ទាប់ពីឮឃ្លានោះ នាងដូចជាចង់គប់កាហ្វេជាច្រើនកែវទៀតកណ្ដាលមុខរបស់គេ។

«និយាយលេងទេ មិនមែនអ្នកទាំងអស់គ្នាសុទ្ធតែចង់បានសំណងទើបជួយនោះទេ ពិតមែនណា!»

វីយូឡាដកដង្ហើមធំ ការដែលអូសក្រឡាមិនបានជួយឱ្យអ្វីល្អប្រសើរឡើងទេ។ នាងមិនបានដឹងពីបំណងពិតប្រាកដរបស់គេ ហើយក៏មិនបានចង់ឱ្យរឿងវែងឆ្ងាយជាងនេះដែរ។ នាងទទួលស្គាល់ថានាងចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ថាមានសុវត្ថិភាពពេលនៅជាមួយគេតាំងពីថ្ងៃដែលត្រូវខ្មាន់បាញ់ប្រហារ មួយទៀតនាងក៏មានអារម្មណ៍ល្អចំពោះគេតាំងពីថ្ងៃដែលគេឈរក្បែរនាងនៅក្នុងសួនផ្កាម្លេះ តែស្រីព្យាយាមរុញច្រានអារម្មណ៍ទាំងនោះចោលព្រោះនាងមិនអាចទុកចិត្តអ្នកណាបានក្រៅពីខ្លួនឯងឡើយ។

តាំងពីដើមមកនាងក៏មិនធ្លាប់គិតរំពឹងទំនាក់ទំនងណាមួយដែលច្បាស់លាស់នោះដែរ សម្រាប់នាងពេលនេះគោលដៅតែមួយដែលនាងត្រូវសម្រេចគឺ រកឃាតករដែលសម្លាប់ឪពុកម្ដាយរបស់ខ្លួនឱ្យឃើញ។

យឺតៗនាងទាញថង់ក្រដាសពណ៌ស្វាយខ្ចីមកដាក់លើតុ វាមានទំហំតូចល្មម ដែលមានLogoផ្កាឡាវែនដឺបីទងនៅក្នងរង្វង់ពណ៌ស្វាយចាស់ វាស្រដៀងLogoណ្ឋាគារ តែគ្មានអក្សរR&H។

រិទ្ធមើលថង់នោះ តែមិនសូម្បីតែប៉ះ មិនមែនគេមានមន្ទិល តែគេមិនចង់ឱ្យវាជារបស់ចុងក្រោយដែលនាងយកមកបញ្ចប់រឿងរ៉ាវរវាងគេទាំងពីរ។

«អrគុណម្ដងទៀតសម្រាប់ការជួយជីវិត សូមឱ្យវាចប់ត្រឹមនេះ សំណងនេះវាតិចតួចពេកទើបធ្វើឱ្យខ្ញុំទើសទាល់ តែក៏មិនចង់ឱ្យរឿងវាកាន់តែវែងឆ្ងាយដែរ សង្ឃឹមថាយើងមិនចួបគ្នាដោយចៃដន់ទៀតទៅចុះ អរគុណ!»

រិទ្ធមើលតាមរាងស្រីដែលដើរចេញទៅ គេពិតជាចង់រត់ទៅតាមនាង ហើយទាញនាងមកវិញតែរកហេតុផលជាលេសមិនបាន។ ហើយសិទ្ធក៏ផ្ញើរសារមកប្រាប់ឱ្យទៅកន្លែងធ្វើការជាប្រញាប់ទើបចេញទៅទាំងបេះដូងដូចគេចងផ្អោបនឹងថ្ម។

វីយូឡាដើរចូលឡាន ហើយបើកចេញទៅឈប់មុខហាងលក់នំប៉័ង។ នាងនាំរាងស្អាតចូលតាមច្រកតូចទៅខាងក្រោយដែលជាអាគារខុនដូជាជង់ខ្ពស់ៗ។ ចូលកាន់តែជ្រៅនាងមើលទៅកាន់តែស្ងប់ ទោះបីជាដឹងថាខ្លួនកំពុងត្រូវគេតាមពីក្រោយមិនលែងក៏ដោយ។ ការដែលមានអ្នកតាមបែរជាធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ថាមានសុវត្ថិភាពជាងការដែលមិនដឹង។

តែវាក៏ជាគម្រោងការរបស់នាងដែលបញ្ឆោតគេទាំងពីរឱ្យតាមនាងមកកន្លែងនេះ។ នៅពេលដែលចូលដល់ច្រកទី៤ មានបុរសមាឌធំៗបីនាក់ស្ទាក់ផ្លូវរបស់ជនសង្ស័យទាំងពីរ ហើយនាំគេចេញទៅដោយស្ងៀមស្ងាត់ដូចគ្មានអ្វីកើតឡើង។

ស្រីបន្ដដំណើរចូលទៅអាគារខាងឆ្វេងដៃ ហើយចូលតាមផ្លូវតូចដែលមានជណ្ដើរឡើងទៅជាន់ខាងលើនៃខុនដូ។ នៅជាន់ទីបីមានទ្វារបួន នាងក៏ចុចលេខកូដបន្ទប់ទីបី។ បន្ទប់ខុនដូទំហំកណ្ដាលត្រូវរៀបចំបែបងងឹតៗ បញ្ជាក់ពីអត្តចរិតរបស់ម្ចាស់ដែលពេញដោយអាថ៌កំបាំង។

ដេគ័រស្អាតតែប្រហែលជាម្ចាស់ផ្ទះមិនសូវចេះសម្អាតទើបមានភាពមិនរៀបរយគ្រប់ជ្រុង។ មានសាឡុងតែមិនមានកន្លែងអង្គុយព្រោះវាពេញទៅដោយខោអាវស្លៀកហើយ និងថង់ដាក់អីវ៉ាន់។

តុសាឡុងមានទៅដោយប្រអប់ភីហ្សា និងកំប៉ុងស្រាបៀរ។ វីយូឡាមើលជុំវិញហើយដកដង្ហើមធំ មុននឹងដើរទៅបើកបង្អួច។ ទីបំផុតក៏មានកាំរស្មីព្រះអាទិត្យចូលក្នុងបន្ទប់ បង្ហាញឱ្យឃើញរាងខ្ពស់របស់មនុស្សស្រីដែលនៅក្រោមភួយបិទជិតត្រឹមក។

យឺតៗភ្នែកពណ៌ទឹកប្រាក់ក៏បើកឡើង ដោយទឹកមុខធុញទ្រាន់ជាមួយពន្លឺភ្លឺច្បាស់។ ម្ចាស់សក់ពណ៌ទង់ដែងមិនខ្វល់ក្រោក តែប្រែខ្លួនទៅម្ខាង បន្តគេងតទៀត។ វីយូឡាដើរទៅផ្នែកផ្ទះបាយ ឃើញចានដែលប្រើរួចហើយនៅពេញឡាបូលាងចាន ប្រអប់ផ្លាស្ទិកនៅពាសពេញលើតុញ៉ាំបាយជាមួយកាកសំណល់អាហារ កម្ទេចភីហ្សា និងកំប៉ុងទឹកក្រូច។ នាងបានត្រឹមដកដង្ហើមធំជាលើកទីពីរ ហើយចាប់ផ្ដើមសម្អាតគ្រប់យ៉ាង ទុកឱកាសឱ្យម្ចាស់បន្ទប់គេងលក់យ៉ាងស្រួល។

ចានត្រូវបានលាង តុកៅអីត្រូវបានសម្អាត ខោអាវត្រូវបានប្រមូលដាក់ឱ្យមានរបៀប ហើយសំរាមក៏ត្រូវបានចោលអស់។ វាចំណាយពេលយូរគួរសមរហូតដល់ម្ចាស់ផ្ទះ ក្រោកទៅងូតទឹកដល់ទៅជិតមួយម៉ោង។

នាងក្រមុំបញ្ចេញដង្ហើមហត់នឿយ អង្គុយចុះលើសាឡុងដែលមានសភាពស្អាតបាតហើយ ភ្នែកសម្លឹងជុំវិញម្ដងទៀត មុននឹងបិទវាដើម្បីសម្រាក។

«បើបែបនេះខ្ញុំមិនចាំបាច់ជួលអ្នកសម្អាតនោះទេ ឯងមកមួយសប្ដាហ៍ម្ដងទៅ»

ស្ដាប់ទៅដូចជាការលេងសើច តែនាងមិនបានលេងនោះទេ។ នាងស្លៀករ៉ូបស កាន់កន្សែងជូតសក់ត្រឹមករបស់នាងបណ្ដើរ។ ស្រីស្រស់ភ្នែកប្រាក់ជា ខាលី សាន់ដ្រា កូនស្រីច្បងរបស់ត្រកូលសាន់ដ្រា នាងមានរាងខ្ពស់ តែមាំជាងវីយូឡា។

វីយូឡាធ្វើមុខដាក់បងស្រីដែលអង្គុយចុះជិតខ្លួន ក្លិនសាប៊ូដែលខាលីប្រើភាយពេញបន្ទប់ ក្លិនដែលស្រីវីយូឡាធ្លាប់ស្គាល់។ ខាលីប្រើតែផលិតផលដែលយកពីសណ្ឋាគារតែប៉ុណ្ណោះ នាងមិនប្ដូរវាដោយនិយាយថាវាមានក្លិនដូចនៅផ្ទះទោះជាទៅទីណាក៏ដោយ។

«ខាល ត្រូវប្រយ័ត្នជាងនេះបន្តិច អូខេ? កុំជឿមនុស្សមិនស្គាល់មុខ…»

«ដឹងហើយៗ! ចាប់ផ្ដើមធ្វើខ្លួនដូចលេខាជីមពីពេលណានេះ? ធុញណាស់! មកលេងបងស្រីម្ដងៗធ្វើខ្លួនឱ្យដូចជាភ្ញៀវខ្លះមើល មកពេលណាបើមិនបានប្រដៅបងទេ ឯងមិនអស់ចិត្តទេមែន?»

ខាលីកាត់ភ្លាមៗមិនចាំឱ្យវែងឆ្ងាយ នាងក្រមុំចចេសដូចដែលធ្លាប់ធ្វើតាមអត្តចរិតទម្រើសរបស់ខ្លួន។ វីយូឡាបានត្រឹមដកដង្ហើមធំម្ដងហើយម្ដងទៀតដោយក្ដីបារម្ភ។

«មានមនុស្សតាមខ្ញុំ មិនមែនមួយក្រុមទេ អាចជាពីរ អាចជាបីក្រុមដែលខ្ញុំមិនទាន់ដឹងពីគោលបំណងរបស់គេច្បាស់នោះទេ» ឮបែបនោះហើយភ្នែករបស់ខាលីបើកធំៗ។

នាងទម្លាក់កន្សែងចុះ ហើយងាកទៅរកអ្នកដែលជាប្អូនស្រីដើម្បីចង់ដឹងពីព័ត៌មានលម្អិតជាងនោះ។ វីយូឡារាយការណ៍ប្រាប់ពីហេតុការណ៍នៅបុណ្យសពរបស់ឌីន និងអ្នកដែលតាមនាងមកមុននេះ។ ខាលីព្រិចភ្នែកគិត ទឹកមុខហាក់ប្រែប្រួលពីភាពរឹងទទឹងទៅជាបារម្ភភ្លាមៗ កែវភ្នែកចាប់ផ្ដើមញ័រតិចៗដោយភាពភ័យព្រួយដែលវីយូឡាសង្កេតដឹងមួយរំពេច។

«ឯងគិតថាគេអាចនឹងរកឃើញបន្ទប់ពិសោធន៍របស់ឯងទេ?»  

«មិនអាចទេ ខ្ញុំធានា» នាងក៏មិនប្រាកដដែរពេលដែលនាងនិយាយបែបនោះ ស្រីគ្រាន់តែចង់ធ្វើឱ្យបងស្រីស្ងប់ចិត្តជាងមុនបន្តិចតែប៉ុណ្ណោះ។

«ឯងមិនអាចឱ្យគេដឹងបានទេ ឮអត់? សន្យាមកថាឯងនឹងមិនឱ្យអ្នកណាដឹងរឿងនេះ» ខាលីប្ដូរឥរិយាបទពីក្លាហានទៅជាកូនក្មេងលឿនដូចបាញ់ព្រួញ។

«ត្រូវហើយ នឹងគ្មានអ្នកដឹងអំពីវានោះទេ ខាលក៏ដឹងថាលេខាជីមមើលថែវាបានល្អប៉ុនណា គាត់នឹងមិនឱ្យអ្នកណាទៅប៉ះវាបាននោះទេ»

កាន់តែលួង ខាលីកាន់តែខ្លាច។ នាងរត់ទៅរកគ្រែ ហើយសំងំគេងប្រៀបដូចជាក្មេងត្រូវម្ដាយសម្លុតឱ្យ ចូលគេងលឿន។ វីយូឡាហាក់ធ្លាប់នឹងឥរិយាបទនោះ នាងទៅយកទឹកមួយកែវ ហើយទាញវាំងននបិទឱ្យជិត។ ស្រីអង្គុយចុះក្បែរបងស្រីដែលដៃទន់លូកទៅអង្អែលសក់ខាលីថ្នមៗ កែវភ្នែកពេញដោយក្ដីអាណិត។

«អត់មានអ្វីកើតឡើងនោះទេ បងមានសុវត្ថិភាពហើយនៅទីនេះ គ្មានអ្នកណាអាចដឹងនោះទេ ឥឡូវញ៉ាំថ្នាំហើយគេង»

នាងលួងខាលីឱ្យលេបថ្នាំហើយ ដាក់ឱ្យគេងដូចកូនក្មេងដែលទើបតែយំហើយ។

«ពេលក្រោកពីគេងញ៉ាំបាយផង»

នាងរម្លឹកមុននឹងងើបទៅដុតទៀននៅលើតុដាក់កាហ្វេដែលនាងទើបតែយកមកពីសណ្ឋាគារ។ ស្រីមិនភ្លេចorderអាហារហើយរៀបគ្របទុកយ៉ាងស្អាតនៅលើតុបាយ។ មុននឹងចេញពីបន្ទប់ នាងត្រូវប្រាកដចិត្តថាខាលីបានគេងលក់ហើយ ទើបបិទទ្វារចាក់សោឱ្យយ៉ាងល្អ។

មានភាគបន្ទាប់…

លេខាជីមដើរទៅជិតនាងជាមួយឥរិយាបថសុភាពរាបសារ គាត់បន្ទន់ខ្លួនបង្ហាញការគោរពដល់ម្ចាស់ស្រីវ័យក្មេង។ វីយូឡាងាកទៅងក់ក្បាលដាក់គាត់ អនុញ្ញាតឱ្យលេខាចំណាស់និយាយនូវអ្វីដែលខ្លួនចង់។

«គេមើលទៅជាអ្នកជំនួញ ដៃគូរកស៊ីរបស់គេបានមកទីនេះ ហើយពិភាក្សាការងារជាច្រើនម៉ោង ប្រវត្តិរូបរបស់ពួកគេទាំងពីរក៏មិនមានអ្វីគួរឱ្យសង្ស័យ នៅស្អាតស្អំ មិនមានពាក់ព័ន្ធជាមួយប៉ូលីសនោះទេ» គាត់រាយការណ៍ ស្រីព្រិចភ្នែកក្នុងន័យគិតវែងឆ្ងាយ។

«បើបែបនេះក៏ល្អហើយ»

«មួយទៀត…គឺ…» គាត់ស្ទាក់ស្ទើរ ចង់និយាយអ្វីមួយដែលមិនគួរនិយាយ។ នាងអាចមើលដឹងថាគាត់ចង់និយាយពីរឿងអ្វី ស្នាមជ្រួញរបស់បុរសចំណាស់ឃើញកាន់តែច្បាស់ ដែលវាកើតឡើងពីក្ដីបារម្ភបន្ទាប់ពីហេតុការណ៍ចម្លែកបានកើតឡើងនៅក្នុងសណ្ឋាគារ។

មិនមែនគាត់មិនបានដឹងរឿងពិត តែការដែលដឹងការពិតនេះហើយដែលធ្វើឱ្យគាត់ព្រួយលើសដើម។ ខណៈពេលនេះគាត់ក៏បានដឹងថា ទោះសុំអង្វរឱ្យនាងឈប់ក៏មិនអាចទៅរួចដែរ តែក្នុងនាមខ្លួនជាលេខា ហើយជាទីប្រឹក្សារបស់នាងទៀតគាត់ត្រូវតែបញ្ចេញយោបល់។

វីយូឡាងាកទៅមើលគាត់ រង់ចាំស្ដាប់ដោយភាពអត់ធ្មត់។

«ខ្ញុំគិតថារឿងនេះវាកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរហើយ My lady»

ទោះជាមិនសប្បាយចិត្តជាមួយរឿងនោះយ៉ាងណា គាត់ក៏ព្យាយាមនិយាយចេញទៅដោយសំឡេងស្ងប់តាមដែលអាចធ្វើបាន។

«ស្ដាប់ទៅដូចជារឿងធំ តែបើលេខាជីមអាចនិយាយបានដោយសំឡេងស្ងប់នៅឡើយ ខ្ញុំក៏ធូរចិត្ត ខ្ញុំថាលេខាជីមទៅសម្រាកបិតម៉ាសថែរក្សាសម្រស់បន្តិចក៏ល្អ ព្រោះស្នាមជ្រួញកើនច្រើនណាស់ថ្មីៗនេះ វាធ្វើឱ្យមើលទៅចាស់ជាងអាយុនោះអី!»

នាងមិនត្រឹមតែនិយាយតែមាត់ លើកទូរសព្ទរបស់ខ្លួនទៅថតមុខរបស់គាត់ហើយ បែឱ្យលេខាចំណាស់មើលទៀត។

«ឃើញអត់? ហើយបើលេខាជីមត្រូវការវិសមកាលខ្លី កុំភ្លេចប្រាប់ខ្ញុំ ចាំរៀបចំឱ្យមួយឈុតធំ!»

លេខាជីមបិទភ្នែក រកសើចមិនកើតជាមួយការលេងសើចមិនទំនងរបស់ម្ចាស់ស្រី។ គាត់បានត្រឹមដកដង្ហើមធំ បង្ហាញនាងយ៉ាងច្បាស់ពីទឹកមុខពោរពេញដោយស្រ្តេសរបស់ខ្លួនពេលនាងដើរចេញទៅ។

រំលងអធ្រាត្រទៅហើយ មនុស្សម្នានាំគ្នាចូលសម្រាកអស់ នៅសល់តែបុគ្គលិកដែលមានវេនប្រចាំការដែលនៅធ្វើការតាមទំនួលខុសត្រូវរៀងខ្លួន។ វាជាឱកាសល្អសម្រាប់រិទ្ធ និងម៉ាកចេញធ្វើសកម្មភាពបំពេញកិច្ចការរបស់ខ្លួនដែលបានគ្រោងទុក។

រិទ្ធគេចពីភ្នែករបស់កាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពបានដោយជោគជ័យ ហើយចួបម៉ាកនៅជ្រុងជណ្ដើរជើងនៅជាន់ទី១ ហើយបន្ដដំណើរទៅជាន់ផ្ទាល់ដីដែលជាបន្ទប់គ្រប់គ្រងកាមេរ៉ាទាំងមូលក្នុងសណ្ឋាគារ។

«ទីនេះអត់មានសន្តិសុខបន្ថែមទេ តែមានសន្តិសុខល្បាតបីគូធ្វើការផ្លាស់ប្ដូរវេនរៀងរាល់បីម៉ោងម្ដង ដើម្បីបង្ការការភ្ញាក់ផ្អើល ខ្ញុំនឹងប្រើឧស្ម័នសន្លប់បាញ់ចូលបន្ទប់នោះដើម្បីឱ្យឯងចូលទៅធ្វើការ»

រិទ្ធពន្យល់ ដកកំប៉ុងហ្គាសដែលមានផ្ទុកឧស្ម័នសន្លប់ពីក្នុងអាវមកកាន់។ អ្នកទាំងពីរនៅចាំរហូតដល់សន្តិសុខត្រូវផ្លាស់វេន ទើបគេចេញពីកន្លែងពួន។

រិទ្ធដើរទៅជិតទ្វារបន្ទប់ ហើយបើកគម្របកំប៉ុងបង្ហុយឧស្ម័នគ្មានរូបចូលតាមប្រលោះទ្វារខាងក្រោម។ អ្នកទាំងពីររង់ចាំរហូតដល់ប្រាកដចិត្តថាសន្តិសុខបានគេងលក់ដោយសារថ្នាំនោះហើយ ទើបរិទ្ធិងើបទៅឆ្កឹះសោបើកទ្វារឱ្យម៉ាកចូលទៅ។

សន្តិសុខទាំងពីរលង់លក់ក្រាបលើតុ ជាឱកាសសម្រាប់ភ្នាក់ងារកំលោះធ្វើការរបស់គេយ៉ាងងាយស្រួល។ វាជាអ្វីដែលគេចូលចិត្តធ្វើ ហើយវាក៏ជាជំនាញរបស់គេស្រាប់ហើយ ជាពិសេសពេលដែលបានលេងជាមួយកម្មវិធី និងបច្ចេកវិទ្យាថ្មីៗប្លែកៗ។ ចំណាំងផ្លាតរបស់លេខកូដពីកុំព្យូទ័ររត់នៅលើកញ្ចក់វែនតារបស់គេមិនឈប់ កែវភ្នែកដែលបង្ហាញភាពរំភើបរេទៅតាមតួរអក្សរ ម្រាមដៃវែងៗរត់លើក្ដាចុចយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ។ ត្រឹមតែ១០នាទីគេគ្រប់គ្រងបានព័ត៌មានបានជាង៨០ភាគរយទៅហើយ។

រិទ្ធនៅខាងក្រៅមានបម្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ទោះជាបរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់ក៏ដោយ។ ខ្យល់បក់ចូលតាមប្រហោងជញ្ជាំងធ្វើឱ្យយប់កាន់តែគួរឱ្យខ្លាច។

១០នាទីក្រោយមក ម៉ាកចេញមកវិញជាមួយស្នាមញញឹមពេញចិត្តនៅចុងបបូរមាត់ស្ដើងរបស់គេ ឃើញទឹកមុខហើយមិនសួរក៏ដឹងថាលទ្ធផលបែបណាដែរ។

«មានរឿងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មួយពេលយើងនៅក្នុងបន្ទប់» ម៉ាកខ្សឹប ដើរចេញពីបរិវេណនោះជាមួយរិទ្ធ។

«មានមនុស្សម្នាក់ទំនងជាអ្នកគ្រប់គ្រងនៅទីនេះបានខលមកសន្តិសុខហើយឱ្យបិទCCTVនៅសួនខាងក្រោយ»

«ឯងបិទវាអត់?»

