យប់ពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ

បន្ទាប់ពីឃើញសកម្មភាពដ៏សាហាវឃោរឃៅរបស់លោកគ្រូពេទ្យយុធរួច ម្នាក់ៗសម្លឹងមើលមុខគ្នា តក់ស្លុតនិងរូបភាពដែលខ្លួនបានឃើញចេញបង្ហាញពីអេក្រង់មួយនេះ…

– ចុងក្រោយ ខ្ញុំជួយនាងមិនបានដដែល…អហោសិកម្មឱ្យខ្ញុំផងចុះកល្យាណ!

ខ្ញុំដកដង្ហើមធំ សម្លឹងមើលអ្នកជុំវិញខ្ញុំ គ្រប់គ្នាមិនខុសពីខ្ញុំប៉ុន្មានដែរ ម្នាក់ៗសុទ្ធតែតក់ស្លុត ព្រឺរន្ធត់និងរូបភាពដែលគេឃើញពីក្នុងកញ្ចក់អេក្រង់មួយនោះ សូម្បីខ្មោចបងរីផា ក៏មិនហ៊ានមើល យកដៃបិទខ្ទប់មុខខ្លួនឯងដែរ…នេះចប់ខ្ញុំនិយាយរួច ទើបគាត់ហ៊ានបើកដៃចេញពីផ្ទៃមុខខ្លួនឯង រួចនិយាយដោយទឹកមុខរន្ធត់ ហើយគ្រវីក្បាលខ្លួនឯងមិនចង់ជឿនូវអ្វីដែលគាត់បានឃើញ

-នេះ…នេះខ្ញុំ មិនអាចជឿបានទេថា លើលោកនេះ នៅមានមនុស្សដែលសាហាវឃោរឃៅដល់ម្លឹងនោះ…តើវាអាចទៅរួចដោយរបៀបណា?

-បង…បងរីផា នេះ…នេះគ្រូពេទ្យម្នាក់នោះ…អីសាហាវយ៉ាវនេះ? វះយកបេះដូងមនុស្សទាំងគេនៅកំពុងសម្លឹងមើលមុខខ្លួនគេទាំងបែបនេះឬ?

ផាន់ស៊ី និយាយញ័រមាត់ រត់ទៅពួននៅខាងក្រោយខ្នងបងរីផា នេះគេជាខ្មោចនៅតែខ្លាចនូវអ្វីដែលគេបានឃើញ ប៉ុន្ដែនរណាគេមិនខ្លាចនោះ…

រូបភាពចុងក្រោយ ពេលដែលលោកគ្រូពេទ្យយុធ យកកាំបិតកាត់បេះដូងរបស់កល្យាណចេញពីរាងកាយនាង…នៅក្នុងដៃរបស់គាត់ ដែលកំពុងកាន់បេះដូងកល្យាណដែលកំពុងលោតកន្ត្រាក់ផឹបៗ កែវភ្នែករបស់នាង ដែលបង្ហាញពីភាពរងទុក្ខវេទនាដ៏សែនឈឺចាប់  កំពុងសម្លឹងមើលបេះដូងខ្លួនឯងត្រូវបានគេកាត់ផ្តាច់ វះយកចេញពីរាងកាយខ្លួន ខណៈដែលនាងកំពុងតែមានដង្ហើមបែបនេះ តើនេះវាឈឺចាប់កម្រិតណាទាំងចិត្តវិញ្ញាណ និងកាយបែបនោះ?

រូបភាពមួយនេះនៅតែដក់ដិតដាមក្នុងចិត្តខ្ញុំ វាពិតជាមើលទៅ សាហាវ និងគួរឱ្យខ្លាចណាស់! ប្រាប់មែន ខ្ញុំហ៊ានដាក់ឱ្យលេខ១តែម្ដង ថាវានឹងក្លាយជារឿងរន្ធត់ប្រចាំឆ្នាំហើយ បើគេយកវីដេអូមួយនេះទៅដាក់ក្នុងការប្រកួតជ្រើសរើសក្នុងផ្នែកឈុតរឿងរន្ធត់នោះ!

-នេះឬជាមូលហេតុដែលអ័ព្ទផ្សែងងងឹតរុំព័ទ្ធជុំវិញខ្លួនរបស់លោកគ្រូពេទ្យយុធ កាន់តែក្រាស់ទៅនោះ? គេសម្លាប់មនុស្សដោយប្រើទារុណកម្មបែបនេះឬ?

-ប្រហែលជាបែបហ្នឹងហើយមើលទៅ…(វ៉ាទិយ៉ា តប)

-តែ…តែនោះគេគឺជាគ្រូពេទ្យល្បី ជាអ្នកជួយជីវិតមនុស្សមិនតិចនាក់នោះទេ ប៉ុន្ដែហេតុអ្វីនេះ គេក្លាយជាមនុស្សរោគចិត្តឃោរឃៅបែបនេះ…នេះប្អូននុ ប្រាប់ចុះ សូម្បីខ្មោចដូចជាបង ក៏ញញើតខ្លាច មិនហ៊ាននៅក្បែរគ្រូពេទ្យម្នាក់ហ្នឹងដែរ! (បងរីផា លាន់មាត់)

-បងរីផា បងខ្លាចធ្វើអី​ គ្រូពេទ្យ យុធ ទោះជាឃាតកររោគចិត្តមែន​ ប៉ុន្ដែគេក៏សម្លាប់តែមនុស្សដែរ! បងជាខ្មោចហ្នឹង គេទៅធ្វើអីបងកើត!

-ថាមិនដឹងដែរហ្នឹង ប្អូននុ…គ្រាន់តែឃើញអ័ព្ទងងឹតចំហាយគុំគួនដែលចេញពីខ្លួនគេ បងមិននៅក្បែរគេផងនោះ បងនៅតែចង់ឆ្កួតម្ដងៗហើយ…អាចំហាយគំនុំនោះ វាពិតជាពោរពេញដោយភាពអាក្រក់ រឿងអវិជ្ជមាន គំនុំគុំគួន អាចពង្វក់ចិត្ត អូសទាញវិញ្ញាណខ្មោចឱ្យធ្លាក់ក្នុងភាពវង្វេងឆ្កួតបានដែរ!

-បងរីផា…ខ្ញុំ…ខ្ញុំក៏ដូចបងអ៊ីចឹងដែរ! គ្រាន់តែអម្បាញ់មិញ ខ្ញុំ…ខ្ញុំនៅក្បែរគេនោះ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមគិតរឿងអវិជ្ជមាន រឿងអតីតងងឹតអាក្រក់របស់ខ្លួនឯងដែលធ្លាប់មានពីកាលដែលខ្លួននៅរស់…នេះ…នេះបើខ្ញុំហ៊ាន…ហ៊ាននៅតែយូរក្បែរគេទៀត ខ្ញុំច្បាស់ជាបាត់បង់សតិខ្លួនឯង កើតក្លាយកំណើតជាវិញ្ញាណអាក្រក់ច្បាស់ជាមិនខាន!

វ៉ាទិយ៉ា ដែលធ្លាប់ស្ងប់ស្ងៀម ក៏ហើបមាត់ខ្លួនឯង បញ្ចេញមិតិបន្ថែម… 

-លើលោកនេះ លើផ្លូវជីវិតតែមួយ បុណ្យនិងកម្មគឺវាគ្មានព្រំដែនកំណត់ដូចជាពន្លឺនិងភាពងងឹត(Light & Darkness) បែងចែកឱ្យបែកចេញពីគ្នាបានឡើយ តែយ៉ាងណាធាតុពីរនេះ ត្រូវបានគេចាត់ទុកជាធាតុពីរផ្សេងគ្នាបញ្ច្រាសគ្នាផងដែរ…មិនអាចដោះដូរ សងគ្នា លុបជម្រះគ្នាវិញនោះឡើយ! អាជីពជាគ្រូពេទ្យ ទោះបីគេស្គាល់ថា ជាអ្នកសង្គ្រោះជីវិត សាងកុសលក៏ពិតមែន ប៉ុន្ដែបើគេប្រើវិជ្ជាជីវៈរបស់ខ្លួនក្នុងការសាងអំពើអាក្រក់ សម្លាប់មនុស្សគ្មានកំណត់នោះ កម្មដែលគេសាងក៏ក្រាស់ព័ទ្ធជុំវិញខ្លួនគេទៅតាមអំពើនៃកម្មដែលគេសាង ហើយគេដឹងដោយសារកម្រាស់ដែលអ័ព្ទផ្សែងងងឹតគុំគួនដែលរុំព័ទ្ធជុំវិញខ្លួន។

អ័ព្ទផ្សែងងងឹតគុំគួនដែលកើតពីអំពើអាក្រក់ដែលខ្លួនសាង វាពិតជាមានឥទ្ធិពលប៉ះពាល់ដល់វិញ្ញាណក្បែរនោះមែន…មិនតែប៉ុណ្ណោះ វាពង្វក់ឱ្យមនុស្សម្នាក់នោះកាន់តែធ្វើរឿងអាក្រក់ច្រើនឡើង យូរមិនឆាប់គេនឹងត្រូវលេបត្របាក់ដោយអ័ព្ទងងឹតនោះ។

-វ៉ាទិយ៉ា អ៊ីចឹងតើនេះលោកគ្រូពេទ្យ ចុងក្រោយគេនឹងត្រូវស្លាប់មែនទេ?

-ហ៊ឹម…ពិតណាស់ ប៉ុន្ដែ…!

-ប៉ុន្ដែ ស្អីទៅ?

-គឺជីវិតក្រោយនៃការស្លាប់របស់គេ! អានុ មិនមែនការស្លាប់គ្រប់យ៉ាងនឹងត្រូវបញ្ចប់នោះទេ! ឯងសាកគិតមើលថា តើលើលោកនេះ ពិតជាមានឋាននរកឬ?

-ប្រាកដជាមាន…ខ្មោចមាន រឿងអីឋាននរកមិនមាននោះ?

-ខ្មោចមានមែន ប៉ុន្ដែមិនប្រាកដថា ឋាននរក មានសម្រាប់ខ្មោចនោះទេ? ឯងសាកពិចារណាទៅមើល ពិភពលោកមួយនេះ មានប្រជាជនកើតកើនឡើងជាលំដាប់ ប៉ុន្ដែតើមានដីឬធនធានដែលអាចកើនឡើងគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ពួកគេឬទេ? ពេលខ្លះខ្ញុំមិនប្រាកដនោះទេ…ថាឋាននរក នឹងត្រូវបិទ លែងទទួលវិញ្ញាណទាំងនោះទៀត? វាប្រៀបដូចដែលជាផ្ទះដែលយើងរស់នៅ កូនចៅកើនច្រើន ប៉ុន្ដែចំនួនបន្ទប់មានកំណត់ អ៊ីចឹងមានតែត្រូវបិទនិងបណ្ដេញកូនចៅក្រោយៗទៅកន្លែងផេ្សង…

-វ៉ាទិយ៉ា ឯងនិយាយបែបនេះ ម៉េចនឹងអាចទៅ? បើឋាននរកបិទ តើឱ្យព្រលឹង វិញ្ញាណអ្នកដែលស្លាប់ទៅ គេនឹងទៅនៅទីណា?

-វិញ្ញាណដែលគ្មានកម្ម គេនឹងត្រូវទៅចាប់កំណើតជាថ្មី ប៉ុន្ដែសម្រាប់អ្នកដែលត្រូវសងកម្មបំណុលរបស់ខ្លួន វិញ្ញាណទាំងនោះ ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ…ខ្ញុំគ្រាន់តែស្មានប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្ដែឯងមានឃើញទេ លើពិភពមនុស្ស លោកយើងបច្ចុប្បន្ននេះ គឺពោរពេញដោយអ័ព្ទងងឹតពេញដោយភាពគុំគួន (resentment) មានវិញ្ញាណខ្មោចអនាថាជាច្រើន ដើរគ្មានទិសដៅរស់នៅជាមួយមនុស្សលាយឡំគ្នាទីនេះ…បណ្ដុំអ័ព្ទផ្សែងងងឹត អ្វីទាំងនេះវាបង្កើតឱ្យមានវិញ្ញាណបិសាច កម្លាំងអាក្រក់ថ្មីឡើងមិនថាមនុស្សឬខ្មោច…ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតសង្ស័យរឿងអាក្រក់ដែលអាចនឹងកើតឡើងមុនទៅចុះថា ទោះបីជាគ្រូពេទ្យយុធ ស្លាប់ទៅ គេក៏ប្រហែលជាអាចកើតទៅវិញ្ញាណអាក្រក់! គេនឹងគ្មានថ្ងៃអាចចាប់កំណើតជាតិថ្មីបានទេ…គេនឹងវិលវល់បង្កគ្រោះដល់មនុស្សនិងខ្មោចទៀតមិនខាន!

-វ៉ាទិយ៉ា គំនិតរបស់ឯង ខ្ញុំក៏គិតថាវានោះជារឿងធម្មតាដែរ ខ្ញុំក៏ដឹងដែរថាវានឹងក្លាយជាបែបនេះ…

វ៉ាទិយ៉ា ឮខ្ញុំនិយាយបែបនេះ គេដកដង្ហើមធំ និយាយដោយអន្ទះសារ

-តើធម្មតានៅឯណា ឯងមិនបានស្ដាប់ខ្ញុំពន្យល់ពីរឿងគ្រូពេទ្យយុធ និងអ័ព្ទងងឹតគុំគួននោះទេឬ អានុ? កាលពីគ្រូពេទ្យយុធជាមនុស្ស គេសាហាវបែបនេះហើយ ចុះទម្រាំគេក្លាយជាវិញ្ញាណងងឹត តើគេនឹងពាំនាំគ្រោះកាចអ្វីខ្លះដល់មនុស្សនិងវិញ្ញាណខ្មោចដទៃទៀតនោះ? ម៉ានុ ខ្ញុំ…

-មិនដឹងធ្វើយ៉ាងណាឬ? តើយើងគួរធ្វើអ្វីបន្តទៀត? ខ្ញុំក៏លែងដឹងដែរ!

ខ្មោចបងរីផា សម្លឹងមើលទឹកមុខយើងទាំងពីរដែលកំពុងធ្វើមុខក្រៀមក្រំ អស់សង្ឃឹម… គាត់គិតមួយសន្ទុះ ហើយនិយាយថា៖

-បើបែបនេះមែន ហេតុអ្វីយើងមិនកម្ចាត់ចំហាយគុំគួនពីគ្រូពេទ្យយុធឱ្យអស់សិនទៅ ហើយចាំផ្តន្ទាទោសរបស់គ្រូយុធ ទៅតាមអំពើដែលគាត់បានសាង…

-បងរីផា និយាយគឺវាងាយ តែពេលធ្វើគឺវាពិបាក! នេះខ្ញុំពិតជាទ័លគំនិតមែន…មិនដឹងថានឹងត្រូវដោះស្រាយបែបណាមែន!

-ហ៎? ហេតុអ្វីមិនឱ្យប៉ូលិសជួយទៅ?

-ព្រោះយើងគ្មានព័ស្ដុតាង…

-ហេតុអ្វីគ្មាន? ចុះវីដេអូមួយនោះ…មិនអាចធ្វើជាព័ស្ដុតាងបានទេឬ? (បងរីផា សម្លឹងមើលមកខ្ញុំរួច ងាកមកក្រោយ ទៅកាន់ផាន់ស៊ី ដៀងភ្នែកឱ្យសញ្ញាមកកាន់ខ្ញុំនូវអ្វីដែលគាត់ចង់សំដៅ)

អាហ៍…ត្រូវហើយ! ពីមុនគ្មាន តែពេលនេះមិនមែនដូចពីមុនឡើយ…ខ្ញុំមានមនុស្សដែលជួយបង្កើតព័ស្ដុតាងខ្ញុំបាន! (ខ្ញុំភ្ញាក់)

-អានុ មែនតើ…ខ្មោចនាងរីផា និយាយត្រូវ!

-ហ្នឹងហើយ…ហេតុអ្វីខ្ញុំភ្លេចគិតរឿងមួយនេះ! បងរីផា បងឯងពិតជាឆ្លាតមែន…មិនខុសមែន ខ្ញីចាស់កាន់តែហឹរ!

ឮបែបនេះ ខ្ញុំក៏សម្លឹងមើលទៅកាន់ ផាន់ស៊ី រួចសួរគេបញ្ចាក់តែម្ដង

-ផាន់ស៊ី នេះ…យើងអាចថតរក្សាទុកវីដេអូនោះបានតើមែនដែរឬទេ?

-បាទបង! បានតើ…បើបងត្រូវការហ្វាល់វីដេអូមួយនោះ  ទុកពេលខ្ញុំមួយភ្លែត ខ្ញុំនឹងទៅរកវាឱ្យ!

ប្រហែលមួយសន្ទុះ ផាន់ស៊ីក៏ផ្ញើវីដេអូនោះមកឱ្យខ្ញុំ!

ខ្ញុំបានវីដេអូននោះភ្លាម ក៏មិនបង្អង់យូរ ខ្ញុំក៏បង្កើតគណនីអនាមិកមួយ ដោយមានជំនួយបង្រៀនពី ផាន់ស៊ី គណនីនោះក៏បង្កើតបានយ៉ាងងាយ។ ខ្ញុំប្រើគណនីហ្នឹង ដាក់ពាក្យបណ្ដឹងទៅកាន់ប៉ូលិសពីបទរឿងឃាតកម្ម ដោយភ្ជាប់ជាមួយវីដេអូសកម្មភាពរបស់គ្រូពេទ្យយុធ ជាព័ស្ដុតាងបញ្ជាក់ពីសំណុំក្ដីមួយនេះផងដែរ។

-រួចហើយ…សង្ឃឹមថា ប៉ូលិសនឹងចេញប្រតិបត្កិការភ្លាមៗ មិនគិតថាជារឿងកំប្លែងលេងទៅចុះ! បែបនេះអ្វីៗនឹងល្អប្រសើរវិញ គ្រូយុធ នឹងត្រូវបានប៉ូលិសចាប់ ហើយទទួលទោសទៅតាមអ្វីដែលគេបានប្រព្រឹត្ត រីឯដងខ្លួនរបស់បងស្រីឯង នឹងត្រូវបានប៉ូលិសរកឃើញទៅចុះ..បើដូចខ្ញុំបានគិតមែន គ្រប់យ៉ាងនឹងត្រូវចប់!

ខ្ញុំលួចញញិមស្រមៃតែម្នាក់ឯង ពេលដែលគិតថារឿងនេះវាមិនស្មុគស្មាញ និងគួរឱ្យខ្លាចដូចដែលអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់គិតទុកនោះ…បើគ្រប់យ៉ាងប៉ូលិសជាអ្នកដោះស្រាយ ប្រឈមជាមួយនិងគ្រូពេទ្យយុធ នោះពិតមែន ខ្ញុំក៏មិនត្រូវរវល់ ពាក់ព័ន្ធជាមួយមនុស្សដ៏គ្រោះថ្នាក់ ពេទ្យយុធនេះ ហើយប្រាកដណាស់មិនខ្វល់ពីអាយុជីវិតខ្លួនឯងទៀត ហុហុ!

តែក្ដីសុខក្នុងភាពស្រមៃរបស់ខ្ញុំត្រូវបែកខ្ចាយអស់មួយរំពេច ពេលវ៉ាទិយ៉ា ប្រញាប់ប្រញាល់ចាប់ដៃខ្ញុំ អូសចេញពីបន្ទប់យ៉ាងលឿន

-អានុ តោះ! យើងប្រញាប់ទៅបន្ដិចទៅអ៊ីចឹង កុំនៅស្ងៀមនៅទីនេះទៀត ប្រយ័ត្នហួសពេល…ឱ្យលឿនឡើង!

-ទៅណា? (ខ្ញុំសួរទាំងឆ្ងល់) នេះថ្មើរហ្នឹង ឯងគិតនឹងនាំខ្ញុំណា វ៉ាទិយ៉ា)

-គឺ ប្រាកដណាស់គឺត្រូវទៅចាប់គ្រូពេទ្យយុធនោះអី…កុំឱ្យគេរត់គេចបានមុន…ឯងមិនដឹងទេឬថា គ្រូពេទ្យ យុធ ជាមនុស្សឆ្លាត ពូកែសង្ស័យយ៉ាងម៉េច…បើគេដឹងខ្លួនថា គេក្លាយជាជនសង្ស័យរបស់ប៉ូលិសហើយ ច្បាស់ណាស់គេនឹងលាក់ខ្លួន បំបាំងកាយបាត់ជាមិនខាន ! បើចាប់ឱ្យខាងប៉ូលិសដោះស្រាយ ខ្ញុំគិតថាយើងចាត់ការមុនសិនក៏ល្អជាងដែរ…ឯងមិនធ្លាប់ឮថា ជួយខ្លួនឯងមុន ទើបទេព្ដាជួយតាមក្រោយ!

-តែវ៉ាទិយ៉ា នេះ…នេះយប់អធ្រាត្រ ជ្រៅណាស់ហើយ…ឯង…

ខ្ញុំនិយាយមិនទាន់ចប់ឃ្លា វ៉ាទិយ៉់ា សម្លក់ខ្ញុំខឹង

-នេះអានុ ឯងសន្យានិងខ្ញុំហើយណា?

ឮហើយ ខ្ញុំដកដង្ហើមធំ ងក់ក្បាលព្រមទទួលជោគជតាកម្មរបស់ខ្លួន។ ខ្ញុំនិងវ៉ាទិយ៉ា ក៏សម្រេចចិត្តនាំគ្នាជិះទៅកាន់ទីដែលគ្រូពេទ្យយុធនៅ…ផ្ទះថ្មីរបស់កល្យាណ!

វគ្គ៖ ចាប់ផ្ដើមជាថ្មី…

នៅមុខរបងទ្វារ ក្នុងផ្ទះវីឡាល្វែងដ៏ទំនើប ក្នុងតំបន់អភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចដូចទីក្រុងព្រះសីហនុនេះ គឺមានបំពាក់ដោយកាម៉េរ៉ាសុវត្តិភាពស្ទើរគ្រប់ទីកន្លែង តាមដងវីថី ក្លោងទ្វារផ្ទះ… ខ្ញុំឃើញបែបនេះ ខ្ញុំរាងខ្លាច ដើរតិចៗ អែបៗស្ងាត់ៗ ពួននៅកៀនកន្លែងដែលអាចលាក់បំភាន់ភ្នែកពីកាម៉េរ៉ា…ខ្ញុំដៀងភ្នែកសម្លឹងមើលដៃគូឧក្រិដ្ឋរបស់ខ្លួន រួចសួរបញ្ជាក់ទៅអ្នកម្ខាងទៀត

-នែ! គ្នាត្រូវលួចចូលទៅខាងក្នុងមែន?

-អើ!​ នេះឯងគិតថានឹងហៅគ្រូពេទ្យយុធឱ្យបើកទ្វារឱ្យមែន?

-តែនេះខុសច្បាប់ណា វ៉ើយ!​ (ខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើមតប)

-ម៏! ឱ្យលឿនទៅ…កុំនៅរុញរាដល់អង្កាល់ទៀត ប្រយ័ត្នគ្រូពេទ្យ យុធ ដឹងខ្លួនមុន ឯងច្បាស់ជាចួបបញ្ហាធំជាងមិនខាន!

-ហ៊ឹម…អូខេ!

ខ្ញុំសាកប្រើជំនាញដែលខ្លួនលួចរៀនតាមរយៈមើលវីដេអូក្នុងយូធូប សិក្សាពីកម្មវិធីលេងប៉ុស្តិ៍ទូរទស្សន៍អាមេរិក អ្នកចម្បាំងនិនចា(ninja warrior)…តែគ្មានអី គឺធ្វើមិនដូចគេ! ឡើងរបងប៉ុន្មានដង ស្រាប់តែធ្លាក់មកវិញដូចគ្នា…អុកគូទឡើងលែងមានអារម្មណ៍ឈឺហើយ!

វ៉ាទិយ៉ា ឃើញខ្ញុំបែបនេះ គេយកដៃខ្លួនខ្ទប់មុខខ្លួនឯង ចង់សើចបន្ដិចចង់យំបន្ដិច ព្រោះខ្ញុំសង្ស័យថា គេហួសចិត្តនិងភាពល្ងង់ភ្លីភ្លើរបស់ខ្ញុំហើយទេដឹង!

៣០វិនាទីក្រោយ គេក៏រលាយបាត់ស្រមោលនៅទីនេះ ហើយសុខៗទ្វាររបងក្លោងទ្វារឮសូររបើកឡើង រីឯពន្លឺក្រហមបញ្ជាក់ពីដំណើរការនៃកាម៉េរ៉ាសុវត្ថិភាពផ្សេងៗនៅក្បែរនោះក៏រលត់ លែងដំណើរការផងដែរ…ច្បាស់ណាស់ ទាំងនេះជាស្នាដៃរបស់មិត្តខ្មោចខ្ញុំជាមិនខាន!

-ចូលមក!

ឃើញវ៉ាទិយ៉ា ញញិមចំអកដាក់ខ្ញុំ ហៅខ្ញុំចូលទៅក្នុងងាយៗបែបនេះ…ប្រាប់ត្រង់ ខ្ញុំក្ដៅក្នុងចិត្តម៉ង…ទ្រាំមិនបាន ក៏ខ្ញុំនិយាយរអ៊ូទៅកាន់វាវិញ

-វ៉ាទិយ៉ា! សួរត្រង់នេះឯងឃើញការឈឺចាប់របស់ខ្ញុំ ជាសេចក្ដីសុខរបស់ឯងឬ បានជាចូលចិត្តធ្វើបាបបុកម្នេញខ្ញុំម៉្លេះ?

-អាវ…នេះឯងទេតើ អានុ ម៉េចមិនសុំឱ្យខ្ញុំជួយឯងសិនទៅ តាំងខ្លួនធ្វើដូចជាឯងនេះស៊ើបពើហេរ៉ូទៅកើត ផះអើយ! អានុ អើយអានុ…ឯងដូចជា Overestimate ខ្លួនឯងពេកទេដឹង ហាហា!

-វ៉ាទិយ៉ា…អូខេ យូវីន!

ខ្ញុំឈប់ខ្វល់ពីរឿងរបស់មិត្តខ្មោចខ្ញុំ កត់ចំណាំបញ្ជីគំនុំមួយនេះសិនចុះ…ខ្ញុំដើរលបៗ រក្សាសំឡេងសម្រិបជើងរបស់ខ្លួនឯង ស្វែងរកទីតាំងដែលគ្រូពេទ្យយុធកំពុងនៅ…តែសួរតាមត្រង់ខ្ញុំមិនច្បាស់ដែរ តើហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវមកប្រឈមមុខផ្ទាល់ជាមួយគ្រូពេទ្យយុធនោះ មិនចាំឱ្យខាងប៉ូលិសដោះស្រាយសំណុំក្ដីមួយនេះទៅ…ទៅជឿតាមពាក្យបញ្ចុះបញ្ជូលរបស់មិត្តខ្មោច អាវ៉ាទិយ៉ាបែបនេះ!

– ពុទ្ធោអើយ…មនុស្សធម្មតាដូចខ្ញុំ តើមានសមត្ថភាពឯណាប្រឆាំងឃាតកររោគចិត្តដូចជាគេនោះ?

ខ្ញុំនិយាយតិចៗឆ្ងល់ប្រាប់ខ្លួនឯង តែស្រាប់តែមុខទ្វារបន្ទប់ដែលខ្ញុំកំពុងនៅ មានពន្លឺខាងក្នុងបន្ទប់ជះចេញមកក្រៅ ស្របពេលដែលទ្វារខាងក្នុងត្រូវបានរុញចេញមក…រូបរាងគ្រូពេទ្យយុធ ក្នុងដៃកាន់កែវកញ្ចក់ក្រាស់ថ្លាមានបេះដូងស្រស់ដាក់ខាងក្នុងនោះ បើកភ្នែកភ្ញាក់ធំៗ ពេលឃើញខ្ញុំនៅនិងមុខគេ…

-នេះជា…

– លោកគ្រូពេទ្យយុធ!!!

ចប់ហើយ…ចប់ហើយ តើនេះឱ្យខ្ញុំធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ?  ខ្ញុំរត់ល្អទេ? វ៉ាទិយ៉ា ឯង…(ខ្ញុំលួចគិតក្នុងចិត្ត)

ខ្ញុំមិនទាន់បានត្រៀមខ្លួនស្រួលបួលផង ស្រាប់តែម្ជុលស៊ឺរ៊ាំងដ៏មុចស្រួច មិនដឹងគ្រូពេទ្យ យុធ បានមកពីណា រហ័សយកចាក់ចូលដល់សាច់ស្បែកកញ្ចឹងករបស់ខ្ញុំ ដោយខ្ញុំមិននឹកស្មានទុកមុនសោះ…វារហ័សពេក រកតែខ្ញុំសុំសញ្ញាឱ្យមិត្តខ្មោចជួយមិនបាន! ប្រហែលសារធាតុថ្នាំពីម្ជុលស៊ឺរ៉ាំងខ្លាំងដែរ មិនដល់៣០វិនាទីផង…ខ្ញុំបាត់ស្មារតីសន្លប់មិនដឹងខ្លួន!

…

ផាច់!!!

ខ្ញុំបើកភ្នែកសន្សឹមៗ ព្រោះត្រូវបានដាស់ដោយការភាពឈឺចេញពីផ្ទៃមុខរបស់ខ្លួន…អ្នកដែលខ្ញុំបើកភ្នែកឃើញមុនគេ គឺគ្មានអ្នកណាក្រៅពី លោកគ្រូពេទ្យ យុធ ដែលកំពុងមើលមកខ្ញុំដោយក្រសែឃោរឃៅ កំណាច…ខ្ញុំពេលនេះប្រហែលក្លាយជាជនរងគ្រោះបន្ទាប់របស់គេហើយ!

– ភ្ញាក់ហើយឬ? (គ្រូពេទ្យ យុធ សួរ)

ខ្ញុំមិនតបទៅកាន់គ្រូពេទ្យ យុធ ភ្លាមៗនោះទេ ខ្ញុំងាកសម្លឹងមើលទីដែលខ្ញុំនៅ…ខ្ញុំកំពុងអង្គុយលើកៅអី ដៃទាំងពីរត្រូវក្របួចចងនៅពីខាងក្រោយ រឹតជាមួយខ្សែចំណង ពន្លឺភ្លឺពណ៌លឿងផ្លុងចេញពីចង្កៀងអំពូលចាន នៅពីលើក្បាល បង្ហាញឱ្យឃើញទិដ្ឋភាព បរិវេណនៅទីនេះមានកំណត់ ប៉ុន្ដែក៏អាចមើលដឹងបានថា នៅបន្ទប់គឺគេប្រើសម្រាប់ធ្វើអី្វ…

រូបភាពដែលខ្ញុំមិនអាចបំភ្លេច បង្ហាញជាថ្មីម្ដងទៀត បន្ទប់ដែលមានពន្លឺភ្លើង ប៉ុន្ដែបែរជាក្លាយងងឹត គ្មានរស្មីអ្វី ព្រោះតែទីនេះគឺប្រមូលផ្ដុំជាមួយចំហាយគុំគួន អ័ព្ទផ្សែងងងឹតដូចទីនេះជាទីលានពិឃាតលើសមរភូមិសង្គ្រាមអស់កាលដ៏យូរឆ្នាំ…

– នេះខ្ញុំ…ខ្ញុំនៅទីណា?

– ទីណាឬ? នោះ​ជា​បន្ទប់​សក្ការ​របស់​ខ្ញុំ (sanctuary room)

-ទីសក្ការ? ឬមួយក៏ជាបន្ទប់ប្រមូលអំពើឃាតកម្មខ្លួនទៅវិញ?

