​​​ឆាយលីចាកចេញពីបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ ទាំងប្រញាប់ប្រញាល់។ ដៃម្ខាងចុចទូរសព្ទយ៉ាងរហ័ស ចំណែកភ្នែករបស់គេសម្លឹងសឹងធ្លុះអស់ពីក្នុងបរិវេណប្រារព្ធពិធីបុណ្យ តែមើលយ៉ាងណាក៏គេដូចជាមិនទាន់រកឃើញអ្វីមួយដែលអាចធ្វើឱ្យចិត្តបានស្ងប់ដែរ។

“ពេលនេះពួកឯងនៅឯណា?”

“ពួកយើងកំពុងនៅតាមផ្លូវត្រលប់ទៅរោងចក្ររបស់លោកប្រណិត!” សំឡេងសុភ័ក្រតបពីខ្សែម្ខាងទៀត។

“ចៃដន់ល្អម៉្លេះ! ខ្ញុំជឿថាឃាតកប្រាកដជាមានបន្សល់ទុកភស្តុតាងនៅកន្លែងកើតហេតុនោះនៅឡើយ! ពេលនេះខ្ញុំកំពុងសង្ស័យលើមនុស្សស្រីម្នាក់!”

“មីង ស៊ីណាត?” សុភ័ក្រសួរ។

“ពួកឯងរកឃើញអ្វីដែលទាក់ទងនឹងគាត់ដែរមែនទេ?”

“ខ្ញុំនិងឡង់ឌីបានព្យាយាមសរុបរឿងរ៉ាវទាំងអស់ដែលបានកើតឡើង ឃើញថាគ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែមានពាក់ព័ន្ធជាមួយនឹងគាត់ទាំងអស់ មិនថាដំណឹងអាថ៌កំបាំងគ្រឿងផ្សំមីដែលលោកឈឹងគិនដាក់ពាក្យបណ្ដឹង រឿងទំនាក់ទំនងរវាងលោកប្រណិតនិងឆារ៉ានន់ និងវត្តមានរបស់អ្នកគ្រូហុងស៊ុយពេជ្រ សុធារ៉ា! ចុះចំណែកខាងឯង?”

“មុននេះរាជ មុនិ បានតេមកប្រាប់ខ្ញុំថា គេទើបនឹកឃើញពីរឿងសូរសំឡេងជើងមនុស្សដែលរត់ចេញពីបន្ទប់របស់លោកប្រណិត! បើតាមការចងចាំរបស់គេ ៩៩% ជាសំឡេងជើងរបស់គាត់!”

“អីក៏ជឿជាក់ម៉្លេះ ក្រែងគេមានអូទីសឹមអ្ហី?” សុភ័ក្រសួរបក។

“មនុស្សមានអូទីសឹម មានចំណុចខ្លាំងនិងខ្សោយផ្សេងៗគ្នា! អានេះបើតាមអ្វីដែលគេតែងចំណាំនិងជឿជាក់ទៅលើត្រចៀករបស់គេ!”

“អូខេចាត់ទុកថាអ្វីដែលគេចងចាំមិនខុសទៅចុះ! ហើយឯងទៅទីនោះជាមួយយើងដែរអត់?”

“អត់ទេ! យើងមានការងារផ្សេងដែលត្រូវធ្វើ!”

“បើអ៊ីចឹងបានហើយ! បើមានអ្វីចាំទាក់ទងទៅទៀត!”

ប្រព័ន្ធទូរសព្ទត្រូវបានកាត់ផ្ដាច់ ឆាយលីជាន់ហ្គារឡានវឹង បើកចេញពីគេហដ្ឋានរបស់អតីតថៅកែរោងចក្រផលិតមី ដែលពេលនេះកំពុងសម្រាកយ៉ាងស្កប់ស្កល់នៅក្នុងបន្ទប់ឈើបណ្ដោយពីរម៉ែត្រ។

រោងចក្រដែលធ្លាប់មានកម្មករចេញចូលធ្វើការអ៊ូអរជារៀងរាល់ថ្ងៃ នៅតែបន្តភាពស្ងាត់ជ្រងំតទៀត ក្រោយពីមានករណីឃាតកម្មទៅលើថៅកែរបស់ខ្លួនអស់រយៈពេលជាងសែសិបម៉ោងទៅហើយ។ នៅច្រកចេញចូលធំខាងមុខ នៅតែមានភ្នាក់ងារសមត្ថកិច្ចបន្តយាមកាមយ៉ាងតឹងតែង ព្រោះតម្រុយដែលក្រុមស៊ើបអង្កេតទទួលបាន នៅស្ដួចស្ដើងរហូតពុំទាន់អានបញ្ចប់រឿងក្ដីបាន។

ឡានរបស់សុភ័ក្រ និងឡង់ឌីបានមកឈប់ង៉ក់នៅពីមុខរោងចក្រ។ នាងកញ្ញាប៉ូលិសរូបស្រស់ដើរលបៗចូលទៅក្នុងកន្លែងធ្វើការតែម្នាក់ឯង ដោយស្មារតីប្រុងប្រយ័ត្ន។ ភ្នែកនាងរេចុះឡើងរំពៃរកមើលក្រែងមានអ្វីខុសប្រក្រតី។

មកដល់មុខបន្ទប់ធ្វើការរបស់លោកប្រណិត មាណវីចាប់ដៃទ្វារបម្រុងចូលទៅខាងក្នុង ស្រាប់តែមានមនុស្សម្នាក់ទាញកន្ត្រាក់ទ្វារចូលទៅ ធ្វើឱ្យឡង់ឌីភ្លាត់ជំហរជ្រុលខ្លួនដួលទៅក្នុង។ កាយវិការរបស់ជននោះរវៀសណាស់ គេស្រាប់តែរុញទ្វារបិទមកវិញគ្រឹបទុកឱ្យឡង់ឌីនៅខាងក្នុង ហើយក៏ស្ទុះរត់ចេញទៅ។

ស្នូរស្បែកជើងផ្លាតមកប៉ះនឹងផ្ទៃជើងបង្កើតស្នូរ ផ្លប់ៗ! រត់ចេញពីក្នុងក្រុមហ៊ុនទៅតាមទ្វារក្រោយ។ ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ខោជើងខ្លីត្រឹមស្មងពណ៌ខ្មៅ និងអាវសាច់កំណាត់ពណ៌ស មនុស្សម្នាក់នេះមើលទៅហាក់ដូចជាស្គាល់ភូមិសាស្ត្រនៅទីនេះច្បាស់ណាស់។ នៅសល់តែប្រហែល៥ម៉ែត្រទៀតប៉ុណ្ណោះ គេនឹងទៅដល់ទ្វារក្រោយរបស់រោងចក្រ ដែលស្ងាត់ជ្រាបគ្មាននរណាមកនៅយាមសោះ។ រំពេចនោះស្រាប់លេចមុខនាយប៉ូលិស សែម សុភ័ក្រ ចេញមកឈរក្រពាត់ដៃនៅចំកណ្ដាលទ្វារតែម្ដង។

“អូ៎! នេះបើខ្ញុំមិនដឹងថាមីងជាអ្នកអនាម័យនៅទីនេះទេ ខ្ញុំនៅស្មានថាមីងជាអតីតអត្តពលិករត់ប្រណាំងទៀតផង!”

មីងស៊ីណាតឈប់ទ្រឹង ដៀងភ្នែកចុះឡើងបម្រុងនឹងរត់បកត្រលប់ក្រោយវិញ ស្រាប់តែឡង់ឌីរត់មកឈប់ពីក្រោយ នៅក្នុងចម្ងាយមិនដល់៣ម៉ែត្រផងទេ។ នាងក្រមុំស្ដីពោលទៅកាន់ជនសង្ស័យ៖

“មីងស៊ីណាត! ពួកយើងសង្ស័យមីងមានជាប់ទាក់ទងនឹងករណីឃាតកម្មទៅលើលោក សួង ប្រណិត! សូមអ្នកស្រីចូលទៅបំភ្លឺនៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិស!”

—

នៅក្នុងបន្ទប់បួនជ្រុងបិទជិតនៃអធិការដ្ឋាននគរបាលខណ្ឌ…

មីងស៊ីណាតប្រកបដោយទឹកមុខស្មើធេង អង្គុយសម្លឹងមើលទៅនាឡិកាដែលព្យួរនៅលើជញ្ជាំង​។ ទ្រនិចម៉ោងចង្អុលនៅត្រឹមម៉ោង ៦ល្ងាចគត់ ទ្វារក៏របើកឡើងលេចបង្ហាញខ្លួនមន្ត្រីនគរបាលប្រុសស្រីទាំងពីររូបដែលជាអ្នកចាប់បញ្ជូនខ្លួនមកទីនេះតាំងពីពេលរសៀល។

“មីងស៊ីណាត! មីងមានអ្វីបកស្រាយចំពោះការចោទប្រកាន់របស់ប៉ូលិសថាមីងជាឃាតកៈសម្លាប់លោកប្រណិត?” សុភ័ក្រសម្លឹងមើលទៅមុខដែលគ្មានបង្ហាញសញ្ញាប្រតិកម្មសូម្បីបន្តិចថាគាត់ជាមនុស្សដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើមនុស្សឃាត។

ស្ត្រីអ្នកសម្អាតអនាម័យងាកមុខចេញ មិនខ្ចីមើលមុខសុភ័ក្រថែមទាំងតបដោយសម្ដីរឹងកំព្រឹស៖

“ពួកលោកប៉ូលិសមានភស្ដុតាងអី? ម៉េចក៏នៅសុខៗមកចោទខ្ញុំថាជាឃាតកៈ?”

សុភ័ក្របោះរូបថតដែលគេថតបានពីក្នុងបន្ទប់កើតហេតុ…នោះគឺរូបយ័ន្តហុងស៊ុយមួយផ្ទាំងដែលធ្វើឡើងពីបន្ទះដែកមានទំហំប៉ុនថាស។ មីងស៊ីណាតដៀងភ្នែកមើលរូបថតបន្តិច ហើយបែរទៅវិញ៖

“លោកប៉ូលិសចង់មានន័យថាម៉េច?”

“ហ៊ឹស!” សុភ័ក្រអស់សំណើចមួយខឹក ហួសចិត្តចំពោះចម្លើយរបស់មីងស៊ីណាត។

“ឧបករណ៍នេះមានទម្ងន់ធ្ងន់ល្មមសម្រាប់ឱ្យឃាតកដែលមានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ ប្រើដើម្បីផ្ដាច់ជីវិតរបស់លោកប្រណិតបានហើយ!” ឡង់ឌីពន្លយភស្តុតាងចេញមួយឃ្លានេះ ធ្វើឱ្យទឹកមុខរបស់ស្ត្រីចំណាស់ប្រែទៅជាចាប់ផ្ដើមភិតភ័យ។

“បើមើលតាមអ្វីដែលយើងឃើញ លោកប្រណិតអាចនឹងស្លាប់ដោយសារដួលហើយបណ្ដាលឱ្យដាច់សរសៃឈាមស្លាប់ តែក្រោយពេលធ្វើកោសល្យវិច័យរួចយើងពិនិត្យឃើញមានស្លាកស្នាមមួយទៀត ដែលទើបជារបួសចម្បងបណ្ដាលឱ្យស្លាប់ ដែលរបួសនេះស្ថិតនៅចំកណ្ដាលក្បាលផ្នែកខាងក្នុងលលាដ៍ក្បាលរបស់គាត់! ជឿថាមនុស្សម្នាក់មិនអាចដួលបោកក្បាលទៅនឹងការ៉ូចំកណ្ដាលក្បាលនោះទេ!”

