ហ្វឹប!!

ស្រាប់តែកន្រ្តាក់ខ្លួនភ្ញាក់ក្រញ៉ាងពីការនិទ្រ្ទាដែលសូម្បីតែខ្ញុំខ្លួនឯងក៏មិនដឹងថាភ្លេចខ្លួនដេកលក់តាំងពីពេលណា លុះពេលដែលខ្ញុំប្រឹងគិតទើបដឹងថា តាមពិតទៅពីក្បាលព្រលប់ខ្ញុំផឹកតែក្រអូបហើយខ្ញុំក៏ដេកលក់។

តែក្រអូប? ដេកលក់? ឬក៏តែក្រអូបជាមូលហេតុធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាដេកលក់?

ខ្ញុំស្វាងដូចគេជះទឹកដាក់កណ្ដាលមុខរហ័សទាញភួយចេញហើយស្ទុះចុះពីលើគ្រែយ៉ាងលឿន។

ពុទ្ធោអ្ហើយ! ខ្ញុំផឹកតែក្រអូបហើយដេកលក់មិនដឹងខ្លួន មិនដឹងជាម៉ោងប៉ុន្មានទៅហើយទេនេះ ហេតុអ្វីក៏ខ្ញុំប្រហែសបែបនេះ?

ខ្ញុំស្ទុះស្ទាចេញពីបន្ទប់ឃើញថានៅខាងក្រៅស្ងាត់និងងងឹតឈឹង បញ្ជាក់ថានៅយប់នៅឡើយគ្រាន់មិនដឹងថាពេលនេះម៉ោងប៉ុន្មានទៅហើយទេ។ ឥតចាំយូរខ្ញុំក៏ដើរសំដៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ភ្លាម គ្រាន់តែខ្ញុំមកឈប់ពីមុខដំណាក់នាឡិកាក៏ចាប់ផ្ដើមរោទិ៍ឡើងតែម្ដង។

ទឹង! ទឹង!

ភ្លាមនោះក៏លេចចេញអ្នកស្រីមេរ៉ាលីននិងមេសសឹនដែលមានកាត់កំណាត់ខ្មៅមួយផ្ទាំងមកជាមួយ។

ស្អីគេ?? នាឡិកាទើបតែរោទិ៍? អ៊ីចឹងបញ្ជាក់ថាពេលនេះទើបតែម៉ោង ១០:១០នាទីទេ? ប៉ុន្តែ… ចុះហេតុអ្វីទើបខ្ញុំដឹងខ្លួន? ក្រែងអ្នកមុនៗ មមើមែនទេ?

មានរឿងអ្វីទៅខ្ញុំមិនយល់ទេ!!!

ផឹប!!!

កំពុងតែច្របូកច្របល់មេសសឹនក៏ស្រាប់តែយកផ្ទាំងកំណាត់មកដណ្ដប់ឱ្យខ្ញុំហើយនាំខ្ញុំចូលទៅខាងក្នុងរាជដំណាក់ដោយឥតអែអង់។

ព្រះជាម្ចាស់! ធ្លាប់តែឃើញពីក្រៅលុះបានមកដល់ខាងក្នុងទើបដឹង ថាដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ប្រណីតខ្លាំងយ៉ាងណា។

ស្អាត… ប្រណីត… គួរឱ្យចង់រស់នៅ!

ក្នុងសាលដ៏ធំមហិមា ពេញហូរហៀរដោយមនុស្សម្នាជាច្រើនសឹងមិនគួរឱ្យជឿថានៅ “ដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់” មានមនុស្សអ៊ូអរបែបនេះ។ តូរ្យតន្ត្រីបន្លឺសូររងំស្ដាប់ហើយត្រជាក់ចិន្តានិងចង់យោលយោកកាយតាមចង្វាក់ស្លូយឺតៗ។

ពិតជាពិសេសណាស់!

រវល់តែរំភើបនឹងទិដ្ឋភាពចំពោះមុខធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្លេចឱ្យឈឹងថាមកទីនេះក្នុងឋានៈជាអ្វី។ ដោយឃើញថាមនុស្សច្រើននិងមិនដឹងទៅទីណាខ្ញុំ ក៏ងាកក្រោយរកជំនួយពីមេសសឹនតែបែរជាមិនឃើញគេទៅវិញ មិនដឹងបាត់ទៅណា។ រំពេចនោះខ្ញុំក៏ស្រាប់តែបានឃើញនរណា ម្នាក់រាងប្រហែលៗ។ មិនគិតសង្ស័យយូរខ្ញុំក៏បោះជំហានចូលទៅរកនាងភ្លាមតែម្ដង ទៅកាន់តែជិតក៏កាន់តែប្រាកដចិត្តថាពិតជានាង…

“អាន់ណា!” សំឡេងខ្ញុំឮខ្សាវៗតែពេញដោយភាពរំភើប។

គឺជាអាន់ណាពិតមែន! ការពិតនាងនៅបម្រើក្នុងនេះទេតើ!

ខ្ញុំញញឹមញញែមដោយភាពសប្បាយរីករាយពេលបានដឹងថាមិត្តរបស់ខ្ញុំមិនបានបាត់ទៅណាទេ នាងនៅបម្រើក្នុងដំណាក់នេះទេតើ។

បឹប!!

“អ្ហា៎!!” ដោយភាពរំភើបនិងប្រញាប់ប្រញាលពេកធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្លេចខ្លួនមិនបានប្រយ័ត្នដើរទៅបុកនឹងនរណាម្នាក់ដោយអចេតនារហូតបាត់ជំហរ។

ខ្ញុំបិទភ្នែកព្រោះសង្ឃឹមថានឹងបានដួលផ្កាប់មុខលើព្រំក្រហមជាមិនខាន ប៉ុន្តែជំនួសដោយការដួលបែរជាមានប្រអប់ដៃក្រាសដ៏កក់ក្ដៅរបស់នរណាម្មាក់សសៀរចូលមកឱបចង្កេះរបស់ខ្ញុំហើយទាញខ្ញុំឱ្យជម្រិតខ្លួនទៅពិតនឹងទ្រូងហាប់ណែនរបស់គេ។ ភាពភិតភ័យរបស់ខ្ញុំប្ដូរមកជំនួសជាការភាន់ភាំងពេលបើកភ្នែកហើយបានឃើញថាម្នាក់ដែលកំពុងឱបរឹតខ្ញុំជានរណា។

ទម្រង់មុខនេះខ្ញុំធ្លាប់ឃើញក្នុងរូបថត… គឺជាទ្រង់! ស្ដេចស៊ែលទី៥!

ខ្ញុំភ្លឹកភាំងភ្លេចខ្លួនសម្លឹងមើលស្ដេចដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់មិនដកភ្នែកដោយឥតញញើត យូរសែនយូរ ពេលវេលាហាក់ដើរយឺតសឹងនឹងឈប់ដើរ។ អ្វីដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងគឺកែវភ្នែកដ៏មានអំណាចរបស់ទ្រង់…

កែវភ្នែកពណ៌នេះ…

ពណ៌គ្រីស្តាល់ដូចគ្នានឹងមេសសឹនខ្លាំងណាស់…ដូចជាពួកគេបានសែនមកពីប្រភពតែមួយ! មើលទៅទ្រង់ក៏មានវ័យប្រហាក់ប្រហែលមេសសឹនដែរ។

“មិនអីទេមែនទេ?” សតិសម្បញ្ញៈរបស់ខ្ញុំវិលត្រឡប់មកវិញពេលបានឮសំនួររបស់ស្ដេចស៊ែល។

“សូមរាជទានទោស! ខ្ញុំម្ចាស់មិនប្រយ័ត្នសមតែទទួលទោស” ខ្ញុំរហ័សក្រលៀសខ្លួនចេញពីរង្វង់ដៃទ្រង់ហើយបង្អោនខ្លួនចុះក្បាលសឹងដល់ដីជាការសូមអភ័យទោស។

“នាងសមតែទទួលទោសពិតមែន…” សម្ដីបន្តរបស់ស្ដេចស៊ែលធ្វើឱ្យខ្ញុំភ័យលើសដើម ព្រោះត្រឹមតែថ្ងៃដំបូងសោះក៏បង្កើតកំហុសបាត់ហើយ។

“សូមទ្រង់មេត្តា! ខ្ញុំម្ចាស់គ្មានចេតនាទេព្រះអង្គ! សូមទ្រង់មេត្តា!”

“យើងចង់ដាក់ទោសនាងដែលមិនឆ្លើយសំនួររបស់យើង មិនមែនព្រោះដើរបុកយើងទេ” ខ្ញុំស្ងាត់មាត់សញ្ជឹងគិតទៅដល់សំនួរ​របស់ទ្រង់ដែលសួរមុននេះ។

តើសំនួរមួយណាទៅ? សំនួរដែលសួរថា “មិនអីទេមែនទេ?” ហ្នឹងមែន? ចុះហេតុអ្វីទើបស្ដេចដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ត្រូវខ្វល់ដែរនោះ?

“…”

“យ៉ាងម៉េច?” សំឡេងស្ដេចស៊ែលប្ដូរពីស្រាលមកសង្កត់ធ្ងន់ជាងធម្មតាកាន់តែធ្វើឱ្យខ្ញុំភ័យលើសដើមខ្លាចថាទ្រង់ខ្ញាល់។

“មិនមានអ្វីទេ! ខ្ញុំម្ចាស់មិនកើតអីទេ!” ឮចម្លើយដូច្នេះទ្រង់ក៏ស្រាប់តែ ផ្ទុះសំណើចហឹសៗក្នុងបំពង់.ក មុននឹងពោលខ្សាវៗ÷

“នាងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់!”

“ព្រះ… ព្រះពរ?” ព្រោះមិនប្រាកដចិត្តនូវអ្វីដែលខ្លួនបានឮខ្ញុំក៏សួរបញ្ជាក់ដោយងើយមុខទៅមើលស្ដេចដ៏ខ្ពស់ខ្ពស់ តែក៏ភ្ញាក់ព្រើតពេលបានឃើញថាព្រះភ័ក្រ្តដ៏ស្រស់សង្ហារបស់ទ្រង់កំពុងនៅកៀកបង្កើយក្បែរនឹងមុខរបស់ខ្ញុំ ជិតពេកសឹងនឹងប៉ះចុងច្រមុះគ្នាទៅហើយ។

“រាំជាមួយយើងបើចង់ឱ្យយើងលើកលែងទោស” ថាចប់ទ្រង់ក៏ហុចដៃម្ខាងមករកខ្ញុំ។

ថាម៉េច? ស្ដេចស៊ែលទី៥កំពុងសុំខ្ញុំរាំមែនទេ? តើនេះជាការពិតឬសុបិន? ស្ដេចស៊ែលដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់កំពុងសុំទាសករដូចខ្ញុំរាំ? មិនគួរឱ្យជឿ!

ខ្ញុំភ្លាំងភ្លឹកអស់មួយសន្ទុះទម្រាំនឹងដាច់ចិត្តដាក់ដៃលើប្រអប់ដៃទ្រង់ទាំងញីញ័រ។ ភ្លេងក៏ចាប់ផ្ដើមលេងបទស្លូដ៏សែនពីរោះ ស្រទន់ និងលន្លង់លន្លោច។ នៅកណ្ដាលសាលដ៏ធំទូលាយក្រោមកែវភ្នែកច្រើនគូកំពុងសម្លឹងខ្ញុំនិងស្ដេចស៊ែលបែរជាកំពុងរាំយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។

ខ្ញុំភ័យណាស់! មិនដឹងថាស្ដេចស៊ែលដឹងពីភាពញាប់ញ័ររបស់ខ្ញុំដែរឬទេ? ខ្ញុំភ័យរហូតមិនហ៊ានងើយមុខសម្លឹងព្រះ​ភ័ក្រ្ត​ទ្រង់ឡើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដឹងថាកែវភ្នែកពណ៌គ្រីស្តាល់របស់ទ្រង់កំពុងសម្លឹងមកខ្ញុំ… សម្លឹងជាប់មិនដកភ្នែកមួយវិនាទីណាឡើយ!

តើនេះជាសុបិនមែនទេ?

“បន្ទន់ខ្លួនបន្តិចទៅ! នាងរាំជាន់ជើងយើងហើយ!”

អូយ៎!! បើជាយល់សប្ដិមិនគួរណាស់មានអារម្មណ៍ខ្មាស់ពិតៗបែបនេះនោះទេ ខ្មាសគេណាស់មេណាម!!!

“សូមរាជទានទោស!” ប្រអប់ដៃដែលស្រាក់គ្នាក៏ត្រូវខ្ញុំព្រលែងចេញ មិនចង់រាំបន្តទៀតទេខ្លាចធ្វើឱ្យទ្រង់ខ្ញាល់។ 

“នាងភ័យ?” ស្ដេចស៊ែលសួរដោយសំឡេងស្រទន់។

ទ្រង់ដឹង? ដឹងថាខ្ញុំភ័យ?

“អត់ទេ…” ខ្ញុំប្រកែកផូង។

“ដឹងថាកុហកស្ដេចមានទោសកម្រិតណាទេ?” ទ្រង់សួរដោយសំឡេងស្មើតែក៏មានបង្កប់នូវភាពផ្អែមល្ហែម ស្ដាប់ទៅមិនសោះកក្រោះដូចមេសសឹន។

“ខ្ញុំម្ចាស់មិនហ៊ានកុហកទ្រង់ទេ!”

“ញើសនាងហូរសើមប្រអប់ដៃយើងជោកហើយនៅប្រកែកទៀត?”

“សូមរាជទានទោស ចាំខ្ញុំម្ចាស់សម្អាតជូនទ្រង់” ថាចប់ខ្ញុំក៏យកជាយអាវទៅជូតប្រអប់ដៃរបស់ទ្រង់ថ្នមៗ លាងជម្រះញើស​ឋានៈ​តូចទាបរបស់ខ្លួនចេញ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ស្ងប់ស្ងាត់បណ្ដោយឱ្យខ្ញុំជូតតាមចិត្ត ពេលឃើញថាជិតរួចហើយទ្រង់ក៏ស្រាប់តែស្រវាក្រសោបដៃរបស់ខ្ញុំជាប់ មុននឹងពោលឡើងតិចៗ÷

“នៅកំដរយើងបើចង់រួចខ្លួនពីទោសដែលនាងហ៊ានកុហកស្ដេច”

ទ្រង់ញញឹមផ្ដល់ភាពកក់ក្ដៅ ជាស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់គួរឱ្យឈ្លក់វង្វេង រួចក៏កាន់ដៃខ្ញុំដើរចេញពីសាលធំទូលាយសំដៅជាន់ទីពីរដែលមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់និងផ្ទាល់ខ្លួន។ ទ្រង់បាននាំខ្ញុំមកបន្ទប់មួយ ដែលពេញដោយរូបគំនូរស្រស់ស្អាតជាច្រើនហើយសែនប្រណីត។

“នេះជាបន្ទប់គំនូររបស់យើង មានតែមនុស្សពិសេសទេដែលយើងនាំមក” សម្ដីរបស់ទ្រង់ធ្វើឱ្យខ្ញុំប្ដូរកែវភ្នែកពីផ្ទាំងគំនូរហើយងាកទៅសម្លឹងទ្រង់ព្រមទាំងផ្ទួនពាក្យ÷

“មនុស្សពិសេស?”

“មែនហើយ!” ទ្រង់ញញឹមស្រទន់តបខណៈដែលទាញកៅអីនិងផ្ទាំងពណ៌សមួយមកដាក់លើជើងទម្រហើយចាប់ផ្ដើមគូរវាស។

ខ្ញុំញញឹមសប្បាយចិត្តដោយមិនដឹងខ្លួន បេះដូងរីកមាឌ រីករាយយ៉ាងចម្លែក។ ហេតុអ្វីក៏មានអារម្មណ៍ថាសប្បាយចិត្តនិងញាប់ញ័រចំពោះទង្វើរបស់ទ្រង់បែបនេះ? តើនេះជាអារម្មណ៍អ្វី?

ខ្ញុំពិតជាមិនអាចលាក់បាំងពីអារម្មណ៍របស់ខ្លួនឯងបានពិតមែន តើមនុស្សស្រីណាម្នាក់ដែលមិនមានអារម្មណ៍រំភើបពេលបុរសដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ជាទីប្រាថ្នានៃនារីទាំងពួងធ្វើល្អដាក់ខ្លួនដាក់បែបនេះ? មិនចម្លែកទេដែលខ្ញុំញាប់ញ័រនឹងទ្រង់។

ខ្ញុំញញឹមបណ្ដើរមើលរូបគំនូរដែលដាក់តាំងលើជញ្ជាំងបណ្ដើរ មើលៗរហូតបានប្រទះភ្នែកនឹងរូបមួយដែលខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ថាម្ចាស់រូបជានរណា…គឺ…អាន់ណា!!

