អ្នកគ្រូណាហ្សាលី – Meysansotheary

រឿង៖ អ្នកគ្រូណាហ្សាលី ភាគបញ្ចប់

Bo Bo — Sat, 14 Sep 2024 13:00:00 +0000

រិទ្ធិងើយមុខធ្វើមិនដឹង។

ឌីណាខំស្រែក៖

«នែ ប៉ិរិទ្ធិ! ប៉ាម៉ាក់ឯងមករកឯងហើយគាត់យំរាល់ថ្ងៃ! ឯងមកណេះភ្លាម កុំនៅជិតអ្នកគ្រូ គាត់ត្រូវបានខ្មោចចូលហើយ! ឬ…ឬមួយអាចថា គាត់ឆ្កួតហើយរិទ្ធិ!»

«ឯងទេដែលឆ្កួត!» រិទ្ធនិយាយ សំឡេងរបស់គេស្ងប់និងត្រជាក់ដូចគ្មានវិញ្ញាណ។ ពេលមិត្តភាំងនឹងសកម្មភាពរបស់គេ រិទ្ធិនិយាយបន្ត៖

«ពិធីនេះជិតរួចរាល់ហើយ! ពួកឯងនឹងក្លាយជាទាសករ»។

ភ្នែករបស់សិស្សច្បងមន្តបញ្ចេញអាការៈហួសចិត្ត តែត្រូវជេនីពន្យល់វិញ៖

«យើងគួរណាស់ត្រេកអរដែលរិទ្ធិនៅរស់!» ខ្សឹបដាក់មន្តហើយ ជេនីខំញញឹមសួររិទ្ធិ៖

«ចុះគ្នាយើងផ្សេងទៀតនោះរិទ្ធិ? នីន ដា និងសិស្សម្នាក់ដែលទើបចូលថ្មី ជនជាតិកូរ៉េម្នាក់នោះ ពួកគេនៅឯណា! គ្រួសារគេមើលផ្លូវណាស់ណា៎!»

មន្តបើកចិត្តក្នុងការទទួលស្គាល់ថា រិទ្ធមិនស្លាប់…គឺអ្នករាល់គ្នានៅរស់។ មានតែការស្លាប់របស់នាយកសាលា ដែលកើតមានព្រោះគាត់ឈឺឆ្អាលរឿងសិស្សដែលបាត់ខ្លួន។

«កុំយំឌីណា!» រិទ្ធិគេងាកមកពន្យល់ដោយកាយវិកាឆ្ងក់ៗ «ការស្លាប់របស់ពួកយើង គឺជាការលះបង់ដើម្បីពង្រឹងការកាន់កាប់របស់អ្នកគ្រូយើង។»

ស្អី?

ជេនីស្រែកហើយគ្រវីក្បាល។

«ឯងលះបង់ជីវិតអ៊ីចឹងហ្អី? ចុះប៉ាម៉ាក់ឯង?»

«យើងគោរពតែគ្រូយើងម្នាក់គត់! ព្រោះគាត់អមតៈ ប៉ាម៉ាក់យើងគ្រាន់តែជាផ្នែកមួយនៃពេលវេលា! អ្នកគ្រូទើបអមតៈ!»

«អូ! ឯងឡប់មែនហើយ!»

ជេនីស្រែកទាំងទឹកភ្នែក។

ជនបិទមុខបានស្ទុះមកចាប់បង្ខំសិស្សទាំងបីនាំខ្លួនទៅ។ មន្តនិងឌីណាមិនអាចរើបានព្រោះពួកគេមានកម្លាំងខ្លាំង ដូចជាកងការពារបរទេស ហើយមានក្លិនដូចជាជនជាតិឥណ្ឌា។

នៅតាមផ្លូវដែលត្រូវនាំខ្លួន ពួកគេបិទមាត់មន្ត និងស្រីៗទាំងពីរដោយស្កុត។ តែមន្តលបគិតពិចារណាហើយកត់សម្គាល់ឃើញថា អ្នកគ្រូណាហ្សាលីម្នាក់នេះប្រាកដជាលង់ស៊ប់នឹងសាសនាណាមួយមកពីប្រទេសឥណ្ឌា។

អ្នកស៊ើបទាំងបីត្រូវបាននាំខ្លួនមកកាន់កន្លែងធ្វើពិធីរបស់ពួកគេ គឺនៅផ្នែកមួយទៀតនៃបន្ទប់ក្រោមដី ដែលត្រូវបើកគន្លឹះចូលមួយតង់ទៀត នៅពីក្រោយផ្ទាំងរូបថតចាស់។

ខណៈមកដល់ហើយបិទទ្វារ រិទ្ធ បានដុតភ្លើង បង្ហាញបន្ទប់ធំមួយ មានអក្សរពា្រហ្មណ៍ឆ្លាក់ដាមលើជញ្ជាំង និងបរិវេណធំទូលាយ។

បក្ខពួកអ្នកគ្រូណាហ្សាលី បានត្រៀមជាស្រេចក្នុងការធ្វើពិធី។ នៅទីនោះ ជេនី ឌីណា និងមន្តត្រេកអរខ្លាំងព្រោះឃើញមិត្តបីនាក់ទៀតស្ថិតក្នុងចំណង គឺ នីន ដានិងក្មេងកូរ៉េ ដែលទើបចូលរៀនថ្នាក់ទី៩។

សិស្សទាំងនោះស្គម និងជាប់ក្នុងចំណង។ ពួកគេនាំគ្នារើរុះ ទាំងមាត់ត្រូវចុក ពេលឃើញវត្តមានមកដល់របស់ជេនីនិងគ្នីគ្នា។ រីឯមន្ត ក៏បានព្យាយាមរើ វាយបកវិញអស់ពីកម្លាំងតែមិនអាចយកឈ្នះ។ បន្ទប់មានពន្លឺតិចៗ បំផុតពិបាកសូម្បីតែប្រើពន្លឺភ្នែកមើលគ្នាឬស៊ីញ៉ូគ្នា។

ពន្លឺតែមួយគត់គឺបានហៀរចេញមកពីភ្លើងទៀនដែលដាក់ជារង្វង់ជុំវិញពួកសិស្សជាប់ចំណង។ ពួកគេពេញដោយអាការៈភ័យខ្លាច។ មន្ត ជេនី ឌីណានិង ៤ នាក់ទៀតត្រូវបានគេបោះឱ្យអង្គុយកៀបជាប់គ្នាជាមួយចំណងនៅនឹងកដៃ។ ម្នាក់ៗបើកភ្នែកធំៗដោយភាពច្រាស់ច្រាល់។

ខ្យល់ក្រាស់ សន្ធប់មកជាមួយក្លិនគ្រឿងក្រអូបឆួល ប៉ុន្តែពួកគេស្រក់ ញើសទាំងដែលកំពុងត្រជាក់។ អ្នកគ្រូណាហ្សាលី ឈានមកឈរនៅកណ្តាលបន្ទប់ ភ្នែករបស់នាងបិទងងឹតស្លុប និងគ្មានភាពកក់ក្តៅសមជាគ្រូរួសរាយ ស្រស់ស្រាយដែលពួកសិស្សធ្លាប់ស្មានខុសនៅកាលថ្ងៃចន្ទពេលគាត់មកជាន់ទីនេះដំបូងនោះទេ។

នៅក្បែរនាង ក្រុងអង្គរក្សដែល មានតួខ្លួនធំខ្ពស់ ស្លៀកឈុតពណ៌ខ្មៅ មុខមានម៉ាស់បិទ បញ្ចេញតែភ្នែក ដែលគ្មានអារម្មណ៍ជាមនុស្ស។ មន្តដឹងថា ពួកគេនេះក៏ជាជនរងគ្រោះ ដែលបានផ្លាស់ប្តូរចរិតដោយជឿលើសាសនានិកាយដែលមានបំណងអាក្រក់យ៉ាងងប់ងល់។

ណាហ្សាលីផ្តើមសូត្រធម៌ ជាភាសាដែលសិស្សៗមិនស្គាល់។

ក្បាលរបស់ ជេនី ញ័រហាក់ចង់សួរថា តើគេនឹងធ្វើអ្វីយើង?