សុភ័ក្រជួយនិយាយបន្តពីឡង់ឌី៖

“ដើមឡើយគ្មាននរណាសង្ស័យលើរបស់នេះទេ ព្រោះវានៅតាំងខ្ពស់ដាច់ពីកន្លែងដែលគាត់ស្លាប់ ដូច្នេះហើយបានជាធ្វើឱ្យពួកយើងខាតពេលអស់ជាច្រើនដើម្បីស្វែងរកអាវុធធ្វើឃាត! តែមិននឹកស្មានថាគ្រាន់តែពួកយើងលេងល្ខោនបោកប្រាស់បន្តិចបន្តួច មីងស្រាប់តែបញ្ចេញកន្ទុយចេញមកទាល់តែសោះ!”

“អ្នកណាតេមក?”

“ពួកយើងមានតម្រុយថ្មីទាក់ទងនឹងអាវុធធ្វើឃាតរបស់ឃាតក!”

មីងស៊ីណាតនឹកឃើញដល់សម្ដីឆ្លើយឆ្លងរវាងសុជាតា និងលោកអធិការឆាយលី។ ដូចខ្មោចទើបងើបពីស្លាប់ប្រាំពីរថ្ងៃ ស្រ្តីចំណាស់ប្រែជាភាំងធ្មឹង ហាមាត់រកនិយាយតែមិនដឹងថាត្រូវនិយាយអ្វី។

“ពួកយើងបានយកវាទៅពិនិត្យរួចហើយ ឃើញថានៅលើនោះក្រៅពីសារធាតុជូតសម្អាតបន្ទប់ទឹក នៅមានស្នាមក្រយៅដៃរបស់មីងនិងស្នាមឈាមរបស់ជនរងគ្រោះដែលសម្អាតមិនទាន់ស្អាត ហើយត្រូវបានបន្សល់ទុកដោយសារការប្រញាប់ចាកចេញពីទីនោះពេក! មីងមានអ្វីចង់បកស្រាយទេ?”

ឡង់ឌីសង្ខើញសួរ៖

“ខ្ញុំសួរមីងដូចឆោត…ហេតុអ្វីបានជាមីងដាច់ចិត្តលើកដៃសម្លាប់លោកប្រណិតទៅរួច?”

“មនុស្សដែលដើរតែសន្យា តែមិនអាចរក្សាពាក្យសន្យាខ្លួនឯងបាន វាសមតែស្លាប់!…” សំឡេងមនុស្សស្រីបន្លឺពី Speaker នៅក្នុងដៃឆាយលីដែលបើកទ្វារដើរចូលមក។

មីងស៊ីណាតអស់សំណើច ហើយគ្រវីក្បាលយឺតៗព្រោះហួសចិត្ត មិននឹកស្មានថាសូម្បីតែសំឡេងរបស់គាត់ដែលធ្លាប់តេចូលទៅនិយាយនៅក្នុងកម្មវិធីវិទ្យុនៅថ្ងៃនោះក៏ប៉ូលិសមានក្នុងដៃដែរ។

“បើពួកក្មួយមានភស្ដុតាងគ្រប់គ្រាន់អស់ទៅហើយ ខ្ញុំក៏គ្មានអ្វីត្រូវសារភាពទៀតដែរ! មែនហើយ លោកប្រណិតគឺខ្ញុំជាអ្នកសម្លាប់!”

“ហេតុអ្វីមីងសម្លាប់គាត់?” ឆាយលីសួរ។

មីងស៊ីណាតនឹកថាលើលោកនេះប្រហែលជាគ្មានអ្វីជាអាថ៌កំបាំងទៀតទេ មុននិងក្រោយប៉ូលិសនឹងគង់តែដឹងរឿងនេះដដែល។ គាត់ងាកមកមើលមុខឆាយលីបន្តិច មុននឹងស្ដីតប៖

“ក្មួយប៉ូលិសមុខតែនៅចាំរឿងកើតឡើងកាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុននោះហើយ!”

ឡង់ឌីនិងសុភ័ក្របែរមកមើលមុខឆាយលីព្រមគ្នា។ លោកអធិការរងងក់ក្បាល៖

“ខ្ញុំទើបតែនឹកឃើញឡើងវិញកាលពីថ្ងៃមិញនេះឯង!”

នឹកដល់រឿងអតីតកាល មីងស៊ីណាតលែងហ៊ានប្រឈមមុខនឹងឆាយលីដូចមុនទៀត។ គាត់ខ្មាសអៀននឹងស្រមោលអន្ធកាដ៏ខ្មៅងងឹត ខ្មាសអៀនចំពោះព្រហ្មលិខិតដែលកំណត់ឱ្យគាត់ត្រូវមកជួបនឹងរឿងរ៉ាវដ៏សែនឈឺចាប់ ពិបាកនឹងពណ៌នា។

“ដើមឡើយខ្ញុំមានឈ្មោះថា បូរមី! នៅអាយុ១៦ឆ្នាំ ខ្ញុំបានរត់តាមប្រុសម្នាក់ដែលធ្លាប់សន្យាថានឹងស្រលាញ់ខ្ញុំ មើលថែខ្ញុំអស់មួយជីវិត…ពេលនោះគេទើបតែអាយុ១៨ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ! ក្រោយពេលរត់ចេញពីផ្ទះមិនដល់៣ខែផង ពួកយើងក៏ចួបនឹងបញ្ហាលុយកាក់ ព្រោះទាំងប្ដីខ្ញុំនិងខ្ញុំសុទ្ធតែរកការងារមិនបាន គ្មានចំណេះជំនាញដើម្បីធ្វើ ហើយពួកម៉ាករបស់ប្ដីខ្ញុំលែងឱ្យពួកយើងខ្ចីលុយគេទៀត! ពេលនោះខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំកំពុងមានទម្ងន់កូនរបស់គេ! ខ្ញុំខ្លាចសព្វគ្រប់ សូម្បីតែទៅពេទ្យពិនិត្យក៏ខ្ញុំមិនហ៊ានដែរ ព្រោះខ្មាសគេដែលខ្ញុំមានផ្ទៃពោះទាំងក្មេងផង និងគ្មានលុយដើម្បីចំណាយផ្សេងៗទៀតផង! ដូច្នេះហើយប្ដីខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តទៅធ្វើការនៅថៃដើម្បីយកប្រាក់សម្រាប់ត្រៀមបង្កើតកូនមួយនេះ! លុះដល់កូនអាយុបានជិត២ឆ្នាំ គេបានត្រលប់មកនៅជាមួយយើងមួយរយៈ តែពេលដឹងថាកូននោះមានអូទីសឹម គេស្រាប់តែខឹងច្រលោតយ៉ាងខ្លាំង ហើយបែរចោទថាកូននោះមិនមែនជាកូនរបស់គេ ថែមទាំងរករឿងវាយធ្វើបាបខ្ញុំជាខ្លាំង! គេមិនត្រឹមតែគ្មានចិត្តចង់ជួយព្យបាល ថែរក្សា និងចិញ្ចឹមក្មេងនោះទេ ថែមទាំងល្បួងឱ្យខ្ញុំយកកូនទៅបោះចោលថែមទៀតផង!”

“ហើយមីងក៏ធ្វើតាមគាត់?” ឡង់ឌីសួរកាត់ទៅគាត់ទាំងរំជួលចិត្ត។

មីងស៊ីណាតបន្តនិយាយទាំងខ្សឹកខ្សួល៖

“ពេលនោះខ្ញុំព្យាយាមអង្វរគេដែរ តែគេមិនស្ដាប់ខ្ញុំ ថែមទាំងប្រមូលលុយដែលគេរកបានទាំងប៉ុន្មានត្រលប់ទៅប្រទេសវិញទៀត! ដោយសារនៅក្មេង ហើយមិនអាចមានលទ្ធភាពចិញ្ចឹមកូនបានផង ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តយកកូនទៅទុកចោលនៅមណ្ឌលកុមារកំព្រាមួយកន្លែង ហើយក៏លួចចេញទៅតាមរកប្ដីនៅប្រទេសថៃ! ទម្រាំអាចចេញទៅដល់ទីនោះហើយរកគេឃើញ អ្វីៗសឹងថាហួសពេលទៅហើយ…គេក្លាយជាមនុស្សប្រមឹកស្រា និងញៀនថ្នាំ ហើយមានថ្ងៃមួយនោះគេដាច់លុយខ្លាំង អាមនុស្សប្រមឹកនោះថែមទាំងប្រើល្បិចនាំខ្ញុំយកទៅលក់ខ្លួនឱ្យថៅកែរបស់គេទៀត!…”

ឡង់ឌីហាក់ដូចជាទ្រាំស្ដាប់បន្តទៀតលែងបាន នាងក៏ដើរទៅបើកទ្វារចេញបាត់ទៅ។ ឃើញនាងដូចជាមិនសូវស្រួលដូច្នេះ សុភ័ក្រក៏ស៊ីញ៉ូភ្នែកប្រាប់ឆាយលី ដើម្បីចេញទៅមើល។ ពេលនេះនៅក្នុងបន្ទប់នៅសល់តែឆាយលីនិងស្ត្រីចំណាស់ដែលជាជនសង្ស័យប៉ុណ្ណោះ។

“ពេលនោះខ្ញុំចង់តែសម្លាប់ខ្លួនឱ្យស្លាប់បាត់ តែពេលដែលប្រុងនឹងធ្វើអត្តឃាតខ្ញុំចេះតែនឹកដល់កូនប្រុសដែលខ្ញុំធ្លាប់យកទៅបោះចោល! ខ្ញុំដឹងថានេះជាបាបកម្មដែលខ្ញុំសាងឡើងប្រាកដណាស់ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាខ្ញុំប្ដូរចិត្តលួចរត់ចេញមកខ្មែរវិញដើម្បីរកកូន ប៉ុន្តែពេលដែលមកវិញខ្ញុំមជ្ឈមណ្ឌលដែលខ្ញុំធ្លាប់យកកូនទៅបោះចោលនោះគេលែងធ្វើការ មិនដឹងថាកូនរបស់ខ្ញុំរសាត់អណ្ដែតទៅដល់ទីណានោះទេ…ចុងក្រោយក៏បានរៀបការម្ដងទៀតជាមួយប្រុសម្នាក់ទៀត!”

“ជាម្នាក់ដែលវាយធ្វើបាបមីងនោះមែនទេ?”

មីងស៊ីណាតងក់ក្បាលទាំងទឹកភ្នែក៖

“សំណាងហើយដែលពេលនោះបានក្មួយជាតាជួយយកអាសារខ្ញុំ ហើយថែមទាំងបានជួយខ្ញុំឱ្យរកបានការងារធ្វើ មានប្រាក់ខែទៀត!”

“ហើយចុងក្រោយមីងក៏បានសម្លាប់មនុស្សជាទីស្រលាញ់របស់អ្នកមានគុណមីង ថាទៅមើលមីងសាហាវឃោរឃៅប៉ុនណា?” ឆាយលីសួរដោយសម្ដីស្មើធេង គ្មានទឹកសំឡេងណាបង្ហាញពីការអាណិតអាសូរចំពោះអំពើមនុស្សឃាតនេះឡើយ។

“មែន ខ្ញុំឃោរឃៅ ខ្ញុំជាមនុស្សអាក្រក់! តែគេនោះវាអាក្រក់លើសខ្ញុំរាប់សិបដង… គេធ្វើបាបក្មួយជាតា គេវាយដំនាង គេធ្វើបាបចិត្តនាង គេក្បត់ចិត្តនាង! ខ្ញុំស្រលាញ់និងចាត់ទុកនាងដូចជាកូនបង្កើតរបស់ខ្ញុំម្នាក់ដែរ! រាល់ដងពេលដែលខ្ញុំឃើញនាងលួចយំតែឯង បេះដូងខ្ញុំសឹងតែខ្ទេចខ្ទាំអស់ហើយ!”