ហេតុអ្វីក៏មានរូបអាន់ណានៅទីនេះ?

“អឺ… ព្រះអង្គ…” បម្រុងតែនឹងសួរហើយខ្ញុំក៏ស្រាប់តែប្ដូរចិត្តមកវិញ។

“ហ៊ឺម??” ទ្រង់ងាកព្រះភ័ក្រ្តពីរូបគំនូរមកសម្លឹងមើលខ្ញុំជាសំនួរថា មានការអ្វី?

“ខ្ញុំម្ចាស់សូមទៅក្រៅបន្តិច”

ចុងក្រោយខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តកុហកដើម្បីរំដោះខ្លួនចេញមកក្រៅព្រមជាមួយចម្ងល់ថាហេតុអ្វីក៏មានរូបអាន់ណានៅក្នុងនោះ? ក្រែងទ្រង់ប្រាប់ថាជាបន្ទប់សម្រាប់តែមនុស្សពិសេសហ្អី? បើអ៊ីចឹងគួរតែតាំងរូបមនុស្សពិសេសៗ មិនសមណាមានរូបអាន់ណាដែលជាទាសករទេ។

“មេណាម!” រំពេចនោះក៏ស្រាប់តែឮសំឡេងអាន់ណាល្វើយៗនៅពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ។

“អាន់ណា!” លុះខ្ញុំងាកក្រោយក៏បានឃើញថាជាអាន់ណាពិតមែន គឺនាងពិតមែន!

“ឆាប់ចេញពីទីនេះទៅ!” សុខៗនាងក៏ស្រាប់តែនិយាយនូវប្រយោគដ៏ចម្លែកនេះចេញមក។

ខ្ញុំពិតជាមិនយល់ទេថាមានរឿងអ្វី? ហេតុអី ក៏ត្រូវចេញពីទីនេះ? តើដំណាក់នេះមានអាថ៌កំបាំងអ្វីមែនទេ?

“ហេតុអ្វី? ទីនេះមានអាថ៌កំបាំងអ្វីមែនទេ? ហេតុអ្វីក៏មានរូបឯងនៅ ក្នុងបន្ទប់គំនូររបស់ស្ដេចស៊ែល?” ខ្ញុំប្រញាប់សួរព្រោះទប់​ចម្ងល់​មិនជាប់។

“មិនថាទ្រង់ល្អដាក់នាងយ៉ាងណាទេ ត្រូវចាំថាកុំយល់ព្រមស្រឡាញ់ទ្រង់ឱ្យសោះ!” អាន់ណាមិនតបនឹងសំនួរខ្ញុំតែបែរជានិយាយពាក្យមួយឃ្លាយ៉ាងចម្លែក។

“ហេតុអ្វី? បើស្រឡាញ់តើមានរឿងអ្វី?”

“កុំយល់ព្រមស្រឡាញ់ទ្រង់!” សំឡេងអាន់ណាប្រែមកជាខ្ទររងំ។

“ហេតុអ្វី?” ខ្ញុំរន្ថាន់សួរដដែលៗទ្រាំចាំចម្លើយមិនចង់បាន។

“មានរឿងអីមែនទេ?” រំពេចនោះក៏ស្រាប់តែលេចស្ដេចស៊ែលអើតព្រះភ័ក្រ្តចេញពីក្នុងបន្ទប់។ ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតងាកទៅញញឹមដាក់ទ្រង់ ព្រមទាំងបដិសេធថាគ្មានអីទេ បន្តិចទៀតនឹងចូលទៅវិញហើយរហូតដល់ទ្រង់ទុកចិត្តហើយត្រឡប់ទៅក្នុងវិញបាត់។

“អាន់ណា!” ត្រឹមមួយប៉ព្រិចភ្នែកសោះ ពេលងាកមករកនិយាយជាមួយអាន់ណាវិញក៏ស្រាប់តែបាត់នាងទៅ រកយ៉ាងណាក៏រកមិនឃើញពិតជាលឿនខ្លាំងណាស់!!

ដោយរកអាន់ណាមិនឃើញខ្ញុំក៏ត្រឡប់មកបន្ទប់គំនូរវិញទាំងសញ្ជឹងគិតសម្ដីរបស់នាងមិនឈប់។ តើអាន់ណាចង់មានន័យថាម៉េចទៅ?

“រួចហើយ!” ព្រះបន្ទូលរបស់ស្ដេចស៊ែលដាស់ខ្ញុំឱ្យភ្ញាក់ពីភាពអណ្ដែតអណ្ដូងហើយងាកទៅចាប់អារម្មណ៍នឹងទ្រង់។

“ស្អាតទេ?” ព្រះអង្គម្ចាស់លើកបង្ហាញគំនូរដែលទ្រង់គូដោយផ្ទាល់ ឱ្យខ្ញុំមើលព្រមជាមួយស្នាមញញឹមយ៉ាងស្រទន់។

“ព្រះពរ! ស្អាត!” ខ្ញុំទប់ចិត្តមិនរំភើបមិនបានទេ ជាពិសេសពេលដឹងថាទ្រង់ចំណាយពេលគូររូបរបស់ខ្ញុំយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់អស់ជាច្រើនម៉ោងទឹកដៃរបស់ទ្រង់វិញគឺប៉ិនប្រសព្វខ្លាំងណាស់។

“រូបស្អាតសម្រាប់មនុស្សពិសេស” ព្រះអង្គម្ចាស់មានបន្ទួលព្រមទាំងដោះរូបចេញពីទម្រហើយចាប់ផ្ដើមលាបកាយពីក្រោយស៊ុមរូប។

“មនុស្សពិសេស?” ខ្ញុំផ្ទួនពាក្យរបស់ទ្រង់។

“មែនហើយ! យើងគូររូបនាងព្រោះនាងជាមនុស្សពិសេស ហើយរូបរបស់មនុស្សពិសេសគួរតែត្រូវបានដាក់តាំងនៅក្នុងបន្ទប់ពិសេសបែបនេះ” ស្ដីចប់ទ្រង់ក៏បិទផ្ទាំងគំនូរដែលទ្រង់គូរមុននេះទៅលើជញ្ជាំង។

“គំនូរនៅក្នុងបន្ទប់នេះសុទ្ធតែជាមនុស្សពិសេសសម្រាប់ទ្រង់មែនទេ?” ស្ដេចស៊ែលធ្លាក់ទឹកមុខភ្លាមពេលបានឮដូច្នេះ ទ្រង់ស្ងាត់មួយស្របក់មុននឹងញញឹមឡើងវិញហើយតប÷

“គឺមិនទាំងអស់ទេ!”

“…” ខ្ញុំស្ងាត់រង់ចាំសង្កេតអាការៈរបស់ទ្រង់។

“តែក្នុងពេលនេះនាងជាមនុស្សពិសេសជាងអ្នកណាៗទាំងអស់…យើងពេញចិត្តនាង! តើនាងស្រឡាញ់យើងទេ?” ភ្លាមៗស្ដេចស៊ែល ក៏វាចាសម្ដីមួយគ្នាដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រឡាំងកាំង។

ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថាត្រឹមរយៈពេលមិនប៉ុន្មានម៉ោងនេះខ្ញុំពិតជាទទួលបានអារម្មណ៍រំភើបរីករាយជាច្រើនពីទ្រង់ ប៉ុន្តែតើវាមិនលឿនពេកទេដែលភ្លាមៗទ្រង់ក៏ស្រាប់តែស្រឡាញ់ខ្ញុំ? ទាំងដែលទ្រង់មិនសូម្បីស្គាល់ឈ្មោះខ្ញុំ មិនដឹងថាខ្ញុំជានរណា។

ជាមួយគ្នានេះ ពាក្យដាស់តឿនរបស់អាន់ណាក៏ស្រាប់តែបន្លឺឡើងរងំក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំជាថ្មីម្ដងទៀត ប្រៀបដូចជាសារដាស់តឿនសតិ។

«មិនថាទ្រង់ល្អដាក់នាងយ៉ាងណាទេ ត្រូវចាំថាកុំយល់ព្រមស្រ លាញ់ទ្រង់ឱ្យសោះ!»

“យ៉ាងម៉េច? តើនាងមិនស្រឡាញ់យើងទេ?” ព្រះអង្គម្ចាស់សួរបញ្ជាក់។

«កុំព្រមស្រឡាញ់ទ្រង់ឱ្យសោះ!»

“តើនាងស្រឡាញ់យើងទេ?” ស្ដេចស៊ែលនៅតែបន្តសួរឥតឈប់ ហាក់ជម្រិតយកចម្លើយពីខ្ញុំអ៊ីចឹង ទ្រង់ប្ដូរពីទន់ភ្លន់មកជាលាក់ពុត យ៉ាងគួរឱ្យខ្លាចខុសឆ្ងាយពីស្ដេចស៊ែលដែលខ្ញុំបានឃើញមុននេះស្រឡះតែម្ដង។

“តើនាងមិនស្រឡាញ់យើងទេមែនទេ?”

«កុំព្រមស្រឡាញ់ទ្រង់ឱ្យសោះ!»

“ឆ្លើយមកថានាងស្រឡាញ់យើង!”

“ខ្ញុំម្ចាស់មិនស្រឡាញ់ទ្រង់ទេ!!!” ខ្ញុំយកដៃខ្ទប់ត្រចៀកបិទ ភ្នែកទាំងគូហើយស្រែកអស់មួយទំហឹង ខ្ទរបន្ទប់ទាំងមូលដើម្បីយកឈ្នះសំឡេងដ៏កងរំពងរបស់អាន់ណានិងស្ដេចស៊ែលដែលកំពុងប្រកាប់ប្រចាក់គ្នាហឹងងឿងក្នុងសោតារបស់ខ្ញុំ។

បានផល! សំឡេងទាំងពីរនោះក៏បាត់ទៅសល់តែភាពស្ងប់ស្ងាត់…

“…”

អស់មួយស្របក់ខ្ញុំក៏សន្សឹមៗបើកភ្នែកឡើងជាថ្មីម្ដងទៀត ក្រោយពីសំឡេងស្ងាត់ទៅតែក៏ត្រូវស្រឡាំងកាំងនឹងទិដ្ឋភាពចំពោះមុខ ព្រោះគ្រប់យ៉ាងពេលនេះប្រែប្រួល៣៦០ ដឺក្រេតែម្ដង។

គ្មានស្ដេចស៊ែល! គ្មានបន្ទប់គំនូរ! គ្មានភ្លើងពណ៌ស្រស់ស្អាតអ្វីទាំងអស់…

អ្វីដែលខ្ញុំឃើញពេលនេះគឺជាបន្ទប់មួយដ៏ងងឹត ចាស់ទ្រុឌទ្រោមពេញដោយធូលី…ហើយត្រជាក់និងគួរឱ្យខ្លាច។

តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង? ចុះរូបភាពដែលខ្ញុំបានឃើញមុននោះជាអ្វីទៅ? ជាការនិម្មិតមែនទេ?

គ្រាំង!!

ភ្លាមនោះទ្វារបន្ទប់ក៏ស្រាប់តែរបើកឡើងដួលប្រាវតាមកម្លាំងធាក់ដ៏ខ្លាំងក្លារបស់នរណាម្នាក់។ គេស្ទុះចូលមកខាងក្នុង ព្រមជាមួយចង្កៀងក្នុងដៃ ហើយតាមរយៈពន្លឺដែលចាំងតាមប្រឡោះតូចៗបានបង្ហាញឱ្យឃើញស្នាមសាក់រូបផ្កាដ៏តូចមួយលើកញ្ចឹងករបស់អ្នកកម្លោះ។

នាយគឺ…

“មេសសឹន!” ខ្ញុំឧទានខ្សាវៗដោយក្ដីរន្ធត់ចិត្តខណៈដែលស្ទុះទៅរកគេ។

មេសសឹនក្រសោបឱបខ្ញុំជាប់ទ្រូងរហូតខ្ញុំអាចស្ដាប់ឮសំឡេងបេះដូងរបស់គេបានយ៉ាងច្បាស់។ លោកមេទ័ពប្ដូរពីឱបដោយទាញខ្ញុំឱ្យសម្លឹងចំមុខគេ បង្ហាញពីភាពព្រួយបារម្ភនិងក្ដីខ្វល់ខ្វាយតាមរយៈកែវភ្នែកគ្រីស្តាល់ទាំងគូ។

“អរគុណព្រះដែលនាងដឹងខ្លួន” មេសសឹនឧទានដោយការធូរទ្រូង។

“ដឹងខ្លួន? មានរឿងអីទៅ? លោកប្រាប់ខ្ញុំបានទេ? ហេតុអ្វីក៏គ្រប់យ៉ាងត្រឡប់ត្រឡិនបែបនេះ?” ខ្ញុំសួរជាច្រើនសំនួរព្រោះទ្រាំឆ្ងល់ ទៀតលែងបាន។

“គ្មានពេលច្រើនទេ! នាងឆាប់រត់ទៅ! ខ្ញុំនឹងនាំនាងរត់” មិនត្រឹមតែនិយាយគេថែមទាំងអូសដៃខ្ញុំចេញពីបន្ទប់មួយនោះផងដែរ។

“រត់? ខ្ញុំមិនយល់ទេ!” ខ្ញុំគ្រវាសដៃគេចេញ រឹងទទឹងមិនព្រមទៅតា គេព្រោះមិនទាន់យល់ស្ថានការណ៍ថាមានរឿងអីឱ្យប្រាកដ​។

“យើងគ្មានពេលច្រើនទេណា…”

“លោកប្រាប់ខ្ញុំសិនមកថារឿងវាយ៉ាងម៉េច? ចុះស្ដេចស៊ែល?” ខ្ញុំសួរកាត់។

មេសសឹនក្នុងទឹកមុខតឹងតែស្រវាចាប់កដៃខ្ញុំជាថ្មីម្ដងទៀត តែម្ដងនេះគេច្របាច់ខ្លាំងណាស់ហាក់បញ្ជាក់ថាគេមិនលែងដៃខ្ញុំទេ។

“ស្ដាប់ណាមេណាម អ្វីដែលនាងបានឃើញមុននេះគ្រាន់តែជារូបភាពបំភ័ន្តភ្នែក នាងក៏មិនបានដឹងខ្លួនដែរវាជាសុបិន!”

សុបិន? បើជាសុបិនចុះហេតុអ្វីក៏រាងកាយខ្ញុំនៅទីនេះ? ចុះហេតុអ្វីក៏ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដឹងគ្រប់យ៉ាងដូច្នេះ? ខ្ញុំមិនយល់ទេ!!

“លោកចង់ថាខ្ញុំមមើដើរមកទីនេះមែនទេ?” ខ្ញុំសួរបញ្ជាក់។

“មែនហើយ! នាងមមើដើរដូចទាសករផ្សេងទៀតដែលនាងធ្លាប់លបមើលឃើញរាល់យប់នោះអី រាងកាយនាងមានសកម្មភាព នាងដឹងគ្រប់យ៉ាងតែក្នុងសភាពបិទភ្នែក យល់ច្រឡំថាវាជាការពិត” មេសសឹនព្យាយាមបកស្រាយ។

“លោកដឹង?” ខ្ញុំឧទានតិចៗព្រោះទើបតែដឹងថាមេសសឹនបានដឹងពីអាថ៌កំបាំងរបស់ខ្ញុំតាំងពីពេលណាក៏មិនដឹង។

“នេះមិនមែនជារឿងសំខាន់ទេ នាងត្រូវប្រញាប់ចេញពីទីនេះ! គ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងប្រាសាទនេះសុទ្ធតែជាការប្រតិដ្ឋទាំងអស់ ព្រះអង្គ ម្ចាស់ដែលនាងបានឃើញនោះជាបិសាចទេ…គ្មានអ្វីពិតប្រាកដឡើយ!” មេសសឹននិយាយបណ្ដើរអូសដៃខ្ញុំរកផ្លូវចេញពីប្រាសាទបណ្ដើរ។

“ចុះអាន់ណានិងស្រីទាសករក្នុងដំណាក់នេះ?” ចម្ងល់ខ្ញុំមានច្រើនណាស់សួរមិនអស់ឡើយក្នុងពេលនេះ។

“ពួកនាងត្រូវបិសាចសម្លាប់អស់ហើយ គ្រប់គ្នានៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់សុទ្ធតែជាវិញ្ញាណតែលតោល រួមទាំងអ្នកស្រីមេរ៉ាលីន”

ថាម៉េច? អ្នកស្រីមេរ៉ាលីនក៏មិនមែនជាមនុស្សដែលមែនទេ? ចុះគេ? មនុស្សប្រុសដែលកំពុងកាន់ដៃខ្ញុំនេះជាអ្វីទៅ?