មន្តបានត្រឹមតែគ្រវីក្បាល មិនអាចបង្កើតពាក្យបាន។ បរិយាកាសមានការគៀបសង្កត់ ថប់ដង្ហើម ហាក់ដូចជាជញ្ជាំងបិទជិត។ ភាពងងឹតហាក់ដូចជានៅមានជីវិត វិលជុំវិញរង្វង់នៃទៀន ដែលនាំពួកគេឱ្យស្រុបកាន់តែជ្រៅទៅក្នុងសុបិន្តអាក្រក់។

សំឡេងរបស់អ្នកគ្រូណាហ្សាលី បានបន្លឺឡើងស្រទន់ៗតែមានអត្ថន័យដ៏ស្រែកឃ្លាន៖

«យប់នេះ ជាពេលវេលាពិសិដ្ឋហើយ! ការលះបង់ជីវិតដែលសស្អាតរបស់ពួកគេ នឹងផ្តល់ថាមពល កម្លាំងពីចក្រវាល»

សិស្សៗបានព្យាយាមរំកិលផ្លាស់ប្តូរខ្លួន ពេលគ្រូសម្លឹងមកពួកគេម្តងម្នាក់ៗ គួរឱ្យភ័យខ្លាច។ អត្ថន័យនៃពាក្យរបស់ណាហ្សាលីគឺបញ្ជាក់កាន់តែច្បាស់ បានន័យថា «ពួកគេគឺជាជីវិតសម្រាប់បូជាលះបង់!»។

អង្គរក្សដើរទៅមុខ កាន់កាំបិតភ្លឺរន្ទាលក្នុងដៃ ឆ្លុះបញ្ចាំងផ្លាតដោយពន្លឺភ្លើង។ ជេនី គ្រវីក្បាល ទាញខ្លួននាងទៅរំកិលជិតឌីណា។ ដង្ហើមហត់ទាំងអស់ក្នុងបន្ទប់នេះ ពេញដោយភាពអស់សង្ឃឹម ហើយសិស្សៗ អាចមានអារម្មណ៍ថាបេះដូងរបស់ពួកគេជិតគាំងហើយ។

នៅពេលដែលអង្គរក្សចូលទៅជិតដា នាងគ្រវីក្បាលយ៉ាងរន្ធត់ ហើយភ្នែកសម្លឹងកាំបិតសស្ងាច។

ខណៈកាំបិតត្រូវបានយារទៅលើអាកាស ត្រៀមធ្លាក់ចុះមកផ្តាច់ជិវិត សំឡេងគោះទ្វារក៏បន្លឺឡើងពេញបន្ទប់។ សិស្សទាំងនោះបាន ត្រេកអរលាយតក់ស្លុតយ៉ាងខ្លាំង។

ខណៈនោះ កន្លែងពិធីក៏ផ្លាស់ជាងងឹតមួយរំពេច ព្រោះត្រូវបានរំខានដោយពន្លឺភ្លើងឆាបឆេះចេញពីសាលធំនៃទ្វារ។

«ស្ងៀម!» សំឡេងស្រែកគំហគរន្ថើនពីក្រៅ។

គ្រប់គ្នាអរណាស់ ព្រោះជាសំឡេងពូឡាំ ជាសន្តិសុខរបស់សាលា ដែលមកដល់ជាមួយក្រុមប៉ូលិស។ មួយរំពេចនោះ ភាពតានតឹងបាន ធូរស្បើយក្នុងចំណោមសិស្សរងគ្រោះ។

អ្នកគ្រូ ណាហ្សាលី ងាកមកមើលក្រុមមនុស្សដែលទប់មកដល់ជាមួយកែវភ្នែកពេញដោយកំហឹង។

«អាអ្នកយាម!» នាងស្ដោះទឹកមាត់ សម្លឹងមើលឡាំរួចពួកប៉ូលិសម្តងម្នាក់។ «ឯងហ៊ានចូលជ្រៀតជ្រែក?»

ពូឡាំមិនខ្វល់ខ្លាចការសម្លុតទេ។ គាត់បោះជំហានទៅមុខប្រកបដោយការតាំងចិត្ត។ គាត់ស្រាយចំណងមន្តហើយនិយាយតបនឹងអ្នកគ្រូដែលសម្លក់មកពីក្រោយខ្នង៖

«វាជាតួនាទីអ្នកយាមដែលឃ្លាំមើលអ្នកគ្រូអស់រយៈពេលបីថ្ងៃមកហើយ!» ពូឡាំបាននិយាយក្នុងសព្ទសំឡេងស្ងប់ប៉ុន្តែពោរពេញអំណាច។

មន្តងក់ក្បាលគាំទ្រគាត់ហើយមាត់កំពុងត្រូវបានបើកស្កុត។

«ពូធ្វើបានល្អណាស់អរគុណពូ!»

«បាទ! ខ្ញុំបានដឹងថាមានអ្វីមួយខុសពីប្រក្រតីនៅពេលដែលសិស្សចាប់ផ្តើមបាត់ខ្លួន។ ខ្ញុំបានលបតាមដានរាល់ទង្វើរបស់អ្នកគ្រូ ហើយខ្ញុំមានព័ស្តុតាងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីហៅប៉ូលិស!»

អង្គរក្សនិងអ្នកគ្រូបានស្រែកឡូឡា តដៃតែត្រូវក្របួចនិងភ្ជង់វាយបង្ខំឱ្យឈប់។ប៉ូលិសបានចាប់ពួកគេវាយខ្នោះនឹងបញ្ជូនចេញយ៉ាងលឿន។

កាំបិតបានត្រូវរបូតចោលទៅនឹងឥដ្ឋជាព័ស្តុតាង ខណៈមន្ត្រីប៉ូលិសដែលនៅសល់ បានជួយស្រាយសិស្សបន្តបន្ទាប់ទៀត។ មន្តនិយាយជាមួយពូឡាំ៖

«ខ្ញុំខលហៅប៉ាម៉ាក់ពួកគេ!»

ជេនីដួលខ្លួនទៅក្នុងដៃរបស់ឌីណាព្រោះរន្ធត់មិនទាន់បាត់ ប៉ុន្តែក៏បានធូរស្រាលមកវិញយ៉ាងឆាប់រហ័ស។

ឡាំហៅពួកគេក្រោក និងចង់នាំចាកចេញតែជេនីចង្អុលទៅរិទ្ធិដែលត្រូវសន្លប់។

«ជួយគេផង គេប្រហែលត្រូវពួកនោះឱ្យផឹកថ្នាំ!»

ប៉ូលិសម្នាក់នៅក្បែរិទ្ធិ បានឃាត់ឡាំ ដោយលើកឡើងថា៖

«ទុកឱ្យពួកខ្ញុំជួយក្មេងប្រុសនេះ!»

នៅតាមផ្លូវចាកចេញ ជេនីសួរពូឡាំភ្លាម៖

«ពូ ដឹងដោយរបៀបណា?»

សំឡេងរបស់នាងស្ទើរតែខ្សឹបព្រោះនាងប៊ិះនឹងសន្លប់។ ពេលនេះឌីណានិងឡាំគ្រានាង។

ពូឡាំញញឹម ហើយពន្យល់៖

«ខ្ញុំបានធ្វើការយាមកាមវេនយប់ ក្នុងរយៈយូរល្មមនឹងឃើញថា រឿងចម្លែកមិនដែលកើតឡើងនៅទីនេះទេ តាំងពីអ្នកគ្រូថ្មីមិនទាន់មក! ខ្ញុំបានតាមដានមើលគ្រូ ណាហ្សាលី អស់រយៈពេលបីថ្ងៃ ក៏ដឹងថា គាត់មានក្រុមគាត់ជាឥណ្ឌា មកជួលបន្ទប់ស្នាក់ក្បែរៗសាលារៀននេះ! គាប់ចួនយើងបាត់សិស្ស ខ្ញុំដឹងថាពួកគេមានបញ្ហាគ្រាន់តែមិនមានព័ស្តុតាង! ប៉ុន្តែយប់នេះ ខ្ញុំតាមឃ្លាំនៅបណ្ណាល័យ ក៏ឃើញពួកគេចាប់ក្មួយៗ ខ្ញុំគ្មានជម្រើសក្រៅពីហៅប៉ូលិសទេ»

គាត់បានផ្អាកការនិយាយ ហើយសម្លឹងមើលក្រោយ ពួកសិស្សស្គមៗដែលកំពុងត្រូវបានគ្រាហ៍ដោយប៉ូលិស។ សំឡេងរបស់គាត់រអ៊ូបន្ត៖

«ខ្ញុំនឹងមិនឱ្យសិស្សទីនេះ មានអ្វីកើតឡើងបានទៀតឡើយទៅថ្ងៃមុខ!»