“តែនាងក៏ធ្លាប់បានធ្វើការងារផ្នែកច្បាប់ និងជួយគាំពារស្រ្តីជាច្រើនដែរ ហេតុអ្វីនាងមិនរកច្បាប់ឱ្យជួយដោះស្រាយ?”

“លោកគ្មានថ្ងៃយល់ពីមនុស្សស្រីទេ! នាងជាមនុស្សស្រីដែលទន់ខ្សោយបំផុត តែព្យាយាមបង្ហាញគ្រប់គ្នាថានាងរឹងប៉ឹង! នាងមិនចង់ឱ្យគ្រប់គ្នាមើលងាយ សើចចំអកថានាងធ្លាប់ជួយគេជាច្រើន តែខ្លួនឯងបែរជាមកបានប្ដីបែបនេះទៅវិញ! នាងចិត្តទន់ណាស់ រាល់ដងពេលដែលបញ្ចេញកំហឹងលើនាងរួចហើយ លោកប្រណិតតែងតែមកលួងលោមអង្វរនាង យកលេសថាដែលគេក្លាយទៅជាបែបនេះព្រោះតែគេគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ខ្លួនឯងមិនបានមួយពេល…គេដោះសារថាដោយសារបញ្ហាក្នុងរោងចក្រទើបធ្វើឱ្យគេស្មុគស្មាញ និងជ្រុលដៃបញ្ចេញកំហឹងលើនាង!”

“រួចចុះក្រោយមកទៀតមានអ្វីកើតឡើង?”

“ក្រោយមកខ្ញុំនឹកឃើញថាលោកប្រណិតជាមនុស្សជឿលើអបិយជំនឿ ដូច្នេះហើយខ្ញុំក៏ណែនាំឱ្យទៅចួបនឹងអ្នកគ្រូហុងស៊ុយម្នាក់ឈ្មោះសុធារ៉ា ហើយខ្ញុំបានសុំឱ្យគាត់ជួយក្នុងរឿងនេះ! ពេលដែលបានចួបគ្រូហុងស៊ុយរួចមក ឃើញថាគាត់ហាក់ដូចជាមានការកែប្រែច្រើន ពេលនោះទាំងខ្ញុំនិងសុជាតាបានសប្បាយចិត្តច្រើន! តែដូចចាស់ៗនិយាយមិនខុស រឿងសប្បាយរីករាយមិននៅជាមួយមនុស្សយើងយូរទេ…គឺខ្ញុំបានចួបជាមួយនឹងកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំវិញ!”

“ក្រែងមីងប្រាប់ថាកូនរបស់មីងស្លាប់ហើយមិនអ៊ីចឹង?”

“មែនហើយ ប៉ុន្មានឆ្នាំដែលគ្មានដំណឹងពីគេ ខ្ញុំសន្និដ្ឋានថាគេបានស្លាប់បាត់ហើយ! តែមិនស្មានថាគេបែរជាមនុស្សដែលនៅជិតខ្លួនបង្កើយទៅវិញ!”

“គេគឺរាជ មុនិ?”

ស្ត្រីចំណាស់រេភ្នែកមកមើលឆាយលី៖

“ក្មួយប៉ូលិសដឹង?”

“គឺខ្ញុំបានទៅឆែកមើលឯកសារដែលមីងធ្លាប់បានប្រាប់ប៉ូលិសកាលមានបញ្ហាហិង្សាក្នុងគ្រួសារថា មីងបាត់កូនប្រុសម្នាក់ដែលមានអូទីសឹម! ភិនភាគចំណាំពេលនោះគឺមានស្នាមផ្នូកនៅលើដើមទ្រូង និងមានខ្សែកបន្តោងប្រាក់រូបទន្សាយនៅក្នុងព្រះចន្ទ…ហើយទាំងអស់នេះខ្ញុំឃើញថាមាននៅលើខ្លួនរបស់មុនិទាំងអស់!”

“មែនហើយ! គឺគេ… តែខ្ញុំមិនដែលប្រាប់គេទេ ខ្លាចគេទទួលយកមិនបាន ហើយកាន់តែធ្វើឱ្យផ្លូវចិត្តរបស់គេមានសម្ពាធកាន់តែខ្លាំងទៅវិញ! រៀងរាល់ឆ្នាំខ្ញុំតែងតែយកលេសទិញនំខេកសែនឱ្យកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ ហើយក្រោយពេលសល់ពីសែននំនោះរួច ខ្ញុំយកនំនោះមកឱ្យគេ! យើងទាំងពីរនាក់ហូបនំខួបកំណើតជាមួយគ្នាយ៉ាងសប្បាយចិត្ត!”

ស្នាមញញឹមស្រាល លេចឡើងនៅលើទឹកមុខស្លេកស្លាំងរបស់ស្ត្រីដែលមានវ័យជ្រេបន្តិចទៅហើយនេះ។

“ថ្ងៃនោះ… ខ្ញុំសំដៅលើថ្ងៃដែលលោកប្រណិតស្លាប់ ជាថ្ងៃកំណើតរបស់មុនិ! ខ្ញុំសុំច្បាប់ចេញទៅផ្ទះមុន បំណងទៅទិញនំខេកឱ្យមុនិ… ពេលត្រលប់ទៅដល់កន្លែងធ្វើការវិញយប់ព្រលប់ៗទៅហើយ! ខ្ញុំចូលទៅក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់គេតែរកគេមិនឃើញ…ចៃដន់ពេលចេញពីក្នុងនោះវិញស្រាប់តែបានឮលោកប្រណិតកំពុងស្ដីបន្ទោសគេដែលធ្វើឱ្យខូចខាតកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពរបស់ក្រុមហ៊ុនហើយ នៅហ៊ានមកទាមទារសន្យាដែលគាត់ធ្លាប់និយាយជាមួយគេថានឹងដំឡើងតំណែងឱ្យគេទៀត! ខ្ញុំបានឮគាត់ជេរបណ្ដេញគេឱ្យចេញពីបន្ទប់ បើមិនដូច្នោះទេទោះបីសុជាតាមកជួយប៉ុនណាក៏គាត់មិនយល់មុខទៀតដែរ!”

“លោកប្រណិតចង់បណ្ដេញគេចេញ?”

“ខ្ញុំគិតថាគាត់ចង់មានន័យបែបនោះមែន! កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំគួរឱ្យអាណិតណាស់ ព្រោះតែអូទីសឹម ធ្វើឱ្យលោកប្រណិតយកលេសដើរខ្សែលើ ផ្ដល់ប្រាក់ខែឱ្យគេមិនសមនឹងទំហំការងារ! ជាញឹកញាប់ពេលដែលគេត្រូវបានគេមើលងាយ សើចចំអក និងស្ដីបន្ទោស គេតែងតែលួចពួនយំនៅក្នុងបន្ទប់ទឹកតែម្នាក់ឯង…ខ្ញុំអាណិតគេណាស់ តែមិនអាចធ្វើអ្វីបានក្រៅពីលួងលោម និងលើកទឹកចិត្តគេ! ថ្ងៃនោះគេរត់ចេញពីក្នុងបន្ទប់ទាំងយំសស្រាក់ ប្រហែលជាគេមិនបានចាប់អារម្មណ៍ទើបមិនបានឃើញខ្ញុំ! ខ្ញុំប្រុងចូលទៅលួងលោមគេ ស្រាប់តែឮសូរសំឡេងលោកប្រណិតកំពុងនិយាយទូរសព្ទជាមួយក្មួយជាតាយ៉ាងតឹងតែង! ខ្ញុំស្ទុះបើកទ្វារចូលទៅក្នុងបន្ទប់របស់គាត់…គាត់ហាក់ដូចជាភ្ញាក់ផ្អើលនឹងវត្តមានរបស់ខ្ញុំបន្តិចតែនៅបន្តនិយាយជាមួយនាងដដែល! តែសម្ដីមួយម៉ា់ត់ចុងក្រោយរបស់គាត់ គឺគាត់និយាយចេញមកដូចជាមនុស្សដែលគ្មានមនោសញ្ចេតនាទាល់តែសោះ!”

“គេនិយាយថាម៉េច?”

“បើមិនអាចបន្តរស់នៅជាមួយគ្នាបានទេ លែងលះក៏លែងទៅ!” មីងស៊ីណាតត្រាប់តាមសម្ដីរបស់លោកប្រណិតទាំងកំហឹង។

មីងស៊ីណាតបន្ត៖

“ក្រោយពេលគាត់បិទទូរសព្ទ ខ្ញុំបានព្យាយាមនិយាយអង្វរគាត់ថាសុំឱ្យគិតម្ដងទៀត ថែមទាំងរំឭកគាត់ពីសម្ដីរបស់គ្រូហុងស៊ុយផង តែគាត់នៅតែមិនស្ដាប់ ថែមទាំងតេទូរសព្ទទៅរកនាងលេខាឆារ៉ានន់ស្អីនោះ ហើយនៅនិយាយសន្យានឹងនាងថានាំកំដរនាងឡើងយន្តហោះទៅប្រទេសថៃទៀត!…រូបភាពអាក្រក់​ៗដែលអតីតប្ដីរបស់ខ្ញុំធ្លាប់ក្បត់សន្យា ធ្លាប់បំពានមកលើខ្ញុំទាំងប៉ុន្មានស្រាប់តែលេចឡើងក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំ! ឆ្លៀតពេលគាត់មិនប្រយ័ត្នបែរខ្នងនិយាយទូរសព្ទជាមួយនាងលេខានោះ ខ្ញុំក៏លើកយ័ន្តដែលដាក់តាំងនៅជិតមាត់ទ្វារនោះ មកបោកនឹងក្បាលគាត់ ហើយគាត់ក៏ដួលទៅលើការ៉ូស្លាប់បាត់ទៅ! ពេលនោះខ្ញុំភ័យណាស់ តែព្រោះតែមិនចង់ជាប់គុក ខ្ញុំក៏ព្យាយាមចាត់ចែងសាកសពធ្វើឱ្យដូចជាមនុស្សដែលដួលបោកក្បាលស្លាប់ដោយខ្លួនឯង!”

“ចុះនៅព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់ម៉េចក៏មីងត្រលប់ទៅកន្លែងកើតហេតុម្ដងទៀត?”

“គឺខ្ញុំមិនទុកចិត្ត ក្រែងលោមានអ្វីដែលបន្សល់ទុកជាភស្តុតាងអាក្រក់ដល់ខ្លួនឯង!”

ឆាយលីហួសចិត្តនឹងចម្លើយសារភាពរបស់ស្ត្រីម្នាក់នេះ៖

“មីងគ្រាន់បើមែន! ភ្លាមៗស្រាប់តែអាចបំបែរការចាប់អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំចំពោះមីង ឱ្យផ្ដោតទៅលើឆារ៉ានន់វិញបាន!”

មីងស៊ីណាតបិទភ្នែកយំដោយស្ងៀមស្ងាត់។ ប្រហែលជាដូចពាក្យចាស់តែងពោលថា “ឈាមស្រែក ស្បែកហៅ” នោះហើយ។ គាត់ដកដង្ហើមធំដោយធូរចិត្ត ព្រោះពេលនេះអ្វីដែលគាត់បានប្រព្រឹត្តគឺគាត់បានសារភាពអស់ហើយ កម្មពៀរដែលគាត់បានសាង គាត់ត្រូវតែហ៊ានទទួលយកដូចគ្នា។

វគ្គ « Last but not least…»

“មិននឹកស្មានថាព្រោះតែខ្ញុំ បែរជាធ្វើឱ្យគាត់ក្លាយជាឃាតកដូច្នេះសោះ!” សុជាតានិយាយទាំងទឹកមុខក្រៀមក្រំ ក្រោយពេលចេញពីសួរសុខទុក្ខមីងស៊ីណាតនៅក្នុងពន្ធនាគារ។

អធិការកំលោះ ដៀងភ្នែកមករកស្រស់ស្រី ហើយនិយាយលួងលោម៖

“មិនមែនជាកំហុសរបស់នាងទេ! គ្រប់យ៉ាងគឺមកពីការមិនចេះគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍របស់គាត់ខ្លួនឯងតែម្នាក់គត់! គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែមានអតីតកាល គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែអាចជួបរឿងរ៉ាវឈឺចាប់ តែមិនបានន័យថាគ្រប់គ្នាត្រូវស្ពាយរឿងរ៉ាវឈឺចាប់ទាំងអស់នោះដើម្បីធ្វើជាលេសសងសឹក ឬធ្វើឱ្យអ្នកដទៃឈឺចាប់នោះទេ ទោះបីជាគេនោះជាមនុស្សអាក្រក់ប៉ុនណាក៏ដោយ!”