«ច្បាស់ជាបិទហើយ បើមិនឆ្លើយតបនោះគេអាចនឹងសង្ស័យមិនខាន យើងមិនល្ងង់ដល់ថ្នាក់ហ្នឹងទេ»

«បើអ៊‌ីចឹងឯងនាំភាពឆ្លាតវៃរបស់ខ្លួនទៅបន្ទប់វិញទៅ យើងទៅមើលសួនខាងក្រោយ»

«ហា៎ យើងថាបបួលឯងទៅបារខាងលើ»

«ទៅម្នាក់ឯងទៅ»

«អូខេ» អ្នកទាំងពីរបំបែកផ្លួវគ្នា រិទ្ធរត់តម្រង់បន្ទប់របស់ខ្លួន ឯម៉ាកឡើងទៅបារតូចខាងលើរបស់សណ្ឋាគារដែលមានភ្លេងស្រាលរងំ រួមជាមួយក្លិនផ្កាប្រហើរបក់តាមខ្យល់ធម្មជាតិ បរិយាកាសស្រស់ស្រាយ ត្រជាក់ៗ គ្រប់យ៉ាងត្រូវបានរៀបយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះប្រៀបដូចជាឆាកសម្រាប់ថតភាពយន្ដ។

ស្រាមួយកែវត្រូវបានដាក់នៅចំពោះមុខភ្នាក់ងារកំលោះ គេលើកទៅក្របយឺតៗដោយមិនភ្លេចចោលភ្នែកមើលគ្រប់ជ្រុងនៃបារ។ នៅពេលដែលអ្វីៗស្ថិតនៅក្រោយវាំងនន ភ្នាក់ងារត្រូវបានហ្វឹកហាត់យ៉ាងស្ទាត់ជំនាញក្នុងការសង្កេតគ្រប់ស្ថានការណ៍ ជាពិសេសពេលដែលមានអ្នកណាម្នាក់ព្យាយាមលាក់ព័ត៌មាន។

ស្របពេលនោះ រិទ្ធបោះជំហានវែងៗទៅជ្រុងដែលគេបានរកឃើញថាមិនត្រូវចាប់បានដោយកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាព។

គេផ្លោះរបងចូលទៅសួនផ្កា ហើយតម្រង់ទៅព្រៃក្រូចយ៉ាងលឿនដោយមិនខ្លាចក្រែងព្រោះប្រាកដចិត្តរួចហើយថាCCTVត្រូវបានបិទរួចហើយ។ ឈុតពណ៌ខ្មៅរបស់គេធ្វើឱ្យរាងមាំបន្លំយ៉ាងល្អក្នុងភាពងងឹត ខ្យល់រដូវក្ដៅបក់ជើងសក់ដែលនៅក្រោមមួកកន្តិបពណ៌ខ្មៅ។ វែនតាជំនួយអាចអនុញ្ញាតឱ្យគេមើលធ្លុះស្បៃរាត្រីក្នុងរូបភាពពណ៌បៃតង ទោះមិនច្បាស់ដូចពេលថ្ងៃវាក៏អាចជួយឱ្យគេមើលឃើញគ្រប់ស្ថានការណ៍។

ចូលកាន់តែជ្រៅ ដង្ហើមរបស់គេកាន់តែខ្លី គេដឹងថាខ្លួនវង្វេងហើយតែនៅមិនឈប់ដរាបណាគេមិនទាន់ច្បាស់ថាពិតជាគ្មានអ្វីកើតឡើងក្នុងព្រៃនេះ។ ជើងរបស់គេចាប់ផ្ដើមបន្ថយល្បឿន ហើយឈរទ្រឹងមួយកន្លែង នៅពេលដែលភ្នែកមិនអាចមើលឃើញ គេចាប់ផ្ដើមបិទវាហើយប្រើត្រចៀកដើម្បីស្ដាប់ម្ដង។ បរិយកាសក៏ស្ងាត់ជាងមុនពេលដែលគេនៅស្ងៀម បិទខ្ទប់រូបភាព ហើយប្ដូរមកជាព្យាយាមរកប្រភពសំឡេងវិញ។ គេចំណាយពេលប្រមាណ១០វិនាទីដើម្បីចាប់បានសំឡេងសម្រិបជើងញាប់ៗពីចម្ងាយប្រហែលជា១០០ម៉ែត្រពីកន្លែងដែលគេឈរ។ មិនបង្អង់យូរ ភ្នាក់ងារកំលោះរត់សំដៅប្រភពសំឡេង លឿនតែស្រាល ដោយព្យាយាមមិនឱ្យមានសំឡេងខ្លាំងព្រោះខ្លាចថាអាចបង្អើលអ្នកដែលនៅខាងមុខ។

រិទ្ធរំពឹងខ្ពស់ថាអាចនឹងរកបានតម្រុយខ្លះ តែពេលដែលគេទៅដល់កន្លែងដែលគិតថាមានមនុស្សបែរជាមិនឃើញមានសូម្បីតែសត្វព្រៃមួយក្បាល។ អ្នកកំលោះដកដង្ហើមធំពីមាត់បែបខកបំណងយ៉ាងខ្លាំង គេបិទភ្នែកព្យាយាមស្ដាប់ម្ដងទៀត តែអ្វីដែលគេបានឮគឺសំឡេងស្លឹកឈើទង្គិចគ្នា និងខ្យល់បក់ គ្មានសម្រិបជើងរបស់មនុស្សទៀតនោះទេ។

រិទ្ធត្រលប់ទៅបន្ទប់ទាំងមិនអស់ចិត្ត តែយ៉ាងហោចណាស់ក៏គេបានដឹងថាអាចនឹងមានអ្វីម្យ៉ាងនៅក្នុងព្រៃនោះ ហើយវាអាចជាអ្វីដែលគេកំពុងព្យាយាមតាមរកការពិតក៏ថាបាន។

********

ថ្ងៃបន្ទាប់ រិទ្ធ និងម៉ាកcheck outចេញពីសណ្ឋាគារ ហើយប្រញាប់ចូលកន្លែងធ្វើការរបស់ខ្លួននៅពេលដែលឮដំណឹងពីការស្លាប់របស់លោកឌីនចេញនៅលើព័ត៌មានទាំងព្រលឹម។

សពរបស់ឌីនត្រូវបានប្រទះឃើញនៅក្រោមស្ពានចាស់មួយនៅជាយក្រុងដែលមានតែដើមឈើជាសាក្សីដែលបានឃើញរឿងរ៉ាវកើតឡើងនៅយប់នោះ។

រឿងក្ដីនេះកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរហើយ ឌីនស្លាប់ហើយ ចុះអ្នកដែលបាត់ខ្លួនទៅប្រាំនាក់ទៀតនោះនៅឯណា? ដោយគ្មានតម្រុយអ្វីសោះ ប៉ូលីសក៏ដូចជាក្រុមភ្នាក់ងារចាប់ផ្ដើមក្ដៅក្រហាយ ដុតដៃដុតជើងជាងមុនព្រោះអ្នកដែលស្លាប់ និងបាត់ខ្លួនទៅសុទ្ធតែជាអ្នកមានទ្រព្យ មុខមាត់ និងអំណាចក្នុងសង្គម។

អ្វីដែលចម្លែកនោះគឺសាកសពរបស់ឌីន ក្រោយធ្វើកោសល្យវិច័យរួចគេមិនឃើញមានភាពខុសប្រក្រតី គ្មានស្លាកស្នាមវាយដំ ឬការធ្វើទុក្ខទៅលើរូបរាងកាយនោះទេ ដែលជាហេតុបណ្ដាលឱ្យពិបាកក្នុងការសន្និដ្ឋានពីមូលហេតុនៃការស្លាប់ គេគ្រាន់តែដឹងថាបេះដូងរបស់ឌីនឈប់លោតនៅពេលណាមួយទាំងដែលនៅក្នុងសភាពល្អធម្មតាទាំងអស់ ឯដង្ហើមផុតប្រៀបដូចជាមនុស្សចាស់ជរា តែរាងកាយបែរជានៅល្អគ្រប់យ៉ាង គ្មានសារធាតុញៀន ឬសារធាតុពុលណាមួយនៅក្នុងឈាមនោះឡើង លើសពីនេះគេបែរជាបានរកឃើញថាអវយវៈខាងក្នុង និងស្បែកបែរជាមានសភាពល្អប្រសើរ ក្មេងជាងវ័យទៅវិញ។

ក្រុមភ្នាក់ងារកំលោះអង្គុយពិភាក្សាគ្នានៅជុំវិញតុមូលក្នុងបន្ទប់ធ្វើការបន្ទាប់ពីត្រលប់មកពីពិនិត្យសាកសពរបស់លោកឌីន ហើយក៏បានឆ្លៀតលួចចូលទៅក្នុងព្រៃក្រូចក្រោយសណ្ឋាគារHealing & Relaxingអស់ជាងពីម៉ោង តែមិនឃើញមានអ្វីខុសប្រក្រតីនោះទេ។

សិទ្ធគោះប៊ិកនៅលើតុពីរបីដង មុននឹងគ្រហែមទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់មិត្តរួមក្រុម។

«មិនទាន់មួយខែស្រួលបួលផងបាត់ខ្លួនដល់ទៅ៦នាក់ ស្លាប់មួយនាក់ រឿងលើកនេះមិនមែនធម្មតាដូចយើងគិតនោះទេ រហូតមកដល់ពេលនេះហើយយើងនៅមិនទាន់មានតម្រុយជាក់លាក់ថាត្រូវស៊ើបពីចំណុចណាមុនទៀត…»

សិទ្ធរអ៊ូដោយក្ដីបារម្ភ ម៉ាកមិនមាត់ ខណៈពេលដែលរិទ្ធហាក់ដូចជាគិតតែឯង។

«អត់បានព័ត៌មានអីពីខៃទេ?»

ម៉ាកសួរ ប្ដូរពីសាឡុងទៅអង្គុយលើគែមតុ។ សិទ្ធគ្រវីក្បាល ភ្នាក់ងារទាំងបីបាត់មាត់រៀងខ្លួន ហើយឆ្លៀតយកពេលនេះគិតបន្ដទៀត។ បរិយាកាសក្នុងបន្ទប់ប្រែជាស្ងាត់ឈឹង ម្នាក់ៗមើលទៅដូចជាកំពុងផ្ដល់ឱកាសឱ្យគ្នាបញ្ចេញយោបល់ តែគ្មានអ្នកណាបន្លឺសូម្បីសំឡេងលេបទឹកមាត់។

«មិនគួរឱ្យជឿសោះថាបងឥន្ទ្រីរបស់យើងមានថ្ងៃនេះ! ថ្ងៃដែលគាត់អត់មានដំណោះស្រាយ ហើយមកអង្គុយដកដង្ហើមធំដូចអស់សង្ឃឹមក្នុងជីវិតដូចពេលនេះ បញ្ជាក់ថារឿងនេះមិនមែនជារឿងធម្មតានោះទេ»

ទីបំផុតម៉ាកក៏និយាយឡើងបែបលេងបន្លំមែន។ សិទ្ធបានត្រឹមងក់ក្បាល យល់ស្រប ដែលធ្វើឱ្យកំលោះវែនតាងាកទៅអ្នកដែលមានវ័យច្រើនជាងយ៉ាងលឿន។

«ខ្ញុំនិយាយលេងតើ» ម៉ាកចាប់ផ្ដើមភ័យមែន ព្រោះថាបើសូម្បីតែសិទ្ធដែលជាមេគំនិតគ្រប់យ៉ាងអស់ដំណោះស្រាយហើយ រឿងក្ដីនេះនឹងត្រូវក្លាយទៅជាយ៉ាងណា?

«កំប្លែងណាស់» សិទ្ធសើចនឹងទឹកមុខរបស់ម៉ាក មុននឹងងាកទៅមើលរិទ្ធសម្លឹងទៅអេក្រង់ពណ៌ខ្មៅ ម្រាមដៃវែងៗលេងជាមួយគែមទូរសព្ទរបស់ខ្លួនដែលនៅលើតុ។ សិទ្ធទាត់ជើងម៉ាកឱ្យជួយមើលគ្នា តែអ្នកកំលោះនោះបានត្រឹមញាក់ស្មាតបវិញ។

«រិទ្ធី ចូអាន…» សិទ្ធហៅឈ្មោះពេញរបស់មិត្តភក្ដិ គោះក្រញរលើតុតិចៗដើម្បីដាស់គេពីសុបិនកណ្ដាលថ្ងៃ។ រិទ្ធញាក់ភ្នែក គ្រហឹមតប។

«ឥឡូវប្រាប់មកថាបានអីខ្លះហើយពីសណ្ឋាគារនោះ! ហើយមួយទៀតប្រាប់ផងពីទំនាក់ទំនងរបស់ឯង និងវីយូឡា សាន់ដ្រា កញ្ញាប្រធានគ្រប់គ្រងទូទៅផង»

សិទ្ធមានបំណងសង្កត់ធ្ងន់ទៅលើឈ្មោះរបស់ស្រីស្រស់ ហើយវាក៏បានផល។ រិទ្ធលើកចិញ្ចើមពេលគេឮឈ្នោះដ៏ពីរោះមួយនោះ ឈ្មោះរបស់ម្ចាស់ស្រីដែលធ្វើឱ្យគេតាមដានដោយគ្មានមូលហេតុច្បាស់លាស់។

«ម្នាក់នេះកាន់តែគ្មានយោបល់»

ម៉ាកកាត់មុខរិទ្ធហើបមាត់ព្រោះគេមិនបានសង្កេតដូចសិទ្ធ។ គេមិនចាប់អារម្មណ៍ ហើយដើរទៅភ្ជាប់កុំព្យូទ័រទៅអេក្រង់ធំ។

«ឥឡូវ…ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវចាប់ផ្ដើមពីត្រង់ណាមុននោះទេ»

រិទ្ធសារភាព ឯសិទ្ធដែលជាមេក្រុមយូរដែរហើយ គេអាចមើលដឹងពេលដែលមានអ្វីមួយមិនប្រក្រតី។ គេសម្លឹងអ្នកកំលោះដែលនៅចំពោះមុខប្រមាណ៥វិនាទី មុននឹងញញឹមបែបដឹងចិត្ត។

«ឯងមិនដឹងចាប់ផ្ដើមពីណា ឬក៏មិនទាន់ចង់និយាយ?»

សិទ្ធជំរុញថែម។ ភ្នែកប្រៀបដូចឥន្ទ្រីរបស់គេរំកិលចេញពីមុខរបស់រិទ្ធទៅរកអេក្រង់ដែលកំពុងបង្ហាញផ្នែកផ្សេងៗរបស់សណ្ឋាគារHealing & Relaxing រិទ្ធក៏បែរទៅមើលដែរ ភ្នែករបស់គេផ្តោតចំកន្លែងមួយដែលគេចាប់អារម្មណ៍ជាងគេ នោះគឺសួនផ្កាឡាវែនដឺ។

«និយាយមក!» សិទ្ធនៅតែទាមទារការបកស្រាយ។

«ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើការសន្និដ្ឋានណាមួយនោះទេក្នុងពេលនេះ ប៉ុន្ដែ…ខ្ញុំមានតម្រុយខ្លះ»

រិទ្ធដាច់ចិត្តងើបឈរ ហើយទាញក្ដារកញ្ចក់មកជិត ហើយចាប់ហ្វឺតដែលបោះដោយម៉ាកមុនមកកាន់។ សិទ្ធញញឹម ឱបដៃ និងផ្អែកខ្នងទៅលើកៅអី ត្រៀមស្ដាប់រួចស្រេច។

«រឿងក្ដីនេះមិនមែនជាការចាប់ជំរិតដែលបានគ្រោងទុកនោះទេ វាអាចកើតឡើងនៅពេលដែលមានអ្វីមួយជាហេតុបណ្ដាលឱ្យជនល្មើសធ្វើការចាប់មនុស្សភ្លាមៗនៅកន្លែង ហើយមនុស្សដែលបាត់ខ្លួនជាមនុស្សដែលមិនសូវមានទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធនឹងគ្នានោះទេ»

រិទ្ធពន្យល់ដោយមានរូបភាពនៃហេតុការណ៍នីមួយបិតទៅលើក្ដារម្ដងមួយៗ។

«នេះជា ខេរ៉ាន់ ប្លិនដឺ (Karen Blender) ជាម្ចាស់ហ៊ុនធំរបស់រោងចក្រអេឡិចត្រូនិច TLE អាយុ២៥ឆ្នាំ ខ្ញុំនឹងរំលងព័ត៌មានខ្លះៗព្រោះយើងសុទ្ធតែស្គាល់ពួកគេអស់ហើយ អ្វីដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍គឺពេលវេលា និងថ្ងៃដែលពួកគេបាត់ខ្លួន»

រិទ្ធបញ្ជាក់ សរសេរថ្ងៃទីនៅពីក្រោមរូបរបស់ខេរ៉ាន់ ១៧ កញ្ញា។

«ផាទ្រីក អាន់តូនី (Patrick Antony) អាយុ២៨ឆ្នាំ ជាអ្នកចាត់ការទូទៅក្នុងរោងចក្រTLE គេទាំងពីរនេះជាមិត្តរួមក្រុមហ៊ុន មានន័យថាគេទាំងពីរត្រូវបានចាប់ខ្លួនក្នុងពេលតែមួយ នៅថ្ងៃទី២២ ខែកញ្ញា រ៉យ ជរដាន់ (Roy Jordan) បានបាត់ខ្លួន ហើយបន្តដល់វេនរបស់ ឡរិន ហ្សានន់ (Lauren Shannon) នៅថ្ងៃទី៣០ខែដដែល ពីរនាក់ចុងក្រោយគឺ ម៉ាសុន វីល្លាម (Mason William) និង អ៊ីវិន ឌីន (Evin Dean) នៅថ្ងៃទី៧ និង ទី១០ ខែតុលា»

អ្នកកំលោះសរសេរចប់ងាកទៅរកសិទ្ធ និងម៉ាកដែលកំពុងតាមដានយ៉ាងជក់ចិត្ត។

«ដូចបញ្ជាក់នៅខាងលើ ថ្ងៃដែលកើតហេតុគឺដូចជារឿងចៃដន់ ទីកន្លែងខុសគ្នា ពេលវាលាក៏ដូចជាមិនបានព្រាងទុក ដូច្នេះយើងអាចសន្និដ្ឋានបានថាមិនមែនជាករណីគំនុំសងសឹក ឬចាប់ជំរិតដើម្បីផលប្រយោជន៍ ហើយCCTVនៅទីនេះ…» រិទ្ធចង្អុលទៅលើរូបសួនផ្កា។

«បន្ទាប់ពីមើលវីដេអូអស់ហើយ ខ្ញុំសង្កេតឃើញថាកាលបរិច្ឆេទត្រូវគ្នាទៅនឹងពេលវេលាដែលវីដេអូត្រូវបានកាត់ផ្ដាច់ដោយសារមូលហេតុអ្វីមួយ»

ម៉ាកងក់ក្បាលញាប់ស្អេកព្រោះចាំរឿងដែលកើតឡើងនៅក្នុងបន្ទប់គ្រប់គ្រងCCTV។

«ហើយវាត្រូវជាមួយថ្ងៃដែលអ្នកទាំង៦បានបាត់ខ្លួន ម្សិលមិញពេលដែលម៉ាកចូលទៅក្នុងបន្ទប់គ្រប់គ្រងCCTV មានមនុស្សម្នាក់បញ្ជាឱ្យបិទកាមេរ៉ាក្នុងសួនផ្កា ហើយថ្ងៃនេះសពអ៊ីវីន ឌីនត្រូវបានរកឃើញ ដូចនេះអ្វីដែលខ្ញុំសន្និដ្ឋានពេលនេះ សួនផ្កា និងចម្ការខាងក្រោយសណ្ឋាគារជាកន្លែងដែលគេទុកជនរងគ្រោះទាំង៦» រិទ្ធបញ្ជប់របាយការណ៍របស់ខ្លួន ខណៈពេលដែលមិត្តរបស់គេនៅស្ដាប់នៅឡើយ។

«អ៊‌ីចឹងដែលឯងអត់ដេកមួយយប់នេះក៏ព្រោះតែនៅមើលវីដេអូទាំងអស់នោះមែន?» ម៉ាកទះដៃតិចៗ។

«ប្រាកដហើយ! មើលភ្នែកទៅដឹងហើយ!» សិទ្ធបន្ថែម សើចស្ញេញតាមទម្លាប់របស់គេ។

«តែវាពិតជាគួរឱ្យសង្ស័យមែនហើយ ចម្ការនោះប្រាកដជាមានអ្វីទាក់ទងជាមួយរឿងនេះ» គេបន្ត រិទ្ធលើកមេដៃដាក់មេក្រុមពេលដែលគេមានគំនិតដូចគ្នា។

សិទ្ធទាញកុំព្យូទ័ររបស់ខ្លួនមកបើក ហើយងាកទៅរកម៉ាកសុំជំនួយ ដែលម៉ាកប្រញាប់ផ្ជាប់វាទៅអេក្រង់ធំភ្លាមៗ។

«ប្រវត្តិដីក្រោយសណ្ឋាគារនោះមានភាពមិនច្បាស់លាស់ វាធ្លាប់ជាសួនផ្កាឡាវែនដឺ ជាកសិដ្ឋានបែបគ្រួសារជិត២០ឆ្នាំមកហើយ ដំបូងឡើយវាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ត្រកូលសាន់ដ្រាជាច្រើនឆ្នាំ បន្ទាប់មកមានមនុស្សម្នាក់ទិញវាហើយដាំផ្កាឡាវែនដឺ និងផ្កាផ្សេងៗដូចដែលមានដល់ឥឡូវ មកដល់ពេលនេះសាន់ដ្រានៅតែជាអ្នកគ្រប់គ្រងតែអ្នកណាជាម្ចាស់នោះនៅតែជាអាថ៌កំបាំង»

សិទ្ធពន្យល់ ដែលធ្វើឱ្យម៉ាកឱ្យមេដៃព្រោះហួសចិត្តពីអ្នកដែលរអ៊ូថាគ្មានដំណោះស្រាយតែបែរជាបញ្ចេញព័ត៌មានមកជារឿយៗ។

«នេះបានជាបងឥន្ទ្រីរបស់យើងមែន!»

រិទ្ធបែរទៅរកអេក្រង់ហើយភ្នែករបស់គេសម្លឹងចំរូបភាពសួនផ្កាឡាវែនដឺ។ គេចាំមិនភ្លេចពីទេសភាពប្រៀបដូចគំនូរផុសដែលបង្កើតឡើងដោយពណ៌ស្វាយ និងពន្លឺព្រះអាទិត្យពេលល្ងាចដែលគ្របលើសួនទាំងមូលធ្វើឱ្យអ្នកកំលោះរម្លឹកដល់កែវភ្នែកដែលដក់ទៅដោយទឹកភ្នែករបស់នាង កែវភ្នែកដែលមានភាពសោកសៅពេលដែលសម្លឹងមើលទៅស្រទាប់ផ្កាតូចៗទាំងអស់នោះ។

ហើយសិទ្ធក៏បានប្រាប់ថាគេបានលួចចូលទៅមើលចម្ការក្រូចនោះកាលពីពីរថ្ងៃមុនទៀតផង ហើយម៉ាក និងរិទ្ធក៏ត្រូវចំហមាត់ដោយភ្ញាក់ផ្អើលម្ដងទៀតព្រោះតែមេក្រុមម្នាក់នេះតែងតែមានវិធីស៊ើបរឿងតាមរបៀបរបស់គេ ដោយស្ងៀមស្ងាត់ ហើយមិនខ្វល់ប្រាប់អ្នកណា។

សិទ្ធមិនចូលចិត្តធ្វើការជាក្រុមនោះទេ គេចូលចិត្តទៅណាមកណាម្នាក់ឯង ហើយចូលចិត្តសេរីភាពខ្លាំងបំផុត តែមិនមែនមានន័យថាគេគ្មានភាពជាអ្នកដឹកនាំនោះទេ គេដឹកនាំក្រុមបានល្អណាស់ ហើយក៏ជាអ្នកដែលយល់ពីអ្នកគ្រប់គ្នាជាងគេបំផុតដែរ។

សិទ្ធងក់ក្បាលជាសញ្ញាឱ្យអ្នកដែលនៅចំហមាត់នៅឡើយងាកទៅរកអេក្រង់វិញ។ រូបនីមួយៗត្រូវបានបង្ហាញពីគ្រប់ជ្រុងនៃចម្ការក្រូច ហើយអ្នកទាំងបីពិនិត្យមិនព្រិចភ្នែក។ ក្នុងនោះក៏មានរូបរបស់សណ្ឋាគារដែរ។ សិទ្ធពង្រីករូបឱ្យធំៗ ម៉ាករុញវែនតារបស់ខ្លួនឡើង ឱនទៅកាន់តែជិតអេក្រង់ទាំងដែលអេក្រង់នោះធំប៉ុនជញ្ជាំងឯណោះ។

«នោះគឺ…កាមេរ៉ា?» គេភ្លាត់មាត់ពេលឃើញថាមានកាមេរ៉ាភ្ជាប់ទៅនឹងដើមឈើ។ ពណ៌ និងរូបរាងរបស់វាបន្លំបានយ៉ាងល្អជាមួយមែក បើមិនពិនិត្យឱ្យច្បាស់ទេគឺមើលមិនដឹងនោះទេ។

«សិទ្ធី ដារារីន ថាអស់វិធីហើយនោះអី! នេះជាស្អី? វ៉ាវ! សុំសរសើរហើយ!»

«ដំឡើងកាមេរ៉ានៅកន្លែងបែបនេះមិនមែនជារឿងធម្មតានោះទេ នេះគ្រាន់តែជាចម្ការក្រូចដែលស្ទើរតែបោះបង់ចោលទៅហើយ» រិទ្ធនិយាយ សិទ្ធផ្ទាត់ម្រាមដៃគាំទ្រ។

«ត្រឹមត្រូវ! តែមិនមែនមានន័យថាវាអាចពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងចាប់មនុស្សនោះទេ»

«យ៉ាងហោចណាស់ក៏វាគួឱ្យសង្ស័យ»

«រិទ្ធបន្តតាមដានសណ្ឋាគារ ខ្ញុំមានន័យដល់ វីយូឡា សាន់ដ្រា» សិទ្ធមានបំណងនិយាយឈ្មោះនោះម្ដងទៀតដើម្បីស្ទាបស្ទង់ប្រតិកម្មរបស់រិទ្ធ។

«ទទួលបញ្ជា!» ចម្លើយដែលចេញមកដោយភាពរីករាយធ្វើឱ្យសិទ្ធញញឹមចុងមាត់ ម៉ាកចាប់ភ្លឹកងាកទៅមើលមុខរបស់អ្នកកំលោះដែលពេលនេះសង្កេតឃើញថាមានភាពសុខប្លែកពីមុន។ កាលមុនពេលដែលទទួលបានភារកិច្ចម្ដងៗ គេបានត្រឹមងក់ក្បាល ឬគ្រហឹមតបតិចៗ តែសម្រាប់ករណីថ្មីនេះគេហាក់ដូចជាពេញចិត្តពេញថ្លើមទទួលគ្រប់ការងារ។

ពីមុនមិនមែនមានន័យថាគេមិនចង់ធ្វើការនោះទេ តែពេលនេះមើលទៅដូចជាខុសធម្មតាឆ្ងាយពេក។

«ម៉ាក ឃ្លាំមើលសកម្មភាពនៅក្នុងសណ្ឋាគារ ហើយរាយការណ៍ភ្លាមបើមានអីមិនប្រក្រតី ហើយមួយទៀតជួយរកកាមេរ៉ាស្រដៀងៗអានោះឱ្យផង» សិទ្ធចង្អុលទៅកាមេរ៉ានៅក្នុងរូប។

«បានតូចជាងហ្នឹងតិចកាន់តែល្អ»

«Roger that!»