សិស្សបានក្រឡេកមើលគ្នា។ ភាពភ័យរន្ធត់នៃស្ថានការណ៍បានធ្លាក់ចុះបន្តិចម្តងៗ។ ពួកគេបានខិតជិតដល់គ្រោះថ្នាក់សឹងថាស្មានមិនដល់ថាអាចរស់ ប៉ុន្តែដោយសារសភាវគតិដ៏ក្លាហានរបស់អ្នកយាមដូចពូឡាំ ពួកគេក៏មានសេរីភាព។

នៅពេលដែលប៉ូលិសបាននាំអ្នកគ្រូណាហ្សាលីនិងអង្គរក្សទៅឃុំ អ្នកគ្រូបានស្រែកមករកពូឡាំ ដោយភាពពិសពុលនៅក្នុងភ្នែកគ្រាប់ភ្នែក។

«រឿងមិនទាន់ចប់ទេ»

ប៉ុន្តែពូឡាំនៅតែស្ងប់ស្ងាត់ តបមួយៗ៖

«ចប់ហើយអ្នកគ្រូ!» គាត់និយាយស្ងាត់ៗ សម្លឹងមកជេនីនិងឌីណា ។

សិស្សៗត្រូវបានប៉ូលិសនាំចេញពីបន្ទប់ងងឹតទាំងជើងខ្សោយ ប៉ុន្តែស្មារតីចាប់ផ្តើមងើបមកភ្លឺស្រឡះឡើងៗ។ ខណៈឡានជាច្រើនបោលមកដល់ក្នុងយប់ងងឹត ពូឡាំដឹងថា មាតាបិតាពួកគេបានបញ្ចប់ការគេងមិនលក់ជាច្រើនថ្ងៃមកនេះហើយ។

គាត់បន្តបានដើរតាមពីក្រោយសិស្សៗទម្រាំពួកគេមកដល់បន្ទប់រង់ចាំ ដើម្បីធ្វើឱ្យប្រាកដថា ម្នាក់ៗត្រូវបាននាំចេញទៅផ្ទះដោយសុវត្ថិភាព។

ស្អែកឡើងកាសែតល្បីៗក្នុងរាជធានីភ្នំពេញបានបកស្រាយថា «សង្គមនិកាយខូចៗ នៅតែមានឥទ្ធិពលគំរាមតាមរយៈសកម្មភាពរបស់ពួកគេជាសម្ងាត់នឹងស្រួចស្រាល់! សិស្សរងគ្រោះទាំងបួនជាមនុស្សដែលពួកនោះជឿថា មានខែឆ្នាំស្របនឹងគម្ពីរពួកគេ! ចំណែកអាគារសាលានេះ បានសង់លើអតីតវិហារចាស់ជាង១០០ឆ្នាំមុនរបស់និកាយពួកគេ។ មានតែគ្នាគេដែលដឹងថា ទីនេះជាអ្វី ហើយមានសាវតាបែបណា!»។

ពន្លឺនៃថ្ងៃថ្មីបានឈានមកដល់។ ពេលព្រឹកព្រលឹមមួយនេះ ខុសពីការទួញសោកនៃក្រុមមាតាបិតាកាលពីម្សិលនិងម្សិលម៉្ងៃ។

ជេនី ឌីណា និងមន្ត បានគេងតែពីរបីម៉ោងហើយមកឈរកាន់កាហ្វេញ៉ាំនៅបន្ទប់ទីចាត់ការ ក្បែរច្រកចូលសាលា។ នៅខាងក្រៅពួកគេមានអំណរដោយមើលកាំរស្មីព្រះអាទិត្យ ដែលទម្លុះតាមពពកខៀវ។

មន្តប្រាប់ថា អ្នកស្រីវីឡា ភរិយាលោករិទ្ធីនឹងទម្លាយបណ្ណាល័យបញ្ចប់ប្រាសាទឥណ្ឌាចាស់នោះ ក្រោយបុណ្យសពស្វាមីរួច។

សាលារៀនចុត្យា ទោះណាជាមានស្លាកស្នាមរបួស តែក៏យើងនឹងផ្តើមងើបឡើងវិញ ចាកចោលស្រមោលនៃភាពភ័យរន្ធត់ ហើយបំភ្លេចអតីតកាលនេះចោល។

ជេនីយកកែងដៃអុកកេះឌីណា៖

«អ្ហេ៎ យើងមានអារម្មណ៍ថាជា Hero!»

ឌីណាញញឹមអរណាស់៖

«ត្រូវ យើងបានធ្វើពិតមែន! យើងបានលាតត្រដាងការពិត ហើយបញ្ឈប់គ្រប់យ៉ាងរបស់ស្រីមេធ្មប់!»

មន្តញញឹម ភ្នែកពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹម។ សិស្សច្បងដើរទៅក្បែរពូឡាំដែលកំពុងរឺយ៉ែរឡានភ្ញៀវមកពីក្រសួងអប់រំដែលគេចុះមកធ្វើកំណត់ហេតុ។

«ឥឡូវនេះ ភារៈរឺយ៉ែឡានចប់ហើយពូ!»

«អូ?»

«អ្នកស្រីវីឡានឹងតំឡើងពូជាមេសន្តិសុខ ហើយក៏ជាម្នាក់ក្នុងចំណោមក្រុមប្រឹក្សាដែលមានភាគហ៊ុន!»

គាត់រំភើបមុខក្រហម។ សមាជិកភាគហ៊ុនសាលារៀនឯកជនដ៏ធំមួយនេះ នឹងនាំមកនូវចំណូលច្រើនជាងជីវភាពកន្លងមកច្រើនដងណាស់។

«មេសន្តិសុខ ខ្ញុំអាចធានាជូនថានឹងប្រឹងអស់ពីសមត្ថភាព តែ….បើ….ជាក្រុមប្រឹក្សា….ពូរៀនបានតិចណាស់!»

មន្តញញឹម៖

«វាមិនសំខាន់ទេ ថាគ្រប់គ្នាក្នុងក្រុមប្រឹក្សាជាអ្នកចេះឬមិនចេះ តែសំខាន់ Care ឬ មិនCare ចំពោះសុវត្ថិភាពសិស្ស!»

«អូពូមិនចេះអង់គ្លេសទេ ឃែរជាអ្វី?!»

មន្តឱនគោរព៖

«គឺសេចក្តីក្លាហាន និងការទទួលខុសត្រូវលើអាជីពការងាររបស់ពូ ជារបស់ដែលអ្នកចេះអង់គ្លេសខ្លះធ្វើមិនបានទេ! ពូស្រលាញ់សិស្ស ហើយពូមានសិទ្ធិរួមចំណែកជាមួយសាលាច្រើនជាងនេះ!»

ពូដោះមួកហើយញញឹម។

មន្តងាកមកមើលសាលាដោយទឹកមុខរិះគិត។

«ការប្រយុទ្ធដោយអំពើល្អបានឈ្នះ ប៉ុន្តែការងារបំបាត់ជារៀងរហូត មានភាពស៊ីជម្រៅនិងវែងឆ្ងាយដែលត្រូវចាប់ផ្តើមពីពេលឥឡូវនេះ។ យើងនឹងធ្វើឱ្យប្រាកដថាមរតកពីអតីតកាលមិនគ្របដណ្ដប់លើអនាគតសាលាមួយនេះបានជាដាច់ខាតទើបព្រលឹងលោកពូខ្ញុំទៅបានសុខ»។

«បាទ ពូនៅជាមួយបេសកកម្មនេះ!»ពូឡាំសន្យាដោយរីករាយ។

—————

២០ឆ្នាំមុន….

បណ្ណាល័យនៅស្ងប់ស្ងៀមក្រោមតំណក់ភ្លៀង លើកលែងតែស្នូរជើងរបស់តរណីណាហ្សាលីដែលបន្លឺឡើងទល់នឹងកម្រាលថ្ម។

នៅអាយុ១១ឆ្នាំ នាងជាសិស្សស្លូតបូត្រនិងមានការចង់ចេះចង់ដឹងចង់ឃើញ។ ជារឿយៗ ណាហ្សាលីចំណាយពេលជាច្រើនម៉ោងដើម្បីអាន និងពិនិត្យតាមធ្នើរដាក់សៀវភៅនៅក្នុងបណ្ណាល័យសាលាចាស់។ ម្រាមដៃរបស់នាងតែងតែអង្អែលលើ ភាគនិទានបុរាណៗដែលត្រូវបានគេបំភ្លេចចោល។

រសៀលនេះ ព្រះអាទិត្យពេលរសៀលត្រងមកតាមប្រលោះបង្អួចតូចចង្អៀត។ នាងបានឈប់ដៃភ្លាមៗដោយមានអារម្មណ៍ថា មានការទាញមួយយ៉ាងចម្លែក ដូចជាខ្សែចំណងដែលភ្នែកធម្មតាមើលមិនឃើញកំពុងទាញមកក្នុងចិត្តរបស់នាង។

ខ្យល់នៅជុំវិញនាងកាន់តែត្រជាក់ ។ ងាកមួយប្រាវអត់មានអ្នកណានៅទាំងអស់។

ក្លិនក្រអូបធម្មតា នៃទូសៀវភៅហាក់ដូចជាបានផ្លាស់ប្តូរទៅជាអ្វីដែលមានក្លិនក្រអូបខ្លាំងជាងរាល់ដង។ ជាក្លិនអប់ដ៏បុរាណ។

ជាមួយអារម្មណ៍ពិភាល់ មាណវីក្រឡេកមើលជុំវិញនេះទាំងច្របូកច្របល់។ បេះដូងរបស់នាងចាប់ផ្តើមលោត។

«ណាហ្សាលី…»

សំឡេងខ្សឹបៗ ទាប និងគួរឱ្យខ្លាច ហាក់ដូចជាបង្ហើរចេញមកពីជញ្ជាំង។

ដង្ហើមរបស់នាងជាប់ក្នុងបំពង់ក ខណៈពេលដែលភ្នែករបស់នាងវិលជុំវិញខ្លួន ស្វែងរកប្រភព។

«ណាហ្សាលី!»