ខ្ញុំដឹងហើយ ហេតុអ្វីនៅទីនេះ វាមានចំហាយគុំគួនខ្លាំងបែបនេះនោះ ព្រោះទីនេះមិនខុសពីសាលវិចិត្រសិល្បៈ ដែលដាក់តាំងពិពណ៌បង្ហាញស្នាដៃរបស់ខ្លួននោះទេ…គ្រាន់តែទីនេះជាសាលបង្ហាញពីវិចិត្រសិល្បៈនៃបំណែកសាកសព ជនរងគ្រោះដែលគ្រូពេទ្យ យុធ បានសម្លាប់ ជាប់ជញ្ជាំងបន្ទប់នេះមានធ្នើរ រៀបជាច្រើនជួរ ក្នុងជួរនីមួយៗ មានដាក់តាំងបង្ហាញមានបំណែកផ្សេងៗនៃរាងកាយមនុស្ស មានដៃ គ្រាប់ភ្នែក ជើង ឬក៏ដងខ្លួនមនុស្សទាំងមូល ដាក់ត្រាំក្នុងទឹករក្សាសពនៅក្នុងកែវកញ្ចក់ រៀបបង្ហាញធ្វើដូចទីនេះជា វិចិត្រសាលនៃកាយវិភាគសាស្ត្រមនុស្ស (Gallery of Human Anatomy) តែខ្ញុំយល់ថា ទីនេះជាកន្លែងប្រមូលអំពើឃាតកម្ម តាំងជា Trophy នៃ collection បំណែករាងកាយជនរងគ្រោះរបស់គាត់។

-ឯងដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាងហើយមែនទេ?

គ្រូពេទ្យយុធ និយាយដោយសំឡេងស្មើមកកាន់ខ្ញុំ ទឹកមុខរបស់គេ មិនបង្ហាញពីភាពខ្លីខ្លាចអ្វីបន្ដិចសោះ ហាក់បីគេមិនផ្តោតវាមិនសំខាន់ក្នុងរឿងនេះទេ…

-ព្រោះអ្វី? លោកគ្រូពេទ្យ…ហេតុអ្វីលោកគ្រូពេទ្យតាំងខ្លួនក្លាយជាឃាតករឃោរឃៅបែបនេះ!

ឮពាក្យខ្ញុំសួរបែបនេះ គ្រូពេទ្យយុធ ស្រាប់តែផ្ទុះសំណើចឡើង…សំឡេងសើចរបស់គាត់ ក្រសែភ្នែកគាត់សម្លក់មកមើលខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រឺសម្បុរអស់

-ហាហា…អញជាឃាតករ? ត្រូវហើយអញជាឃាតករ ដៃមួយគូនេះអញសម្លាប់មនុស្សច្រើនជាង អញយកវាទៅប្រើជួយមនុស្សទៅទៀត!! អញហ្នឹងហើយជាឃាតករ មិនមែនជាហេរ៉ូ មិនមែនទេ…ពិតណាស់…ឯងនិយាយត្រូវ អញជាឃាតករ…ឃាតករសម្លាប់មនុស្សមិនញញើត!

-ព្រោះអ្វីទៅលោកគ្រូពេទ្យ? តើពួកគេខុសអ្វី ទើបលោកគ្រូពេទ្យ តាំងខ្លួនធ្វើជាមច្ចុរាជប្រល័យយកសិទ្ធរស់រានរបស់អ្នកទាំងនោះ?

-អ្នកទាំងនោះស័ក្តិសមនឹងស្លាប់…ពួកវាជាអ្នកដែលធ្វើឱ្យអញក្លាយជាបែបនេះ

-លោកគ្រូពេទ្យ…លោកគ្រូ មិនមែនជាយមរាជ កំណត់ជីវិតនរណាអាចរស់ ឬត្រូវស្លាប់បានទេ! លោកគ្រូពេទ្យ យុធ…

-ឈប់ហៅឈ្មោះអញទៀតទៅ អញនិងឯងមិនដែលស្គាល់គ្នាទេ? ឈប់ទៅអញមិនចង់ឮទៀតទេ…ពួកវាសុទ្ធតែជាអ្នកដែលជាប់ពាក់ព័ន្ធ សម្លាប់បងស្រីអញ! ទោះបីពេលវេលា យូរយ៉ាងណា…អញនឹងសងសឹក សម្លាប់ពួកវា កូនចៅវា មិនឱ្យរស់នៅសុខស្រួលទេ…អញត្រូវតែទាមទារយុត្តិធម៌ សកសឹកឱ្យបងស្រីអញ…ហាហា!!!

យុធ…ប្អូនយុធ

សំឡេងដង្ហោយរបស់ខ្មោចស្រីម្នាក់ ដែលស្នាមខ្លួននាងពាសពេញដោយស្នាមរបួស កំពុងយំទុក្ខសោក ព្យាយាមឱបខ្លួនរបស់លោកគ្រូពេទ្យយុធ…តែទោះជាខំប្រឹងយ៉ាងណា ក៏នាងមិនអាចធ្វើទៅបាន…វាប្រៀបដូចចាប់ស្រមោលព្រះចន្ទក្នុងអណ្ដូងទឹក

នេះជា? (ខ្ញុំឧទានដៀងភ្នែកសួរទៅកាន់វ៉ាទិយ៉ា)

– នាងជាបងស្រីរបស់លោកគ្រូពេទ្យយុធ! នាងឈ្មោះ…

-រីវ៉ា? (ខ្ញុំឧទានឮចេញមកក្រៅ)

ឮសំឡេងខ្ញុំហៅឈ្មោះ របស់រីវ៉ា ពីមាត់របស់ខ្ញុំបែបនេះ គ្រូពេទ្យយុធ ស្រាប់តែប្រែប្រួលទឹកមុខមួយរំពេច…ស្ទុះមកអង្រួនចាប់ខ្ញុំ រួចសម្លក់មើលមកភ្នែកចង់ដឹងចម្លើយ

-ឯង…ឯងហេតុម៉េចក៏ស្គាល់ឈ្មោះបងស្រីអញ? ឯងជាអ្នកណា? ឬមួយឯងក៏ជាសាច់ញាតិ ខ្សែស្រឡាយរបស់ពួកវាទាំងនោះដែរ? ទេ…មិនអាចទេ អញបានស៊ើបស្រាវជា្រវច្បាស់ណាស់ នាងកល្យាណនោះហើយ ជាកូនស្រីចុងក្រោយបង្អស់របស់អ្នកបម្រើផ្ទះនោះ…មិនអាចមានអ្នកផ្សេងទៀតទេ!!!

-ខ្ញុំនេះឬ? គឺគ្រាន់តែជាអ្នកដឹកបញ្ញើធម្មតាម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ឯរឿងដែលខ្ញុំស្គាល់បងស្រីរបស់លោកគ្រូពេទ្យ គឺចេញពីមកពីមិត្តរបស់ខ្ញុំដែរ…អ្វីដែលសំខាន់គឺចេញពីមាត់នាង…បងស្រីរបស់លោកគ្រូពេទ្យគឺនៅទីនេះ!

-ឯងនិយាយផ្ដេសផ្ដាស…បងស្រី…បងស្រីខ្ញុំម៉េចអាចនៅទីនេះបាន! គាត់បានស្លាប់អស់រយៈពេលយូរឆ្នាំហើយ…ឯងកុំចង់មកបោកប្រាស់ខ្ញុំ!

-លោកគ្រូពេទ្យមិនជឿខ្ញុំឬ? ស្ដាប់ទៅវាមិនមែនជាវិទ្យាសាស្ត្រ តែខ្ញុំនិយាយពិត…ខ្ញុំអាចមើលឃើញខ្មោច!

-ឆ្កួត…ឯងនិយាយឆ្កួត សម័យនេះនរណាទៅនៅជឿរឿងបែបនេះទៀត!

-រីវ៉ា បងស្រីរបស់លោកគ្រូពេទ្យ មានប្រជ្រុយក្រហមនៅទងត្រចៀកខាងស្ដាំមែនទេ?

ឮខ្ញុំប្រាប់បែបនេះ គ្រូពេទ្យយុធនៅស្ងៀម

-នាងស្លាប់នៅថ្ងៃខួបកំណើត ១៧ឆ្នាំខ្លួន…លោកគ្រូពេទ្យ យុធ បានទិញស្រោមដៃដ៏ស្រស់ស្អាតមួយគូ ចង់ឱ្យនាងជាកាដូថ្ងៃកំណើតនោះ…

ខ្ញុំរៀបរាប់រឿងជាច្រើន ដែលខ្ញុំស្ដាប់ឮចេញពីមាត់របស់ខ្មោចនាងរីវ៉ា…នាងនិយាយយំទាំងទឹកភ្នែករៀបរាប់រឿងខ្លួនឯងប្រាប់មកកាន់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំស្ដាប់រួចហើយ ខ្ញុំពិតជាអាណិតអ្នកម្ខាងទៀតណាស់ មិនគួរណា នាងត្រូវមកចួបរឿងអាក្រក់បែបនេះ…មនុស្សខ្លះពិតជាស័ក្តសមនិងស្លាប់មិនខុសមែន!

-បងរីវ៉ា…បង…ខ្ញុំនឹកបង!

គ្រូពេទ្យ ប្រែប្រួលធ្វើខ្លួនគេដូចជាមនុស្សក្មេង ត្រលប់ទៅកាលជាង២០ឆ្នាំមុន…បងស្រីគេ នៅតែជាមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់បំផុត!

-ប្រាប់មក…បងស្រីអញនៅឯណា? ហេតុអ្វី…ហេតុអ្វីគាត់មិនអាចទៅចាប់ជាតិ? បងស្រី បងរីវ៉ា…បង…

-គាត់បារម្ភពីលោកគ្រូពេទ្យ ទើបគាត់មិនព្រមទៅចាប់កំណើតជាថ្មីទៀត!

-បងរីវ៉ា ហេតុអ្វីបងមិនបោះបង់ខ្ញុំចោលដូចបងប្រុស? ហេតុអ្វីបងមិនទុកខ្ញុំចោលឱ្យនៅតែម្នាក់ឯង…បងហេតុអ្វីខ្ញុំ…ខ្ញុំក្លាយជាបែបនេះ ខ្ញុំមិនមែនជាហេរ៉ូដូចអ្វីដែលបងចង់បានទេ តែខ្ញុំប្រែក្លាយជាតួចិត្តអាក្រក់ （Villain）ដែលបងស្អប់ទៅវិញ…បងរីវ៉ា ខ្ញុំសូមទោសបង!

ខ្ញុំកំពុងមើលឆាកឈុតកម្សត់របស់បងប្អូនគេទាំងពីរស្រាប់តែ វ៉ាទិយ៉ា នៅក្បែរនោះ លួចមកខ្សិបប្រាប់ខ្ញុំថា

-អានុ ទ្រាំបន្ដិចទៅ…បន្ដិចទៀតប៉ូលិសនឹងមកដល់ហើយ!

-អូខេ…អរគុណឯងហើយ!

មួយសន្ទុះសំឡេងឮចេញមកខាងក្រៅ ដូចជាសំឡេងទ្វារត្រូវបានធាក់បំបែកសោរចេញ…សំឡេងឮៗចេញពីសឺរ៉ែនឡានប៉ូលិស និងសម្រិបជើងមនុស្សមួយក្រុម កំពុងដើរចូលមកទីតាំងដែលពួកយើងកំពុងនៅ…មួយសន្ទុះ ស្រាប់តែមានសំឡេងឧគ្ឃោសនាសព្ទ ស្រែករំពងទាំងកណ្ដាលរាត្រី…

-អ្នកខាងក្នុង សូមប្រគល់ខ្លួនតាមសម្រួល! នៅទីនេះយើងបានរុំព័ទ្ធជិតអស់ហើយ…

ទោះបីជាយ៉ាងនេះក្ដី គ្រូពេទ្យយុធ មិនបង្ហាញភាពតក់ស្លុត ឬភ័យខ្លាចអ្វីគេ…ទឹកមុខគេនៅដដែល គឺខូចចិត្តដែលគេមិនអាចមើលឃើញបងស្រីខ្លួនជាលើកចុងក្រោយ

-បងស្រី…បងស្រី បងស្អប់ខ្ញុំទេ ខ្ញុំក្លាយខ្លួនជាឃាតករបែបនេះ? ប៉ុន្ដែពួកវានេះ សុទ្ធតែជាអ្នកដែលធ្វើឱ្យបងស្លាប់…គ្រួសារសាច់ញាតិ ខ្ញុំបានសងសឹកឱ្យបងអស់រួចហើយ…ទោះបីខ្ញុំក្លាយជាបិសាចក្នុងក្រសែភ្នែកអ្នកដទៃ ខ្ញុំក៏មិនសោកស្ដាយដែរ…

គ្រូពេទ្យយុធ ទាញកូនកាំបិតរបស់ខ្លួនបម្រុងនឹងអារករបស់ខ្លួនធ្វើអត្តឃាតហើយ ស្រាប់តែត្រូវបានរារាំងដោយអំណាចអ្វីម្យ៉ាង…ដៃកាន់កាំបិតរបស់គេត្រូវបានបញ្ឈប់ នៅពេលចុងកូនកាំបិតមួយនោះចាក់ទម្លុះស្បែកកញ្ចឹងករបស់គេឡើងមានចេញឈាមក្រហមឆ្អៅរឹមៗ

-ប្អូនយុធ កុំ…

កម្លាំងអំណាចមិនដឹងមកពីណា ខ្មោចនាងរីវ៉ា អាចបង្ហាញរូបរាងខ្លួននៅនិងមុខគេម្ខាងទៀត ដៃនាងចាប់ដៃកាន់កាំបិតរបស់យុធជាប់

-បងស្រីទីពីរ! (គ្រូពេទ្យយុធ ស្រែកដោយរំជួលចិត្ត ពេលឃើញរូបរាងរបស់អ្នកម្ខាងទៀត…រូបរាងកាយដែលគេមិនអាចបំភ្លេចបានក្នុងមួយជីវិតនេះ)

-ប្អូនយុធ កុំ…កុំធ្វើបែបនេះ…បង…បងមិនចង់ឃើញប្អូនស្លាប់នោះទេ! សន្យា…សន្យានិងបង ប្អូនត្រូវរស់នៅ…រស់…

សំឡេងនាងខ្មោចរីវ៉ា ឮបានតែប៉ុណ្ណឹង រូបរាងនាងស្រាប់តែព្រិលប្រែរលាយបាត់រូបរាង

-បងរីវ៉ា…បងស្រី…បងកុំទៅចាកចោលខ្ញុំដូចបងប្រុសបានទេ? បងស្រី…ខ្ញុំ…

ផាំង..ប្រាវ!! កម្លាំងប្រើហិង្សាចេញពីខាងក្រៅ សំឡេងវាយជញ្ជាំងមួយទំហឹងពេញហិង្សាខ្លាំងណាស់ បង្កឱ្យទ្វាររបើកឡើង ជាមួយនិងកងប្រដាប់អាវុធសមត្ថកិច្ចក្នុងឈុតរាជអាវុធហត្ថ ចុះមកបង្រ្កាបភ្លាមៗតែម្ដង…

លោកគ្រូពេទ្យក៏ត្រូវបានចាប់វាយដាក់ខ្នោះ ដាក់ឡានចូលទៅប៉ុស្ដិ៍ប៉ូលិស។ ខ្ញុំក៏ត្រូវខាងប៉ូលិស ហៅចូលមកធ្វើកំណត់ហេតុ និងជាសាក្សី។ រីឯ រូបរាងកាយបំណែកសាកសពដែលចេញពីជនរងគ្រោះទាំងនោះ ត្រូវបានប្រមូលដាក់តម្កល់នៅក្នុងទីកោសល្យវិច្ច័យសម្រាប់ធ្វើជាព័ស្ដុតាងបញ្ជាក់បន្ថែម…ក្នុងចំណោមនោះ ក៏មានដងខ្លួនរបស់ម៉ាឡាវី ដែរ។

រឿងបទល្មើសមួយនេះ ក្លាយជារឿងមួយដ៏ក្ដៅគគុកក្នុងប្រព័ន្ធបណ្ដាញសង្គម និងចុះទំព័រកាសែតក្នុងស្រុកគ្រប់ច្បាប់ សូម្បីព័ត៌មានក្រៅប្រទេស ក៏យករឿងនេះទៅចុះផ្សាយដែរ។ គ្រូពេទ្យម្នាក់ ដែលល្បីល្បាញ ប្រែក្លាយជាឃាតករដ៏សាហាវត្រឹមតែមួយប៉ប្រិចភ្នែក….មនុស្សម្នាក់ ដែលគេស្រឡាញ់រាប់អាន ប្រែក្លាយជាស្អប់ពេញមួយប្រទេស។

-វ៉ាទិយ៉ា រឿងគ្រូពេទ្យយុធមួយនេះ ចប់ហើយមែនទេ?

-អឹម គ្រប់យ៉ាងគឺចប់អស់ហើយ…អរគុណ ម៉ានុ បងស្រីខ្ញុំក៏គេផ្ដាំខ្ញុំឱ្យមកសូមអរគុណឯងផងដែរ មុនពេលគាត់សម្រេចចិត្តចាប់កំណើតជ្រើសរើសជាតិថ្មី។

ខ្ញុំញញិម ទទួលសម្ដីរបស់ វ៉ាទិយ៉ា រួចគិតក្នុងចិត្តតែម្នាក់ឯង ពេលខ្លះខ្ញុំមិនដឹងទេថា តើសេចក្ដីបញ្ចប់របស់គ្រូពេទ្យ យុធ មួយនេះ វាស័ក្តិសមតបទៅនិងអំពើដែលគាត់បានសាងនោះទេ? គំនុំដែលធ្វើពីអ្នកជំនាន់មុន ត្រូវសងដោយកូនចៅជំនាន់ក្រោយៗទៀត ទាំងពួកគេមិនដឹងរឿងអ្វីសោះ តើនេះត្រឹមត្រូវដែរឬ? រឿងមួយនេះ បើគិតៗទៅនៅតែមិនស្មើភាពគ្នា ទាំងគ្រូពេទ្យ យុធ រីវ៉ា និងជនរងគ្រោះដទៃទៀតរបស់គាត់…យុត្តិធម៌ តើមានពិតក្នុងលោកនេះឬ?

វ៉ាទិយ៉ា ហាក់ដឹងពីអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងគិត គេនិយាយដោយសំឡេងស្មើថា៖

-បានហើយ ឈប់គិតទៅ រឿងនេះសន្មត់ថាចប់ត្រឹមហ្នឹង…ដេកសម្រាក​ យកកម្លាំងពេលព្រឹក ធ្វើការទៀត! អូហ៍! ភ្លេចប្រាប់ឯង មេក្រុមផ្ដាំតាមខ្ញុំឱ្យមកប្រាប់ឯងថា មានបញ្ញើពិសេសត្រូវការឱ្យឯងដឹក!

បញ្ញើពិសេស ចេញបញ្ជាពីមេក្រុម?  (ខ្ញុំឧទានក្នុងចិត្ត)

-ហ្អាស? បញ្ញើពិសេសទៀតហើយឬ? វ៉ាទិយ៉ា សង្ឃឹមថាមិនដូចជាអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងគិតទៅចុះណ៎ា!

វ៉ាទិយ៉ា សម្លឹងមើលមុខខ្ញុំ គេលួចសើច ហើយក៏រលាយបាត់ទៅ។ ខ្ញុំមើលពិតានបន្ទប់តែម្នាក់ឯង ហត់នឿយចិត្ត ដកដង្ហើមធំ…

ណ្ហើយ…សង្ឃឹមថាអាកញ្ចប់បញ្ញើពិសេសដែលមេក្រុមដាក់ឱ្យនោះ មិនមែនជារឿងថ្មីទៅចុះ…!

…

ជម្រាបសួរបាទ,

ខ្ញុំ កែត ម៉ានុ អ្នករត់បញ្ញើខ្មោច មានអ្វីឱ្យខ្ញុំដឹកទេ?

អាវសានបទ

នៅជ្រុងមួយនៃសួនច្បារសាធារណៈ គេឃើញមានបុរសម្នាក់ អង្គុយអានកាសែតដែលគេបោះចោលនៅធុងសំរាម…គាត់សម្លឹងមើលរូបភាព លោកគ្រូពេទ្យយុធ អត្ថបទដែលគេសរសេរចុះពីរឿងឃាតកម្មរបស់ខ្លួន…គាត់កាន់អានកាសែតមួយនេះ ញ័រដៃទទ្រើត ដំណក់ទឹកភ្នែក ចាប់ផ្ដើមហូរស្រក់ចុះតក់ៗមកលើទំព័រកាសែត

-យុធ…សូមទោស! លើកនេះ បងនឹងមិនចាកចេញ បោះបង់ប្អូនទៀតទេ!

គាត់ដកកូនកាំបិតដែលសៀតលាក់ក្នុងខោខ្លួនឯង រួចរត់តម្រង់ទៅកាន់ផ្លូវសាធារណៈដែលកំពុងអ៊ូអរពេញដោយមនុស្សប្រុសស្រីក្មេងចាស់ ដើរនៅលើដងវិថីដ៏មមាញឹកមួយនោះ។

១នាទីក្រោយមក មនុស្សម្នានាំគ្នារត់ប្រសេចប្រសាច ដូចហ្វូងត្រី សំឡេងស្រែកដង្ហោយសុំជំនួយលាន់រំពងពេញលើផ្លូវ ព្រោះតែមនុស្សប្រុសម្នាក់កំពុងដេកសន្លប់ក្នុងថ្លុកឈាម ចេញពីពោះ មុខរបួសដែលត្រូវបានគេចាក់ដោយកូនកាំបិតខ្លី…

-ជួយផង…ជួយផង! មានគេ…មានគេសម្លាប់មនុស្ស!!!

បុរសម្នាក់កំពុងកាន់កាំបិតប្រឡាក់ពេញដោយឈាម ឈរឆ្កឹងមួយកន្លែង សម្លឹងមើលជនរងគ្រោះដែលកំពុងដេកនៅក្នុងថ្លុកឈាម…

-យុធ! បងស្គាល់អារម្មណ៍ដែលដៃខ្លួនឯងប្រឡាក់ឈាមហើយ…កាលណោះប្អូនប្រហែលជាមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចដូចបងហើយ! បងសូមទោស…បងការពារប្អូនប្រុសខ្លួនមិនបាន…ហេតុអ្វីកាលនោះ បងកំសាក…បងមិនមែនជាអ្នកកាន់កាំបិតមួយនោះទៅវិញ?

 មែនហើយ…បុរសម្នាក់នោះ គេគឺជារ៉ាវី…បងប្រុសរបស់យុធ៕

ចប់

ខេត្តព្រះសីហនុ

អាគារអាផាតមិន សិខារត្ន

បន្ទប់ជួល៤០៣

ខ្ញុំទាញរាងកាយដែលហត់នឿយពីការដឹកជញ្ជូនដាក់របស់បញ្ញើតាំងពីព្រឹកដល់ថ្មើរណេះត្រលប់មកដល់បន្ទប់អាផាតមិនជួលវិញ ខ្ញុំទម្លាក់ខ្លួនដេកលើគ្រែពូកទន់ល្មើយរបស់ខ្លួន សម្លឹងមើលទៅកាន់ពិដានបន្ទប់ ដកដង្ហើមធំនិយាយ៖

–  អាយ៉ា ឯងគិតថាវិធីនេះល្អហើយឬ?

ខ្ញុំនឹកដល់មធ្យោបាយ វិធីដែលវ៉ាទិយ៉ា មិត្តខ្មោចរបស់ខ្ញុំផ្ដល់យោបល់ ក្នុងការជួយរករាងកាយដែលបាត់បង់​របស់បងស្រីវា ប៉ុន្ដែខ្ញុំស្ដាប់ហើយ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាប្រើការមិនកើតសោះ។​

ឮខ្ញុំហៅគេ អាយ៉ា បែបនេះ វ៉ាទិយ៉ា​បណ្ដែតបង្ហាញខ្លួននៅក្បែរខ្ញុំ គេធ្វើមុខខឹង ហើយលើកដៃខោកខ្ញុំមួយក្រញរ លាន់ឮសូរ…ឃូស!!!

– អូយ!!! នេះឯងកើតថីហ្អាស!

– អានុ ប្រាប់ឯងប៉ុន្មានដងហើយថា កុំហៅឈ្មោះខ្ញុំបែបនេះទៀត ខ្ញុំមិនពេញចិត្តឮទេ?

– អួយ…លោកខ្មោច វ៉ាទិយ៉ា! បើហៅឈ្មោះរបស់ឯងតែម្ដងហ្នឹង គឺវាវែងពេក ពិបាកហៅណាស់…ហៅយ៉ា យ៉ាខ្លីបែបនេះគឺវារត់មាត់ស្រួល ហើយហេតុអ្វីឯងចាំបាច់ខឹងនោះ? ខ្ញុំមិនយល់ពីឯងសោះ បើគេដទៃឮទៅ គ្នាមិនថាទេ តែនេះមានតែគ្នាយើង២នាក់ប៉ុណ្ណោះហ្នឹង…ឯងទៅខ្លាចខ្មាសពីណា! លោកអើយ ក្លាយខ្លួនជាខ្មោចហើយ នៅតែមានចរិតប្រកាន់ច្រើនបែបនេះទៀត!

– ម៉េចក្លាយជាខ្មោច គ្មានសិទ្ធិមែន? អានុ! វ៉ាទិយ៉ា ជាឈ្មោះរបស់គ្នា!

លើកនេះ វ៉ាទិយ៉ា សង្កត់សំឡេងច្បាស់ៗប្រាប់ទៅកាន់ខ្ញុំ…ខ្ញុំឃើញគេបែបនេះ ក៏រាងដឹងខ្លួនខុសដែរ ក៏បែរងាកមុខចេញពីក្រសែភ្នែករបស់គេ ហើយបន្លឺសំឡេងឡើង

– អូខេៗ លោកខ្មោចវ៉ាទិយ៉ា! លើកក្រោយខ្ញុំលែងហ៊ានហៅឈ្មោះឯងខុសទៀតហើយ តែនេះបានហើយ ចូលសាច់ការណ៍រឿងរបស់យើងវិញ។ រឿងដែលឯងគិតថា ឱ្យខ្ញុំទាក់ទងនាងកល្យាណនោះ វាល្អដែរឬ? ឯងក៏ដឹង នាងមើលមកខ្ញុំដូចសំរាមគគ្រិច មានមេរោគបែបនេះ តើនាងនេះឬដែលជឿលើរឿងដែលខ្ញុំនឹងប្រាប់នាងថា សង្សារដែលនាងគិតថាជាទេវបុត្រអស្ចារ្យម្នាក់នោះ ជាឃាតករឃោឃៅកំណាចពាក់ស្រោមមុខនោះ?

– ខ្ញុំយល់ពីអ្វីដែលឯងចង់និយាយ ប៉ុន្ដែនាងជាមនុស្សចុងក្រោយដែលទាក់ទងពាក់ព័ន្ធជាមួយគ្រូពេទ្យយុធ ពួកយើងវាគ្មានជម្រើសច្រើននោះទេ…ឯងក៏ដឹងពេលវេលាយើងមានកំណត់!

– ដឹងហើយ! ឯងកុំបង្ខំខ្ញុំពេកទៅមើល៎! (ខ្ញុំរអ៊ូ) ឯងក៏ដឹងដែរនេះជាលើកទី១ ដែលខ្ញុំត្រូវមកជាប់ពាក់ព័ន្ធរឿងឃាតកម្មបែបនេះ…វ៉ាទិយ៉ា ខ្ញុំជាមនុស្សណា៎ ខ្ញុំនៅស្រឡាញ់ជីវិតខ្លួនឯង!

– អូខេ…ខ្ញុំសូមទោសឯង តែ…

– ដឹងហើយ ខ្ញុំទទួលពាក្យឯងហើយ ខ្ញុំនឹងធ្វើវា!

– អរគុណហើយ ប្រាប់តាមត្រង់ខ្ញុំមិនគិតចង់យកឯងមកពាក់ព័ន្ធរឿងនេះទេ ប៉ុន្ដែ…

-មិនអីទេ…យើងទាំងពីរនាក់ជាមិត្តនឹងគ្នា។ ប្រាប់ត្រង់ខ្ញុំស្ញើចទឹកចិត្តរបស់ឯងណាស់ ទោះបីឯងក្លាយជាខ្មោចក៏ឯងនៅមិនចាកចោលគ្នា ដូច្នេះបើរឿងប៉ុណ្ណឹង ខ្ញុំមិនយល់ព្រមជួយឯងនោះ តើខ្ញុំធ្វើខ្លួនជាមិត្តឯងដោយរបៀបណា? វ៉ាទិយ៉ា កុំគិតច្រើនពេក ខ្ញុំនឹងសម្រេចពាក្យសន្យាមួយនេះ…

– អរគុណឯងហើយ! អ៊ីចឹងឯងមានតែត្រូវទ្រាំអតីតមិត្តស្រីរបស់ឯងសិនទៅ!

– ទ្រាំដឹងតែវាទ្រាំហើយ ប៉ុន្ដែនេះខ្ញុំមិនប្រាកដចិត្តហ្នឹងណា ថាធ្វើយ៉ាងម៉េចឱ្យនាងជឿលើពាក្យរបស់ខ្ញុំនោះ? ខ្ញុំដឹងចរិតនាងច្បាស់ បើនាងឮខ្ញុំនិយាយពីរឿងអាក្រក់របស់សំណព្វចិត្តរបស់នាង លោកគ្រូពេទ្យយុធនោះ នាងច្បាស់ជាគិតថា ខ្ញុំនេះធ្វើខ្លួនជាមនុស្សច្រណែន មានចិត្តលួចមួលបង្កាច់ ចង់បំបែកបំបាក់នាងជាមិនខាន…ស៊យទៀតនុះ នាងខលទៅប្ដឹងប៉ូលិសហៅគេមកចាប់ខ្ញុំដាក់គុកហើយវ៉ើយ! ហុហុ…អនិច្ចាណាស់ មនុស្សចិត្តល្អតែក្រដូចខ្ញុំ!

– ឯងនេះបានហើយ អានុ! កុំមើលនាងក្នុងភាពអាក្រក់ពេក!

– ហ៊ឺស…ក៏បាន ខ្ញុំតាំងចិត្តជាព្រះ មើលលោកក្នុងផ្លូវល្អទៅចុះ! តែណេះរឿងដែលត្រូវធ្វើដំបូងនោះ តើខ្ញុំគួរតែទាក់ទងនាងដោយរបៀបណា? ប្រាប់មុនឱ្យហើយ ខ្ញុំគ្មានលេខទូរស័ព្ទរបស់នាងនោះទេ!

– ឯងគ្មាន តែខ្ញុំមាន! អ៊ីចឹងកុំបារម្ភ យកលេសបន្ថែមទៀតនុះ! អានុ នេះលេខទូរស័ព្ទដៃនាង ដែលខ្ញុំបានមកពីកញ្ចប់អីវ៉ាន់ផ្ញើដែលនាងបានកុម្ម៉ង់ ខ្ញុំបានលួចកត់រក្សាលេខទូរស័ព្ទរបស់នាងទុក…ខ្ញុំដឹងថាឯងយកលេសនេះជាមិនខាន!

– ហ៊ឹម…អ៊ីចឹងល្អហើយ! ឯងហៅលេខរបស់នាងបន្ដិចមក! ខ្ញុំសាកហៅទូរស័ព្ទនិយាយជាមួយនាងតែម្ដង…បើនិយាយគ្នាស្រួល តាមទូរស័ព្ទតែម្ដង សម្រេចបានក៏ល្អម្យ៉ាង មិនបាច់ចួបមុខគ្នានៅខាងក្រៅទៀត!

– អូខេ…លេខទូរស័ព្ទរបស់នាងនោះគឺ 0XX XXX XXX

ម៉ានុ ដកដង្ហើមធំ រួចទាញទូរស័ព្ទខ្លួន ខលហៅចូលទៅកល្យាណ

ទឺតៗទឹត!!! សំឡេងទូរស័ព្ទចូលទៅខ្សែម្ខាងទៀត!

ខ្ញុំឃើញលេខវិនាទីបង្ហាញលើអេក្រង់ទូរស័ព្ទ សបញ្ជាក់ឱ្យដឹងច្បាស់ថាខ្សែអ្នកម្ខាងទៀតបានលើកទទួលលេខទូរស័ព្ទដែលខ្ញុំហៅរួចហើយ ខ្ញុំរង់ចាំស្ដាប់សំឡេងចេញពីម្ខាងទៀត ប៉ុន្ដែស្ងាត់សូន្យមិនឮអ្វីសោះ…៣០វិនាទីហើយ នៅតែមិនឮសូរអ្វី ខ្ញុំក៏ប្រញាប់និយាយសួរទៅអ្នកម្ខាងទៀត ខ្លាចក្រែងគេបិទដាក់ទូរស័ព្ទចុះ!