“ខ្ញុំដឹងថាលោកចង់លួងលោមខ្ញុំ! តែខ្ញុំមិនអីទេ…ដើមឡើយខ្ញុំស្រឡាញ់មនុស្សម្នាក់ តែងតែចង់ឱ្យអ្នកនោះតបស្នងក្ដីស្រលាញ់មកខ្ញុំវិញ ចង់ឱ្យគេយកចិត្តទុកដាក់នឹងខ្ញុំ ចង់ឱ្យអ្នកដទៃមើលមកខ្ញុំថាជាមនុស្សដែលមានសេចក្ដីសុខបំផុតក្នុងលោក!…ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃដែលខ្ញុំសម្រេចចិត្តថានឹងដោះលែងគេចេញពីជីវិតរបស់ខ្ញុំនោះទើបខ្ញុំយល់ថា ក្ដីស្រលាញ់ជារឿងដែលងាយបំផុត គ្រាន់តែស្រលាញ់ហើយគ្មានចង់បានអ្វីទាំងអស់តបស្នងវិញ… គ្រាន់តែសង្ឃឹមថាអ្នកដែលយើងស្រលាញ់អាចរស់នៅដោយសប្បាយចិត្ត និងអាចរកឃើញគោលដៅជីវិតរបស់គេឃើញ យើងក៏ស្កប់ស្កល់ណាស់ទៅហើយ!”

កែវ ឆាយលី ដឹងថាពេលនេះនាងកំពុងតែឯកាណាស់ តែនាងនៅប្រឹងធ្វើខ្លួនឱ្យរឹងមាំ។ ភ្លាមៗស្រាប់តែត្រូវបាត់បង់មនុស្សដែលជិតស្និទ្ធនឹងខ្លួនបំផុតដល់ទៅពីរនាក់ ទោះបីមីងស៊ីណាតមិនស្លាប់ គ្រាន់តែត្រូវទទួលទោសឱ្យជាប់ពន្ធនាគារ តែក៏មិនមែនបានន័យថាមិនធ្វើឱ្យប៉ះទង្គិចផ្លូវចិត្តរបស់សុជាតាដែរ។

“មែនហើយ! មុននេះមីងស៊ីណាតគាត់មានផ្ដាំផ្ញើអ្វីដល់មុនិទេ?” ភ្នែកសម្លឹងមើលផ្លូវទៅខាងមុខ តែខួរក្បាលរបស់នាយប៉ូលិសព្យាយាមរកនឹកពាក្យពេចន៍និយាយជាមួយនឹងអតីតសង្សាររបស់ខ្លួន។

“គាត់បានហាមដាច់ខាតមិនឱ្យប្រាប់រឿងដែលគាត់ជាម្ដាយដល់មុនិទេ! គាត់គ្រាន់តែសង្ឃឹមថាគេអាចរស់នៅដោយសប្បាយចិត្តដូចសព្វថ្ងៃ ហើយរកបានមនុស្សដែលគេស្រលាញ់ម្នាក់ថែរក្សាគ្នារហូតដល់ចាស់ ប៉ុណ្ណឹងគឺគាត់អាចនៅទីនោះដោយស្ងប់ចិត្តហើយ!”

សុជាតានិយាយចប់ រថយន្តក៏បានមកឈប់នៅមុខមន្ទីរពេទ្យដែលរាជ មុនិ សម្រាកព្យាបាល។ នាងដោះខ្សែក្រវាត់សុវត្ថិភាព រួចងាកមកញញឹមស្រាលដាក់ឆាយលី៖

“អរគុណដែលបានជូនខ្ញុំមកទទួលគេ!”

ឆាយលីសើចស្រស់ដាក់មិត្តនារី ហើយងក់ក្បាលតបបន្តិច៖

“រីករាយក្នុងការធ្វើជាតៃកុងឡានរបស់នាង!”

មាណវីភាន់ភាំងនឹងសម្ដីរបស់គេបន្តិច ទើបព្យាយាមនិយាយពង្វាង៖

“អូ៎ ខ្ញុំភ្លេចសួរលោក! នៅថ្ងៃនោះ ម៉េចក៏លោកដឹងថាមីងស៊ីណាតកំពុងលបស្ដាប់ពួកយើងនិយាយគ្នា? ហើយម៉េចក៏លោកនឹកឃើញសម្ដែងល្ខោនបន្លំភ្នែកគាត់បានលឿនយ៉ាងនេះ?”

“កុំភ្លេចថាខ្ញុំធ្លាប់ទៅរៀនជំនាញបន្ថែមអស់ពីរឆ្នាំនៅវៀតណាមណា៎!”

សុជាតាងក់ក្បាល៖

“មែនហើយ ខ្ញុំប៊ិះតែភ្លេច! ពីរឆ្នាំពិតជាលឿនមែន លោកក៏ប្លែកជាងមុនច្រើនដែរ!”

ឆាយលីលើកដៃបម្រុងទៅវែកសក់ដែលធ្លាក់មកលើផែនថ្ពាល់របស់សុជាតា តែនាងប្រហែលជាដឹងពីបំណងរបស់គេទើបប្រញាប់បើកទ្វារឡានហើយចុះចេញ ទុកឱ្យដៃរបស់លោកអធិការអភ័ព្វត្រូវឈប់ទ្រឹងនៅកណ្ដាលអាកាស។

“អគុណម្ដងទៀត! ចាំចួបគ្នាពេលក្រោយ! បាយៗ!”

“បាយៗ!”

ជ្រុលដំណើរឆាយលីលើកដៃដែលគ្មានវាសនាមុននេះលានាង មុនពេលដែលនាងបែរក្រោយ ហើយបោះជំហានចូលទៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យបាត់ទៅ។

—

នៅព្រលានយន្តហោះអន្តរជាតិពោធិ៍ចិនតុង…

“សុំទោសដែលឱ្យអ្នកទាំងពីររង់ចាំយូរ!” ឡង់ឌីដើរញាប់ស្អេកតម្រង់មករកវត្តមានរបស់មនុស្សពីរនាក់ដែលអង្គុយនៅលើកៅអីរង់ចាំ។

“មិនអីទេ! អរគុណអ្នកទាំងពីរហើយដែលបានឆ្លៀតពេលមកជូនដំណើរ!” ឆារ៉ានន់ងើបឈរញញឹម​ស្វាគមន៍។

“នាងប្រាកដចិត្តហើយថាចង់ប្ដូរភេទ? ប្ដូរចិត្តពេលនេះអាចទាន់ពេលណា៎ ព្រោះលោកប្រណិតក៏បានស្លាប់ទៅហើយ នាងមិនចាំបាច់លះបង់ខ្លួនឯងដល់ថ្នាក់នេះទេ!” សុភ័ក្រនិយាយរបៀបលេងផងមែនផង ធ្វើឱ្យឆារ៉ានន់អស់សំណើច។

“ខ្ញុំសម្រេចចិត្តធ្វើបែបនេះមិនមែនដើម្បីគេទេ ថ្វីបើខ្ញុំធ្លាប់គិតបែបនេះក៏ដោយ! គ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំធ្វើពេលនេះ គឺខ្ញុំធ្វើដើម្បីខ្លួនឯង! ទោះបីគ្រប់គ្នាមើលមកខ្ញុំនិងគិតបែបណាមកលើខ្ញុំក៏ដោយ ខ្ញុំនៅតែជាខ្ញុំ! ខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្ដាយក្រោយទេ ហើយនិងនៅតែមិនស្ដាយក្រោយចំពោះការសម្រេចចិត្តមួយនេះជារៀងរហូត…ម៉្យាងពេលនេះ​ ខ្ញុំមានមិត្តសម្លាញ់ជិតស្និទ្ធម្នាក់ដែលស្ម័គ្រចិត្តជូនខ្ញុំទៅទៀត ដូច្នេះខ្ញុំគ្មានអ្វីត្រូវខ្លាចនោះទេ!” ឆារ៉ានន់និយាយព្រមទាំងងាកមកមើលមុខឈឹងគិន។

សុភ័ក្រងាកមកញញឹមដាក់ឈឹងគិនបន្តិចរួចបន្តសម្ដីទៅរកឆារ៉ានន់៖

“ក៏ល្អដែរ! មែនហើយ ពេលនាងទៅវះកាត់ខ្ញុំចង់ពឹងឱ្យនាងសួរគេផងថានៅទីនោះមានគេទទួលវះកាត់ប្ដូរភេទពីស្រីទៅប្រុសដែរទេ?”

ឡង់ឌីកៀសកែងដៃសុភ័ក្របន្តិចហើយសួរ៖

“បងភ័ក្រមានបងប្អូនណាចង់ប្ដូរភេទពីស្រីទៅប្រុសមែនទេ? តែខ្ញុំដូចជាមិនដែលឮមានពេទ្យណាប្ដូរភេទពីស្រីទៅប្រុសអ៊ីចឹងទេបង!”

“អត់ទេ! បងសួរក្រែងលោមាន នឹងនាំឯងទៅវះកាត់ប្ដូរភេទនឹងគេដែរ ស្រួលទៅណាមកណាដើរបានគ្នាប្រុសៗបីនាក់ មិនសូវខ្លាចខ្មោច!” សុភ័ក្រនិយាយព្រមទាំងញាក់ចិញ្ចើមព្រើតដាក់ឡង់ឌី ធ្វើឱ្យនាងក្រមុំខ្មាស រត់ដេញវាយគេពេញព្រលាន។

ឈឹងគិននិងឆារ៉ានន់អស់សំណើចទៅតាមគេទាំងពីរ ហួសចិត្តនឹកថាបើមិនដែលស្គាល់ ប្រហែលជាគ្មាននរណាចាប់អារម្មណ៍ទេថាពួកគេទាំងពីរនាក់គឺជាប៉ូលិសដែលពោរពេញទៅដោយសមត្ថភាព។ ឧគ្ឃោសនសព្ទបន្លឺឡើងប្រកាសប្រាប់ពីពេលវេលាដែលត្រូវឡើងយន្តហោះ។

“សុខសប្បាយតាមផ្លូវ!” ឆារ៉ានន់និងឈឹងគិនបក់ដៃលាសុភ័ក្រនិងឡង់ឌីពីចម្ងាយ។

រ៉ឺងៗ!

គ្រាន់តែយន្តហោះលើកកង់ហោះខ្ពស់ផុតពីដី ទូរសព្ទដៃរបស់សុភ័ក្រស្រាប់តែរោទ៍ឡើង។

“អាឡូ!”

“ឥឡូវពួកឯងនៅឯណា?” សំឡេងឆាយលីលាន់ចេញពីក្នុងទូរសព្ទដៃ។

“នៅព្រលានយន្តហោះ កំពុងរៀបចំចេញទៅវិញហើយ!”