សិទ្ធ និងរិទ្ធចេញក្រៅទៅបន្តការងាររបស់គេរៀងខ្លួន ស្របពេលដែលម៉ាកenjoyកាហ្វេម្នាក់ឯងសម្លឹងមើលរូបភាពទាំងស្រុងនៅក្នុងសណ្ឋាគារ ជាពិសេសសួនផ្កាឡាវែនដឺ។

*******

វីយូឡាស្រស់សោភាឈប់ឡាននៅក្នុងចំណតព្រះវិហារដែលគេរៀបចំធ្វើពិធីបុណ្យសពរបស់លោកឌីន។ ស្រីទាញកាបូបពណ៌ខ្មៅមកកាន់មុននឹងបើកទ្វារចេញ និងដើរសំដៅទៅព្រះវិហារ។

នាងស្ថិតក្នុងឈុតពណ៌ខ្មៅសុទ្ធ អាវសារ៉ូស៊កក្នុងសំពត់វែង និងមានអាវធំក្រៅមួយទៀតទប់ទល់ភាពត្រជាក់ពីមេឃភ្លៀងរលឹមស្រិចៗ។ សក់ស្រីត្រូវលើបួងផុតក និងមានបូរពណ៌ប្រផេះព័ទ្ធជុំវិញ។

ដំណឹងដ៏ក្រៀមក្រំបានផ្សព្វផ្សាយចេញទៅក្រៅ ក្នុងនាមជាអ្នកស្គាល់គ្នាស្រីមានបំណងចែករំលែកទុក្ខជាមួយក្រុមគ្រួសារសព។ អ្នកចូលរួមកម្មវិធីគ្រងឈុតខ្មៅ និងមានផ្កាពណ៌សនៅក្នុងដៃជាសញ្ញាកាន់ទុក្ខ។ នៅផ្នែកខាងមុខ ភរិយា និងកូនស្រីរបស់លោកឌីនឈរទទួលភ្ញៀវទាំងទឹកភ្នែក។ វីយូឡាដកដង្ហើមធំមុននឹងដាក់ផ្កានៅចំពោះមុខរូបថតរបស់សព នាងបិទភ្នែកដើម្បីអហោសិកម្មរវាងគ្នានិងគ្នា។

នាងយល់ពីអារម្មណ៍ពេលដែលបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រលាញ់ ជាពិសេសសមាជិកគ្រួសារ មិត្តភក្តិ និងគូសង្សារ។ ការដែលបាត់បង់គ្រួសារជាទីស្រលាញ់តាំងពីក្មេងធ្វើឱ្យនាងបានឆ្លងកាត់រឿងវ៉ាវជូចត់ជាច្រើន ភាពនឹករលឹក ភាពឯកា ភាពអាលោះអាល័យ និងសង្វែកចិត្ត។

នៅជួរទីបី កៅអីខាងចុង រិទ្ធអាចមើលឃើញពីទឹកមុខរបស់វីយូឡាយ៉ាងច្បាស់ ហើយក៏អត់មិនមានមន្ទិលមិនបានថានោះជាទឹកមុខដែលបង្ហាញភាពសោកសៅចេញពីចិត្ត ឬជាការសម្ដែង។ បើសិននាងជាអ្នកដែលនៅពីក្រោយការស្លាប់របស់ឌីន ហើយមកទីនេះជាមួយទឹកមុខបែបនោះ នាងអាចក្លាយជាតារាសម្ដែងបានយ៉ាងងាយជាមួយសម្រស់ឥតខ្ចោះនោះ។ ម្យ៉ាងទៀតគេចាប់ផ្ដើមមានមន្ទិលទៅលើជំនាញមើលទឹកមុខរបស់មនុស្សហើយពេលនេះ គ្រប់ពេលដែលគេចួបនាង ហើយព្យាយាមយល់ពីនាង គេបែរជាឃើញភាពទទេស្អាត។

នាងហាក់ដូចជាដុំទឹកកកដែលបង្ហាញតែផ្នែកខាងលើបន្តិច តែនៅខាងក្រោមនោះទេដែលជាឬសគល់របស់វា។ គេខ្លាចថាអ្វីដែលគេបានដឹងពីការមើលត្រឹមមុខរបស់នាងវាមិនអាចប្រៀបធៀបទៅនឹងអ្វីដែលលាក់នៅខាងក្រោមផ្ទៃទឹកដ៏ត្រជាក់ស្រេបនោះ។

រិទ្ធបន្តសង្កេតស្ថានភាព ហើយជាញឹកញាប់គេងាកមើលទៅនាងដែលអង្គុយនៅជួទីពីរផ្នែកម្ខាងទៀត។ ពិធីបានរៀបចំដោយរលូន រហូតដល់កម្មវិធីចុងក្រោយគឺការបញ្ចុះសព។

វីយូឡាឈរនៅក្រៅរង្វង់ញាតិមិត្តជាមួយទឹកមុខស្ងួតស្ងប់ ត្របកភ្នែកធំដែលគ្របដោយរោមភ្នែកងច្រាងបិទចុះប្រមាណមួយនាទី មុននឹងបើកមកវិញ។

នាងតម្រង់ខ្នងរបស់ខ្លួនឡើង ឈានជើងថយក្រោយ ហើយបែរខ្នងដើរចេញដោយមិនងាកក្រោយ។ ទីបំផុតរិទ្ធក៏បានឃើញទឹកមុខដែលប្រែប្រួលត្រឹមពីរវិនាទីរបស់នាងពីស្រទន់ទៅជាស្មើធេងជាមួយកែវភ្នែកមុតស្រួចដែលមានន័យដល់ពាក្យ «សមហើយ»

ពេលនោះរិទ្ធក៏បានដឹងថាមិនមែនជំនាញមើលមនុស្សរបស់គេមានបញ្ហានោះទេ តែវីយូឡាទេដែលពូកែសម្ដែងលើសតួកុនទៅទៀត។ ជើងរបស់គេក៏ទាញរាងខ្ពស់សង្ហាទៅតាមនាងដោយការចង់ដឹង គេរក្សាគម្លាត មិនឱ្យនាងដឹងពីវត្តមានរបស់ខ្លួន។

ដៃរបស់គេនៅក្នុងហោប៉ៅខោ ភ្នែករេចុះឡើងមើលគ្រប់ជ្រុងខណៈពេលដែលនាងដើរក្នុងល្បឿនមិនយឺតនិងមិនលឿនពេក។ អ្នកទាំងពីរក៏បានទៅដល់ចំណតឡាន ឯវីយូឡាដើរជិតដល់ឡានរបស់ខ្លួន។ តាមរយៈចុងភ្នែក រិទ្ធក្រឡេកឃើញស្រមោលនៅក្បែរបង្អួចនៃអាគារព្រះវិហា។ ភ្នែករបស់គេស្រឹមចុះពេលដែលឃើញថានោះគឺជាខ្មាន់កាំភ្លើងដែលមានចុងអាវុធតម្រង់ទៅរកវីយូឡាដែលកំពុងបើកកាបូបយកសោឡាន។

រិទ្ធមិនគិតជាលើកទីពីរ ហើយមុននឹងគ្រាប់កាំភ្លើងទម្លុះក្បាលរបស់ស្រី គេស្ទុះទៅទាញនាងចុះទៅលើកម្រាលយ៉ាងលឿន យកឡានជារនាំង។ វីយូឡាស្ថិតនៅក្នុងសភាពមីងមាំង មិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វី បានត្រឹមសំងំក្នុងដៃរបស់គេ។

រិទ្ធងើបអង្គុយត្រង់ខ្លួន ភ្នែកមើលទៅកញ្ចក់ឡានខាងឆ្វេង ឃើញថាខ្មាន់កាំភ្លើងមិនទាន់ទៅណានោះទេ។ កាំភ្លើងនោះបានខ្ទប់សំឡេង ឮមិនខ្លាំងពេកនោះទេ ណាមួយកម្មវិធីនៅដំណើរការ មនុស្សម្នាឮមិនទាន់មកបរិវេណនេះវិញនៅឡើយ។

គេទាំងពីរស្ថិតនៅក្រោមការអង្កេតរបស់ខ្មាន់កាំភ្លើង តែហ៊ានរត់ចេញដូចរត់ទៅស្លាប់អ៊‌ីចឹង។ រិទ្ធមើលជុំវិញរកអ្វីការពារសម្រាប់រត់គេច។

«ឡានការពារគ្រាប់បានអត់?» គេសួរ មើលចុះចំមុខរបស់នាងដែលនៅជិតបង្កើយ។ ស្រីគ្រវីក្បាលតប។

«ស្ដាប់ខ្ញុំ! យើងនឹងរត់ទៅរកដើមឈើធំនោះ ឱ្យបានលឿនជាទីបំផុត!»

«ច្បាស់ជាត្រូវគេបាញ់ហើយ!» នាងឆ្លៀតតវ៉ា។

«ឱ្យកាបូបមកនេះ!» វាភ្លាមៗ តែនាងក៏ព្រម។

«យករបស់សំខាន់ចេញផង លឿនឡើង!»

នាងដកទូរសព្ទ និងកាបូបលុយតូចចេញមក ហើយហុចវាឱ្យទៅគេ។ គេចាប់ផ្ដើមរាប់ពីមួយដល់បី ចប់បីភ្លាមគេបោះកាបូបទៅឆ្វេង ឯគេទាំងពីររត់ទៅស្ដាំ។ ដូចដែលស្មានទុក កាបូបនោះត្រូវខ្ទេចជាបំណែកទៅលើដី។

រិទ្ធ និងវីយូឡាគេចស្ទើរមិនផុតពីគ្រាប់កាំភ្លើងដែលត្រូវបានបាញ់សាចទៅលើដើមឈើដែលគេទាំងពីរពួនពីមួយទៅមួយ ហើយមុននឹងគ្រាប់ចុងក្រោយប៉ះសាច់ រិទ្ធទាញស្រីទៅជាមួយពួនក្នុងក្នុងថ្លុកទាបល្មមនៅក្បែរនោះ។

សំឡេងកាំភ្លើងស្ងាត់។ ខ្មាន់កាំភ្លើងក៏គេចខ្លួននៅពេលដែលមនុស្សចាប់ផ្ដើមផ្អើលឈូឆរ ចូលមកមើលស្ថានការណ៍ តែមិនមានអ្នកហ៊ានចូលមកជិតគេទាំងពីរនោះទេ។ រិទ្ធងាកទៅមើលស្រីដែលមានភ្នែកបាញ់ទៅរកអាគារដែលខ្មាន់កាំភ្លើងពួននោះ មិនមានភាពភ័យខ្លាចតែពោពេញទៅដោយភាពប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់។

នាងមើលទៅដូចជាមនុស្សដែលធ្លាប់ឆ្លងកាត់ស្ថានភាពបែបនេះញឹកញាប់ដែលធ្វើឱ្យរិទ្ធស្ញើច។

«ទីនេះមិនមានសុវត្ថិភាពទេ តោះ!»

អ្នកកំលោះជួយទាញស្រីឡើង នាងលើកសំពត់ហើយរត់តាមគេ។ រិទ្ធនាំនាងទៅរកឡានរបស់ខ្លួនដែលចតនៅផ្នែកម្ខាងទៀត។ ខ្មាន់កាំភ្លើងអាចនឹងមិនទាន់ទៅណាឆ្ងាយ ដូច្នេះគេទាំងពីរត្រូវចេញពីកន្លែងនោះឱ្យបានឆាប់ជាទីបំផុត។

ឡានSUVរបស់រិទ្ធបោះពួយចេញពីចំណត គេមិនខ្វល់សួរនាងថាគួរទៅណានោះទេ សំខាន់គិតពីសុវត្ថិភាពជាមុនសិន។ វីយូឡានៅស្ងៀមស្ងាត់ រិទ្ធក៏ដូចគ្នា ហើយអ្នកទាំងពីរក៏មិននិយាយអ្វីក្នុងរយៈពេល១៥នាទីរហូតដល់ប្រាកដចិត្តថាគ្មានអ្នកតាមពីក្រោយ។

ទីបំផុតរិទ្ធក៏ផ្ទុះសំណើចតិចៗបន្ទាប់ពីក្រឡេកមើលទៅនាងដែលមានសភាពមិនរៀបរយដូចដែលធ្លាប់។

«យ៉ាងម៉េច?» នាងសួរ ជ្រួញចិញ្ចើម។ គេមិនឆ្លើយតែបែរកញ្ចក់ទៅឱ្យនាងមើលខ្លួនឯង។

វីយូឡាអើតក្បាលមើលមុខរបស់ខ្លួនទើបដឹងថាពិបាកមើលប៉ុនណា។ សក់របស់នាងរបូតរាយបាយ សើមតិចៗដោយសារទឹកភ្លៀង ថែមទាំងមានស្លឹកឈើងាប់ជាប់ទៀត។ ស្រីខ្មាសគេ ប្រញាប់រៀបចំសក់របស់ខ្លួនឡើងវិញ ទោះមិនដូចដើមតែក៏មិនឱ្យអាក្រក់មើលពេក។ រិទ្ធងាកមុខចេញព្រោះមិនចង់ឱ្យនាងខ្មាសកាន់តែខ្លាំង។

វីយូឡាចាប់សក់ចងត្រឹមពាក់កណ្ដាលក្បាលរួច បោសធូលី និងកម្ទេចសំរាមចេញពីអាវ និងសំពត់ ពេលនោះរិទ្ធចាប់អារម្មណ៍ពីស្នាមឆូតនៅលើដៃសខ្ចីដែលកើតឡើងពេលរត់គេចគ្រាប់មុននេះ តែនាងមើលទៅបែរជាមិនបានខ្វល់ពីវាព្រោះវាតិចតួចណាស់បើប្រៀបធៀបទៅនឹងរបួសដែលនៅលើដើមដៃខាងស្តាំរបស់គេ។

វាប្រហែលជាបានមកពីពេលដែលគេរុញនាងចេញពីគ្រាប់កាំភ្លើងហើយវាត្រូវប្រឈិតដៃគេជំនួសវិញ។ វីយូឡាមើលទៅស្នាមឈាមជាប់ដៃអាវដោយក្ដីបារម្ភ មុននឹងងាកទៅរករបស់អ្វីម្យ៉ាងដែលអាចរុំរបួសបាន។

«នៅឃ្លុបមុខមានស្បៃរុំ» គេប្រាប់ នាងបើកវាហើយដកថង់ស្បៃរុំរបួសចេញមកហែក។

នាងទាញដៃរបស់គេមកក្បែរហើយសម្អាតរបួសដែលមានឈាមរឹមៗ ឯរិទ្ធបន្ថយល្បឿន ហើយឆ្លៀតឱកាសលួចមើលមុខរបស់នាងជាញយដង ទោះមិនចង់ដកភ្នែកចេញក៏គេត្រូវតែមើលទៅខាងមុខវិញព្រោះកំពុងបើកឡាន។

«អរគុណ» គេនិយាយតិចៗ ពេលនាងរុំរបួសឱ្យរួចរាល់។

«គួរតែជាខ្ញុំទេដែលត្រូវនិយាយពាក្យនោះ អរគុណដែលជួយ!»

«ប្ដូរពីពាក្យអរគុណទៅជាកាហ្វេមួយកែវបានអត់?»

«កាហ្វេមួយកែវ?»

«អត់បានទេ?»

«វាតិចពេកទេដឹង? តម្លៃប្រថុយជីវិតជួយខ្ញុំស្មើកាហ្វេមួយកែវ»

«អ៊‌ីចឹងពីរកែវ» វីយូឡាសើចឡើងពេលឮសំណើរ។ រិទ្ធស្ទើររបូតចង្កូតឡានពេលឃើញបបូរមាត់ដែលរីកចេញជាសំណើចដ៏ស្រស់របស់នាង មុខស្រីប្រៀបដូចជាផ្កាដែលរីកពេញលេញពេលនាងសើចម្ដងៗ។

នាងក្រមុំងក់ក្បាលទទួល។

«ឱ្យខ្ញុំជូនទៅសណ្ឋាគារមែន?» សំណួរបស់គេត្រង់ៗ វីយូឡាមិនចាំបាច់សួរក៏ដឹងថាហេតុអ្វីក៏គេស្គាល់នាងព្រោះស្រីចំណាំគេបានតាំងពីដំបូង។

មានភាគបន្ត…

គាត់បន្តឈរត្រង់នោះប្រាំនាទីទៀតដោយមិនបញ្ចេញសំឡេង ឬបង្ហាញភាពធុញទ្រាន់ព្រោះគាត់ដឹងថានាងនឹងនិយាយអ្វីមួយដែលគាត់ចង់ស្ដាប់។

«លេខាជីម (Jim) មិនបាច់បារម្ភទេ រឿងនេះខ្ញុំជាអ្នកចាត់ចែង»

សំឡេងរបស់នាងស្ងប់ ហាក់ដូចជាព្យាយាមផ្ដល់ទំនុកចិត្តឱ្យលេខាដែលជាមនុស្សចាស់ទុំរបស់ខ្លួន។

«ប៉ុន្ដែប៉ូលិសមិនទាន់ទៅណាទេ»

«ពួកគេធ្វើអីក៏ធ្វើទៅ»

«ខ្ញុំខ្លាចថាវាប៉ះពាល់ដល់សណ្ឋាគារ…»

«បាត់ភ្ញៀវច្រើនអត់?» សំណួររបស់នាងដេញទៅចំចំណុចដែលធ្វើឱ្យលេខាចំណាស់ដកដង្ហើមធំ។

«បាត់មិនច្រើនទេ ភ្ញៀវនៅតែប្រើប្រាស់សេវាកម្មរបស់យើង»

«ចុះលេខាជីមខ្លាចអី?» ដៃតូចស្រឡូនដាក់ឯកសារចុះទៅលើតុ ហើយផ្អែកខ្នងទៅនឹងសាឡុង ឱបដៃសម្លឹងចំមុខជ្រួញៗរបស់លេខាជីម។

«My lady…»

«ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំធ្វើអីហើយៗខ្ញុំសន្យាថាមិនឱ្យប៉ះពាល់ដល់សណ្ឋាគារដែលប៉ាម៉ាក់ស្រលាញ់នោះទេ» ទោះជាសម្ដីរបស់នាងជួយឱ្យគាត់ស្ងប់ចិត្តបន្តិច ក៏វាមិនអាចធ្វើឱ្យគាត់ឈប់បារម្ភបានដែរ។ ឌីនបានបាត់ខ្លួនចេញពីបន្ទប់សណ្ឋាគារដោយគ្មានអ្នកណាដឹង ប៉ូលិសរកមិនឃើញថាវាជាកំហុសរបស់ខាងសណ្ឋាគារដោយសារតែគ្មានតម្រុយ ឬដានបញ្ជាក់ គ្រប់យ៉ាងត្រូវបានធ្វើឡើងយ៉ាងស្អាត ក្រុមគ្រួសារក៏មិនអាចប្ដឹងបានព្រោះខាងសណ្ឋាគារក៏បានចេញមុខទទួលខុសត្រូវបញ្ជាក់ពីភាពស្អាតស្អំ ហើយរឿងក្ដីនេះក៏នៅជាអាថ៌កំបាំង មនុស្សប្រុសបាត់បន្ដបន្ទាប់ពីសណ្ឋាគារផ្សេងៗគ្នា។

វីយូឡានាំរូបរាងល្អល្អះទៅឈរក្បែរបង្អួច ហើយសម្លឹងចេញទៅក្រៅ ទោះវាងងឹតមិនដឹងថាកន្លែងណាជាកន្លែងណា ភ្នែករបស់នាងសម្លឹងចំទីដែលនាងស្គាល់ នាងដឹងថាគួរមើលកន្លែងណា ហើយក៏ដឹងថាវាជាអ្វី។ កែវភ្នែកមូលថ្លាឆ្វង់ពោរពេញទៅដោយកង្វល់ ជាកង្វល់ដែលនាងមិនអាចរ៉ាយរាប់ប្រាប់អ្នកដទៃបាន។​ តើរឿងក្ដីចាប់មនុស្សពិតជាមានពាក់ព័ន្ធជាមួយនាងមែនឬ?

*******

រយះពេលបីថ្ងៃដែលរិទ្ធស្នាក់នៅសណ្ឋាគារ ហើយក៏មិនទាន់បានតម្រុយអ្វីផ្សេងនោះដែរក្រៅពីម្ចាស់សណ្ឋាគារមានសម្រស់គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ និងពោរពេញទៅដោយអាថ៌កំបាំង។

រិទ្ធត្រលប់ទៅកន្លែងស្នាក់របស់ក្រុមរបស់គេពីរបីម៉ោងដើម្បីធ្វើការជាមួយសិទ្ធក្នុងការស្រាវជ្រាវអំពីប្រវត្តិរបស់សណ្ឋាគារ និងម្ចាស់របស់វា។

«មើលទៅដូចជាមានអ្វីម្យ៉ាងមិនត្រឹមត្រូវ…» សិទ្ធរអ៊ូ ភ្នែកមើលទៅអក្សរនៅលើអេក្រង់កុំព្យូទ័ររបស់ខ្លួន រិទ្ធបានតែងក់ក្បាលយល់ស្រប។

«ហេតុអីក៏គ្មានប្រវត្តិរបស់នាងមុនចូលរៀនវិទ្យាល័យ?»

«ហ្នឹងហើយ!»

«គួរឱ្យសង្ស័យណាស់»

«បើទិន្នន័យមិនពិត មានតែយើងរកខ្លួនឯង»

សិទ្ធងក់ក្បាលទទួលភារកិច្ចស៊ើបរកការពិត។ វាហាក់ដូចជាពិបាកជាងពួកគេស្មានទៅទៀត។ ប្រវត្តិរូបរបស់ស្រីវីយូឡាមានភាពមិនច្បាស់ ហើយវាដូចជានាងព្យាយាមលាក់ប្រវត្តិរបស់ខ្លួនដើម្បីអ្វីម្យ៉ាង។ សុខៗនាងក៏បង្ហាញខ្លួននៅក្នុងសណ្ឋាគារH&Rក្នុងឋានៈជាអ្នកគ្រប់គ្រងទូទៅ ហើយក៏ជាអ្នកស្នងត្រកូលសាន់ដ្រា។

តាមទិន្នន័យបានបង្ហាញថានាងរស់នៅជាមួយជីដូនជីតាពេលរៀនវិទ្យាល័យ ហើយបន្តសិក្សានៅប្រទេសផ្សេងពេលរៀនបរិញ្ញាបត្រផ្នែកគ្រប់គ្រងជំនួញ ហើយត្រលប់មកប្រទេសដើមវិញបន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការសិក្សានៅប្រទេសអីតាលី។

នាងមិនបានចូលទៅកាន់កាប់សណ្ឋាគារភ្លាមៗនោះទេ នាងចំណាយពេលជិតពីរឆ្នាំក្នុងការសម្រាកលម្ហែដោយមិនមានអ្នកដឹងថានាងទៅទីណាមុននឹងលោក និងលោកស្រីសាន់ដ្រាផ្ទេរតំណែងគ្រប់គ្រងសណ្ឋាគារឱ្យទៅនាងពេញសិទ្ធិ។

គ្មានអ្នកបានដឹងពីសាវតារបស់នាងនោះទេរហូតដល់ឈ្មោះរបស់នាងត្រូវបានបញ្ចូលជាអ្នកគ្រប់គ្រងសណ្ឋាគារ ហើយក៏បន្តបង្ករភាពភ្ញាក់ផ្អើលដោយសារសម្រស់ និងសមត្ថភាពរបស់នាងក្នុងរយៈពេលពីរឆ្នាំចុងក្រោយនេះ។ ទោះបីជានាងនៅក្មេង តែនាងមានភាពចាស់ទុំ ចេះបត់បែន និងមានសមត្ថភាពដោះស្រាយបញ្ហាខ្ពស់លើសពីការស្មាន។

នាងក្រមុំមិនសូវបង្ហាញមុខមាត់ ឬជជែកវែកញែកច្រើននោះទេ នាងចូលចិត្តធ្វើការដោយស្ងៀមស្ងាត់ ហើយបណ្ដោយឱ្យលទ្ធផលជាអ្នកនាំឈ្មោះរបស់នាងចេញទៅក្រៅជំនួសវិញ ជាហេតុធ្វើឱ្យសណ្ឋាគារមានភាពរីកចម្រើន មានភ្ញៀវចេញចូល​មិនដាច់រហូតមកដល់ពេលនេះ។ ថ្មីៗនេះនាងចាប់ផ្ដើមចូលរួមសកម្មភាពផ្សេងៗក្នងអង្គការសប្បុរសធម៌ និងមូលនិធិដែលជួយកុមារកំព្រាជាមួយសង្គមហើយក៏បានបង្កើតទំនាក់ទំនងជាមួយអ្នកដែលមានអំណាច និងតំណែងនៅក្នុងសង្គមទាំងក្នុង និងក្រៅប្រទេស។

ដោយឡែកព័ត៌មានដែលរិទ្ធបានដឹងថ្មីៗនោះគឺនាងត្រូវបានទទួលសិទ្ធិចិញ្ចឹមពីមណ្ឌលកុមារកំព្រាតាំងពីអាយុ១២ឆ្នាំដោយលោក និងលោកស្រីសាន់ដ្រាទៅវិញ។ ដូច្នេះទិន្នន័យដែលបានដឹងមកថានាងនៅជាមួយជីដូនជីតាមុនវិទ្យាល័យនោះគឺជារឿងមិនពិត។

រិទ្ធត្រលប់ទៅសណ្ឋាគារវិញជាមួយសំណួរជាច្រើន ហើយគេក៏នឹងរកចម្លើយឱ្យឃើញ។ វាហាក់ដូចជាធម្មតាពេក ធម្មតារហូតគេសង្ស័យ បន្ទាប់បីបាត់មនុស្សពីសណ្ឋាគារដោយមិនដឹងហេតុ កន្លែងនេះនៅតែមានមនុស្សចូលមកប្រើសេវាកម្មដដែល។

ល្ងាចនោះរិទ្ធអង្គុយលើកៅអីក្រោមដើមផ្កា សញ្ចឹងគិត បំណងមួយទៀតដែលគេជ្រើសរើសអាងទឹកព្រោះតែគេដឹងថាវីយូឡានឹងមកទីនេះ ដោយសារតែបីថ្ងៃនេះ រាល់ល្ងាចម៉ោង៦គេសង្កេតឃើញថានាងចូលចិត្តឈរត្រង់នោះ សម្លឹងមើលទឹកក្នុងអាងដោយឥរិយាបថស្ងប់ស្ងាត់។ នាងឈរស្ងៀម តែសម្រស់រាងកាយ និងមុខស្រទន់របស់នាងតែងតែធ្វើឱ្យគេមើលឡើងភ្លឹកម្ដងៗ។