«អ្នកណា? នរណាហ្នឹង!» នាងបានស្រែកឡើង សំឡេងរបស់នាងញ័រ។

«ចូលមក ណាហ្សាលី… ចូលមក ពិភពលោកនេះ កំពុងរង់ចាំនាង!»

ស្រីតូចបានជាប់គាំងក្នុងភាពរន្ធត់ ប៉ុន្តែជើងរបស់នាងចាប់ផ្តើមផ្លាស់ទីស្ទើរតែដោយមិនដឹងខ្លួន។

អានុភាពអ្វីមួយបាននាំនាងឱ្យចូលទៅក្នុងបណ្ណាល័យកាន់តែជ្រៅ។ ដៃរបស់នាងញាប់ញ័រ នៅពេលនាងទៅដល់ធ្នើសៀវភៅធំមួយនៅជ្រុងម្ខាង ដែលគ្របដណ្ដប់ដោយធូលី និងសរសៃពួរ។

«ខ្ញុំ ខ្ញុំមិនមែនណាហ្សាលីទេ!»

«ឯងត្រូវប្រើឈ្មោះនេះ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ!»

«ទេខ្ញុំឈ្មោះម្លិះ! ម្តាយខ្ញុំដាក់ឱ្យ!»

សំឡេងកាន់តែខ្លាំង កាន់តែទទូច៖

«នាងជារាជនីពាន់ឆ្នាំ! ម្តាយនាងគ្រាន់តែជាពេលវេលាឆ្លងកាត់មួយ វាគ្មានន័យអីនឹងយកមករាប់ទេ!»

«ទេ! អ្នកឯងជាអ្នកណា?»

«នាងត្រូវតែមកទទួលយកមរតករបស់ពួកយើង! វាជារបស់នាង រាជបល្ល័ង្កនៃរាជនីអមតៈ!»

ម្រាមដៃរបស់ណាហ្សាលីរាវមកប៉ះនឹងជញ្ជាំងខាងក្រោយទូសៀវភៅ ហើយភ្លាមៗនោះជញ្ជាំងក៏ញ័រកម្រើក។ ខ្យល់បក់បោកចេញពីស្នាមប្រេះនៅចន្លោះឥដ្ឋ បក់បំប៉ើងសក់នាង ខណៈពន្លឺស្លេកបំភ្លឺកន្លែងលាក់កំបាំង។

ឥដ្ឋបានរុះរើដោយបង្ហាញគ្រោងរលត់នៃច្រកទ្វារបុរាណមួយ។

តាមរយៈពន្លឺខ្សោយ ស្រមោលម្យ៉ាងបានចាប់ផ្តើមលេចចេញជារូបរាង។

«ជួយផង! នាងស្រែកមិនចេញទេ ព្រោះគាំងថ្គាមនិងអណ្តាត!»

នោះមិនមែនជារាងកាយមនុស្សទេ ប៉ុន្តែជាវិញ្ញាណ។

វាសម្លឹងមើលនាងដោយភ្នែកជ្រៅក្រហម។ នាងទន់ជើងអង្គុយ ញ័រញាក់។

តែវិញ្ញាណមិនបានធ្វើអ្វីនាងទេ វានិយាយយ៉ាងស្រទន់ថា៖

«ឈាមនៃអ្នកបន្តវេននិកាយរបស់យើងកំពុងចិញ្ចឹមនាង នឹងហូរកាត់សរសៃឈាមរបស់នាងរាល់ថ្ងៃ! នាងដល់ពេលាត្រូវតែយកមរតកដែលបានរង់ចាំជាយូរណាស់មកហើយ! អំណាច ចំណេះដឹង…លើសពួកមនុស្ស…ជារបស់នាង»។

បេះដូងរបស់ម្លិះលោតញាប់លាយឡំនៃការភ័យខ្លាច តែមហិច្ឆតានិងការចង់ដឹងចង់ឃើញបានចាប់បេះដូងរបស់នាង។

«លើសពួកមនុស្សហ្អី?» នាងបានខ្សឹបប្រាប់ សំឡេងរបស់នាងពេញដោយចំណង់។

វិញ្ញាណបានលាតដៃទៅរកម្លិះ។ នៅបាតដៃរបស់វា មានគ្រឿងលម្អប្រាក់តូចមួយសំណុំ។ អលង្ការបញ្ចេញពន្លឺតិចៗក្នុងភាព ស្រអាប់។

«យកទៅ!»

នាងស្ទាក់ស្ទើរ ប៉ុន្តែអ្វីមួយនៅខាងក្នុងខ្លួននាង ទាមទារឱ្យនាងលើកយកវត្ថុបុរាណមកមើល។ វាជាទម្រង់ចិញ្ចៀនប្រាក់ មានឆ្លាក់អក្សរចាស់បុរាណអានមិនដាច់ និងខ្សែពាក់លម្អសក់ព្រមជាមួយក្រវិល។

ឈាមរបស់ នាងបានបង្ខំនហិច្ឆតានាងឱ្យក្លាហានលើកដៃទាំងញាប់ញ័ររបស់យកគ្រឿងលម្អមកពាក់។ នាងញញឹម នៅពេលដែលម្រាមដៃរបស់នាងស៊កចូលចិញ្ចៀន។ អារម្មណ៍ចម្លែកមួយបានបោកបក់មកលើនាង ភាពត្រជាក់ និងថាមពលងងឹតដែលជ្រាបចូលទៅក្នុងឆ្អឹងរបស់នាង។

ម្លិះបានដកដង្ហើមធំ នៅពេលពិធីសាសនា និមិត្តសញ្ញានិកាយ និងការបូជាក្នុងភាពងងឹត បានលេចឡើងនៅចំពោះមុខនាង។

«ស្ត្រីដ៏វិសេសរបស់យើង! ឥឡូវនាងបានយល់ព្រមទទួលយកហើយ! ជីវិតនាងនឹងត្រូវបានចងភ្ជាប់ជាមួយអាណាចក្រនៃ កេរដំណែលយើង!»

សំឡេងរបស់វិញ្ញាណបានរសាត់ខ្ទរ ប៉ុន្តែពាក្យចុងក្រោយរបស់វាបានបន្លឺឡើងក្នុងចិត្តរបស់នាងថា៖

«ក្នុងចំណោមមិត្តរបស់នាង មានបួននាក់ដែលមានអក្សរកំណើតអាចផ្តល់ថាមពលដល់យើង! ទៅឥឡូវនេះ យកពួកគេមកបង្កើតភាពពិតប្រាកដរបស់នាង!»

ហើយវិញ្ញាណក៏បាត់សូន្យទៅ ដោយទុកឱ្យនារីតូចនៅ ឈរតែម្នាក់ឯងក្នុងភាពងងឹតនៃបណ្ណាល័យ ដោយកាន់កូនសោទៅកាន់ជោគវាសនាដ៏អាស្រូវរបស់នាង។

លាហើយ ណាហ្សាលី!