“ចុះលោក?’ ខ្ញុំកម្រើកបបូរមាត់សួរទាំងដែលការពិតទៅខ្ញុំខ្លាចនឹងស្ដាប់ចម្លើយ… ខ្លាចថាបានចម្លើយមួយដែលខ្ញុំមិនចង់ឮ។

“ខ្ញុំ…” មេសសឹនបន្ថយល្បឿនជើងហើយងាកមកសម្លឹងមុខខ្ញុំ។ កែវភ្នែកពណ៌គ្រីស្តាល់របស់គេរលីងរលោងនិងសោកសៅដែលហាក់ដូចជាចម្លើយតបមកខ្ញុំវិញថាគេក៏មិនខុសពីអ្នកផ្សេងដែរ។

“អាកូនចង្រៃហ៍!”

“មាតា!!” រំពេចនោះក៏ស្រាប់តែលេចចេញអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនក្នុងទឹកមុខដ៏កំណាច កែវភ្នែកទាំងគូក្រហមច្រាលដូចបិសាច គាត់សម្លក់មកកាន់មេសសឹនដោយក្ដីខឹងក្រោធ។

ប៉ុន្តែ…ហេតុអ្វីក៏មេសសឹនហៅគាត់ថាមាតា?

“ឯងចង់នាំវាទៅណា? ឯងចង់បំផ្លាញគម្រោងរបស់យើងឱ្យរលាយមែនទេ?” អ្នកស្រីមេរ៉ាលីនសួរខណៈដែលគាត់ប្រែខ្លួនចេះតែធំទៅៗរហូតដល់ដំបូលប្រាសាទ ក្លាយជាបិសាចយ៉ាងអាក្រក់។

“ឈប់ទៅមាតា! ឈប់សាងបាបទៅ!” មេសសឹនស្រែកហាមម្ដាយទាំងរលីងរលោងទឹកភ្នែកហាក់ដូចជានាយកំពុងរែកទុក្ខប៉ុនភ្នំ។

“យើងជិតបានសម្រេចហើយ អាកូនល្ងើ បើឯងបញ្ឈប់យើងពេលនេះដូចជាឯងសម្លាប់យើងដូច្នេះ… យើងមិនបោះចោលកណ្ដាលទីទេ” អ្នកស្រីមេរ៉ាលីនស្រែកគ្រហឹមបញ្ចេញចំហាយត្រជាក់មកយ៉ាងច្រើនសឹងនឹងកក។ ខ្ញុំបានត្រឹមគាំងស្ងៀមព្រោះមិនទាន់យល់សាច់ការណ៍នៅឡើយ។

“ឈប់ទៅមាតា! អំណាចមិនមែនជាក្ដីសុខរបស់យើងទេ បញ្ឈប់គ្រប់យ៉ាងត្រឹមនេះ ដោះលែងប្អូនស៊ែលទៅ មាតាសងសឹកបិតាជាច្រើនរយឆ្នាំនេះគួរតែឆ្អែតឆ្អន់ហើយ…” មេសសឹនព្យាយាមលួងលោមម្ដាយតែគាត់ពេញប្រៀបដោយកំហឹងមិនព្រមស្ដាប់អ្នកណាឡើយ។

“យើងមិនឈប់! បិតារបស់ឯងនិងនាងមហេសី រួមទាំងកូនវាអាស៊ែលត្រូវតែសងការឈឺចាប់របស់យើងយ៉ាងសាកសម…ឯងភ្លេចភាពឈឺចាប់ដែលបិតាឯងមើលងាយមើលថោកនិងទុកពួកយើងចោលហើយមែនទេ? ទាំងដែលយើងមកមុនតែមានឋានៈត្រឹមស្រីស្នំ ហើយឯងដែលជាបុត្រាប្រសូតមុនក៏បានត្រឹមជាមេទ័ព ចំណែកអាស៊ែលកើតក្រោយបែរជាបានគ្រងរាជ្យព្រោះមានឈ្មោះជាកូនមហេសីពេញសិទ្ធិ…ព្រះអង្គម្ចាស់អយុត្តិធម៌ដាក់ម្ដាយកូនយើងណាស់ យើងធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីតែឯង…មេសសឹន…ដើម្បីបុត្ររបស់មាតាដែលកើតចេញពីផ្ទៃស្រីស្នំតូចទាបនេះបានអំណាច អាចគ្រងរាជ្យ…”

លុះបានស្ដាប់គ្រប់យ៉ាងបែបនេះខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមយល់ដំណើររឿងតិចៗហើយ។ តាមពិតមេសសឹននិងស្ដេចស៊ែលជាបងប្អូនរួមឪពុកគ្នាសោះ មិនចម្លែកទេដែលពួកគេមានកែវភ្នែកដូចគ្នា។ ព្រោះអំណាចនិងការឈឺចាប់ធ្វើឱ្យអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនព្រមធ្វើគ្រប់បែបយ៉ាង មើលទៅគាត់ដូចជាចូលដៃជាមួយបិសាចដើម្បីទទួលបានយុទ្ធិសិល៍្បផ្លូវងងឹត បើមិនធ្វើដូច្នោះទេគាត់មិនអាចយកឈ្នះបានឡើយ។

ចុះស្ដេចស៊ែលពេលនេះនៅឯណា? បើស្ដេចស៊ែលដែលខ្ញុំបាន ឃើញនោះជាបិសាច អ៊ីចឹងស្ដេចស៊ែលពិតប្រាកដសុគតហើយមែនទេ?

“មាតាគិតខុសហើយ! មាតាចាញ់បោកមេបិសាចទៅវិញទេ វាប្រើយើងឱ្យរកមនុស្សមកឱ្យវាសម្លាប់ឱ្យគ្រប់ចំនួននោះវានឹងមានថាមពលក្លាយជាមនុស្សពេញលេញ នៅពេលនោះវានឹងគ្រប់គ្រងយើងទាំងពីរ ម្ដាយកូនយើងនឹងក្លាយជាបរិវារវា” មេសសឹនព្យាយាមពន្យល់បន្ថែម។

អ៊ីចឹងមានន័យថាដែលអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនទិញទាសករចូលមកគឺដើម្បីត្រៀមឱ្យមេបិសាច ហើយរៀងរាល់ថ្ងៃពួកគេត្រូវនាំទាសករម្នាក់មកដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ដើម្បីឱ្យបិសាច។

ពេលនេះខ្ញុំទទួលបានចម្លើយហើយថាទាសករទាំងនោះបាត់ទៅណា គឺពួកនាងសុទ្ធតែត្រូវបិសាចសម្លាប់ តាមរយៈរូបភាពបំភាន់ភ្នែកពេលនាងពួកមមើ បិសាចដែលបន្លំកាយជាស្ដេចស៊ែលនឹងធ្វើយ៉ាងណាឱ្យពួកនាងស្រឡាញ់ទ្រង់ ហើយនៅពេលមួយដែលពួកនាងយល់ព្រមស្រឡាញ់ទ្រង់វានឹងស្រូបវិញ្ញាណអ្នកនោះបានសម្រេច។

នេះជាហេតុផលដែលអាន់ណា ប្រាប់មិនឱ្យខ្ញុំយល់ព្រមស្រឡាញ់ស្ដេចស៊ែល។ ហើយដើម្បីលាក់បាំងការពិតនេះអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនតែងតែដាក់ថ្នាំក្នុងតែក្រអូបឱ្យទាសករគ្រប់គ្នាផឹកហើយដេកលក់ ដូច្នេះទើបគ្មានអ្នកណាដឹងថារៀងរាល់យប់មានអ្វីកើតឡើងខ្លះ។

ចំណែកម៉ោង១០:១០នាទី គឺជាវេលាដែលបិសាចមានអំណាចអាចចេញដើរបាន ដូច្នេះទើបស្រីទាសករគ្រប់គ្នាតែងតែត្រូវនាំចូលក្នុងដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់រៀងរាល់ម៉ោង១០:១០នាទី។ នេះជាចម្លើយនៃចម្ងល់គ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំឆ្ងល់មករហូត។

“ឯងទេដែលគិតខុស! កុំស្មានថាយើងមិនដឹង ឯងត្រូវស្នេហាដឹកមុខព្រោះឯងស្រឡាញ់វា ឯងចង់ជួយវាចេញពីទីនេះ តែកុំសង្ឃឹមឱ្យសោះថាឯងនឹងជួយនាងបាន…” ថាចប់អ្នកស្រីមេរ៉ាលីនក៏បញ្ចេញថាមពលគប់សំដៅមកខ្ញុំបម្រុងសម្លាប់ខ្ញុំចោល។

“កុំអីមាតា! អ្ហា៎…” មេសសឹនដឹងថាមាតាគេបម្រុងប្រើវេទមន្តសម្លាប់ខ្ញុំក៏ស្ទុះចូលមកពាំងខ្ញុំជិត។ នាយក្អួតឈាមទាំងដុំស្រក់លើស្មាខ្ញុំ ឃើញហើយធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំសឹងនឹងឈប់ដើរ។

លោកមេទ័ពស្រឡាញ់ខ្ញុំ? គេប្ដូរជីវិតមកជួយខ្ញុំមែនទេ?

“មេស… សឹន!” ខ្ញុំរលីងរលោងទឹកភ្នែកនិងស្រឡាំងកាំងពេលបានឃើញឈាមជាច្រើនបន្តហូរចេញពីមាត់របស់គេឥតឈប់។ ក្នុងទ្រូងខ្ញុំឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់ គេត្រូវរបួសដោយសារខ្ញុំ គេយកជីវិតមកការពារខ្ញុំ។

“ស្ដាប់ណា…ត្រូវទៅយកដាវលើក្បាលដំណេករបស់បិតាហើយឡើងទៅដំបូលខាងលើនាងនឹងឃើញបិសាចនៅទីនេះក្បែរមឈូសកែវរបស់ប្អូនស៊ែល…ប្រើដាវចាក់សម្លាប់បិសាចនោះទៅ វានឹងស្លាប់ ហើយវេទមន្តទាំងប៉ុន្មាននឹងរលាយអស់…ប្អូនស៊ែល​នឹងដឹងខ្លួនមកវិញ” មេសសឹនត្រដរនិយាយទាំងក្អួតឈាម សភាពរបស់គេពេលនេះបំភ័យខ្ញុំខ្លាំងណាស់។

“ចុះលោក?” ទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់ដូចទឹកបាក់ទំនប់ដោយហាមមិនបាន។

“ខ្ញុំនៅទប់ទល់នឹងមាតា…ខ្ញុំជឿលើនាង…តាំងពីថ្ងៃដំបូងម្ល៉េះ…នាងអាចធ្វើបានមេណាម ឆាប់ទៅ!!” ស្ដីចប់មេសសឹនក៏ប្រើកម្លាំងធាតុរបស់គេរុញខ្ញុំហោះឡើងទៅលើយ៉ាងលឿន ទាំងដែលខ្ញុំមិនទាន់ត្រៀមខ្លួន។

ត្រឹមមួយប៉ព្រិចភ្នែកខ្ញុំក៏ស្រាប់តែដួលប្រួសក្នុងបន្ទប់ដ៏ចម្លែកមួយ។ ខ្ញុំសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនហើយក៏បានឃើញថានៅលើក្បាលដំណេកមានដាវពណ៌មាសដ៏ភ្លឺមួយកំពុងព្យួរចោល។ ខ្ញុំឥតបង្អង់យូរឡើយ កញ្ឆក់យកដាវហើយរត់ឡើងទៅដំបូលខាងលើតាមអ្វីដែលមេសសឹនប្រាប់ភ្លាមតែម្ដង។

មកដល់ក៏វ៉ាក់អើនឹងបិសាចដ៏ខ្មៅគ្រើលមួយ ក្បាលកំពុងហោះចុះហោះឡើងក្រឡឹងជុំវិញមឈូសកែវដែលមាន អ្នកអង្គម្ចាស់ដ៏ស្រស់សង្ហាក្នុងវង់ភ័ក្រ្តញញឹមស្រស់លង់លក់មិនដឹងព្រះកាយ។

បិសាចដ៏អាក្រក់សើចបញ្ចេញធ្មេញដ៏គួរឱ្យខ្ពើម មុននឹងស្រែកមួយទំហឹងនាំយកខ្យល់ព្យុះយ៉ាងខ្លាំងមហិមាមកបុកនឹងខ្ញុំប៉ើងទៅម្ខាងបោកផ្ទប់នឹងជញ្ជាំង។

“អ្ហា៎!” ខ្ញុំស្រែកដោយភាពឈឺចាប់ ប្រឹងច្រត់ខ្លួនក្រោកយ៉ាងត្រដាបត្រដួស ខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំទន្ទេញជាប់នូវសម្ដីមួយឃ្លារបស់មេសសឹន ព្រោះគេជឿជាក់លើខ្ញុំដូច្នេះខ្ញុំមិនអាចចាញ់ទេ។

មិនទាន់ទាំងងើបបានស្រួលបួលផងបិសាចអាក្រក់ខ្មៅងងឹតនោះក៏ហោះយ៉ាងលឿន ប្រើដៃដែលមានក្រចកវែងៗច្របាច់កខ្ញុំរុញផ្អឹបនឹងជញ្ជាំងលើកផុតដី។

“អ្ហា៎!!” ខ្ញុំស្រែកថ្ងូរយ៉ាងវេទនាគ្មានសូម្បីកម្លាំងប្រវាយប្រតប់។

បិសាចនេះខ្លាំងណាស់ មនុស្សធម្មតាដូចខ្ញុំម្ដេចនឹងអាចយកឈ្នះវាបានទៅ? 

«ខ្ញុំជឿលើនាង! នាងអាចធ្វើបាន!»

«ប្រើដាវសម្លាប់វា»

នាវិនាទីដ៏សែនស្មុគស្មាញមួយនេះ សម្ដីទាំងប៉ុន្មានរបស់មេសសឹនក៏ត្រលប់មកក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំវិញ។

មែនហើយ! ប្រើដាវទៅមេណាម! ប្រើដាវសម្លាប់វា…

ភ្លាមៗនោះខ្ញុំក៏ប្រមូលកម្លាំងកំហែងបន្តិចបន្តួចដែលនៅសេសសល់ ប្រឹងលើកដាវឡើងហើយកាច់ទៅលើដៃបិសាចដែលច្របាច់កខ្ញុំបណ្ដាលឱ្យដាច់ធ្លាក់ទៅលើដីសូរតែក្ដុក។

“អ្ហា៎!!!” បិសាចអាក្រក់នេះស្រែកយ៉ាងខ្លាំងដំណាលគ្នានឹងរាងកាយរបស់ខ្ញុំធ្លាក់ឌឹបមកលើដី។

ខ្ញុំក្អកខេះៗប្រឹងស្រូបខ្យល់អុកស៊ី សែនចូលពេញៗសួតព្រោះត្រូវបិសាចប្របាច់សឹងនឹងដាច់.កទៅ ហើយមុននេះ។

“ឱ្យឆាប់ឡើងមេណាម! ចាក់សម្លាប់វាទៅ!” ខ្ញុំងាកទៅតាមប្រភពសំឡេងហើយក៏បានឃើញថាមេសសឹនកំពុងរត់យ៉ាងត្រដាបត្រដួសឡើងមកខាងលើដែរ តាមដោយអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនក្នុងសភាពដូចបិសាចដេញគេពីក្រោយ។

ខ្ញុំអត់បង្អែរបង្អង់ឡើយ ដកដង្ហើមមួយឃូសយ៉ាងវែងបន្ថែមភាពក្លាហានហើយច្រត់ខ្លួនក្រោកឡើងលើកដាវពណ៌មាសរត់សំដៅទៅរកបិសាចយ៉ាងលឿន។

“ទេ!!!!!!”

ជ្រឹប!!!

សម្រែកអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនបន្លឺឡើងខ្ទររងំដំណាលគ្នានឹងផ្លែដាវចាក់ចូលក្នុងទ្រូងខាងឆ្វេងរបស់បិសាចអាក្រក់។

“អ្ហា៎!!!!”

ទាំងបិសាចទាំងអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនស្រែកព្រមគ្នាដោយភាពវេទនាខណៈដែលរាងកាយរបស់ពួកគេចាប់ផ្ដើមរលាយបន្តិចម្ដងៗរសាត់ទៅក្នុងខ្យល់។ មិនមែនតែពួកគេទាំងពីរទេ គ្រប់ទៅកន្លែងជុំវិញខ្លួនខ្ញុំសុទ្ធតែចំហាយរសាត់ជុំទិស បញ្ជាក់ថាវិញ្ញាណដែលត្រូវសម្លាប់ដោយបិសាចទាំងអស់កំពុងរលាយតាមគ្នាហើយ។

“មេសសឹន!” ខ្ញុំងាកមកចាប់អារម្មណ៍នឹងមេសសឹនដែលកំពុងដេកដួលលើដីយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ មិនបង្អង់យូរខ្ញុំក៏ស្ទុះចូលទៅត្រកងគេ ទើបឃើញថាផ្នែកខ្លះៗនៃរាងកាយរបស់គេកំពុងតែរលាយបណ្ដើរៗហើយ។

“មេស…សឹន…” ទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់ដោយហាមមិនបានពេលដឹងថាបន្តិចទៀតនឹងគ្មានគេទៀតទេ…

គេនឹងរលាយដូចវិញ្ញាណផ្សេង ទៀត!