ឈុតវែងដែលនាងស្លៀកតែងតែងធ្វើឱ្យអ្នកមើលមានអារម្មណ៍ល្អ វាសក្តិសមជាមួយរាងកាយស្រឡូន និងទឹកមុខនឹងនរគ្មានប្រែប្រួល។

រិទ្ធចាំនៅទីនោះប្រហែលជាង៣០នាទី នៅតែមិនទាន់ឃើញនាង គេក៏ចាប់ផ្ដើមធុញទ្រាន់ តែក៏នៅមិនបោះបង់ គិតថានាងនឹងមក។ ដូចអ្វីដែលគេរំពឹង វីយូឡាពិតជាដើរចូលមកមែន ថ្ងៃនេះលេខាជីមក៏មកដែរ លេខាចំណាស់តម្រង់ទៅទ្វាររបងចាក់បើកសោររបងឱ្យនាងហើយចេញទៅបាត់ រិទ្ធបានឱកាសដើរតាមនាងពីក្រោយដោយមិនឱ្យម្ចាស់ខ្លួនគេដឹង។

វីយូឡាឈរក្រពាត់ដៃនៅចំពីមុខជួរផ្កាឡាវែនដឺ សម្លឹងមើលទៅផ្កាពណ៌ស្វាយដោយអារម្មណ៍ហោះហើរ ទោះទឹកមុខស្ងប់តែមិនដឹងថានៅក្នុងចិត្តរបស់នាងកំពុងគិតពីរឿងអ្វីខ្លះ មិនដឹងថាមានបញ្ហាអ្វីខ្លះដែលធ្វើឱ្យនាងច្របបូកច្របល់។

រិទ្ធដែលឈរពីក្រោយស្រាប់តែចង់ដឹងថានាងកំពុងគិតអ្វី។ អ្នកកំលោះរៀបឬកពារមុននឹងដើរទៅឈរទន្ទឹមនឹងនាងជាមួយស្នាមញញឹម។

«សួនស្អាតណាស់ តែគួរឱ្យស្ដាយដែលមានមនុស្សតិចណាស់បានឃើញ»

គេនិយាយតិចៗ តែល្មមអាចឱ្យនាងស្ដាប់ឮ។ វីយូឡាងាកមើលទៅគេដោយទឹកមុខនឹងនរ មិនមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះវត្តមានរបស់គេ។

«សូមអធ្យាស្រ័យលោក កន្លែងនេះមិនអនុញ្ញាតឱ្យភ្ញៀវចូលនោះទេ»

ឮសំឡេងរបស់នាងដោយផ្ទាល់បែបនេះគេចង់ទន់ជើង សំឡេងរបស់នាងស្ងប់ ស្រទន់ តែមានន័យដាច់ខាត។ គេសុំទោសតាមការគួរ តែមិនព្រមថយចេញ ឯវីយូឡាក៏បណ្ដោយតាមគេព្រោះដឹងថាគេនឹងមិនព្រមទៅទោះព្យាយាមដេញ ឬឱ្យសន្តិសុខមកចាប់គេចេញក៏ដោយ។

គេទាំងពីរឈរនៅត្រង់នោះដូចជាមនុស្សស្គាល់គ្នាស្និទ្ធិស្នាលយូរឆ្នាំមកហើយអ៊‌ីចឹង​។ ទោះជាមានអារម្មណ៍ថាទាស់ៗបន្តិច តែបរិយាកាសបានជួយសម្រួលឱ្យមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ចម្លែក វីយូឡាមានអារម្មណ៍ថាមានសុវត្ថិភាពទោះបីជាគេជាមនុស្សប្លែកមុខ ចំពោះរិទ្ធ ទោះបីជានាងជាមនុស្សដែលស្ថិតនៅក្នុងការសង្ស័ររបស់ក៏ដោយតែគេបែរជាចង់នៅក្បែរនាងទៅវិញ។

ពន្លឺពណ៌ទឹកក្រូចរបស់ព្រះអាទិត្យពេលល្ងាចគ្របទៅលើផ្កាពណ៌ស្វាយបង្កើតបានជាទេសភាពដូចគំនូរ។ ទងផ្កាឡាវែនដឺរេរាំទៅមកតាមកម្លាំងវាយោ វាជារូបភាពដែលធ្វើឱ្យវីយូឡាបានធូរស្បើយក្នុងចិត្តពីទុក្ខ និងបញ្ហាផ្សេងៗ ទោះបីវាបាននាំមកជាមួយការចងចាំខ្លះៗពីអតីតកាល នាងក៏មិនបានប្រកាន់ព្រោះការចងចាំទាំងនោះវាមកជាមួយភាពកក់ក្ដៅដែលនាងធ្លាប់បានទទួលពីគ្រួសារជាទីស្រលាញ់របស់ស្រី។

រិទ្ធសង្កេតឃើញភ្នែកដែលជន់ជោរដោយទឹកភ្នែករបស់នាង ប៉ុន្តែមិនអាចរកពាក្យមកនិយាយដើម្បីលួងលោមព្រោះគេមិនបានដឹងពីរឿងរ៉ាវនៅពីក្រោយទឹកភ្នែកទាំងនោះ។ គេនៅត្រង់នោះជិតនាងបង្កើយ​ តែមានអារម្មណ៍ដូចជាឆ្ងាយរាប់រយគីឡូដីទៅវិញ គេក៏មិនដឹងថាវាមកពីអ្វី។ ហើយមុននឹងគេអាចហើបមាត់និយាយបាន នាងបែរខ្លួនដើរចេញ។

«លោកមិនគួរមកទីនេះទៀតនោះទេ»​ វាខ្លី តែមានន័យច្បាស់លាស់សម្រាប់ឱ្យគេបានដឹងថារឿងថ្ងៃនេះមិនអាចកើតឡើងម្ដងទៀតនោះទេ។ រិទ្ធញាក់ស្មា ឈានជើងវែងៗតាមនាងប្រកិត។

«ចុះអ្នកនាង? មកទៀតទេ?»

«ខ្ញុំខុសពីលោក»

«ខុសបែបម៉េច?»

«លោក! សូមកុំឱ្យវាហួសព្រំដែន» នាងឈប់ដើរ ងាកទៅរកគេដែលឈប់តាមនាង។ ភ្នែកភ្លឺថ្លាសម្លឹងចំកែវភ្នែកពណ៌ត្នោតរបស់អ្នកកំលោះ ហើយវាស្ទើរតែធ្លុះដល់ព្រលឹងរបស់គេ។

ភ្នែករបស់នាងស្អាតណាស់ ស្អាតបែបមានអំណាច បើភ្នែកនោះជាកាំបិតវាអាចធ្វើឱ្យក្បាលរបស់គេធ្លុះធ្លាយបាត់ទៅហើយ វាជាភ្នែកដែលលាក់ទុកអាថ៌កំបាំងជាច្រើន។ គេលើកដៃទាំងពីររបៀបចុះចាញ់ ឈានថយមួយជំហានជាមួយស្នាមញញឹមបែបអន់ចង់។

វីយូឡាដកដង្ហើមតូចមុននឹងនាំរាងល្វត់ល្វន់ត្រលប់ទៅសណ្ឋាគារវិញ។ រិទ្ធញញឹមចុងមាត់ ងាកមើលទៅសួនផ្កាម្ដងទៀត ភ្នែករបស់គេរេជុំវិញបរិវេណនោះ ឃើញថាវាគ្រាន់តែជាសួនធម្មតា ស្ងប់ស្ងាត់ និងស្រស់ស្អាត តែគេបែរជាមានអារម្មណ៍ថាវាប្លែកទៅៗពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃទៅវិញ។

ខណៈពេលនោះ មានកែវភ្នែកមួយគូតាមមើលរិទ្ធទាល់តែគេចេញផុតពីរបង។​

*******

ព្រឹកព្រលឹម ថ្ងៃមិនទាន់រះស្រួលបួលផង រិទ្ធស្លៀកខោកីឡាខ្លីត្រឹមជង្គង់ពណ៌ប្រផេះ ជាមួយអាវយឺតហូដី(Hoodie)ពណ៌ស រត់ហាត់ប្រាណយឺតៗតាមបរិវេណសណ្ឋាគារជាមួយកាសក្នុងត្រចៀកខាងស្ដាំ។

«រួចនៅ?» គេនិយាយតិចៗទាំងដង្ហក់។ ម្ខាងទៀតគ្រហឹមតប ធ្វើឱ្យភ្នាក់ងារកំលោះញញឹមសមចិត្ត។

«សួនហ្នឹងស្អាតណាស់ មិនអ៊‌ីចឹង?»

«ត្រូវហើយ! ខៃយ៉ាងម៉េចហើយ?»

«កំពុងទៅកូរ៉េដូចដែលឯងស្នើរ ប្រហែលជាអាចរកឃើញតម្រុយខ្លះ)

«ល្អហើយ! ខ្ញុំមិនអាចនៅទីនេះបានទៀតទេ ខាងសណ្ឋាគារអាចនឹងសង្ស័យ»

«ចាំឱ្យម៉ាកទៅជួយ គេនឹងទៅម៉ោង៩នេះ!»

«Great!»​ រិទ្ធចុចផ្ដាច់ការខល ហើយបន្តរត់តិចៗតាមរបងសណ្ឋាគារ គេរត់ទៅរកផ្លូវតូចដែលគេប្រាកដថានឹងនាំគេទៅជើងភ្នំខាងក្រោយ។ ទីនេះមានតែដើមឈើទាបៗអមសងខាងផ្លូវលំ ក្លិនស្មៅពេលព្រឹកផ្ដល់ភាពស្រស់ស្រាយ។ មិនឆ្ងល់ទេដែលមនុស្សចូលចិត្តមកទីនេះទោះឆ្ងាយពីក្រុងបន្តិចមែន។

ពេលស្ងប់ស្ងាត់បែបនេះ រិទ្ធចាប់ផ្ដើមសួរខ្លួនឯងពីគោលដៅសំខាន់ដែលធ្វើឱ្យគេតាមវីយូឡា។ គេគ្រាន់តែធ្វើតាមសភាវគតិរបស់ខ្លួនដែលប្រាប់ថានាងអាចនឹងមានពាក់ព័ន្ធជាមួយរឿងក្ដីនេះ ហើយក៏អាចមានទំនាក់ទំនងជាមួយករណីឃាតកម្មកាលពី១០ឆ្នាំមុនផងដែរ។

មកដល់ចុងបំផុតរបស់របងសណ្ឋាគារគេឈប់ ខាងឆ្វេងដៃគឺជញ្ជាំងដែលគេដឹងថាវាជាសួនផ្កានោះ។ គេសម្លឹងមើលទៅដើមឈើខ្ពស់ៗនៅចំពោះមុខ គេងាកមើលជុំវិញខ្លួនប្រាកដចិត្តថាគ្មានអ្នកណាឃើញពីវត្តមានរបស់គេមុននឹងដើរចូលទៅក្នុងព្រៃដែលមានដើមក្រូចមួយៗបន្លំជាមួយដើមឈើផ្សេងៗ។

ខែនេះផ្កាក្រូចចាប់ផ្ដើមបញ្ចេញក្លិនឈ្ងុយឈ្ងប់ រិទ្ធស្រូបយកពេញសួតព្រោះមិនស្រូបមិនបាន វាក្រអូបដូចក្លិននៅក្នុងបន្ទប់សណ្ឋាគាររបស់គេ ធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ដូចនៅផ្ទះ។

ដើមក្រូចកម្ពស់ប្រហែលពីរម៉ែត្រត្រូវបានដាំជាជួរ ហាក់ដូចជាមិនសូវបានមើលថែ ខុសពីសួនផ្កាដែលមានអ្នកថែរក្សាដិតដល់ល្អណាស់។ គុម្ពស្មៅក្រាស់ៗដុះពីក្រោមដើមក្រូច ធ្វើឱ្យមើលទៅដូចជាព្រៃក្រោយផ្ទះដូច្នេះដែរ។

រិទ្ធសម្លឹងមើលទៅជុំវិញបរិវេណនោះ និងបន្តដើរទៅមុខជិតមួយម៉ោង ទើបត្រលប់មកវិញដោយមិនទទួលបានតម្រុយអ្វី សូម្បីសត្វមួយក្បាលក៏មិនបប្រទះផង។ ដីចម្ការធំណាស់ ហើយភ្ជាប់ជាមួយព្រៃជើងភ្នំ គេមិនអាចដើរឱ្យសព្វក្នុងរយៈពេលខ្លីបាននោះទេ។

អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនៅសណ្ឋាគារនេះគឺPerfect រិទ្ធក៏បានClearចម្ងល់ដែលមិនយល់ពីមុនមកថាហេតុអ្វីក៏កន្លែងនេះមានគេមកច្រើនទោះជាឆ្ងាយពីក្រុង សក្តិសមនឹងការធ្វើដំណើរ។

នៅម៉ោង៩ត្រឹម ម៉ាកបង្ហាញខ្លួននៅចំខ្លោងទ្វារចូលសណ្ឋាគារជាមួយឈុតធំបែបអ្នកធ្វើការ ដៃម្ខាងកាន់កាបូបខ្មៅមួយ ដៃម្ខាងទៀតលើកទៅរុញវ៉ែនតាឡើង។ គេប្រាប់អ្នកផ្ដល់ព័ត៌មានថាមានណាត់ជាមួយ រិទ្ធី ចូអាន បុគ្គលិកក៏នាំគេទៅហាងកាហ្វេនៅក្នុងសណ្ឋាគារដែលមានរិទ្ធអង្គុយក្រេបកាហ្វេចាំជាស្រេច។ អ្នកទាំងពីរចាប់ដៃគ្នា រាក់ទាក់គ្នាដូចជាដៃគូរកស៊ីទូទៅ។

«កន្លែងល្អ!» ម៉ាកសសើរ មើលជុំវិញបរិវេណ រិទ្ធងក់ក្បាលយល់ស្របមុននឹងហុចឯកសារមួយដុំឱ្យទៅមិត្តភក្តិ។

«ទីបំផុតខ្ញុំក៏មានឱកាសចួបលោកដើម្បីពិភាក្សាពីការងារលើកនេះហើយ! នេះជាគម្រោងរបស់ផលិតផលដែលខ្ញុំត្រៀមយកមកបង្ហាញ សង្ឃឹមថាលោកនឹងពេញចិត្ត ហើយពិចារណារសហការគ្នាអភិវឌ្ឍគម្រោងមួយនេះជាមួយគ្នា»

រិទ្ធចាប់ផ្ដើមនិយាយការងារ មិនឱ្យខាតពេល ឬបង្ករការសង្ស័យពេលបុគ្គលិកបម្រើភេសជ្ជៈ ម៉ាកបើកឯកសារមើល។ ការសម្ដែងបានបន្ដរហូតដល់គេទាំងពីរប្រាកដចិត្តថាមិនមានអ្នកណាចាំសង្កេតទៀត។

«គម្រោងនេះរៀបចំមកបានល្អណាស់ និយាយអ៊‌ីចឹង ​លោកមានយកគំរូផលិតផលមកឬអត់?» ម៉ាកសួរ នៅចូលតួនៅឡើយ។

«ប្រាកដជាមាន» រិទ្ធដកtabletចេញមក ហើយចូលទៅកាន់តែកៀកមិត្តរួមក្រុម។

«ទីនេះជាបន្ទប់គ្រប់គ្រងCCTV យើងពិនិត្យមើលហើយ មិនសូវយាមតឹងរឹងប៉ុន្មាននោះទេ យប់នេះត្រូវយកទិន្នន័យទាំងអស់ឱ្យបាន»

«ទោះបីជាមិនសូវមានការយាមតឹងរឹង តែបើតាមយើងមើលកន្លែងនេះមានរចនាសម្ព័ន្ធលម្អិតណាស់ ហាក់ដូចជាបានរៀបឡើងមកដើម្បីការពារកន្លែងទុកជាមុនរួចហើយ» ម៉ាកវិភាគ។

«យើងដឹង! តែនេះជាវិធីតែមួយគត់ដើម្បីចាប់ផ្ដើមផែនការ»

«វាចម្លែក…វាដូចជាមើលទៅមានសុវត្ថិភាពពេកហើយ» ម៉ាកបន្ត សម្លឹងមើលទៅរូបក្នុងអេក្រង់tablet គេហាក់ស្តាក់ស្ទើរ។

«មានCCTVមួយណាដែលធ្លាប់គេចផុតពីម្រាមដៃរបស់ម៉ាក ហ្គាហ្សិលដែរទេ?»

«មនុស្សចេះដើរស្ទាត់នៅតែមានពេលដួល»

«ទៅ! ម៉ាកចេញមុខទៅហើយ មិនបានសម្រេចក៏បានបទពិសោធន៍ដែរ»

«អូខេ! យើងនឹងសាកល្បង»

បន្ទាប់មកម៉ាកក៏ជួលបន្ទប់មួយសម្រាប់គេ នៅជួរជាមួយបន្ទប់របស់រិទ្ធ។ ដោយប្រើប្រាស់មន្តស្នេហ៍របស់ខ្លួន ម៉ាកមិនត្រឹមតែបានកាតចូលបន្ទប់​ ថែមទាំងបានលេខផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកផ្ដល់ព៍ត៌មានទៀតផង។

គេមិនភ្លេចសសើរពីសម្រស់ស្រស់សោភារបស់សណ្ឋាគារ តែក៏មិនអាចប្រៀបធៀបជាមួយសម្រស់របស់នាង​ ធ្វើឱ្យកញ្ញាញញឹមអៀន។ រិទ្ធឈរសើចពីម្ខាង គេតែងតែសសើរពីជំនាញទំនាក់ទនងរបស់ម៉ាក អ្នកកំលោះKeyboardម្នាក់នេះតែងតែប្រើប្រាស់ជំនាញទន់របស់ខ្លួនដោះស្រាយយករួចខ្លួនបានគ្រប់កាលៈទេសៈ។

កាលពីនៅហ្វឹកហាត់ជាមួយគ្នា ម៉ាកតែងតែលួចគេចម៉ោងហាត់វិជ្ជាវាយដំការពារខ្លួនទៅលេងហ្គេមជាញឹកញាប់ ហើយក៏តែងតែអូសទាញមិត្តរួមក្រុមឱ្យបានចូលទៅក្នុងការដាក់ពិន័យជាមួយផងដែរ។ សមាជិកទាំងអស់តែងតែភ្ញាក់ផ្អើលជាមួយល្បិចរបស់គេ ហើយតាមមិនដែលទាន់គំនិតប្លែកៗរបស់ម៉ាកនោះដែរ។

នៅក្នុងការបាញ់បោះ ឬរឿងវាយគ្នាមិនមែនគេមិនចេះនោះទេ គេធ្វើបានល្អ តែគេប្រាប់ថាវាជារឿងហត់នឿយ បែបនេះហើយទើបគេជ្រើសរើសផ្នែកITវិញ។ ម៉ាកជាកូនកំព្រា។ គេរស់នៅជាមួយយាយរបស់គេនៅភូមិតូចមួយ ហើយនៅវ័យ១០ឆ្នាំគេត្រូវបានប្រធានធំយកមកចិញ្ចឹម និយាយឱ្យខ្លីគេជាកូនចិញ្ចឹមរបស់មេធំរបស់ពួកគេ។ ចាប់ពីពេលនោះមកម៉ាកចាប់ផ្ដើមជីវិតថ្មីជាមួយមិត្តភក្តិស្លាប់រស់នៅក្នុងសាលាហ្វឹកហាត់ឯកជនរបស់ឪពុកចិញ្ចឹមរបស់គេ។

នៅមានភាគបន្ត…

«រូបនេះ…ជាអ្នកណា?» សិទ្ធសួរ ចង្អុលទៅលើរូបដែលនៅលើតុ។

«គាត់ទាំងពីរត្រូវឃាតករសម្លាប់ជាមួយប៉ាដប់ឆ្នាំមុន» សិទ្ធក្រឡេកមើលទឹកមុខរបស់រិទ្ធបន្តិច មុននឹងងាកទៅមើលរូប។

«ឮថាស្លាប់តែឪពុកម្ដាយទេ ចុះកូនស្រី?» សិទ្ធសួរដោយសំឡេងស្ងប់ មើលចំមុខរបស់នាងក្រមុំបូរ៉ាក្នុងរូបដែលគេព្រីនចេញមក។

«ឮម៉ាក់ថាទៅនៅកូរ៉េ ហើយនេះជាអ្វីដែលយើងត្រូវដឹងឱ្យបាន នាងអាចពាក់ព័ន្ធនៅក្នុងរឿងក្ដីនេះ អាចជាជនរងគ្រោះ ឬក៏ជាជនល្មើសក៏ថាបាន»

«ចុះបើនាងមិនមានជាប់ពាក់ព័ន្ធ?»

«មិនអាចសន្និដ្ឋានបាននៅឡើយ យ៉ាងហោចណាស់ក៏យើងមានតម្រុយខ្លះសម្រាប់ធ្វើការ»

រិទ្ធញញឹមចុងមាត់ ធ្វើឱ្យខៃដែនដែលទើបតែចូលមកក្នុងបន្ទប់លើកចិញ្ចើម គេមើលទៅសិទ្ធដែលញាក់ស្មាដាក់វិញព្រោះមិនដឹងពន្យល់យ៉ាងម៉េចដែលសុខៗសមាជិកម្នាក់ដែលមិនសូវចេញសកម្មភាពដោយខ្លួនឯងស្រាប់តែចេញមុខចេញមាត់រត់ការចុះឡើងដើម្បីបំបែករឿងក្ដីថ្មីស្រឡាងមួយនេះដោយមានជំនឿថារឿងលើកនេះវាមានទាក់ទងនឹងការស្លាប់របស់ឪពុករបស់ខ្លួនកាលបីដប់ឆ្នាំមុនដោយគ្រាន់តែមានវត្តមានផ្កាមួយប្រភេទ។

ចំពោះរិទ្ធទោះវាគ្រាន់តែជាតម្រុយតូចមួយដែលគេផ្ទាល់ក៏មិនបានដឹងថាវាពិតជាអាចជួយឱ្យគេរកឃើញឃាតករឬក៏អត់ គេក៏មិនបោះបង់។

ភ្នាក់ងារកំលោះចូលឡានរបស់ខ្លួន បោះដុំឯកសារទៅខាងក្រោយ ទូរសព្ទក៏រោទិ៍ឡើង បង្ហាញឱ្យឃើញឈ្មោះរបស់ម្ដាយរបស់គេដែលគេតាំងថា ​អ្នកគ្រូពេទ្យ។​

«ជម្រាបសួរអ្នកគ្រូពេទ្យ! មានអ្វីឱ្យជួយបាទ?»

«រិទ្ធ! ទំនេរអត់ល្ងាចនេះ?»

«សម្រាប់អ្នកគ្រូពេទ្យ ទំនេរជានិច្ច» គេឆ្លៀតលលេង។

ម៉ាក់ទទួលបានការអញ្ជើញពីមិត្តភក្តិរបស់ប៉ាកូនតែម៉ាក់ទៅអត់កើត កូនទៅជំនួសម៉ាក់បានអត់?

«ល្ងាចនេះ? ផ្ញើរទីតាំងមកអ៊‌ីចឹង!»

«អរគុណ, Sweetheart»

«បាទ!»