រឿង៖ អ្នកគ្រូណាហ្សាលី ភាគទី១

rak smey — Fri, 13 Sep 2024 13:04:00 +0000

វិទ្យាល័យចុត្យា ដែលធ្លាប់ជានិមិត្តរូបនៃឧត្តមភាពសិក្សា ឥឡូវនេះបែរប្របូកច្របល់ ពេញដោយចចាមអារ៉ាមនិងលាក់កំបាំងទៅដោយការភ័យខ្លាច។

ការបាត់ខ្លួនរបស់សិស្សចំនួន៤នាក់ តាំងពីថ្ងៃចន្ទមកដល់ថ្ងៃសុក្រនេះ បានធ្វើឱ្យសហគមន៍សិស្ស គ្រូ និងសាលារៀនទាំងមូលស្ថិតក្នុងភាពតក់ស្លុតប្រុងជើងការមិនច្បាស់លាស់។

«តាំងពីអ្នកគ្រូម្នាក់ហ្នឹងមកបង្រៀន សិស្សបាត់ខ្លួនម្តងម្នាក់ៗ»

ចម្លើយរបស់ Receptionist កំពុងប្រាប់ប៉ូលិសកត់ត្រា។ នៅជ្រុងម្ខាងទៀតនៃសួន មីងអ្នកសម្អាតយំយែកនិយាយជាមួយប៉ូលិសស្រីម្នាក់ផ្សេង៖

«អ្នកគ្រូណាហ្សាលីហ្នឹងហើយមានអ្នកណាទៀត! ចរិតចម្លែកៗ! គាត់ទើបតែផ្លាស់មកបង្រៀនកាលពីថ្ងៃចន្ទ ក៏បាត់ខ្លួនសិស្សម្នាក់! ស្អែកបាត់ពីរនាក់ទៀត! ម្សិលម្ង៉ៃបាត់សិស្សចូលថ្មីម្នាក់ទៀត គ្នាជាកូនបរទេស! លោកគ្រូនាយកត្រូវបានពួកយើងរាយការណ៍ឱ្យហៅអ្នកគ្រូនេះទៅប្រជុំសួរចម្លើយ ស្រាប់តែ…គាត់ដួលស្លាប់ មិនទាន់ដឹងអីផង!»

ពិតណាស់លោកនាយកសាលា លោក រិទ្ធី ក៏ត្រូវបានគេរកឃើញស្លាប់ក្រោមកាលៈទេសៈដ៏អាថ៌កំបាំង គឺលើសឈាម ដួលនៅនឹងការិយាល័យពេលហៀបចេញទៅប្រជុំពីល្ងាចមិញ។

ឡានពេទ្យ ឡានប៉ូលិស គ្រួសារសិស្សមកទទួលព័ត៌មាននិងយំយែកពេញបរិវេណខាងមុខ។

ឡាំ ជាអ្នកយាមវ័យ៣៣ឆ្នាំ មានមាឌធំនិងទឹកមុខក្លាហាន។ គាត់កំពុងនិយាយជាមួយអ្នកសារព័ត៌មានយ៉ាងក្រៀមក្រំ៖

«ពីរថ្ងៃហើយ លោកនាយកអត់បាយទឹកពេញមាត់ទេ គាត់នៅសាលាប្រជុំនៅណេះ ទាំងថ្ងៃទាំងយប់! ពេលនេះគាត់ស្លាប់បាត់ហើយ ក្មេងៗនៅបាត់ខ្លួន!»

សាលាចុត្យានេះទាំងមូល រឹតតែរុំព័ទ្ធដោយភាពភ័យខ្លាច សង្ស័យ។ សិស្សផ្សេងៗទៀត ត្រូវបានម្តាយឪពុកមកជម្លៀសចេញ ផ្អាករៀនដល់គ្រប់យ៉ាងរៀបរយនឹងធានាឡើងវិញ។

«ឯងប្រាកដហើយថាយើងទៅបន្ទប់នាយក!» ឌីណាវ័យ១៥ឆ្នាំ កំពុងនិយាយផងរត់តាម កញ្ញាជេនី វ័យ១៧ឆ្នាំដែលជាមិត្តនឹងគ្នា។

ជេនីខ្សឹបតបវិញ៖

«ប៉ូលិសអស់នោះជិតមកដល់ហើយពួកគេគ្មានបានការទេ បានត្រឹមសម្អាតអស់ព័ស្តុតាង! សិស្សស្លាប់បួននាក់ហើយមកអង្កេតរាល់ថ្ងៃ គ្មាចម្លើយទាំងអស់!»

ដោយឃើញថា ជេនីក៏តាំងចិត្តដើម្បីស្វែងរកលាតត្រដាងការពិត ឌីណាខំរម្ងាប់ចិត្តនាងដែលញាប់ញ័រហើយងក់ក្បាល៖

«ត្រូវណាស់! យើងត្រូវការរកការពិតសម្រាប់នីន មិត្តរបស់យើង នាងហេតុអ្វីត្រូវស្លាប់ទាំងក្មេង?»

«ពួកគេមិនស្លាប់ទេ!» ជេនីបន្ថែមទាំងមុខក្រញូវ។ ចិត្តនាងនឹកដល់រិទ្ធិ ប្រធានថ្នាក់នាងដែលជាម្នាក់ក្នុងចំណោមសិស្សកំពុងបាត់ខ្លួន។

យុវនារីវ័យក្មេងទាំងពីរបានរត់មកដល់កន្លែងកើតហេតុ គឺការិយាល័យនាយករិទ្ធី ដែលជេនីនិងឌីណា តាំងចិត្តដើម្បីលាតត្រដាងការពិតឱ្យខាងតែបានអំពីភាពមិនប្រក្រតីនៃសាលារៀននេះ។

ពួកគេសសៀរឡើងជណ្តើរមកដល់ជាន់ទីពីរ។ ការិយាល័យរបស់លោកនាយកសាលាស្ថិតនៅដើមផ្លូវ។

បន្ទប់បិទទ្វារតែមិនបានចាក់សោទេ។ ពួកគេរុញយឺតៗ…ចូលក្នុង។ ទីនេះពេញដោយភាពច្របូកច្របល់។

«មានអ្នកណាមករើអីមុនយើងអស់ហើយ? ចំមែន!» ជេនីលាន់មាត់ធ្វើឱ្យឌីណាលើកម្រាមពីរមកខ្ទប់មាត់ខ្លួនឯងទាំងភ្នែកក្រឡង់ៗ។

«នាងកំសាក!»

ជេនីថាឱ្យដោយស្ទាបបថ្ងាសមិត្តលលេង។

«យើងមិនកំសាកទេ មានអានីនតាមការពារយើងហើយ យើងនឹងបកអាក្រាតអ្នក…គ្រូ…នោះ…!»

និយាយដល់ពាក្យអ្នកគ្រូជេនីថ្លោះទឹកមុខ រីឯឌីណាក៏ធ្វើមុខស្លេក បណ្តាលឱ្យបរិយាកាសកាន់តែមានអារម្មណ៍ថាធ្ងន់ឡើងនៅពេលនេះ។

ក្រដាសប្រលងត្រូវបានរាយប៉ាយពាសពេញតុរបស់លោកនាយករិទ្ធីតែមិនអាចលុបពីលើនិមិត្តសញ្ញាកំណត់ចំណាំសម្ងាត់មួយ ជាប្រយោគដែលបង្ហាញពីអ្វីសែនអាក្រក់ជាងគ្រប់គ្នាគិត។

ជេនីបានរើសក្រដាសមួយដែលមាននិមិត្តសញ្ញាចម្លែកពិសេសពីលើនោះ។ នាងបាននិយាយឡើងទាំងរញីរញ័រថា៖

«នេះមើលទៅ…ដូចជាកូដ?»

«កូដតាស៎ តែខ្ញុំមើលមិនយល់» ឌីណា ងក់ក្បាលហើយបញ្ជាក់។

«យើងម៉េចអ៊ីចេះ? យើងត្រូវការអ្នកដែលយល់ពីរឿងកូដអស់នេះមកជួយ!»