– សួស្ដី កល្យាណ…នេះខ្ញុំ…ខ្ញុំម៉ានុ អ្នកដឹករបស់ឱ្យកល្យាលពីថ្ងៃមិញនោះអី! ចាំខ្ញុំទេ!

ទឺត!!! ទឺត! សំឡេងបិទទូរស័ព្ទរបស់អ្នកម្ខាងទៀត!

– ពុទ្ធោអើយ…នេះមានរឿងអីឱ្យប្រាកដហ្នឹង! គ្រាន់តែឮឈ្មោះ អញភ្លាម នាងនេះបិទទូរស័ព្ទភ្លាមតែម្ដង!

– អានុ ឯងមិនគិតថាចម្លែកទេ?

– ចម្លែករឿងអី? ខ្ញុំគិតរួចហើយ នាងយ៉ាននេះ ជាមនុស្សចរិតបែបហ្នឹង! យើងមាន យើងមានផលប្រយោជន៍ឱ្យគេ ទើបគេរាប់រក…ដល់យើងក្រ យើងគ្មានអ្វី មើលមុខយើងគេមិនចង់មើលផង នេះកុំចាំបាច់សួររឿងចង់ចួបគ្នានោះ…ហេងស៊យអីគេគិតថាយើងនឹងទៅសុំលុយគេខ្ចីទេដឹងផង…គេខ្លាចគេមិនហ៊ានមកជិតទេ!  

– ឯងនេះ កុំមានគំនិតអវិជ្ជមាន អាក្រក់ពេក លើកល្យាណ! ទោះបីជាខ្ញុំមិនស្គាល់នាងយូរច្រើនជាង​ឯង តែខ្ញុំក៏ដឹងថា នាងមិនមានចិត្តអាក្រក់ខ្មៅដល់ម្លឹងពេកទេ ហើយមិនគិតថានាង ល្ងង់ខ្លៅមើលមិនយល់ថាមួយណាល្អមួយណាមិនល្អនោះដែរ! អានុ ឯងភ្លេចគិតហើយឬ ថាគ្រូពេទ្យយុធ ពេញដោយចំហាយខ្មៅអវិជ្ជមានព័ទ្ធជុំវិញខ្លួនគេខ្លាំងប៉ុនណា ហើយឯងក៏ដឹងពីផលឥទ្ធិពលអវិជ្ជមានដែលបង្កដោយចំហាយអ័ព្ទខ្មៅអវិជ្ជមាន អ៊ីចឹងទោះចង់ឬមិនចង់ អ្នកដែលនៅក្បែរគេ ក៏ត្រូវទទួលរងផលប៉ះពាល់អាក្រក់ពីចំហាយងងឹតដែលចេញពីលោកគ្រូពេទ្យយុធនោះផងដែរ!

-ហ៊ឺស…តែប្រាប់ត្រង់ទៅចុះ ខ្ញុំពិតជាមិនចង់ចួបនាងនោះទេ!

– ចង់ឬមិនចង់ ឯងក៏ត្រូវសាកល្បងធ្វើវាទៅចុះ…អានុ ឯងគិតថាសន្សំបុណ្យ សាងកុសលជួយនាងផងដែរទៅ មិនឮពាក្យចាស់ពោលថា ជួយជីវិតមនុស្សម្នាក់ ដូចគេសាងចេតិយ៧ជាន់!

– បានហើយ គ្នាសាកខលទៅម្ដងទៀតទៅចុះ!

រ៉ឹងៗរ៉ីង!!!

ទឺត!!! ទឺត! សំឡេងបិទទូរស័ព្ទ

»ទូរស័ព្ទដែលអ្នកកំពុងហៅត្រូវបានបិទ…

ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមប្រែប្រួលទឹកមុខ មានមន្ទិលសង្ស័យ លេខទូរស័ព្ទដៃដែលខលចូលអម្បាញ់មិញសោះ ស្រាប់តែមិនអាចទំនាក់ទំនងគ្នាបានទៅវិញ!

នេះមានរឿងអីកើតឡើងចំពោះនាងមែនទេ? កុំប្រាប់ថា…(ខ្ញុំមិនហ៊ានគិតនឹកទៅដល់)

– វ៉ាទិយ៉ា ឯងគិតថា នាងនឹងត្រូវលោកគ្រូពេទ្យម្នាក់នោះ ធ្វើស៊ីទេ?

– លឿនពេកហើយទេដឹង? តែនេះ…ខ្ញុំក៏មិនប្រាកដចិត្តដែរ អានុ ធ្វើម៉េចយើងទៅយល់ពីគំនិតរបស់មនុស្សរោគចិត្តដូចជាគ្រូពេទ្យយុធ!

– បើបែបនេះ តើយើងគួរតែធ្វើយ៉ាងម៉េចល្អទៅ? ប្ដឹងប៉ូលិសទេ? រឿងនេះកាន់តែលូក ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ខ្លួនឯងកាន់តែលង់ផុងខ្លួនជ្រៅ…មិនល្អសោះ!

– ប្ដឹងប៉ូលិស ឯងនេះយកខួរជ្រូកមកគិតទេឬ? ប៉ូលិសទំនេរណាស់ មកទទួលពាក្យបណ្ដឹងរបស់ឯងនោះ? អ្វីសំខាន់ឯងហៅទូរស័ព្ទប្ដឹងប៉ូលិស ឯងប្ដឹងពីបទអ្វី? ចង់ប្ដឹងព្រោះតែនាងមិនទទួលទូរស័ព្ទរបស់ឯងឬ? ហើយនេះមានសួរខ្លួនឯងទេ ឯងនិងនាងត្រូវជាអ្វី? អតីតសង្សារកាលពីវិទ្យាល័យហ្នឹងឬ…អានុ អើយ កាលណាឯងធំ ចេះប្រើខួរឱ្យឆ្លាតជាងនេះទៅ!

– អាវ…នេះឯងមកថាស្ដីឱ្យខ្ញុំចំៗម៉្លេះ​ ហ្អាស! នរណាគេ ជាអ្នកបញ្ឆេះឱ្យខ្ញុំហ្នឹងជួយនាង? ហើយនេះពេលនាងកំពុងមានគ្រោះថ្នាក់ ឯងបែរជារារាំងមិនឱ្យជួយទៅវិញ! វ៉ាទិយ៉ា នេះបើមិនប្ដឹងប៉ូលិស តើឱ្យយើងធ្វើយ៉ាងម៉េចវិញ? ឯងមានវិធីអី ប្រាប់មើល៍!

– អានុ ខ្ញុំនេះឬជាអ្នករារាំងឯង? គ្រាន់តែវិធីដែលឯងប្រើប្រាស់នោះ គឺវាមិនបានការ ហើយយករឿងដាក់ខ្លួនឯងទៀត..នេះចង់ឱ្យខ្ញុំថា ឯងនេះ វាភ្លើមែន?

– ឆឺស…ហើយចុះ លោកខ្មោចឆ្លាត ប្រាប់វិធីរបស់ឯងមើល  ធ្វើយ៉ាងម៉េចវិញ?

– ខ្ញុំ…ខ្ញុំកំពុងគិត!

– មិនដឹងដូចតែគ្នាសោះ តាំងខ្លួនជាអ្នកពូកែ លោកអើយ!

ខ្ញុំស្មានមិនខុសទេ មិត្តខ្មោចរបស់ខ្ញុំហ្នឹង បានតែទ្រស្ដី តែអនុវត្តវិញ គឺសូន្យដូចតែគ្នាហ្នឹង ឱ្យតែដល់ពេលត្រូវការរកវិធីច្បាស់លាស់អី វាគិតមិនចេញមិនខុសពីខ្ញុំដែរហ្នឹង…

កំពុងតែគិតត្រិះរិះយ៉ាងក្រញាញ់ខួរទាំងពីរនាក់មនុស្សនិងខ្មោច ស្រាប់តែវត្តមានអ្នកទី៣ មកពញ្ញាក់ខ្ញុំ លួសព្រលឹងរត់ចេញពីខ្លួនអស់!

– វៈអើយ!!

– ពុទ្ធោ បងរីផា! បងមកលេងខ្ញុំម្ដងណា មិនព្រមឱ្យសញ្ញាជាមុនសោះ…នេះបងចង់ឱ្យខ្ញុំគាំងបេះដូងស្លាប់ទាំងក្មេងមែនទេ?

– អាវ…ប្អូននុនេះ ទៅដាក់បណ្ដាសារខ្លួនឯងអ៊ីចឹងធ្វើអី! បងនេះជាខ្មោច ឱ្យសញ្ញាម៉េចបានទៅ…តែនេះប្រាប់ទៅចុះ បងក៏ចូលចិត្តដែរ ឃើញប្អូនភ្ញាក់ម្ដងៗ បង្ហាញទឹកមុខប្លែកៗរហូត! តែនេះកំពុងនិយាយពីអ្វីហ្នឹង ឃើញម្នាក់ៗធ្វើមុខជូរហួញតែម្ដង…មានរឿងអ្វីមែនទេ?

– បងរីផាឯង មិនដឹងរឿងម្យ៉ាងមិនបានទេឬ? វ៉ាទិយ៉ា នេះប្រាប់បងរីផា បានតើឬ?

ខ្ញុំសួរម្ចាស់រឿងគេសិន ព្រោះមិនហ៊ានអាកាត់តែម្នាក់ឯង ហេងស៊យអីគេថាខ្ញុំជាមនុស្សមាត់ដាចទៀតអីលូវហើយ…មិត្តខ្មោចខ្ញុំ ជាខ្មោចប្រកាន់ច្រើនផង!​

– វ៉ាវ…នេះជារឿងសំខាន់ឬលោកបងខ្មោច? នេះ…មិនប្រាប់ខ្ញុំក៏មិនអីដែរ! ខ្ញុំទៅលេងសួរសុខទុក្ខខោ្មចដទៃទៀតក៏បាន…

– ឈប់សិន! នាងខ្មោចជ្រុលជាមក ហើយចង់ដឹងរឿងបែបនេះទៅហើយ ក៏ល្អដែរ! គំនិតមួយគិតមិនចេញ រកអ្នកផ្សេងមករកជួយគិតគ្នាទៀតមើល…ចេញឬមិនចេញ! អានុ ប្រាប់រឿងទាំងនោះ ឱ្យនាងខ្មោចចុះ ចួនអីខ្មោចចាស់ឆ្នាំដូចជានាង អាចជួយអ្វីដល់យើងបានខ្លះ!

ក្នុងពិភពខ្មោច អាយុ មិនមែនជាអ្នកកំណត់ឋានៈនៃអ្នកម្ខាងទៀតនោះទេ…តែគឺជាភាពខ្លាំងក្លានៃវិញ្ញាណ (ព្រលឹងដែលមានសភាពកាន់តែមើលឃើញច្បាស់ គឺសន្ទស្សន៍កាន់តែមានឥទ្ធិពលខ្លាំង)…បើអ្នកមានវិញ្ញាណរបស់ខ្លួនខ្សោយជាងអ្នកម្ខាងទៀត អ្នកម្ខាងទៀតនោះនឹងត្រូវបានកំណត់ជាលោកបង ខ្ពស់ជាង ហើយអ្នកនឹងត្រូវមកគោរព ស្ដាប់តាមបង្គាប់គេដូចលោកបងធំរបស់ខ្លួន…បែបនេះហើយ ទោះបីជាបងរីផា ស្លាប់យូរមកហើយ តែគាត់ត្រូវមកហៅវ៉ាទិយ៉ា ជាលោកបងខ្មោច!

– អូខេ បងរីផាចាំស្ដាប់!

ខ្ញុំ ក៏និយាយរៀបរាប់ពីអ្វីដែលខ្ញុំដឹងពីវ៉ាទិយ៉ា និងប្រាប់ពីអ្វីដែលខ្ញុំឃើញនិងភ្នែកពីរឿងរបស់គ្រូពេទ្យយុធ ទៅកាន់ខ្មោចអ្នកជិតខាងខ្ញុំ…ខ្មោចបងរីផា! បងរីផា បណ្ដែតខ្លួនចាំស្ដាប់យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ មិនខុសពីសិស្សផ្ចង់អារម្មណ៍កំពុងស្ដាប់គ្រូពន្យល់មេរៀននោះឡើយ!

មួយស្របក់ធំ រឿងរបស់ខ្ញុំក៏និទានឱ្យបងរីផាស្ដាប់ចប់់        ។

– បងរីផា បងយល់យ៉ាងម៉េចដែរ?

– ត្រូវតែជួយ…ជួយមីនាងម្នាក់ហ្នឹង! ប្អូននុ ប្អូនឈរឱបដៃមើល មនុស្សកំពុងតែលង់ទឹក ដោយមិនចុះទៅជួយស្រង់បានដែរឬ?

– បងរីផា…បងមើលមកខ្ញុំដូចជាមនុស្សចិត្តល្អពេកហើយទេដឹង? ប្រាប់បងទៅចុះ ខ្ញុំពិតជាឈរឱបដៃមើលមែនហ្នឹង ប្រសិនជាខ្ញុំប្រទះឃើញមានគេកំពុងលង់ទឹកនោះ…

– អាវ…ម៉េចអ៊ីចឹង? បងមិនគិតថា ប្អូននុ ជាមនុស្សចិត្តដាច់បែបនេះសោះ…បងនេះ ខកចិត្តលើរូបប្អូនណាស់…ហុហុ..អស់ល្អនិងគ្នាឥលូវហើយ?

– នាងខ្មោច កុំដ្រាម៉ាពេកបានទេ? នេះអានុ វាមិនចេះហែលទឹកទេ អ៊ីចឹងឱ្យវាចុះទៅជួយមនុស្សលង់ទឹកបានយ៉ាងម៉េចទៅ! វាចុះទៅ មានតែទៅជួយកំដរលង់ទឹកជាមួយគ្នា! លោកក្រោយមុននឹងសួរសំនួរនេះទៅគេ ចេះឆ្លាតសួរគេមុនផង ថាម្នាក់ហ្នឹងចេះហែលទឹកឬអត់…យល់?

– ចាស៎ លោកបងខ្មោច! តែណេះ…ប្អូននុនេះ ស៊ីអារម្មណ៍បងណាស់!

– ខ្ញុំប្រាប់ការពិតតើបង…តែនេះបងខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវជួយយ៉ាងម៉េចទេ? ប្រាប់ត្រង់ទៅចុះ ខ្ញុំនេះមិនមែនជាហេរ៉ូ មនុស្សធម្មតាសុទ្ធ ឱ្យខ្ញុំទៅធ្វើអី្វបាន!​

– អាវ…ធម្មតាឯណា! ប្អូននុ ភ្លេចហើយឬ ថាប្អូនមិនមែននៅតែម្នាក់ឯង ប្អូននៅមានពួកបងនៅពីខាងក្រោយចាំជួយគាំទ្រ!

– មែនហើយ នាងខ្មោចនិយាយត្រូវ! ឯងនៅមានខ្មោចដូចជាពួកយើង!

– អរគុណបង តែនេះខ្ញុំពិតជាទ័លគំនិតមែន មិនដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងណានោះទេ? វ៉ាទិយ៉ា ក៏គេកំពុងគិតរកផ្លូវជួយដែរ តែមិនដឹងថាពួកយើងមានពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់ឬទេ បើបច្ចុប្បន្នខ្ញុំមិនដឹងទេថា កល្យាណកំពុងចួបគ្រោះថ្នាក់មែនឬអត់?

– បងមានគំនិតមួយ មិនដឹងថាពួកប្អូនយល់ព្រមឬអត់?

– ពិតមែនឬ? បងសាកនិយាយទៅមើល ខ្ញុំចាំស្ដាប់!

– គឺបើយើងរកមនុស្សជួយមិនបាន យើងមានតែសុំពឹងខ្មោចឱ្យជួយវិញ!

– ពឹងខ្មោចជួយ?

– ត្រឹមត្រូវហើយ ប្អូននុ ភ្លេចហើយឬ? ខ្មោចដូចជាពួកបង គឺពូកែជាងគេគឺរឿងអង្កេតហ្នឹងតែម្ដង…មនុស្សមើលមិនឃើញខ្មោច តែខ្មោចវិញ ហិហិ គឺដឹងគ្រប់សកម្មភាពរបស់ពួកគេ! ដូច្នេះ រឿងអី ដែលគេគេចពីក្រសែភ្នែកតាមដានរបស់ខ្មោចដូចជាពួកបងបាននោះ!

– បងនិយាយត្រូវ! តែនេះ…ខ្ញុំទៅរកខ្មោចឯណាមកជួយរឿងមួយនេះនោះ?

– បងនឹកឃើញដល់ខ្មោចម្នាក់…បងគិតថា គេអាចជួយកិច្ចការនេះដល់ប្អូនបាន!

– នរណាគេនាងខ្មោច?

– ចាស៎ លោកបងខ្មោច? គឺ…គឺ ខ្មោចមួយនៅបន្ទប់ ៣០៧!

– ខ្មោចម្នាក់មួយមុខសស្លេក ពាក់វ៉ែនតាខ្មៅក្រាស់ ស្គមកំព្រឺសដូចអត់មានបាយញុំាមិនសូវខុសឆ្ងាយគ្នាប៉ុន្មានពីប្រេតនោះឬ? សំខាន់ ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ថា ខ្មោចម្នាក់នោះមិនព្រមចេញទៅណាឆ្ងាយពីបន្ទប់ខ្លួនសោះ…រាល់ពេល គិតតែសំងំនៅក្នុងបន្ទប់របស់ខ្លួន…នេះពិតជាអាចជួយយើងបានមែនឬ? សួរបញ្ជាក់ម្ដងទៀតទៅចុះ នាងខ្មោច ម្នាក់ហ្នឹងឬ?

– ចាស៎លោកបងខ្មោច ម្នាក់ហ្នឹងហើយ! 

គ្មានជម្រើសអ្វី ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងណាដែរ មានតែព្រមជឿសម្ដីខ្មោចអ្នកជិតខាងខ្ញុំ…ខ្ញុំទាំងបី ក៏ដើរចាកចេញពីបន្ទប់ រួចតម្រង់ទៅបន្ទប់ ៣០៧

«តុក តុក» សំឡេងគោះទ្វារបន្ទប់

– អានុ នេះត្រូវគោះទ្វារបន្ទប់សុំចូលដែរឬ? អូហ៍…ភ្លេចគិតឯងជាមនុស្សត្រូវតែមានសុជីវធម៌ខ្លះអ៊ីចឹងហើយ! តោះនាងខ្មោច ចូលខាងក្នុងជាមួយខ្ញុំ!

វ៉ាទិយ៉ា និងខ្មោចបងរីផា មិនចាំយូរ ក៏ទម្លុះទ្វារចូលទៅក្នុងបន្ទប់ ៣០៧ ដោយមិនខ្ចីការសុំអនុញ្ញាតពីម្ចាស់បន្ទប់!

មួយសន្ទុះ ទ្វារបន្ទប់ក៏របើកឡើងដោយឯកឯង ខ្ញុំសម្លឹងរកមើលទៅកាន់ម្ចាស់បន្ទប់ ប៉ុន្ដែមិនឃើញស្រមោលគេសោះ មានតែវ៉ាទិយ៉ា និងបងរីផា…សង្ស័យគាត់ទាំងពីរជាអ្នកបើកទ្វារឱ្យខ្ញុំចូលហើយ!

– បងរីផា នេះម្ចាស់បន្ទប់គេនៅឬអត់ហ្នឹង?

ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅក្នុងបន្ទប់អាផាតមិន៣០៧ ដែលខ្លួនកំពុងឈរនៅ…ភាពងងឹត សេចក្ដីស្ងប់ស្ងាត់ ធ្វើឱ្យខ្ញុំចាប់ផ្ដើមសង្ស័យ ថាខ្ញុំមកខក…គ្មានអ្នកណានៅទីនេះឡើយ!

–  ប្រាកដណាស់ ម្ចាស់បន្ទប់ដឹងតែនៅហើយ! អាក្អូនហ្នឹងតែអ៊ីចឹង ថ្មើរណេះសង្ស័យកំពុងសំងំក្នុងបន្ទប់ លេងហ្គេមអនឡាញទៀតហើយមើលទៅ…មិនអីទេ ចាំបងចូលទៅហៅ អាក្អូនចេញមកចួប!

ខ្មោចបងរីផា ក៏បើកភ្លើងបន្ទប់ឱ្យភ្លឺឡើង…ពេលខ្លះ ប្រាប់ត្រង់ខ្ញុំសង្ស័យម្ចាស់អាគារសិខារត្ននេះជានរណាដែរហ្នឹង បន្ទប់អាផាតមិនទំនេរមិនមានអ្នកជួលទេ​ ប៉ុន្ដែភ្លើងទឹករាល់ខែតែងតែមាន ទុកឱ្យខ្មោចប្រើប្រាស់ធម្មតា…បើអ្នកផ្សេង ម្ចាស់អាគារគេដទៃទៀត ប្រហែលជាបិទផ្អាកមិនបើកឱ្យដំណើរប្រើប្រាស់បែបនេះណាស់…មួយខែៗមិនដឹងថាត្រូវចំណាយប្រាស់ប៉ុន្មានលើថ្លៃអគ្គិសនីនិងទឹកនេះណាស់…ណ្ហើយ!   

សំឡេងស្រែកលាន់ឮផាំងៗចេញពីក្នុងបន្ទប់គេង មួយសន្ទុះក្រោយមករាងស្ងាត់វិញ ហើយរូបរាងខ្មោចបងរីផានិងខ្មោចមនុស្សប្រុសសស្លេក ពាក់វ៉ែនតាខ្មៅក្រាស់ អណ្ដែតខ្លួនឈរពីក្រោយនៅក្បែរគាត់…សង្ស័យជាខ្មោចប្រចាំបន្ទប់ ៣០៧នេះហើយ!

– សួស្ដីខ្ញុំ ម៉ានុ នេះជាវ៉ាទិយ៉ា មិត្តរបស់ខ្ញុំ!

ខ្ញុំណែនាំខ្លួន ប្រាប់ទៅកាន់អ្នកម្ខាងទៀត ពេលឃើញគេមានភាពលឹបល អៀនធ្វើដូចជាខ្លាចខ្ញុំ មិនហ៊ានចង់ឱ្យខ្ញុំឃើញ

– ខ្ញុំ…ខ្ញុំ ផាន់ស៊ី! បង…បងរីផា នេះជាអ្នក…អ្នកដែលបងនិយាយប្រាប់ខ្ញុំនោះមែនទេ? គេជា…ជាមនុស្ស ប៉ុន្ដែគេអាចមើលឃើញខ្មោចដូចជាពួកយើងនោះ? ហើយនេះគេ..គេជាអ្នកដែលគេអាចជួយសម្រេចបំពេញបំណងឱ្យខ្មោចដូចជាយើងបាននោះ…ម្នាក់ហ្នឹងមែនទេ?

ឮខ្មោចផាន់ស៊ី និយាយបែបនេះ សញ្ញាសួរពេញក្បាលរបស់ខ្ញុំ…នេះខ្មោចបងរីផា និយាយដើមអ្វីខ្លះពីខ្ញុំនោះ? បងឯងនេះ ស្លាប់ហើយនៅមកត្រាវរឿងគេទៀតនេះ បែបនេះបើទំនេរពេលណា យើងប្រហែលត្រូវមានរឿងពិភាក្សាគ្នាហើយ បងរីផា?

– ហ្នឹងហើយ អាក្អូន! ប៉ុន្ដែលើកនេះ បងចង់ពឹងឱ្យអាក្អូន ជួយបងរឿងមួយ?

– ត្រូវការឱ្យខ្ញុំជួយឬបង?

ខ្មោចផាន់ស៊ី ធ្វើមុខសង្ស័យ ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅកាន់បងរីផា ក៏ឆ្ងល់ដូចគ្នា ព្រោះមិនដឹងថា គាត់មានគ្រោងការអ្វីនោះ…ហាក់យល់ពីគំនិតក្នុងចិត្តខ្ញុំ បងរីផាញញិមនិយាយមកកាន់យើាងទាំងពីរ

– គឺរឿងវាអ៊ីចេះ! អាក្អូននេះ វាជំនាញខាងកុំព្យូទ័រ បែបគ្រឿងអគ្គិសនីអីហ្នឹង ព្រោះមូលហេតុដែលបណ្ដាលឱ្យផាន់ស៊ី ក៏ព្រោះតែរឿងចរន្ដអគ្គិសនីនេះដែរ…គិតទៅ ក៏ហួសចិត្តដែរ អំឡុងពេលវាកំពុងលេងហ្គេមអនឡាញក្នុងបន្ទប់ ស្រាប់តែកុំព្យូទ័រគ្នានេះ វារលត់ដាច់ភ្លើង…វាចង្រៃអី ខ្សែភ្លើងនោះត្រូវកណ្ដុរកាត់ ដាច់សំបកស្រោបពីខាងក្រៅ! អាក្អូនវាមិនដឹង ឬវាប្រញាប់តភាគលេងហ្គេមវាពេក ក៏ជាន់ប៉ះចំកំណាត់ខ្សែភ្លើងដាច់ ឆក់ចរន្ដស្លាប់ភ្លាមៗទៅ! តែនេះហើយ វាក៏មានសមត្ថភាពពិសេស អាចគ្រប់គ្រងលើកុំព្យូទ័រ ឬឧបករណ៍ដែលប្រើភ្លើងចរន្ដអគ្គសនី…អូហ៍? បងភ្លេចប្រាប់ប្អូននុ ភ្លើងរាល់ខែមិនសូវចុះ អស់ថ្លៃប៉ុន្មាននោះ ព្រោះតែ អាក្អូនផាន់ស៊ីនេះហើយ…គ្នាលួចកែប្រែប្ដូរបន្ថយលេខកុងតាក់ភ្លើង!!!

អូហូ…ខំគិតថាម្ចាស់អាគារនេះចិត្តល្អដាក់ខ្មោច ការពិតរឿងវាអ៊ីចឹងសោះ! (ខ្ញុំលួចគិតតែម្នាក់ឯង នឹកហួសចិត្ត…ខ្មោចស៊ីភ្លើងរដ្ឋ)

–  បង…បងរីផា បងចេះតែយករឿងខ្ញុំស្លាប់ ហែកមកប្រាប់អ្នកផ្សេងទៀតហើយ! ដឹងទេ ខ្ញុំអាម៉ាសខ្មាសគេណាស់!

– ហុហុ…មានអីត្រូវខ្មាស់អៀនអីនុះ នេះសុទ្ធតែគ្នាយើងហ្នឹង! ពុទ្ធោអើយ…អាក្អូនផាន់ស៊ី បុព្វហេតុយើងស្លាប់នរណាគេអាចទៅកំណាត់បាននោះ ត្រូវទេ?

– ហ៊ឹម…(ខ្ញុំគ្រហឹមតិចៗ សម្លឹងមើលទៅបងរីផា) បងតើទុកចិត្តទេ​ គេអាចជួយបានក្នុងរឿងមួយនេះនោះ?

– ប្អូននុ កុំបារម្ភ…ទុកចិត្តបាន! ប្អូនភ័យរឿងអី ប្អូនឯងប្រាប់បងថា ម្នាក់ស្រីឈ្មោះកល្បាណនោះ នាងរស់នៅក្នុងម្ដុំផ្ទះល្វែងវីឡាអ្នកមាន នៅក្នុងខេត្តព្រះសីហនុមួយនេះ អ៊ីចឹងច្បាស់ណាស់ តំបន់គេអភិវឌ្ឍ សេដ្ឌកិច្ចរីកចម្រើនបែបនេះ តាមភូមិគ្រឹះ ផ្ទះវីឡាធំៗ គេតែងតែដាក់កាម៉េរ៉ាសុវត្ថិ ឬប្រព័ន្ធត្រួតពិនិត្យការពារ២៤ម៉ោងហើយ! អាក្អូនផាន់ស៊ី គាត់មានជំនាញក្នុងរឿងបែបនេះស្រាប់…ទុកចិត្តស្នាដៃរបស់គាត់ចុះ! ម៉េចផាន់ស៊ី អាចជួយបងបានទេ?

ឮពាក្យរបស់បងរីផានិយាយបែបនេះ ខ្ញុំរាងធូរស្បើយក្នុងចិត្តខ្លះ…ពិតណាស់ខ្ញុំភ្លេចគិតពីរឿងមួយនេះ សម័យទំនើបបែបនេះ ផ្ទះគេអ្នកមាន រស់នៅវីឡាធំៗបែបនេះ គេប្រាកដមានប្រព័ន្ធកាម៉េរ៉ាការពារសុវត្ថិភាពដាក់ក្នុងផ្ទះខ្លួនឯងហើយ។ ខ្ញុំបែរមុខទៅសម្លឹងទៅ ផាន់ស៊ី រង់ចាំស្ដាប់ចម្លើយរបស់គេ

– នេះ…នេះបង…បងចង់ឱ្យខ្ញុំហេគចូលប្រព័ន្ធសុវត្ថិរបស់គេឬ? បង…បងរីផា…នេះ..នេះជារំពើខុសច្បាប់ណា៎?

– អាវ…អាក្អូន! នេះខុសច្បាប់អី…ច្បាប់គេអនុវត្តតែជាមួយមនុស្សទេ យើងក្លាយជាខ្មោចហើយ គ្មានច្បាប់មនុស្សឯណាមកកាត់ទោស អនុវត្តមកលើកខ្មោចដូចជាយើងនុះ!

– តែ…តែបង….(ផាន់ស្ទាក់ស្ទើរក្នុងចិត្ត)

– អាក្អូន…សុំពឹងរឿងមួយនេះទៅចុះ! នែ៎…ផាន់ស៊ីមិនចង់បានកុំព្យូទ័រថ្មីទេឬ? ជួយបងលើកនេះ ប្អូននុ នឹងសន្យាទិញកុំព្យូទ័រអាស៊េរីហ្គេមមីង ថ្មីប្រចាំឆ្នាំ២០២៣នេះ មួយកំផ្លេឱ្យអូន…

ឮពាក្យរបស់ខ្មោចបងរីផា និយាយអាកាត់តែម្នាក់ឯងបែបនេះ ខ្ញុំស្រាប់តែភាំងស្រឡាំងកាំង គាំងអណ្ដាតប្រកែកមិនចេញ…

ណេះយ៉ាងម៉េចវិញ? ខ្ញុំគ្មានបានសន្យាអីជាមួយនិងគាត់បែបនេះនុះ? វ៉ាទិយ៉ា បំណុលបញ្ជីមួយនេះ គ្នាគិតទៅលើឯងហើយ! ឯងជាអ្នកចេញ ប្រាប់ឱ្យហើយ? កុំព្យូទ័រហ្គេមមីង ស៊េរីថ្មី? ពុទ្ធោអើយ…មិនថោកទេ ខ្ញុំច្បាស់ជាក្រខ្លួនជាមិនខាន!

– ពិតមែនឬ? បងរីផា…(ផាន់ស៊ី សួរយ៉ាងរំភើប)

ឮបែបនេះ ខ្មោចបងរីផា ងាកសម្លឹងមកខ្ញុំ វ៉ៃស៊ីញ៉ូភ្នែកមកកាន់ខ្ញុំ

– បងទៅកុហកអាក្អូនធ្វើអី មែនទេប្អូននុ!

– មែនហើយបង…ផាន់ស៊ី បើប្អូនឯងយល់ព្រមជួយបងក្នុងរឿងនេះមែន សម្រេចកិច្ចការពេលណា បងនឹងធ្វើដូចអ្វីដែលបងរីផានិយាយបែបនេះដែរ!