អ្នកកំលោះបញ្ជាឡានមកដល់ម្ដុំអាគារខ្ពស់ៗដែលជាប្លុកខុនដូឯកជនសម្រាប់អ្នកដែលចូលចិត្តស្ងប់ស្ងាត់ និងមិនសូវមានពេលថែទាំផ្ទះដូចជាគេ។

នាយចតឡានហើយចូលជណ្ដើរយន្ដឡើងទៅបន្ទប់របស់ខ្លួននៅជាន់ទី២៨ដែលត្រូវបានរៀបចំដោយពណ៌ត្នោតចាស់ សូម្បីសម្ភារក៏ត្រូវរៀបដោយពណ៌ចាស់ដែរ មើលទៅស្ងប់ស្ងាត់ និងពោរពេញដោយអាថ៌កំបាំង។

រិទ្ធចុចបើកអំពូលតូច ហើយដើរទៅអង្គុយលើសាឡុង។​ គេចូលចិត្តចំណាយពេលម្នាក់ឯងបែបនេះម្ដងម្កាលសម្រាប់Clearរឿងមួយចំនួននៅក្នុងចិត្ត និងខួក្បាលរបស់ខ្លួន។ គេអនុញ្ញាតឱ្យអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងរត់ចុះឡើងក្នុងគំនិតដោយមិនបង្អាក់ នឹកឃើញអីគិតពីរឿងនោះ។

មួយសន្ទុះគេក៏ងើបឡើង ចូលបន្ទប់ទឹក និងរៀបខ្លួនទៅចូលរួមពិធីដែលម្ដាយសុំឱ្យទៅជំនួស។

ពិធីជាកម្មវិធីបែបមនុស្សចាស់ ចួបជុំជជែកពីសប្បុរធម៌ផ្សេងៗរបស់អង្គការជួយមណ្ឌលកុមារកំព្រា។

រិទ្ធអង្គុយនៅតុកៀនជញ្ជាំងបន្ទាប់ពីរាក់ទាក់អ្នកដែលធ្លាប់ស្គាល់តាមរយៈឪពុកម្ដាយ អ្នកកំលោះមិនសូវមានអ្នកស្គាល់ស្រាប់ហើយ ហើយក៏មិនមានបំណងបង្ហាញពីអត្តសញ្ញាណរបស់ខ្លួននោះដែរ។

កម្មវិធីប្រព្រឹត្តិទៅបានពាក់កណ្ដាល រឿងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មួយបានកើតឡើង។

នារីស្រស់ស្អាតម្នាក់ប្រាកដខ្លួនឡើងក្នុងសាលជាមួយរូបរាងដ៏ស្រស់សោភាសូម្បីមនុស្សស្រីដូចគ្នាក៏លួចតាមមើលស្ទើរបាក់ក នោះគឺ វីយូឡា សាន់ដ្រា (Viola Sandra) ដែលមានឈ្មោះពេញជា វីយូឡាស៊ីស អាហ្សែល សាន់ដ្រា​ (Violaceous Axel Sandra)។

ក្នុងឈុតរ៉ូបរាត្រីពណ៌ស្វាយស្រាលរាងស្រីប្រៀបដូចគេទាញពីផ្ទាំងគំនូរមកដាក់។ សក់វែងអ៊ុតទឹករលកទម្លាក់ដល់ចង្កេះ ទម្រង់មុខឥតខ្ចោះ សមជាមួយសាច់សថ្លារំលេចដោយលម្អងគុជខ្ចងភ្លឺផ្លេកពេញស្មា និងដៃស្រលូន។

ទម្រង់ភ្នែកដែលផាត់ស្រមោលពណ៌ស្វាយខ្ចី បន្ថែមដោយeyelinerទ្រវែងកាន់តែបន្ថែមឱ្យកែវភ្នែកមួយគូនេះមុតស្រួចដូចមុខកាំបិត ប៉ុន្ដែនៅពេលនាងញញឹមភ្នែកនោះប្ដូរទម្រង់ទៅជាដងធ្នូពោរពេញដោយមន្ដស្នេហ៍ធ្វើឱ្យបេះដូងអ្នកដែលតាមមើលលោតខុសចង្វាក់។

នាងល្អពេកហើយ នារីកូនកាត់អាស៊ី-អាមេរិកសម្រស់មិនធម្មតាមែន។ បបូរមាត់ពណ៌ផ្កាឈូកបែកស្វាយមានស្នាមញញឹមជាប់ ជាស្នាមញញឹមពីធម្មជាតិ ស្រស់ដោយមិនបាច់ប្រឹង។

រិទ្ធតាមមើលនាងពីជ្រុងម្ខាង នាងទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់គេមិនមែនត្រឹមតែសម្រស់ តែគឺពណ៌ដែលនាងកំពុងប្រើប្រាស់មួយតួខ្លួន សក់របស់នាងគឺមានលាយស្រមោលពណ៌ស្វាយពេលដែលចាំងប៉ះពន្លឺភ្លើង ឈុតពណ៌ផ្កាត្របែកព្រៃ ភ្នែក និងបបូរមាត់សុទ្ធតែមានលាយពណ៌ស្វាយ ធ្វើឱ្យរិទ្ធនៅមិនចង់សុខ ចង់ស្គាល់ស្រីឱ្យបានច្បាស់។

គេពិនិត្យគ្រប់កាយវិការរបស់នាង វីយូឡាមានដំណើររៀបរយ ខ្នងត្រង់ដូចនារីរបាំដែលត្រូវបានហាត់ពត់មកយ៉ាងល្អ។ គ្រប់គ្នាហាក់ដូចជាគយគន់មិនឆ្អែតឆ្អន់នឹងសម្រស់របស់នាងសោះ ព្រោះស្នាមញញឹមមិនរលុបពីបបូរមាត់តូចមានទម្រង់ស្អាត មិនបាត់សូម្បីមួយវិនាទី វាតែងតែតោងជាប់នៅចុងបបូរមាត់នោះ។

រំលងទៅកន្លះម៉ោង ភ្ញៀវចាប់ផ្ដើមត្រលប់ទៅវិញបណ្ដើរៗ នៅសល់តែតុសម្រាប់ភ្ញៀវពិសេសពីរបីតុ។ រិទ្ធក៏មិនទាន់ចេញទៅណា យប់នោះបើគេមិនបានដឹងតម្រុយខ្លះពីវីយូឡាទេ គេអាចនឹងគេងមិនលក់។

ឃើញថាគេមិនចាប់អារម្មណ៍ អ្នកកំលោះដើរទៅជិតអ្នកលើកអាហារហើយទាញកែវស្រាពីថាសមកកាន់ ដើរតម្រង់តុដែលនៅក្បែរតុVIP អង្គុយចុះចាំស្ដាប់ការសន្ទនារបស់ពួកគេ។

«អរគុណច្រើនណាស់វីយូឡាដែលបានជួយគាំទ្រអង្គការរបស់យើងបន្ថែម ក្មួយមិនត្រឹមតែមានរូបស្អាតនោះទេ ចិត្តក៏ល្អ បើកូនស្រីរបស់ពូល្អយ៉ាងនេះមិនដឹងពូសប្បាយចិត្តយ៉ាងណាទេ»

លោកប្រធានអង្គការនិយាយឡើង ជល់កែវជាមួយនាងបែបគួរសម នាងងក់ក្បាលទទួល។ អ្នកជុំវិញយល់ស្រប តែក៏ទទួលបានពន្លឺភ្នែកមិនពេញចិត្តពីសំណាក់លោកស្រីៗដែលនៅក្បែរនោះ។

គេនាំគ្នាចំអន់គ្នា ខណៈពេលដែលវីយូឡាបានត្រឹមញញឹម មិននិយាយស្ដីច្រើន នាងហាក់ដូចជាស្ងប់ស្ងាត់ និងរក្សាជំហរនឹងនរជានិច្ច។

«តែវីយូឡា…ខ្ញុំឮមកថាឯងគ្រាន់តែជាកូនចិញ្ចឹមរបស់លោកស្រីសាន់ដ្រាទេ វាជាការពិតឬគ្រាន់តែជាពាក្យចចាមអារាម?»

លោកស្រីម្នាក់សម្រេចចិត្តទំលាយការពិតឡើងព្រោះទ្រាំមើលគេគ្រប់គ្នាសរសើរនាងតទៅទៀតមិនបាន។ ស្រីបែរទៅរកគាត់ជាមួយភ្នែកភ្លឺថ្លារបស់ខ្លួន មុននឹងងក់ក្បាល។

«វាជាការពិត តែគ្រួសាររបស់យើងព្យាយាមលាក់រឿងនេះណាស់ គ្មានអ្នកដឹងច្រើនទេ មិនដឹងថាលោកស្រីឌីន ​(Dean) បានឮពីណាមក?»

នាងបន្លឺសំឡេងស្រទន់ យឺតៗតែច្បាស់ ធ្វើឱ្យរិទ្ធកាន់តែស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់។ លោកស្រីឌីនប្ដូរទឹកមុខភ្លាមតែឆាប់សម្រួលហើយប្រឹងញញឹម គាត់មានបំណងបកអាក្រាតរឿងរបស់នាងតែមិននឹកស្មានថានាងទទួលលឿនយ៉ាងនេះ ហើយសំណួររបស់នាងហាក់ចង់ចោទថាលោកស្រីចេះដឹងរឿងគ្រួសាររបស់អ្នកដទៃពេកហើយ។

«ក៏ឮមកពីគេដែរទេ មិនស្មានថាវាជាការពិត…» គាត់អេះអុញ។

«ចាស! ជ្រុលជាបានដឹងហើយ ខ្ញុំសុំរំខានអ្នកទាំងអស់គ្នាជួយលាក់រឿងនេះផង ព្រោះខ្ញុំមិនចង់ឱ្យដំណឹងនេះលេចឮទៅដល់ប៉ាម៉ាក់របស់ខ្ញុំដែលកំពុងសម្រាកលម្ហែកាយនៅហាវៃ អរគុណសម្រាប់យប់នេះលោកពូហ្វីនដែលទទួលបានយ៉ាងល្អ និងកក់ក្ដៅ ថ្ងៃស្អែកខ្ញុំនឹងឱ្យគេយកទៀនក្រអូបជូនអ្នកមីងបន្ថែមព្រោះឮថាគាត់ចូលចិត្ត ជម្រាបលាចាស»

នាងនិយាយហើយ ងើបឈរយឺតៗ មុននឹងឱនគោរពតាមបែបទំនៀមទម្លាប់របស់កូរ៉េដែលនាងតែងតែធ្វើ​ ពេលងើបមកវិញនាងងាកទៅញញឹមដាក់លោកស្រីឌីន។

«បើចាំមិនខុសទេ…ខ្ញុំត្រូវបានគ្រួសារសាន់ដ្រាយកមកចិញ្ចឹម១០ឆ្នាំមុនដំណាលគ្នានឹងលោកស្រីដែលបានទទួលចិញ្ចឹមកូនប្រុសម្នាក់ពីមណ្ឌលកុមារកំព្រាតែមួយជាមួយគ្នា ត្រូវអត់លោកស្រីឌីន?»

នាងសួរហើយមិនចាំចម្លើយនោះទេ ព្រោះនាងបានដឹងរួចទៅហើយ ទុកឱ្យគាត់ឆ្លើយតបទៅអ្នកផ្សេងចុះព្រោះសំណួរជាច្រើនត្រូវបានសួរទៅកាន់គាត់ដោយសារតែគ្រួសារឌីនមានកូនប្រុសតែម្នាក់ហើយមិនមានអ្នកដឹងនោះទេថាជាកូនចិញ្ចឹម។

រិទ្ធអស់សំណើច តែគេមិនចាប់អារម្មណ៍ពីរឿងអត់ប្រយោជន៍នោះទេ គេតាមវីយូឡាទៅដល់ចំណតឡានហើយឃើញនាងកំពុងបញ្ជាឡានពណ៌ខ្មៅចេញពីចំណត។ គេរហ័សពូនក្រោយសសរ មើលទៅផ្លាកលេខឡានទើបដឹងថានាងជានារីដែលគេចួបនៅសួន។

វីយូឡាដើរចូលក្នុងផ្ទះធំល្មមក្នុងដីឡូត៍មួយ នាងដោះស្បែកជើងកែងចេញហើយដើរចូលទៅបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ។

«ស្លាប់ហើយ ម៉េចមិនប្រាប់ម៉ែថាមកផ្ទះ? ឃ្លានបាយឬអត់? ម៉ែទៅធ្វើឱ្យ!»

អ៊ំស្រីវ័យជុំវិញ៥០ឆ្នាំចេញមកទទួលនាង​ ហើយបម្រុងចូលទៅផ្ទះបាយវិញតែនាងចាប់ដៃជាប់ទាញឱ្យទៅអង្គុយលើសាឡុង។

«ខ្ញុំមិនឃ្លានទេ​ ម៉ែមិនឃើញទេឬថាខ្ញុំទើបតែមកពីកម្មវិធី? មានន័យថាខ្ញុំឆ្អែតហើយ!» នាងបញ្ជាក់ ទះដៃគាត់តិចៗដើម្បីឱ្យគាត់ស្អប់ចិត្ត។

«ពិតមែន?»

«ចាស!» នាងបង្អូសសំឡេង។

«ចុះក្មេងៗយ៉ាងម៉េចហើយ?» នាងសួរងាកមើលឆ្វេងស្ដាំរកមើលអ្នកដែលនាងសួររក។

«គេងអស់ហើយ! ក្មេងៗស្រាប់តែក្លាយជាក្មេងល្អបន្ទាប់ពីបានចួបកូនមក ម៉ែសប្បាយចិត្តណាស់ដែលពួកគេអាចផ្លាស់ប្ដូរបានយ៉ាងនេះ អរគុណច្រើនណាស់កូនស្រី!»

គាត់ញញឹម ទឹកភ្នែករលីងរលោង បង្ហាញពីក្ដីរំភើប។

«ចាសម៉ែ ខ្ញុំជួយពួកគេបានព្រោះគេចង់ឱ្យជួយ! ពួកគេនៅក្មេងខ្ចីណាស់ មិនសមពិភពលោកដែលឃោរឃៅមួយនេះធ្វើបាបក្មេងៗទាំងអស់នេះទេ»

នាងនិយាយចេញពីចិត្ត និងការយល់ឃើញរបស់ខ្លួនទៅលើពិភពលោកដែលធំទូលាយតែបែរជាពោរពេញដោយមនុស្សចិត្តចង្អៀត និងឃោរឃៅ ធ្វើបាបបានសូម្បីកូនក្មេង។

អ៊ំនៅតែសរសើរទឹកចិត្តរបស់នាងក្រមុំមិនអស់មិនហើយ រហូតដល់នាងត្រូវដេញគាត់ឱ្យទៅសម្រាក ឯខ្លួនចូលទៅបន្ទប់ហើយបន្តធ្វើការក្នុងកុំព្យូទ័ររបស់ខ្លួនដល់យប់ជ្រៅ។

នៅម្ខាងផ្លូវ ឡានរបស់រិទ្ធចតនៅក្រោមដើមឈើ ភ្នែករបស់គេមើលចំបង្អួចដែលនៅមានពន្លឺភ្លើងនៅឡើយ។ គេទើបនឹកឃើញថានាងជាមនុស្សស្រីដែលចែកអាហារឱ្យជនអនាថានៅសួនដែលគេចួបថ្ងៃមុន។​

គេមានអារម្មណ៍ថានាងមិនមែនជាស្រីធម្មតានោះទេ ផ្ទះមួយខ្នងនេះមើលទៅសាមញ្ញពេកហើយសម្រាប់មនុស្សស្រីដែលទើបតែត្រលប់មកពីពិធីចួបជុំលំដាប់មនុស្សមានមុខមាត់ក្នុងសង្គម។ គេនៅមានសំណួរជាច្រើនពាក់ព័ន្ធនឹងអត្តសញ្ញាណរបស់នាង កាន់តែស្គាល់កាន់តែចាប់អារម្មណ៍។

«Hey!» គេលើកទូរសព្ទទៅដាក់ក្បែរត្រចៀក។

«លោកម្ចាស់ ដឹងថានេះវាម៉ោងប៉ុន្មានហើយទេ?»

សំឡេងគ្រលស្អកៗលាន់ចេញពីផ្នែកម្ខាង ទោះមិនបើកឱ្យឮចេញមកក្រៅក៏អាចឱ្យយើងស្ដាប់បានព្រោះតែភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងពេលរំលងអាធ្រាត។

«ម៉ោង១» គេឆ្លើយ ឱនមើលនាឡិកាដៃរបស់ខ្លួនដោយមិនខ្វល់ថាមិត្តភក្តិសួរដោយចង់ដឹងឬគ្រាន់តែចំអក។ អ្នកម្ខាងទៀតគ្រហឹមដោយក្ដីរំខានព្រោះចង់ត្រលប់ទៅគេងបន្ដ។

«ផ្ញើអាសយដ្ឋានឱ្យ ជួយពិនិត្យមើលថាអ្នកណាជាម្ចាស់ សុំព័ត៌មានលម្អិត»

«ឥឡូវ?»

«បាទ!»

«អូ! Come on! រិទ្ធនេះវា…»

«អរគុណ» អ្នកកំលោះមិនស្ដាប់ បិទទូរសព្ទហើយថតផ្ទះ និងអាសយដ្ឋានផ្ញើទៅមិត្តរួមក្រុមរបស់គេ។ អ្នកដែលត្រូវគេពឹង ញីសក់ក្បាល ហើយបង្ខំចិត្តងើបទៅទាញវ៉ែនតាមកពាក់មុននឹងបើកកុំព្យូទ័រ។

គេមិនមានជម្រើស ម្យ៉ាងរិទ្ធកម្រសុំជំនួយណាស់ តែលើកនេះគេប្រហែលជាបន្ទាន់ខ្លាំងហើយ តែគេក៏ភ្លេចទៅថារិទ្ធជាមនុស្សចិត្តក្ដៅ រហ័ស បែបនេះហើយការងារដែលគេសុំឱ្យជួយលើកនេះមិនមែនគេប្រញាប់តែដោយសារគេមិនចង់ទុកយូរ។

រិទ្ធបន្ដសម្លឹងចង្អួចបន្ទប់របស់នាងក្រមុំរហូតភ្លើងរលត់ ឯគេក៏ឱបដៃ បិទភ្នែកសម្រាកដែរ។ យប់នោះគេគេងក្នុងឡានម្ដងទៀត គេមិនដឹងថាហេតុអ្វីគេចាំបាច់តាមដាននាងដោយគ្រាន់តែនាងប្រើប្រាស់ក្លិនឡាវែនដឺ និងចូលចិត្តប្រើពណ៌ស្វាយ តែគេគ្រាន់តែចង់អស់ចិត្តថានាងពិតជាមិនពាក់ព័ន្ធជាមួយរឿងក្ដីនេះ។

ព្រលឹមស្រាងៗ រិទ្ធបើកភ្នែកយឺតៗពេលទូរសព្ទរបស់ខ្លួនញ័ររន្ថើននៅក្នុងប្រអប់ឡាន។ គេលើកវាទៅដាក់ក្បែរត្រចៀក ញីភ្នែកដាស់ភាពងងុយ។

«រិទ្ធ មកផ្ទះឥឡូវនេះ! បាត់ម្នាក់ទៀតហើយ!»

«ខ្ញុំទៅឥឡូវនេះ!» គេបញ្ឆេះម៉ាស៊ីនឡាន បម្រុងនឹងបើកចេញ តែភ្នែករបស់គេក្រឡេកទៅឃើញរាងដែលធ្លាប់ស្គាល់។ វីយូឡាកំពុងបើកឡានចេញពីហ្គារាស ដូចដែលគេធ្លាប់ឃើញនាងពាក់មួក និងម៉ាសជិត។

រិទ្ធសម្រេចចិត្តតាមពីក្រោយស្រីសិន​ ហើយដូចដែលធ្លាប់ដឹងដែរ នាងទៅសួនសាធារណៈចែកអាហារឱ្យជនអនាថា។ គេបន្ដតាមនាងរហូតទាល់តែវីយូឡាត្រលប់ទៅផ្ទះវិញទើបគេទៅផ្ទះ។

«លើកនេះជាអ្នកណា?» ភ្នាក់ងារកំលោះសួរពេលដើរចូលក្នុងបន្ទប់ដែលសមាជិកដទៃទៀតកំពុងអង្គុយមើលព័ត៌មាន។

«ឌីន អ៊ីវ៉ាន ប្រធានអង្គារSpring House ត្រូវបានរាយការណ៍មកថាបានបាត់ខ្លួនពីសណ្ឋាគារនៅម៉ោង៣ភ្លឺបន្ទាប់ពីCheck-inនៅម៉ោង១១យប់»

សិទ្ធរៀបរាប់ ចង្អុលទៅលើអេក្រង់ធំដែលកំពុងបង្ហាញព័ត៌មានលម្អិតរបស់លោកឌីន។ រិទ្ធមើលចំមុខរបស់ជនរងគ្រោះ ហើយព្យាយាមរកនឹកព្រោះហាក់ដូចជាធ្លាប់ឃើញ។

«ខ្ញុំឃើញម្នាក់នេះយប់មិញ ក្នុងពិធីជប់លៀង» រិទ្ធបញ្ជាក់ ខៃដែលងាកមើលទៅគេ។

«ខ្ញុំនឹងទៅសណ្ឋាគារនោះម្ដងទៀត»

គេបន្ដរួចងាកទៅរកម៉ាកដែលកំពុងមើលវីដេអូហេតុការនៃការបាត់ខ្លួនរបស់ឌីន។

«ម៉ាក! ឯណាព័ត៌មានដែលពឹងឱ្យរក?»

គេសួរអ្នកដែលកំពុងផ្ដោតទៅលើការងាររបស់ខ្លួនរហូតដល់មិនបានចាប់អារម្មណ៍ពីអ្នកដទៃ។ រិទ្ធធ្វើមុខហួសចិត្ត សិទ្ធសើច ខៃដែនចាប់យកកំប៉ុងទឹកក្រូចទទេទៅកាន់បម្រុងគប់ទៅលើម៉ាក តែអ្នកកំលោះវ៉ែនតាងើបមុខទៅសម្លក់គេថ្មែរ។

«ឯងចង់ធ្វើស្អី?» គេសួរធ្វើឱ្យខៃដែនបោះកំប៉ុងទឹកក្រូចទៅឱ្យសិទ្ធហើយដើរគេចបាត់។ ម៉ាកទាញក្រដាសពីរបីសម្លឹកទៅហុចឱ្យរិទ្ធ។

«Thanks, Bro!​ You’re the best!»

«ត្រូវតែអ៊‌ីចឹង!» មុននឹងគេអាចអួតពីខ្លួនឯងបានតទៀត មិត្តរបស់គេបានដើរចេញបាត់ហើយ ម៉ាកញាក់ស្មា ហើយងាកទៅធ្វើការរបស់ខ្លួនវិញ។

*******

លោក ឌីនដែលត្រូវបានរាយការណ៍ថាបាត់ខ្លួននោះ កំពុងត្រូវគេចងជាប់ទៅនឹងកៅអីឈើនៅក្នុងបន្ទប់ងងឹតឈឹង។ បន្ទប់មានសភាពក្ដៅហប់ដោយសារគ្មានបង្អួច គ្មានសូម្បីពន្លឺ ឬខ្យល់ដែលអាចចូលមកសម្រួលបរិយកាស។

ឌីនដែលមានវ័យ៥០ឆ្នាំស្ដើង មានមុខរាហ៍ច្រមុះខ្ពស់កោង ភ្នែកកាច និងមានសំឡេងគ្រហឹមដូចតោ។ គាត់កំពុងព្យាយាមរើពីចំណង តែមិនបានផលព្រោះវាជាខ្សែពួរប្រភេទធំមាំ។

«ហេតុអ្វីចាំបាច់វាយធ្វើបាបមនុស្សស្រី?»

សំឡេងធ្ងន់តែត្រជាក់របស់មនុស្សស្រីលាន់ចេញពីជ្រុងងងឹតនៃបន្ទប់ អំពូលភ្លើងនៅលើក្បាលរបស់លោកឌីនក៏ភ្លឺឡើង ធ្វើឱ្យអ្នកស៊ាំជាមួយភាពងងឹតត្រូវបិទភ្នែកភ្លាមៗ។​ ឌីនព្យាយាមមើលទៅប្រភពសំឡេងបន្ទាប់ពីអាចបើកភ្នែកវិញបានធម្មតា។

«ឯងជាអ្នកណា?»

«ស្ដាប់សំណួរម្ដងទៀត! ហេតុអីវាយនាង?» សំឡេងទាបនៅរក្សាភាពស្រទន់ តែធ្វើឱ្យអ្នកស្ដាប់ព្រឺឆ្អឹងខ្នងមិនស្ទើរទេ។ ឌីនប្រឹងធ្វើភ្នែកព្រឹមៗមើលទៅម្ចាស់សំឡេង តែឃើញត្រឹមតែភាពងងឹត។

«ឯងចង់បានអី?» បុរសវ័យ៥០ផ្លាយគំហក។

«ជំនួសសំណួរ ឯងមានសិទ្ធត្រឹមតែឆ្លើយ!» នាងគំរាម ដើរយឺតៗទៅរកឌីន។

«ខ្ញុំមិនបានធ្វើបាបអ្នកណាទេ!»

«បើអ៊‌ីចឹងប្រាប់មកថាអានេះជាស្អី?»

ស្របពេលសំណួរចេញមកទៀត រាងខ្ពស់ស្ដើងរបស់នាងក៏ប្រាកដឡើងក្បែរកៅអី ឯអេក្រង់ទូរទស្សន៍៣៦អ៊ីងក៏បង្ហាញវីដេអូសកម្មភាពលោកឌីនកំពុងវាយធ្វើបាបរាងកាយរបស់មនុស្សស្រីម្នាក់នៅក្នុងបន្ទប់សណ្ឋាគា។

«នេះជាស្អី?! ឯង…ឯងជាអ្នកណា?! ឯងចង់បានអី?»

គេភ័យស្លន់ស្លោ ប្រឹងរើចេញពីចំណងម្ដងទៀត ចាប់ផ្ដើមខ្លាចមនុស្សស្រីមិនធ្លាប់ស្គាល់ដែលនៅចំពោះមុខ។ នាងពាក់មួក និងម៉ាសជិតមិនអាចឱ្យគេកំណត់ភិនភាគបាន សូម្បីទម្រង់ភ្នែកក៏ពិបាកកត់សម្គាល់ដែរ។

«យើងគ្រាន់តែចង់បញ្ឈប់ឯង…»

«បញ្ឈប់ស្អី?!»

«បញ្ឈប់ឯងមិនឱ្យធ្វើបាបអ្នកផ្សេង! និងធ្វើឱ្យតាកញ្ចាស់ឯងឈប់ដកដង្ហើម!»​ ឃ្លាចុងក្រោយធ្វើឱ្យឌីនកាន់តែភ័យស្លេកមុខ តែធ្វើអ្វីមិនបាន​បានត្រឹមស្រែកឱ្យនាងដោះលែង។

«ឯងនឹងដេក ដេកជារៀងរហូត…»

នាងដកសឺរ៉ាំងមួយដែលមានទឹកពណ៌សថ្លាចេញមកបង្ហាញឌីនដែលបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងមើលទៅវត្ថុដែលនៅក្នុងដៃស្រឡូន។ ទោះមិនដឹងពីឥទ្ធិពលរបស់វា គេក៏អាចសន្និដ្ឋានបានថាវាអាចសម្លាប់ខ្លួនដោយមិនមានផ្លូវគេច។

«ខ្ញុំគ្រាន់តែឆ្ងល់ថាឯងមានធ្លាប់គិតដល់អារម្មណ៍របស់មនុស្សស្រីដែលឯងវាយធ្វើបានឬអត់? មានធ្លាប់គិតអត់ថាគេឈឺចាប់ប៉ុនណា? មានធ្លាប់គិតអត់ថាវាវេទនាបែបណា? ពួកគេមិនសមនឹងត្រូវបានគេធ្វើបាបបែបនោះទេ ប៉ុន្ដែមនុស្សប្រុសចង្រៃដូចជាពួកឯងធ្វើដូចជាពួកគេជាវត្ថុសម្រាប់យកមកលេងសើច ហើយវាយធ្វើបាបប្រៀបដូចជាសត្វ…»

ភ្នែករបស់នាងសម្លឹងចំភ្នែកដែលញាប់ញ័ររបស់ឌីន។

«ពួកវាគ្រាន់តែជាស្រីរកស៊ីថោកទាប ដើម្បីតែលុយហ៊ានធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាង!» ឌីនស្រែកខ្លាំងៗ របៀបមនុស្សបាត់បង់សតិ។

«អ៊‌ីចឹងឯងសមតែដេកទៅ…ដេកគ្មានថ្ងៃងើប! តែកុំបារម្ភ យើងមិនឱ្យឯងស្លាប់ភ្លាមៗនោះទេ របស់នេះជួយឱ្យឯងបានគិតពីអ្វីដែលបានធ្វើពីរបីថ្ងៃ! វាមិនឈឺទេ គ្រាន់តែពិបាកជាងស្លាប់បន្តិច ព្រោះពពួកសត្វក្នុងរូបរាងជាមនុស្សដូចជាឯងសមនឹងទទួលអ្វីបែបនេះឯង!»