“ល្អ! ពួកឯងមិនបាច់មកអធិការដ្ឋានទេ ព្រោះមុននេះបន្តិចយើងទទួលបានទូរសព្ទរាយការណ៍ពីករណីឃាតកម្មលើតារាសម្ដែងម្នាក់ប្រចាំផលិតកម្មផ្កាយសមុទ្ទ! ចាំយើងផ្ញើទីតាំងទៅឱ្យ!”

“អូខេ! ប៉ុណ្ណឹងចុះ!”

សុភ័ក្របិទទូរសព្ទ ហើយបែរមកនិយាយប្រាប់ឡង់ឌី៖

“មានការងារធ្វើទៀតហើយ!”

ចប់!

​ជិតពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រទៅហើយ ឆាយលីនៅមិនទាន់សម្រាក។ នាយអង្គុយនៅមុខកុំព្យូទ័រ ព្រមទាំងសម្លឹងមើលវីដេអូពីក្នុងកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពដែលនាយទទួលបានពី Mart ដែលឆារ៉ានន់អះអាងថាខ្លួនបានទៅ កាលពីល្ងាចមិញ។

ក្រៅពីធ្វើឱ្យនាងគ្មានភស្តុតាងនៅកន្លែងកើតហេតុហើយ ទឹកមុខរំភើបនិងដំណើរញ៉ែងញ៉ងចុះឡើង​ៗដើម្បីរកទិញអាហារមកជប់លៀង អាចឱ្យគេសន្និដ្ឋានបានថានាងពិតជាកំពុងសប្បាយរីករាយក្នុងចិត្ត ត្រេកអរចំពោះដំណឹងដែលបានទទួលពីលោកប្រណិតពិតមែន។

នាយប៉ូលិសសង្ហាបន្ធូរដង្ហើមធំចេញយ៉ាងនឿយហត់។ តាំងពីទទួលសំណុំក្ដីរហូតដល់ពេលនេះ នាយពុំទាន់បានសម្រាកឱ្យបានស្កប់ស្កល់បន្តិចណាឡើយ មិនដឹងថាមកពីក្ដីឃាតកម្មនេះគ្មានមុខសញ្ញាសំខាន់ ឬមួយនាយឆកល្វែងត្រង់ចំណុចណានោះទេ បានជាត្រូវពន្យារពេលបន្តិចហើយបន្តិចទៀតកាន់តែគិត ខួរក្បាលកាន់តែសង្ស័យចំពោះសមត្ថភាពរបស់ខ្លួនឯង។

“គេបានសម្រេចចិត្តលែងលះជាមួយអ្នកស្រីសុជាតាហើយ ថែមទាំងបានសន្យាជាមួយខ្ញុំទៀតថានឹងឡើងយន្តហោះទៅជាមួយខ្ញុំដើម្បីកំដរខ្ញុំធ្វើការវះកាត់!…ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតដល់អារម្មណ៍របស់ សុជាតា!…ខ្ញុំជឿថាមនុស្សស្រីទាំងអស់ប្រហែលជាគ្មាននរណាម្នាក់ចង់ឱ្យគេគ្រប់គ្នាហៅខ្លួនឯងថាជា​ «ស្ត្រីមេម៉ាយ» ឡើយ…ក្រៅពីអាណិតនាង ខ្ញុំថែមទាំងបន្ទោសខ្លួនឯងទៀត មិនគួរណាដោយសារអារម្មណ៍មិនដាច់ស្រេចរបស់ខ្ញុំ បែរជាចុងក្រោយធ្វើឱ្យមានសោកនាដកម្មនេះកើតឡើងទាល់តែសោះ!”

“ចុះពេលដែលបានទទួលទូរសព្ទចុងក្រោយពីលោកប្រណិត តើអ្នកនាងចាប់អារម្មណ៍ថាមានអ្វីប្លែកគួរឱ្យកត់សម្គាល់ដែរទេ?”

“ពេលដែលគាត់ប្រាប់ថានឹងមកហូបបាយនៅផ្ទះខ្ញុំ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ ខ្ញុំរៀបនឹងសួរថាគាត់មកដល់ពេលណាដើម្បីមានពេលត្រៀមអាហារទទួលគាត់ ស្រាប់តែឮសូរ«ផស់!»ដូចជាធ្លាក់របស់ឬទង្គិចអ្វីមួយ ប៉ុន្តែមិនឮសូរគាត់ថាអ្វីទេ ក៏ដាច់ទូរសព្ទបាត់ទៅ! ខ្ញុំរវល់តែរំភើបពេកទើបពុំបានចាប់អារម្មណ៍ថាគាត់មានបញ្ហាអ្វី!” ចម្លើយចុងក្រោយរបស់ឆារ៉ានន់។

ឆាយលីភ្ញាក់បើកភ្នែក៖

“លីន សុជាតា! ក្រៅពីឆារ៉ានន់ទៅ គ្មាននរណាផ្សេងទេដែលគួរឱ្យសង្ស័យក្រៅពីនាង!”

—

តឹកៗៗ

ទ្រនិចនាឡិកាព្យួរជញ្ជាំងលោតផ្តឹកៗ ស្រាលៗ ខ្ទរមកប៉ះត្រចៀករបស់លោកអធិការរងដែលលង់លក់នៅលើកៅអីបង្អែករបស់ខ្លួន។ ពន្លឺថ្ងៃជះចូលមកតាមស្លាបព្រិល ចាំងចំនេត្រាដ៏មានមន្តស្នេហ៍មួយគូ បង្ហាញឱ្យឃើញរោមចិញ្ចើមខ្មៅក្រាស់ ដែលដុះអមលម្អភាពទាក់ទាញនៃបុរសភាពរបស់គេ។

រោមភ្នែកគេកម្រើកតិចៗ មុននឹងបើកសម្លឹងមើលដំបូលពិតាន។ អ្នកកំលោះយកដៃច្បូតមុខបន្តិចជម្រះភាពងោកងុយ ដែលនៅមិនទាន់ជ្រះស្រឡះ គាប់ចួនពេលដែលទ្វាររបើកចូលមកខាងក្នុង លេចមុខសុភ័ក្រនិងឡង់ឌីចូលមកដំណាលគ្នា។

“មើលទៅឯងដូចមិនទាន់ទាំងបានលុបមុខទេនេះ?” សុភ័ក្រសួរ។

ឆាយលីញាក់ចិញ្ចើមតប នាំឱ្យឡង់ឌីលួចញញឹមតិចៗ។ នាយស្រាប់តែនឹកឃើញសួរទៅនាង៖

“មែនហើយអាឌី ក្រែងព្រឹកនេះត្រូវផ្ញើសពរបស់លោកប្រណិតទៅឱ្យគ្រួសាររបស់គេមែនទេ?”

ឡង់ឌីតប៖

“ចាស! ឯកសារខ្ញុំបានរៀបចំរួចរាល់ហើយ នៅចាំតែបងពិនិត្យតែប៉ុណ្ណោះ! បើគ្មានបញ្ហាអ្វីទេ យើងអាចបញ្ជូនទៅបានតែម្ដង!”

ឆាយលីងក់ក្បាល៖

“អ៊ីចឹងពីរនាក់ឯងចាំបន្តិច ខ្ញុំទៅរៀបចំខ្លួនបន្តិចសិន រួចហើយសឹមយើងយកសពទៅប្រគល់ឱ្យគ្រួសារគេទាំងអស់គ្នា!”

“​បងលីនៅមានអ្វីសង្ស័យរឿងអីទៀតអ្ហេស?”

ឆាយលីគ្រវីក្បាលយឺតៗ ហើយតបនឹងឡង់ឌី៖

“ខ្ញុំគ្រាន់តែមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីមួយដែលពួកយើងមើលរំលង តែមិនប្រាកដថាវាជាអ្វី?”

“មកពីឯងគិតច្រើនពេកទេដឹង?”

“មិនដឹងទេ! តែខ្ញុំចង់ទៅពិនិត្យសពម្ដងទៀត!”

—

រថយន្តប៉ូលិសដែលបើកបរដោយសុភ័ក្រ និងមានឡង់ឌីមកជាមួយផង បានជិះមកឈប់នៅពីមុខគេហដ្ឋានរបស់គ្រូហុងស៊ុយម្នាក់នៅភ្នំពេញ តាមរយៈនាមប័ណ្ណនៅក្នុងកាបូបលុយរបស់លោកប្រណិត។

“អាឌីឯងជឿលើគ្រូហុងស៊ុយដែរអ្ហេស?”​ សុភ័ក្រសួរទាំងកំបុតកំបុយ ភ្នែកព្យាយាមសម្លឹងទៅក្នុងផ្ទះ។

“ខ្ញុំគ្មានយោបល់រឿងនេះទេ! អ្នកគ្រូពេជ្រ សុធារ៉ា នេះ ជាហុងស៊ុយដែលមិនសូវបញ្ចេញមុខជាសាធារណៈនៅក្នុងសង្គមទេ ប៉ុន្តែអ្នកដែលធ្លាប់បានទៅចួបគ្នាជាមួយគាត់ច្រើនតែសមបំណងក្រោយពីទទួលបានការពិភាក្សាជាមួយគាត់! នេះជាអ្វីដែលខ្ញុំសាកសួរព័ត៌មានបាន! “

“ល្អ! ចាត់ទុកថាមានជំនាញគ្រាន់បើ! បើអ៊ីចឹងយើងឆាប់ទៅ!”

ឡង់ឌីញញឹមអៀននឹងពាក្យសរសើររបស់សុភ័ក្រ ភ្លេចស្ដាប់ឃ្លាចុងក្រោយរបស់គេ ទាល់តែប៉ូលិសកំលោះដើរមកគោះកញ្ចក់ឡានទើបនាងភ្ញាក់ខ្លួនឡើងវិញ។

អ្នកទាំងពីរដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះល្វែងចំណាស់មួយ ដែលមានបិទយ័ន្តហុងស៊ុយដូចរូបតំណាងបក្សអ៊ូតាំងក្នុងរឿងភាគចិន ធំៗប៉ុនថាសនៅលើទ្វារកញ្ចក់ទាំងសងខាង។ គ្រាន់តែចូលទៅដល់ខាងក្នុងចំហាយត្រជាក់ផាត់ប៉ះផ្ទៃមុខរបស់អ្នកទាំងពីរ រឹតតែបង្កើតអារម្មណ៍ចម្លែកៗដល់ពួកគេ។

“ឡូយមែន! ម៉ាស៊ីនត្រជាក់ធំប៉ុនណាណី បើបានយកទៅដាក់ក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់ខ្ញុំមិនដឹងល្អម៉េចទេ!” សុភ័ក្រលាន់មាត់ធ្វើឱ្យឡង់ឌីកៀសកែងដៃនឹងពោះរបស់គេ។

“សិស្សច្បងនេះ!”