ខ្ញុំប្រឹងធ្វើញញិម ទាំងក្នុងចិត្តអួលណែន គិតពីរឿងប្រាក់ដែលខ្ញុំសន្សំបាន មិនទាន់ចាយបានហ៊ឺហាដូចគេផង ត្រូវចំណាយទៅលើរឿងផ្សេងអស់ជាថ្មី…ហ៊ើយ! ខ្ញុំដកដង្ហើមធំ ងាកទៅមើលវ៉ាទិយ៉ា​ និយាយក្នុងចិត្តប្រាប់ទៅគេ…

កុំធ្វើជាមិនដឹងវ៉ើយ បំណុលមួយនេះ គ្នាកត់បន្ថែមក្នុងបញ្ជីជំពាក់របស់ឯងទៀតហើយ ប្រាប់ឱ្យដឹង…ឮទេ?

វ៉ាទិយ៉ា ធ្វើជាមិនឮ មើលមេឃមើលផ្កាយធ្វើមិនដឹង…

ហ៊ឺស! មើលចុះ…មើលចរិតមិត្តខ្មោចខ្ញុំចុះ ឱ្យតែនិយាយរឿងវាជំពាក់លុយនោះ វាធ្វើខ្លួនជាខ្យល់ហើយ…ពុទ្ធោអើយ!

ស្ដាប់ពាក្យអះអាងរបស់ខ្ញុំរួចហើយ ផាន់ស៊ី ក៏ចាប់ផ្ដើមប្រតិបត្តិការភ្លាម! គេលូនចូលទៅក្នុងអេក្រង់កុំព្យូទ័រចាស់របស់ខ្លួន អព្ភូតហេតុចម្លែកបានកើតឡើង…កញ្ចក់អេក្រង់ដែលធ្លាប់តែងងឹតស្លុង ស្រាប់តែមានពន្លឺភ្លឺប្រិបព្លែត មានចរន្ដភ្លើងរត់ចូល បង្កើតបានជារូបភាពបង្ហាញជាច្រើនលើផ្ទែអេក្រង់…ឃីប៊តដែលធ្លាប់តែស្ងៀម ចាប់ផ្ដើមកម្រើកនៅលើគ្រប់ឃី ហាក់ដូចមានគេនរណាម្នាក់កំពុងវាយទៅលើវា…

ខ្ញុំសម្លឹងមើលរឿងហេតុនេះដោយភ្ញាក់ផ្អើល! ឃើញបែបនេះ ខ្ញុំនឹកដល់មិត្តខ្មោចរបស់ខ្ញុំ ដែលនៅក្បែរនោះ….

– វ៉ាទិយ៉ា សួរឯងតាមត្រង់ទៅចុះ ឯងមានសមត្ថភាពពិសេសដែរមែនទេ? បើឯងមានដែរ ហេតុអ្វីបានជាគ្នាមិនដឹងសោះអ៊ីចឹង…ចុះសមត្ថភាពពិសេសរបស់ឯងជាអ្វីទៅ?

– អានុ ខ្មោចគ្រប់រូប មិនមែនគ្រប់គ្នាស្លាប់ហើយ សុទ្ធតែមានសំណាងដូចជាផាន់ស៊ីនោះទេ…ការមានសមត្ថភាពរបស់ផាន់ស៊ី ប្រហែលជាព្រះប្រទានអំណោយដល់គេទេដឹង?

– វ៉ាទិយ៉ា ឯងជឿលើព្រះដែរឬ? លើលោកនេះ ពិតជាមានព្រះដែរឬ?

វ៉ាទិយ៉ា សើចតិចៗ

– អានុ ឯងជឿលើរឿងខ្មោច ប៉ុន្តែឯងបែរមិនជឿថាលើលោកនេះមានព្រះ? មានឬមិនមានខ្ញុំក៏ដូចឯងដែរ ខ្ញុំស្រពិចស្រពិលមិនដឹងទេថាក្នុងភពដែលយើងកំពុងរស់នៅមួយនេះ មានព្រះឬអត់ ប៉ុន្ដែខ្ញុំច្បាស់ក្នុងចិត្តរឿងមួយ ក្នុងភពនេះគឺត្រូវតែមានច្បាប់ក្រោយពីការស្លាប់(rules after death)…ព័ស្ដុតាងនោះគឺខ្ញុំនេះឯង…វិញ្ញាណវិលវល់ដែលមិនចង់ឬមិនអាចចាប់កំណើតបាន ត្រូវមកកើតជាភាវៈថ្មីមួយទៀត ហើយពិភពរបស់យើងក៏មានច្បាប់កំណត់ផ្សេងមួយទៀតដែរ។

– សរុបមក ចុងក្រោយគឺឯងមិនដឹងដែរមែនទេ? បើគ្មានព្រះទេ ចុះមេក្រុមយើងជាអ្វី?

– កុំរំឮកឈ្មោះរបស់មេក្រុម ឯងក៏ដឹងថាគាត់មិនចូលចិត្តអ្នកដែលរំខានទេ…ដឹងឬនៅ?

អូខេ…អូខេ យល់ហើយ ខ្ញុំក៏មិនហ៊ានទៅរំខានមេក្រុម…ផះ(សូរសៀងជំនួស ព្រះ) អើយ ខ្ញុំចង់រស់!

មួយស្របក់មក…

– បង…បងជាផ្ទះមួយនេះមែន?

អក្សរពណ៌ក្រហម ដិតធំៗ បង្ហាញលើផ្ទៃអេក្រង់ ជាមួយរូបភាពលើកញ្ចក់អេក្រង់ ៤ផ្សេងគ្នាដែលថតចេញពីផ្ទះល្វែងវីឡាសាងសង់ថ្មីទំនើបមួយ។ ខ្ញុំមើលពិនិត្យមួយសន្ទុះ ក៏ងក់ក្បាលប្រាប់ទៅគេវិញ…

– ផាន់ស៊ី…ផ្ទះមួយហ្នឹងហើយ!

ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅរូបភាពដែលត្រូវបង្ហាញលើអេក្រង់ដោយតក់ស្លុត…

នៅជ្រុងបន្ទប់មួយ គេឃើញមានគ្រែពេទ្យដាក់នៅកណ្ដាលបន្ទប់ នៅជុំវិញពេញដោយផ្ទាំងផ្ទៃផ្លាស្ទិចស គ្របសម្ភារ គ្រឿងសង្ហារិម បិទការពារជញ្ជាំងការពារនិងការប្រឡាក់…នៅលើគ្រែកណ្ដាលបន្ទប់ គឺមានរូបរាងកាយនារីដ៏ស្រស់ ដេកស្រាតននលគោក គ្របដោយក្រណាត់សពីរផ្ទាំងបិទកន្លែងសំខាន់របស់ខ្លួន ដោយដៃទាំងសងខាងមានខ្នោះជាប់និងគ្រែ…នាងដេកស្ដូកស្ដឹង សន្លប់មិនដឹងអ្វីបន្ដិចឡើយ! រូបរាងនាងបែបនេះ ហាក់បីដូចជាអ្នកជំងឺដែលកំពុងតែទទួលការវះកាត់… កល្យាណមិនដឹងថា បន្ដិចទៀត នាងនឹងចួបរឿងដ៏ឈឺចាប់បំផុត ដែលនាងមិនដែលបានគិតដល់។

សម្រិបជើងឮសូរបំផ្លាញពីភាពស្ងប់ស្ងាត់នៅក្នុងបន្ទប់ ទ្វារ​ត្រូវ​បាន​បើកចំហ ​ជំហាន​ដើរ​ចូល​មកនៃស្រមោលមនុស្សប្រុសម្នាក់ សម្លឹងមើលមក​ជិត​គ្រែ​​របស់ កល្យាណ  មុខស្លេករបស់ លោកគ្រូពេទ្យ យុធ ប្រែបង្ហាញមានស្នាមញញិមស្រស់ជ្រុងមាត់ កែវភ្នែកដែលមើលទៅស្លូតសុភាព ប្រែទៅជាក្រសែភ្នែកដែលត្រជាក់ស្មើ ឃោរឃៅ ពេលគេសម្លឹងមើលកល្យាណនៅលើគ្រែ

ប៉ុន្តែទើបតែពេលនេះ ខ្ញុំបានឃើញធាតុពិតពីគ្រូពេទ្យយុធផ្ទាល់ភ្នែកពីរូបភាពពិតប្រាកដដែលមិនប្រើស្រោមមុខជាគ្រូពេទ្យ ថាគាត់ពិតជាគួរឱ្យខ្លាចជាងការគិត តើនេះខ្ញុំអាចទប់ទល់ជាមួយគាត់បានដែរឬ?

ផាច់!!! ពេទ្យយុធ ទះមុខកល្យាណដោយគ្មានប្រណី…

ត្របកភ្នែកដែលបិទ ចាប់ផ្ដើមកម្រើក បើកភ្នែកមើលជាថ្មី នាងស្រឡាំងកាំង ភាំងមិនដឹងថាហេតុអ្វីនាងត្រូវស្ថិតក្នុងសភាពបែបនេះ?

– បង…បងយុធ…នេះ…នេះមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះអូនហ្នឹង?

– ភ្ញាក់ហើយឬ? (គ្រូពេទ្យយុធ និយាយដោយសំឡេងស្មើ)

– បង នេះហេតុអ្វីបានជាអូន…អូនត្រូវមកដេកនៅទីនេះ? តើនេះ..នេះម៉េចក៏អូនត្រូវមកជាប់ចំណងលើគ្រែបែបនេះ? ឬមួយនេះជារ៉ូលផ្លេ(Role Play)លើគ្រែថ្មី? បងយុធ…អូនមិនចូលចិត្តបែបនេះទេ!

កល្យាណ និយាយដោយញ័រមាត់…

ពេលខ្លះនាងចាប់ផ្ដើមខ្លាច មានអារម្មណ៍មិនច្បាស់ ស្រពិចស្រពិលពីសង្សារនៅពីមុខខ្លួននាងហើយ…នាងមិនដឹងថាគេជាអ្នកណាឱ្យប្រាកដនោះទេ? ក្រោមរូបភាពជាគ្រូពេទ្យល្បីឈ្មោះ មានប្រាក់ទ្រព្យធនហូរហៀ មានឋានៈមុខមាត់ខ្ពស់ មានកិត្តិយសក្នុងសង្គម នរណាៗក៏ត្រូវការជំនាញកាំបិតរបស់គេ ប៉ុន្ដែនាងមិនដែលឃើញគេចាប់អារម្មណ៍ ឬដូចជាសម្ដែងជាការពេញចិត្តនិងរបស់ទាំងនោះណាស់។ ពេលនាងចួបគេដំបូង មនុស្សខ្ពង់ខ្ពស់ដូចជារូបគេ នាងមិនហ៊ានស្រមៃថានឹងក្លាយជាសង្សាររបស់ខ្លួនឡើយ ប៉ុន្ដែមានពេលមួយ សុខៗស្រាប់តែគេបែរមកនិយាយប្រាប់នាងថា…គេត្រូវការបេះដូងនាង!!!

តើខ្ញុំពិតជាមនុស្សស្រីដែលគេស្រឡាញ់មែនឬ?  (កល្យាណនឹកក្នុងចិត្ត)

– នាងចាំទេថាខ្ញុំធ្លាប់សួរនាងថា ខ្ញុំត្រូវការបេះដូងនាង?

– បងយុធ? បងនិយាយពីអី? បង…ខ្ញុំស្រឡាញ់បង! តាំងពីខ្ញុំទាក់ទងបង ធ្វើជាសង្សារបងនោះ ប្រុសផ្សេងដទៃទៀត ខ្ញុំ…ខ្ញុំឈប់ទាក់ទងនិងគេអស់ហើយ! មានតែបងម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ…រឿងថ្ងៃមិញ…ម៉ានុ អ្នកដឹកជញ្ជូនម្នាក់នោះ ខ្ញុំគ្រាន់តែហៅគេមកបញ្ឈឺប៉ុណ្ណោះ! ខ្ញុំនិងគេគ្មានអ្វីនិងគ្នាទេ បងយុធ…បងកុំច្រឡំនិងខ្ញុំ! កល្យាណនឹកគិតថា យុធ ប្រហែលជាខឹងនាង ព្រោះតែថ្ងៃមិញនាងទៅចួបនិងប្រុសផ្សេង ក្បត់ចិត្តមិនគិតស្មោះនិងគេហើយ តែការពិតមិនដូចអ្វីដែលនាងបានគិតនោះទេ…ពាក្យដែលគ្រូពេទ្យយុធ សួរទៅកាន់នាង ដូចមានន័យទៅអ្វីដែលគេកំពុងនិយាយហ្នឹងឯង!

– ខ្ញុំត្រូវការបេះដូងនាង…នាងយល់ព្រមទេ? (យុធ សួរម្ដងទៀត ដោយប្រើភ្នែកទាំងគូសម្លឹងទៅនាង)

– បេះដូងខ្ញុំ? ខ្ញុំស្រឡាញ់បងអស់ពីបេះដូងហើយ…បងមិនជឿខ្ញុំទេឬ? ខ្ញុំស្រឡាញ់បងណាស់ បងយុធ…បេះដូងខ្ញុំមួយមានតែរូបបងតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ!​

– អ៊ីចឹងនាងយល់ព្រមប្រគល់បេះដូងមួយនេះឱ្យខ្ញុំទេ?       

– ខ្ញុំយល់ព្រម…ខ្ញុំយល់ព្រម! ប៉ុន្ដែបងអាចដោះចំណងខ្នោះដៃនេះបានទេ? ខ្ញុំ…ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ថា…ខ្ញុំខ្លាច….ខ្ញុំមិនចង់រ៉ូលផ្លេទេ!

នាងសម្លឹងមើលទៅកាន់គ្រូពេទ្យយុធ…សង្សារប្រុសថ្មីរបស់ខ្លួន ដោយកែវភ្នែវអង្វរសុំក្ដីស្រណោះពីអ្នកម្ខាងទៀត ប៉ុន្ដែនាងបែរជាព្រឺសម្បុរខ្ញាក ពេលឃើញស្នាមញញិមរបស់គេ និងក្រសែភ្នែកដូចបិសាចដែលសម្លឹងមើលមកកាន់នាង ជាមួយនិងគេចាប់ផ្ដើមរៀបចំឧបករណ៍ ប្រដាប់ប្រដារពេទ្យរបស់ខ្លួន រៀបដាក់ក្បែរ។ គេយកស្រោមដៃពាក់ សំលៀងកាំបិតវះកាត់របស់ខ្លួន

– បងយុធ…នេះ…នេះបងគិតចង់ធ្វើអី? បង…បង…លែងខ្ញុំ

តំណក់ទឹកភ្នែកដែលកើតចេញពីភាពភ័យខ្លាច សំឡេងស្រែកអង្វរ ទួញសុំក្ដីមេត្តាឱ្យដោះលែងខ្លួន ឮពេញបន្ទប់ តែគ្រូពេទ្យ ចិត្តរឹងធ្វើជាហាក់ដូចជាមិនឮអ្វីបន្ដិចសោះ

– បង…យុធ លោកឆ្កួតហើយឬ? នេះ…នេះអូនជាសង្សាររបស់បងណា? អូនមិនមែនជាអ្នកជំងឺដែលត្រូវការឱ្យបងវះកាត់នោះទេ…បងយុធ…បងអូនសុំណា…ដោះលែងអូនទៅ! អូនសុំអង្វរ ហ៊ឺៗហឺ ហឹក…

មួយសន្ទុះ គេយកស៊ឺរាំងម្ជុលស្រួច ចាក់ទម្លុះសាច់ចូលសរសៃដៃកល្យាណ សំឡេងស្រែកក៏បានបន្ថយរហូតលែងឮអ្វី ប៉ុន្តែតំណក់ទឹកភ្នែកនៅតែហូរស្រក់ចុះមិនឈប់ ផ្ទៃមុខនាងបង្ហាញពេញដោយភាពភ័យខ្លាច រន្ធត់ស្លុតចិត្ត និងឈឺចុកផ្សាក្រៃលែង ពេលនាងឃើញគ្រូពេទ្យយុធ លើកកាំបិទវះកាត់ដ៏មុតស្រួច យារអូសមកលើដងកាយរបស់ខ្លួន…ឈាមក្រហមឆ្អៅហូរចេញតាមមុខកាំបិត…

ឃើញត្រឹមប៉ុននេះ ខ្ញុំយកដៃផ្ទប់មុខខ្លួនឯង ខ្ញុំមិនអាចមើលឈុតបន្ទាប់បានទៀតទេ។ ប្រាប់ត្រង់ ខ្ញុំបានទស្សនារឿងខ្សែភាពយន្តរន្ធត់ រឿងខ្មោចសាហាវឃោរឃៅតាមប៉ុស្ដិ៍ទូរទស្សន៍ចិន និងកុនបរទេសជាច្រើន ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដែលឃើញឈុតឆាករន្ធត់ បង្ហូរឈាមស្រស់ៗ ឃោរឃៅ និងគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមនៅនិងមុខបែបនេះទេ…. ខ្ញុំធ្លាប់គិតថាខ្មោចគួរឱ្យខ្លាច ប៉ុន្ដែពេលនេះទើបខ្ញុំដឹងថា មិនខុសពីវ៉ាទិយ៉ា មិត្តខ្មោចខ្ញុំធ្លាប់និយាយប្រាប់ខ្ញុំទេ មនុស្សឃោរឃៅ កំណាច សាហាវ… វាគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងជាងខ្មោចរាប់សិបដង…ខ្មោចដែលនៅវិលវល់មិនព្រមចាប់កំណើតនេះហើយ ដែលជាជនរងគ្រោះ ក្រោមអំពើអមនុស្សធម៌របស់បិសាចពាក់ស្រោមមនុស្សដូចជាលោកគ្រូពេទ្យ យុធម្នាក់នេះអ៊ីចឹង។

នៅមានភាគបន្ត…

ដីជ្រោយចង្វារ

ឆ្នាំ ២០០០

ល្ងាចយប់ ព្រះទិនករយាងចាកចោលផៃ្ទមេឃា ជំនួសវេនដោយដួងចន្ទ្រា រះបំភ្លឺភពផែនដីវិញ ស្បៃរាត្រីពេលនេះ ពេញដោយហ្វូងដួងតារារាប់ពាន់រះបង្អួតសម្រស់គ្នា តែជ្រុងមួយលើផ្ទៃផែនដី គេឃើញមានផ្ទះប្រក់ស្បូវតូចមួយសង់ប្រកមាត់ទឹក មានពន្លឺផ្លុងៗចេញពីចង្កៀងប្រេងកាតដាក់នៅលើតុ មនុស្សប្រុសស្រីពីរនាក់ កំពុងអង្គុយចួបជុំគ្នា រៀបរង់ចាំទទួលទានអាហារបាយល្ងាច។

– បងស្រី…បងវី ត្រលប់មកពីធ្វើការវិញហើយ!

ក្មេងប្រុសអាយុ ១៣ឆ្នាំ រត់តម្រង់ទៅកាន់មាត់ទ្វារ ស្រែកយ៉ាងរំភើប ពេលឃើញ អ្នកកំលោះក្នុងអាយុ ប្រហែល២០ឆ្នាំស្ដើង ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ចាស់មួយសម្រាប់លើខ្លួនពេញដោយស្នាមប្រឡាក់ដីធូលី តែទឹកមុខគេនៅតែញញិមស្រស់ស្រាយ ពេលសម្លឹងមើលទៅអ្នកម្ខាងទៀត…គេម្នាក់នេះឈ្មោះរ៉ាវី បងប្រុសក្មេងប្រុសម្នាក់នោះ!

– វុធ! ប្អូនធំហើយ តែនេះនៅតែធ្វើចរិតដូចកេ្មងទៀត!​

រ៉ាវី យកដៃមកអង្អែលក្បាល លេងសក់របស់ប្អូនប្រុសគេ ដែលកំពុងតោងឱបចង្កេះរបស់ខ្លួនមិនព្រមលែង

– បានហើយ វុធ! លែងបងវី ឱ្យគាត់បានលុបលាងមុខលាងដៃ អាលនឹងមកវិញ យើង អាចហូបអាហារពេលល្ងាចនេះ…បងវី គាត់ហត់នឿយពេញមួយថ្ងៃហើយ!

– បាទ បងស្រី!

គ្រប់គ្នាក្នុងគ្រួសារនៅតែមានស្នាមញញិមដាក់គ្នា អង្គុយជុំគ្នានៅតុអាហារដែលកំពុងក្ដៅ ទោះបីមានម្ហូបតិចតួច ចានពងទាចៀន ពងទាស្ងោរទឹកត្រី ជាអាហារសម្រាប់បម្រើនាល្ងាចមួយនេះ…ប៉ុន្ដែគ្រួសារកំព្រា គ្មានម្ដាយឪពុក មានតែបីនាក់បងប្អូន ពួកគេនៅតែរស់នៅជុំគ្នាដោយកក់ក្ដៅ ។

នៅក្រោមពន្លឺភ្លើងចង្កៀង ពួកគេអង្គុយជុំវិញគ្នានិយាយអំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅថ្ងៃនេះ។

– វុធ! ថ្ងៃនេះ ប្អូនធ្វើជាប្អូនប្រុសល្អទេ? មិនបាននាំទុក្ខ បង្កការលំបាកឱ្យបងស្រី ប្អូននោះ?

– បាទ! បងវីខ្ញុំ…ខ្ញុំមិនធ្វើឱ្យបងស្រី ពិបាកទេ! ខ្ញុំធំហើយ មិនមែនជាក្មេងប្រុស តាមបងស្រី យំទាររបស់ដូចមុនទេ..ហិហិ។

– ឆ្លាតណាស់យើង! ហើយនេះ រីវ៉ា ម៉េចក៏កដៃអូន ឡើងជាំខ្មៅបែបនេះ? មានរឿងអ្វីមែនទេ រីវ៉ា?

រ៉ាវី សួរទៅកាន់ប្អូនស្រីខ្លួនដោយ ងឿងឆ្ងល់ពេកក្រឡេកឃើញកដៃប្អូនស្រីខ្លួន មានជាំខ្មៅ ដូចជាស្នាមដែលត្រូវគេចាប់ច្របាច់ខ្លាំងពេក

– គឺ…គឺ…គ្មានអី្វទេបង!

មាត់និយាយបដិសេដ ប៉ុន្ដែក្រសែភ្នែករបស់នាងប្រាប់ទៅអ្នកម្ខាងទៀត ថាមានរឿងកើតឡើងចំពោះនាង…

– បងស្រី! ម៉េចក៏មិនប្រាប់បងប្រុសពីរឿងមួយនោះ…អាពូស្រវឹងឆ្កួត…

– វុធ បិទមាត់! (រីវ៉ា ស្រែកគំហកដាក់វុធ)

-​​ បង..បងស្រី ខ្ញុំសូមទោស តែ…

– រីវ៉ា នេះមានរឿងអីមែនទេ? ហេតុអ្វី ឯងចាំបាច់លាក់និងបង ម៉េចមិនប្រាប់បង ឬមួយឯងលែងគិតចាត់ទុកបងជាបងប្រុសរបស់ឯងទៀតហើយ?

– ទេ…ទេបងប្រុស! នៅលើលោកនេះ មនុស្សដែលខ្ញុំគោរពជាងគេ និងស្រលាញ់ជាងគេ  គឺជាបងហ្នឹងហើយ បងប្រុសតែម្នាក់គត់របស់ខ្ញុំ…បងរ៉ាវី។ ខ្ញុំដឹងថាបងរាល់ថ្ងៃគឺវាលំបាក បងហត់នឿយយ៉ាងណាខ្លះ ដើម្បីរកប្រាក់ផ្គត់ផ្គង់ដល់ពួកយើងទាំងពីរនាក់នេះ អ៊ីចឹងហើយ ខ្ញុំមិនចង់បង្កើនបញ្ហា ធ្វើជាបន្ទុកបន្ថែមរបស់បងទៀតទេ…បងខ្ញុំធំហើយ ខ្ញុំអាចដោះស្រាយបញ្ហារបស់ខ្លួនបាន! បង ទុកឱ្យខ្ញុំហ៊ានប្រឈមមុខជាមួយរឿងរបស់ខ្ញុំចុះ!

– រីវ៉ា…បងសូមទោស ព្រោះបងមិនបានរៀនសូត្រ ទើបបងត្រូវមកធ្វើការងារសំណង់ ហើយត្រូវឱ្យឯង​និងវុធ មកលំបាកជាមួយបងដែរ!

– បង! កុំនិយាយបែបនេះ…បើគ្មានបង ពួកខ្ញុំក៏មិនអាចរស់នៅមានក្ដីសុខ មានអាហារបីពេលញុំាចម្អែតពោះដែរ! ពួកខ្ញុំយល់ពីតម្លៃដែលបងលះបង់សម្រាប់គ្រួសារមួយនេះ!

– បងវី! ខ្ញុំស្រលាញ់បង! បងជាបងប្រុសដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់ខ្ញុំ!

– បងក៏ស្រលាញ់ប្អូនទាំងពីរដែរ…តោះ! បានហើយ យើងចាប់ផ្ដើមញុំាអាហារតែម្តងទៅ! ម្ហូបត្រជាក់អស់ហើយ…

ម្នាក់ៗចាប់ផ្ដើមកាន់ស្លាបព្រា ដួសបាយញុំារៀងៗខ្លួន ប៉ុន្ដែក្នុងចិត្តម្នាក់ៗ មិនស្រស់ស្រាយដូចមុននោះទេ។ ម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានមន្ទិលក្នុងចិត្ត ដែលគេត្រូវដោះស្រាយចំណងបញ្ហារបស់ខ្លួនរៀងៗខ្លួន…ជីវិតគឺវាហត់នឿយ និងមានសម្ពាធធ្ងន់សម្រាប់អ្នកក្រដូចពួកគេ!

….

បន្ទាប់ពីបាយល្ងាចរួ​ច រីវ៉ា ប្រមូលចានបាយទៅលាងនៅខាងក្រោយ រីឯវុធ និងរ៉ាវី ពីរនាក់គេចូលទៅក្នុងបន្ទប់គេងមុន។ វុធ កំពុងទាញសៀវភៅលំហាត់ថ្នាក់ទី៦របស់គេមកធ្វើ រ៉ាវីសម្លឹងមើលប្អូនប្រុសខ្លួន ធ្វើលំហាត់ផ្ចិតផ្ចង់បែបនេះ គាត់ក៏សប្បាយចិត្តខ្លាំងផងដែរ។ តែមួយសន្ទុះ គេប្រែទឹកមុខព្រួយបារម្ភ នឹកដល់រឿងកាលពីល្ងាចមិញនេះ…

– វុធ…

– បងវី ហៅខ្ញុំឬ?

– វុធ! អាចប្រាប់បងបានទេ រីវ៉ា បងស្រីអូន ល្ងាចនេះ…មានរឿងអ្វីមែនទេ?

វុធ ឮពាក្យរបស់បងប្រុសគេសួរបែបនេះ គេយកដៃអេះក្បាល អល់អែកស្ទាក់ស្ទើរក្នុងចិត្ត គួរឬមិនគួរប្រាប់ការពិតពីរឿងកើតឡើងរបស់បងស្រីខ្លួនប្រាប់ទៅបងប្រុស

– បងវី…ខ្ញុំ…ខ្ញុំសន្យាជាមួយបងស្រីថា​ បំភ្លេចរឿងនោះ…មិន…មិននិយាយប្រាប់ទៅអ្នកដទៃទៀតនោះឡើយ!

– វុធ! អូនប្រាប់បង ហើយបងស្ដាប់រួចមិនយកទៅប្រាប់ទៅរីវ៉ាមិនឱ្យនាងដឹង…ប្អូនមិនខុសនោះទេ មែនឬអត់?

– តែ..តែនេះ…

– តែអី…នេះប្អូន លែងស្ដាប់សម្ដីបងហើយមែនទេ?

– ទេបង! ខ្ញុំប្រាប់បងឱ្យដឹងក៏បាន…តែធ្វើដូចបងប្រាប់ណា…កុំប្រាប់បងស្រីថាខ្ញុំជាអ្នកប្រាប់បងឱ្យដឹងឱ្យសោះ!

– អូខេ! ធ្វើអ៊ីចឹងទើបសម ជាប្អូនប្រុសដ៏ល្អរបស់បង! ម៏! យើងទាំងពីរថ្ពក់ដៃគ្នា សន្យារវាងកូនប្រុសទាំងពីរ!

រ៉ាវី និងវុធ ក៏ថ្ពក់ដៃគ្នាសន្យា…

វុធ ក៏រៀបរាប់ពីរឿងដែលកើតឡើងលើរីវ៉ា កាលពីល្ងាចប្រាប់ទៅកាន់រ៉ាវី….

…

កាលពីល្ងាចមិញ…

វុធ ចេញពីសាលារៀន ឈរនៅក្លោងទ្វារច្រកចេញ រង់ចាំបងស្រីរបស់គេ។ មួយស្របក់ ស្រមោលបងស្រី គេដើរមករកគេជាមួយកន្ដ្រកម្ហូប…

– សូមទោស វុធ! ឱ្យប្អូនរង់ចាំបងយូរហើយមែនទេ? ថ្ងៃនេះ នៅឯផ្ទះមីង រីណា ផ្ទះដែលបងធ្វើជាឈ្នួលបម្រើនោះ គឺគាត់មានរៀបចំកម្មពិធីជប់លៀងតូចមួយ ដើម្បីអបអរសាទរពីការវិលត្រលប់មកវិញរបស់កូនប្រុសរបស់គាត់ ដែលបានបញ្ចប់ការសិក្សានៅក្រៅប្រទេស។ សូមទោសណា បងខំឆ្លៀតប្រញាប់ដែរ តែមានការងារតម្រូវចាំបាច់ ធ្វើឱ្យបងត្រូវរវល់រឿងការងារចង្រ្កានបាយយូរ…តែនេះប្អូនឃើញទេ ក្នុងកន្ត្រករបស់បងសុទ្ធតែម្ហូបឆ្ងាញ់ៗ បងមិនភ្លេចច្រកវេចមកផ្ទះ! ល្ងាចថ្ងៃនេះ យើងទាំងបីនាក់ច្បាស់ជាឆ្ងាញ់មាត់ជាមិនខាន..ហិហិ!​

រីវ៉ា ញញិមដាក់ប្អូនប្រុសខ្លួន។ វុធ ឃើញម្ហូបសាច់ពេញកន្ត្រកបែបនេះ ខ្លួនគេក៏ញញិមតាមបងស្រីដែរ…ពិតណាស់ គេទាំងបីខានមានម្ហូបឆ្ងាញ់ មានសាច់មានបន្លែបែបនេះញុំាជាមួយគ្នាយូរណាស់ហើយៗ។

– វ៉ាវ…បងស្រី ឈ្ងុយដល់ហើយ! នេះធុំតែក្លិន ខ្ញុំឃ្លានហើយបងស្រី!

– ហុហុ…តោះ! អ៊ីចឹងយើងប្រញាប់ទៅផ្ទះ ចាំបងវីមក…យើងទាំងបីនាក់ ថ្ងៃនេះច្បាស់ជាឆ្ងាញ់មាត់ញុំាឱ្យបែកពោះតែម្ដង!

– បាទ! បងស្រី…តោះៗ!

មកតាមផ្លូវ រីរ៉ា ញញិមញញែម មើលទៅភាពរីករាយរបស់ប្អូនប្រុសខ្លួន ដែលរំភើប រីករាយរត់ជ្រែងពេញផ្លូវ។ វុធខ្លួនគេ ដែលកំពុងរត់នោះ មិនប្រយ័ត្ន ក៏រត់បុកមនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលកំពុងស្រវឹងជោកជាំ ដៃកាន់ដបស្រាដើរត្រេតត្រត ពេញតែផ្លូវ..

ប្រាវវវ!!! សំឡេងដបស្រាបែកព្រាត អំបែងដបរាយប៉ាយពេញដងវិថី

អួយ៍…!!! វុធ ស្រែក!

– យី! អាក្មេងឆ្កួត..ខ្វាក់ឬ? ទើបមករត់បុកអញ!

រីវ៉ា ប្រញាប់ទម្លាក់កន្រ្តកម្ហូបចុះ រត់ទៅគ្រាហ៍ប្អូនប្រុសរបស់ខ្លួនក្រោក! នាងភ្លេចចាប់អារម្មណ៍ពីក្រសែភ្នែកពេញដោយកាមគុណ របស់អ្នកម្ខាងទៀត ដែលកំពុងសម្លឹងមើលរូបរាងនាង…សម្លក់សម្លឹងពីក្រោមឡើងលើ រាងកាយស្រីក្រមុំអាយុ១៦ឆ្នាំ!