“នាងធ្វើបានហើយ!” កែវភ្នែកពណ៌គ្រីស្ដាល់ដែលធ្លាប់តែស្ងប់ស្ងាត់និងសោះកក្រោះពេលនេះបានប្ដូរមកជាស្រទន់គួរឱ្យចង់គយគន់ខ្លាំងណាស់ តែស្ដាយ…ស្ដាយដែលបន្តិចទៀតខ្ញុំលែងមានឱកាសបានឃើញវាទៀតហើយ។

“ហឺៗ… ខ្ញុំសុំទោស! កុំទៅចោលខ្ញុំបានទេ?” ទឹកភ្នែកខ្ញុំបន្តស្រក់ដូចទឹកបាក់ទំនប់ដោយហាមមិនបាន បេះដូងខ្ញុំឈឺខ្លាំងណាស់ ឈឺអួលពេញទ្រូង។

“កុំយំ! ខ្ញុំពិបាកទ្រាំណាស់ពេលឃើញនាងយំ” មេសសឹននិយាយព្រមទាំងប្រឹងឈោងដៃមកជូតទឹកភ្នែកឱ្យខ្ញុំ តែវាមិនបានធ្វើឱ្យទឹកភ្នែកខ្ញុំស្ងួតទេ មានតែហូរខ្លាំងលើសដើម។

“ហឺៗ… កុំទៅចោលខ្ញុំអីសូមមេត្តា…”

“កុំយំ… កុំយំស្ដាយខ្ញុំអី បន្តិចទៀតខ្ញុំនឹងរលាយ…”

“តើមានវិធីណាដែលអាចជួយលោកបានទេ? ប្រាប់មកខ្ញុំព្រមធ្វើ គ្រប់យ៉ាងទាំងអស់ ហឺៗ…” ខ្ញុំយំរហូតព្រិលភ្នែក ខ្ញុំមិនចង់បាត់បង់គេទេ… ខ្ញុំធ្វើចិត្តមិនទាន់បាន…

“ខ្ញុំនឹងរលាយ តែខ្ញុំមានអ្វីម្យ៉ាងចង់សុំពីនាង…”

“កុំអង្អូសពេលអី ឃើញទេដៃជើងលោករសាត់ទៅកាន់តែច្រើនហើយហ៊ឺៗ” ខ្ញុំស្រែកទួញយំពេលសង្កេតឃើញថាផ្នែកខ្លះនៃរាងកាយគេចេះតែរសាត់ទៅហើយ។

“សន្យាមកថានាងនឹងថែផ្កាធូលីបនេះរហូតដល់ពេលវាចេញផ្កា” សុខៗមេសសឹនក៏ដាក់សំណើរមួយភ្លាម។

“សន្យា! ផ្កាធូលីបនោះនៅឯណា?” ខ្ញុំងក់ក្បាលញាប់ស្មេបណ្ដាលឱ្យស្រក់ទឹកភ្នែកលើគេជាច្រើនដំណក់។

“បន្តិចទៀតនាងនឹងឃើញ…ខ្ញុំស្រឡាញ់នាងណា…មេណាម…” ថាចប់គេក៏ទាញកញ្ចឹងកខ្ញុំបង្អោនចុះក្រោម បណ្ដាលឱ្យបបូរមាត់របស់ខ្ញុំសង្កត់លើបបូរមាត់គេ។

បើទោះជាភ្នែកខ្ញុំស្រវាំងមើលមិន ច្បាស់យ៉ាងណាក៏ខ្ញុំនៅតែអាចមើលឃើញនិងចងចាំកែវភ្នែកពណ៌ គ្រីស្ដាល់ស្រាលមួយនេះ…កែវភ្នែកដ៏មានអំណាចកំពុងញ័រតិចៗ ជំនួសការនិយាយពាក្យលា។ ពួកយើងថើបគ្នាតែខ្ញុំមិនហ៊ានបិទភ្នែក ទេព្រោះខ្លាចថាត្រឹមមួយប៉ព្រិចភ្នែកនឹងបាត់គេទៅ…នាវិនាទីចុង ក្រោយនេះខ្ញុំចង់មើលគេរហូតដល់វេលាមួយដែលគ្មានវត្តមានគេទៀត​។

ទីបំផុតកែវភ្នែកគ្រីស្ដាល់របស់មេសសឹនក៏សន្សឹមបិទយឺតៗដំណាលគ្នានឹងរាងកាយនាយចាប់ផ្ដើមរលាយនិងរសាត់ទៅឆ្ងាយដូចអំពិលអំពែក។

“ហ៊ឺៗ…” ខ្ញុំស្រវាឱបពន្លឺភ្លឺៗនោះទាំងក្ដីអាល័យព្រមទាំងឈ្ងោកមុខ យំយ៉ាងកំសាកញី យំនូវការឈឺចាប់ចេញពីបេះដូង យំដែលត្រូវបាត់បង់គេទៅ។

“ខ្ញុំក៏ស្រឡាញ់លោកដែរ មេសសឹន!” ខ្ញុំបានត្រឹមខ្សឹបពាក្យថាស្រឡាញ់ខ្សាវៗបង្ហើរតាមខ្យល់ដោយសង្ឃឹមថាគេនឹងបានឮ… ពាក្យពិតចេញពីបេះដូងរបស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំស្រឡាញ់លោក!!

ទឹប! ទឹប!

ស្នូរសម្រិបជើងឮចេញពីក្រោយខ្នងធ្វើឱ្យខ្ញុំបានសតិហើយងាកទៅមើលទាំងទឹកភ្នែករួចក៏ត្រូវស្រឡាំងកាំងពេលបានឃើញថា…ស្ដេចស៊ែលទី៥ដឹងព្រះកាយវិញហើយ!!

“ព្រះអង្គ…” សម្ដីទាំងប៉ុន្មានត្រូវបានលេបចូលក្នុងពោះវិញពេលបានឮព្រះបន្ទូលរបស់ស្ដេចស៊ែលពោលកាត់ខ្សាវៗថា÷

“នោះជា… ផ្កាធូលីបមែនទេ?”

ខ្ញុំចោលភ្នែកទៅតាមចង្អុលដៃរបស់ទ្រង់ហើយក៏ញោចស្នាមញញឹមទាំងទឹកភ្នែកពេលឃើញថាត្រង់កន្លែងដែលមេសសឹនរលាយមុននេះកំពុងមានកូនរុក្ខជាតិតូចមួយដុះចេញមក ដែលនោះគឺជា…

ដើមផ្កាធូលីប!!

៣ឆ្នាំក្រោយមក

វិមានដឹហ្កដ អាណាចក្រស្ដេចស៊ែលទី៥

នេះជារដូវផ្ការីក! សួនផ្កាក្នុងវិមានរីកយ៉ាងស្គុះស្គាយចម្រុះពណ៌ បង្អួតសម្រស់យ៉ាងស្រស់ស្អាតទាក់ភ្នែកកន្លង់។ ក្នុងវិមានមានការប្រែប្រួលច្រើនណាស់ ពីសោះកក្រោះប្រែមកជាមានជីវិតជីវ៉ា ស្រស់ស្រាយនិងអ៊ូអរ។ ស្ដេចស៊ែលឡើងគ្រងរាជ្យនិងគ្រប់គ្រងអាណាចក្ររបស់ទ្រង់បានយ៉ាងសុខសាន្តរយៈពេល៣ឆ្នាំក្រោយមកនេះ។

ងាកមកមើលដំណាក់ទាសករឯណេះវិញ ត្រូវបានប្ដូរមកជាដំណាក់ស្នាក់ធម្មតា។ ផ្នែកខាងក្នុងកំពុងមមាញឹកយ៉ាងខ្លាំងម្នាក់ៗញាប់ដៃញាប់ជើងធ្វើការរៀងៗខ្លួន។ នៅជ្រុងម្ខាងនៃដំណាក់យើងនឹងឃើញនារីម្មាក់ តែងកាយថ្លៃថ្នូរខុសពីស្រីដទៃ ដើរត្រួតពិនិត្យការខុសត្រូវយ៉ាងហ្មត់ចត់…

ម្នាក់ហ្នឹងគឺជាខ្ញុំ…មេណាម!!

“អ្នកនាងចាត់ការ ស្ដេចបញ្ជាឱ្យអ្នកនាងចេញទៅទទួលភ្ញៀវជាមួយគាត់ឥឡូវនេះ” ខ្ញុំងើបមុខចេញពីថាសអាហារហើយញញឹម​ងក់ក្បាលតបទៅស្រីបម្រើ។

ខ្ញុំពេលនេះនៅក្នុងវិមានដឹហ្កដដដែល គ្រាន់តែបានឡើងតំណែងមកគ្រប់គ្រងការងារជំនួសអ្នកស្រីមេរ៉ាលីន។

“ប្រាប់ទ្រង់ថាយើងទៅដល់ឥឡូវហើយ” ខ្ញុំលាងដៃហើយដើរចេញពីដំណាក់ស្នាក់ បម្រុងបង្ហួសទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់តែក៏ដឹងខ្លួនថាមិនបានដាក់ស្នៀតសក់ ដូច្នេះក៏សម្រេចចិត្តត្រលប់ទៅបន្ទប់សិន។

ទទួលភ្ញៀវពិសេសរបស់ស្ដេចម្ដេចនឹងអាចធ្វើខ្លួនស្រមេកស្រមកនោះ…

រយៈពេល៣ឆ្នាំពិតជាលឿនខ្លាំងណាស់ តាំងពីថ្ងៃនោះមកជីវិតខ្ញុំបានប្រសើរឡើងច្រើន។ ស្ដេចស៊ែលមានមេត្តា ទ្រង់កសាងអាណាចក្រឡើងវិញរហូតសន្តិភាពមកដល់សព្វថ្ងៃ។ ខ្ញុំទន្ទឹមរង់ចាំមនុស្សដែលចាកចេញទៅពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃតែការរង់ចាំមួយនេះដូចជាគ្មានសង្ឃឹមសោះ។

ខ្ញុំធ្វើតាមសន្យាជាមួយមេសសឹន ដោយយកផ្កាធូលីបនោះមកដាំស្រោចទឹក មើលថែយ៉ាងល្អ ប៉ុន្តែវាចម្លែកណាស់… រយៈ​ពេលបីឆ្នាំមកនេះផ្កាធូលីនមួយដើមនេះមិនចេញផ្កាទាល់តែសោះ ទាំងដែលខ្ញុំថែទាំងវាយ៉ាងល្អ។

ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងណាស់ថាបើផ្កាធូលីបនេះចេញផ្កា តើនឹងមានអ្វីកើតឡើង? ប៉ុន្តែឥឡូវនេះដល់រដូវផ្ការីកហើយនៅមិនឃើញវាចេញផ្កាផង មើលទៅប្រហែលជាត្រូវរង់ចាំដល់ឆ្នាំក្រោយទៀតហើយ។

“អីយ៉ា មេណាមរវល់តែរវើរវាយតិចយឺតពេលទៅ” ខ្ញុំស្ដីបន្ទោសឱ្យខ្លួនឯងហើយក៏រហ័សចេញពីបន្ទប់។

មកដល់មាត់ទ្វារខ្ញុំក៏ស្រាប់តែប្រទះភ្នែកនឹងអ្វីម្យ៉ាងដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំសប្បាយចិត្តសឹងហូរទឹកភ្នែក។

ទីបំផុត…ផ្កាធូលីបចេញផ្កាហើយ!!!

ខ្ញុំរលីងរលោងទឹកភ្នែកដោយភាពរំភើប ចុងក្រោយការរង់ចាំរបស់ខ្ញុំក៏បានមកដល់ មិនស្ដាយទេដែលចំណាយពេលទន្ទឹងចាំមករាប់ឆ្នាំ។

“មើលទៅអ្នកចាត់ការដូចជាសប្បាយចិត្តណាស់ថ្ងៃនេះ” មកដល់សាលភ្លាមស្ដេចស៊ែលក៏ចំអន់ភ្លាមតែម្ដង។

“ព្រះពរ!” ខ្ញុំសើចញឹមៗមិនហ៊ានបង្ហាញអាកប្បកិរិយាត្រេកអរពេក។

“តែយើងថាបន្តិចទៀតនឹងមានរឿងធ្វើឱ្យអ្នកចាត់ការរំភើបជាងហ្នឹងទៀត” ស្ដេចស៊ែលមានបន្ទួលហើយក៏សើចហឹសៗ។

“ជាអ្វីទៅព្រះពរ?”

“…”

ស្ដេចស៊ែលមិនតប តែញញឹមលាក់គំនួច។

អស់មួយសន្ទុះធំស្ដេចស៊ែលក៏នាំខ្ញុំទៅបន្ទប់គំនូរដែលបានរៀបចំយ៉ាងស្រស់ស្អាត ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកទៅដល់ពេលដែលចួបទ្រង់ដំបូង តែមនុស្សដែលខ្ញុំនឹកខ្លាំងជាងនេះគឺជាមេសសឹន ព្រោះគេបានជួយខ្ញុំនិងជាមនុស្សតែម្នាក់ដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ហើយរង់ចាំមករហូត។

“អូហ៍ យើងមានការបន្តិច នាងអាចទទួលភ្ញៀវពិសេសសម្រាប់យើងមួយភ្លែតបានទេ?” ភ្លាមៗទ្រង់ក៏មានបន្ទួលបែបនេះឡើង​។ ខ្ញុំគ្រវីក្បាលតតាសបដិសេធមិនព្រមធ្វើតាមសំណើរទ្រង់។

“មិនកើតទេព្រះអង្គម្ចាស់”

“ទុកចិត្តលើនាងហើយ” មិនត្រឹមតែមិនស្ដាប់ទ្រង់ថែមទាំងយាងចេញទៅបាត់ធ្វើព្រងើយ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ហេលហាល ភ័យក៏ភ័យ មិនដឹងថាភ្ញៀវស្ដេចជាអ្នកណាផង មកទទួលតែម្នាក់ឯងម្ដេចនឹងបាន។

កំពុងតែរសាប់រសល់ទ្វារដំណាក់ក៏ស្រាប់តែរបើកឡើង។

ក្រាក!!

ខ្ញុំភ្ញាក់ក្រញាងងាកទៅរកប្រភពសំឡេងហើយក៏ត្រូវស្រឡាំងកាំង ភ្លឹកភ្លាំងរកពាក្យស្រដីពុំបានព្រោះម្នាក់ដែលកំពុងដើរចូលមកនេះគឺជា…ជាគេ!

មនុស្សដែលខ្ញុំទន្ទឹមរង់ចាំបានត្រឡប់មកវិញហើយ!

“មេស… សឹន!” ខ្ញុំឧទានខ្សាវៗ មិនទាន់អាចទាញខ្លួនចេញពីការភ្ញាក់ផ្អើលនៅឡើយ។

“សូមគោរពអ្នកនាងមេការ! ខ្ញុំមេសសឹនជាមេទ័ពភាគខាងជើង” គេដោះមួកណែនាំខ្លួនក្នុងទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់និងប្រាកដប្រជាធ្វើឱ្យខ្ញុំរលីងរលោងទឹកភ្នែក។

គឺពិតជាគេពិតមែន! គេត្រលប់មកវិញហើយ…ប៉ុន្តែតើគេនៅចាំខ្ញុំដែរទេ?

“ចាស៎! នាងខ្ញុំមេណាម” ខ្ញុំញញឹមស្ងួតឱនគោរពគេតាមទម្លាប់ ប្រឹងលាក់បាំងទឹកភ្នែកព្រោះមើលទៅគេមិនចាំខ្ញុំទេ។

ទីបំផុតបន្ទាប់ពីរងចាំរយៈពេលបីឆ្នាំផ្កាធូលីបក៏រីក គេក៏ត្រលប់មកវិញ ត្រលប់មកក្នុងនាមជាមនុស្សថ្មីដែលមិនចងចាំខ្ញុំ…

តើអ្វីដែលខ្ញុំចង់បាន? ចង់ឃើញគេរស់ឡើងវិញមានជីវិតល្អប្រសើរ ឬក៏ចង់ឱ្យគេរស់ឡើងវិញដើម្បីមកស្រឡាញ់ខ្ញុំ? បើដើម្បីតែមកស្រឡាញ់ខ្ញុំ ខ្ញុំយល់ថាខ្លួនឯងអត្មានិយមពេកហើយ។ ពេលនេះខ្ញុំគួរតែរីករាយដែលទីបំផុតខ្ញុំក៏បានចួបគេម្ដងទៀត បើទោះជាការត្រលប់នេះមិនមែនដើម្បីខ្ញុំក៏ដោយ។

“មេណាមដែលមិនចេះផឹកតែក្រអូបមែនទេ?” ខ្ញុំងើយមុខដែលជោកជាំដោយទឹកភ្នែកសម្លឹងមើលគេដោយគ្មានពាក្យបរិយាយ​។

និយាយបែបនេះតើចង់មានន័យយ៉ាងម៉េច?