ជាមួយសំឡេងត្រជាក់ៗនាងឈានទៅរកឌីនកាន់តែជិត។ គេសម្លឹងនាងដោយភាពភ័យខ្លាចតែមិនអង្វរឱ្យនាងដោះលែងប្រៀបដូចជាមនុស្សដែលមិនព្រមទទួលខុសទោះជាខ្លួនពិតជាបានធ្វើខុសក៏ដោយ។​ បន្ទាប់ពីចាក់សារធាតុនោះចូលខ្លួនបានពីរនាទី​ ឌីនចាប់ផ្ដើមបិទភ្នែកម្ដងបន្តិចៗដូចមនុស្សងងុយដេក។

*******

នៅចំពោះមុខរិទ្ធគឺជាអាគារប្រាំជាន់នៃសណ្ឋាគារដែលឌីន អ៊ីវ៉ានបានបាត់ខ្លួនយ៉ាងអាថ៌កំបាំង សូម្បីកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពក៏ចាប់មិនបានថាគេបាត់ខ្លួនទៅដោយរបៀបណា។ សណ្ឋាគារស្ថិតនៅឆ្ងាយពីក្រុង ចំកណ្ដាលចម្ការផ្លែឈើ ជាប់ជើងភ្នំដែលអំណោយផលដល់អ្នកដែលមានបំណងសម្រាកជាលក្ខណៈឯកជន មិនឆ្ងាយពីក្រុងពេក តែក៏ផ្ដល់ភាពស្ងប់ស្ងាត់ល្អសម្រាប់ការសម្រាកលម្ហែរកាយរយៈពេលខ្លី។

សណ្ឋាគារត្រូវបានរៀបចំបែបព្រៃភ្នំ លម្អដោយរុក្ខជាតិ និងផ្ការាប់រយប្រភេទ ទោះបីនៅរដូវក្ដៅក៏មានអារម្មណ៍ជារដូវរំហើយ។

R&H ត្រូវបានឆ្លាក់នៅលើផ្ទាំងថ្មនៅលើខ្លោងទ្វារច្រកចូលដើម្បីស្វាគមន៍ភ្ញៀវ។ ហើយក៏មានRelaxing & Healing សរសេរជាអក្សរពេញនៅពីក្រោមអក្សរតំណាងដើម្បីបញ្ជាក់ពីអត្ថន័យរបស់ពាក្យនីមួយៗ។

ឈ្មោះសមជាមួយបរិយាកាសដែលស្ងប់ស្ងាត់ ចំណាស់តែប្រណិតដោយការតុបតែងជាមួយសម្ភារថ្លៃៗ ទំនើបៗ ព្រមជាមួយក្លិនក្រអូបប្រហើរនៃក្លិនឡាវែនដឺរួមជាមួយផ្កាក្រូចដែលផ្ដល់អារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយតែកក់ក្ដៅ។​

អ្នកផ្ដល់ព័ត៌មាននៅតុមុខស្វាគមន៍អ្នកកំលោះជាមួយស្នាមញញឹមប្រិមប្រិយ ហើយគេក៏កក់បន្ទប់សម្រាប់បីបួនយប់។

ភ្នាក់ងារក្នុងនាមជាអ្នករកស៊ីសង្កេតគ្រប់ជ្រុងនៃផ្នែកទទួលផ្ញៀវជាពិសេសគឺ​Logoរបស់សណ្ឋាគារដែលត្រូវdesignedឡើងដោយដាក់R&Hជាបញ្ឈរ Relaxingនៅខាងលើ និងHealingនៅខាងក្រោម។ អក្សរជាភាសាអង់គ្លេសត្រូវបានរុំព័ទ្ធដោយផ្កាឡាវែនដឺពីរទងជារាងពងក្រពើរ។

វាមើលទៅសាមញ្ញតែអត្ថន័យបង្ហាញពីភាពពិសេសដែលសណ្ឋាគារមានសម្រាប់ភ្ញៀវដែលចូលមកស្វែងរកភាពរីករាយទាំងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្តគេចពីភាពស្មុគស្មាញដែលចួបកក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។

ភ្នែករបស់អ្នកកំលោះភ្នាក់ងារគ្រវាសជុំវិញពិនិត្យគ្រប់កន្លែងនៅពេលដែលបុគ្គលិកនាំគេទៅរកបន្ទប់របស់គេដែលនៅជាប់ទីបួន។ ទូទាំងសណ្ឋាគារមានក្លិនដូចផ្កា និងតែ ហើយក្លិនខុសៗគ្នាតាមផ្នែក តំបន់ខ្លះក៏មានក្លិនជីអង្កាម ខ្លះទៀតក៏មានក្លិនផ្កាម្លិះ ក្លិនផ្កាកុលាប និងមានក្លិនដទៃទៀតរហូតដល់រិទ្ធចំណាំលែងបានថាផ្នែកណាមានក្លិនអ្វី។

តែអ្វីដែលគេចាប់អារម្មណ៍គ្រប់ផ្នែកគឺមានក្លិនផ្កាឡាវែនដឺចូលរួម តិចឬច្រើនទៅតាមការលាយក្លិន។ នៅពេលដែលរិទ្ធចូលក្នុងបន្ទប់គេហាក់ដូចជាកំពុងដើរចូលចម្ការក្រូចនារដូវផ្ការីក​ពេញបន្ទប់មានក្លិនរបស់ផ្កាក្រូច ក្រអូបស្រាល ស្រទន់ និងឆ្ងុយឆ្ងាញ់។​ ឯបរិមាណដែលគេដាក់មិនច្រើនពេក សមល្មមធ្វើឱ្យអ្នកស្នាក់នៅមានអារម្មណ៍ល្អ។

«ចម្លែក…» គេរអ៊ូនៅពេលដែលចាប់អារម្មណ៍ថាបន្ទប់ដែលគេស្នាក់នៅគ្មានក្លិនឡាវែនដឺ។​ វាមើលទៅធម្មតាសម្រាប់អ្នកដទៃដែលមិនសូវសង្កេត តែចំពោះរិទ្ធ កាន់តែឃើញកាន់តែគិតហើយវាក៏កាន់តែចម្លែក។

ជើងរបស់គេឈានទៅរកបង្អួច ចិញ្ចើមចាប់ផ្ដើមចងដោយការគិត មុននឹងលង់កាន់តែជ្រៅនៅពេលដែលឃើញរូបភាពខាងក្រោយសណ្ឋាគារ។ វាជាសួនផ្កាឡាវែនដឺដែលត្រូវដាំជាជួរចំកណ្ដាលចម្ការទំហំប្រមាណមួយហិចតាដែលរុំព័ទ្ធដោយដើមឈើហូបផ្លែឈរជារបង ក្នុងនោះក៏មានវត្តមានផ្កាជាច្រើនទៀតផងដែរ។

ផ្កាអរគីដេរគ្រប់ពណ៌ គ្រប់ប្រភេទត្រូវបានព្យួរទៅនឹងដើមឈើ ខ្លះទៀតក៏បន្ដោងតាមទ្រើងដែលចងភ្ជាប់ពីដើមមួយទៅដើមមួយទៀត។ អ្នកកំលោះភ្នាក់ងារសម្លឹងរកមើលច្រកចូល ហើយក៏ប្រទះទ្វារមួយដែលជាច្រកចេញពីសណ្ឋាគារនៅមាត់អាងទឹកតូចខាងក្រោយអាគារ។

សួនមើលទៅដូចជាកន្លែងទុកចោលដែលត្រូវបានហាមឃាត់មិនអនុញ្ញាតឱ្យចូលផ្ដេសផ្ដាស​ តែមានសភាពស្អាតបាតដូចត្រូវបានមើលថែជាប្រចាំ។

រិទ្ធផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់ទៅជាឈុតធម្មតា ហើយចេញពីបន្ទប់ដើម្បីមើលទិដ្ឋភាពខាងក្រៅ។ គេធ្វើដូចជាដើរលម្ហែមើលទេសភាពដូចភ្ញៀវដទៃទៀតដែរ។ អ្នកកំលោះដើរទៅដល់អាងហែលទឹកខាងក្រោយដែលជាគោលដៅដំបូងរបស់ខ្លួន ភ្ញៀវឯទៀតអង្គុយជជែកលេង ខ្លះក៏ហែលទឹកទៅមកដោយមិនបង្ហាញពីការចាប់អារម្មណ៍ភាពខុសប្រក្រតីរបស់សណ្ឋាគារ។

ភ្នែករបស់គេបាញ់ទៅរកមេសោដែលចាក់ភ្ជាប់គន្លឹះទ្វារ មុននឹងងាកចេញធ្វើដូចមិនចាប់អារម្មណ៍។ គេដឹងថាមានអ្វីមួយនៅពីក្រោយទ្វារនោះ ទោះបីជាវាមើលទៅត្រឹមតែជាសួនផ្កាតូចមួយ។

«សុំទោសប្អូន!» រិទ្ធងាកទៅរកបុគ្គលិកពេលគេដើរកាត់នោះ។

«បាទ? មានអ្វីឱ្យខ្ញុំជួយបាទ?»

«គឺខ្ញុំឃើញសួនខាងក្រោយនេះស្អាតខ្លាំងណាស់ មិនដឹងថាអាចចូលទៅមើលតាមណាបាន?» គេព្យាយាមសួរដូចជាគេពិតជាចូលចិត្តសួននោះខ្លាំងណាស់អ៊‌ីចឹង។

«អូ! សុំអធ្យាស្រ័យលោក! អ្នកគ្មានភារកិច្ច ឬការអនុញ្ញាតមិនអាចចូលទៅបានទេ»

«ហេតុអី?»

«ខ្ញុំសូមអភ័យទោស វាជាបញ្ជា» គេថាហើយក៏ដើរចេញទៅដោយឱនលំទោន។ រិទ្ធញញឹមចុងមាត់ ភ្នែករបស់គេដៀងមើលទៅទ្វារម្ដងទៀតមុននឹងដើរចេញ។

វាទាក់ទាញឱ្យគេចង់ចូលទៅកាន់តែខ្លាំងពេលដែលដឹងថាវាត្រូវបានហាមឃាត់ព្រោះថាកន្លែងហាមឃាត់កាន់តែខ្លាំង នឹងមានអ្វីលាក់កាន់តែច្រើន។​ សណ្ឋាគារនេះគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍តាំងពីគេដឹងថាលោកឌីនត្រូវបានបាត់ខ្លួនដោយសម្ងាត់ពីកន្លែងនេះម្ល៉េះ។​

«រឿងក្ដីនេះសប្បាយលេងណាស់!»

គិតបណ្ដើរគេដើរទៅរកភោជ្ជនីដ្ឋានក្នុងសណ្ឋាគារដើម្បីទទួលទានអាហារពេលល្ងាច។ បរិយាកាសពិតជាល្អខ្លាំងណាស់ ភ្លេងត្រូវបានចាក់តិចៗ ក្លិនផ្កាប្លែកៗចេញពីគ្រប់ច្រក ទាំងភ្ញៀវ ទាំងបុគ្គលិកមើលទៅrelax និងenjoyអ្វីដែលខ្លួនកំពុងធ្វើ មិនមានភាពតានតឹង មិនមានសំឡេងរំខានច្រើន។ រិទ្ធជ្រើសរើសតុកៀន នៅខាងក្រោយគេជិតបង្អួចកញ្ចក់ដែលអនុញ្ញាតឱ្យគេមើលឃើញអាងទឹកបានយ៉ាងច្បាស់ ហើយគេក៏អាចសង្កេតមើលបានគ្រប់ទីកន្លែងនៅម្ដុំនោះព្រមទាំងសួនផ្កាខាងក្រោយផងដែរ។

អ្នកកំលោះបានកុម្មង់ស្ពាហ្កេទីមួយចាន ជាមួយស្រាបៀរមួយកែវ ក្នុងបរិយាកាសបែបនេះមុខម្ហូបមួយមុខនេះចាប់រសជាតិគ្នាដូចគូព្រេង។

គេទទួលទានបណ្ដើរ សង្កេតជុំវិញបរិវេណនោះបណ្ដើរ ជាពិសេសអាងទឹក និងសួនផ្កាឡាវែនដឺ។ មនុស្សម្នារចាប់ផ្ដើមចាកចេញពីអាងទឹកម្ដងម្នាក់ៗបន្ទាប់ពីហែលទឹលរួច ហើយបរិយាកាសក៏ក្លាយជាស្ងប់ស្ងាត់ បុគ្គលិកសម្អាតជុំវិញអាង និងប្រមូលសម្ភារទុក។

ស្បៃរាត្រីចាប់ផ្ដើមគ្រប់ដណ្ដប់បរិវេណនោះ អំពូលភ្លើងតូចៗត្រូវបានបើកបំភ្លឺតាមដើមឈើ ធ្លាក់សំយ៉ុងចាំងឆ្លុះទឹកឱ្យមានពន្លឺពណ៌ស្វាយ ដេញរមិញនៅលើផ្ទៃខាងលើ​និងធ្លុះទៅបាតអាង។ កែវភ្នែកដែលបម្រុងនឹងងាកចេញពីបរិវេណអាង ត្រូវទាញត្រលប់ទៅវិញដោយសាររាងខ្ពស់ស្រឡូនមួយដើរទៅក្បែរមាត់អាង។

គេមិនអាចសម្គាល់មុខរបស់នាងព្រោះនាងបែរចេញ៨០ភាគរយ តែរាងរបស់នាងដូចជាធ្លាប់ស្គាល់។ នាងស្ថិតក្នុងរ៉ូបវែងពណ៌សដោយមានច្នៃលាយខ្សែពណ៌ស្វាយខ្ចីវ័ន្ដជុំវិញចង្កេះ និងកដៃ។ សក់វែងទឹករលក ខ្មៅរលើបរបស់នាងត្រូវខ្យល់បក់រសាត់ពេញខ្នង និងស្មា។

«She is gorgeous!»

នាងក្រព័ទ្ធដៃទៅក្រោយ ឈរស្ងៀមសម្លឹងទឹកអាងភ្លឹក ពន្លឺពណ៌ស្វាយជះចេញពីទឹករំលេចទៅលើរូបកាយល្អឥតខ្ចោះ ធ្វើឱ្យអ្នកមើលមិនអាចដកភ្នែកចេញពីនាងបាន។

រិទ្ធលើកចិញ្ចើមពេលឃើញបុគ្គលិកប្រុសដែលគេបានសួរមុននេះដើរទៅជិតនាង ហើយរាយការណ៍ពីអ្វីម្យ៉ាងដោយឥរិយាបថឱនលំទោន មើលទៅនាងមិនមែនជាភ្ញៀវធម្មតានោះទេ អាចជាមនុស្សម្នាក់ដែលមានដំណែងខ្ពស់អ្វីមួយនៅក្នុងសណ្ឋាគារ។​

រិទ្ធបន្តតាមមើលនាងពីត្រង់នោះ នាងក្រមុំឈរស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ មុននឹងងក់ក្បាលឱ្យបុគ្គលិកប្រុសនោះចេញទៅបន្តការងាររបស់ខ្លួន។

រាងស្រលូនស្អាតងាកបន្តិចសម្លឹងមើលទៅទ្វាររបងនោះប្រមាណបីវិនាទី ហើយក៏បន្តឈរនៅមាត់អាងប្រហែលជាប្រាំនាទី គេចង់ដឹងណាស់ថានាងកំពុងគិតពីអ្វី។ ស្រីស្រស់កូនកាត់ងើយមុខសម្លឹងទៅខាងលើ ដេញកែវភ្នែកភ្លឺថ្លារហូតប្រសព្វជាមួយរិទ្ធដែលកំពុងមើលតាមនាងមិនដាក់ភ្នែក។

អ្នកកំលោះហាក់ភ្ញាក់ពេលប៉ះជាមួយភ្នែកធំៗមួយគូនោះ ក្នុងពោះភើតហាក់ដូចជាពោះវៀនប្រម៉ាត់ជ្រុះបាត់មួយរំពេច គេប្រញាប់រៀបឬកធ្វើដូចគេមិនមែនកំពុងចាប់អារម្មណ៍ជាមួយសម្រស់របស់នាង។

ពេលនោះទើបគេបានឃើញមុខរបស់នាងច្បាស់ នាងគឺវីយូឡា នារីកំពូលសម្រស់ដែលគេបានឃើញនៅកម្មវិធីជប់លាង ហើយថែមទាំងជាមនុស្សស្រីដែលចែកអាហារឱ្យអ្នកគ្មានផ្ទះសម្បែងរាល់ព្រឹកនោះទៀត វាកាន់តែធ្វើឱ្យរិទ្ធចង់ស្គាល់នាងកាន់តែច្បាស់ជាងនេះ។

វីយូឡាងក់ក្បាលដាក់គេជាការគួរសម ហើយដើរចេញពីបរិវេណនោះទៅ ធ្វើឱ្យរិទ្ធស្រាប់មានអារម្មណ៍ចម្លែក ប្រៀបដូចជាទើបតែបានចួបអ្វីមួយដែលគេតែងតែទន្ទឹងរងចាំ ហើយវាក៏បាត់ទៅវិញ ដូចក្នុងក្ដីសុបិន្ត។ មុខរបស់នាង កែវភ្នែកពេញដោយទឹកដម រួមជាមួយគំនួចថ្ពាល់ដែលលេចឡើងរាល់ពេលនាងញញឹម ឬនិយាយ ទាំងអស់នោះជាប់នៅក្នុងគំនិតរបស់គេដូចគេថតទុកក្នុងMemory។

រឿងនេះកាន់តែគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ បំណែកផ្គុំរបស់puzzleកើនឡើងម្ដងបន្តិចៗ តែគេមិនទាន់អាចសម្គាល់ថាមួយណាត្រូវផ្ជាប់នៅផ្នែកណា ហើយគេមានអារម្មណ៍ថាពេលដែលរូបភាពផ្គុំលេចរូបរាង វានឹងអាចប្រាប់រឿងរ៉ាវជាច្រើន និងបង្កើតបានជាBig pictureមួយដែលគេនឹកស្មានមិនដល់។

យប់នោះទោះអ្វីក៏មិនអាចបញ្ឈប់ភ្នាក់ងារកំលោះមិនឱ្យលួចចូលទៅក្នុងសួនផ្កានោះបានដែរ។ នៅក្នុងឈុតពណ៌ខ្មៅ រិទ្ធដែលបានរកចំណុចកំបាំងពីកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពពីល្ងាចនោះផ្លោះរបងយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញចូលទៅសួនផ្កាដែលជាកន្លែងដែលគេយល់ថាសណ្ឋាគារនេះព្យាយាមលាក់អ្វីមួយដោយសារតែមានពាក់ព័ន្ធជាមួយការបាត់ខ្លួនរបស់លោកឌីន មានសួនផ្កាឡាវែនដឺ រួមជាមួយវត្តមានរបស់ស្រីស្រស់សោភាវីយូឡាទៀត ទោះបីវាគ្រាន់តែជាតម្រុយដែលស្ដាប់ទៅគ្រាន់តែការពិត ដរាបណារិទ្ធមិនអាចបញ្ជាក់ថាសណ្ឋាគារ និងវីយូឡាពិតជាមានភាពស្អាតស្អំ គេមិនបោះបង់នោះទេ។

គេសសៀរខ្លួនតាមជញ្ជាំង និងរត់ចូលក្រោមដើមឈើគេចពីកាមេរ៉ាដែលមានចំណុចក្រហមភ្លិបភ្លែត។ អ្វីដែលចម្លែកនោះ ទីនោះវាគ្រាន់តែជាសួនផ្កាធម្មតាមួយ តែបែរជាមានកាមេរ៉ាគ្រប់ជ្រុង វាគួរឱ្យសង្ស័យណាស់ចំពោះកំលោះភ្នាក់ងារ។ ភ្នែករបស់គេរវាសណាស់ សម្លឹងធ្លុះភាពងងឹតនៃរាត្រីកាលនៅក្រោមវ៉ែនតាជំនួយដែលអនុញ្ញាតឱ្យគេឃើញសភាពទាំងមូលក្នុងពណ៌បៃតងស្រាល។

ជើងរបស់គេបម្រុងនឹងរត់ចូលទៅក្នុងព្រៃក្រូច តែអ្វីម្យ៉ាងបញ្ឈប់គេ ទោះគេអន្ទះសារចង់ដឹងថាមានអ្វីនៅក្នុងនោះប៉ុនណាក៏មិនអាចធ្វើការដោយគ្មានផែនការច្បាស់លាស់ដែរព្រោះវាអាចនាំគ្រោះដល់ខ្លួន។​ រិទ្ធត្រលប់ទៅបន្ទប់សណ្ឋាគារវិញ ឈរជិតបង្អួច ភ្នែករំពៃមើលទៅសួនផ្កា និងព្រៃក្រូចនៅជើងភ្នំដែលគ្របដណ្ដប់ដោយភាពងងឹត គ្មានសូម្បីពន្លឺភ្លើងបំភ្លឺតូចមួយ គេនៅតែគិតថានឹងមានអ្វីម្យ៉ាងកំពុងសំងំលាក់ខ្លួននៅក្នុងនោះ។

ភាគ៣ សប្តាហ៍ក្រោយ…

រឿង “អាថ៌កំបាំងក្លិនផ្កាឡាវែនដឺ” បានបង្ហាញពីចំណុចពិសេសមួយ​ក្រោមការ​ស៊ើបអង្កេត​រឿង​ក្ដីក្ដាំ​ពី​ក្រុមភ្នាក់ងារ​សម្ងាត់​បាននិង​កំពុង​ស៊ើបអង្កេត​ករណី​បាត់ខ្លួន​របស់មនុស្សមួយ​ក្រុមដោយ​អាថ៌កំបាំង​បំផុត។ ក្នុងនោះ​ម្នាក់ៗត្រូវបាន​រាយការណ៍ថា​បាត់ខ្លួនថ្ងៃ ពេលវេលា និង កន្លែងផ្សេង​គ្នា។ ដែល​នេះជារឿងក្ដៅគគុក​មួយធ្វើឱ្យអ្នកអានកាន់តែ​ចង់ដឹង​ភាគ​បន្តទៀតថា តើនឹងមាន​ហេតុការណ៍​យ៉ាងណា​កើតឡើងលើ​ក្រុម​ស៊ើបអង្កេត។

យ៉ាងណាមិញ​ តាម​រយៈការ​ស៊ើបអង្កេត ក្រុម​ភ្នាក់ងារ​សម្ងាត់​បាន​រក​ឃើញ​ពី​ចំណុច​គួរឱ្យ​សង្ស័យ​រវាង​ករណី​បាត់ខ្លួន​របស់​មនុស្សទាំងនោះ និង​ហេតុការណ៍​បាញ់​សម្លាប់​គ្រួសារ​របស់​អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​ឱសថ​រួម​ជាមួយ​ប៉ូលិស​មួយរូបផងដែរកាលពី១០ឆ្នាំមុន។

ទន្ទឹមគ្នានោះដែរ អ្នកនិពន្ធ​ អាកាស្យា បានបង្កើតចំណងចងតឹងរវាងមនុស្សពីរនាក់ឱ្យចួបគ្នា ហើយបង្កើតទំនាក់ទំនងស្រពេចស្រពិល ខណៈពេលដែលគេទាំងពីរមានគោលដៅដូចគ្នា តែដើរលើចក្ខុវិស័យ និងបេសកកម្មខុសគ្នា។ ដែលនេះ ជាហេតុធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាកាន់តែចង់ដឹងភាគទីពីរដែលជាភាគបន្តទៀតថាសាច់រឿងនឹងទម្លាយអាថ៌កំបាំងយ៉ាងណាខ្លះ។

ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ដ្បិតថា​ប្រលោមលោក “អាថ៌កំបាំងក្លិនផ្កាឡាវែនដឺ” ទើប​តែ​ទម្លាយ​បាន​មួយ​ភាគ​ក្ដី​ ប៉ុន្តែ​សាច់រឿង​នេះ​បាន​ប្រទាក់ប្រទង​គ្នា​ ធ្វើ​ឱ្យអ្នកអាន​ជា​ច្រើន ជា​ពិសេស​អ្នក​ស្នេហា​វិស័យ​ប្រលោមលោក​បែប​ស៊ើបអង្កេត​ កាន់តែបង្កើន​ការចង់ដឹងបន្ថែម​ទៀត​ថា ​អ្នកណាជា​ឃាតករ​ពិត​ក្នុង​រឿង​ក្ដី​ដ៏​រញ៉េរញ៉ៃ​មួយ​នេះ ហើយអាចធ្វើឱ្យក្រុមអ្នកស៊ើបអង្កេតឈឺក្បាលស្វាងងងុយ កាន់តែវិលក្បុងរកតម្រុយពីឃាតកម្មមិនឃើញទៅវិញ៕