– បងស្រី…

អូយ៍…ឈឺ! សំឡេងលើកនេះ គឺចេញពីមាត់របស់រីវ៉ា​ ស្រែក…នាងមិនគិត មនុស្សប្រុសស្រវឹងម្នាក់នោះ ស្រាប់តែយកដៃម្ខាងរបស់គេមកចាប់ដៃ រឹតនាងយ៉ាងខ្លាំង ឯដៃម្ខាងទៀត រាវលូកលាន់គ្រប់កន្លែងពេញរាងកាយខ្លួន…

– អូយ៍…កុំ…កុំធ្វើបែបនេះ…ខ្ញុំ…ហ៊ឺហឺ

រីវ៉ា មានការភិតភ័យយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់និយាយមិនចេញ បន្ទាប់ពីត្រូវបុរសប្រមឹក តណ្ហាក្រាស់ម្នាក់នោះចាប់លូកលាន់បំពានរាងកាយនាងបែបនេះ!

– លែង…លែងបងស្រីអញភា្លម អានរក!!!

វុធ ស្ទុះទៅចាប់ទាញដៃរបស់អ្នកម្ខាងទៀត ឱ្យលែង…គេខំក្រញុំាផង វ៉ៃទះតប់ផង ប្រឹងធ្វើយ៉ាងណាឱ្យអ្នកម្ខាងទៀត ប្រលេះដៃចេញ…ប៉ុន្ដែប្រឹងយ៉ាងណាក៏គ្មានប្រសិទ្ធិ រឹតតែធ្វើឱ្យអ្នកម្ខាងទៀតខឹង ហើយវិលមកជះកំហឹងដាក់លើរូបគេបន្ថែមម្នាក់ទៀត!

– អាក្មេងឆ្កួត! អញមិនទាន់គិតបញ្ជីជាមួយឯងផង ឯងមករកងាប់ដោយខ្លួនឯង…កុំថាអញចិត្តអាក្រក់ វ៉ើយ!

ថារួច ជនប្រមឹកម្នាក់នោះ យារដៃវាត់មួយទំហឹងទៅកាន់វុធ ធ្វើឱ្យគេដួលក្រឡាប់ពីរបីជុំទៅលើដី។ រីវ៉ា ឃើញហើយស្រែកអាណិតប្អូន…

– ប្អូនវុធ!!!

– អានរក!!! អានរក ឯងងាប់! ងាប់!

វុធ មើលទៅជាក្មេងប្រុស សុភាពៗ ស្លូតដូចឆ្មា ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេខឹង គេប្រែក្លាយខ្លួនគេដូចជាមនុស្សមួយផ្សេង គេដូចជាសត្វសាហាវ គ្មានសតិនៅក្នុងខ្លួន។

វុធ ស្ទុះក្រោកពីដី ស្រវាយកកន្ត្រកម្ហូបរបស់បងស្រីគេ រួចវាយមួយទំហឹងទៅកាន់អ្នកម្ខាងទៀត។ លើកនេះ ជនប្រមឹក ទ្រេតខ្លួន ដួលទៅលើដី…រីវ៉ា ស្ទុះរត់ចេញពីការចាប់របស់គេ ហើយរត់ទៅពួនកន្លែងម្ខាងទៀត។ បានឱកាសបែបនេះ វុធ យកកន្ត្រកនោះ ទៅគ្របក្បាលរបស់ជនប្រមឹកម្នាក់នោះ រួចទាញដុំថ្មធំមួយដុំប៉ុនកដៃខ្លួន យកទៅគប់ចំក្បាលគេ…

– ងាប់! ងាប់! អញសម្លាប់ឯងឱ្យងាប់! អានរក!

វុធបានវាយអ្នកម្ខាងទៀត រហូតបែកក្បាលហូរឈាមរឹមៗចេញមកប្រឡាក់ពេញដី ឃើញបែបនេះ រីវ៉ា ប្រញាប់ស្រែកស្ទុះទៅឃាត់ប្អូនប្រុសរបស់ខ្លួន…

– វុធ បានហើយ! ឈប់ទៅ…នេះ..នេះគេសន្លប់បាត់ហើយ! ប្អូនឈប់!

ឮបងស្រីគេស្រែកប្រាប់បែបនេះ សតិរបស់គេហាក់ត្រលប់មកវិញ…វុធ ទម្លាក់ដុំថ្មចុះ ហើយសម្លឹងបងស្រីខ្លួនដោយក្រសែភ្នែកមានកំហុស…គេកំពុងសម្លឹងមើលដៃទាំងគូដែលប្រឡាក់ឈាមនៅពេលនេះ

– បងស្រី…ខ្ញុំ…ដៃខ្ញុំ…

រីវ៉ា ប្រញាប់ស្ទុះទៅឱបវុធ ហើយនិយាយលួងលោមគេ

– កុំខ្លាច…កុំខ្លាចអូន! មិនអីទេ…ព្រោះគេជាមនុស្សអាក្រក់ កុំខ្លាចអី!!!

– ពិតមែនឬ បងស្រី!

– ចាស៎…អូនក្លាហាន អូនការពារបង! អូនមិនខុសទេ មនុស្សយើងពេលខ្លះគួរតែឃោរឃៅ កុំស្លូតពេក បើមិនបែបនេះ មិនធ្វើកាចទេ យើងច្បាស់ជានឹងត្រូវគេធ្វើបាបជាមិនខាន!

– បាទបងស្រី!

– តែអូន ត្រូវសន្យានឹងបងណា ថាកុំយករឿងនេះទៅប្រាប់អ្នកណាផ្សេងឱ្យសោះ ជាពិសេសគឺបងប្រុសរ៉ាវី…

– ហេតុអ្វីបងស្រី?

– គឺវីរៈបុរស គេមិនដែលអួតពីអំពើល្អរបស់ខ្លួនប្រាប់ទៅកាន់អ្នកដទៃទេ? អូនមិនឃើញ មនុស្សពីងពាង  Superman គេលាក់បាំងប្រវត្តិពិតរបស់ខ្លួនទេឬ? អូនមិនចង់ធ្វើដូចជាពួកគេទេឬ?
– បាទ! ខ្ញុំយល់ហើយ…ខ្ញុំធំឡើងនឹងធ្វើជាវីរៈបុរស Super hero ការពារមនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់ ជាពិសេសបងស្រីដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ខ្ញុំ!!!

….

វុធ និយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់អំពីរបៀបដែលខ្លួនបានវាយអ្នកស្រវឹង ស្ដាប់ឮហើយ រ៉ាវី ក៏ញញិម រួចពោលបន្ថែម៖

– ត្រឹមត្រូវហើយ ប្អូនធ្វើមិនខុសទេ! បងចួបអាប្រមឹកម្នាក់នោះពេលណា បងនឹងវាយឱ្យចាស់ដៃ ទ្រោមខ្លួនដេកស៊ីបបរសលើគ្រែពេទ្យប៉ុន្មានខែតែម្ដង សងសឹកវាឱ្យបានជំនួសរីវ៉ា…ប្អូនស្រីបង មិនឱ្យគេមាក់ងាយ លូកលាន់ដោយហ្វ្រីៗសេរីបែបនេះទេ។

– បងប្រុសខ្ញុំ ពិតជាពូកែមែន!

វុធ សម្លឹងមើលទៅកាន់រ៉ាវី ដោយកែវភ្នែកភ្លឺភ្លែត ពេញដោយមោទកភាព…ប៉ុន្ដែរ៉ាវី មិនដឹងថាសម្ដីរបស់គេ មានឥទ្ធិពលខ្លាំងបែបណា កែប្រែវាសនាវុធ ឱ្យខុសពីក្មេងធម្មតាទូទៅផ្សេងទៀត…ពីការគិតការប្រើហឹង្សាជាការប្រព្រឹត្តខុស ប្រែក្លាយជាយល់ច្រឡំថាការយកអំពើហិង្សាជាដំណោះស្រាយ គឺជាការបង្ហាញពីភាពក្លាហានរបស់ខ្លួន។       

…

ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក…

ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃខួបកំណើតគម្រប់១៧ឆ្នាំ របស់រីវ៉ា វុធ កាន់ជាប់ជាមួយប្រអប់កូនកាដូតូចមួយដែលវេចខ្ចប់យ៉ាងស្រស់ស្អាត។ នៅក្នុងប្រអប់កូនកាដូមួយនោះ គឺជាស្រោមដៃដ៏ស្រស់ស្អាតមួយគូ ដែលគេខិតខំសន្សំប្រាក់ប្រចាំថ្ងៃ ទិញជូនឱ្យបងស្រីបណ្ដូលចិត្តខ្លួន…វុធ ញញិមញញែម មិនអាចទប់អារម្មណ៍រំភើបនៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្លួនបានទេ ពេលនឹកគិតពីកាដូរបស់ខ្លួនដែលគេនឹងជូនទៅកាន់រីវ៉ា។ វុធឈរសម្លឹងមើលរង់ចាំបងស្រីគេទទួលដូចរាល់ដង ប៉ុន្ដែមិនឃើញមកសោះ…

– នេះបងវ៉ា គាត់ជាប់រវល់ខ្លាំងទៀតហើយឬ? ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃកំណើតគាត់ ប្រហែលជាមិត្តរួមការងារគាត់ រៀបចំកម្មវិធីជប់លៀងឱ្យគាត់ ទេដឹង? តើនេះខ្ញុំគួរឬមិនគួរទៅផ្ទះមុន មិនបាត់រង់ចាំគាត់នោះ?

មេឃកាន់តែជ្រេខ្លាំង ស្បៃងងឹតក៏មកដល់ ភាពអន្ធកាលគ្របដណ្ដប់ផ្ទៃមេឃទាំងមូល ទីនេះចាប់ផ្ដើមងងឹតហើយ  ប្រៀបដូចចិត្ត វុធ កំពុងតែវង្វេងរកចម្លើយរបស់ខ្លួនពេលនេះដែរ។ វុធ កំពុងអង្គុយហេងហាង នៅមុខទ្វារច្រកចេញសាលាតែម្នាក់ឯង ពូសន្ដិសុខយាមក្បែរនោះ ឃើញបែបនេះ ក៏សួរ៖

– យ៉ាងម៉េចដែរអាប្អូនតូច ថ្មើរណេះមិនទាន់ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញទេឬ? មានរឿងអ្វីមែនទេ?

– បាទពូ! គឺ..គឺខ្ញុំនៅចាំបងស្រីខ្ញុំ!

– អូ!…ពូចាំហើយ បងស្រីអាអូន ម្នាក់មួយស្អាត ញញិមស្រស់ឬ? ហើយនេះថ្ងៃនេះ ម៉េចក៏នាងក្រមកទទួលប្អូនយ៉ាងនេះ?

– បាទពូ…ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ!

– បែបនេះ តើឱ្យពូជូនអាអូនត្រលប់ទៅផ្ទះវិញទេ? នេះយប់កាន់តែងងឹតហើយ ម្យ៉ាងផ្លូវតូចស្ងាត់នេះ ក៏មិនសូវមានសុវត្ថិភាពដែរ…បើមិនអីទេ ចាំពូជូនអាអូនត្រលប់ទៅវិញក៏បាន!

– តែពូមិន…មិនជាប់រវល់ធ្វើការងារខ្លួនទេឬ?

– មិនអីអាអូន…ពូមានម៉ូតូកញ្ចាស់នេះមួយដែរ ជិះតែមួយភ្លែត ជូនអាអូនដល់ផ្ទះត្រលប់មកវិញទៅគឺបានហើយ…គិតថាចំណាយពេលមិនយូរទេ!

– បើអ៊ីចឹង ខ្ញុំអរគុណពូណាស់!

– ម៏!…ឆាប់ឡើងម៉ូតូមកអ៊ីចឹង!

នៅតាមផ្លូវត្រលប់ទៅផ្ទះ វុធ មានអារម្មណ៍ចម្លែក មានអំពល់ខ្វល់ចិត្តពីការបាត់ខ្លួនរបស់បងស្រីគេ ប៉ុន្ដែគេគិតលួងលោមខ្លួនឯងប្រាប់ថា គាត់ប្រហែលជាជាប់នៅជាមួយមិត្តភក្ដិ ឬប្រហែលទៅផ្ទះមុនជាមិនខាន…មិនអី គ្មានរឿងអ្វីអាក្រក់កើតឡើងលើគាត់ឡើយ មនុស្សល្អដូចគាត់ គួរតែទេពតាតាមថែរក្សា។

មួយស្របក់ក្រោយមក ពូសន្ដិសុខ ក៏ជិះឌុបវុធ ដឹកមកដល់ផ្ទះ

– នេះជាផ្ទះខ្ញុំហើយពូ…អរគុណ!

– មិនអីទេ អ៊ីចឹងពូត្រលប់ទៅវិញហើយ!

– បាទ ពូ!

ពូសន្តិសុខ ក៏បញ្ឆេះម៉ូតូរបស់ខ្លួនចាកចេញទៅ វុធ រត់ចូលទៅក្នុងផ្ទះ ស្វែងរកវត្តមានរបស់បងស្រី តែរកយ៉ាងណាក៏មិនឃើញនាងសោះ…

– នៀក! ម៉េចថ្មើរណេះហើយ បងស្រីគាត់មិនទាន់មកដល់ផ្ទះទៀត? នេះគាត់ទៅណាវិញ…

វុធ កំពុងលង់និងអារម្មណ៍របស់ខ្លួន ស្រាប់តែសូរសំឡេងបើកទ្វារបន្លឺឡើង! គេប្រញាប់ស្ទុះរត់ទៅមើល…

– បងប្រុស…បងមកដល់វិញហើយឬ?

រ៉ាវី ឃើញប្អូនប្រុសខ្លួនរត់មកទទួលគេបែបនេះ គេញញិម រួចលើកកញ្ចប់ស្បោងអីវ៉ាន់រតេករតាក ដែលគេកាន់ពេញដៃ លើកអួតបង្ហាញប្រាប់ទៅកាន់ប្អូនប្រុសខ្លួន…

– វុធ ឃើញទេ! សុទ្ធតែជារបស់ដែលប្អូន ចូលចិត្តទាំងអស់ អ្វីសំខាន់ថ្ងៃនេះ បងក៏ទិញខេកតូចមួយ មកស៊ើបប្រាយឱ្យរីវ៉ាដែរ ហិហិ!

– វ៉ាវ..ពិតមែនឬបង?

– តែនេះ រីវ៉ានៅឯណាដែរ? ម៉េចក៏បងមិនឃើញស្រមោលនាងបែបនេះ…នេះវ៉ា មិនទាន់ចេញពីធ្វើការងារទៀតឬ?

– បងវី…ខ្ញុំ…ខ្ញុំមិនដឹងដែរហ្នឹង តែថ្ងៃនេះ ខ្ញុំញាក់ភ្នែកស្ដាំខ្លាំងណាស់! ខ្ញុំខ្លាចបារម្ភថាមានរឿងអ្វីមិនល្អកើតឡើងចំពោះគាត់ទេ បងវី!

– កុំគិតផ្ដេសផ្ដាស…នេះជាថ្ងៃកំណើតរបស់គាត់ផង! តោះ! រៀបចំកញ្ចប់អីវ៉ាន់នេះទៅទុកសិនទៅ រង់ចាំគាត់បន្ដិចទៀត បើគាត់មិនឃើញទាន់ត្រលប់មកវិញទៀត យើងពីរនាក់ដើរចេញទៅរករីវ៉ា…យល់ព្រមទេ?

– បាទបង!

ប្រាំនាទីហើយ​ ប្រាំនាទីទៀត វត្តមានរបស់រីវ៉ានៅតែមិនទាន់ឃើញត្រលប់ចូលផ្ទះវិញសោះ! ពីរនាក់បងប្អូន លែងអង្គុយសុខ ក៏រូតរះប្រញាប់ប្រញាល់ស្លៀកពាក់ ចេញទៅខាងក្រៅ រកវត្តមានរីវ៉ា។

រ៉ាវី និងវុធ ដើរតម្រង់ទៅផ្ទះរីណា កន្លែងដែលនាងធ្វើការ តែពេលទៅដល់ចួបមីងរីណានោះ គាត់ប្រាប់គេទាំងពីរថា រីណាចាកចេញពីធ្វើការតាំងពីម៉ោង ៥ល្ងាចមកម៉្លេះ! ឮបែបនេះហើយ រឹតតែធ្វើឱ្យគេទាំងពីរមានការព្រួយបារម្ភពីសុវត្ថិភាពរបស់រីវ៉ាបន្ថែមទៀត…

– នេះ…នេះបងរីវ៉ា មានរឿងអ្វីមែនទេបង? (វុធ សួរទៅកាន់រ៉ាវី ដោយទឹកមុខពិបាកចិត្ត)

– មិនអីទេ…មិនអីទេ​ រីវ៉ា​ប្រហែលជានៅជាមួយមិត្តភក្ដិនាង!

រ៉ាវី ព្យាយាមនិយាយលួងលោម វុធ តែក្នុងចិត្តគេក៏មានការសង្ស័យខ្លាំងពីរឿងរបស់រីវ៉ា…ពួកគេ ព្យាយាមដើរសាកសួរព័ត៌មាន សួរដំណឹងពីមនុស្សដែលស្គាល់រីវ៉ា មិត្តភក្ដិរបស់នាង ប៉ុន្ដែម្នាក់ៗសុទ្ធតែនិយាយដូចគ្នាថា ថ្ងៃនេះគេទាំងពីរមិនបានចួបគ្នាទេ? បើអ៊ីចឹងតើ រីវ៉ា បាត់ខ្លួនទៅណា?

…

រ៉ាវីនិងវុធ ពីរនាក់បងប្អូនគេ ដើរស្វែងរកគ្រប់ទិសទី តែរកយ៉ាងណាក៏នៅតែមិនឃើញពីស្រមោលរបស់រីវ៉ាទៀត គេរៀបនឹងអស់សង្ឃឹមហើយ ស្រាប់តែវុធ ប្រទះឃើញ ស្រោមដៃមួយ ធ្លាក់ជ្រុះនៅនិងលើដី…ស្រោមដៃខ្មៅគគ្រិត ប៉ាក់ដោយរូបផ្កាកុលាបពណ៌ក្រហម គេចំណាំបានថា ជាស្រោមដៃរបស់បងស្រីខ្លួន… វុធ ស្ទុះទៅរើសយកមកពិនិត្យបញ្ជាក់បន្ថែម៖

– បង…នេះជា..ជារបស់បងស្រី! ខ្ញុំចាំច្បាស់ណាស់!

រ៉ាវី ក៏ប្រញាប់មកមើលបញ្ជាក់…ច្បាស់និងភ្នែក គេភ្ញាក់ផ្អើលមួយសន្ទុះ រួចក៏ប្រញាប់ដើរទៅមុខតាមតំម្រុយដែលគេប្រទះឃើញពីស្រោមដៃធ្លាក់នៅដីមួយនោះ…វាចង្អុលទៅទីស្អុយគគ្រុកមួយនោះ…

រីវ៉ា អូននៅទីនោះមែនទេ? (រ៉ាវី នឹកគិតក្នុងចិត្ត)

ប្រូផ្នូលអាក្រក់របស់រ៉ាវី រឹតតែច្បាស់ខ្លាំងឡើង គេសម្លឹងមើលទៅគំនរសំរាមដែលគេចាក់គរបង្កើតជាកូនភ្នំ បង្កឡើងដោយសំបកដូង សំបកផ្លែឈើ សំបកពងមាន់ ពងទា ក្បាលនិងស្រកាត្រី និងកាកសំណល់ផ្ទះបាយជាច្រើនដែលចេញពីអ្នកផ្ទះរស់នៅម្ដុំនេះ ជះក្លិនស្អុយរលួយភាយដល់​ចិញ្ចើម​ផ្លូវ គេមានឃើញ​ទាំង​ហ្វូងសត្វ​ឆ្កែអនាថា​ជា​ច្រើន​ក្បាល ​ឈរ​ចាំ​ហែក​ស៊ី​ថែម​ទៀត​ផង​ដែរ…អ្នកនៅទីនេះ ធម្មតាគេមិនជាន់មកអើតនៅទីនេះទេ!

– បងវី…នេះជាស្រោមដៃបងស្រីម្ខាងទៀត!

វុធ ឱនរើសស្រោមដៃដែលជ្រុះនៅក្បែរនោះ…

ឃើញបែបនេះ រ៉ាវី ស្ទុះប្រញាប់ទៅកាន់គំនរសំរាម រើកកាយស្វែងរកប្អូនស្រីរបស់ខ្លួនភ្លាមៗ…អារម្មណ៍ដែលគេខ្លាច ក្នុងចិត្តដែលគេបន់ថា កុំឱ្យដូចទៅនិងអ្វីដែលខ្លួនគិតនោះ វាចាប់ផ្ដើមបង្ហាញប្រាប់គេម្ដងបន្ដិចៗ…ស្រមោលមនុស្សស្រីដែលកំពុងកប់នៅក្នុងគំនរសំរាមស្អុយរលួយ

– បងស្រីទីពីរ!!! (វុធ ស្រែកមួយដង្ហើម)

– រីវ៉ា!!!

អ្នកទាំងពីរ យំអង្គុយឱបរាងកាយដែលដេកដួលប្រឡាក់ពេញដោយសំរាមដែលមានក្លិនអាសោច ដោយមិនខ្វល់ពីវា។ សំឡេងគេទាំងពីរ ហៅឈ្មោះ រីវ៉ា ឱ្យភ្ញាក់ដាស់ដឹងស្មារតីមកវិញ មករកពួកគេវិញ ប៉ុន្ដែទោះបីជាខ្លួនគេខំប្រឹងស្រែកហៅដង្ហោយខ្លាំងយ៉ាងណា ក៏គ្មានន័យ…គ្មានចលនាអ្វីសោះ!

– បងវ៉ា…ភ្ញាក់ឡើងបង! ខ្ញុំ…ខ្ញុំមានកាដូជូនមកសម្រាប់ថ្ងៃនេះ…បងមកបើកកាដូរបស់ប្អូនមក!! បងវ៉ា…ហ៊ឺហឺ!

– វ៉ា…នរណាគេធ្វើអីប្អូនស្រីខ្ញុំ? អូន ឆាប់ភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើង ប្រាប់បងមក បងនឹងទៅចាត់ការវា មិនឱ្យ…មិនឱ្យវារួចខ្លួនដេកលក់ស្រួលទេ!

រាងកាយរីវ៉ាដេកដួលលើសំរាម មានស្លាកស្នាមពាសពេញរាងកាយ សម្លៀកបំពាក់ដែលនាងពាក់លើខ្លួន ត្រូវគេចាប់ហែក សម្រាតដូចជាអំពើរបស់ពួកសត្វព្រៃ ផ្នែកខាងក្រោមរបស់នាងត្រូវរហែកចេញឈាមប្រឡាក់ចុះមកតាមជើងជោក…ឃើញហើយអាសូរអាណិតនាងក្រៃពីភាពឈឺចាប់ ទារុណកម្មដែលនាងបានទទួលមុនពេលនាងស្លាប់!!!

– អ្នកណា…អ្នកណាគេចិត្តឃោរឃៅ កំណាចអាក្រក់បែបនេះ! រីវ៉ា…អូនច្បាស់ជាឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់ហើយ!

– បងស្រី ខ្ញុំ…ខ្ញុំនឹងរកអាឃាតករម្នាក់នោះ ឱ្យវាសងនូវអ្វីដែលវាបានធ្វើដាក់បង! ខ្ញុំនឹងសងសឹកឱ្យបងវិញ!　　

រ៉ាវី បីរាងកាយដែលឥតវិញ្ញាណយកត្រលប់ទៅផ្ទះកម្សត់របស់ខ្លួនវិញ អារម្មណ៍នាយពេលនេះ ប្រៀបដូចជាបេះដូងរបស់ខ្លួនត្រូវភ្លើងឆេះ ដុតកម្លោចឱ្យឈឺចុកចាប់ដោយអណ្តាតភ្លើងឆេះសន្ធោសន្ធៅរាប់ពាន់អង្សារ គេខឹង គេសោកស្ដាយ គេស្អប់ខ្លួនឯងដែលមិនអាចការពារប្អូនស្រីកម្សត់របស់ខ្លួនម្នាក់នេះ…គេស្អប់ទេពតា ដែលមិនថែរក្សាមនុស្សល្អដូចជាប្អូនស្រីគេ គេស្អប់គ្រប់យ៉ាងដែលមាននៅក្នុងលោកនេះ…គេចង់យកភ្លើងដែលកំពុងឆេះដុតបេះដូងគេមួយនេះ មកដុតបំផ្លាញគ្រប់យ៉ាងនៅទីនេះ ។

…

មួយខែក្រោយមក

រឿងក្ដីឃាតកម្មរបស់រីវ៉ា ខាងក្រុមប៉ូលីសស៊ើបអង្កេត ហាក់បីមិនដំណើរការបន្ដិចសោះ គ្មានតម្រុយពីជនឧក្រិដ្ឋអីបន្ដិច រ៉ាវី និងវុធ ពីរនាក់បងប្អូន ខិតខំប្រឹងប្រាប់បង្ហាញពីជនសង្ស័យទៅកាន់ក្រុមប៉ូលីសក៏ដោយ ក៏មើលទៅវាហាក់ដូចជាមានរណាំងអ្វី មករាំងស្ទះគ្របដណ្ដប់ជិត មិនព្រមឱ្យពន្លឺយុត្តិធម៌បង្ហាញរូបរាងឡើយ!

– បងវី នេះបងសុខចិត្តឱ្យបងស្រី ស្លាប់ដោយមិនបានទទួលភាពយុត្តិធម៌ដែរឬ?

– បងមិនសុខចិត្ត តែនេះឱ្យបងធ្វើយ៉ាងម៉េចវិញ ប្អូនវុធ…បងមានអំណាចអ្វីនៅក្នុងដៃ ដែលអាចទៅអូសទាញអាឃាតករម្នាក់នោះ ចូលគុកបាននោះ!!! យើងជាអ្នកក្រ ជាអ្នកតូចទាប គ្មានអំណាចអ្វីទៅផ្តន្ទាពួកមូលធន ជនឧក្រិដ្ឋទាំងនោះទេ!!!

-បើបែបនេះ ខ្ញុំ…ខ្ញុំនឹងធ្វើជាវីរះបុរស ស្វែងរកយុត្តិធម៌ឱ្យបងស្រី!

-នេះឯងចង់គិតធ្វើអី វុធ?

-ខ្ញុំដឹងហើយ ថាឃាតករសម្លាប់បងស្រី ជានរណា?

-ពិតឬ?

-ខ្ញុំឮច្បាស់និងត្រចៀក…ខ្ញុំឃើញនិងភ្នែក ពីអំពើរបស់វា! ខ្ញុំឈឺចិត្តណាស់បង…បងវី ដឹងទេ វាអួតប្រាប់ក្រុមមិត្តភក្ដិរបស់ខ្លួន ពីអំពើថោកទាបរបស់ខ្លួនយ៉ាងមានមោទកភាព! បងដឹងទេ..វាលួចថតវីដេអូអាក្រាត រូបភាពបងស្រីដែលត្រូវបានវាធ្វើបាប! បងស្រីស្លាប់ក្រោមការរងអំពើលាមកគគ្រិករបស់វាមិនគ្រប់គ្រាន់ តែនៅត្រូវមកអាសោចកេរ្តិ៍ឈ្មោះ ត្រូវរូបភាពទាំងនោះ បង្ហោះដាក់ទៅលើអ៊ីនធើណិតឱ្យពួកអាងាប់រោគចិត្តទាំងនោះបានឃើញទៀត…នេះ…នេះវាអាក្រក់ពេកហើយ!

– នេះពិតដូចជាប្អូនឯងនិយាយមែនឬ?

វុធ ទាញទូរសព្ទដៃចាស់មួយ មិនដឹងថាគេមានវាតាំងពីពេល ចាក់វីដេអូមួយនោះបង្ហាញទៅឱ្យរ៉ាវី…ក្នុងវីដេអូ រូបភាពមនុស្សស្រីស្រស់ស្អាតម្នាក់ត្រូវគេរំលោភបំពាន ដោយមនុស្សប្រុសម្នាក់ mosaic មុខ កំពុងធ្វើបាបនាង។ សំឡេងអង្វរសុំរបស់នាងឱ្យអ្នកម្ខាងទៀតដោះលែងខ្លួន ឈប់ធ្វើបែបនេះ…ប៉ុន្ដែហាក់ដូចជាគ្មានន័យអ្វីបន្ដិចសោះ! សំឡេងនាង ហាក់កាន់ដូចជាសាំងចាក់បន្ថែមឱ្យកាន់តែឆេះលើភ្លើងតណ្ហារបស់អ្នកម្ខាងបន្ថែមទៀត សកម្មភាពអមនុស្សធម៌ អំពើឃោរឃៅជាច្រើនបានធ្វើទារុណកម្មដាក់លើរាងកាយស្រីតូចម្នាក់នេះ…រហូតនាងបាត់សំឡេង សន្លប់គ្មានដឹងអ្វី!

វីដេអូមួយនេះ ត្រូវបានមនុស្សចូលមើលរាប់ពាន់ ប៉ុន្ដែក្រោមផ្នែកខំមិន បែរជាមិនឃើញមាននរណារាយការណ៍ ពីភាពឃោរឃៅរបស់ម្នាក់ប្រុសនោះ តែបែរជានាំគ្នាសរសេរចូលចិត្តទៅវិញ…គ្រប់យ៉ាងពួកគេមើលទៅហាក់ដូចជាការសម្ដែង!　　

– អា…អានរកមួយនោះ វា…វាជានរណា? ប្អូនវុធ ស្គាល់អាសត្វតិរច្ឆានម្នាក់នោះឬ?　

– ខ្ញុំចាំ…ចាំមុខវាច្បាស់ណាស់ ទោះបីវាដុតក្លាយជាផេះទៀត ក៏ខ្ញុំនៅអាចចំណាំវាបានដែរ! អាម្នាក់នោះ…អាម្នាក់នោះ វា…វាអាប្រុសប្រមឹកស្រវឹងស្រាម្នាក់!

– អាប្រមឹកស្រវឹងស្រា? ម្នាក់ណា…

– ម្នាក់ដែលខ្ញុំធ្លាប់និយាយប្រាប់បងនោះអី? ហើយខ្ញុំដឹងហើយ ថាអានរកម្នាក់នោះជានរណា? ការពិតគេ ជាប្ដីរបស់ម្ចាស់ផ្ទះដែលបងស្រីធ្វើការ លោកឧដុង ប្ដីរបស់អ្នកមីងរីណា!

– វុធ! ប្អូនច្បាស់ហើយឬ?!

– ខ្ញុំប្រាកដចិត្តណាស់…ខ្ញុំចាំ..ចាំនៅប្រអប់ដៃស្ដាំវា មានស្លាកស្នាមរបួសហើយសាក់អក្សរអ្វីម្យ៉ាង…មិនខុសពីរូបប្រុសបិទមុខក្នុងវីដេអូមួយនេះទេ!

– បើបែបនេះ យើងទៅប៉ុស្ដិ៍ប៉ូលីសទាំងអស់គ្នា ទៅប្ដឹងទៅចាប់វាដាក់គុក…បងមិនជឿទៀតទេថា យើងមានព័ស្ដុតាង ច្បាស់យ៉ាងនេះ ប៉ូលីសនឹងមិនផ្ដល់យុត្តិធម៌ឱ្យយើងទៀតឬយ៉ាងណា?

– បាទបង!