«នែ៎ មាន!!!! មនុស្សម្នាក់! ប្រហែលជាបងមន្ត! បងមន្តណា៎ គេចេះ គេអាចជួយពួកយើងបាន» ឌីណាត្រេកអរ។

មន្ត ជាក្មួយប្រុសរបស់នាយកសាលារិទ្ធី គេមានវ័យ២២ឆ្នាំ ធ្លាប់រៀននៅសាលាចុត្យាដែរ តែបានចេញបន្តនៅមហាវិទ្យាល័យជាងបីឆ្នាំហើយ។ ពេលនេះនារីទាំងពីរមិនដឹងឡើយថា មន្ត ក៏ជាអ្នកសង្កេតការណ៍ដោយស្ងៀមស្ងាត់អំពីភាពវឹកវរដែលកើតឡើងនៅសាលាលោកមាគេ។

មន្តត្រូវបានគេស្គាល់សម្រាប់ជំនាញស៊ើបអង្កេត និងសាវតាពិសេសរបស់គេនៅក្នុងឧក្រិដ្ឋកម្មវិទ្យា តាំងពីមិនទាន់រៀនចប់បាក់ឌុប។ ប៉ាគេជាប៉ូលិស ដែលមានស្នាដៃ តែគាត់កំពុងប្តូរទៅរៀនបន្តនៅបរទេស។ មន្តគឺជារៀមច្បងម្នាក់ដែលជេនីនិងឌីណាសង្ឃឹមថា អាចផ្តល់ការយល់ដឹងខ្លះៗលើកូដនេះ ព្រមទាំងមានភាពវ័យឆ្លាតក្នុងការអង្កេត។

ដូច្នេះនារីទាំងពីររកវិធីចួបជាមួយរៀមច្បងមន្តភ្លាមៗ។ ដូចទម្លាប់រាល់ដងទោះបីជាឈប់រៀនហើយក៏មន្តរមែងមកទីនេះញឹកញាប់។ ជេនីនិងឌីណា បានរកឃើញសិស្សច្បង នៅក្នុងបណ្ណាល័យរបស់សាលា ដែលកំពុងក្រពុលមុខជាមួយឯកសារនិងរបាយការណ៍ចាស់ៗ។

មុខរបស់មន្តគឺជារបាំងនៃការសង្ស័យតក់ក្រហល់និងស្មុគស្មាញ។ គេប្រមូលផ្តុំឯកសារជាច្រើននិងវាយកំព្យូទ័រហើយថតរូប។ នៅពេលគេពិនិត្យមើលឯកសារនានាគេមិនរវល់ថាមានអ្នកណាមកដល់ទេ។

«បងមន្ត!» ឌីណាបានចាប់ផ្តើមហៅស្រួយស្រឹប។

មន្តងាកមក។ ជេនីញញឹមស្រស់៖

«ពួកយើងត្រូវការជំនួយ!»

មន្តញញឹមតិចៗ តែគេស្មុគស្មាញខ្លាំង។ នារីដើរចូលក្បែរៗហើយជេនីលើកក្រដាសបង្ហាញ៖

«រកឃើញកំណត់ត្រាទាំងនេះនៅក្នុងការិយាល័យរបស់លោកនាយក!»

មន្តក្រឡេកមកមិនទាន់ទទួលទេ ឌីណានិយាយបន្ថែម៖

«ហើយវាហាក់ដូចជាទាក់ទងនឹងការស្លាប់ថ្មីៗនេះ ក្នុងសាលាយើង»

មន្ត ងើបមុខឡើងមកទាំងកែវ ភ្នែកមុតស្រួច និងផ្តោតអារម្មណ៍លើអ្វីដែលឌីណារៀបរាប់។

ជេនីបានប្រគល់កំណត់ត្រាឱ្យទៀត ហើយបញ្ជាក់៖

«គាត់ជាពូរបស់បង បងដឹងហើយថា មុនស្លាប់គាត់បានជំរុញការស៊ើបដោយខ្លួនគាត់ លើករណីស្លាប់របស់សិស្សស្រី! ឥឡូវគាត់ស្លាប់ម្នាក់ទៀត ពួកប៉ូលិសយើងមិនបានសង្ឃឹមទេ បានជាទៅទីនោះឆែកមុនពេលគេមកដល់។»

«ជេនីរកឃើញក្រដាសកូដនេះ នៅលើតុរបស់លោកគ្រូនាយក !»

ពេលបុរសនេះទទួលយកទៅពិនិត្យ ជេនីប្រញាប់ពោលបន្ថែម៖

«ចម្លែក!»

មន្តបានឈ្ងោកពិនិត្យយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ មាត់គេរអ៊ូ៖

«និមិត្តសញ្ញាទាំងនេះ មើលទៅដូចជាការលាយបញ្ចូលគ្នានៃអក្សរខ្មែរបុរាណ និងអក្សរសម្ងាត់ទំនើប! កូដ! វាអាចទៅរួច ដែលអ្នកសរសេរ ចង់បញ្ជូនសារមួយមក ប៉ុន្តែមិនច្បាស់!»

«លោកនាយក?» ឌីណា លូកមាត់សួរ។

មន្តសម្លឹងនាង ខណៈជេនីខ្សឹបៗ៖

«អាចជាប់ពាក់ព័ន្ធទៅនឹងការស្លាប់របស់គាត់ទេ គាត់រកឃើញអីមុនស្លាប់?»

ទេ!!!

មន្តគ្រវីក្បាល។ ពួកគេចំហមាត់ស្តាប់មុនសួរវិញភ្លាម៖

«តើអាចទេ មាននរណាម្នាក់កំពុងព្យាយាមផ្ញើសារមកយើង? !»

ជេនីក្រឡង់ៗចាំស្តាប់ទៀត។

«អាចតាស៎!» ឌីណាឆ្លើយ។

មន្តងក់ក្បាល៖

«ប៉ុន្តែយើងត្រូវធ្វើការសម្រាយលើកូដនិមិត្តសញ្ញាទាំងនេះទើបអាចស្វែងយល់បានថាតើវាមានន័យយ៉ាងណា?»

«ត្រូវ!» ជេនីផ្ទួន «អាចផ្តល់ឱ្យយើងនូវតម្រុយមួយ អំពីអ្នកណាដែលនៅពីក្រោយឃាតកម្មទាំងអស់នេះដែរ»។

ដោយមានជំនួយពីមន្ត នារីទាំងពីរក៏បានចាប់ផ្តើមការស៊ើបអង្កេតកាន់តែហ្មត់ចត់ក្នុងបណ្ណាល័យនេះជាមួយគ្នាអំពីកូដ។

«នេះដូចជាផែនទី!»

ការរកឃើញរបស់មន្តធ្វើឱ្យពួកគេភ្ញាក់ផ្អើលព្រោះមន្តអះអាងថា គេស្គាល់ទីនេះ។ វាជាបន្ទប់ដាក់អីវ៉ាន់ចាស់ត្រូវបានបោះបង់ចោល គឺនៅជាន់ក្រោមដីនៃអាគារបណ្ណាល័យនេះ។

«ខ្ញុំទៅជាមួយសិស្សច្បង!»

ឌីណាតាំងចិត្ត។ ជេនីក៏ងក់ក្បាលតាម។

ពួកគេមិនបានបញ្ឈប់ការស្រាវជ្រាវទេ។ ទាំងបីកាយបានមកដល់ បន្ទប់ចាស់ដែលពិតជាពោរពេញទៅដោយលម្អងធូលី តែពិតជាបង្កប់មានអាថ៌កំបាំង។

ចូលមក!

ជេនីកោះហៅ ខណៈដែលឌីណាខ្ពើមរអើមនិងខ្ទប់ច្រមុះនៅមាត់ទ្វារ។ ឌីណាចូលមកលបៗ។

ឧស្ម័នខ្យល់ក្នុងបន្ទប់ចាស់ ពេញដោយក្លិនសំណល់ក្រដាស ទឹកថ្នាំ និងធូលី។ ស្រមោលនៃពន្លឺព្រះអាទិត្យបានរអិលកាត់តាមកូនបង្អួចតូចចង្អៀតលើជញ្ជាំងខ្ពស់ ដោយបញ្ចេញលំនាំគួរឱ្យខ្លាចនៅលើកម្រាលស៊ីម៉ង់ត៍។

សិស្សចងចិញ្ចើមដោយផ្តិតមេដៃតាមទំព័រដ៏ផុយស្រួយនៃកំណត់ត្រាសៀវភៅក្រមៅសែនចាស់ពេក។ មន្តមានអាការអាចដឹងពីអ្វីដែលចម្លែកៗអំពីកន្លែងនេះ ដូចជាជញ្ជាំងកំពុងខ្សឹបប្រាប់គេនូវអាថ៌កំបាំងដែលត្រូវបានអ្នកផងបំភ្លេចចោលមកជាយូរមកហើយ។

«នេះ…កំពុងលាក់អ្វីមួយ» សិស្សច្បងបាននិយាយទៅកាន់ខ្លួនគេដោយទាញសំឡេងដង្ហើមធ្ងន់ៗ តែសិស្សប្អូនទាំងពីរងក់ក្បាលស្រប។

ពួកគេទុកចិត្តលើសមត្ថភាពស៊ើបអង្កេតរបស់មន្ត។

មន្តងើបមុខសម្លឹងជញ្ជាំង ដូចជាសៀវភៅលើដៃបានប្រាប់គេអំពីអាថ៌កំបាំងអ្វីដែលស្ថិតនៅក្នុងជញ្ជាំងស្រគាំទាំងនេះ។

បណ្ណាល័យនៅខាងលើតែងតែមើលទៅហាក់ដូចជាធម្មតា ប៉ុន្តែអារម្មណ៍នៃភាពធម្មតានោះឥឡូវបញ្ចប់ដោយភាពសង្ស័យនិងជក់ចិត្តថា ក្រោមបណ្ណាល័យ មានអ្វីដែលជ្រៅជាងការគិតរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។

នៅពេលម្រាមដៃរបស់ឌីណា ញែកស្ទាបតាមគែមនៃជួរសៀវភៅចាស់ៗរឿងនិទានបុរាណៗខ្មែរ នាងមានអារម្មណ៍ថា ខុសៗ។

«ម៉េច…កន្លែងនេះ…ដូចជាមានខ្យល់?»