“…”

“ចាំថាពេលខ្ញុំចាកចេញនាងក៏យំ ឥឡូវខ្ញុំមកវិញហើយនាងក៏នៅតែយំ តើខ្ញុំគួរធ្វើអីឥឡូវនេះ?”

មនុស្សអាក្រក់! នៅមានមុខមកសើចឌឺដងទៀត ខ្ញុំយំព្រោះហេតុផលពីរយ៉ាង ទី១រំភើបដែលលោកត្រលប់មកវិញ ទី២អន់ចិត្តដែលលោកមិនចាំខ្ញុំ…

“អ្នកណាថាបងមិនចាំអូន? បីឆ្នាំនេះក្នុងចិត្តបងមានតែអូនម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ” មេសសឹនទាញចង្កាខ្ញុំឱ្យបែរមុខសម្លឹងទៅគេ មើលធ្លុះ ចូលជ្រៅក្នុងកែវភ្នែកពណ៌គ្រីស្តាល់ថ្លាដែលទន់ភ្លន់និងស្មោះត្រង់ បញ្ជាក់ថាសម្ដីរបស់គេជាការពិត។

“មនុស្សអាក្រក់! អូនទន្ទឹមចាំបងងរាល់ថ្ងៃ…អុប៎!”

មនុស្សក្បាលខូចមិនទុកឱកាសឱ្យខ្ញុំរអ៊ូច្រើនឡើយ គេទម្លាក់បបូរមាត់ដ៏ទន់សង្កត់ចុះលើបបូរមាត់ខ្ញុំ ថើបថ្នមៗព្រមទាំងស្រវាទាញកាយខ្ញុំឱ្យពិតប៉ះខ្លួនគេ ភាយសីតុណ្ហភាពក្ដៅឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងបន្ទប់គំនូរដែលមានតែយើងពីរនាក់។ យូរសែនយូរទម្រាំនឹងគេព្រលែងខ្ញុំឱ្យមានសេរីភាព បន្សល់ទុកតែស្នាមក្រហមលើថ្ពាល់របស់ខ្ញុំព្រោះខ្ញុំអៀនពេក។

“បងដឹងគ្រប់យ៉ាងតាមរយៈ…”

“តាមរយៈផ្កាធូលីប?” ខ្ញុំសួរកាត់។

មេសសឹនសើចហឹសៗមុននឹងទាញខ្ញុំទៅឱប។

“មិនបាច់រៀបរាប់ក៏បងដឹងថាអូនស្រឡាញ់បងប៉ុនណាដែរ”

លុះឮនិយាយដូច្នេះខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមឆ្ងល់ភ្លាម។

“បងប្រាប់អូនបានទេថាបងទាក់ទងអ្វីនឹងផ្កាធូលីប?”

“គឹដូចដែលអូនបានឃើញអ៊ីចឹង”

“ផ្កាធូលីបរីក បងនឹងត្រលប់មកវិញ ចុះបើវាមិនរីក?”

“អាស្រ័យលើក្ដីស្រឡាញ់ដែលអូនស្រោចសណ្ដោសទៅលើវា បើអូនពិតជាមានចិត្តស្មោះ វានឹងរីកនៅថ្ងៃណាមួយ បើអូនមិនស្មោះ ផ្កានឹងមិនរីករហូតទៅ…” មេសសឹនបកស្រាយ។

“ហើយអូននឹងមិនបានចួបបងរហូតមែនទេ?” ខ្ញុំសួរបញ្ជាក់។

“តែឥឡូវបងមកវិញហើយ មកដើម្បីតបស្នងក្ដីស្រឡាញ់ដ៏បរិសុទ្ធរបស់អូន…អរគុណដែលរង់ចាំបង”

“អូនក៏ស្រឡាញ់បង អរគុណដែលត្រលប់មកវិញ”

មេសសឹនបានទាញខ្ញុំទៅឱបហើយដឹកដៃខ្ញុំចេញពីបន្ទប់គំនូរ។ ព្យាយាមគង់បានសម្រេច មិនថាក្នុងរឿងស្នេហាឬការងារទេ ឱ្យតែយើងមានភាពតស៊ូព្យាយាម វាមិនអត់ន័យឡើយ។

ចប់!

វិមានដឹហ្កដ អាណាចក្រស្ដេចស៊ែលទី៥

ក្រាក! ក្រាក!

ស្នូរច្រវ៉ាក់ធំៗបន្លឺឡើងខ្ទររងំដំណាលគ្នានឹងទ្វាររបងខ្ពស់ត្រដែតចាប់ផ្ដើមរំកិលខ្លួនបើកឡើងក្រោមផ្ទៃមេឃស្រទំធ្លាក់ព្រិលមួយៗ។ ហ្វូងនារីៗជាច្រើននាក់ក្នុងកាយវិការស្វាហាប់ដើរបន្តកន្ទុយគ្នាជាខ្សែហើយឈប់ជាជួរត្រង់ ពីមុខដំណាក់ដែលមានដាក់ស្លាកថា “ដំណាក់ទាសករ” ។

មិនយូរប៉ុន្មាននារីម្នាក់ក៏ត្រូវបានគេនាំចេញពីហ្វូងសំដៅដំណាក់មួយទៀតក្បែរប្រាសាទដ៏ធំស្កឹមស្កៃ មានរចនាប័ទ្មយ៉ាងប្រណីត តែហាក់ដូចជាស្ងប់ស្ងាត់យ៉ាងចម្លែកមិនគួរឱ្យបេតីទាល់តែសោះ។ ក្នុងចំណោមទាសករទាំងអស់យើងឃើញមាននារីម្នាក់វ័យប្រមាណម្ភៃស្ដើង ទម្រង់មុខពងក្រពើ បបូរមាត់ស្រួច សក់រួញទឹករលកក្នុងទឹកមុខមាំ តាមរយៈកែវភ្នែកដែលរេឡើងឥតឈប់អាចឱ្យយើងដឹងថានាងជាមនុស្សឆ្លាត វាងវៃ និងប៉ិនសង្ស័យមិនអន់ឡើយ។

នាងគឺមេណាម! ស្រីទាសករថ្មីក្នុងវិមាននេះ។

“នោះជាដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់” រំពេចនោះក៏មាននារីម្នាក់ទៀតខ្សឹបឡើងតិចៗធ្វើឱ្យនួនស្រីងាកទៅចាប់អារម្មណ៍នឹងនាង ហើយក៏ឃើញថានាងកំពុងសម្លឹងទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្វាស់ដូចគ្នាដែរ។

“តើគេកំពុងនាំនាងទៅណា?” ស្រីក្រមុំបង្ហើបបបូរមាត់ស្រួចសួរនូវចម្ងល់ភ្លាមព្រោះទើបតែមកដល់វិមាននេះជាលើកដំបូង។

“នាងត្រូវបានគេរើសប្ដូរចេញពីដំណាក់ទាសករធម្មតា ក្លាយជាទាសករក្នុងដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់…”

នារីនោះនិយាយព្រមទាំងញោចស្នាមញញឹមយ៉ាងរំភើប នាងឈប់បន្តិចមុននឹងបន្ត÷

“អ្នកណាៗក៏ចង់ប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ដែរ ព្រោះបានបម្រើទ្រង់ផ្ទាល់ដៃ”

“…”

មេណាមស្ងប់ស្ងាត់មិនចេញស្ដីតែប្រឹងប្រើក្រសែភ្នែកពិនិត្យមើលដំណាក់ដ៏សែនស្ងប់ស្ងាត់នោះបន្ត។

វាគួរឱ្យខ្លាចជាជាងគួរឱ្យចង់ទៅ!

តើដំណាក់របស់ស្ដេចស៊ែលគួរឱ្យព្រឺឆ្អឹងខ្នងបែបនេះមែនទេ?

“បំបែកគ្នាទៅតាមកន្លែងរៀងខ្លួនទៅ!” សម្រែកកាចៗរបស់អ៊ំស្រីមេរ៉ាលីន ដែលត្រូវជាអ្នកចាត់ចែងទាសករធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នារហ័សឱនគំនាប់ហើយបំបែកគ្នាទៅកន្លែងរៀងៗខ្លួន។

មេណាមដកដង្ហើមធំផ្លុំខ្យល់កាត់ភាពត្រជាក់ក្រោមព្រិលធ្លាក់រាប់លានគ្រាប់។ គ្រប់គ្នាបានបំបែកផ្លូវទៅងូតទឹកនិងត្រូវត្រលប់មកវិញឱ្យបានមុនម៉ោង៧យប់ដើម្បីញ៉ាំអាហារពេលល្ងាច។ គ្រប់សកម្មភាពរបស់ពួកនាងគឺស្ថិតក្រោមការត្រួតត្រាយ៉ាងតឹងរឹងពីឆ្មាំក្នុងប្រាសាទប្រៀបដូចអ្នកទោស។

ម៉ោង៧:00 ជួងក្នុងផ្ទះបាយក៏បន្លឺឡើង! គ្រប់គ្នាត្រូវតម្រង់ជួរដើម្បីយកបាយញ៉ាំ។ អាហារពេលល្ងាចគឺសាមញ្ញ មានបាយម្ហូបនិងតែក្រអូបក្ដៅៗមួយពែង។

“សួស្ដី! នាងមកថ្មីមែនទេ? ឈ្មោះអី?”

មេណាមភ្ញាក់ព្រើតនឹងសំឡេងសួរ។ តាមពិតគឺជានារីកាលពីល្ងាចសោះ។

“មេណាម!” នួនស្រីតបខ្លីៗខណៈដែលចាក់ជ្រុំបាយចុះឡើង។

“ខ្ញុំអាន់ណា! ឆាប់ញ៉ាំបាយទៅ! ទីនេះមានច្បាប់តឹងរឹងណាស់ ហាមលើសម៉ោង៨យប់”

អាន់ណាប្រាប់ពីវិន័យដ៏សែនចម្លែកធ្វើឱ្យ មេណាម ឆ្ងល់និងចង់ដឹងកាន់តែខ្លាំង។

“ម៉េចអ៊ីចឹង?” មេណាមលើកចិញ្ចើមសួរ។

“នេះជាច្បាប់!”

អាន់ណាតបព្រមទាំងលើកពែងតែក្រអូបមកអករហូតអស់គ្មានសល់សូម្បី១តំណក់។ មេណាមស្ងៀមស្ងាត់ ទោះជាមេឃត្រជាក់ខ្លាំងយ៉ាងណាក៏នាងគ្មានអារម្មណ៍នឹកចង់ផឹកតែក្រអូបក្ដៅៗនេះដែរព្រោះនាងមិនចូលចិត្តវាតាំងពីតូចមកម្ល៉េះ។

ដូចអ្វីដែលអាន់ណាប្រាប់ពិតមែន បន្ទាប់ពីញ៉ាំបាយហើយគ្រប់គ្នាក៏ស្រូតរូតដំណើរមករកកន្លែងសម្រាករៀងៗខ្លួនយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់មិនឱ្យហួសម៉ោង៨ឡើយ។

ម៉ោង៨:០០

ភ្លឹប! ភ្លឹប!

ភ្លើងទៀនគ្រប់កន្លែងត្រូវបានផ្លុំពន្លត់ ចំណែកមនុស្សម្នាក៏នាំគ្នាគ្របភួយប្រះខ្លួនសំងំដេកគ្មាននរណាហ៊ានឡូឡាឬមាត់កអ្វីឡើយ។ មិនយូរប៉ុន្មានក៏មានពន្លឺភ្លើងផ្លុងៗដើរកាត់ពីក្រៅដំណាក់ទាសករ ដែលពួកគេគ្មាននរណាក្រៅពីឆ្មាំនោះឡើយ គេមកដើម្បីពិនិត្យមើលថាគ្រប់គ្នាពិតជាដេកមែនឬយ៉ាងណា?

“យ៉ាងម៉េចហើយ?”

សំឡេងអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនសង្កត់សួរមកកាន់ឆ្មាំយ៉ាងតឹងតែងនិងហ្មត់ចត់ ដោយគ្រាន់តែស្ដាប់សំឡេងក៏អាចស្រមៃដឹងដល់ផ្ទៃមុខកាចៗរបស់គាត់។

“គ្មាននរណាដឹងខ្លួនទេ” ឆ្មាំម្នាក់តប។

ឮដូច្នេះអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនក៏ប្រះខ្លួនដើរត្រលប់ទៅវិញលឿនស្លេវ តាមដោយបុរសវ័យម្ភៃក្រាសម្នាក់ ទម្រង់មុខកាចៗ ស្រដៀងនឹងអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនខ្លាំងណាស់សមតែជាម្ដាយកូននឹងគ្នា។

ពិតណាស់! នាយគឺមេសសឹនកូនប្រុសរបស់គាត់។

នៅពីក្រោយភាពស្ងប់ស្ងាត់និងការលង់លក់ស្កប់ស្កល់របស់ទាសករ ទាំងអស់គ្មាននរណាដឹងឡើយថាមានកែវភ្នែកមួយគូកំពុងបើកក្រឡោតសំងំស្ងៀមចាំឱ្យឆ្មាំទាំងឡាយចេញទៅសិន។ មេណាម ដេវសុន ច្រត់ដៃក្រោកអង្គុយថ្នមៗនិងប្រុងប្រយ័ត្នជាទីបំផុត។ នាងក្រមុំលួចអើតមើលចេញទៅក្រៅឃើញថាឆ្មាំត្រលប់ទៅអស់ ទើបក្រោកចេញពីគ្រែដើរយឺតៗកាត់គ្រែនារីដទៃទៀត ប៉ុន្តែអ្វីដែលចម្លែកខ្លាំងនោះគឺ បន្ទាប់ពីបិទភ្លើងហើយទាសករគ្រប់គ្នាបែរជាដេកលក់ស្កប់ស្កល់ មិនដឹងខ្លួនសូម្បីម្នាក់។

តើវាមិនលឿនពេកទេ? ត្រឹមតែប៉ុន្មាននាទីសោះគ្រប់គ្នាបែរជាដេកលក់ភ្លឹងលែងកម្រើកខ្លួនដូច្នេះ?

ចម្ងល់និងការសង្ស័យបានផុសឡើងពេញខួរក្បាលមេណាម។ នាងចង់ដឹងណាស់ថានៅខាងក្រៅមានអ្វីលាក់បាំងមែនទេហេតុអ្វីអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនយាមកាមទាសករនិងដាក់វិន័យយ៉ាងតឹងរឹងដូច្នេះ? ប្រាកដជាមានអាថ៌កំបាំងអ្វីម្យ៉ាងជាមិនខាន​។

មិនឈរឆ្ងល់យូរមេណាមក៏បោះជំហានចេញពីដំណាក់ទាសករយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ ខាងក្រៅត្រជាក់ខ្លាំងណាស់ ព្រិលនៅតែបន្តធ្លាក់ឥតឈប់ ត្រឹមរ៉ូបគេងយប់ស្ដើងៗនេះមិនអាចការពារនាងក្រមុំពីភាពត្រជាក់នេះបានឡើយ។

មេណាមដើរលបៗរហូតមកដល់មុខ“ដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់” ។ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលក៏លេចរូបរាងឡើងព្រោះដំណាក់ព្រះអង្កម្ចាស់ដែលធ្លាប់តែស្ងាត់ ងងឹតឈឹងនិងមិនគួរឱ្យបេតីនាពេលនេះបានប្រែក្លាយ ទីកន្លែងមួយដ៏ស្រស់ស្អាត ភ្លឺចិញ្ចាច រំលេចក្បាច់រចនាដ៏ស្រស់សោភាគួរឱ្យចង់ចូលខ្លាំងណាស់។ ប៉ុន្តែទោះជារូបភាពខាងក្រៅស្អាតទាក់ចិត្តយ៉ាងណាក៏នៅមិនអាចបិតបាំងការពិតម្យ៉ាងពីដំណាក់មួយនេះ គឺ…

សោកសៅនិងគួរឱ្យខ្លាច!

ទឹប! ទឹប!

ស្នូរសម្រិបជើងមនុស្សធ្វើឱ្យមេណាមរហ័សគេចខ្លួនរត់ទៅពួនក្រោយគុម្ពផ្កាដើម្បីលាក់ខ្លួន។ ពិតជាមានមនុស្សមកពិតមែន! នាងគឺជានារីទាសករដែលត្រូវបានគេរើសកាលពីល្ងាច! នាងស្ថិតក្នុងសម្លៀកបំពាក់ស្រស់ស្អាត ការតែងកាយមិនសមណាមានឋានៈជាទាសករឡើយ គួរណាតែជាស្រីបម្រើអ្នកអង្គម្ចាស់ច្រើនជាង។

ទឹង! ទឹង!