ពីរនាក់បងប្អូនគេ ក៏ត្រូវទៅប៉ុស្ដិ៍ប៉ូលីសជាថ្មីម្ដងទៀត…ប៉ុន្ដែប៉ូលីសបានត្រឹមតែសួរនាំ កត់កំណត់ហេតុ ធ្វើរបាយការណ៍ទៅថ្នាក់លើតែប៉ុណ្ណោះ។ វិធានការបន្ទាប់ គឺគ្មានអ្វីនោះទេ ក្រៅពីពាក្យថា «ព័ស្ដុតាងមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់» និងពាក្យសន្យាខ្យល់ដែលពោលថា «គេនឹងរកផ្ដល់យុត្តិធម៌ត្រឹមត្រូវជូនដល់ជនរងគ្រោះវិញ…កុំបារម្ភ»

ចេញដល់ច្រកខាងក្រៅប៉ុស្ដិ៍ប៉ូលីស រ៉ាវីនិងវុធ ដកដង្ហើមធំ បងប្អូនកម្សត់ពីរនាក់នេះ ដើរចាកចេញមកវិញ ដោយអស់សង្ឃឹម គេសម្លឹងមើលពាក្យយុត្តិធម៌ដែលសរសេរធំ​នៅច្រកក្លោងទ្វារចូល…គេដកដង្ហើមធំជាថ្មីម្ដងទៀត គេមិនគិតថាពិភពលោកដ៏ធំ មនុស្សរស់នៅរាប់សិបពាន់លាននាក់មួយនេះ គឺពិតជាចង្អៀតពេកសម្រាប់ជីវិតពួកគេទាំងពីរ!

….

រ៉ាវី សម្លឹងមើលទៅទឹកមុខសោកសៅរបស់ប្អូនប្រុសខ្លួន កែវភ្នែកដែលស្រស់ថ្លា ប្រែក្លាយជាគ្មានពន្លឺរស្មីអ្វី ដូចជាមនុស្សគ្មានវិញ្ញាណនៅក្នុងខ្លួន។

– វុធ តោះ! យើងត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ នៅទីនេះទៀត ក៏គ្មានអត្ថន័យអ្វីទៀតដែរ! បញ្ចប់រឿង វ៉ា ត្រឹមហ្នឹងចុះ…គិតថា ជាតិនេះនាងអស់កម្មដែលបានសាងពីជាតិមុនរបស់នាងទៅចុះ!

វុធ ដែលកំពុងឱបស្រោមដៃទាំងគូ ស្រោមដៃដែលគេបម្រុងប្រគល់ជូនរីវ៉ា សម្រាប់កាដូក្នុងថ្ងៃកំណើតរបស់នាង ងាកសម្លឹងមើលទៅកាន់រ៉ាវី ដោយក្រសែភ្នែកខឹង មិនចង់ជឿលើពាក្យដែលគេឮចេញពីមាត់បងប្រុសខ្លួនបែបនេះ…

– បងវី…នេះបងគិតចង់បំភ្លេចវាបានយ៉ាងម៉េច?  អានរកនោះ វារំលោភប្អូនស្រីរបស់បង ហើយបងនេះជាមេគ្រួសារ តើនេះជាវិធីការពារគ្រួសារ និងប្អូនស្រីរបស់បងឬ?

រ៉ាវី ភាំងស្រឡាំងកាំង មិនគិតថា ខ្លួនគេឮពាក្យទាំងនេះពីមាត់ប្អូនប្រុសអាយុ១៣ឆ្នាំរបស់ខ្លួន…តែគេមានតែទ្រាំ តាំងសតិព្រមទទួលរឿងអយុត្តិធម៌មួយនេះ…

តើខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីបាន? តើខ្ញុំមានលទ្ធភាពឯណា​ ទៅយកគេបញ្ជូនដាក់គុកនោះ? តើអំណាចតុលាការ ការពារយុត្តិធម៌ជូនអ្នកក្រដូចខ្ញុំឬ?

រ៉ាវី បានត្រឹមតែស្រែកតវ៉ា ក្នុងខួរក្បាល គេមិនហ៊ានមើលមុខ ប្រឈមក្រសែជាមួយប្អូនប្រុសខ្លួនឡើយ…ព្រោះពាក្យនោះ គេនិយាយមិនខុសទេ! បងប្រុសដែលធ្លាប់ជាមនុស្សក្លាហាន អង់អាច ប្រែក្លាយជាមនុស្សកំសាក ទន់ខ្សោយ មិនអាចការពារប្អូនស្រីតែម្នាក់របស់ខ្លួនបាន!　　

វុធ រត់យ៉ាងលឿនស្លុយ ចាកចេញពីទីនេះ…គេ គិតតែពីរត់ រត់លើផ្លូវដាច់ស្រយាលរហូតដល់បាតជើងទាំងពីររបស់ខ្លួនចាប់ផ្ដើមរបកស្បែក…គេឈប់នៅគំនរសំរាម ទីដែលឃើញសាកសពបងស្រីរបស់ខ្លួននៅទីនេះ…គេអង្គុយយំតែម្នាក់ឯង!

ស្រាប់តែខណៈនោះ សំឡេងស្រែកជេររបស់មនុស្សដែលខ្លួនមិនចង់ចួប បែរជាឮពេញត្រចៀករបស់ វុធ…

– អាហ៍? អាក្មេងចង្រៃយ៍ម្នាក់ហ្នឹងទៀតហើយឬ? នេះឯងមកធ្វើអីនៅទីនេះ?

វុធ សម្លក់ទៅអ្នកម្ខាងទៀត ដោយក្រសែគុំគួនខឹង គេមិនតបឆ្លើយទៅម្នាក់នោះទេ!

– អ្ហែងថ្លង់ឬ? មិនឮពាក្យអញសួរទេ…ចាំបន្តិច! នៅហ្នឹងហើយ អញឈឺនោមមួយហើយសិន! អ្ហែងកុំទៅណាសោះ បើអ៊ីចឹងច្បាស់ជាមានរឿងធំជាមួយអញជាមិនខានវ៉ើយ!

បុរសស្រវឹងសឿងៗ ដៃមួយកាន់ដបស្រា ដៃម្ខាងទៀតរូតខោ រកនោម គេមិនដឹងថា ក្មេងប្រុសនៅពីក្រោយខ្លួន កំពុងបើកមាត់ធំៗ ថ្គាមរបស់គេឡើងញ័រ ខឹងខ្លាំង ទាញកូនកាំបិតផ្លែឈើ គេលាក់សៀតក្នុងខោ ដកតម្រង់ចាក់យ៉ាងលឿនពីខាងក្រោយ អ្នកម្ខាងទៀត…

– អាហ៍!!!

ទឹកមុខរបស់ វុធ ពេលនេះ បង្ហាញនូវស្នាមញញិមឃោរឃៅ ដៃកាន់កាំបិតចាក់ទៅកាន់បុរសស្រវឹងម្នាក់នោះ ដែលដួលដេកនៅលើដី ចាក់ម្តងហើយម្តងទៀតយ៉ាងសាហាវ ឈាមបានហូរពេញខ្ទាតប្រឡាក់ពេញមុខរបស់គេ…មុខរបស់វុធ ប្រឡាក់ឈាមមើលទៅគួរឱ្យខ្លាច ។

– វុធ! ឈប់…នេះ..នេះឯងកំពុងធ្វើអី?

រ៉ាវី ប្រញាប់ទម្លាក់ធុងប្រេងកាតដែលគេទិញសម្រាប់ចាក់បញ្ឆេះចង្កៀង រួចស្ទុះទៅឃាត់ចាប់ដៃប្អូនប្រុសរបស់គេ ហើយសម្លឹងមើលភាគីម្ខាងទៀតដែលកំពុងដេកសន្លប់ហូរឈាមដូចថ្លុក…រ៉ាវី និយាយទាំងញ័រមាត់ សួរទៅកាន់វុធ៖

– នេះ..ឯង..ឯងសម្លាប់មនុស្ស!

វុធ ហាក់ដាស់សតិត្រលប់មកវិញ វុធសម្លឹងមើលដៃកាន់កាំបិតដែលប្រឡាក់ពេញដោយឈាម រន្ធត់ស្លុតចិត្តពេកគេឡើងញ័រដៃជ្រុះកាំបិតធ្លាក់នៅលើដី គេស្រុតជង្គង់អង្គុយលើដី ក្ដោបក្បាលខ្លួនឯង រួចនិយាយតែម្នាក់ឯងដដែលៗថា…

– ខ្ញុំ..ខ្ញុំសម្លាប់…ខ្ញុំសម្លាប់មនុស្ស!!!

រ៉ាវី ឃើញសភាពប្អូនប្រុសខ្លួនបែបនេះ គេរឹតតែរន្ធត់ចិត្តឡើង គេស្ទុះទាញប្អូនប្រុសគេ យកមកឱបនៅក្នុងទ្រូង រួចនិយាយក្បែរត្រចៀកគេតិចៗ៖

– បង…ទេ! ប្អូន..ប្អូនមិនមែនសម្លាប់មនុស្សទេ អ្នកដែលជាអូនសម្លាប់នោះជាមនុស្សអាក្រក់ ហើយវាសមនឹងទទួលបានអ្វីដែលវាសមនឹងទទួលបាន…ប្អូន…ប្អូនមិនខុសទេ! ប្អូនបង…ប្អូនបងជាហេរ៉ូទៅវិញទេ!

– ពិតមែនឬ បង?

– ពិតមែនណា៎ បងកុហកអូនធ្វើអី! ប្អូនប្រុសបងជាហេរ៉ូ!         　　

ឮពាក្យសសើររបស់បងប្រុសបែបនេះ វុធញញិមឡើង ឃើញប្អូនប្រុសសប្បាយចិត្តបែបនេះ រ៉ាវីមិនបាននិយាយអ្វីទៀតទេ គេនៅស្ងៀមហើយសម្លឹងមើលទៅកាន់រាងកាយដេកសន្លប់នៅក្នុងថ្លុកឈាម។

នេះខ្ញុំគួរធ្វើយ៉ាងម៉េចជាមួយសាកសពមួយនេះ? (រ៉ាវី គិតក្នុងចិត្ត)

ប៉ុន្តែមួយសន្ទុះក្រោយមក រ៉ាវី ប្រញាប់ប្រញាល់ឆែករាវរកវត្ថុមានតម្លៃនៅលើខ្លួនរបស់គេ…

– នេះបងកំពុងធ្វើអី?
– ប្រញាប់ឡើង មកទីនេះជួយរកវត្ថុមានតម្លៃដែលមាននៅលើខ្លួនគេ វុធ…យើងត្រូវការរបស់ទាំងនេះ បោកបន្លំថាវាជាការប្លន់សម្លាប់ ហើយយើងនិងចាកចេញពីទីនេះ!

– នេះបង…បងចង់ចាកចេញពីទីនេះឬ?

– ត្រូវហើយ…យើងត្រូវតែចាកចេញពីទីនេះ! យើងមិនអាចនៅទីនេះបន្ដទៀតទេ! ប្អូន…ប្អូនឃើញ នេះ…នេះជាមាស…មាសច្រើនណាស់ ហើយក៏មើលចុះក្នុងកាបូបពេញដោយប្រាក់ដុល្លាររាប់សិបពាន់ផងដែរ! ប៉ុណ្ណឹង…ប៉ុណ្ណឹងគឺវាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ជីវិតបងប្អូនពីរនាក់ហើយ!

– តែ…ខ្ញុំមិនចាកចេញពីទីនេះទេ! នេះ…នេះជាភូមិកំណើតរបស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំមិនទៅណាទាំងអស់…ខ្ញុំមិនទៅណាទេ!

– តែឯងត្រូវតែទៅជាមួយបង! គ្មានពាក្យប្រកែកទេ!

– ទេ…ទេបង! ហេតុអ្វី…ហេតុអ្វីយើងត្រូវចាកចេញពីទីនេះ?

– ព្រោះ…ព្រោះយើងទាំងពីរ…ទាំងពីរនាក់ជាឃាតករ!!!

– មិនពិតទេ…មិនពិតទេ! ខ្ញុំ…ខ្ញុំមិនមែន…មែនជាឃាតករឡើយ! ខ្ញុំជាហេរ៉ូ…ជាហេរ៉ូ!! បង…បងក៏ជាអ្នកប្រាប់ខ្ញុំថាជាហេរ៉ូដែរ!!! ខ្ញុំ…ខ្ញុំមិន…មិនមែនជាឃាតករទេ!!

វុធ រៀបនឹងរត់ចេញពីទីនោះ ស្រាប់តែបងប្រុសគេ ចាប់ទាញដៃគេជាប់…

– បង…បងឆាប់លែងខ្ញុំទៅ! ឃាត់…ឃាត់ខ្ញុំធ្វើអ្វីបង! ខ្ញុំ…ខ្ញុំមិន…

វុធ ព្យាយាមរើបម្រះពីការចាប់របស់អ្នកម្ខាងទៀត ប៉ុន្ដែគេដូចឈររឹង ចាប់ខ្លួនគេជាប់មិនលែងឱ្យចេញពីខ្លួនទៅណាសោះ!

ផាច់!!!

– អាវុធ នេះឯងគិតឆ្កួតអី! ឯងហេតុអ្វីចង់នៅទីនេះទៀត?

– តែទីនេះ ជាផ្ទះរបស់យើង!

– មានបងនិងប្អូន ទៅដល់ទីណា ក៏ជាផ្ទះរបស់យើងទាំងពីរដែរ!វា

– តែ…តែបងរីវ៉ា គាត់នៅទីនេះ…ខ្ញុំមិនចាកចេញ ទៅចោលគាត់នោះទេ!

– វុធ…រីវ៉ា ស្លាប់ហើយ!

– ខ្ញុំដឹង​ តែ…

– ឯងចង់នៅទីនេះ ចង់ឱ្យប៉ូលិសចាប់យើងទាំងពីរឬ? នេះ…នេះឯងជាប្អូនប្រុសរបស់បងទេ? ឯងមានដឹងទេ…យើង…យើងកំពុងសម្លាប់មនុស្សណា៎!

រ៉ាវី និយាយយ៉ាងញ័រមាត់ សម្លឹងមើលទៅប្អូនប្រុសគេ តែពេលនេះគេចាប់ផ្តើមខ្លាច…ខ្លាចក្រសែភ្នែកត្រជាក់ដែលប្អូនប្រុសខ្លួនសម្លឹងទៅមើលរាងកាយដែលដេកនៅក្នុងថ្លុកឈាម! ក្រសែភ្នែកស្អប់ខ្ពើមដែលប្រៀបដូចអ្នកនៅនិងមុខនោះ វាជាសំរាមគ្មានតម្លៃ!  

– វុធ ឯងនៅក្មេងណាស់! ឯងមិនគួរពាក់ព័ន្ធនិងរឿងអាក្រក់ទាំងនេះទេ…វុធ ឯង…

រ៉ាវី និយាយមិនទាន់ចប់ផង វុធ និយាយដោយសំឡេងស្មើកាត់ពាក្យគេ

– បងប្រុស! ហេតុអ្វីសង្គមមួយនេះ វាអាក្រក់បែបនេះ?…ហេតុអ្វី មនុស្សម្នាក់នេះវាធ្វើអាក្រក់ ដាក់បងស្រីរបស់ខ្ញុំបែបនោះ? ហេតុអ្វី មនុស្សអាក្រក់ទាំងនោះ មិនព្រមចុះនរកសោះ? បងតែងតែប្រាប់ខ្ញុំថា ធ្វើជាកូនប្រុស​ ត្រូវក្លាហាន ការពារក្រុមគ្រួសារយើង…តែហេតុអ្វី គ្រាន់តែខ្ញុំចង់បានភាពយុត្តិធម៌ ជូនបងស្រីខ្ញុំសោះ ហេតុអ្វីវាពិបាកយ៉ាងនេះ? នេះ យុត្តិធម៌នៅឯណា?…ឬមួយ យុត្តិធម៌គឺគេបង្កើតសម្រាប់អ្នកមានលុយមានអំណាចតែប៉ុណ្ណោះ អ៊ីចឹងអ្នកក្រដូចជាយើងគឺសំអាងអីទៅ? បងប្រុស ហេតុអ្វីទៅ? បងប្រាប់ខ្ញុំបានទេ…ព្រោះតែយើងក្រឬ ទើបខ្ញុំមិនអាចការពារទាមទាររបស់ទាំងនោះបាន?

– បងសូមទោស បងមិនអាចផ្ដល់អ្វីដែលប្អូនត្រូវការបាន…អ្វីដែលយើងមានដូចគេ គឺមានមេឃជាដំបូល យកដីធ្វើជាផ្ទះប៉ុណ្ណោះ…នេះហើយជាជីវិត គ្មានអ្វីគ្រប់យ៉ាងស្មើភាពគ្នានោះទេ!

កិច្ចសន្ទនារបស់គេទាំងពីរត្រូវកាត់ផ្តាច់ ពេលអ្នកដែលវុធគិតថាស្លាប់ កំពុងលូកដៃដែលប្រឡាក់ដោយឈាម ចាប់ជើងវុធ និយាយអង្វរទៅកាន់រូបគេ។

សំឡេងពោលខ្សាវៗ ដង្ហោយសុំជំនួយពីអ្នកម្ខាងទៀត…

– ជួយ…ជួយខ្ញុំផង…ខ្ញុំ…ខ្ញុំមិនទាន់ចង់ស្លាប់ទេ…

– នេះ…គេមិនទាន់ស្លាប់ទេ? យើង…យើង..

រ៉ាវី និយាយមិនទាន់ចប់ផង គេស្រឡាំងកាំង ពេលឃើញ ប្អូនប្រុសឈរ​នៅ​ពី​មុខ​គាត់​ យក​ធុង​សាំងប្រេងកាត​ដោយ​មិន​ស្ទាក់ស្ទើរ ហើយ​ចាក់​លើ​ខ្លួនរបស់គេម្នាក់នោះ។  បន្ទាប់មក អុជឈើគូសបញ្ឆេះបង្កើតផ្កាភ្លើងយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ។

– អា!!!!

– ប្អូនប្រុស…នេះឯង…

នៅពេលនេះ រ៉ាវី ប្រញាប់ប្រញាល់ទៅមើលរាងកាយដែលកំពុងឆាបឆេះនៅក្នុងអណ្តាតភ្លើង សំឡេងទួញសោកឈឺចាប់ ស្រែកងំពេញត្រចៀកគេ គេសម្លឹងមើលប្អូនប្រុសដែលឈរនៅពីមុខនោះនៅ​ស្ងៀម សម្លឹងមើលរូបភាពមួយនោះដោយមិនមានចិត្តអាណិតអាសូរ មានតែស្នាមញញិមចុងមាត់ កែវភ្នែកគួរឱ្យខ្លាច ហាក់ពេញចិត្តនិងស្នាដៃរបស់ខ្លួន។ រ៉ាវី មិនភ្លេចពីរូបភាពមួយនេះ…រូបភាពក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលតែងតែញញិម ហៅគេបងប្រុសៗ ប្រែក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ផ្សេងទៀត ដែលគេខ្លាច…មិនហ៊ានប្រឈមសម្លឹងភ្នែករបស់អ្នកម្ខាងទៀត!​ វុធ ពេលនេះគេក្លាយជាឃាតករ សម្លាប់មនុស្សមិនប្រិចភ្នែក!

 វុធ ហាក់ដឹង​ពី​អ្វី​ដែល រ៉ាវី គិត​ គេ​បែរងាកមក​និយាយ​ជាមួយដោយសំឡេងស្មើ…

 «បើ​គេមិន​ស្លាប់​ទេ មានតែយើង​ទេ ដែលជាអ្នកត្រូវ​​ស្លាប់ បងប្រុស»។

រ៉ាវី ដឹងសម្ដីប្អូនប្រុសគេនិយាយនោះ មិនខុសទេ…

 ប៉ុន្តែសតិសម្បជញ្ញៈ របស់គេ មានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីមួយខុស

ហាក់បី….វាដូចជាគ្រាប់ដុំមីណូ

 ពេលគ្រាប់មួយ​ចាប់​ផ្តើ​ម គ្រាប់ដុំមីណូដទៃទៀត វានឹងរមៀលដួលបន្ដបន្ទាប់គ្នា រហូតដល់ចុងក្រោយនៃទីបញ្ចប់នៃល្បែងមួយនេះ។

មួយសន្ទុះក្រោយមក ភ្នែករបស់រ៉ាវីពោរពេញដោយក្តីសោកស្ដាយ។

 ប្រហែល​តាំងពីគេជ្រើសរើសយកផ្លូវចាកចេញ តាំងខ្លួនជាមនុស្សកំសាកនោះហើយ ទើបប្អូនប្រុសគេ ត្រូវក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ផ្សេងទៀត ដើម្បីរកភាពយុត្តិធម៌ជូនដល់រីវ៉ា…ទោះបីត្រូវ ជ្រើសរើសប្រើវិធី​ងងឹត​ដើម្បី​សម្រេច​បាន​ជោគជ័យក៏ដោយ!  ហើយភាព​ងងឹតនោះ វានឹង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ស្រមោល​តាមអន្ទោលខ្លួនរបស់វុធជានិច្ច។

– វុធ បងសូមទោស!

និយាយរួច គេវ៉ៃប្អូនប្រុសគេឱ្យសន្លប់ រួចប្រមែប្រមូលវត្ថុដែលមានតម្លៃទាំងនោះ លាក់នៅក្នុងខ្លួនប្អូនប្រុសគេមួយចំណែកតូច និងមួយចំណែកទៀតគេលាក់ទុកនៅកន្លែងសម្ងាត់ដែលមានតែគេនិងវុធដឹង…រ៉ាវី សម្រេចចិត្ត​ គេត្រូវការពារប្អូនប្រុសគេឱ្យបាន!

បងមិនចង់បានការសងសឹកទេ បងមិនចង់បានយុត្តិធម៌ និងការអាណិតអាសូរពីអ្នកដទៃឡើយ អ្វីដែលបងចង់បាននោះ គឺគ្រាន់តែចង់បានប្អូនប្រុសបងរួចផុតពីជោគវាសនាអាក្រក់មួយនេះ…គេមិនអាចក្លាយខ្លួនជាឃាតករបានទេ។ (ពាក្យដែលរ៉ាវី ចង់ប្រាប់ទៅកាន់ វុធ)

រ៉ាវី ធ្វើមុខមាំ ដងខ្លួនរបស់គាត់ញ័រឥតឈប់ឈរ ហើយដៃរបស់គាត់ត្រូវបានក្តាប់ជាប់ គេកំពុងសម្លឹងមើលរាងកាយតូចដែលដេកយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងដៃខ្លួន…

– បងសូមទោស…ណ៎ាវុធ! ប្អូនគួរតែមានឪកាសជ្រើសរើសធ្វើជាមនុស្សដែលខ្លួនចង់ក្លាយ…វុធ គួរតែទទួលបានអ្វីដែលល្អៗ…ប្អូនបំភ្លេចពីរឿងយើងចោលចុះ!

រ៉ាវី សម្រេចចិត្តរួចហើយ គេសុំឱ្យពូ ពិសិដ្ឋ ដែលជាសន្ដិសុខយាមសាលា ដែលលើកមុនឌុបវុធជូនគេត្រលប់មកផ្ទះនោះ ឱ្យទទួលវុធធ្វើជាកូនធម៌ ព្រោះពិសិដ្ឋ គាត់ក៏ជាបុរសចំណាស់ នៅតែម្នាក់ឯង ហើយក៏មានទឹកចិត្តល្អ ទើបរ៉ាវីទុកចិត្តពេលដែល វុធ នៅជាមួយគាត់។ ពិសិដ្ឋ យល់ព្រមទទួលសំណើររបស់រ៉ាវី គេសន្យាថា នឹងមើលថែការពារ វុធ ចាត់ទុកវុធ ដូចជាកូនបង្កើត…ប៉ុន្ដែនេះជាសំណាងឬក៏ចៃដន់ គាត់ត្រូវផ្លាស់រើប្ដូរទីស្នាក់ មកនៅឯទីក្រុងព្រះសីហនុវិញ វុធ ក៏ត្រូវបែកពីបងប្រុសខ្លួននៅពេលនោះដែរ..វុធត្រូវចាប់ផ្ដើមជីវិតថ្មី នៅដែនដីសមុទ្ទ ប៉ុន្ដែស្រមោលអតីតកាល តែងតែជាសុបិនអាក្រក់តាមអន្ទោលប្រាណរបស់គេ រាល់ពេលគេបិទភ្នែក!!!

រហូតដល់ពេលមួយ គេសុំានឹងសុបិនអាក្រក់មួយនោះ ពេលគេកាន់កាំបិតវះកាត់…គេក្លាយជាគ្រូពេទ្យ…វុធក្លាយជាគ្រូពេទ្យដ៏ឆ្នើម ល្បីប្រចាំមន្ទីរពេទ្យឯកជនដ៏ល្បីមួយ!!!

នៅមានត…

“Your order is about to time out, please deliver it as soon as possible….”

“បញ្ញើទំនិញរបស់អ្នកជិតដល់ម៉ោងហើយ សូមដឹកជញ្ជូនឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន…”

សំឡេងសូរសារពីទូរសព្ទដៃបានបន្លឺឡើង ក្រើនរំឭកដដែលៗថា ជិតហួសពេលវេលាដឹករបស់បញ្ញើជូនគេហើយ ដឹងបែបនេះ ខ្ញុំប្រញាប់មួលហ្គែរបន្ថែមល្បឿន កាត់ចង្កូតម៉ូតូបត់ជ្រែងចូលផ្លូវតូច ផ្លូវលំមនុស្សដើរព្រោងព្រាត ចុចញាប់ដៃដោយស៊ីផ្លេម៉ូតូ ទឺតៗទឺត! លាន់សូរទ្រហឹងពេញដងផ្លូវ…

ពិតណាស់មានមនុស្សដូចខ្ញុំតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ហ៊ានធ្វើដូចនេះ ហើយមិនខុសទេ ដែលមានការឧទានពីក្រុមអ្នកធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ ស្រែកជេរក្ដែងៗតែម្ដង!

“យីស! វាប្រញាប់ទៅងាប់មែន! ជិះមិនដឹងទេថា នេះជាផ្លូវដើរសាធារណៈ!”

“អាចង្រៃយក៍! ប្រញាប់ទៅណាហែង?”

“ឆ្កួត…បើកលឿនអីដល់ម្លឹង! តិចទៅនរកវ៉ើយ!”     

“សូមទោសៗ ពូមីងអើយ! ម៉ានុ ប្រញាប់ដឹករបស់ដាក់ជូនភ្ញៀវ!”

ខ្ញុំស្រែកតបប្រាប់ទៅពួកគាត់វិញដោយការដឹងកំហុស ធ្វើម៉េចរបស់ត្រូវដាក់បញ្ញើវាសំខាន់…ហើយបើជិះតាមផ្លូវធម្មតា វាស្ទះចរាចរណ៍ពេក មានតែធ្វើបែបនេះ…ប្រើផ្លូវកាត់មួយនេះ ខ្ញុំអាចសន្សំសំច័យពេលវេលាបានដល់ដប់ប្រាំនាទីឯណោះ។

“ណ្ហើយ! ដល់ហើយ!” ខ្ញុំវ៉ៃជន្ទល់ម៉ូតូ ឈប់ចតនៅមុខទ្វារ សម្លឹងមើលនាឡិកា Smart Watch របស់ខ្លួន លេខឌីជីថលប្រាប់បង្ហាញ ម៉ោង ២និង០១នាទីរសៀលត្រឹម។

“ពុទ្ធោ! យឺតមួយនាទីទាល់តែបាន!”

ខ្ញុំរអ៊ូតែម្នាក់ឯង ព្រោះបើតាមខ្ញុំទទួលការដឹកបញ្ញើមួយនេះ គឺអ្នកទទួលសុំឱ្យដឹកមកដល់ត្រឹមម៉ោង២និង០០នាទីរសៀលដាច់ខាត…អ្វីដែលសំខាន់ ខ្ញុំទើបតែទទួលអីវ៉ាន់ផ្ញើមួយនេះ គឺ១៥នាទីមុននេះតែប៉ុណ្ណោះ!

ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅកាន់ផ្ទះល្វែងមួយខ្នងដែលជាអាសយដ្ឋានរបស់អ្នកទទួលសរសេរលើកញ្ចប់បញ្ជើ ច្បាស់លាស់ថាគឺនៅទីនេះហើយ ខ្ញុំចុចកណ្ដឹងមុខទ្វារ…

មិនបានប៉ុន្មានវិនាទីផង សំឡេងទ្វារបើក ជាមួយរូបរាងមនុស្សស្រីដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាដូចប្រហែលៗ តែមិនច្បាស់ថាជានរណាឱ្យប្រាកដ ប៉ុន្ដែអារម្មណ៍ដែលនឹកចង់ដឹងនោះ ត្រូវជំនួសជាមួយនិង ការខឹងក្ដៅក្រហាយក្នុងចិត្ត ព្រោះតែសំឡេងគំរោះគំរើយ ស្រដីខ្លាំងៗពីនារីរូបស្រស់ខាងមុខខ្ញុំ…

 “ថ្មើរណេះទើបមកដល់? អ្នកដឹកជញ្ជូនក្រុមហ៊ុនលោក សេវាយឺតដូចសត្វ​អណ្តើកវាទៅទៀតនេះ…បើដឹងអ៊ីចឹង ខ្ញុំមិនខ្ចីប្រើសេវាដឹកជញ្ជូនមួយនេះទេ…បើអន់បែបនេះនោះ”

ពុទ្ធោ! នេះយឺតត្រឹម១នាទីសោះ សម្ដីទ្រគោះបោះបោកបែបហ្នឹង…នាងអើយនាង! អីក៏ចង់បានរហ័សដល់ថ្នាក់ហ្នឹង មានតែជិះរ៉ូកែតដឹកឱ្យហើយទើបបានទាន់ចិត្តនាង!

ឮសម្ដីគេពោលបែបនេះ ខ្ញុំលួចរអ៊ូក្នុងចិត្ត ដ្បិតបានចួបភ្ញៀវចរិតថ្លៃបែបហ្នឹងនោះ…ប្រាប់ត្រង់ពេលខ្លះ ខ្ញុំលែងចង់ដឹកបញ្ញើរបស់មនុស្សហើយ ដឹករបស់ខ្មោចវិញគឺវាប្រសើរច្រើនជាង…តែធ្វើម៉េចជីវិត បើមិនធ្វើការថ្ងៃទេ ដូចវាស្រណុកសុខស្រួលពេក! ណ្ហើយ! គិតថាថ្ងៃនេះស៊យទៅចុះ!

ខ្ញុំដៀងភ្នែកលួចសម្លឹងមើលទៅអ្នកខាងមុខឱ្យកាន់តែច្បាស់ ចង់ដឹងថាគេហ្នឹងជានរណា ស្រាប់តែខ្ញុំភ្ញាក់ក្រញាងពេលឃើញមុខនាង នឹកស្គាល់ថានាងជានរណា…

ព្រះអើយ! មនុស្សធ្លាប់ស្គាល់គ្នាសោះ!

ដឹងបែបនេះខ្ញុំនៅស្ងៀម រឹតតែលែងមានអារម្មណ៍ចង់ឆ្លើយតបនិងអ្នកម្ខាងទៀត ព្រោះដឹងច្បាស់ណាស់ថា អ្នកខាងមុខមានចរិតនិងអាកប្បកិរិយាបែបម៉េច ចិត្តគំនិតរបស់គេ បែបណា…ខ្ញុំដកដង្ហើមធំ រួចលូកយកកញ្ចប់អីវ៉ាន់ផ្ញើ និងប៊ិកហុចឱ្យទៅអ្នកម្ខាងទៀតសម្រាប់សរសេរស៊ីញ៉េទទួល។

ពេលនាងបានទទួលយកកញ្ចប់អីវ៉ាន់របស់ខ្លួន និងស៊ីញ៉េទទួលរួចហើយពីខ្ញុំនោះ  នាងទាញដបទឹកអាកុលបាញ់លាងជម្រះកញ្ចប់មួយនោះ និងលាងដៃខ្លួននិងជែលសម្អាតដោយកាយវិការគួរឱ្យជ្រេញ ធ្វើដូចវាប្រឡាក់ជាប់ដោយមេរោគចង្រៃយ៍…នេះប្រហែលគិតថា វាជាប់មេរោគទេដឹង?

ពុទ្ធោ! ធ្វើដូចជាអញនេះជាមេរោគ! នាង…នាងយ៉ាន!