មន្តងាកមក។ ជេនីដែរ។ បេះដូងរបស់ឌីណាលោត។

«មែន! ខ្យល់ ហាក់ដូចជាមកពីប្រភពខាងក្រោយធ្នើរនេះ!»

វាជាធ្នើដ៏ខ្ពស់មួយបើមិនមានមន្តទេ នារីទាំងពីរលូកមិនដល់ឡើយ។

មន្តងក់ក្បាល ហើយបានចាប់ផ្តើមដាក់សៀវភៅចោល ស៊កហ្វូនក្នុងហោប៉ៅខូវប៊យ រួចយកដៃទៅស្ទាបជញ្ជាំងនៅពីក្រោយធ្នើរនោះ។

«ហាស មានប្រហោងខ្យល់!»

គេនិយាយហើយគ្រហឹមមួយវឹបរើធ្នើចេញ។ ធូលីបក់មកឈបឆួលពេញផ្ទៃបន្ទប់។ ខ្យល់ថ្មីបុកចូលទៅក្នុងបរិយាកាស ខណៈដែលធ្នើរសៀវភៅបានបើកចេញមកដោយបង្ហាញទ្វារមួយលាក់នៅពីក្រោយវា។ មនុស្សទាំងបីចំហមាត់ ឈរសម្លឹងគ្រោងដ៏ស្រទន់នៃបន្ទប់មួយដែលត្រូវបានពិភពលោកនេះបំភ្លេចចោល។ នៅខាងក្នុងគ្របដណ្ដប់ដោយភាពងងឹត។ ជេនីមកក្បែរឌីណា ខណៈមន្ត ស្ទាក់ស្ទើមុនពេលបើកហ្វាទូរសព្ទ ។

«ខ្ញុំចូលមុន!»

គេនិយាយហើយ ដើរឈានតិចៗ។ មួយសន្ទុះនេះសន្ធឹក ខ្យល់ក៏ត្រជាក់ក៏ថយចុះ ហាក់ដូចជា ឈានចូលដល់វេលាមួយផ្សេងទៀត។

មន្តដកដង្ហើមធំ បន្តឈានចូលក្នុងបន្ទប់ដែលនៅផ្ទៃខាងក្រៅត្រូវបានបិទបាំងដោយសម្បុកពីងពាង ធូលីដីក្រាសល្មម។

ជំហាននីមួយៗធ្វើឱ្យបង្កើតបានជាពពកធូលីហុយខ្មួលនៅចុងពន្លឺពិល…គេទាញម៉ាសពាក់ ហើយចូលទៅក្នុងខ្យល់នោះ។

គេបញ្ចាំងឃើញទីនេះមាន កម្រាលឥដ្ឋ អាចថាតាំងពីជំនាន់បារាំង បើយោងតាមរចនាបថរបស់វា។ ខណៈមន្ត រើខ្លួនរំកិលកាន់តែជ្រៅទៅក្នុងលលម្ហ ពិលរបស់គេបានលោតភ្លឹបភ្លែតៗ ដោយបង្ហាញ គ្រោងនៃរូបថតចាស់ៗដែលត្រូវព្យួរតាំងនៅលើជញ្ជាំង ។

«ដូចជាអ្នកណា ខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់!»

ជេនីចូលមកដល់ពីអង្កាល់មិនដឹង បានជាសំឡេងនាងពញ្ញាក់មន្តឱ្យងាកមកសម្លឹងនារីទាំងពីរ។ ឌីណាងក់ក្បាលចង្អុល។

មន្តបែរមកមើលលើជញ្ជាំងវិញ។ ទឹកមុខរវាងសិស្សនិងគ្រូនៅទីនេះទោះបីជាកាលវេលាមួយត្រូវបានកកនៅក្នុងសម័យកាលជំនាន់មួយផ្សេងទៀតតែមន្តយកចិត្តទុកដាក់គិតទាំងសង្ស័យ។

«ពួកគេជាអ្នកណា? ម៉េចប្រហែលៗ?» ឌីណាបន្ទរ។

មន្តគិតដូចគ្នាបានជាគេរេភ្នែករកមើលអំណះអំណាងបន្ថែម។ នុះ! តុធំមួយនៅចំជ្រុងងងឹត។ ទីនោះគ្របដណ្ដប់ដោយពីងពាងនិងអាចន៍កន្លាតបញ្ជាក់ថា ត្រូវបានគេបោះបង់លែងថែទាំចោលជាយូរមកហើយ។

សិស្សច្បងវែករកកាន់ឯកសារមួយ លើកមកផ្លុំពិនិត្យដោយយកចិត្តទុកដាក់ដាក់ក្នុងដៃ។ វាជាបំណែកនៃក្រដាសពណ៌លឿងដែលរៀបរាប់ពីប្រវត្តិសាស្ត្រដើមនៃសាលា ។

កំពុងគិតដោយភ្ញាក់ផ្អើលជាមួយអ្វីម្យ៉ាងលើឯកសារនោះ មន្តត្រូវបានជេនីហៅ៖

«មើលរូបថតនៀក!»

ពេលមន្តងាកមក រូបថតតូចចាស់ដេលជេនីបង្ហាញមក បានចាប់ភ្នែកគេ។ វាជារូបភាពសខ្មៅ រវាងសិស្សមួយក្រុមឈរនៅខាងមុខបណ្ណាល័យ ប៉ុន្តែនៅផ្ទៃខាងក្រោយ មានអ្វីមួយមិនប្រក្រតី។ នៅពីក្រោយសិស្សឈរស្រមោលមួយ មើលស្ទង់ៗពីចម្ងាយ។ វត្តមាននេះបានធ្វើឱ្យមន្តព្រឺឆ្អឹងខ្នង។

ម្រាមដៃរបស់គេញ័របន្តិច រួចដៀងមកនារីទាំងពីរ ព្រោះមិនច្បាស់ថាពួកនាងឃើញដូចគេដែរអត់។ នៅពេលសិស្សច្បងដាក់រូបថតចុះមកលើតុ ចំពេលមានគំនរកំណត់ត្រាដែលត្រូវបានគរចោលនោះ គឺជាមានសៀវភៅកំណត់ហេតុស្បែកដ៏ធំមួយ។

មន្តបើកវាដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ គ្រប់យ៉ាងបង្ហាញថាជាកំណត់ត្រាសរសេរដោយដៃ។ ការសរសេរដោយដៃមានភាពមុតស្រួចនិងរញ៉េរញ៉ៃ ហើយធាតុទាំងនោះនិយាយអំពីហេតុការណ៍ចម្លែកៗនៅសាលា។ ការបាត់ខ្លួនដ៏អាថ៌កំបាំង បន្ទប់លាក់កំបាំង និងការប្រជុំសម្ងាត់ត្រូវបានលើកឡើង ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាជាប់ទាក់ទងនឹងបន្ទប់ដែលទាំងបីប្រាណកំពុងឈរ។

ទិនានុប្បវត្តិ បានចុះកាលបរិច្ឆេទជិតមួយសតវត្សមុន។

«ខ្ញុំយល់ហើយ!» មន្តរអ៊ូហើយងក់ក្បាលបែរក្រោយប្រមូលទាំងរូបថយនិងឯកសារយកតាមខ្លួន។

«តស់យើង!»

ស្រីៗទាំងពីរធ្វើតាមសិស្សច្បង ហើយឆ្ពោះទៅរកការិយាល័យគ្រូបង្រៀន។ ពេលនេះម៉ោង៧យប់ហើយ អ្នកស្រីណាហ្សាលីនៅម្នាក់ឯងយ៉ាងស្ងាត់ស្ងៀមអានសៀវភៅ។

«អ្នកគ្រូណាហ្សាលី!»

មន្តបានចាប់ផ្តើមខណៈឌីណាស្លេកមុខ ឯជេនីក្រពាត់ដៃខឹង។ មន្តវាចាបន្តខណៈអ្នកគ្រូធ្វើមុខស្មើ៖

«យើងបានរកឃើញព័ត៌មាន ទាក់ទងនឹងពិធីចាស់ដែលធ្វើឱ្យគ្នាយើងស្លាប់ រួមទាំងលោកពូខ្ញុំផង!»