“អ្នកទាំងពីរមកមានការអីដែរ?” សំឡេងមនុស្សស្រីលាន់ស្រួយស្រែសពីជ្រុងខាងឆ្វេងដៃ។

សុភ័ក្រនិងឡង់ឌីភ្ញាក់ព្រើត រហ័សបែរទៅតាមទិសដៅនៃសំឡេង។ ស្ត្រីវ័យជ្រេអាយុខ្ទង់ប្រហែលជា៤០ឆ្នាំ ក្នុងសម្លៀកបំពាក់អាវសាច់កំណាត់កមូលដៃវែង និងខោជើងវែងពណ៌ស កំពុងអង្គុយផ្លុំតែដែលក្ដៅហុយៗនៅនឹងដៃ។

“ជម្រាបសួរ! ពួកខ្ញុំគឺជាប៉ូលិសមកពីអធិការដ្ឋាន មកនេះមានការបន្តិចបន្តួចចង់ចួបអ្នកគ្រូសុធារ៉ា!” ឡង់ឌីតបនឹងសំណួររបស់គាត់។

ស្ត្រីចំណាស់នេះមើលទៅដូចជាមិនសូវជាខ្វល់ពីវត្តមានរបស់អ្នកទាំងពីរប៉ុន្មានទេ គាត់បិទភ្នែកហើយលើកកែវតែក្រេប២-៣ចឹប និងសំងំស្រង់យករសជាតិដ៏ឈ្ងុយឈ្ងប់ដែលសាយភាយពីច្រមុះចូលទៅដល់បំពង់ក។

សុភ័ក្រហាក់មានប្រតិកម្មចំពោះកាយវិការមិនសូវមានសុជីវធម៌នេះ​ តែឡង់ឌីចាប់ដៃនាយជាប់ ព្រមទាំងគ្រវីក្បាលតិចៗដាក់នាយផង។

“មើលទៅអ្នកទាំងពីរដូចជាមិនមែនមកដើម្បីមើលហុងស៊ុយទេមែនទេ?” ក្រោយពីបញ្ចប់ការសោយសុខជាមួយរសជាតិនិងក្លិនតែរួចមក គាត់ងាកមកចាប់អារម្មណ៍នឹងអ្នកទាំងពីរម្ដង។

នគរបាលទាំងពីររូបដើរចូលទៅជិតគាត់ រួចឡង់ឌីក៏ផ្ដើមសំណួរ៖

“អ្នកគ្រូមានស្គាល់លោកសួង ប្រណិត ដែរទេ?”

“ស្គាល់! គេធ្លាប់បានមកពឹងពាក់ខ្ញុំឱ្យជួយមើលរាសី និងរៀបចំទីតាំងដើម្បីលើកហុងស៊ុយដល់រោងចក្ររបស់គេ!”

“ចុះអ្នកគ្រូដឹងទេថាពេលនេះគាត់បានទទួលមរណៈភាពហើយ?”

“គេស្លាប់ហើយ?”

“ក្រែងអ្នកគ្រូជាគ្រូហុងហ៊ុយអ្ហេស?” សុភ័ក្រសម្លឹងមើលមុខគាត់មិនដាក់ ហាក់គិតថាគាត់ធ្វើពើជាមិនដឹង។

អ្នកគ្រូសុធារ៉ាសើចក្នុងបំពង់ក ដូចចង់ចំអកឱ្យសំណួររបស់សុភ័ក្រ៖

“ខ្ញុំជាគ្រូហុងស៊ុយ មិនមែនជាគ្រូហោរទស្សន៍ទាយទេ!”

សុភ័ក្រស្ងាត់មាត់ដូចគេចុក មិនសមណាត្រូវមកបាក់មុខនៅចំពោះមុខសិស្សប្អូនដូច្នេះសោះ។ គ្រូហុងស៊ុយលាដៃអញ្ជើញឱ្យអ្នកទាំងពីរបានអង្គុយស្រួលបួល ហើយគាត់ដៀងភ្នែកមកមើលគេបន្តិចមុននឹងស្រដីបន្ត៖

“មិននឹកស្មានថាគេទៅលឿនជាងការគិតទុករបស់ខ្ញុំទៅទៀត!”

“អ្នកគ្រូចង់បានន័យថាម៉េច?” ឡង់ឌីសួរ។

“នៅថ្ងៃដែលគេបានមករកខ្ញុំឱ្យជួយនោះ ខ្ញុំបានមើលឃើញពីរបស់ខ្មៅងងឹតដែលតោងជាប់នឹងខ្លួនរបស់គេ! របស់នោះគឺតំណាងឱ្យភាពអន្តរាយនិងគ្រោះថ្នាក់របស់គេ!”

ឡង់ឌីលួចមើលមុខសុភ័ក្រចង់ដឹងពីប្រតិកម្មរបស់គេ តែមើលទៅមុខរបស់គេក៏មិនខុសពីនាងដែរ គឺពោរពេញទៅដោយសញ្ញាសួរ។

“គេមិនអាចធ្វើការសម្រេចចិត្តធំៗតែម្នាក់ឯងបានទេ ព្រោះអាចនឹងធ្វើឱ្យគេខាតបង់! ខ្ញុំបានប្រាប់គេឱ្យរក្សាតំណមមួយនោះគឺ «ពាក្យសន្យា»!”

“សន្យា?” សុភ័ក្ររអ៊ូតិចៗ។

 “មែនហើយ! គេមិនអាចធ្វើការសន្យាផ្ដេសផ្ដាសនិងរឹតតែមិនត្រូវធ្វើការសម្រេចចិត្តរឿងរ៉ាវធំៗទៅទៀត! ខ្ញុំថែមទាំងបានឱ្យគេធ្វើយ័ន្តមួយដាក់តាំងក្នុងបន្ទប់ពីមុខកន្លែងគេអង្គុយធ្វើការ ដើម្បីរម្លឹកផងដែរ… បើគេមិនអាចរក្សាតំណមមួយនេះបានទេ សោកនាដកម្មប្រាកដជាកើតឡើងចំពោះគេជាមិនខាន!”

នាយប៉ូលិសហាក់ដូចជាចាប់អារម្មណ៍ឃើញថា មនុស្សដូចជាលោកប្រណិតនេះហាក់ដូចជាជាប់ជំពាក់ជាមួយរឿងសន្យានេះច្រើនពេកហើយ។ បើតាមស្ដាប់ដំណើររឿងក្ដីតាំងពីដើមដល់ចប់ អ្នកដែលជាប់ពាក់ព័ន្ធជាមួយនឹងគាត់សុទ្ធតែជាអ្នកដែលគាត់ជំពាក់សន្យាទាំងអស់។ តើវាជាប្រផ្នូល ឬអាចមានអ្វីជាអាថ៌កំបាំង?

“តើមានអ្នកណាខ្លះដែលដឹងពីរឿងតំណមមួយនេះ?” ឡង់ឌីស្រាប់តែសួរនូវសំណួរដែលគេចង់សួរដូចគ្នា។

“ស៊ីណាត! ខ្ញុំបានស្គាល់លោកប្រណិតតាមរយៈស៊ីណាត ដែលធ្លាប់ជាមិត្តនឹងគ្នាជាមួយខ្ញុំ! នាងដឹងថាលោកប្រណិតកំពុងជួបបញ្ហានិងព្យាយាមចិញ្ចឹមចិត្តចង់លែងភរិយារបស់គាត់ ដូច្នេះហើយបានជានាងមករកខ្ញុំ និងសុំឱ្យខ្ញុំជួយរកវិធីយ៉ាងណាដើម្បីជួយណែនាំគាត់កុំឱ្យលែងលះគ្នា!”

“ដូច្នេះហើយទើបអ្នកគ្រូកុហកគាត់ថាមិនឱ្យធ្វើការសម្រេចចិត្តរឿងធំៗ និងមិនឱ្យគាត់សន្យាអ្វីផ្ដេសផ្ដាសមែនទេ?”

អ្នកគ្រូសុធារ៉ាលើកពែងតែមកក្រេបបន្តិចមុននឹងឆ្លើយសំណួររបស់សុភ័ក្រ៖

“ខ្ញុំដឹងថាលោកប៉ូលិសប្រហែលជាមិនជឿលើរឿងហុងស៊ុយទេ ដូច្នេះលោកចង់ថាខ្ញុំកុហកយកលុយគេក៏បាន ខ្ញុំឥតមានអ្វីបកស្រាយទេ!”

“តែហេតុអ្វីបានជាមីងស៊ីណាតនោះចង់ជួយភរិយារបស់លោកប្រណិតទៅវិញ?”

សំណួរមួយនេះរត់រសឹបពេញក្នុងក្បាលរបស់ប៉ូលិសប្រុសស្រីទាំងពីររូប…

វគ្គ «ស្រមោលឃាតកៈ»

នៅគេហដ្ឋានរបស់លោកសួង ប្រណិត កំពុងមានមនុស្សក្មេងចាស់ក្នុងទឹកមុខទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោន ខ្នះខ្នែងរៀបចំពិធីបុណ្យសព។ គ្រប់យ៉ាងបានរៀបចំរួចរាល់ហើយ នៅឡើយរង់ចាំតែសពដែលកំពុងបញ្ជូនពីមន្ទីរពេទ្យ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ឡានប៉ូលិសបានមកដល់ ដោយមានដឹកទាំងមឈូសសពមកជាមួយផង។

សុជាតា ក្នុងឈុតកាន់ទុក្ខចេញមកទទួលដំណើរសពទាំងអារម្មណ៍ក្ដុកក្ដួល។ លោកអធិការរង កែវ ឆាយលីចុះពីលើឡាន បានឃើញសុជាតាខ្សឹកខ្សួលបែបនេះ អារម្មណ៍ដែលសង្ស័យទាំងប៉ុន្មានប្រែទៅជាការអាណិតអាសូរ តែមកដល់ដំណាក់កាលនេះទៅហើយ នាយមិនអាចទន់ចិត្តបានជាដាច់ខាត ទោះបីជាខ្លួនធ្លាប់មានទំនាក់ទំនងទំនងជាមួយគ្នា ទោះបីជាធ្លាប់បានស្គាល់ចិត្តគ្នាមកពីមុនថានាងជាមនុស្សស្លូតបូត ចូលចិត្តជួយអ្នកដទៃ ប៉ុន្តែបទពិសោធក្នុងជីវិតកន្លងមកបានបង្រៀនគេឱ្យដឹងថាអ្វីៗសុទ្ធតែអាចប្រែប្រួល កុំថាឡើយដល់ចិត្តមនុស្សដែលស្រួចស្រាល ផុយស្រួយយ៉ាងនេះ។

អ្វីដែលរឹតតែធ្វើឱ្យនាយភ្ញាក់ផ្អើលទៅទៀតនោះគឺ វត្តមានរបស់មីងស៊ីណាតដែលឈរក្បែរសុជាតា​។ គាត់ត្រឹមជាបុគ្គលិកអនាម័យនៅក្នុងរោងចក្ររបស់លោកប្រណិត តែមើលទៅហាក់ដូចជាស្និទ្ធស្នាលជាមួយនឹងសុជាតាលើសពីអ្វីដែលចៅហ្វាយនាយ និងកូនចៅគួរមាន។

គ្រាន់តែមឈូសទៅបានលើកទៅដាក់នៅទីតាំងដែលបានត្រៀមទុករួច សុជាតាស្រាប់តែងងឹតមុខរកកលនឹងដួល ឆាយលីស្ទុះទៅត្រកងរាងកាយនាងមេម៉ាយក្មេងភ្លាមដោយស្វ័យប្រវត្តិ បីនាងទៅដាក់ឱ្យសម្រាកនៅលើសាឡុងក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ រួចទើបថយចេញទៅក្រៅដើម្បីទុកឱ្យមីងស៊ីណាតជួយមើលថែ។

មីងស៊ីណាតយកប្រេងខ្យល់មកលាបរឹតឱ្យនាងបណ្ដើរ ព្រមទាំងរអ៊ូបណ្ដើរ៖

“អ្នកស្រីអើយអ្នកស្រី! កុំគិតច្រើនពេក យ៉ាងណាក៏លោកប្រុសគាត់ទៅបានសុខហើយ! ល្មមដល់ពេលគិតពីខ្លួន​ឯងម្ដងហើយ!”

សុជាតាបើកភ្នែកព្រឹមៗឡើងវិញ សម្លឹងមកមើលស្ត្រីចំណាស់ដែលកំពុងគក់រឹតឱ្យនាង។ មិនដឹងមូលហេតុអ្វីបានជាធ្វើឱ្យស្រស់ស្រីហាក់រំជួលចិត្ត ទឹកភ្នែកដែលលាក់ទុកមករយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃនេះស្រាប់តែហូរចេញមកដូចទឹកបាក់ទំនប់ទប់លែងជាប់។

មីងស៊ីណាតយកកូនកន្សែងដែលនៅក្នុងដៃនាង មកជូតទឹកភ្នែកចេញ៖

“យំចេញមក! យំឱ្យធូរ…ពីពេលនេះទៅអ្នកស្រីលែងពិបាកកើតទុក្ខទៀតហើយ…គ្មានអ្នកណាធ្វើបាបអ្នកស្រីទៀតទេ!”