ខ្ញុំលួចជេរក្នុងចិត្ត ពេលឃើញទឹកមុខនាងបង្ហាញពីភាពស្អប់ខ្ពើមលើរូបខ្ញុំ ធ្វើដូចជាខ្ញុំជាមេរោគកូវីដ១៩…អូ!…ភ្លេចប្រាប់នារីខាងមុខខ្ញុំ មានឈ្មោះថា កល្យាណ អតីតសង្សារស្រីខ្ញុំ មា្នក់កាលពួកយើងទាំងពីររៀននៅវិទ្យាល័យ!

“អា្ហ? នេះម៉ានុទេឬ? ពុទ្ធោ…បែកគ្នាច្រើនឆ្នាំហើយ នេះធ្លាក់ខ្លួនដល់ថ្នាក់ក្លាយជាអ្នកដឹកជញ្ជូនរបស់ឱ្យគេផងឬ ម៉ានុ? ខ្ញុំ អាណិតម៉ានុណាស់ មិនដឹងមានបាយទឹករកបានញុំាគ្រប់គ្រាន់ឬអត់ បើធ្វើជាអ្នករត់បញ្ញើបែបនេះ?”

សំឡេង​នាងបាន​ស្រែកខ្លាំងៗ ប្រកាសសម្ដែងធ្វើជាមនុស្សស្គាល់​គ្នា ខ្លាចខ្ញុំមើលមិនដឹងថា អ្នកខាងមុខខ្លួនជានរណាគេ?

ប្រាប់ត្រង់ នាងនិយាយសម្ដីបែបនេះមែន តែខ្ញុំឃើញផ្ទៃមុខនាងកល្យាណម្នាក់នេះបង្ហាញច្បាស់ណាស់ ក្រោយខ្នងធ្វើជាពេបមាត់ពេបជ្រាយ មាក់ងាយតែម្ដង…ពាក្យសម្ដីនាងនិងទឹកមុខនាងបង្ហាញ គឺវាក្បត់ខុសគ្នាទាំងស្រុងតែម្ដង…ខ្ញុំមិនយល់ទេ បែកគ្នាច្រើនឆ្នាំហើយ នេះនាងនៅស្អប់គុំគួនខ្ញុំទៀតឬ?

ខ្ញុំគិតទៅ នាងរៀនក៏បានខ្ពស់ មុខមាត់គ្រួសារក៏មានឋាន:មួយល្អក្នុងសង្គម រូបសម្រស់នាងវិញ ក៏ស្រស់ស្អាតមានមន្តស្នេហ៍ និងគួរឱ្យស្រលាញ់ ប៉ុន្តែបែរជានាងមានចិត្តចង្អៀត ឈ្នានីសគុំគួននិងអ្នកផ្សេងទៅវិញ…គិតទៅ មុខមាត់ស្អាតតែ ចិត្តមិនកើត។

“អូ! ជាកល្យាណទេឬ? សុខសប្បាយទេ!”

“ម៉ានុ មិនដឹងពិតមែនឬធ្វើល្ងង់មើលមិនដឹងឬ? មើលតែរូបរាងកាយសម្លៀកសំពាក់ខ្ញុំកំពុងជាប់ខ្លួននេះ មានតម្លៃរាប់ពាន់ដុល្លារ ម៉ានុមានឃើញនៅក្រោយខ្នងខ្ញុំ…ផ្ទះល្វែងក្នុងតំបន់មួយនេះ? នេះជាផ្ទះខ្ញុំកំពុងនៅ ធំស្អាតទេ?”

នាងសើចទប់មាត់ មើលខ្ញុំពីលើចុះក្រោម បែបចំអក រួចនិយាយបន្ថែម

“ម៉ានុដឹងទេ ផ្ទះល្វែងនេះ ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកទិញទេ ប៉ុន្ដែគឺសង្សារប្រុសសង្ហារបស់ខ្ញុំទិញវា ប្រគល់ជូនខ្ញុំទុកជាកាដូខួបគម្រប់១០០ថ្ងៃដែលយើងទាំងពីរស្គាល់គ្នា។ គិតទៅ នេះពិតជាសំណាងរបស់ខ្ញុំណាស់ដែលបានស្គាល់គេ ហើយខ្ញុំក៏មានភ្នែកមុតដែរ ចេះរើសមនុស្សប្រុសល្អសម្រាប់ខ្លួន! ម៉ានុ ប្រាប់ត្រង់ទៅចុះ ខ្ញុំមិនស្ដាយទេដែលសម្រេចចិត្តបោះចោលអ្នកឯងមុន! បើមិនបែកពីអ្នកដូច្នោះទេ ថ្មើរណេះខ្ញុំគ្មានអ្វីៗទាំងនេះទេ ឬមកត្រូវលំបាក ហត់នឿយជិះម៉ូតូកាត់ហាលថ្ងៃ ខ្មៅខូចស្បែកខ្ញុំអស់ផងមិនដឹង?” កល្យាណ និយាយសើចចំអកត្រង់ៗ មិនទុកមុខខ្ញុំតែម្ដង ប្រហែលជាចរិតក្ងោករបស់នាង គ្មានថ្ងៃអាចនឹងព្យាបាលជាទេមើលទៅ។

មាស កល្យាណ គ្រាន់តែជាកូនស្រីកើតចេញពីគ្រួសារដង្ខៅស្រុកស្រែម្នាក់ ហើយនាងស្គាល់ខ្ញុំក៏ព្រោះតែនាងបានផ្លាស់ប្ដូរមករស់នៅជាមួយបងប្អូន និងផ្លាស់មករៀននៅទីក្រុងព្រះសីហនុមួយរយៈតែម្ដង…

តាមខ្ញុំឮ ព្រោះតែមានបញ្ហាខ្លះក្នុងគ្រួសារនាង ឮថាដូចជំពាក់បំណុលធនាគារច្រើនពេក។ ចៃដន់អ្វី កាលពេលនាងរៀននៅវិទ្យាល័យពេលនោះ នាងនិងខ្ញុំបានអង្គុយតុជាមួយគ្នា។ យូរៗទៅ ប៉ូលទាំងពីររត់ចូលគ្នា… ម្នាក់ៗមានអារម្មណ៍ល្អ ប្រុសនិងស្រីបែបវ័យក្មេងជំទង់ រហូតសុំគ្នាធ្វើជាសង្សារ។

ប៉ុន្ដែគ្រប់យ៉ាងចាប់ផ្ដើមប្រែប្រួល ពេលមានវត្តមានរបស់វ៉ាទិយ៉ាចូលមក…នាងចាប់ផ្ដើមមានការប្រែប្រួល នាងសោះអង្គើយជាមួយខ្ញុំ ហើយចាប់ផ្ដើមធ្វើយកចិត្តបង្ហាញភាពស្និទ្ធស្នាលជាមួយវ៉ាទិយ៉ា លើសជាងមិត្តធម្មតា…

ខ្ញុំដឹងភ្លាមៗនោះ នាងចាប់ចិត្តស្រលាញ់វ៉ាទិយ៉ា…សិស្សមកថ្មីម្នាក់នោះ។ ប៉ុន្តែនាងមិននឹកស្មានថា វ៉ាទិយ៉ា គ្មានចិត្តជំពាក់ជាមួយនាងសោះ មិនចាប់អារម្មណ៍អ្វីនិងនាងសូម្បីតែបន្ដិច ផ្ទុយមកវិញ គេបែរជាក្លាយជាមិត្តល្អរបស់ខ្ញុំទៅវិញ រហូតដល់នាងខឹងទ្រាំមិនបាន សុំបែកពីខ្ញុំ រួចបង្កើតពាក្យចចាមអារាមថា ខ្ញុំប្រុសអាក្រក់ ខ្ញុំនេះហ្គេយ៍ ខ្ញុំនិងវ៉ាទិយ៉ា ជាសង្សារនិងគ្នា…នាងជាមេនាំភ្លើង ធ្វើឱ្យសិស្សក្នុងសាលាគេស្អប់លែងរាប់អានពួកខ្ញុំ។

ខ្ញុំពិតជាខ្វាក់ហើយតាំងពីដំបូង ទើបខ្ញុំអាចទៅទាក់ចិត្តនឹងស្រីប្រភេទនេះដោយរបៀបណា…អានុ​ អើយ ភ្នែកឯងប្រហែលមានបញ្ហាហើយ?

កល្យាណឃើញខ្ញុំមិននិយាយ នាងរឹតតែបានចិត្ត និយាយសើចចំអកដាក់ខ្ញុំបន្ថែមទៀតថា

“ម៉ានុ ដឹងទេ? អ្នកដែលខ្ញុំមើលងាយបំផុត គឺអ្នកក្រ ដូចបង រស់មួយថ្ងៃៗ គ្មានអ្វីភ័យខ្លាចពីរឿងអង្ករនៅក្នុងឆ្នាំងទេ…វាគួរឱ្យអាសូរណាស់….”  

រំពេចនោះ ស្រាប់តែមានបុរសម្នាក់ដើរចេញពីបន្ទប់ខាងក្នុង រួចស្រែកហៅនាង

“កល្យាណ ឈរធ្វើអីនៅទីនេះយូរម៉្លេះ?”

បុរស​ដែល​និយាយ​នោះ​មាន​អាយុប្រហែលសាមសិបឆ្នាំស្ដើង ខ្ពស់ សង្ហា ពីលើដល់ក្រោម គេប្រើការស្លៀកពាក់សុទ្ធតែជា​ម៉ាកល្បី​ ប៉ុន្តែ​មុខ​របស់គេ…ម្នាក់ប្រុសម្នាក់នេះ…គេគឺជា…គឺជា…

លោកគ្រូពេទ្យ យុធ…គ្រូពេទ្យឃាតករ!

លោកគ្រូពេទ្យយុធ សម្លឹងមើលខ្ញុំពី​លើ​ទៅ​ក្រោម​ដោយ​ក្រសែភ្នែកចាប់កំហុស មុខញញិមដែលមានអម្បាញ់មិញប្រែជាទឹកមុខក្រញូវមិនពេញចិត្តភ្លាម និយាយដោយសំឡេងស្មើ…

“ជាឯងទៀតហើយ! មកទីនេះធ្វើអី?”

ឮពាក្យសម្ដីពេទ្យ យុធ បែបនេះ កល្យាណក្បែរនោះ​ ចាប់ផ្ដើមប្រែទឹកមុខរាងខ្លាច…ប្រហែលនាងខ្លាចបែករឿងអតីតរបស់នាងដែលនាងធ្លាប់ជាសង្សាររបស់ខ្ញុំទេដឹង?

“នេះ បង យុធ ស្គាល់គេដែរឬ?”

“អូនស្គាល់ម្នាក់ប្រុសនេះឬ?”

“ចាស៎…គេនិងខ្ញុំ​ធ្លាប់រៀនជាមួយគ្នា គេ​ជា​សិស្សពូកែម្នាក់នៅក្នុងថ្នាក់” ​

“អូ!”

“តែបងកុំទៅខ្វល់ពីគេអី អ្នកខ្លះបានតែរៀនពូកែក្នុងថ្នាក់តែម្យ៉ាងទេ មើលចុះបច្ចុប្បន្ន គេក្លាយខ្លួនជាបែបនេះ…ធ្វើជាបុគ្គលិកដឹកជញ្ជូន រកប្រាក់ចិញ្ចឹមក្រពះមិនគ្រប់ផងក៏មិនដឹង? តែនិយាយអ៊ីចឹង ម៉េចក៏បងយុធ ស្គាល់គេដែរ? “

“គឺគេធ្លាប់ដឹករបស់ចម្លែក ផ្ញើមកឱ្យបង!”

“របស់ចម្លែក?”

“គ្មានអ្វីទេ អូនកុំទៅខ្វល់អី! កល្យាណ អូនចូលទៅក្នុង មើលម្ហូបដែលបងដាក់កម្ដៅលើចង្ក្រានបន្ដិចទៅមើល?”

“ចាស៎បង!”

មុននឹងនាងដើរចូលក្នុងផ្ទះ នាងមិនភ្លេចមកលួចដៀងភ្នែកមករកខ្ញុំ បែបឌឺដងពីក្ដីសុខរបស់ខ្លួនមកកាន់ខ្ញុំនោះទេ…ប៉ុន្ដែខ្ញុំមិនច្រណែន បែរជាអាណិតនាងទៅវិញ…

មិនដឹងថាក្ដីសុខក្លែងក្លាយនេះ វាស្ថិតស្ថេរយូរបានប៉ុនណា?

ពេលនាងចេញទៅបាត់ ពេទ្យយុធ បោះសម្ដីដោយសំឡេងសម្លុតមកជាមួយដាក់ខ្ញុំថា…

“បើដឹងខ្លួនហើយនោះ គួរតែបិទមាត់របស់ឯងផង! រឿងខ្លះមិនពាក់ព័ន្ធជាមួយឯង កុំចង់យកខ្លួនមកជំពាក់ជាមួយ” គេនិយាយរួច ក៏ដើរចូលក្នុងផ្ទះតាមក្រោយបាត់ទៅ!

ខ្ញុំបានតែសម្លឹងមើលពីក្រោយខ្នងរបស់គ្រូពេទ្យយុធ ចំហាយខ្មៅ គំនុំ ពិឃាតដែលចេញពីរាងកាយខាងក្រៅរបស់គេកាន់តែក្រាស់ខ្លាំងមែនទែន…ក្រាស់ជាងពេលដែលគេចួបគេពីមុន…នេះសរបញ្ជាក់បានថា អំពើអាក្រក់ដែលគេបានធ្វើ វារឹតតែច្រើន កើនតាមផ្សែងខ្មៅក្រាស់ទាំងនោះ!

នេះបែកគ្នា ប៉ុន្មានថ្ងៃសោះ…គ្រូពេទ្យ ម្នាក់នេះបានសាងអាក្រក់អ្វីខ្លះច្រើនដល់ថ្នាក់នេះហ្នឹង? នាមជាគ្រូពេទ្យ គេគួរតែជាអ្នកសង្គ្រោះមនុស្ស មានពន្លឺរស្មីព័ទ្ធជុំវិញ តែមើលចុះអ័ព្ទខ្មៅស្រអាប់ស្ទើរតែបាំងបិទរាងកាយរបស់គេ…ហ៊ើយ! ហើយនេះ កល្យាណ អាចជាជនរងគ្រោះបន្ដរបស់គេមែនទេ?

​ទឹកមុខរបស់ខ្ញុំផ្លាស់ប្តូរ ហើយខ្ញុំបានមើលមក អ្នកដែលកំពុងសម្រាកក្នុងហោប៉ៅអាវរបស់ខ្ញុំ ដោយសំឡេងមាំ៖          

“វ៉ាទិយ៉ា…នេះជាស្នាដៃរបស់ឯងឬ? ច្បាស់ណាស់ខ្ញុំមិនគិតថា វាជារឿងចៃដន់នោះទេ ឯងប្រាកដជាមានចេតនាឱ្យខ្ញុំទទួលបញ្ញើមួយនេះ ដើម្បីធ្វើខ្ញុំបានជួបនាង ជួយនាងហើយមើលទៅ? តែខ្ញុំមិនចង់ពាក់ព័ន្ធរឿងនេះទេ…”

“…” វ៉ាទិយ៉ា នៅស្ងៀម

“អាមិត្តខ្មោច! កុំមកធ្វើពុតនៅស្ងៀមបែបនេះនោះ ប្រាប់ឱ្យឆាប់មក ហេតុអ្វីលើកនេះ ឯងចេញមកឈឺឆ្អាលចេះដឹងពីរឿងបញ្ញើរបស់ខ្មោចស្រីមួយនោះ? ឬមួយឯងនិងខ្មោចស្រីម្នាក់នោះមានអ្វីជាប់ពាក់ព័ន្ធជាមួយនិងគ្នា ដែលខ្ញុំមិនបានដឹងមែនទេ? វ៉ាទិយ៉ា​ ឯងកុំគិតថា នៅស្ងៀមបែបនេះ វារួចខ្លួនហើយនោះ!”

“អានុ ខ្ញុំក្លាយជាខ្មោចហើយ ឯងនៅរំខានខ្ញុំទៀតឬ? ឯងនេះ គិតច្រើនតែម្នាក់ឯងពេកហើយ…ខ្ញុំគ្រាន់តែទទួលការងារពីមេក្រុមតែប៉ុណ្ណោះ!”​ វ៉ាទិយ៉ា ឆ្លើយតបមកវិញ

“ខ្ញុំមិនជឿពាក្យឯងពោលនោះទេ គិតថាខ្ញុំមិនស្គាល់មេក្រុមជាមនុស្សបែបណា ហ្អាស? តែនិយាយទៅ បើឯងមិនមែនព្រោះតែខ្មោចស្រីម្នាក់នោះទេ ឬមួយឯងនៅមានចិត្តលើកល្យាណ? មិនអាចទេ…នាងមិនស័ក្តិសមនិងឯងទេ! មនុស្សស្រីដូចនាង ស័ក្តិសមជាមួយមនុស្សប្រុសសំរាមបែបហ្នុងហើយ! កម្មពៀរពិតជាមានមែន!”

“តែឯងប្រាកដចិត្តហើយឬ? ថានឹងមិនគិតចង់ជួយនាង…នាងក៏ធ្លាប់ជាអតីតមិត្តស្រី ឬអាចថាជាអ្នកស្គាល់គ្នា សិស្សរៀនជាមួយឯងដែរ” វ៉ាទិយ៉ា

“ម៉េចដាច់ចិត្តនិយាយសុំខ្ញុំបែបនេះហើយឬ? ប្រាប់តាមត្រង់មក ព្រោះអ្វីទើបឯងចង់ពាក់ព័ន្ធរឿងនេះ…វ៉ាទិយ៉ា ឯងក៏ដឹងមែនទេ ពេទ្យយុធ គេមិនមែនជាឃាតករធម្មតា ងាយស្រួលដោះស្រាយទេ!”

“អូខេ ប្រាប់ឯងក៏បាន! គិតថាលើកនេះ ខ្ញុំសុំពឹងឯងជួយគ្នាមួយទៅចុះ បានទេ? វិញ្ញាណខ្មោចដូចជាខ្ញុំ បើត្រូវចាប់កំណើតជាថ្មីត្រូវតែកាត់ផ្ដាច់ពីនិស្ស័យជាតិជាមនុស្ស ជម្រះអស់ពីភាពសៅហ្មងកាលពីខ្លួននៅរស់…ប៉ុន្ដែឯងមានដឹងទេ រឿងមួយទៀតដែលសំខាន់ដែលធ្វើឱ្យខ្មោចដែលស្លាប់ទៅ មិនអាចបន្ដដំណើរទៅភពខាងមុខបានទៀត គឺព្រោះរាងកាយរបស់គេ(សាកសព)មិនគ្រប់លក្ខណៈឬបាត់សាកសព!”

“មានន័យយ៉ាងម៉េច?”

“កាលគេស្លាប់ដោយមានលក្ខណៈមិនពេញលេញ សាកសពរបស់គេអាចព្រោះតែមកពីរឿងឃាតកម្ម ឬគ្រោះថ្នាក់អ្វីមួយជាដើម…ដូចកញ្ចប់បញ្ញើរបស់ខ្មោចស្រីម្នាក់នោះ រូបរាងដើមរបស់នាង អាចក៏ឃើញដែរថានាងមានតែក្បាល ដៃទាំងពីរ និងជើងមួយគូតែប៉ុណ្ណោះ…នាងបាត់បង់ដងខ្លួនទាំងមូល!”

“អ្ហា? នាងគ្មានដងខ្លួន មិនមែនព្រោះតែនាងចង់លេងខ្ញុំ…បំភ័យលងឱ្យខ្ញុំខ្លាចនាងទេឬ?”

អា្ហហ៍! និយាយដល់រឿងនេះ ខ្ញុំសូមរម្លឹកការចងចាំគួរខ្លាចមួយ…តាំងពីខ្ញុំទទួលបញ្ញើខ្មោច ខ្ញុំតាំងចិត្តហើយថាមិនខ្លាច តាំងចិត្តថាព្រមទទួលយករូបភាពចម្លែកៗ គួរឱ្យខ្លាចៗជាច្រើននៅនិងមុខ ប៉ុន្ដែនោះជាលើកទីមួយដែលខ្ញុំឃើញវិញ្ញាណខ្មោចស្រីដែលមានរូបរាងអាក្រក់ គួរឱ្យខ្លាចបំផុត កាន់ប្រអប់ខ្មៅមួយហុចជាបញ្ញើ…ប្រអប់ខ្មៅដែលខ្ញុំប្រគល់ឱ្យលោកគ្រូពេទ្យយុធ។ ចង់ដឹងទេ ពេលខ្ញុំចួបនាងដំបូង គឺមានទិដ្ឋភាពបែបណានោះ…

លើដងវិថីដ៏ស្ងាត់ជ្រងំ មានតែភ្លើងបង្គោលមួយកំពុងបំភ្លឺផ្លុងៗ មានស្រមោលនារីសក់វែងអូសដល់ដី អ្វីដែលចម្លែក កម្ពស់នាងទាបណាស់ ប្រហែលមិនដល់មួយម៉ែត្រពីដីផង តែអ្វីរឹតតែគួរឱ្យខ្លាចទៀត  គឺពេលខ្ញុំនៅឈរមុខនាង នាងសម្លឹងមើលក្រោមក្រសែភ្នែកត្រជាក់ គ្រាប់ប្រសីភ្នែកទាំងគូក្រហមឆេះដូចដុំភ្លើង បើកភ្នែកធំៗ បួញមាត់ញញិមពព្រាយ សើចហាចេញមកបញ្ចេញធេ្មញខ្មៅកខ្វក់ពេញដោយចង្កូមល្អិតៗ មុតស្រួចដូចធ្មេញម៉ាស៊ីនរណា…

អ្វីដែលវាខុសប្លែកមិនដូចធម្មតានោះគឺនាង…អ្នកដែលនៅមុខខ្ញុំ…គឺ…គឺមានតែក្បាល ដៃដែលកំពុងហុចប្រអប់ខ្មៅនោះមកឱ្យខ្ញុំ និងជើងសស្រឡូនត្រឹមជង្គង់មួយគូតែប៉ុណ្ណោះ…នាងគ្មានដងខ្លួនទាំងមូល មិនដឹងបាត់ទៅណា!!!

“ទេ! ឯងកុំគិតថាខ្មោចដូចជាខ្ញុំនេះ​ វាអាក្រក់ពេក! ការពិតខ្មោចគួរឱ្យអាណិត និងមិនគួរឱ្យខ្លាចដូចមនុស្សធ្លាប់គិតនោះទេ បើគេដឹងពីរឿងហេតុខាងក្រោយរបស់ពួកខ្មោចដូចយើង!”

“អូហ៍? វ៉ាទិយ៉ា…គិតទៅតាំងពីឯងក្លាយជាខ្មោចមក ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាឯង​ទុទិ្ទដ្ឋិនិយមជាមួយជីវិតរស់នៅជាមនុស្សណាស់”

“ខ្ញុំនិយាយពាក្យពិត វាសមហេតុសមផលមែន! មិនឃើញទេឬ មើលរូបរាងខ្មោចនាងចុះ ឯងគ្រាន់តែឃើញនាងភ្លាម ឯងខ្លាចគិតអាក្រក់ពីលើរូបនាងទៅហើយ…ឯងមានដឹងថាខ្មោចនាងឈឺចាប់ពេលណា ពេលបាត់បង់ដងខ្លួននិងរូបរាងអាក្រក់បែបនេះ…កុំគិតថាខ្មោចមិនចេះឈឺចុកចាប់នោះ! ខ្មោចក៏ជាជីវិតមួយដែរ ប្រាប់ឱ្យដឹង!”

“អូខេៗ លោកមិត្តខ្មោចរបស់ខ្ញុំ! បានហើយ ឯងប្រាប់ខ្ញុំមក បំណងរបស់ឯងជាអ្វីឱ្យប្រាកដ? ចង់ឱ្យខ្ញុំជួយអ្វីដល់ឯង?”

“ខ្ញុំចង់ឱ្យឯងជួយរករាងកាយរបស់នាង…ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យនាងរស់នៅជាខ្មោចរូបរាងបែបនេះទេ! ខ្ញុំចង់ឱ្យចាប់កំណើតជាថ្មីម្ដងទៀត”

“នាងត្រូវជាអ្វីនិងឯង? កុំចង់ប្រាប់ខ្ញុំថា ឯងមិនស្គាល់នាងនោះ…វាមិនមែនជា វ៉ាទិយ៉ា ដែលខ្ញុំស្គាល់នោះទេ បើឯងនិយាយបែបនេះ!”

“នាង…នាងជាបងស្រីរបស់ខ្ញុំ?”

“បងស្រីរបស់ឯង?” ខ្ញុំភ្ញាក់ពេលឮគេប្រាប់ខ្ញុំបែបនេះ…និយាយទៅ ទោះបីខ្ញុំនិងគេសិ្នទ្ធស្នាលគ្នាខ្លាំងមែន ប៉ុន្ដែរឿងគ្រួសាររបស់វ៉ាទិយ៉ា ខ្ញុំមិនសូវដឹងឮពីមាត់របស់គេប៉ុន្មាននោះទេ…ដឹងតែគេមកទីនេះ ព្រោះប៉ារបស់គេមានធុរៈចាំបាច់ត្រូវបំពេញនៅខ្មែរប៉ុណ្ណោះ រឿងដទៃទៀតខ្ញុំមិនសូវដឹង ហើយក៏មិនសូវខ្វល់ប៉ុន្មានដែរ

“អ៊ឹម…នាងជាបងស្រីរបស់ខ្ញុំ ម្ដាយទីទៃផ្សេងគ្នា…ឯងក៏ដឹងមូលហេតុខ្ញុំនៅទីនេះ ព្រោះតែប៉ារបស់ខ្ញុំត្រូវមកខ្មែរ ហើយហេតុផលសំខាន់គឺគាត់ត្រូវស្វែងរកកូនស្រីម្នាក់ទៀតដែលរស់នៅទីនេះ ហើយនោះគឺជានាង…នាងឈ្មោះ ម៉ាឡាវី”

“ចុះហេតុអ្វីបានជានាងក្លាយជាបែបនេះ?”

“រឿងខ្លីនិយាយស្រួលយល់…នាងចាញ់បោកប្រុស ហើយម្នាក់នោះ ក៏ឯងបានស្គាល់គឺលោកគ្រូពេទ្យយុធ”

“សម្រេចទៅ គ្រូពេទ្យយុធជាឃាតករសម្លាប់បងស្រីរបស់ឯង ហើយឯងចង់ឱ្យខ្ញុំជាអ្នករកដងខ្លួន(សព)នាង ត្រូវទេ?”

“ហ្នឹងហើយ គឺវាអ៊ីចឹង!”        

“ប្ដឹងប៉ូលីសទៅវាមិនល្អទេឬ?”

“ឯណាព័ស្ដុតាង សំអាងហេតុផលអ្វីយកទៅចោទគ្រូពេទ្យរោគចិត្តនោះ?”

“មែនហើយ…គ្មានព័ស្ដុតាង មានតែសាក្សី និងជនរងគ្រោះជាខ្មោច ប៉ូលីសឯណាជឿ! បើអ៊ីចឹងលេងផ្លូវត្រង់មិនបាន លេងផ្លូវងងឹតទៅ…មិនមែនខ្មោចខ្លាំងពូកែ លងបំភ័យឱ្យបះសក់ សន្លប់ញាក់ញ័រតែម្ដងទៅ?”

“នេះឯងគិតថាខ្មោចដូចខ្ញុំ វាពូកែដូចគេលេងក្នុងកុនរឿងមែន…ការពិតឋានមនុស្សនិងឋានខ្មោចគឺដាច់ដោយឡែកពីគ្នា…បើខ្មោចពូកែខ្លាំងមែន ឋានមនុស្សវឹកវរជាមិនខាន ហើយខ្ញុំក៏មិនមែនមកសុំពឹងឱ្យឯងជួយដែរ អានុ!”

“ហឹម…ធ្វើបែបនេះក៏មិនបាន គិតបែបនោះក៏មិនត្រូវ អ៊ីចឹងគួររកវិធីអីល្អដោះស្រាយជួយឯងបានទៅ? នេះមិនមែនជារឿងធម្មតាៗទេវ៉ើយ…គ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត ប៉ះឃាតករគ្រូពេទ្យរោគចិត្តសម្លាប់មនុស្សមិនញញើតបែបនេះ ខ្ញុំមិនចង់យកខ្លួនទៅក្បែរទេ!”

“និយាយចុះនិយាយឡើង ឯងជួយឬមិនជួយ?” សំឡេងវ៉ាទិយ៉ា រាងញ័រដោយអាការៈខឹង…ទោះបីខ្ញុំមិនឃើញមុខគេ ក៏ឮសំឡេងគេ​​ ខ្ញុំដឹងគេកំពុងខឹងនិងខ្ញុំឡើយញ័រខ្លួនហើយមើលទៅ។

“អូខេ…អូខេ ខ្ញុំយល់ព្រមជួយឯងក៏បាន!”

“អរគុណ ហើយឯង”

ចុងក្រោយខ្ញុំនៅតែយល់ព្រមទទួលពាក្យវាទាល់តែបាន…ពេលខ្លះគិតថាខ្ញុំខ្លួនឯងជាមនុស្សកំសាក អ្វីដែលខ្ញុំចង់បានគឺជីវិតរស់នៅបែបធម្មតា សាមញ្ញងាយៗដូចអ្នកដទៃ មានអាហារចំណីញុំា មានគ្រែពូកដេក មានប្រាក់ចាយគ្រប់គ្រាន់ហើយសម្រាប់ខ្ញុំ…ខ្ញុំមិនដែលគិតចង់ធ្វើជាវីរៈបុរសក្លាហានជួយនរណាឡើយ។ ប៉ុន្ដែប្រហែលខ្ញុំមានអំណោយពិសេស កើតមកខុសគេរួចស្រេចទៅហើយ ខ្ញុំក៏ត្រូវទទួលបន្ទុកមួយដែលអ្នកដទៃគ្មាន…គឺបញ្ញើ(បំណងប្រាថ្នា)ខ្មោច!

នៅមានត…

…

កាលពី៣ឆ្នាំមុន

“Happy Birthday! រីករាយថ្ងៃខួបកំណើត ម៉ានុ!”

“អរគុណហើយ វ៉ាទិយ៉ា!”

ខ្ញុំញញិម ទៅកាន់មិត្តប្រុសដ៏សង្ហា មុខមាត់កូនកាត់អាស៊ីយើង ដែលកំពុងកាន់កូននំប៉ាវដោតកូនទៀនតូចមួយដើរ ឈរកាន់មុខញញិមនៅនិងមុខខ្ញុំ…គេឈ្មោះ  វ៉ាទិយ៉ា ជាកូនកាត់ខ្មែរថៃ ដែលទើបតែផ្លាស់ប្ដូរថ្នាក់រៀនមកសាលាខ្ញុំ ដែលអង្គុយតុជាមួយខ្ញុំ ប៉ុន្ដែរឿងដែលចម្លែក ត្រឹមរយៈពេលតែ៣ខែប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំនិងគេក្លាយជាមិត្តភក្ដិល្អនិងគ្នា អាចរាប់បានថាពួកយើងជាមិត្តល្អ ហាក់បីយើងម្នាក់ៗធ្លាប់ស្គាល់គ្នាយូរយារណាស់មកហើយ…ម្នាក់ៗធ្វើដូចជាស្រមោលរបស់អ្នកម្ខាងទៀត ទៅណាមកណា ឬធ្វើរឿងអ្វីក៏ដោយ​ ក៏តែងតែនៅធ្វើជាមួយគ្នា រហូតពេលខ្លះ សិស្សក្នុងថ្នាក់ខ្ញុំ គិតថាពួកខ្ញុំទាំងពីរជាគូសង្សារនិងគ្នាទៀតផង…ប៉ុន្ដែសួរថាខ្ញុំស្អប់ពាក្យទាំងនោះទេ…ខ្ញុំមិនច្បាស់ក្នុងខ្លួនឯងទេ គ្រាន់តែខ្ញុំដឹងច្បាស់ថា ពេលនេះសម្ព័ន្ធភាពរបស់យើងទាំងពីរគ្រាន់តែជាមិត្តល្អ មិនទាន់ហួសព្រំដែនខ្លួននៅឡើយ ប៉ុន្ដែនាពេលអនាគត រវាងយើងទាំងពីរនាក់ វានឹងវិវឌ្ឍនៈក្លាយជាបែបនោះមែន…ខ្ញុំមិនស្អប់វាទេ។

“នេះឯងចាំថ្ងៃកំណើតរបស់ខ្ញុំដែរឬ? ខ្ញុំមិនគិតថា នៅមានអ្នកចាំថ្ងៃកំណើតខ្ញុំទៀតទេ ក្រៅពី…” ខ្ញុំនិយាយត្រឹមនេះក៏គាំងអណ្ដាត និយាយលែងឮបន្ដទៀត អារម្មណ៍ដែលធ្លាប់ក្ដោបលាក់ ហាក់ពុះកព្រ្ជោលចង់ទម្លាយវាចេញមកក្រៅ ប្រាប់អ្នកខាងមុខ ប៉ុន្ដែតើគួរទេ?