រំពេចនោះនាឡិកានៅក្នុងដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ក៏រោទិ៍ឡើងខ្លាំងៗត្រង់ទ្រនិចម៉ោង ១០:១០នាទី ដំណាលគ្នានឹងអ្នកស្រីមេរ៉ាលីននិងកូនប្រុសរបស់គាត់ឈ្មោះមេសសឹនកាន់កំណាត់ខ្មៅធំក្រាស់មួយផ្ទាំងមកគ្របពីលើនារីនោះទំនងជាការពារត្រជាក់ហើយនាំនាងចូលទៅខាងក្នុងបាត់។ មេណាមតាមមើលមិនឱ្យផុតពីកែវភ្នែកបន្តិចណាឡើយ លុះឃើញពួកគេនាំនារីនោះចូលក្នុងដំណាក់ដូច្នេះ នាងក្រមុំក៏ស្ទុះចេញពីគុម្ពផ្កាក្នុងបំណងលបតាមបន្ត ក៏ស្រាប់តែ…

ប្រោក!!

មេសសឹនទច់ជើងងក់ព្រមទាំងងាកក្រោយសម្លឹងមើលចេញមកក្រៅព្រោះសំឡេងជាន់ស្លឹកឈើមុននេះ។ នាយឈប់ស្ងៀមឈរសម្លឹង គ្រប់ទិសតំបន់ដោយចងចិញ្ចើមសង្ស័យអស់មួយសន្ទុះទើបភ្ញាក់ស្មារតីពេលឮសំឡេងហៅរបស់អ្នកស្រីមេរ៉ាលីន។

“មានអ្វីមែនទេមេសសឹន?” អ្នកជាម្ដាយសួរព្រោះមិនឃើញគេដើរតាមគាត់។

“គ្មានទេ!” នាយគ្រវីក្បាលតបខ្លីៗរួចទើបប្រាសខ្លួនចូលទៅក្នុងដំណាក់ជាមួយគាត់។

ងាកមកមើលក្បែរគុម្ពផ្កាឯណេះវិញ មេណាមកំពុងតែត្រជាក់ដៃត្រជាក់ជើងព្រោះភ័យខ្លាំងពេក នាងគិតមិនចេញឡើងថានឹងមានអ្វីកើតឡើងប្រសិនបើពួកគេចាប់បានថានាងមិនបានដេកលក់ ហើយថែមទាំងហ៊ានចេញមកលួចមើលគេដូច្នេះ។

នាងក្រមុំអើតក្បាលចេញពីគុម្ពផ្កាឃើញទ្វារដំណាក់បិទជិតឈឹងមិនអាចចូលបាន។ ចុងក្រោយនាងក៏បោះបង់គំនិតដែលចង់ចូលទៅខាងក្នុងដោយត្រលប់មកដំណាក់ទាសករវិញព្រមជាមួយចម្ងល់ជាច្រើន សុទ្ធតែជាចម្ងល់ដែលគ្មានចម្លើយ។

ហេតុអ្វីគ្រប់គ្នាស្រាប់តែដេកលក់ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីម៉ោង៨:០០យប់?

ហេតុអ្វី“ដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់”មើលទៅដូចជាមានជីវិតជីវ៉ានាពេលយប់?

ហេតុអ្វីនារីទាសករម្នាក់នោះតែងខ្លួនស្អាតបាតម្ល៉េះ? ឬនោះជាឯកសណ្ឋានទាសករក្នុងសំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់?

ចុងក្រោយគឺហេតុអ្វីក៏វិមានដឹហ្កដ អាណាចក្រស្ដេចស៊ែលទី៥ មានតែរឿងចម្លែកៗគួរឱ្យសង្ស័យច្រើនម្ល៉េះ?

ថ្ងៃទីពីរ

ថ្ងៃនេះក៏មិនខុសពីម្សិលមិញដែរ គ្រប់គ្នាក្រោកពីព្រឹកធ្វើការងាររៀងៗខ្លួនរហូតដល់រសៀលបន្តិចទើបសម្រាករត់ចូលជួរដើម្បីឱ្យ អ្កស្រីមេរ៉ាលីនរើសយកម្នាក់ប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្វាស់។

“ខ្ញុំចង់ឱ្យគេរើសខ្ញុំឆាប់ៗណាស់” អាន់ណាខ្សឹបតិចៗក្បែរមេណាម មើលទៅនាងដូចជាចង់ប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ខ្លាំងណាស់។

“ហេតុអ្វី?”

នួនស្រីជ្រួញចិញ្ចើមសួរទាំងមិនយល់ មិនដឹងថាដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ល្អត្រង់ណាខ្លះទេ ហេតុអ្វីក៏ម្នាក់ៗចង់ប្ដូរម្ល៉េះ? ឬក៏មកពីពួកនាងមិនបានដឹងពីភាពចម្លែកនៃវិមាននេះ?

“ខ្ញុំប្រាប់ឯងពីម្សិលហើយ”

អាន់ណាងាកមកសម្លក់ដាក់មេណាម បែបក្នក់ក្នាញ់ព្រោះមិនចាំអ្វីដែលនាងប្រាប់ឬក៏អាចមកពីមេណាម មើលមិនឃើញពីភាពអស្ចារ្យរបស់ដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ដូចអាន់ណានិយាយ?

“តើឯងមានដឹងពីភាពចម្លែកនៃវិមាននេះទេ?”

សុខៗមេណាមក៏សួរឡើងព្រោះទ្រាំលាក់ចម្ងល់តទៀតលែងបាន។

“ចម្លែក? មានអ្វីចម្លែកទៅ?” អាន់ណាជ្រួញចិញ្ចើមសួរបកមកវិញ ដែលប្រៀបដូចជាចម្លើយប្រាប់ថាគ្មាននរណាមើលឃើញឬដឹងពីភាពចម្លែកនៃវិមាននេះទេ។

“មាន… ហើយក៏ច្រើនទៀតផង!”

និយាយបានតែប៉ុណ្ណេះមេណាមក៏ស្ងាត់មាត់វិញភ្លាមពេលចោលកែវភ្នែកទៅឃើញថាអ្នកស្រីមេរ៉ាលីននិងមេសសឹនកូនរបស់គាត់កំពុងដើរតម្រង់មករកពួកនាង។

“…”

មេណាមឱនមុខចុះដោយការរអៀសខ្លួនព្រោះរឿងលបចេញពីដំណាក់ទាសករកាលពីយប់រហូតមិនបានដឹងខ្លួនឡើយថាមេសសេនកំពុងប្រើកែវភ្នែកពណ៌គ្រីស្តាល់ថ្លាតាមសម្លឹងនាងមិនដកភ្នែក ហាក់ដូចកំពុងពិចារណាអ្វីម្យ៉ាង។

“នាងមកតាមខ្ញុំ!”

សំឡេងមាំនិងកាចៗរបស់អ្នកស្រីមេរ៉ាលីនទាញចំណាប់អារម្មណ៍មេណាមឱ្យងាកទៅមើលដោយហាមមិនបាន។

មិនគួរឱ្យជឿ! អាន់ណាត្រូវអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនជ្រើសយកដើម្បីប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ ធ្វើឱ្យមេណាមភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លងព្រោះនាងមិន ចង់ឱ្យអាន់ណាទៅទីនោះទេ នាងមានអារម្មណ៍ថាមិនស្រួលសោះ។

នាងក្រមុំតាមសម្លឹងខ្នងមិត្តរហូតដល់ផុតកន្ទុយភ្នែកទើបងាកមុខចេញមកវិញ ពើបប្រទះនឹងមេសសឹនដែលឈរសម្លឹងនាងមិនដកភ្នែក។ កែវភ្នែកគ្រីស្ដាល់របស់គេពិតជាមានអំណាចណាស់ សឹងតែអាចសណ្ដំអ្នកមើលឱ្យរលាយក្នុងកណ្ដាប់ដៃគេ។

“…”

មេណាមមិនហ៊ានប្រសព្វភ្នែកនឹងគេទេព្រោះខ្លាចត្រូវចាប់បាន អាចត្រឹមគេចក្រសែភ្នែកហើយឱនមុខចុះមិនហ៊ានចេញស្ដី។

តើមេសសឹនមើលនាងក្នុងន័យអ្វី? តើគេកំពុងសង្ស័យនាងមែនទេ?

ក្រោយពីរើសស្រីទាសករបានហើយគ្រប់គ្នាក៏បំបែកផ្លូវគ្នាទៅងូតទឹកដូចរាល់ដង។ នៅតាមផ្លូវទៅអណ្ដូងទឹកមេណាមក៏ស្រាប់តែបានឮកិច្ចសន្ទនាដ៏ ចម្លែកមួយចេញពីស្រីទាសករមួយក្រុមក្បែរមាត់អណ្ដូង។

“ខ្ញុំបានឮមកថាអ្នកដែលបានប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់មិនដែលឃើញត្រលប់មកវិញទេ”

“ខ្ញុំក៏គិតដូចឯងដែរ! តើពួកឯងមិនសង្ស័យទេ?”

“សង្ស័យអីទៅ?”

“វិមានរបស់ស្ដេចស៊ែលតែងតែនាំចូលទាសករថ្មីៗមកសឹងរាល់ថ្ងៃ ទិញទាសករថ្មីៗមករហូតទាំងដែលគ្មាននរណាសុំឈប់ឬចាកចេញ បើមានតែចំណូលចូលថ្មីៗបែបនេះគួរណាតែចំនួនទាសករច្រើនលើសលប់ ប៉ុន្តែការពិតទៅមិនថាទាសករថ្មីចូលមកច្រើនប៉ុណ្ណាក៏នៅតែមិនលើស មិនច្រើន អ្នកស្រីមេរ៉ាលីននៅតែទិញទាសករថ្មីៗមកទៀតឥតឈប់ ចុះទាសករចាស់ៗបាត់ទៅណា?”

“ត្រូវហើយ! ខ្ញុំទើបតែដឹងមកថាអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនទិញតែទាសករស្រីៗទេ”

“ខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ថាអ្នកដែលប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ហើយតើពួកនាងបាត់ទៅណា?”

“ទីនេះចម្លែកណាស់! ខ្ញុំបន់មិនឱ្យគេរើសប៉ះចំខ្ញុំទេ”

“…”

មេណាមឈរស្ដាប់យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់អស់មួយសន្ទុះ នាងមិនអស់ចិត្តចំពោះព័ត៌មានបន្ថែមដែលនាងទទួលបានទេ ព្រោះវាមិនបានស្រាយចម្ងល់តែបែរជាបន្ថែមការសង្ស័យលើសដើម។

តើស្រីទាសកដែលប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ពិតជាបាត់ខ្លួនទៅពិតមែនឬយ៉ាងណា? បើវាជាការពិតអ៊ីចឹងអាន់ណានឹងត្រូវបាត់ទៅម្នាក់ទៀតមែនទេ?

ម៉ោង៨:០០

ភឹប! ភឹប!

ម្នាក់ៗផ្លុំទៀនក្បែរគ្រែពន្លត់រៀងៗខ្លួនរួចទើបទម្រេតខ្នងដេកស្ងាត់ ឈឹងគ្មាននរណាមាត់.កអ្វីឡើយ។ ស្រមោលអ្នកស្រីមេរ៉ាលីននិងកូនប្រុសរបស់គាត់ដើរមកសួរឆ្មាំដូចម្សិលមិញក៏ប្រាកដរូបឡើង អស់មួយស្របក់ទើបលូនរសាត់ទៅឆ្ងាយវិញបញ្ជាក់ថាពួកគេត្រលប់ទៅអស់ហើយ។

មេណាមសន្សឹមៗក្រោកចុះពីគ្រែដូចយប់ម្សិល ដោយម្ដងនេះនាងចូលទៅដាស់អ្នកផ្សេងទៀតឱ្យក្រោកប៉ុន្តែគ្មាននរណាបានឮឬភ្ញាក់ តាមសំឡេងដាស់របស់នាងឡើយ គ្មានសូម្បីម្នាក់ មើលទៅពួកគេដូចជាមិនមែនគេងលក់ធម្មតាតែហាក់ដូចជា…

ត្រូវសណ្ដំ!!

ទឹប! ទឹប!

ភ្លាមៗនោះក៏មានស្នូរសម្រិបជើងធ្ងន់ៗបន្លឺឡើងរន្ថាន់មកឈប់ពីមុខទ្វារ។ មេណាមភ្ញាក់ក្រញាងបង្អោនខ្លួនពួនក្បែរគ្រែដោយយកដៃខ្ទប់មាត់ខ្លួនឯងទប់សំឡេងនៃភាពភ័យខ្លាច។ នួនស្រីលបអើតក្បាល សម្លឹងមើលចេញទៅក្រៅឃើញថាជាស្រមោលមនុស្សប្រុសមាឌធំដំបងម្នាក់ ឈរកាន់ចង្កៀងស្ងៀមធ្មឹងពីមុខទ្វារចូល។ គេអង្អាក់ដំណើរ ស្មឹងស្មាធិ៍អស់មួយសន្ទុះទើបសម្រេចចេញបែរខ្នងដើរចេញ ទៅវិញ។ មេណាមតាមសម្លឹងមិនដាក់ភ្នែករហូតដល់រាងកាយគេ បាំងបាត់មើលមិនឃើញ ចុងក្រោយទើបនាងអាច សម្គាល់បានថាគេជានរណា…

“មេសសឹន!” នាងឧទានតិចៗតែម្នាក់ឯង។

គ្រាន់តែគិតដល់ឈ្មោះគេ រូបភាពកាចសាហាវនៃកែវភ្នែកពណ៌គ្រីស្ដាល់ថ្លាក៏បង្ហាញឡើងបង្អើលមេណាមឱ្យខ្លាចមួយរំពេច។

តើគេមកឈរធ្វើអី? មើលទៅមេសសឹនក៏គួរឱ្យសង្ស័យមិនធម្មតាឡើយ…

ក្រោយពីប្រាកដចិត្តថាគេទៅផុតហើយ មេណាមក៏ស្ទុះចេញពីដំណាក់ទាសកររត់កាត់គ្រាប់ព្រិលនារាត្រីដ៏សែនត្រជាក់សំដៅកន្លែងស្នាក់របស់ទាសករដែលត្រៀមប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់។ មកដល់កណ្ដាលផ្លូវនាងក៏បានជួបនឹងអាន់ណាដែលកំពុងដើរចេញពីបន្ទប់ប្រហែលរៀបចំទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់។

“អាន់ណា! អាន់ណា!” ផ្សែងត្រជាក់រសាត់ចេញតាមខ្យល់ដង្ហើម របស់មេណាដែលប្រឹងហៅមិត្តដោយថ្នមសំឡេងព្រោះខ្លាចឆ្មាំឮ។

“…”

អាន់ណាគិតតែបោះជំហានដើរហាក់មិនបានឮសំឡេងហៅរបស់មេណាមបន្តិចសោះឡើយទោះជាចម្ងាយពួកគេទាំងពីរជិតគ្នាយ៉ាងណាក៏ដោយ។

“អាន់ណា!” ម្ដងនេះមិនត្រឹមតែហៅទេមេណាមស្ទុះចូលទៅចាប់ដៃអាន់ណាតែម្ដង។

“…”

អាន់ណាឈប់ដើរ នាងឈរស្ងៀមធ្មឹងមិនចេញស្ដី មិនសូម្បីបែរមុខមករកមេណាម សកម្មភាពរបស់នាងធ្មឹងៗដូចរូបចម្លាក់គ្មានវិញ្ញាណ ពិតជាចម្លែកខ្លាំងណាស់។

“អាន់ណា! ឯងកំពុងទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់មែនទេ? គេឱ្យឯងធ្វើអីនៅទីនោះ? ហេតុអ្វីក៏ឯងស្លៀកពាក់ស្អាតបាតម្ល៉េះ?” មេណាមបង្ខំ សួរព្រោះនាងដឹងច្បាស់ថាគ្មានពេលសាសងគ្នាច្រើនទេ។

“…”

អាន់ណានៅស្ងៀមធ្មឹងដដែល។ ពេលនេះទើបមេណាមដឹងថា មានភាពមិនប្រក្រតីកំពុងកើតឡើងលើមិត្តរបស់នាងព្រោះអាន់ណា ពេលនេះមិនមែនដើរធម្មតាទេ នាងបិទភ្នែក ទឹកមុខនាងរាបស្មើ ហាក់ដូចជានាងកំពុង…

មមើដើរ!!

“អាន់ណា! អាន់ណា!”