មុខរបស់អ្នកគ្រូណាហ្សាលីឡើងស្មើ គាត់ក្រពាត់ដៃ៖

«និយាយពីអីនៀក!»

ជេនីខាំមាត់និយាយ៖

«មិនបាច់ប្រកែកទេ ពួកយើង បានរកឃើញទំនាក់ទំនងរវាងការស្លាប់សិស្សបួននាក់ មិត្តរបស់យើង និងលោកគ្រូនាយក! ឃាតុកម្មនោះ វាពាក់ព័ន្ធ នឹងអ្វីមួយពីអតីតកាល។ តើអ្នកគ្រូលាក់បាំងអ្វីជាមួយយើង?»

ភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់អ្នកស្រី ណាហ្សាលី បានស្តែងឡើង។

«បើដឹងរឿង ទៅប្រាប់ប៉ូលិសទៅ មកនិយាយនៅទីនេះបានការស្អី?»

នៅពេលដែលគាត់ដំឡើងសំឡេងខ្យល់បោកវឹបលើបង្អួចខាងក្រៅ។ សីតុណ្ហភាព បានចុះត្រជាក់ ឈានដល់កម្រិតរងា។

ដោយមានផ្លេកបន្ទោរនិងផ្គរលាន់បន្លឺឡើងពីចម្ងាយ បណ្តាលឱ្យវិទ្យាល័យចុត្យា មានភាពតានតឹងបន្ថែម។ តែជេនី ឌីណា និងមន្ត បានត្រៀមខ្លួនជាស្រេចហើយ សម្រាប់ការប្រឈមមុខគ្នាចុងក្រោយជាមួយនឹងការពិតដ៏អាស្រូវនេះ។

«យោងតាមសៀវភៅកត់ត្រានិងកំណត់ចំណាំសម្ងាត់ បេះដូងនៃអាថ៌កំបាំងដែលលាក់នៅពីក្រោយជញ្ជាំង បន្ទប់ក្រោមដី បើកបង្ហាញនូវ និមិត្តសញ្ញាបុរាណ និងវត្ថុបុរាណចម្លែកៗ អាសនៈ ដែលមានសៀវភៅក្របស្បែកដែលជាព័ត៌មាន លម្អិតនៃពិធីធ្វើឡើងដោយសាសនានិកាយខ្មៅសម្ងាត់មួយ»

ណាហ្សាលីងាកមុខចេញ ញញឹមយ៉ាងត្រជាក់៖

«គ្រូមិនដឹងថា ពួកកូនមើលកុន Netflex ខ្លាំងពេកដល់ថ្នាក់វង្វេងអ៊ីចឹងទេ!»

ជេនីជួយនិយាយបន្តពីមន្ត៖

«ធ្លាប់មានពាក្យចចាមអារ៉ាមថា នេះជាផ្នែកមួយនៃប្រវត្តិសាលានេះ! អត្ថបទបានពិពណ៌នាថា មានសិស្សស្រីកាន់ពិធីនិកាយខ្មៅ ដែលងុបងល់នឹងការប៉ុនប៉ងយកជីវិតអមតៈតាមរយៈការលះបង់ជីវិតមនុស្សស្លូតត្រង់។ ហើយអ្នកគ្រូជាម្នាក់ក្នុងចំណោមរូបថតចាស់នោះ ក៏ជាសិស្សដែលធ្លាប់សម្លាប់មិត្តខ្លួនឯង៤នាក់និងគ្រូខ្លួនឯង កាលពី២០ឆ្នាំមុននេះ ហើយគេចខ្លួន។ ពេលនេះអ្នកគ្រូវិលមកវិញ ចង់សម្លាប់បន្ថែមទៀត! ព្រោះជាវដ្តម្ភៃឆ្នាំម្តង! គ្រប់បីដង និកាយឆ្កួតរបស់អ្នកគ្រូគិតថានឹងបានជីវិតអមតៈ!»

«ពូកែណាស់កូនល្អ!» អ្នកគ្រូងើបក្រោកចេញមកពីស្រមោលលើឥដ្ឋជាមួយអាកប្បកិរិយាត្រជាក់និងគួរឱ្យព្រឺ។ ឌីណាលេបទឹកមាត់ភ័យ តែនាងត្រូវបានអមជេនី កុំឱ្យភ័យខ្លាច។

មនុស្សមួយក្រុមពាក់ម៉ាស់ជិតបិទបាំងអត្តសញ្ញាណដើរចូលមកព័ទ្ធជុំវិញអ្នកគ្រូ។ ដូចជាកូនចៅហែរហមគាត់។

ជេនី ឌីណា និងមន្តស្រឡាំងកាំង។ ពួកគេថយមកក្បែរគ្នា ត្រៀមប្រឈមមុខ ខណៈជេនីស្រែកសួរញ័រ៖

«ស្អីគេនេះ?»

ឌីណាស្រែកឡើង៖

«អ្នកគ្រូណាហ្សាលីជាមនុស្សអាក្រក់!»

«ខុសហើយកូន!» ស្រី្តនេះបដិសេធទាំងញញឹម «យើងមិនចង់បានត្រឹមតែជាមនុស្សទេ!»

«ហេតុអីអ្នកគ្រូធ្វើបែបនេះ?» មន្តសួរស្ងប់។

ភ្នែករបស់អ្នកស្រី ណាហ្សាលី ភ្លឺស្វាងដោយមោទនភាពនិងពេញចិត្តលើអំពើដ៏អាក្រក់លេលារបស់គាត់។

«សង្គមនិកាយពិសិដ្ឋរបស់យើងនេះ ត្រូវបានបង្កើតឡើងជាយូរមកហើយ តាំងពីមុនពេលសាលាត្រូវបានសាងសង់។ ការស្លាប់គឺជាផ្នែកមួយនៃពិធីបន្តអំណាចរបស់សាសនាយើង និងធានាការគ្រប់គ្រងរបស់យើងលើផែនដី! នាយកសាលារិទ្ធី ចង់ដឹងឮពេក មិនព្រមបិទភ្នែក ដូច្នេះយើងបង្ខំចិត្តឱ្យគាត់ត្រូវនៅស្ងៀមជារៀងរហូត»។

ឌីណា ដកដង្ហើមធំស្រក់ទឹកភ្នែក។

«ប៉ុន្តែ…នីន និងគ្រប់គ្នា គ្មានកំហុសទេ ហេតុអ្វី?»

លីហ្សាណា ញញឹមទាំងងងឹតងងុលហើយតបនឹងឌីណា៖

«កូនតូចឌីណា ហេតុអ្វីយើងយកនីន មិនយកឯង ព្រោះយើងចង់បានឯងជាសាវ័ក!»

ឌីណាដកថយស្រែកឡើង៖

«ទេ!»

អ្នកគ្រូពន្យល់ទៅកាន់មន្តដែលខឹងសម្បា៖

«សង្គមនេះ មានអាយុកាលរាប់សតវត្សមកហើយការស្លាប់គឺគ្រាន់តែជាមធ្យោបាយដល់ទីបញ្ចប់ឆាប់ មិនបាច់វេទនាចិត្តយូរក្នុងអបាយមុខរបស់មនុស្ស!»

មន្តខាំមាត់ស្រដីតបត៖

«អ្នកឯងមិនមែនមានសិទ្ធិមកសម្រេចឱ្យអ្នកណារស់ឬស្លាប់ទេ មនុស្សឆ្កួត!»

«យើងមានសិទ្ធិកូនប្រុស! យើងមានសិទ្ធិបញ្ចប់ពួកឯងផងដែរ!»

ណាហ្សាលីនិយាយទាំងសើច ហើយទះដៃ។ មាត់គាត់សូត្របីចប់ ស្រមោលថ្មីមួយបានបង្ហាញខ្លួននៅមាត់ទ្វារ។ គ្រប់គ្នាខំសម្លឹងដើម្បីសម្គាល់អត្តសញ្ញាណ។

អូ!

ជេនីលាន់មាត់ព្រោះនោះគឺរិទ្ធប្រធានថ្នាក់របស់នាងដែលជាសិស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកបាត់ខ្លួននិងសន្មត់ថាបានស្លាប់។ ឥឡូវនេះគេដើរមកជាមួយមាឌដ៏ធំ។ ជេនីញ័របេះដូង។ រិទ្ធិសុភាពណាស់ និងបានសុំណាត់ចួបជេនីក្នុងបែបបទស្នេហាយុវវ័យ ពេលនេះគេមកឈរក្បែរស្មាអ្នកគ្រូហើយធ្វើ ដូចជាមិនមានជេនីនៅនឹងមុខ។

«រិទ្ធិ! រិទ្ធបាត់ទៅណា?»

មានភាគបន្ត…