រឿងដែលខ្ញុំគិតថាខ្លួនឯងជាអ្នកខុស ជាអ្នកបំផ្លាញគ្រួសារខ្លួន…ខ្ញុំស្អប់ពីវាសនាខ្លួនឯង ផ្កាយដុះកន្ទុយ ដែលបំផ្លាញអ្នកនៅជុំវិញខ្លួន!

“ម៉ានុ…នេះជាថ្ងៃកំណើតរបស់ឯង វាត្រូវតែជាថ្ងៃរីករាយ កុំធ្វើមុខដូចគ្រប់គ្នាជំពាក់ប្រាក់ឯង” វ៉ាទិយ៉ា ធ្វើនិយាយឌឺដងខ្ញុំ តែខ្ញុំដឹងថាគេមានបំណងបន្លប់ខ្ញុំកុំឱ្យគិតរឿងខូចចិត្តទាំងនោះទៀត…រឿងដែលយើងមិនអាចកែប្រែបាន!

“អរគុណ ឯងហើយ យ៉ា!” ខ្ញុំប្រឹងញញឹមទៅកាន់គេ

“យ៉ា? នែ៎…ប្រាប់ហើយថាកុំឱ្យហៅឈ្មោះខ្ញុំខ្លីៗបែបនេះ…វាឮដូចជាឈ្មោះរបស់មនុស្សស្រី! អានុ!”

“អូខេៗ ខេ…ខ្ញុំដឹង” និយាយរួច ខ្ញុំក៏ទាញយកនំប៉ាវដែលគេកំពុងកាន់ រួចយកមកផ្លុំទាន។ ផ្លុំរួច ខ្ញុំក៏កាច់នំប៉ាវនោះជាពីរ ម្ខាងផ្នែកមានពងទានៅខាងក្នុងហុចទៅឱ្យទៅគេ…

“អរគុណហើយ ម៉ានុ…តែនេះម៉េចបានជាឯងឱ្យស្នូលពងទាមកឱ្យខ្ញុំនោះ? នេះជាថ្ងៃកំណើតរបស់ឯងណា អ៊ីចឹងពងទានេះ គួរតែជារបស់ឯងទើបតឹ្រមត្រូវ”

វ៉ាទិយ៉ា បេះយកផ្នែកពងទានៅក្នុងផ្នែកខាងក្នុងរបស់នំប៉ាវ រួចចាប់មាត់ខ្ញុំបញ្ច្រកទាំងបង្ខំ។​ ពួកយើងទាំងពីរនាក់រីករាយក្នុងបរិយាកាសបែបនេះណាស់..ម្នាក់ៗញញិម សម្លឹងមើលទៅអ្នកម្ខាងទៀតយ៉ាងរីករាយ ប៉ុន្ដែស្រាប់តែមួយសន្ទុះ ខ្ញុំសង្កេតឃើញទឹកមុខរបស់ វ៉ាទិយ៉ា ចាប់ផ្ដើមប្រែប្រួល រសេសរសល់ដូចមានរឿងអ្វីម្យ៉ាងចង់ប្រាប់ខ្ញុំ…ដៃរបស់គេទាំងពីរខ្ញាំចូលគ្នា បបូរមាត់សង្គ្រឺតធ្មេញ ឱនមុខចុះនិយាយដោយសំឡេងស្រាលៗ ស្ទើរតែមិនចង់ឮ

“ម៉ា…ម៉ានុ…ចុងសប្ដាហ៍នេះឯងទំនេរទេ?”

“ហ៊ឹម? ម៉េចសួរខ្ញុំបែបនេះ ឯងភ្លេចហើយឬថា ខ្ញុំជាប់ធ្វើការងារក្រៅម៉ោង ហាងកាហ្វេបងទិ ហ្នុង”

“ខ្ញុំដឹង តែ..តែឯងអាចសុំគាត់ ដាក់ច្បាប់ឈប់សម្រាកមួយថ្ងៃពីរបានទេ…”

“វ៉ាទិយ៉ា នេះឯងមានរឿងអីឬ?”

“ម៉ានុ…ខ្ញុំត្រូវចាកចេញពីទីនេះ ខ្ញុំ…ខ្ញុំត្រូវរើផ្ទះហើយ”

“រើផ្ទះ?”

“អ្ហឺម…គ្រួសារខ្ញុំត្រូវផ្លាស់រើផ្ទះត្រលប់ទៅរស់នៅទីក្រុងបាងកកប្រទេសថៃវិញហើយ…”

“ហ្អាស៎ ម៉េចអ៊ីចឹង? ហើយនេះ ឯងនឹងត្រូវឈប់រៀននៅទីនេះហើយឬ?”

“អ៊ឺម…ហ្នឹងហើយ!”

“វ៉ា…ទិយ៉ា…ខ្ញុំ…ខ្ញុំត្រេកអរឯងផង!” ដឹងបែបនេះ ខ្ញុំមិនដឹងត្រូវពោលពាក្យអ្វីនិយាយទៅកាន់គេ…មានតែពាក្យជូនពរ ឃ្លាត្រេកអរ…ក្នុងចិត្តខ្ញុំ កំពុងគិតអី?

វ៉ាទិយ៉ា ឮខ្ញុំពោលបែបនេះ ទឹកមុខគេស្រងូតស្រងាត់ឡើង ខ្ញុំមិនដឹងថា គេនិងខ្ញុំ គិតនៅលើខ្សែចិត្តដូចគ្នាឬយ៉ាងណា…ម្នាក់ៗមិនគិតថា ពួកយើងនឹងបែកគ្នាលឿនពេកនោះឡើយ!

“ម៉ានុ…”

“វ៉ាទិយ៉ា…”

ខ្ញុំនិងគេ និយាយព្រមគ្នា រួចខ្ញុំសម្លឹងមើលគេ ឆ្លើយទៅវិញថា

“ឯងនិយាយមុនទៅ…”

“ចុងសប្ដាហ៍ ឯងអាចនៅកំដរខ្ញុំទៅលេងកំពង់សោមជាមួយគ្នាបានទេ? ខ្ញុំចង់ទៅលេងសមុទ្ទនៅទីនេះ មុនពេលខ្ញុំត្រលប់ទៅថៃវិញ”

“អូខេ ខ្ញុំនឹងសុំច្បាប់ បងទិ!” ខ្ញុំឆ្លើយតបយល់ព្រមទៅកាន់អ្នកម្ខាងទៀតភ្លាម មិនគិតយូរ ព្រោះខ្ញុំដឹងថាអ្វីដែល វ៉ាទិយ៉ា ចូលចិត្តបំផុតគឺ សមុទ្ទ

ឮខ្ញុំឆ្លើយយល់ព្រមនិងគេបែបនេះ បបូរមាត់គេញញិមពព្រាយឡើង ដូចកូនក្មេងដែលទាមទារស្ករគ្រាប់ ហើយបានរបស់ដែលខ្លួនចង់បាន

“អ៊ីចឹងថ្ពក់ដៃនិងគ្នាណ៎ា…ជាកិច្ចសន្យារវាងយើងទាំងពីរ”

វ៉ាទិយ៉ា បង្ហាញកូនដៃនៅនិងមុខខ្ញុំ រួចស្រវាទាញចាប់ដៃខ្ញុំ បង្ខំឱ្យខ្ញុំថ្ពក់ដៃនិងគេ…នេះធ្វើដូចយើងទាំងពីរនៅក្មេងមិនដឹងអីអ៊ីចឹង

“ឯងនេះ ធំហើយ…តែនៅមានចរិតក្មេងទៀត” ខ្ញុំលាន់មាត់ថាឱ្យគេ ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តលួចសើចសប្បាយតែម្នាក់ឯង…

រ៉ឺងៗរ៉ឹង!!! សំឡេងកណ្ដឹង លាន់ឮសូរស្រែក

“ការ៉េមទេ? ទិញការ៉េម ហ្អេស?” សំឡេងអ៊ុំប្រុសម្នាក់ កំពុងរុញរទេះការ៉េមកី ដើរត្រសងគែមចិញ្ចើមផ្លូវថ្នល់ គោះកណ្ដឹង ស្រែកអំពាវនាវហៅគេទិញ នៅឯជ្រុងផ្លូវម្ខាងទៀត ដែលខ្ញុំនិងវ៉ាទិយ៉ា កំពុងអង្គុយនៅ

“ពូ ឈប់! ខ្ញុំចង់ទិញការ៉េម”

វ៉ាទិយ៉ា ស្រែកកាត់ប្រាប់ទៅអ្នកម្ខាងទៀតមួយទំហឹងអស់ដង្ហើម  រួចរត់ត្រុយមិនបង្អង់ តម្រង់សំដៅទៅកាន់អ៊ុំលក់ការ៉េម រំពេចនោះស្រាប់តែមានកុងតឺន័រ បើកបរលើផ្លូវលឿនស្លេវ ហាក់គ្មានសំឡេងបន្លឺអ្វីសោះ បររំកិលបុកមួយទំហឹងអ្នកនៅខាងមុខ…

ខ្ញុំ…ខ្ញុំ…ខ្ញុំឃើញ…ឃើញរូបភាពជាក់ស្ដែងនៅនិងភ្នែក ឈាមខ្ទាតប្រឡាក់នៅនិងមុខខ្ញុំ…ក្លិនឈាមរបស់គេ…

រូបភាពរាងកាយរបស់វ៉ាទិយ៉ា ដែលត្រូវបុកមួយទំហឹងពេញនិងរថយន្ដកុងតឺន័រដ៏ធំមួយនោះ…រាងកាយតូចស្ដើងរបស់គេដែលបុកប៉ើងខ្ចាយខ្ទាត ដេកក្រឡាប់ននៀលលើថ្នល់ បាញ់សាចឈាមប្រឡាក់ ដានបង្កើតជាថ្លុកឈាមហូរចេញពីរាងកាយមួយនោះ! រឹតតែរន្ធត់ កាន់តែអាក្រក់ទៀត រថយន្ដមួយនោះ មិនបង្អង់ឈប់ មិនចាប់ហ្វ្រាំងបញ្ឈប់នៅហ្នឹងកន្លែងទេ ប៉ុន្តែសូរសំឡេងម៉ាស៊ីនកាន់តែលាន់ឮសូរខ្លាំង ហាក់ដូចគេស្រែកជ្រែកកាត់អាកាស បើកបង្កើនល្បឿនលឿនស្លេវទៅមុខ ឥតប្រណី បរកិនលើរាងកាយអ្នកដែលកំពុងសន្លប់មិនដឹងខ្លួនក្រោមសម្បកកង់យក្សទាំង១០ ផ្ដាច់យកសង្ខារខ្យល់ដង្ហើមរបស់គេ…

រូបរាងកាយអ្នកនៅលើថ្នល់ពេលនេះ ក្លាយជាគំនរសាកសពមិនពេញលេញ  ផ្ទៃមុខ​របស់គេបង្ហាញពីភាពឈឺចុកចាប់ខ្លោចផ្សានាពេលវេលាចុងក្រោយរបស់ខ្លួន ដែលសភាពប្រឡាក់ពេញទៅដោយស្នាមឈាម របួសដាច់សាច់រលាត់ចេញពីរាងកាយខ្លួន សរីរាង្គទាំង៣២ គ្មានមួយណាមានសភាពល្អដូចដើម សូម្បីតែ​ដងខ្លួនគេពេលនេះ ត្រូវបានរថយន្ដកុងតឺនឺរធ្ងន់កិនសង្កត់ ស្ទើរតែដាច់ចេញជាពីរ សរីរាង្គគ្រឿងខាងក្នុង​របស់គេ ត្រូវបែកម៉ដ្ឋ​ មើលដូចសាច់ជ្រូកចិញ្ច្រាំដោយម៉ាស៊ីនកិន ខ្ទាតខ្ចាយចេញ ប្រឡាក់ រាយប៉ាយចោល​មកលើថ្នល់…មើលឃើញហើយយ៉ាង​ព្រៃផ្សៃ សង្វេគ​ណាស់​។

“វ៉ា…វ៉ាទិ…វ៉ាទិយ៉ា”

ឃើញ​ទិដ្ឋភាព​បែប​នេះ​ហើយ ខ្ញុំស្លុត…គាំងរហូតដល់លែង​មាន​អារម្មណ៍​អ្វីទៀត..ថ្ងៃខួបកំណើតខ្ញុំ ក៏ជាថ្ងៃខួបស្លាប់មិត្តល្អរបស់ខ្ញុំដែរ។

…

បច្ចុប្បន្ន

ខ្ញុំ វ៉ៃជន្ទល់ម៉ូតូរបស់ខ្លួន ឈប់ចតក្រោមបង្គោលភ្លើង យកដៃឱបខ្លួនដែលកំពុងរងា ពេលត្រូវខ្យល់ពេលរាត្រីនៃមាត់សមុទ្ទ បក់នាំភាពត្រជាក់មកប៉ះលើរាងកាយរបស់ខ្លួន.. ទីដែល ខ្ញុំ កំពុងនៅ គឺជាតំបន់គម្រោងអភិវឌ្ឍថ្មីនៃក្រុងព្រះសីហនុ ដែលសង់រៀបធ្វើជាផ្ទះអផាតមេនផ្ដុំចូលគ្នារស់នៅ សម្រាប់អ្នកមានជីវភាពគ្រួសាររធូធារ ក្រោមបរិយាកាសមាត់សមុទ្ទ លម្ហែកាយ សម្រាកពីការងារនិងរកភាពសុកស្រួលមួយសម្រាប់គ្រួសារ អ៊ីចឹងហើយនៅទីនេះ គឺ មិនមានអ្នកថ្មើរជើងដើរនៅលើផ្លូវច្រើនប៉ុន្មានទេ ម្ដងម្កាលគេឃើញមានមនុស្សពីរបីនាក់ រត់លំហាត់ប្រាណនៅទីធ្លាម្ដុំនេះ។

អផាតមេនដែលខ្ញុំ កំពុងសម្លឹងរកគឺផ្ទះលេខ៣១៤ ផ្លូវសិហ្ហ: ដែលបើរាប់ចាប់ផ្ទះពីលេខ ២០០ ដល់លេខ ៤០០ សុទ្ធតែជាផ្ទះក្រុង ស្ទីលបែបអ៊ឺរ៉ុបបុរាណ។ ប៉ុន្តែរឿងមួយដែលគ្រប់គ្នាដឹងនោះ មិនថាអ្នករស់នៅទីនេះ គេទិញ ឬជួលផ្ទះនៅទេ ពួកគេម្នាក់ៗយ៉ាងហោចណាស់ មានជីវភាពគ្រួសារធូធារ ជាវណ្ណៈកណ្តាលនៅសង្គមដែរ។ ជាក់ស្តែងផ្ទះលេខ ៣១៤ ខាងមុខហ្នឹង គឺជាអផាតមេន ដែលដែលរស់នៅដោយគ្រួសារមានសមាជិក៣នាក់… ម្ចាស់ផ្ទះជាវេជ្ជបណ្ឌិត ប្រពន្ធម្ចាស់ផ្ទះធ្ចើជាគ្រូបង្រៀន ហើយពួកគេមានកូនប្រុសអាយុប្រាំពីរឆ្នាំម្នាក់ទៀត។ នៅក្នុងផ្ទះនេះ ពេលថ្ងៃនឹងមានអ្នកបំរើមកសម្អាត និងរៀបចំផ្ទះ ប៉ុន្តែអ្នកបំរើមិនគេងនៅទីនេះឡើយ  នាងនឹងត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ បន្ទាប់ពីអាហារពេលល្ងាចរួចរាល់ រាល់ចប់ម៉ោងការងារយប់។

“ឯងច្បាស់ហើយឬ ថាកញ្ចប់មួយនេះគឺជារបស់គេម្នាក់ហ្នុង…លោកគ្រូពេទ្យសង្ហា?”

ខ្ញុំនិយាយតែម្នាក់ឯង ដូចនិយាយប្រាប់ខ្យល់ ប៉ុន្ដែស្រាប់តែសំឡេងល្វើយៗឆ្លើយតបនិងសំនួរខ្ញុំសួរអម្បាញ់មិញ

“អ៊ឺម…អ្នកផ្ញើ គឺគេប្រាប់មកបែបនេះ!”

ខ្ញុំសម្លឹងមើលកញ្ចប់ខ្មៅ៤ជ្រុងនៅក្នុងដៃ ពិតណាស់ អ្នករត់បញ្ញើរបស់ដូចខ្ញុំ គឺគ្មានសិទ្ធិត្រូវដឹងពីរបស់ខាងក្នុងជាអ្វីនោះទេ…អ្វីដែលសំខាន់គឺរបស់ដែលលគេផ្ញើត្រូវដល់ដៃអ្នកទទួល ប៉ុន្ដែរឿងចម្លែកនោះ គឺបញ្ញើដែលខ្ញុំកំពុងកាន់ជាប់ដៃនេះ ជាបញ្ញើពិសេស…អ្នកផ្ញើមិនមែនជាមនុស្សទេ តែគឺជាខ្មោច! ខ្ញុំជាអ្នករត់បញ្ញើខ្មោច…កែត ម៉ានុ។

“គួរតែម៉ាកនេះហើយ…” សំឡេងល្វើយៗ បន្លឺម្ដងទៀត ក្បែរត្រចៀករបស់ខ្ញុំ

“នែ៎ក លោកខ្មោចវ៉ាទិយ៉ា ឯងល្មមៗបានទេ? បង្ហាញខ្លួនសិនមក ចាំនិយាយប្រាប់គ្នា…ឯងសុខៗមកខ្សឹបក្បែរត្រចៀកខ្ញុំបែបនេះ ឯងមិនដឹងទេថាវាគួរឱ្យខ្លាច…ឯងនេះ ចង់បំភ័យខ្ញុំឱ្យស្លាប់ឬ?”

“មិន!…រូបរាងខ្ញុំអាក្រក់” សំឡេងល្វើយប្រែជាញ័រ

“ស្រេចចិត្តរបស់ឯងទៅអ៊ីចឹង!”

មែនហើយ! អ្នកដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយនោះ គឺជាមិត្តល្អរបស់ខ្ញុំដែលបានស្លាប់កាលពីបីឆ្នាំមុន…វ៉ាសានុ វ៉ាទិយ៉ា! ខ្ញុំមិនដឹងថា ហេតុអ្វីគេមិនព្រមទៅចាប់ជាតិកំណើតជាថ្មី? ហេតុអ្វីគេអាចដើរនៅក្បែរខ្ញុំបាន ខុសប្លែកពីខ្មោច វិញ្ញាណដទៃទៀតដែលមិនអាចចាកឆ្ងាយពីកន្លែងដែលខ្លួនបានស្លាប់? ឬមួយមកពីគេ ស្លាប់មិនទាន់ស្ងប់ចិត្ត នៅមិនទាន់រកឃើញជនដៃដល់ តៃកុងឡានបើកកុងតឺន័រម្នាក់នោះ? ឬមួយនេះមកពីខ្ញុំជំពាក់អ្វីជាមួយគេ ជាប់ចំណងអ្វី?

ប៉ុន្ដែពេលខ្លះ ខ្ញុំគិតថា វាមិនអាក្រក់ទេដែលមានមិត្តជាខ្មោចនោះ…វ៉ាទិយ៉ា​ ទោះបីជាគេស្លាប់ឬនៅរស់ គេនៅតែមានចរិតល្អដូចដើម ដូចពេលនេះជាដើម ព្រោះតែគេ ទើបខ្ញុំមានឱកាសបានការងារមួយនេះ…អ្នករត់បញ្ញើខ្មោច វាងាយស្រួល​ និងរកចំណូលបានច្រើន ដោយមិនសូវហត់កម្លាំង ប្រើខួរក្បាលខ្លាំង…ព្រោះអតិថិជនរបស់ខ្ញុំ មិនមែនជាមនុស្សនិយាយច្រើន ហើយចិត្តទូលាយ ដៃធូរតែម្ដង…៣លេខ​ ៤លេខមិនពិបាកសុំគាត់ឡើយ ប្រសិនសម្រេចការរបស់គាត់។

“សួស្ដី…បងប្រុសមានបញ្ញើ!” ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅកាន់ បុរសក្នុងវ័យ៣០ឆ្នាំស្ដើង លោកគ្រូពេទ្យសង្ហា ហើយជាប្ដីរបស់គ្រូបង្រៀននិងជាឪពុករបស់ក្មេងប្រុសអាយុប្រាំពីរឆ្នាំ ដែលកំពុងមើលមុខខ្ញុំយ៉ាងងឿងឆ្ងល់ ព្រោះម៉ោងជិតប្រាំបួនយប់ហើយ ប៉ុន្ដែនៅមានគេដឹករបស់បញ្ញើមកដល់មុខក្លោងទ្វារផ្ទះរបស់ខ្លួនទៀត

“ប្អូនច្រឡំផ្ទះហើយ…ខ្ញុំគ្មានបានកុម្ម៉ង់ទិញរបស់អ្វីនោះទេ!” គាត់ព្យាយាមប្រកែក

“បងឈ្មោះ វ៉ា យុធ ត្រឹមត្រូវ?”

“បាទ…ខ្ញុំយុធ”

“អ៊ីចឹងកញ្ចប់នេះគឺជារបស់បងហើយ” ខ្ញុំហុចកញ្ចប់របស់ខ្មៅមួយនោះឱ្យ​គាត់ ដោយ​និយាយ​ថា “បងសូមជួយ​ចុះហត្ថលេខាលើនេះផង”

ពេល​​ គ្រូពេទ្យ យុធ ទទួលរបស់ពីកំលោះដឹកអីវ៉ាន់ គេរឹតតែចម្លែកទៀត ព្រោះកញ្ចប់ខ្មៅមួយនោះ គ្មានស្លាកប្រាប់បញ្ជាក់ពីឈ្មោះ ទីតាំង ឬហាងទទួលបញ្ញើអ្វីសោះ…គឺទទេរ!

“នេះជាស្អីគេហ្នឹង មិនមែនជារបស់ខ្ញុំទេ…ខ្ញុំមិនស៊ីញ៉េទទួលឡើយ…” គ្រូពេទ្យ យុធ ប្រកែកសារជាថ្មី

“បងស៊ីញ៉េទទួលឬមិនទទួល គឺលែងសំខាន់ទៀតហើយ របស់ដល់ដៃបងហើយ គឺភារកិច្ចខ្ញុំក៏ត្រូវចប់ដែរ…អរគុណសម្រាប់ការប្រើសេវាកម្មបញ្ញើ បាដាលដឹកជញ្ជូន! សូមលាសិនហើយ សំណាងល្អ!”

“ហ្អេស…ឈប់…ឈប់សិន…!”

ខ្ញុំ ធ្វើជាមិនឮ ឡើងជិះម៉ូតូ បើកចាកចេញពីទីនោះទៅ ដោយមិនខ្វល់ថានឹងមានអ្វីដែលកើតឡើង ក្រោយពីគ្រូពេទ្យ យុធ ម្នាក់នោះបានទទួលកញ្ចប់ខ្មៅមួយនោះ ពីភ្ញៀវរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្ដែ ខ្ញុំអាចស្មានដឹងបានថា…វាមិនមែនជារឿងល្អទេមើលទៅ ព្រោះកញ្ចប់ដែលពេញដោយគំនុំ ចំណងអាឃាត ភាយចេញមកក្រៅ ពេលគ្រូពេទ្យម្នាក់នោះបានប៉ះទទួលកាន់កញ្ចប់នោះ។

….

មកដល់បន្ទប់វិញ ខ្ញុំក្រឡេកមើលនាឡិកាជាប់ជញ្ជាំង ទ្រនិចចង្អុលជិតម៉ោង ១១យប់អធ្រាត្រជាងទៅហើយ ខ្ញុំទម្លាក់ខ្លួនដេកដោយមិនខ្ចីដោះសម្លៀកបំពាក់ដូរ ប៉ុន្ដែសុខៗស្រាប់តែសំឡេងដែលធ្លាប់ស្ងាត់ បន្លឺសូរជាថ្មីឡើង… 

​​​“ស្មោកគ្រោគ…មិនគិតថាឯងនេះ វាគគ្រិចបែបនេះសោះ”

“នែ៎ក…លោកខ្មោច ឯងមិនដឹងថាជាមនុស្សដូចគ្នា វាពិបាក ហត់នឿយខ្លាំងទេឬ? ឱ្យគ្នាសុំសម្រាកខ្លះ ធ្វើខ្លួនខ្ជិលខ្លះមិនបានឬ? មិនងូតទឹកមួយថ្ងៃ វាមិនគគ្រិចណាស់នោះទេ…ឯងមិនងូតទឹកផង នេះគេហៅបែបណាវិញ?”

“នេះឯងមកច្រណែនខ្មោចឬ?”

“អ៊ឺម…ព្រោះរាល់ថ្ងៃ ឃើញឯងមិនដែលហត់អ្វីផង! និយាយតាមត្រង់ ធ្វើជាខ្មោចដូចឯង គ្នាគិតថាល្អជាងធ្វើជាមនុស្សរស់ដូចខ្ញុំណាស់!”

ឮខ្ញុំនិយាយបែបនេះ លោកមិត្តខ្មោច វ៉ាទិយ៉ា ស្ងាត់មាត់ឆឹង…រូបរាងក៏មិនបង្ហាញឱ្យខ្ញុំឃើញ ឮតែសំឡេងបែបនេះ ខ្ញុំមិនដឹងថា គេខឹងឬអន់ចិត្តនិងសម្ដីខ្ញុំពោលបែបមិញឬទេ?

“វ៉ាទិយ៉ា ឯងនៅទីនេះទេ? គ្នាសូមទោស…”

“វ៉ាទិយ៉ា” ខ្ញុំ ហៅឈ្មោះគេម្ដងទៀត

“ម៉ានុ…ឯងគិតថា ក្លាយជាខ្មោចល្អឬ? វាមិនដូចអ្វីដែលឯងគិតនោះទេ…វាកម្សត់ណាស់ ឯកោណាស់ ហើយឈឺចុកចាប់ខ្លាំងណាស់ ពេលដែលគ្រាន់តែជាស្រមោលដែលបានត្រឹមតែលួចមើលគេតែម្ខាង គ្មានវត្តមានបង្ហាញប្រាប់ពីខ្លួនឯង គ្មានឱកាសនិងប៉ះពាល់ គ្រប់គ្រងដូចមនុស្សរស់”

“ប៉ុន្ដែយ៉ាងណា ឯងក៏នៅមានខ្ញុំ…ម៉ានុ ម្នាក់នេះនឹងចងចាំឯងជានិច្ច! វាមិនអាក្រក់ទេមែនទេ?”    

“អ្ហឺ សម្រាប់ខ្ញុំ វាមិនអាក្រក់ទេ ប៉ុន្ដែប្រសិនជាព្រលឹង វិញ្ញាណ ខ្មោចដទៃទៀត ពួកគេមិនសំណាងដូចខ្ញុំដែលមានឯងនៅក្បែរ ចងចាំខ្ញុំនោះទេ..ម៉ានុ ឯងដឹងទេ មនុស្សរស់នៅលើលោកនេះបានមានអត្ថន័យ ព្រោះដោយសារតែការចងចាំ ដឹងពីវត្តមានរបស់អ្នកម្ខាងទៀត។ ខ្មោចក៏ដូចគ្នា បើបាត់វត្តមានអ្នកចងចាំរូបខ្លួនហើយ គេក៏ត្រូវរលាយរំសាយពីលើលោកនេះដែរ…អ្វីដែលចងរឹតគេ មិនចង់ឱ្យចាកចេញពីភពមួយនេះ គឺភាពចងចាំរឿងរ៉ាវរបស់ខ្លួនតែម្នាក់ឯង ប៉ុន្ដែការធ្វើបែបនេះ ការចងចាំតែម្នាក់ឯងមួយនោះ វានឹងក្លាយជាភ្លើងកំណាច ភ្លើងនរកដុតព្រលឹងរបស់គេ ឱ្យឆេះខ្លោច ដុតកម្លោចខ្លួនឯង ធ្វើទារុណកម្មខ្លួនឯង ជាមួយនិងភ្លើងគំនុំព្យាបាទ ចិត្តចងអាឃាត…មិនខុសពីម្ចាស់កញ្ចប់បញ្ញើដែលឯងទទួលពីយប់នេះទេ…ឯងមិនចង់ដឹងទេឬថាក្នុងនោះជាអ្វី?” សំឡេង ខ្មោចវ៉ាទិយ៉ា លួចខ្សឹបសួរគេ​

“វាសំខាន់ដែរឬ?” ខ្ញុំឆ្លើយតបប្រាប់គេខ្លីៗវិញ ព្រោះខ្ញុំមិនចង់ដឹងរឿងអ្វីដែលខ្ញុំមិនគួរដឹងនោះឡើយ…ជីវិតខ្ញុំពេលនេះ គឺរស់នៅបានក្ដីសុខហើយ

“វាជាកញ្ចប់គំនុំដែលនាងមាន សន្សំទុកជូនចំពោះគ្រូពេទ្យម្នាក់នោះ…នាងស្អប់គ្រូពេទ្យម្នាក់នោះ ដែលផ្ដល់ក្ដីសង្ឃឹមក្លែងក្លាយមួយទៅកាន់នាង…គេសម្លាប់នាងទាំងចិត្តទាំងកាយ!”

“គ្រូពេទ្យម្នាក់ហ្នឹង ជាឃាតកៈ?”

គ្រាន់តែឮបែបនេះ ខ្ញុំ រាងភ្ញាក់ព្រើត​ភ្លែត មិនគិតថាខ្លួនឯងចួបនិងមុខផ្ទាល់និងមនុស្សរោគចិត្ត ឃាតកៈសម្លាប់មនុស្សមិនញញើតដៃ តែសម្បកខាងក្រៅមើលទៅដូចជាមនុស្សធម្មតា…តែនេះ ខ្ញុំមិនមែនជាប៉ូលីសឬភ្នាក់ងារស៊ើបការឯកជនអ្វីឡើយ មិនមែនជារឿងដែលខ្ញុំត្រូវមកជាប់ពាក់ព័ន្ធអ្វីឡើយ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាអ្នករត់បញ្ញើ…ទទួលរបស់ពីភ្ញៀវពិសេសរបស់ខ្លួន(ខ្មោច) តែប៉ុណ្ណោះ…សូមទោស បញ្ហារឿងក្ដីឃាតកម្មអី សូមខាងក្រុមប៉ូលីស តុលាការឬជនពាក់ព័ទ្ធអី ដោះស្រាយ ស៊ើបអង្កេតខ្លួនគាត់ទៅចុះ…ខ្ញុំសុំតែរស់មួយសុខដូចពេលនេះទេ!

គិតបែបនេះ ខ្ញុំធ្វើជាគេងលក់ លែងខ្វល់ពីសម្ដីរបស់អ្នកម្ខាងទៀត…គេប្រហែលជាដឹងពីគំនិតខ្ញុំ វ៉ាទិយ៉ា ក៏ឈប់និយាយអ្វី រលាយបាត់ពីទីនេះ ទៅកាន់ទីកន្លែងដែលខ្លួនគេគួរទៅ….សម្រាក។

នៅមានត…