ដោយក្ដីមន្ទិលសង្ស័យមេណាមក៏ចាប់ អង្រួនស្មាទាំងសងខាងរបស់អាន់ណាតែនាងនៅស្ងៀមដដែល។ គ្មានចម្លើយ គ្មានសកម្មភាពតបមកវិញ ហាក់ដូចជាអាន់ណាពេលនេះកំពុងលង់លក់ទៅក្នុងពិភពនិន្រ្ទាមួយដ៏វែងអន្លាយដាស់មិនភ្ញាក់ឡើយ​។

នាងពិតជាកំពុងមមើពិតមែន!!

“អាន់ណាដឹងខ្លួនឡើង! វាមិនមែនជាការពិតទេ! ភ្ញាក់ឡើង!”

មិនថាមេណាមប្រឹងហៅ អង្រួនដាស់ឬទះមុខនាងយ៉ាងណា ក៏អាន់ណាគ្មានសញ្ញាថានឹងភ្ញាក់ដឹងខ្លួនមកវិញទាល់តែសោះ។

នាងលង់លក់ដូចអ្នកផ្សេងទៀតក្នុងដំណាក់ទាសករដែរខុសគ្នាត្រង់ ថាអ្នកផ្សេងដេកលក់ តែអាន់ណាកំពុងមមើ… មិនមែនមមើធម្មតាទេ តែនាងកំពុងមមើដើរសំដៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់!

“អាន់ណា! អាន់ណា!”

ទឹង! ទឹង!

សូរនាឡិការោទិ៍បង្អាក់មេណាមពីសកម្មភាពគ្រប់យ៉ាង។ នាឡិកានៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់រោទិ៍បញ្ជាក់ថាម៉ោង១០:១០នាទី ជាពេលមួយដែលអ្នកស្រីមេរ៉ាលីននិងកូនប្រុសរបស់គាត់នាំទាសករចូលក្នុងដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់។

គ្រាន់តែឮសូរនាឡិការោទិ៍ភ្លាមអាន់ណាលែងខ្វល់អ្វីទាំងអស់ បោះជំហានដើរយ៉ាងលឿនសំដៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់មិនឱ្យយឺតយ៉ាវមួយនាទីណាឡើយ ទាំងដែលនាងមិនដឹងខ្លួន…

នាងមិនមែនភ្ញាក់ដឹងខ្លួនទេ តែនាងកំពុង…មមើ!!!

“អាន់ណា!”

មេណាមបានតែបន្លឹសំឡេងហៅខ្សាវៗពីក្រោយខណៈដែលចូលពូនក្រោយគុម្ពផ្ការង់ចាំមើលសកម្មភាពបន្តទៀត។

អ្នកស្រីមេរ៉ាលីនបានចេញពីក្មុងដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់តាមដោយមេសសឹនកាន់កំណាត់ពណ៌ខ្មៅមួយផ្ទាំងធំមកគ្របពីលើអាន់ណាហើយនាំនាងចូលទៅក្នុងប្រាសាទបាត់ដូចអ្នកមុនៗដែរ។

មេណាមបានត្រឹមលបមើលយ៉ាងអន្ទះសាព្រោះនាងមិនអាចចូលទៅក្នុងប្រាសាទបានទេ។ មកដល់ចំណុចនេះនាងក្រមុំចាប់ផ្ដើមឆ្ងល់ហើយថា បើអាន់ណាមិនដឹងខ្លួន អ៊ីចឹងទាសករម្សិលមិញនិងទាសករមុនៗ តើអាចទេដែលពួកនាងសុទ្ធតែមមើដើរដូចអាន់ណា?

តើអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនយកទាសករទៅក្នុងដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ក្នុងសភាពដេកលក់បែបនេះដើម្បីអ្វី?

តើស្រីទាសករផ្សេងទៀតបាត់ទៅណា?

តើមានអាថ៌កំបាំងអ្វីផ្សេងទៀតក្នុងអាណាចក្រស្ដេចស៊ែលទី៥ដែលមេណាមមិនទាន់ដឹង?

ក្នុងរាត្រីដ៏ស្ងប់ស្ងាត់និងសែនត្រជាក់ក្នុងដែនដីស្ដេចស៊ែលដែលគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែដេកលក់ស្ងប់ស្កល់មិនកម្រើកខ្លួន មានតែរាងតូចស្ដើងរបស់មេណាមទេដែលនៅអង្គុយច្រងរៗសញ្ជឹងគិតពីរឿងចម្លែកជាច្រើនដែលនាងបានជួបប្រទះក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែពីរយប់។

“តើស្អែកនឹងក្លាយជាវេនអ្នកណាទៀតទៅ?”

នួនស្រីរអ៊ូតិចៗមុននឹងផ្ដួលខ្លួនដេកលើគ្រែដោយភាពហត់នឿយ បិទភ្នែកសំងំដេកយកកម្លាំងធ្វើការស្អែកទៀត។ មេណាមមិនបានដឹង ឡើយថានៅឯមាត់ទ្វារក្រៅដំណាក់មានរាងធំមាំរបស់នរណាម្នាក់កំពុងឈរក្នុងទីងងឹតក្រោមដំណក់ព្រិល មើលមិនឃើញភក្រ្តា ឃើញតែស្នាមសាក់រូបផ្កាធូលីបតូចមួយលើកញ្ចឹងក.សរលោង។ នាយឈរសម្លឹងពីក្រៅអស់មួយសន្ទុះរហូតឃើញថាមេណាមផ្ដួលខ្លួនដេកហើយទើបនាយបែរផែនខ្នងធំទូលាយដើរចេញពីដំណាក់ទាសករក្រោមគ្រាប់ព្រិលប្រុយៗនារាត្រីដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។

តើ…តើគេជាអ្នកណា?

ព្រឹកថ្ងៃទី៣

មួយថ្ងៃហើយមួយថ្ងៃទៀត ត្រឹមមួយប៉ព្រិចភ្នែកក៏ឈានដល់ថ្ងៃទី៣បាត់ទៅហើយ។ ព្រឹកនេះមេណាមនិងស្រីៗបួននាក់ទៀតត្រូវលើកអាហារទៅដំណាក់ដែលអ្នកស្រីមេរ៉ាលីននិងកូនរបស់គាត់ស្នាក់នៅ។ មេណាមមានអារម្មណ៍ថាប្លែកភ្នែកជាខ្លាំងព្រោះមិនដែលបានមកដំណាក់មួយនេះសោះ។ មកដល់មុខបន្ទប់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយ ស្រីៗបួននាក់ទៀតក៏ស្រាប់តែនាំគ្នាដណ្ដើមកាន់ថាសអាហារម្នាក់មួយៗអស់ ទុកឱ្យមេណាមដើរក្រោយគេទាំងដៃទទេ។ ស្រីទាសករទាំងនោះដាក់ម្ហូបលើតុរួចស្រាច់ហើយក៏នាំគ្នាប្រាស់ខ្លួនចេញមកវិញ។

“នាងទៅមិនទាន់បានទេ!” ម្នាក់ក្នុងចំណោម៤នាក់ងាកមកនិយាយខ្សឹបតិចៗដាក់មេណាម។

“ហេតុអ្វី?” នាងក្រមុំទច់ងក់ដោយក្ដីងឿងឆ្ងល់

ហេតុអ្វីក៏នាងទៅមិនបាន? ហើយហេតុអ្វីក៏ពួកនាងទៅបាន?  

“នាងត្រូវនៅចាំបម្រើលោកមេទ័ព” ថាហើយពួកនាងៗទាំងបួនក៏ចេញទៅបាត់។

នេះប្រហែលជាមូលហេតុដែលពួកនាងដណ្ដើមគ្នា លើកចានម្ហូបមុននេះ ប៉ុន្តែថាបើគ្រាន់តែនៅបម្រើមេទ័ពសោះចាំបាច់មុខស្លេកដែរ? ឫកពាម្នាក់ៗដូចគេចពីខ្លា

តែថា…

លោកមេទ័ពជាអ្នកណា?

មេណាមគោះក្បាលខ្លួនឯងតិចៗបណ្ដេញភាពរវើរវាយ នាងដើរត្រលប់មកកាន់តុអាហារវិញដោយសម្លឹងគ្រប់ទីកន្លែងរកមើលលោកមេទ័ពដែលថានោះ តែរកមិនឃើញសោះ។

“អាហារពេលព្រឹកមកដល់ហើយលោកមេទ័ព” ដោយទ្រាំឈរស្ងាត់ៗមិនបាននួនស្រីក៏បង្ហើរសម្ដីចោលលាន់កងរំពងពេញក្នុង បន្ទប់ ប៉ុន្តែគ្រប់យ៉ាងក៏នៅតែស្ងប់ស្ងាត់ដដែល។

រំពេចនោះក៏ស្រាប់តែឮសំឡេងរង្គើទឹកចេញពីជ្រុងម្ខាងនៃបន្ទប់។ មេណាមកំពូលសង្ស័យសន្សឹមៗបោះជំហានយឺតៗទៅឈប់ពីមុខវាំងននមួយផ្ទាំងដែលឮសំឡេងទឹកហូរចេញពីក្នុងនោះ។ នាងក្រមុំមិននៅស្ងៀម លបៗអើតក្បាលវែកវាំងននមើលស្ងាត់ៗធ្វើខ្លួនដូចចោរ។

ផែនខ្នងធំទូលាយពេញដោយសាច់ហាប់ណែនកំពុងត្រាំក្នុងអាវទឹកដែលក្ដៅហុយៗមានរោយស្រទាន់ផ្កាធូលីបជាច្រើនត្រៀបត្រា។ ម្ចាស់កាយ.សខ្ចីងាកក្បាលពត់ឆ្វេងស្ដាំឱ្យយឺតសរសៃបង្ហាញឱ្យយើងមើលឃើញនូវស្នាមសាក់រូបផ្កាធូលីបតូចមួយលើកញ្ចឹង.កនាយ។

“យកកន្សែងមក!” កំពុងតែភ្លាំងភ្លឹកនាយកំលោះដែលមានងារជាមេទ័ពក៏បន្លឺសំឡេងគ្រលបែបបុរសបញ្ចាមកនាងក្រមុំដោយមិនសូម្បីងាកមុខមករកនាង។

“…”

មេណាមដើរថ្នមៗទៅយកកន្សែងដោយរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ ដដែលព្រោះខ្លបខ្លាចអំណាចម្ចាស់សំឡេង។ បន្ទាប់ពីយកបានហើយ នួនស្រីក៏ដើរត្រលប់មកវិញ ហុចកន្សែងឱ្យលោកមេទ័ពព្រមទាំងនិយាយខ្សាវៗថា÷

“នេះកន្សែង!”

ហ្វូ~

នាយកំលោះផ្លុំខ្យល់បណ្ដេញភាពតានតឹងបន្តិចមុននឹងក្រោកឈរមួយអស់កម្ពស់ទាំងអាក្រាតកាយ ទើបបែរមុខមកប្រសព្វភ្នែកគ្នានឹងស្រីទាសករមកថ្មីនិស្ស័យយ៉ាប់។

“គ្មានអ្នកណាបង្រៀននាងពីរបៀបបម្រើយើងទេ?”

មេណាមភាន់ភាំងរហូតត្រជាក់ដៃ អៀនមុខក្រហមសឹងឆេះពេលដែលសុខៗនាយមេទ័ពក៏ស្រាប់តែក្រោកពីទឹកទាំងអាក្រាតកាយដូច្នេះមុននេះមិនបានត្រៀមផងឃើញពេញៗភ្នែកអស់ហើយ។

“យ៉ាងម៉េច?”

“ចា… ចាស៎!”

មេណាមភ្ញាក់ព្រឺតពេលអ្នកកំលោះដំឡើងសំឡេងបញ្ជាក់។ នួនស្រីរហ័សលាតកន្សែងរុំចង្កេះលោកមេទ័ពដោយឥត បង្អែរបង្អង់ ប៉ុន្តែព្រោះគេមាឌធំពេកទម្រាំនឹងរុំជិតនាងត្រូវលោខ្លួនទៅពិតនឹងគេសឹងតែឱបគ្នាទៅហើយ។

“រួចហើយ! … គ… គឺលោក!”

មេណាមស្រឡាំងកាំងពេលងើយមុខ ទៅមើលលោកមេទ័ពដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ហើយឃើញថាគេជាអ្នកណា។

មេស…មេសសឹន! កូនប្រុសអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនជាមេទ័ព?

“យ៉ាងម៉េច?”

ប្រអប់ដៃធំចាប់ក្រសោបរាងតូចហើយទាញនាងឱ្យជម្រិតកាយមកអឹបនឹងទ្រូងនាយ។ កែវភ្នែកពណ៌គ្រីស្ដាល់ថ្លាសម្លឹងមើលមេណាមមិនដកភ្នែកព្រមជាមួយទឹកមុខស្មើធេងដូចសមុទ្រគ្មានខ្យល់ បន្ទាប់ពីឱបរឹតហើយនាយក៏សួរបន្ត

“ស្គាល់ខ្ញុំ?”

“អ… អត់ទេ!” មេណាមគ្រវីក្បាលបដិសេធយ៉ាងលឿន។

ហេតុអ្វីក៏គេសួរនាងដូច្នេះ? សំនួរដូចជាការបញ្ជោះឌឺដង ដូចជាគេដឹងថានាងលបមើលគេរាល់យប់អ៊ីចឹង នាងខ្លាចរហូតមិនហ៊ានសម្លឹងភ្នែកគេព្រោះខ្លាចថានឹងត្រូវចាប់បាន។

“ពិតមែន?” មេសសឹនឱនមកខ្សឹបក្បែរត្រចៀកមេណាមព្រមទាំង ឆ្លៀតស្រង់ក្លិបក្រអូបប្រហើរចេញពីនាងក្រមុំយ៉ាងគឃ្លើន។

ព្រើលណាស់!

“លោកធ្វើអីហ្នឹង?” មេណាមមិនពេញចិត្តជាខ្លាំងពេលបានដឹងថាលោកមេទ័ពបន្លំកេងចំណេញពីនាង។ នួនស្រីប្រឹងរើបម្រះតែក៏មិនឈ្នះមនុស្សមាឌធំ កម្លាំងខ្លាំងក្លា ប្រើតែដៃម្ខាងក៏អាចក្រញិចនាងបានយ៉ាងស្រួល។

“ស្ដាប់ណាមេណាម…” នាយកំលោះអូសចុងច្រមូសមកឈប់ត្រង់គុម្ពត្រចៀកនួនស្រី ឈប់បន្តិចដើម្បីបានស្រង់ក្លិននាងបន្ថែម រហូតដល់អស់ចិត្តហើយទើបបន្តសម្ដី÷

“កុំចេះដឹងច្រើនពេក!” ថាចប់មេសសឹនក៏រុញរាងតូចចេញហើយ ប្រះខ្លួនដើរកាត់វាំងននមករកសម្លៀកបំពាក់បាត់ បញ្ចេញចរិកពិតដ៏គួរឱ្យខ្លាចនិងព្រៃផ្សៃ។  

“…”

មេណាមគាំងស្ងៀមមួយកន្លែងបន្ទាប់ពីបានឮពាក្យគម្រាមដ៏ សែនត្រជាក់របស់នាយមេទ័ព។

តើគេចង់មានន័យថាម៉េច? តើគេដឹងពីអាថ៌កំបាំងរបស់នាងមែនទេ?

នួនស្រីស្រឡាងកាំងនិងមិនយល់អស់មួយស្របក់ទើបដាច់ចិត្ត វាសវាំងននបម្រុងចេញមកសួរនាំ និយាយតទល់គ្នាជាមួយគេតែ ពេលចេញមកក្រៅបែរជាបាត់ស្រមោលលោកមេទ័ពឈាមត្រជាក់ឈឹងមិនដឹងចេញទៅតាំងពីថ្មើណា។

តើគេដឹងអ្វីខ្លះពីនាង?

ពេញមួយថ្ងៃដែលមេណាមធ្វើការទាំងមិនស្រណុកក្នុងចិត្ត នឹកខ្លាចបែកការរឿងដែលនាងលបចេញពីដំណាក់រាល់យប់​។ រសៀលបន្តិចដូចថ្ងៃមុនៗដែរ អ្នកស្រីមេរ៉ាលីននិងកូនប្រុសរបស់គាត់ ទេ! គួរហៅថាលោកមេទ័ពទើបសម ក៏ចាត់រើសទាសករប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់បន្ថែមទៀត។

មេណាមលួចសង្កេតទឹកមុខលោកមេទ័ពរហូតប៉ុន្តែនាយបែរជាឈរស្ងៀមធ្មឹងមិនសូម្បីដៀងកន្ទុយភ្នែកមកមើលនាង ធ្វើឱ្យមេណាមកាន់តែមិនស្រួលចិត្ត ខ្លាចថាគេពិតជាដឹងពីអាថ៌កំបាំងនាងពិតមែន។

“នាង! មកតាមខ្ញុំ!” សំដីធ្ងន់ៗព្រមទាំងម្រាមចង្អុលរបស់អ្នកស្រីមេរ៉ាលីនទាញមេណាចេញពីភាពខ្វល់ខ្វាយ ងើយមុខសម្លឹងរកមើល អ្នកដែលអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនរើសតែក៏ត្រូវស្រឡាំកាំងពេលឃើញថា ដៃអ្នកស្រីចាត់ការព្រមទាំងកែវភ្នែកជាច្រើនគូរបស់ទាសករផ្សេងទៀតកំពុងសម្លឹងមើលមកនាង។

មានន័យថាម៉េច? អ្នកស្រីមេរ៉ាលីនរើសនាងមែនទេ?