ចុចអានរឿង៖រឿង៖ អាថ៌កំបាំងក្លិនផ្កាLavender (ភាគ១)

កញ្ញា គ្រាប់ជី

ភ្លើងភ្លឺចិញ្ចាចចេញពីបន្ទប់ជាន់ទី២ក្នុងវីឡាកូនកាត់ទំហំ១០x២០មួយក្នុងដីឡូត៍ឆ្ងាយពីក្រុងប្រហែល១០គីឡូម៉ែត្រ។​ កំលោះបីនាក់កំពុងធ្វើសកម្មភាពយឺតៗនៅក្នុងបន្ទប់នោះដោយស្ងៀមស្ងាត់ ចំណែកម្នាក់ទៀតគេងលក់យ៉ាងស្រួលនៅលើសាឡុងនៅកៀនទូដែលដាក់សៀវភៅ និងឯកសារពេញតាំងពីខាងក្រោមដល់ជាន់លើ។​

បន្ទប់ធំល្មមបំពាក់ដោយគ្រឿងសម្ភារទំនើបៗដូចជាទូរទស្សន៍អេក្រង់យក្ស កុំព្យូទ័រទាំងលើតុតូចនិងធំដែលដាក់គ្មានរបៀបនៅលើតុធំដែលនៅចំកណ្ដាលបន្ទប់។

«ម៉ាសុន (Mason)​ ត្រូវបានរាយការណ៍មកថាបានបាត់ខ្លួននៅចន្លោះម៉ោង១១ ទៅម៉ោង១២កាលពីយប់មិញ»

អ្នកដែលនៅលើសាឡុងវែងរាយការណ៍ក្នុងសភាពងងុយគេង។ សក់ពណ៌ទង់ដែងរបស់គេមិនមានរបៀបដូចមិនបានសិតជាច្រើនថ្ងៃ ឯវ៉ែនតាស្ទើរតែជ្រុះពីចុងច្រមុះទៅហើយ។

អ្នកកំលោះនេះជនជាតិអាមេរិកឈ្មោះ​ម៉ាក (Mark) ដែលជាស្ដេចក្ដាចុច (Keyboard)​ ក្នុងក្រុម ព្រោះតែគេមានទេពកោសល្យខាងព័ត៌មានវិជ្ជាខ្ពស់។

«អត់មានតម្រុយពីប្រព័ន្ធទូរសព្ទ ឬបណ្ដាយសង្គមផ្សេងៗនោះទេ និយាយរួមចាប់អត់បានពីព័ត៌មានទីតាំងៗពីម៉ោង៦ល្ងាច»

អ្នកដែលមើលទៅចំណាស់ជាងគេនិយាយជាមួយភីហ្សានៅក្នុងដៃ មាត់ទំពារមិនឈប់។ ម្នាក់នេះឈ្មោះថាសិទ្ធ (Seth) ជាមេក្រុម​ តែងតែត្រូវសមាជិកហៅថាភ្នែកឥន្ត្រី (Eagle Eye)។​ គេមានសក់ពណ៌ខ្មៅ មាឌមាំ និងសម្បុរសណ្ដែកបាយ ជាប្រភេទកូនកាត់ខ្មែរអង្គរ-អឺរ៉ុប។

គេមានភ្នែកខ្មៅមុត ហើយទម្រង់មុខរា ធ្វើឱ្យមើលទៅជាមនុស្សម៉ឺងម៉ាត់ តែសំឡេងរបស់គេទាប ធ្ងន់ និងច្បាស់ៗបែបស្ងប់ទៅវិញ។

«ចម្លែក…រកទីតាំងអត់ឃើញ…» ម៉ាកមិនអស់ចិត្ត បោះទូរសព្ទចុះឡើង គិតតែឯង។

«គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍…» ខៃដែន (Kaiden) រអ៊ូ គេមានរហ័សនាម ‘មិនគ្រប់ពាក្យ​​’ ដោយសារតែគេមិនចូលចិត្តនិយាយមិនឱ្យចប់ចុងចប់ដើម ម្នាក់នេះចូលចិត្តកំណត់ចំនួនពាក្យរបស់ខ្លួនឯងពេលនិយាយអ្វីមួយ។

ទម្រង់ភ្នែករបស់គេរាងទ្រវែងដូចកាំបិតធ្វើឱ្យមើលទៅហាក់ដូចជាមានគំនុំជាមួយអ្នកគ្រប់គ្នា ហើយអាចសម្លាប់អ្នកណាម្នាក់ភ្លាមៗ។ ក្នុងចំណោមក្រុមភ្នាក់ងារសម្ងាត់នេះមានតែគេទេដែលមិនមានជំនាញជាក់លាក់ព្រោះតែគេចូលចិត្តធ្វើរឿងមិនមានហេតុផលច្បាស់លាស់ពេលចាំបាច់ ហើយគេធ្វើបានល្អទៀតផង។

«អ៉ឺម…បើថាស្លាប់គួរតែរកឃើញសាកសព» ម៉ាកសញ្ជឹងគិត ភ្នែកដែលស្ទើរតែធ្លាក់ហើយនោះប្រឹងបើកសម្លឹងមើលអេក្រង់ធំនៅចំពោះមុខ។

«ដូចជាមិនមែនករណីឃាតកម្មទេ» សិទ្ធលើករូបភាពនៅកន្លែងដែលជនរងគ្រោះបាត់ខ្លួនមកមើលដោយយកចិត្តទុកដាក់ មុននឹងងាកទៅមើលអ្នកដែលគេងលក់នៅលើសាឡុង

«ឆ្ងល់ដែរ ពេលណាវាធ្វើការឱ្យអស់ពីដៃពីជើង?» ម៉ាកគ្រវីក្បាល

«ទុកឱ្យវាដេកទៅ តិចទៀតវានឹងរត់ហត់ជាងគេមិនខាន» សិទ្ធមើលទៅអ្នកដែលកំពុងលង់លក់ដោយក្រសែភ្នែកទន់ភ្លន់ គេហាក់មានអារម្មណ៍ថាករណីថ្មីនេះនឹងធ្វើឱ្យកំលោះម្នាក់នេះប្រឹងប្រែងជាងធម្មតា។

«គិតម៉េច?» ខៃដែនដើរទៅឈរមុខអេក្រង់ធំ។

«ទាំងអស់នេះជាបញ្ជីឈ្មោះមនុស្សដែលបានបាត់ខ្លួន» សិទ្ធចាប់ផ្ដើមបង្ហាញរូប និងព័ត៌មាននីមួយៗរបស់អ្នកដែលបានបាត់ខ្លួន

«ករណីនេះអាចសន្និដ្ឋានជាករណីចាប់ជំរិត ប្រាំនាក់បានបាត់ខ្លួនពីកន្លែងផ្សេងគ្នា​ មិនទាន់ដឹងថាស្លាប់ឬរស់ តាមការរាយការណ៍របស់ក្រុមគ្រួសារ ពួកគេមិនមានជំងឺប្រចាំកាយ បំណុល​ ឬហេតុផលណាមួយដែលធ្វើឱ្យគេរត់គេច ឬធ្វើអត្តឃាតនោះទេ»​ សិទ្ធពន្យល់មួយៗ។

«តែហេតុអីបានគេរុញករណីនេះមកខាងយើង? ប៉ូលិសអត់ធ្វើការទេមែន?»

ម៉ាកសួរបែបមិនអស់ចិត្ត ទីបំផុតម្រាមដៃរបស់គេក៏លូកទៅរុញវ៉ែនតាឡើង។ តាមធម្មតាក្រុមរបស់គេមិនចូលរួមស៊ើបករណីបាត់ខ្លួននោះទេ ភាគច្រើនគេប្រលូកក្នុងករណីឃាតកម្ម ឬយកព័ត៌មានសម្ងាត់ច្រើនជាង។

«យើងថាឯងគួរតែសួរមេទៅបានចម្លើយលឿនជាង» សិទ្ធលលេង ម៉ាកញាក់ស្មាក្នុងន័យបដិសេធ ចំពោះកំលោះវ៉ែនតាម្នាក់នេះការចួបមេធំរបស់គេគឺជាជម្រើសចុងក្រោយ។

«កន្លែងកើតហេតុ?» រិ​ទ្ធ (Rit​​​​​h) ដែលទើបតែងើបមកសួរដោយសំឡេងស្អកៗ គេបានភ្ញាក់ ហើយក៏បានឮតម្រុយខ្លះៗពីរឿងក្ដីនោះ។ រិទ្ធក៏ជាកំលោះកូនកាត់ដូចសិទ្ធដែរ តែរាងស្ដើង និងវ័យក្មេងជាង ភ្នែកពណ៌ត្នោតចាស់របស់គេបង្ហាញពីភាពហ្មត់ចត់ និងដាច់ស្រេច។

«ភាគច្រើនពួកគេបាត់ខ្លួនពីសណ្ឋាគារ តែកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពបែរជាចាប់មិនបានថាវាកើតឡើងពីពេលណាទៅវិញ» ម៉ាកឆ្លើយ

«ចុះពេលវេលា?»

«ចន្លោះម៉ោង១១ទៅម៉ោង១ មិនទាន់អាចសន្និដ្ឋានពេលច្បាស់លាស់នោះទេ»

«មុនពេលបាត់ខ្លួនពួកគេធ្វើអី?»

«នាំមនុស្សស្រីចូល»

«ទាំងអស់គ្នា?»

«បាទ!»

«ហើយចុះមនុស្សស្រីទាំងនោះយ៉ាងម៉េចហើយ? មកពីណា?»

«សុទ្ធតែជានារីបម្រើការងារក្នុងក្លិប ពួកគេត្រូវបានប្រទះឃើញសន្លប់ក្នុងបន្ទប់តែមិនមានបញ្ហាសុខភាពនោះទេ ប៉ូលិសបានបញ្ជាក់ថាពួកនាងមិនពាក់ព័ន្ធក្នុងរឿងនោះទេ ហើយក៏មិនមានរកឃើញសារធាតុញៀននោះដែរ»​

សិទ្ធរាយការណ៍គ្រប់រឿង រិទ្ធញីភ្នែក ស្លុងគិតតែឯង។

«តែ…មានរឿងមួយដែលរិទ្ធគួរតែដឹង…»​​ ចិញ្ចើមរបស់រិទ្ធលើកឡើងនៅពេលដែលសិទ្ធបន្ត

«គ្រប់បន្ទប់ដែលជនរងគ្រោះបាត់ខ្លួនត្រូវបានគេរកឃើញថាមានក្លិនផ្កាឡាវេនដឺរ…»

«អីគេ?» រិទ្ធជ្រួញចិញ្ចើមនៅពេលដែលឮឈ្មោះរបស់ផ្កាដែលមានពណ៌ស្វាយ ក្លិនក្រអូប និងមានអត្ថប្រយោជន៍ខ្ពស់

«តែ…វាមិនមែនរឿងចម្លែកទេដែលសណ្ឋាគារប្រើប្រាស់ក្លិននោះក្នុងបន្ទប់…»

រិទ្ធលើកឡើង រាងស្ទាក់ស្ទើរ គេមិនដឹងថាហេតុអីក៏គេស្រាប់តែមានគំនិតវិជ្ជមានទៅលើចំណុចនោះ ទោះបីវាជាអ្វីដែលគេចង់ឮជាទីបំផុត។

«អត់ទេ! ក្លិនផ្កានោះត្រូវបានរកឃើញតែនៅក្នុងបន្ទប់ដែលជនរងគ្រោះបានបាត់ខ្លួនតែប៉ុណ្ណោះ» ចម្លើយនោះធ្វើឱ្យអ្នកកំលោះភ្នាក់ងារសញ្ចឹងគិត

១០ឆ្នាំមុនឪពុករបស់គេបានស្លាប់ក្នុងពេលតែមួយជាមួយស្វាមីភរិយាមួយគូដែលជាអ្នកស្រាវជ្រាវគីមីនៅក្នុងមន្ទីពិសោធនៅប្រទេសអាមេរិក ហើយករណីនោះក៏បានដាក់ជាករណីឃាតកម្មដោយសារគំនុំទោះជាគ្មានព័ស្តុតាងច្បាស់លាស់ក៏ដោយ។

រិទ្ធមិនអស់ចិត្ត​ គេបន្ដស៊ើបរឿងនោះដោយសម្ងាត់ ដោយគ្មានតម្រុយអ្វីទាំងអស់ដោយសារតែហេតុការណ៍យប់នោះវាត្រូវបានរៀបចំឡើងយ៉ាងស្អាតជាទីបំផុត។ រឿងតែមួយដែលគេបានដឹងនោះគឺ ជនរងគ្រោះត្រូវបានសម្លាប់ខណៈពេលដែលកំពុងធ្វើគម្រោងស្រាវជ្រាវថ្មាំព្យាបាលថ្មីមួយដែលទាក់ទងជាមួយផ្កាឡាវេនដឺរ។

កាលនោះគម្រោងនោះមិនទាន់បានអភិវឌ្ឍ ឬមានគម្រោងច្បាស់លាស់នោះទេ។ ករណីនេះធ្វើឱ្យរិទ្ធយល់ថាវាអាចនឹងជាប់ទាក់ទងជាមួយគម្រោងនោះមិនខាន តែដោយសារគ្មានតម្រុយអ្វីមួយបញ្ជាក់ ប៉ូលិសក៏មិនអាចបន្ដរឿងក្ដីនោះតទៅទៀត។ ក្រុមគ្រួសាររបស់ជនរងគ្រោះត្រូវព្រមទទួលថាវាជាការសម្លាប់ដោយគំនុំ សូម្បីតែម្ដាយរបស់គេក៏ត្រូវបង្ខំទទួលយកការស្លាប់របស់ស្វាមីខ្លួនជាករណីស្លាប់ក្នុងភារកិច្ចដែរ​ ដែលធ្វើឱ្យរិទ្ធពិបាកក្នុងការធ្វើការស៊ើបអង្កេតរកការពិត។​

តែពេលនេះ ឈ្មោះរបស់ផ្កាត្រូវបានលេចឡើងជាថ្មីនៅក្នុងរឿងក្ដីនេះ រិទ្ធមានសង្ឃឹមបន្តិចវិញក្នុងការរកការពិតក្នុងការស្លាប់របស់ឪពុករបស់ខ្លួន។ នាយរង់ចាំអស់រយៈពេល១០ឆ្នាំមកហើយ បើសិនជាករណីនេះពិតជាពាក់ព័ន្ធជាមួយ និងឃាតករដែលសម្លាប់ឪពុករបស់ខ្លួនមែន រិទ្ធនឹងមិនអនុញ្ញាតឱ្យឃាតកររួចខ្លួនម្ដងទៀតនោះទេ។

«យើងត្រលប់ទៅវិញថ្ងៃណា?»

«ស្អែក»

«ហា៎? ក្រែងយើងសម្រាកដល់ខែក្រោយមែន?»

«ឯងចង់ឱ្យគេចាប់មនុស្សឱ្យអស់ពីក្រុង?»

«តែយើងទើបតែសម្រាកបានមួយសប្ដាហ៍ហ្នឹង?»

«ទោះពីរថ្ងៃក៏ត្រូវត្រលប់ទៅវិញ មេបញ្ជា!»

ខៃដែន និងម៉ាកឈ្លោះគ្នាតទៀត ស្របពេលដែលអ្នកកំលោះកូនកាត់ទាំងពីរចាប់ផ្ដើមរៀបចំសម្ភាររបស់ខ្លួនដើម្បីត្រលប់ទៅអាមេរិកដើម្បីធ្វើការបន្ត។

ជីវិតជាភ្នាក់ងារសម្ងាត់មិនមែនងាយស្រួលនោះទេ ពេលខ្លះនៅកន្លែងនេះ ពេលខ្លះទៀតត្រូវទៅកន្លែងមួយផ្សេងទៀត។ ធ្វើការផ្សងជីវិតក្នុងជ្រោះមរណៈគ្រប់ពេលវេលាដើម្បីតែជួយអ្នកដទៃតែមិនទទួលបានកេរ្តិ៍ឈ្មោះជាសាធារណៈ។​

ដោយឡែកសម្រាប់កំលោះទាំងបួន គេមិនត្រូវការកិត្តិយសកេរ្តិ៍ឈ្មោះនោះទេ សុំត្រឹមសន្ដិភាព សេរីភាព និងវិសមកាលដែលពួកគេគួរទទួលបានបន្ទាប់ពីបំពេញបេសកកម្មនីមួយៗបានជោគជ័យ។ ប៉ុន្ដែលើកនេះវិសមកាលរបស់គេត្រូវបានរំខានដោយរឿងក្ដីចម្លែកមួយដែលកំពុងកើតឡើងនៅសហរដ្ឋអាមេរិកដែលតម្រូវឱ្យភ្នាក់ងារសម្ងាត់មួយក្រុមនេះត្រលប់ទៅធ្វើការវិញទាំងដែលទើបតែបានមកសម្រាកលម្ហែនៅប្រទេសកម្ពុជាបានមួយសប្ដាហ៍។​

*******

ព្រលឹមស្រាងៗ អ័ព្វនៅចុះនៅឡើយ អាកាសធាតុត្រជាក់ដោយសារទឹកសន្សើម ធ្វើឱ្យមនុស្សមួយចំនួនធំនៅលង់លក់នៅឡើយក្រោមភួយក្រាស់ៗដែលផ្ដល់ភាពកក់ក្ដៅ។​ សម្រាប់អ្នកដែលគ្មានផ្ទះសម្បែងមួយចំនួនធំ មានតែដើមឈើ របងអាគារ​ កៅអី និងរូងក្រោមដី ឬស្ពានដែលគេបោះបង់ចោលជាដំបូល សំបកកេះស្ដើងជាភួយ និងក្រដាសជាក្នើយ។

មានតង់ពណ៌ខៀវតូចៗជាច្រើននៅតាមបណ្ដោយមាត់ទឹក ឯអ្នកខ្លះក៏គេងផ្ទាល់នៅលើឥដ្ឋ​ ឬកម្រាលស្ដើងដើម្បីទប់ទល់ជាមួយភាពត្រជាក់។      

នារីម្នាក់ឱបថង់ក្រណាត់ធំមួយក្នុងដៃ នាងពាក់ម៉ាស និងមួកដែលបិទមុខរបស់នាងជិត។ ស្រីដើរតម្រង់សួនសាធារណៈដែលជាកន្លែងសម្រាប់អ្នកគ្មានផ្ទះយកជាកន្លែងស្នាក់នៅពេលយប់។

នាងស្លៀកខោខូវប៊យរិបរាងជាមួយអាវក្រណាត់ទន់ពណ៌ស្វាយស្រាលបង្ហាញឱ្យឃើញរាងស្ដើងស្អាត។ សក់វែងរបស់នាងមានពណ៌ត្នោតធម្មជាតិ និងវែងដល់ចង្កេះដែលត្រូវបានទម្លាក់ឱ្យរត់ពេញខ្នង។ នាងឈប់ក្បែរកៅអីមួយដែលមានមនុស្សប្រុសម្នាក់គេងនៅលើនោះហើយយកប្រអប់នំប៉័ង និងទឹកដោះគោមួយទៅដាក់ក្បែរខ្លួនគេមុននឹងបន្ដដំណើរទៅរកស្ពានចាស់ដែលគេទុកចោលនៅក្បែរសួននោះ។

នាងបន្ដដាក់អាហារនៅក្បែរមនុស្សទាំងនោះដោយស្ងៀមស្ងាត់រហូតដល់អស់ពីថង់ទើបបែរក្រោយដើរទៅរកឡានរបស់ខ្លួនដែលចតនៅចំណតរបស់សួន។ សកម្មភាពទាំងអស់ត្រូវបានតាមសង្កេតដោយកែវភ្នែកពណ៌ត្នោតដិតរបស់រិទ្ធ។

គេតាមមើលនាងតាំងពីស្រីចុះពីឡានដែលចតក្បែរឡានរបស់គេម្ល៉េះ អ្វីដែលទាក់ទាញអ្នកកំលោះភ្នាក់ងារ មិនមែនជាសំរស់កាយរបស់នាងនោះទេ តែជាក្លិនដែលសាយចេញពីខ្លួនស្រីពេលដែលនាងដើរកាត់មុខគេដែលទើបតែបិទភ្នែកបានបីវិនាទីនៅក្នុងឡានដែលបើកកញ្ចក់។

នោះគឺក្លិនផ្កាឡាវេនដឺដែលធ្វើឱ្យភ្នែករបស់គេបើកជាថ្មីក្រោយពីបិទបានត្រឹមតែបីវិនាទី។ ការដែលមកដេកក្នុងឡានពីរបីថ្ងៃនេះពិតជាមិនអត់ប្រយោជន៍នោះទេ យ៉ាងហោចណាស់ក៏បានស្រង់ក្លិនផ្កាដែលជាតម្រុយដ៏ស្តួចស្ដើងសម្រាប់ចាប់ផ្ដើមស៊ើបរកការពិតនៃសោកនាដកម្មនៅយប់នោះ។

អ្នកកំលោះតាមនាងរហូតដល់ផ្ទះតូចល្មមស្ថិតនៅក្នុងដីឡូត៍ដែលមានរបងជាវល្លិ៍ត្រឹមទ្រូង។​ ដោយគ្មានអ្វីចម្លែក គេក៏ត្រលប់ទៅកន្លែងស្នាក់នៅរបស់ក្រុមភ្នាក់ងារសម្ងាត់។

«ហាយ…» ខៃដែនរាក់ទាក់មុនគេ ខណៈពេលដែលអ្នកផ្សេងសុទ្ធតែរវល់ធ្វើកិច្ចការរបស់គេរៀងខ្លួន។

«បីថ្ងៃនេះទៅណាខ្លះ រិទ្ធ?» ស្ដេចKeyboardសួរទាំងដៃនៅចុចញាប់ស្អេក មិនទាំងខ្វល់រុញវ៉ែនតាដែលជិតនឹងធ្លាក់ពីចុងច្រមុះទៅហើយនោះទេ។

«ធ្វើការ» គេតបខ្សោយៗ បោះសោឡានទៅលើតុ ហើយផ្ដួលខ្លួនទៅលើសាឡុង ភ្នែកដែលមើលទៅពិដានបិទចុះយឺតៗដោយភាពហត់នឿយ។ សិទ្ធងាកទៅសិក្សាស្ថានភាពរបស់មិត្តរួមក្រុម មិនខុសពីរហ័សនាមរបស់គេនោះទេ សិទ្ធហាក់ទទួលដឹងមុនថារិទ្ធពិតជាដុតដៃដុតជើងក្នុងការដោះស្រាយរឿងក្ដីមួយនេះណាស់។

សមាជិកដទៃហាក់ចាប់អារម្មណ៍ដែរ ម៉ាក និងខៃដែនងាកមើលមុខគ្នា មុននឹងក្រឡេកទៅមើលមេក្រុមដែលឱនមុខចុះ។ វាពិតជាលើកទីមួយដែលរិទ្ធចាប់ផ្ដើមធ្វើអ្វីដោយខ្លួនឯងក្នុងការដោះស្រាយរឿងក្ដី តាំងពីដើមមករិទ្ធហាក់ដូចជាមិនសូវខ្វល់ គេធ្វើតាមតែអ្វីដែលមេបញ្ជា ឬក៏ស្ដាប់ទៅតាមការដឹកនាំរបស់មេក្រុម គេកម្រចុះស៊ើបដោយខ្លួនឯងណាស់។

តែលើកនេះ គេមើលទៅដូចជាបាត់បង់ជំហរ ហើយអន្ទះសារជាងសព្វមួយដង វាអាចមកពីរឿងលើកនេះជារឿងដែលគេយល់ថាមានការពាក់ព័ន្ធជាមួយការស្លាប់របស់ឪពុករបស់ខ្លួនកាលពីដប់ឆ្នាំមុន។

សិទ្ធទម្លាក់រូបថតចុះ សម្លឹងមើលទៅមិត្តរួមក្រុមដែលកំពុងលង់លក់ក្នុងសុបិនអាក្រក់ដែលគេតែងតែឃើញរាល់ពេលដែលគេគេងលក់។ រូបភាពដដែលៗផុសឡើង បង្ហាញនូវរូបភាពរបស់ឪពុករបស់គេដែលស្រោចដោយឈាមក្រហមស្រស់ កែវភ្នែកដែលដង្ហោយរកជំនួយពីគេ ព្រមជាមួយដៃដែលក្ដាប់ជាប់មិនព្រមលែង។

ចិញ្ចើមរបស់រិទ្ធជ្រួញជាប់ ដំណក់ញើសតូចៗលេចឡើងតាមជើងសក់ដែលវែងលុបត្រចៀក។ ទោះខ្លួនរបស់គេនៅនឹងថ្កល់ក៏សិទ្ធដឹងដល់ភាពច្របូកច្របល់ដែលរិទ្ធកំពុងមានក្នុងដំណេករបស់គេ។

*******

ខ្យល់បក់វាំងននពណ៌ស្វាយខ្ចីដែលបាំងបង្អួចរាងការ៉េនៃបន្ទប់ធំទូលាយមួយដែលបំពាក់ដោយគ្រឿងតុបតែងពណ៌ស្វាយចាស់។ ពន្លឺពណ៌មាសចាំងទៅលើសក់ពណ៌ត្នោតដែលទម្លាក់រំសាយនៅលើខ្នងរបស់នារីមុខពេញបែបនារីអាស៊ី។ នៅក្នុងដៃរបស់នាងមានខ្មៅដៃមួយដើម ដែលនាងគូសវាសនៅលើផ្ទាំងក្រដាសចេញជារូបកូនឆ្កែអង្គុយនៅលើតុមូល។

ស្នាមញញឹមរំលេចនៅលើបបូមាត់តូចច្រឡឹងពេលដែលសំឡេងកណ្ដឹងលាន់តាំងពីមុខបន្ទប់។ នាងដាក់ខ្មៅដៃចុះ មុននឹងងាកទៅញញឹមដាក់សត្វចិញ្ចឹមរបស់ខ្លួនដែលកំពុងបក់កន្ទុយពណ៌ប្រផេះរបស់ខ្លួនរវិច ព្រមទាំងលានអណ្ដាតពណ៌ផ្កាឈូកចាស់របស់វាដោយក្ដីរីករាយ។

នាងឱនទៅលើកខ្លួនមូលៗនោះឡើងហើយយកច្រមុះទៅត្រដុសជាមួយចុងច្រមុះពណ៌ក្រម៉ៅរបស់វាដោយក្ដីស្រលាញ់។ ស្រីស្រស់បីវាទៅផ្ទះបាយហើយដាក់ចំណីឱ្យជាមួយស្នាមញញឹមតិចៗ

«សាន (San) ថ្ងៃនេះទៅលេងប៉ាម៉ាក់ជាមួយគ្នា អូខេ?»