រូបភាពនិងពាក្យពេចន៍ទាំងប៉ុន្មានមិនបានរំលងពីភ្នែកនិងត្រចៀកដ៏វៃរបស់ប៉ូលិសកំលោះនេះឡើយ គ្រាន់តែនាយពុំធ្លាប់ដឹងពីមុនមកសោះថាទុក្ខលំបាកអ្វីដែលសុជាតាធ្លាប់បានឆ្លងកាត់ក្នុងជីវិតស្វាមីភរិយាជាមួយលោកប្រណិត។ ស្ត្រីចំណាស់ហាក់ដូចជាភ្ញាក់ខ្លួនថាបាននិយាយច្រើនពេក ទើបស្ងាត់លែងនិយាយអ្វីតទៅទៀត។

មួយសន្ទុះក្រោយមកទើបលោកអធិការរងដើរចូលមកក្នុងវិញ ព្រមជាមួយនឹងទឹកត្រជាក់មួយដបហុចមកឱ្យនាង។ ស្រស់ស្រីក្រោកអង្គុយ ហើយឈោងដៃទទួលទឹកមកក្រេបបន្តិចមុននឹងពោលពាក្យអរគុណ​។

“បានធូរគ្រាន់បើហើយឬនៅ?” ឆាយលីសួរដោយការព្រួយបារម្ភ។

“ចាស! រាងគ្រាន់បើហើយ!” សុជាតាឆ្លើយតបដោយសំឡេងតិចៗស្ទើរស្ដាប់ពុំឮ។

ដោយឃើញទឹកមុខនាងហាក់បានធូរស្បើយជាងមុននេះបន្តិចមែន ទើបឆាយលីពោលបន្ត៖

“ខ្ញុំមានរឿងខ្លះចង់សួរនាង…ទាក់ទងនឹងលោកប្រណិត ព្រោះពេលនេះយើងរកបានទិន្នន័យខ្លះៗពីការស្លាប់របស់គាត់ហើយ នៅឡើយតែឧបករណ៍ធ្វើឃាតរបស់ជនដៃដល់តែប៉ុណ្ណោះ!”

មាណវីជ្រួញចិញ្ចើមដោយធុញថប់ ព្រោះមកទល់ពេលនេះគេមិនត្រឹមស៊ើបពុំបានតម្រុយអ្វីទេ ថែមទាំងព្យាយាមមកសួរនាំនាងទាំងដែលពេលនេះនាងនៅពុំស្រួលខ្លួនស្រួលបួលទៀត។ មីងស៊ីណាតឃើញដូចនេះក៏មិនហ៊ាននៅបន្ត ទើបសុំចេញទៅក្រៅមុនដើម្បីជួយរៀបចំកម្មវិធីបុណ្យវិញ។

“ខ្ញុំចង់ដឹងពីទំនាក់ទំនងលម្អិតរវាងនាងនិងលោកប្រណិត!”

មីងស៊ីណាតដែលមិនទាន់បានចេញផុតពីបន្ទប់ បង្អង់ជើងបន្តិចចង់ដឹងថានាយប៉ូលិសនេះនិយាយអ្វី តែពេលងាកទៅក្រោយឃើញថាឆាយលីកំពុងតែសម្លឹងមកគាត់វិញ ទើបគាត់ប្រញាប់រួសរាន់ចាកចេញផុតទៅ។

“លោកសួរព្រោះពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងក្ដីឬព្រោះមិនទាន់នៅដាច់អាល័យពីខ្ញុំ លោកអធិការរងកែវ ឆាយលី?” នាងងើបមុខមកប្រឈមជាមួយគេ។

“មិនថាហេតុផលអ្វីក៏ដោយ ខ្ញុំសុំឱ្យនាងនិយាយដោយស្មោះត្រង់និងប្រាប់ខ្ញុំទាំងអស់ពីរឿងរ៉ាវរវាងអ្នកទាំងពីរ!”

“មើលទៅប្រហែលជាមិនអាចលាក់ពីលោកបានទៀតទេ!”

នាងសើចមួយខឹកបញ្ឈឺខ្លួនឯងបន្តិច មុននឹងបន្តរៀបរាប់៖

“ពួកយើងបានស្គាល់គ្នាតាមរយៈមិត្តភក្តិ ក្រោយទាក់ទងគ្នាបានមួយរយៈគាត់ក៏បានសុំខ្ញុំរៀបការ…ដើមឡើយពួកយើងស្រលាញ់គ្នាខ្លាំងណាស់ មុខជំនួញរបស់គាត់កាក់កប…ពេលវេលានិងគ្រប់យ៉ាងដែលគាត់បានផ្ដល់ឱ្យខ្ញុំនោះគឺធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានក្ដីសុខណាស់! ទើបតែក្រោយមកការរកស៊ីរបស់គាត់ចាប់ផ្ដើមធ្លាក់ចុះ ចួបរឿងរ៉ាវស៊យផ្ទួនៗ គាត់ក៏ចាប់ផ្ដើមជឿលើជំនឿអរូបិយនានា…គាត់ស្វះស្វែងរកគ្រូទស្សន៍ទាយ ធ្វើពិធីលើករាសី មើលហុងស៊ុយ តែអ្វីៗនៅតែមិនល្អប្រសើរ! អារម្មណ៍របស់គាត់ប្រែជាឆេវឆាវ មិននឹងនរ ហើយមួយឆ្នាំចុងក្រោយនេះឫកពាគាត់ប្លែកៗ ពេលដែលខ្ញុំសួរនាំអ្វីបន្តិចបន្តួច គាត់ក៏បង្ករករឿងឈ្លោះរហូតដល់មានពេលខ្លះគាត់នៅសុំខ្ញុំលែងលះគ្នាទៀត!”

ភាពជូរចត់ផុសឡើងនៅលើវង់ភ័ក្រក្មេងខ្ចីរបស់អ្នកមេម៉ាយរូបនេះ។ ឆាយលីសម្លឹងនាងមិនដាក់ភ្នែក រង់ចាំសង្កេតប្រតិកម្មនិងស្ដាប់ពាក្យបកស្រាយរបស់នាងបន្ត។

“សំណាងដែលរាល់ថ្ងៃខ្ញុំមានមីងស៊ីណាតនៅចាំជួយលើកទឹកចិត្ត! បើគ្មានគាត់ទេ ខ្ញុំប្រហែលជាមិនអាចឈរមកដល់ថ្ងៃនេះបានទេ! ដោយសារតែបានគាត់ ទើបខ្ញុំរឹងមាំ ហើយអាចរកឃើញខ្លួនឯងមកវិញ!”

“នាងស្គាល់មីងស៊ីណាតតាំងពីពេលណា?”

“លោកភ្លេចហើយ? មីងស៊ីណាតគឺជាស្ត្រីម្នាក់ដែលយើងធ្លាប់បានជួយដោះស្រាយបញ្ហាអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារកាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុននោះ!”

ឆាយលីរកនឹកបន្តិច រួចតប៖

“ក្រែងមីងម្នាក់នោះឈ្មោះ បូរមី មិនអ៊ីចឹង?”

សុជាតាងក់ក្បាលតិចៗ៖

“មែនហើយ! ក្រោយពេលដែលលោកចាកចេញទៅរៀនបន្តនៅវៀតណាមនោះ ខ្ញុំនៅតែបន្តទំនាក់ទំនងជាមួយគាត់! ពេលដែលប្ដីគាត់ទទួលបានការកាត់ទោសឱ្យជាប់ពន្ធនាគារ គាត់ក៏ត្រូវបានខាងមជ្ឈមណ្ឌលរបស់ខ្ញុំជួយនាំគាត់ឱ្យចូលទៅស្នាក់នៅក្នុងអង្គការមួយកន្លែង និងបានរៀនអក្សរព្រមទាំងជំនាញខ្លះៗ ហើយគាត់ក៏បានឱ្យខ្ញុំជួយដាក់ឈ្មោះថ្មីមួយឱ្យគាត់ ព្រោះគាត់ថាឈ្មោះចាស់ដែលឪពុកម្ដាយគាត់ដាក់ឱ្យ សង្ឃឹមថាគាត់នឹងបានរះខ្ពស់ មានពន្លឺស្រស់ស្អាតនោះលែងមានន័យសម្រាប់គាត់ទៀតហើយ!”

“រួចចុះក្រោយមកទៀត?”

“ក្រោយពេលរៀបការរួច ខ្ញុំក៏បាននាំគាត់ឱ្យមកធ្វើការក្នុងរោងចក្ររបស់បងប្រណិត! ប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះគាត់ខិតខំធ្វើការណាស់ ហើយថែមទាំងបានជួយណែនាំគ្រូហុងស៊ុយម្នាក់ដល់បងប្រណិតទៀត ទើបបានជាក្រោយមកគាត់លែងសូវឆេវឆាវ ហើយការរកស៊ីរបស់គាត់ក៏បានងើបឡើងវិញ! តាំងពីពេលនោះមកគាត់ឈប់សុំខ្ញុំលែងលះទៀត!…”

ទឺតៗ!

សំឡេងទូរសព្ទរបស់ឆាយលីស្រាប់តែរោទ៍ឡើង…

លោកអធិការជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច មើលលេខទូរសព្ទតេចូលដែលបង្ហាញនៅលើអេក្រង់។ ទោះបីមិនដឹងថាជាលេខរបស់នរណា តែនាយរួសរាន់ចុចទទួល…

“អាឡូជម្រាបសួរ! ខ្ញុំអធិការរងកែវ ឆាយលី!”

“…”

ឃើញសុជាតាខំប្រឹងផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់ នាយក៏ដើរចេញឆ្ងាយបន្តិច។ ក្រោយពេលបិទទូរសព្ទ អ្នកកំលោះយើងដើរត្រលប់មករកនាងវិញ។

“អ្នកណាតេមក?”

ឆាយលីងាកមើលឆ្វេងស្ដាំបន្តិច ទើបបែរមកតបសំណួររបស់នាង៖

“ពួកយើងមានតម្រុយថ្មីទាក់ទងនឹងអាវុធធ្វើឃាតរបស់ឃាតកៈ!”

អធិការប៉ូលិសនិយាយមិនទាន់ផុតពីមាត់ស្រួលបួលផង ស្រមោលនៅមាត់បង្អួចស្រាប់តែរំលៀកខ្លួនគេចចេញបាត់ទៅ។

នៅក្នុង Mart មួយកន្លែងនៃអគារស្នាក់នៅរបស់ឆារ៉ានន់ សុភ័ក្រឈរលឹបលៗក្បែរទូស្រាក្រហម តែខ្សែភ្នែកបែរជាត្របាញ់ទៅរកមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលមានរាងស្រឡូន ស្លៀកខោខូវប៊យរឹបរាង និងអាវយឺតពណ៌សស្ដើងស្ទើរមើលធ្លុះដល់ក្នុង។ បបូរមាត់ពណ៌ក្រហមដ៏សែនស៊ិចស៊ីរបស់នាង ធ្វើឱ្យយើងចាំមិនភ្លេចទេថាជាអ្នកណា។

លីកា ឆារ៉ានន់ លេខាស្រីរបស់លោកប្រណិត កំពុងឈរលើករបស់របរដែលនាងទិញចេញពីក្នុងរទេះមកដាក់លើតុនៅកន្លែងគិតប្រាក់។

ទឺតៗ! ទូរសព្ទនៅក្នុងហោប៉ៅរបស់សុភ័ក្រញ័រ។

នាយលើកទទួល៖

“អាឡូ!”