មិនត្រឹមតែមេណាមម្នាក់ទេដែលភ្ញាក់ផ្អើល សូម្បីស្រីទាសករផ្សេងទៀតក៏ភ្ញាក់ផ្អើលមិនចាញ់ម្ចាស់ខ្លួនដែរព្រោះមិនសមណាអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនរើសទាសករទើបតែចូលថ្មីមិនទាន់បាន៣ថ្ងៃពេញលេញផង។

មិនគួរឱ្យជឿតែវាកើតឡើងហើយ!

ចុងក្រោយមេណាមក៏សម្រេចចិត្តដើរតាមអ្នកស្រីមេរ៉ាលីននិងមេសសឹនសំដៅបន្ទប់ស្នាក់របស់ទាសករដែលត្រៀមប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់។ បន្ទប់នេះធំទូលាយតែស្ងប់ស្ងាត់ គ្មានមនុស្សនៅទីនេះទេ ស្រីទាសករមុនៗក៏មិនឃើញ មិនដឹងថាពួកនាងបាត់ទៅណាអស់។

តើអាចទេដែលអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនរើសនាងព្រោះគាត់ដឹងថានាងតែងតែលួចចេញមកលបមើលគាត់? ដូច្នេះគាត់ត្រូវកម្ចាត់នាងចោលមុនពេលការពិតត្រូវបែកធ្លាយ?

មេណាមកាន់តែគិតកាន់តែអន្លង់អន្លោច ធ្វើខ្លួនមិនត្រូវព្រោះលឿនពេក មិនដឹងថាគួរធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីជួយខ្លួនឯងឱ្យចេញផុតពីទីនេះបាន។ ប៉ុន្តែការពិតយ៉ាងណាគ្មានអ្នកណាដឹង ថាមិនត្រូវអ្វីៗមិនអវិជ្ជមានដូចដែលនាងយល់ក៏ថាបាន។

មេណាមរឹងមាំឡើង!

“ងូតទឹកហើយផ្លាស់ឈុតផង” អ្នកស្រីមេរ៉ាលីនប្រាប់ក្នុងសំឡេងស្រទន់មិនគំរោះគំរើយដូចនៅដំណាក់ទាសករឡើយ កាន់តែញ៉ាំងឱ្យមេណាមឆ្ងល់ព្រោះគាត់ដូចជាមនុស្សម្នាក់ផ្សេងទៀត។

“…”

មេណាមមិនតប ព្រោះរវល់ជាប់ភ្នែកពិនិត្យរ៉ូបដ៏ប្រណីតដែលដាក់បញ្ឈរចោលនៅកណ្ដាលបន្ទប់។

រ៉ូបដ៏ស្រស់ស្អាត! ថ្លៃថ្នូរ! និងខ្ពង់ខ្ពស់! ពេញមួយជីវិតនេះទាសករដូចនាងគ្មានវាសនាបានពាក់ឡើយ តែក្នុងពេលនេះវាបែរជានៅចំពោះមុខនាង រង់ចាំឱ្យនាងស្លៀកវាទៅវិញពិតជាមិនគួរឱ្យជឿ។

“មិនត្រូវយឺតយ៉ាវទេ ម៉ោងប្រាំពីរជាពេលញ៉ាំអាហារពេលល្ងាច” អ្នកស្រីមេរ៉ាលីនបញ្ជាក់បន្ថែមរួចទើបបែរខ្លួនបម្រុងដើរចេញ តែត្រូវមេណាមនិយាយបង្អាក់បានមុន÷

“អ្នកស្រី!” គាត់ឈប់ហើយងាកមកមើលមុខនាងក្រមុំ ចំណែកមេសសឹនដ៏សោះកក្រោះមិនសូម្បីដៀងកន្ទុយភ្នែកមកមើលនួនស្រី។

“ខ្ញុំទើបមកថ្មី ខ្ញុំមិនដឹងឡើយថាការប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ក្នុងបំណងអ្វី? ដើម្បីអ្វី? តួនាទីអ្វី? ព្រោះឋានៈខ្ញុំមិនសមនឹងសម្លៀកបំពាក់បែបនេះទេ ខ្ញុំចង់ត្រលប់ទៅវិញ…” រៀបរាប់បានតែប៉ុណ្ណេះអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនក៏កាត់សម្ដីនាងភ្លាម÷

“ដល់ពេលនាងនឹងដឹងដោយខ្លួនឯង…សូមរៀបចំខ្លួនឱ្យបានទាន់វេលា”

តើនេះជាចម្លើយមែនទេ? ចម្លើយប្រភេទអី? តើពិតជាគ្មានផ្លូវចេញពីទីនេះពិតមែនឬ?

សំនួរគ្មានចម្លើយ អ្វីដែលមេណាមអាចធ្វើបាននៅពេលនេះគឺឈរសម្លឹងមើលផែនខ្នងធំទូកាយរបស់មេសសឹនដែលកំពុងដើរចេញទៅចុងក្រោយទើបនាងសម្រេចចិត្តងូតទឹកប្ដូរសម្លៀកបំពាក់។

យប់បន្តិចក៏ឃើញមេសសឹនលើកអាហារចូលមកដោយផ្ទាល់។ នាយភ្លឹកសម្លឹងមើលមេណាមមិនដកភ្នែកព្រោះសម្រស់ដ៏ស្រស់សោភាបន្ទាប់ពីគ្រងកាយដោយឈុតប្រណីតស្រស់ប្រិបប្រិយ ទម្រាំនឹងគេចមុខចេញបានក៏ត្រូវភាំងអស់មួយសន្ទុះធំ។

“លោកកំដរខ្ញុំបានទេ?” មេណាមសួរ។

“…”

គេមិនតបតែក៏ព្រមទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយចុះ។

“ខ្ញុំកើតមកមានឈ្មោះជាក្មេងកំព្រា ម្ដាយឪពុកខ្ញុំមុខបែបណាក៏ខ្ញុំមិនដឹងឡើយ ជីវិតរស់នៅរបស់ខ្ញុំបានមួយថ្ងៃរស់មួយថ្ងៃ គ្មានសមត្ថភាពចិញ្ចឹមជីវិតរហូតដល់ថ្នាក់លក់ខ្លួនធ្វើទាសករ…” នាងក្រមុំឈប់បន្តិចព្រោះអួលណែនក្នុងទ្រូងពេក សឹងតែនិយាយបន្តទៀតមិនរួច។

“…”

មេសសឹនស្ងៀមស្ងាត់។

“លោកស្ដាប់ក៏ស្ដាប់ បើមិនស្ដាប់ក៏បានដែរ តាមចិត្តលោកចុះខ្ញុំមិនបង្ខំទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ចែករំលែកពីជីវិតពិតខ្លះៗរបស់ខ្ញុំមុនពេលខ្ញុំ ស្លាប់ព្រោះខ្ញុំគិតថានេះជាយប់ចុងក្រោយសម្រាប់ខ្ញុំហើយ”

“…”

មេសសឹននៅតែស្ងប់ស្ងាត់ដូចដើម គេស្ងាត់ដូចសមុទ្រស្ងប់ខ្យល់និងត្រជាក់ដូចបរិយាកាសខាងក្រៅដែលកំពុងធ្លាក់ព្រិល ហើយគេ…

គ្មានអាការៈភ្ញាក់ផ្អើលនឹងសម្ដីនាងសោះ! ព្រោះអ្វី?

ព្រោះគេបានដឹងរួចហើយថាយប់នេះនឹងមានអ្វីកើតឡើង!

“លោកមិនឆ្ងល់ទេថាហេតុអ្វីក៏ខ្ញុំនិយាយថានេះជាយប់ចុងក្រោយ?” ចុងក្រោយនាងក៏ដាច់ចិត្តសួរគេ សួរនូវសំនួរដែលនាងដឹងចម្លើយរួចទៅហើយ។

“ឆាប់ញ៉ាំបាយទៅ នាងមានពេលតែត្រឹមម៉ោង៨ទេ…”

“បន្ទាប់ពីម៉ោង៨ហើយខ្ញុំនឹងដេកលក់មែនទេ?”

“…”

មេសសឹនលែងតបសម្ដីទៀត នាយអង្គុយស្ងៀមសម្លឹងមើលមុខនាងក្រមុំដោយកែវភ្នែកទទេស្អាត តែទន់ភ្លន់ខុសរាល់ដង ដែលមានតែអំណាចនិងការគាបសង្កត់។

“ខ្ញុំមិនចូលចិត្តតែក្រអូបទេ… មួយជីវិតនេះខ្ញុំផឹកតែក្រអូបបានតែពីរដងគត់ ហើយគ្រប់ពេលគឺខ្ញុំសុទ្ធតែត្រូវគេបង្ខំឱ្យផឹក ខ្ញុំមិនដែលបានផឹកវាឱ្យស្រួលម្ដងណាឡើយ…ប៉ុន្តែពេលនេះ…” ដៃស្រឡូនលូកចូលទៅលើកពែងតែក្រអូបក្ដៅៗមកកាន់ ស្រក់ទឹកភ្នែកមួយតក់ចូលពែងមុននឹងបន្ត÷

“ពេលវេលាចុងក្រោយនៃជីវិត ខ្ញុំចង់អង្គុយផឹកតែក្រអូបដោយការពេញចិត្តព្រមជាមួយនឹងភាពរីករាយ…ក្នុងបន្ទប់បិទជិត ក្នុងសម្លៀក បំពាក់ប្រណីត ក្រោមគ្រាប់ព្រិលដ៏ត្រជាក់…លោកកំដរខ្ញុំបានទេ?”

“…”

មេសសឹននៅតែរក្សាឫកពាស្ងប់ស្ងាត់ដដែល។

នាយនៅស្ងៀមអស់មួយសន្ទុះទើបកម្រើកដៃបម្រុងឈោងទៅយកពែងតែ តែក៏យឺតជាងនាងក្រមុំដែលផ្ទុះសំណើចហឹស​ៗហើយលើកពែងតែផឹកអស់ កន្លះពែងព្រោះទ្រាំនឹងក្លិនក្រអូបមិនបាន។

“អូក៎!!!”

មេណាមខ្ទប់មុខក្អួតតែក្រអូបចេញពីពោះក្រោយពីលេបចូលបានតិចតួច។ នាងស្អប់ក្លិនវាណាស់ ពិបាកលេប!

“មើលទៅជីវិតនាងប្រហែលអង្គុយផឹកតែក្រអូបឱ្យស្រួលមិនបានទេ” សម្ដីដំបូងជ្រុះចេញពីមាត់នាយមេទ័ពដ៏សោះកក្រោះ។ នាងក្រមុំជ្រួញចិញ្ចើម ធ្វើមុខស្លឺមើលមេសសឹនដោយកែវភ្នែកមិនយល់។

“មានន័យថាម៉េច?” នាងសួរ។

“មើលសភាពនាងចុះ ទោះជាស្ថិតក្នុងបន្ទប់ស្ងាត់ គ្រងឈុតថ្លៃថ្នូរ ផឹកតែក្រអូបក្រោមមេឃត្រជាក់ដោយគ្មានអ្នកបង្ខំយ៉ាងណាក៏នាងនៅតែលេបវាមិនចូលដដែលហ្នឹង”

“…”

ម្ដងនេះជាមេណាមដែលស្ងាត់មាត់ព្រោះមេសសឹននិយាយត្រូវ មិនថាក្នុងកាលៈទេសៈណាក៏នាងនៅតែមិនអាចផឹកតែក្រអូបបានស្រួលដដែល។

“ខ្ញុំទៅហើយ! មិនចង់ល្មើសច្បាប់” ថាចប់នាយមេទ័ពក៏ងើបចេញពីកៅអីបម្រុងបែរខ្លួនចេញតែត្រូវមេណាមរត់ទៅស្ទាក់គេជាប់​។

“ល្មើសច្បាប់? លើសម៉ោង៨យប់មែនទេ?” នាងក្រមុំសួរ។

“…”

គេមិនតបតែផ្ដល់ចម្លើយតាមរយៈកែវភ្នែកថា “មែនហើយ!”

ហើយឥលូវជិតដល់ម៉ោង៨ហើយ។

“ហេតុអ្វី? ព្រោះម៉ោង៨ខ្ញុំនឹងដេកមែនទេ? មែនទេ?”

ប្រូស!!

និយាយបានប៉ុណ្ណេះមេណាមក៏ស្រាប់តែបិទភ្នែកហើយទន់ជើងដួលប្រូសទាំងមិនបានត្រៀមខ្លួន ព្រោះពេលនេះម៉ោង៨:០០នាទី ដល់ពេលដែលនាងត្រូវដេកហើយ។

“មែនហើយ! ម៉ោង៨គ្រប់គ្នាត្រូវតែដេកលក់” មេសសឹនតបខ្សាវៗ ខណៈដែលចូលទៅត្រកងបីរាងតូចរបស់មេណាមដាក់ទៅលើគ្រែហើយដណ្ដប់ភួយឱ្យនាង។ នាយទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយគែមគ្រែសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខរលោងរបស់នួនស្រីយូរសែនយូរហាក់ស្ដាយស្រណោះនិងមិនដាច់អាល័យ ចុងក្រោយទើបមេទ័ពរូបសង្ហាសម្រេចចិត្តក្រោកឈរហើយដើរចេញមកក្រៅបន្ទប់ជួបនឹងអ្នកជាម្ដាយដែលទើបមកដល់។

“នាងដេកលក់ហើយ!”

ក្នុងរាត្រីដ៏ត្រជាក់និងស្ងប់ស្ងាត់យើងឃើញរាងតូចស្ដើងរបស់មេណាមដេកលង់លក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់លើគ្រែ ដណ្ដប់ភួយដ៏កក់ក្ដៅ ។ នាងក្រមុំលក់ដោយឥតកម្រើកខ្លួនសោះឡើយ មានតែចលនាដង្ហើមផឺតផតតិចៗតែប៉ុណ្ណេះដែលបញ្ជាក់ថានាងនៅមានជីវិត។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ចេះតែបន្តបែបនេះរហូតទ្រនិចនាឡិកាលោតចង្អុលម៉ោង ១០:០០…

ហ្វឹប!!

ភ្លាមៗនោះមេណាមក៏ស្រាប់តែស្ទុះក្រោកអង្គុយច្រងរៗ ទាញភួយ ចេញពីខ្លួនហើយទម្លាក់ជើងចុះពីលើគ្រែចាប់ផ្ដើមបោះជំហានដើរចេញពីបន្ទប់យឺតៗសំដៅទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់។

តែអ្ហេ៎… បើយើងពិនិត្យមើលឱ្យជិតទៅ យើងនឹងដឹងថាមេណាមដើរមិនបើកភ្នែកផង… កែវភ្នែកទាំងគូបិទជិតឈឹងដូចជានាងមិនបានដឹងខ្លួន ឡើយថាកំពុងធ្វើអ្វី… មើលទៅមេណាមដូចជាកំពុង…

មមើដើរ!!!

ទឹង! ទឹង!

ម៉ោង១០:១០នាទី នាឡិកាក្នុងដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ក៏ចាប់ផ្ដើមរោទិ៍ដំណាលគ្នានឹងអ្នកស្រីមេរ៉ាលីននិងមេសសឹនដើរចេញមកព្រមជាមួយនឹងកំណាត់មួយផ្ទាំង។ អ្នកកំលោះអេះអុញបន្តិច ទម្រាំនឹងដាច់ចិត្តយកកំណាត់មកគ្របក្បាលមេណាមហើយនាំនាងចូលទៅខាងក្នុងបាត់។

ក្រឹប!!

ស្នូរបិទទ្វារដំណាក់សូររងំក្រោមដំណក់ព្រិលរាប់លានគ្រាប់នារាត្រីដែលគ្រប់គ្នាលង់លក់ស្កប់ស្កល់ដូចខ្មោចងាប់ ដោយគ្មាននរណាដឹងឡើយថា នាជ្រុងម្ខាងនៃវិមានដឹហ្កដកំពុងមានរឿងអាថ៌កំបាំងកើតឡើងរៀងរាល់…យប់!!!