សំឡេងរបស់នាងពោពេញដោយភាពរីករាយទាំងដែលកែវភ្នែកបង្ហាញភាពសោកសៅទៅវិញ។ កែវភ្នែកដែលភ្លឺថ្លាលាក់ទឹកភ្នែកជោជន់ មានទាំងភាពសោកស្ដាយ នឹងអារម្មណ៍ឯកាដែលកំពុងស្រែកយំពីខាងក្នុង។

ជាមួយបាច់ផ្កាឡាវែនដឺស្រស់ក្នុងដៃ នាងបណ្ដើរសាន់សាន់ទៅរកកង់ពណ៌ស្វាយដែលនៅមាត់របង។

«វីយូឡា ទៅលេងប៉ាម៉ាក់មែនក្មួយ?» ស្រីវ័យកណ្ដាលស្រែកសួរពីម្ខាងផ្លូវ។ វីយូឡា (Viola-Violaceous) ជាឈ្នោះរបស់នាង មិនចម្លែកទេដែលអ្វីៗដែលនាងមានសុទ្ធតែជាពណ៌ស្វាយ។

«ចាសមីង ថ្ងៃនេះជាខួបគម្រប់ដប់ឆ្នាំរបស់គាត់ទាំងពីរ» ស្រីតប ឡើងអង្គុយលើកង់ ស្របពេលដែលសានលោតទៅបន្តុបនៅលើកៅអីក្រោយដោយភាពឆ្លាតវៃ រួមជាមួយទម្លាប់របស់វា។

នៅចំពោះមុខផ្នូររបស់លោកទាំងពីរ នាងញញឹមស្របពេលដែលទឹកភ្នែករបស់នាងចាប់ផ្ដើមជន់ជោរពេញភ្នែកធំៗទាំងគូ។ ភ្នែកដែលមិនសូវបានលាងក៏ត្រូវបានសម្អាតដោយទឹកប្រៃៗពីធម្មជាតិ។ ទីបំផុតនាងក៏ខ្សឹបខ្សួលម្នាក់ឯង បង្ហាញឱ្យឃើញពីក្ដីនឹករឭកដែលនាងមានចំពោះអ្នកមានគុណទាំងពីរដែលបានចាកចេញទៅដប់ឆ្នាំមកនេះ។

គាត់ទាំងពីរចាកចេញដោយមិនមានពាក្យលា ត្រូវគេសម្លាប់យ៉ាងឃោរឃៅនៅចំពោះមុខនាង។ ឈាមស្រស់របស់គាត់ទាំងពីរបែកខ្ចាយ ខណៈដែលនាងអង្គុយឱបខ្លួនឯងសម្លឹងមើលទៅរាងកាយទាំងពីរធ្លាក់ចុះទៅលើឥដ្ឋ។ ខ្លួនតូចមួយក្ដោបមាត់ខ្លួនឯងមិនឱ្យចេញសំឡេងយំ ធ្វើអ្វីមិនបាន បានត្រឹមសំងំលាក់ខ្លួននៅក្រោមតុធ្វើការដើម្បីការពារខ្លួនឯងព្រោះដឹងថាមិនអាចតស៊ូបានជាមួយឃាតករ។

នាងតូចដឹងក្ដីល្មមអាចយល់ និងចាំគ្រប់រូបភាព តែអ្វីដែលនាងមិនដឹងនោះគឺមុខរបស់ឃាតករដែលសម្លាប់ឪពុកម្ដាយរបស់ខ្លួន ព្រមជាមួយលោកពូម្នាក់ដែលចូលទៅបំណងជួយសង្គ្រោះពួកគេដែត្រូវសម្លាប់នៅនឹងកន្លែង ស្រែកមិនទាន់សូម្បីមួយម៉ាត់។ ឃាតករពេលនោះពាក់ម៉ាស់ វ៉ែនតាម្ញូប និងមួក ហើយនាងមិនអាចសម្គាល់ភិនភាគដែលអាចឱ្យនាងចំណាំបានថាខ្លួនធ្លាប់ស្គាល់ពីមុនមកឬអត់?

ចំណុចមួយដែលនាងចាំជាងគេនោះគឺភ្នែករបស់ឃាតករ កែវភ្នែកទម្រង់ធំជ្រៅនៅពីក្រោមកញ្ចក់វ៉ែនតា ជាភ្នែកដែលនាងមិនធ្លាប់ឃើញពីមុន។ ភ្នែកមួយគូនោះមិនបង្ហាញពីក្ដីមេត្តាពេលដែលគេបាញ់សម្លាប់លោកទាំងពីរ ហើយក៏មិនបង្ហាញពីអារម្មណ៍ណាមួយ ប្រៀបដូចជាភ្នែករបស់បិសាច ត្រជាក់ ជ្រៅ និងឃោរឃៅ ដែលនោះគឺជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យនាងខ្លាចបំផុត ហើយក៏មិនដែលភ្លេចសូម្បីមួយវិនាទី។

ស្របពេលនោះ រាងរបស់មនុស្សប្រុសស្រីមួយគូកំពុងឱនគោរពផ្នូរដែលនៅម្ខាងផ្លូវលំ។ ឈុតពណ៌ខ្មៅរបស់លោកស្រីចូអាន (Joan) ដែលជាម្ដាយរបស់រិទ្ធ រំលេចពីភាពសោកសៅ និងក្ដីនឹករឭកដែលមានចំពោះស្វាមី។ រិទ្ធនៅក្នុងឈុតធំពណ៌ខ្មៅលុតជង្គង់ចុះក្បែរម្ដាយ សូម្បីសក់ដែលតែងតែវែងលុបត្រចៀកនោះក៏ត្រូវបានកាត់តម្រឹមយ៉ាងស្អាតបង្ហាញឱ្យឃើញស្នាមឈូសដោយមុខកន្ត្រៃចេញពីជើងសក់កៀនត្រចៀកម្ខាងទៅម្ខាងទៀត។

«រិទ្ធ មានអីចង់និយាយជាមួយប៉ាអត់?» លោកស្រីសួរ ងាកមើលទៅកូនប្រុសតែមួយ។

«ដប់ឆ្នាំហើយ ប៉ា! ពួកយើងនឹក ហើយក៏នៅតែស្រលាញ់ប៉ា តែវាគួរឱ្យខ្លាចណាស់ដែលខ្ញុំត្រូវឃើញមុខដែលសុទ្ធតែឈាមរបស់ប៉ានៅក្នុងយល់សប្ដិ អ៊‌ីចឹងហើយប៉ាមិនចាំបាច់មកលេងខ្ញុំទេយប់នេះ Okay?» អ្នកកំលោះនិយាយតិចៗ តែក៏ឮសមល្មមឱ្យលោកស្រីដាក់មួយដៃនៅលើស្មារឹងមាំរបស់គេ។

«អូយ!» អ្នកប្រុសក្ដោបស្មាដែលត្រូវវាយ ធ្វើមុខជូរដោយក្ដីឈឺចាប់។

«អ្នកណាបង្រៀនឱ្យនិយាយអ៊‌ីចឹង?»

«វាជាការពិតម៉ាក់! តែឥឡូវ អ្នកគ្រូពេទ្យអាចព្យាបាលខ្ញុំសិនបានអត់?» គេរអ៊ូ លលេងជាមួយម្ដាយ។

«ត្រូវរបួសទៀតហើយ?» អ្នកម្ដាយបារម្ភភ្លាមៗពេលដែលដឹងថាកូនប្រុសត្រូវរបួសពេលបំពេញការងាររបស់ខ្លួនម្ដងទៀត។ ទោះវាមិនញឹកញាប់ តែទឹកចិត្តរបស់អ្នកជាម្ដាយតែងតែបារម្ភដោយខានមិនបាន។

«របួសត្រង់ណា?»

«នេះ» គេចង្អុលទៅស្មារបស់ខ្លូន។

«តោះ! ទៅផ្ទះវិញ!»

«បាទ! អ្នកគ្រូពេទ្យ» គេបន្តលលេងហើយក៏ទទួលបានមួយដៃទៀតតែលើកនេះមិនមែនស្មា តែជាក្បាលទៅវិញ។

«ប្រាប់ហើយប្រាប់ទៀតថាឱ្យប្រយ័ត្ន! បែបនេះមិនឱ្យម៉ាក់បារម្ភយ៉ាងម៉េច?» គាត់រអ៊ូ ដើរនាំមុខកូនប្រុសត្រលប់ទៅវិញ។ តាមផ្លូវ រិទ្ធក្រឡេកឃើញរាងស្ដើងរបស់វីយូឡាដែលអង្គុយមុខផ្នូរនៅឡើយ។

«រិទ្ធ លឿនឡើងកូន!» លោកស្រីស្រែកហៅ គេដៀងមើលទៅនាងចុងក្រោយ មុននឹងរត់ទៅតាមម្ដាយ។

ទៅដល់ផ្ទះភ្លាម លោកស្រីរត់ទៅយកគ្រឿងពេទ្យេរបស់ខ្លួនទៅដាក់លើតុកាហ្វេមុខសាឡុង។ រិទ្ធដោះអាវក្រៅទាំងមុខជូរដោយសារការឈឺចាប់នៅលើស្មាខាងឆ្វេង។

«ទៅធ្វើអីបានត្រូវរបួស? ហើយមិនបានលាងរបួសត្រឹមត្រូវទេដឹងនេះ?» គាត់ឈរក្រោយសាឡុងដែលរិទ្ធអង្គុយ ជួយទាញអាវក្រណាត់របស់គេចុះ បង្ហាញឱ្យឃើញស្នាមឈាមជោកលើក្រណាត់រុំរបួសដែលមិនសូវមានសណ្ដាប់ធ្នាប់។

«អត់មានពេលទេ យប់មិញគ្មានអ្នកណាត្រលប់មកវិញក្នុងសភាពធម្មតានោះទេ»

គេញញឹមជូរចត់ ញាក់ស្មាបន្តិចព្រោះផ្សាពេលលោកស្រីចាប់ផ្ដើមសម្អាតមុខរបួសជាថ្មី។

«ធ្ងន់ធ្ងរឬអត់? ក្មេងៗនៅឯណាឥឡូវ? បណ្ដោយមិនបានទេ គួរតែព្យាបាលឱ្យបានត្រឹមត្រូវ» គេញញឹមម្ដងទៀត មានអាម្មណ៍កក់ក្ដៅដូចដែលតែងតែទទួលបានពីអ្នកម្ដាយ។

«មិនអីទេ សម្រាកឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់ទៅ លែងអីហើយ»

«កូនឯងក៏អ៊‌ីចឹង! នេះហើយជាហេតុដែលម៉ាក់មិនចង់ឱ្យកូនប្រលូកជាមួយការងារនេះ! ចុះបើថ្ងៃណាមួយ ឯងទៅចោលម៉ាក់ដូចប៉ាកូននោះ…»

ឮហើយ រិទ្ធឱនមុខចុះ មិនដឹងត្រូវនិយាយអ្វីត។ ទាំងពីរនាក់ម្ដាយកូនក៏ស្ងាត់មាត់ ព្រោះមានអារម្មណ៍ និងការគិតដូចគ្នាក្នុងរឿងនោះ។ គេបានបញ្ជាក់តាំងពីដំបូងថាគេស្រលាញ់ការងារនេះ ហើយលោកស្រីក៏តែងតែប្រឆាំងរហូតមក តែគាត់ក៏មិនអាចឃាត់គេបាន បានត្រឹមបារម្ភ ជាពិសេសពេលគេមានបេសកកម្មម្ដងៗ ហើយពេលខ្លះក៏ត្រលប់មកវិញជាមួយរបួសបែបនេះ។

«ម៉ាក់…» គេរអ៊ូដើមក លោកស្រីគ្រហឹមតបតិចៗ សម្អាតរបួសដោយយកចិត្តទុកដាក់។

«យប់នោះ…ហេតុអីក៏ប៉ាចាំបាច់ទៅ? បើចាំមិនខុសពេលនោះវាជាថ្ងៃសម្រាក» គេចាប់ផ្ដើមសួរ ជាសំណួរដែលគេធ្លាប់សួរតែចម្លើយដែលទទួលបានបានត្រឹមតែធ្វើឱ្យគេស្ងាត់មាត់តែប៉ុណ្ណោះ ហើយក្នុងខណៈពេលដែលលោកស្រីពិបាកធ្វើចិត្ត គេក៏មិនហ៊ានសួរដេញដោលច្រើន។

«កាលនោះ ប៉ាកូនបានទទួលសារពីលោកលីថាចង់ពិភាក្សារឿងខ្លះៗ ដោយសារគាត់ក៏ខានចួបគ្នាយូរគួរសមក៏ព្រមទៅ ថ្ងៃនោះគាត់ក៏បបួលម៉ាក់ទៅដែរ តែម៉ាក់ជាប់យាម ហើយវាក៏ជាលើកចុងក្រោយ…»

ទោះគាត់និយាយក្នុងសំឡេងធម្មតា តែវានៅតែមានបង្កប់ភាពសោកសៅ។ គាត់បិទរបួសស្អាតហើយរៀបសម្ភារទុកក្នុងប្រអប់វិញ។

«ម៉ាក់មិនដែលប្រាប់ហេតុការណ៍លម្អិតមកកូនទេ…រហូតមកដល់ពេលនេះ ម៉ាក់ថាទៅតើកូនមានសិទ្ធិទទួលដឹងឮពីការស្លាប់របស់ប៉ាឬអត់?»

គេជំរុញ បិទឡេវអាវរបស់ខ្លួនឡើងវិញ។ គាត់ដកដង្ហើមធំ អង្គុយចុះជិតកូនប្រុស ឯអ្នកកំលោះសម្លឹងម្ដាយរងចាំការបកស្រាយ។ គេមិនបានដឹងរឿងព្រោះពេលនោះគេកំពុងរៀនរដ្ឋផ្សេង ហើយគេក៏មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យដឹងឮច្រើនព្រោះនៅក្មេង។​

អ្វីដែលគេទទួលបាននោះត្រឹមតែរូបភាពពីព័ត៌មានដែលបានចុះផ្សាយតែប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាគេនៅតែសង្ស័យទៅលើការស្លាប់របស់អ្នកទាំងបី ថាវាអាចពាក់ព័ន្ធជាមួយProjectដែលលោកលី និងភរិយាកំពុងស្រាវជ្រាវ។

«ម៉ាក់បានដឹងអីទៀតអត់?» គេដឹងថាម្ដាយព្យាយាមលាក់រឿងពិតពីគេដោយសារតែខ្លាចថាអ្នកកំលោះអាចនឹងរឹងទទឹងក្នុងការស៊ើបរកការពិតហើយអាចមានគ្រោះថ្នាក់ដល់គេ។ តែពេលនេះគាត់ក៏មិនចង់លាក់ទៀតដែរព្រោះយល់ថាគេគួរមានសិទ្ធិដឹង ហើយពេលនេះគេក៏មានភាពឯករាជ្យ និងរឹងមាំជាងមុន។

«យប់នោះ ប៉ាកូនប្រាប់ថានឹងទៅពិភាក្សារឿងសំខាន់មួយ ហើយរឿងនោះពាក់ព័ន្ធជាមួយProjectផ្កាឡាវែនដឺដែលពួកគេបានកំពុងស្រាវជ្រាវហើយវាក៏មានជាប់ពាក់ព័ន្ធជាមួយជីវិតមនុស្សបើProjectនោះធ្លាក់ទៅលើដៃរបស់ជនខិលខូច បន្ទាប់ពីការស្លាប់ ប៉ូលិសរាយការណ៍មកថាជាការសម្លាប់ដោយសារគំនុំ តែម៉ាក់ស្គាល់គាត់ទាំងពីរច្បាស់ គាត់ជាមនុស្សល្អ​ ចូលចិត្តជួយអ្នកដទៃ ប៉ុន្ដែប៉ូលិសពិតជារកមិនឃើញអ្វីក្រៅពីនោះទេ»

រិទ្ធស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ រឿងខ្លះគេបានដឹងរួចមកហើយតែនៅក្នុងភាពស្រពិចស្រពិល។

«ចុះក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់? គាត់ទាំងពីរមិនមានកូនទេឬ?»

«គាត់មានកូនស្រីម្នាក់ បន្ទាប់ពីបុណ្យសពហើយ ម៉ាក់ឮថាត្រូវបងប្អូនយកទៅនៅប្រទេសកូរ៉េដែលជាប្រទេសកំណើត»

រិទ្ធព្រិចភ្នែក ចាប់ផ្ដើមគិតជាថ្មី។ គេឈប់សួរ ព្រោះដឹងថាម្ដាយក៏មិនសូវជាដឹងរឿងប៉ុន្មានដែរ គាត់ក៏ត្រូវបង្ខំចិត្តទទួលយកការស្លាប់របស់ស្វាមីទាំងមិនអស់ចិត្តដែរ។

«ម៉ាក់ ខ្ញុំគេងផ្ទះយប់នេះ»

«ពិតមែន?»

«មិនបានទេ?»

«អ្នកណាថា? កូនខានគេងផ្ទះយូរហើយ ភ្លាមៗពេកម៉ាក់ក៏ភ្ញាក់ផ្អើលនោះអី ចង់ញ៉ាំអីល្ងាចនេះ?» គាត់ត្រេកអរណាស់ដែលគេអាចចំណាយពេលជាមួយគ្រួសារ។​ តាំងពីចូលថ្នាក់វិទ្យាល័យមករិទ្ធត្រូវទៅរៀនឆ្ងាយផ្ទះ ហើយក្រោយពីចប់វិទ្យាល័យគេក៏ចាប់ផ្ដើមហ្វឹកហាត់ជាភ្នាក់ងារទៀត គេគ្មានពេលសម្រាប់គ្រួសារនោះទេ។

«អីក៏បាន» គេញញឹម លោកស្រីងក់ក្បាលមុននឹងចូលក្នុងផ្ទះបាយរៀបចំអាហារពេលល្ងាចសម្រាប់អ្នកទាំងពីរ។

បន្ទាប់ពីអាហារពេលល្ងាចរួច លោកស្រីចូអានត្រូវប្រញាប់ត្រលប់ទៅមន្ទីពេទ្យវិញដោយសារមានអ្នកជំងឺបន្ទាន់ ហើយក៏ត្រូវទុកកូនប្រុសឱ្យនៅផ្ទះតែឯង តែវាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេព្រោះគ្រួសារនេះធ្លាប់ទៅហើយ លោកចូអានដែលជាឪពុករបស់រិទ្ធជាប៉ូលិស លោកស្រីជាពេទ្យ សុទ្ធតែជាអ្នកដែលមានការងាររវល់រៀងខ្លួន រិទ្ធក៏យល់ ហើយយល់កាន់តែច្បាស់ពេលដែលខ្លួនចេញធ្វើការ។

«រិទ្ធ ម៉ាក់ត្រូវទៅមន្ទីពេទ្យឥឡូវ! កុំឱ្យរបួសប៉ះទឹក ហើយឆាប់ចូលគេង okay?»

«បាទ!» រិទ្ធស្រែកតប គេដាក់laptopទៅលើតុ ហើយងើបឈរអស់កម្ពស់ មុននឹងដើរឡើងទៅជាន់ទីមួយ។

គេបើកទ្វារបន្ទប់ដែលនៅខាងចុង បង្ហាញឱ្យឃើញបន្ទប់ស្អាតដែលជាបន្ទប់ធ្វើការរបស់លោកចូអាន។ អ្វីៗនៅដដែលគ្រប់យ៉ាងដោយសារលោកស្រីព្យាយាមរក្សាឱ្យនៅដូចដើម។​ រិទ្ធចុចបើកអំពូលភ្លើង ហើយឈរនៅមាត់ទ្វារសម្លឹងមើលគ្រប់ជ្រុងនៃបន្ទប់ គេស៊កដៃចូលក្នុងហោប៉ៅខោហើយដើរជុំវិញបន្ទប់មុននឹងឈប់នៅមុខក្ដារបញ្ឈរដែលប៉ារបស់គេបានបិទក្រដាសតូចៗពីលើ វាមានសភាពចាស់ហើយខ្លះក៏ហើរពណ៌បាត់មួយចំនួន។

គេដកទូរសព្ទទៅថតរូបខ្លះទុក ហើយបែរទៅរកតុធ្វើការ។ ភ្នាក់ងារកំលោះចុចបើកកុំព្យូទ័រស៊េរីចាស់ ដំណើរការយឺត និងមានសំឡេងខ្លាំងតែនៅអាចប្រើការបាន។

ខណៈពេលដែលរងចាំឱ្យវាដំណើរការគេបើកថតតុរុះរើមើល តែមិនឃើញមានអ្វីគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ រហូតដល់គេប្រទះឃើញមានរូបមួយសន្លឹកនៅក្នុងសឺមីពណ៌គគីចាស់នៅក្នុងថតតូចខាងឆ្វេងដៃ។

នោះជារូបរបស់កូនដបកែវតូចមួយដែលមានទឹកពណ៌ត្នោតកន្លះដប រួមជាមួយស្រទាប់ផ្កាតូចៗនៅក្បែរនោះ រូបហើរពណ៌អស់ធ្វើឱ្យពិបាកកត់សម្គាល់ពណ៌ និងទ្រង់ទ្រាយដើមរបស់វា។​ គេប្រមូលរូបទុកហើយចាប់ផ្ដើមចុចមើលគ្រប់Fileនៅក្នុងកុំព្យូទ័រម្ដងមួយ ហើយឯកសារណាដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍អ្នកកំលោះក៏ចម្លងទុកក្នុងUSBរបស់ខ្លួន។

គេចំណាយពេលអស់ជាច្រើនម៉ោងនៅលើកុំព្យូទ័រចាស់ដើម្បីរករឿងរ៉ាវពាក់ព័ន្ធជាមួយការស្លាប់របស់ឪពុក និងមិត្តភក្តិរបស់គាត់។

«ជួយព្រីនឯកសារទុកឱ្យផង យកស្អែក!»

គេផ្ញើរសារជាសំឡេងចេញទៅសិទ្ធ ភ្នែកសម្លឹងរូបនៅលើអេក្រង់ ផ្អែកខ្នងទៅលើកៅអីដើម្បីសម្រាក។ រូបដែលមានសមាជិកទាំងបីរបស់គ្រួសារលីកំពុងបង្ហាញនៅលើអេក្រង់ រិទ្ធសម្លឹងចំមុខរបស់ក្មេងស្រីវ័យជាង១០ឆ្នាំ ស្លៀករ៉ូបពណ៌ស្វាយស្រាល ឈរក្រោយសាឡុងដែលឪពុកម្ដាយរបស់នាងអង្គុយជាមួយស្នាមញញឹមស្រស់ស្រាយ នាងតូចមានខួចនៅលើថ្ពាល់ខាងស្ដាំដិតក្រឡៅ។

នាងជាក្មេងស្រីស្រស់ស្អាត ស្នាមញញឹមបរិសុទ្ធ មានសក់ខ្មៅរលើបវែងដល់ចង្កេះ ទម្រង់មុខបែបអាស៊ីមានភាពទន់ភ្លន់ពីធម្មជាតិ តែភ្នែក និងមាត់កាត់ទៅរកម្ដាយដែលជាជនជាតិអាមេរិក។

នៅខាងក្រោមរូបមានអក្សរដៃដែលសរសេរជាភាសាអង់គ្លេស

“It’s Bora’s 14^th Birthday. She asked nothing but a family photo. How sweet our daughter is.”

[វាជាថ្ងៃខួបអាយុ១៤ឆ្នាំរបស់បូរ៉ា កូនមិនចង់បានអ្វីក្រៅពីរូបជុំគ្នារបស់គ្រួសារនោះទេ កូនស្រីប៉ាល្អណាស់​]

«បូរ៉ា…លី បូរ៉ា (Lee Bora) ជាឈ្មោះរបស់កូនស្រីលោកពូលី ពេលនេះប្រហែលជាអាយុ២៦ឆ្នាំហើយ…» គេរអ៊ូ ភ្នែកមិនបានដកពីមុខមូលស្រស់ស្អាតរបស់នាងក្រមុំនោះទេ នាងមានកែវភ្នែកធំមូលភ្លឺថ្លា បង្ហាញភាពទន់ភ្លន់តែមិនទន់ខ្សោយ។ នាងប្រាកដជាក្មេងស្រីដែលមានអត្តចរិតរួសរាយដែលចូលចិត្តញញឹមពេលនាងនិយាយ ឬធ្វើអ្វីមួយ។

តែសំណួរដែលគេមាននោះគឺ…លី បូរ៉ានៅឯណាពេលនេះ?

មានភាគបន្ទាប់…