“សុភ័ក្រ ជួយប្រាប់ទៅឡង់ឌី ផែនការត្រូវផ្លាស់ប្ដូរ​​! ខ្ញុំចង់ឱ្យឯងធ្វើការបញ្ជាក់រឿងមួយ…”

“និយាយមក ពេលនេះខ្ញុំកំពុងតែតាមដាននាង!”

“អូខេ! ប្រាប់ឡង់ឌីឱ្យនាំមនុស្សនិងខ្មោចមកចួបគ្នា!”

“បាន! ប៉ុណ្ណឹងចុះ!”

សុភ័ក្រផ្ញើសារសំឡេងនិងទីតាំងទៅឱ្យឡង់ឌី រួចដាក់ទូរសព្ទចូលទៅក្នុងហោប៉ៅខោវិញ ហើយដើរទៅទាញស្ករកៅស៊ូមួយដុំមកហែកទំពា មុននឹងដើរទៅកន្លែងគិតលុយ។

“សួស្ដីស្រីស្អាត! ចៃដន់ម៉្លេះ ចួបគ្នាម្ដងទៀតហើយ!” សុភ័ក្រមិនបង្អែរបង្អង់យូរក៏បញ្ចេញក្បាច់ប្រចាំត្រកូលមកប្រើ។

ឆារ៉ានន់ភ្ញាក់ព្រើត ញញឹមមិនសូវសមព្រោះសូម្បីឱ្យស្រមៃក៏នាងមិនធ្លាប់នឹងនឹកឃើញចង់ចួបមនុស្សប្រុសម្នាក់នេះផង។ តាមពិតទៅមិនថាក្នុងឈុតឯកសណ្ឋាន ឬតឺនុយស៊ីវិល សុភ័ក្រសុទ្ធតែបង្ហាញនូវរាងរៅដ៏សែនសង្ហារបស់ខ្លួន ក្នុងវ័យ២៩ឆ្នាំ​ មិនចាស់ក៏មិនក្មេង តែប្រហែលមកពីសម្ដីជាព្រាននារីរបស់គេទើបទៅជាធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ថាមិនសូវមានសុវត្ថិភាព។

“ចាស! សួស្ដីលោកប៉ូលិស…ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាបានចួបលោកម្ដងទៀតសោះ!” នាងនិយាយទាំងសើចតិចៗដាក់គេផង។

“ថាម៉េច? នេះអ្នកនាងគិតថាមុខខ្ញុំអាក្រក់មិនគួរឱ្យចង់ចួបបែបហ្នឹងផង?”

“ស្រេចតែលោកគិតទេ! អាចថាអ៊ីចឹងក៏បាន!”

មួយប្រយោគនេះស្ទើរតែធ្វើឱ្យសុភ័ក្រចុកឈាម តបលែងចេញ តែបំណាច់នឹងមានឈ្មោះថាជាប៉ូលិសព្រាននារីទៅហើយ នាយម៉េចនឹងអាចឱ្យសម្ដីស្មោះត្រង់របស់ស្រីល្អិតម្នាក់នេះកាច់បំបាក់ធ្មុងរបស់ខ្លួនបានទៅ។

“មិនសប្បាយលេងសោះ! ហើយនេះអ្នកនាងប្រុងរើផ្ទះឬយ៉ាងម៉េចបានទិញរបស់របរសន្ធឹកសន្ធាប់យ៉ាងនេះ?” គេនិយាយបណ្ដើរជួយលើកឥវ៉ាន់់ពីក្នុងរទេះរបស់នាងមកដាក់លើតុបណ្ដើរ។

ឆារ៉ានន់ព្យាយាមពន្យារពេលក្នុងការឆ្លើយតបរបស់នាង ដើម្បីឱ្យគេដឹងថានាងពិតជាធុញទ្រាន់នឹងសំណួររបស់គេ តែទាស់ត្រង់ថាចៀសមិនបាន ដូច្នេះហើយនាងមានតែត្រូវឆ្លើយតបទៅសុភ័ក្រវិញ។

“ពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងក្ដីរបស់លោកដែរទេ?” នាងសួរឌឺ។

“អត់ទេ! ម៉ោងនេះខ្ញុំចេញពីធ្វើការហើយ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ស្គាល់អ្នកនាងឱ្យបានច្រើន ក្រែងលោយើងអាចក្លាយជាមិត្តភក្តិនឹងគ្នាទេតើ!”

“តែលោកប៉ូលិសមានបានសួរខ្ញុំទេ ថាខ្ញុំចង់ក្លាយជាមិត្តភក្តិជាមួយនឹងលោកឬអត់?”

“មនុស្សស្រីស្អាតៗដូចជាអ្នកនាង ប្រាកដជាមិនកំណាញ់ទេត្រឹមរាប់អានប៉ូលិសសង្ហាដូចជាខ្ញុំនោះ!”

សុភ័ក្រនិយាយទាំងមានជំនឿជាក់ក្នុងចិត្ត ថែមទាំងញាក់ចិញ្ចើមព្រើតដាក់នាង តែឆោមនារីបែរជាទៅនិយាយទូទាត់ប្រាក់ជាមួយនឹងអ្នកគិតលុយទៅវិញ។ ក្រោយប្រមូលរបស់ដាក់ថង់រួចរាល់ ឆារ៉ានន់ដើរចេញទៅក្រៅយ៉ាងញាប់ជើងស្អេក ធ្វើឱ្យសុភ័ក្រតាមស្ទើរពុំទាន់។

“យប់អ៊ីចឹង អ្នកនាងជាមនុស្សស្រីដើរតែឯងគ្រោះថ្នាក់ណាស់!”

ស្រីស្រស់ដកដង្ហើមធំ ហើយបែរមករកសុភ័ក្រ៖

“ខ្ញុំគ្មានគ្រោះថ្នាក់អ្វីទាំងអស់! គិតតែលោកប៉ូលិសទៅ និយាយច្រើនចឹងប្រយ័ត្នមានគ្រោះថ្នាក់ដោយសារមាត់ខ្លួនឯង បំណងល្អពីខ្ញុំ!”

សុភ័ក្រផ្ទាត់ម្រាមដៃឮសូរតែផ្លក់ រួចផ្អៀងក្បាលមកសម្លឹងនាង៖

“វ៉ាវ! មិនដែលដឹងសោះថា អ្នកនាងឆារ៉ានន់ក្រៅពីស្អាតហើយ នៅជាមនុស្សមានទឹកចិត្តទៀត ខ្ញុំរាប់អានអ្នកនាងពិតជាមិនខុសមែន!”

ឆារ៉ានន់ធ្វើភ្នែកស្លឺ ហើយបន្ថែមល្បឿនជើងព្រោះខ្ជិលខ្វល់នឹងសម្ដីឥតបានការរបស់សុភ័ក្រ។ នាយប៉ូលិសមាត់រអិល មិនបន្ថែមល្បឿនឱ្យស្មើនាងទៀតទេព្រោះខ្លាចលោធ្វើឱ្យត្រីផ្អើលលែងស៊ីសន្ទូច។ នាយងាកសម្លឹងមើលទៅមុខប្រហែលជា១០០ម៉ែត្រ ស្រាប់តែឃើញឡង់ឌីនិងលោក ឈឹងគិនកំពុងឈរនិយាយគ្នា បានឱកាសគេក៏ដកយកកូនឧបករណ៍តូចមួយពីក្នុងហោប៉ៅអាវ មកបិទជាមួយស្ករកៅស៊ូដែលគេទំពារល្អិតមុននេះ ហើយដើរទៅជិតឆារ៉ានន់ដែលប្រឹងដើរឈ្ញោកព្រោះទម្ងន់អីវ៉ាន់។

“ខ្ញុំលាអ្នកនាងសិនហើយ ចៃដន់នៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិសមានការ!” សុភ័ក្រនិយាយបណ្ដើរ ព្រមទាំងយកស្ករកៅស៊ូទៅបិទភ្ជាប់នឹងបាទកាបូបស្ពាយរបស់ឆារ៉ានន់ផង។

មិនចាំឱ្យនាងឆ្លើយតប គេក៏ដើរបកក្រោយទៅវិញ ធ្វើឱ្យឆារ៉ានន់នឹកឆ្ងល់នឹងទង្វើប្លែកៗរបស់គេ។

ក្រោយពេលចាកចេញពីឆារ៉ានន់ សុភ័ក្របានផ្ញើសារមួយទៀតទៅឱ្យឡង់ឌី មួយសន្ទុះក្រោយមកនាងក៏បានមកចួបគេនៅលើបង់មួយក្បែរមាត់ផ្លូវ។

“ការងារយ៉ាងម៉េចហើយ!” សុភ័ក្រសួរទៅឡង់ឌី។

“អូខេ ពួកគេបានចួបគ្នាហើយ!” ឡង់ឌីសើចស្រស់ដាក់គេ។

“ធ្វើការបានល្អគ្រាន់បើ!”

“អរគុណសិស្សច្បងដែលបានសរសើរ! តែថាម៉េចក៏ត្រូវប្ដូរផែនការឱ្យពួកគេចួបគ្នាវិញ?”

សុភ័ក្រដកកាសពីក្នុងហោប៉ៅអាវមកដោតនឹងទូរសព្ទ ព្រមទាំងឆ្លើយនឹងសំណួរនាងបណ្ដើរ៖

“ស្ដាប់សិនទៅដឹងហើយ!”

—

“ឆានុន!”

មនុស្សស្រីរាងស្ដើងបញ្ឈប់ជំហានជើងរបស់ខ្លួនទាំងស្រឡាំងកាំង កែវភ្នែកបាញ់ទៅមុខត្រង់ឃើញមនុស្សប្រុសម្នាក់ក្នុងទឹកមុខភាន់ភាំង។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ចូលមកគ្រប់ដណ្ដប់បរិវេណជុំវិញ ស្ទើរតែអាចឮចង្វាក់បេះដូងនិងស្នូរដង្ហើមរបស់អ្នកទាំងពីរ។

ឆារ៉ានន់ ទ្រឹងបន្តិចតែនាងមិនបាននិយាយស្ដីអ្វីទេ រួចហើយទើបដើរកាត់បុរសម្នាក់នោះទៅ។ ទម្រាំទាញអារម្មណ៍មកវិញបាន នាងដើរទៅមុខបានឆ្ងាយបន្តិចទៅហើយ ឈឹងគិនប្រញាប់រត់ទៅតាម ហើយហួសទៅពាំងពីមុខនាង។

“ឆានុន! ឯងទើបមកពីណា? ហេតុអ្វីឯងទៅជាបែបនេះ?” ឈឹងគិនសួរទាំងសំឡេងញ័រ។

“ខ្ញុំមិនមែនឆានុនទេ! លោកប្រហែលជាច្រឡំមនុស្សហើយ!” នាងឆ្លើយទាំងគេចមុខពីគេ។

“ច្បាស់ណាស់! ខ្ញុំមិនច្រឡំទេ! ទោះមនុស្សក្នុងលោកទៅវះកាត់កែសម្ផស្សទៅជាមុខដូចឯងអស់ ក៏ខ្ញុំនៅតែអាចចំណាំឯងបានដែរ!”

“ឡប់សតិ!” ឆារ៉ានន់ព្យាយាមមិននិយាយរកឈឹងគិន ហើយប្រឹងដើរញាប់ជើងទៅ តែស្បែកជើងកែងចោទរបស់នាងមិនបានសហការជាមួយជើងឡើយ។

ឈឹងគិន ស្រែកខ្លាំងៗពីក្រោយខ្នងនាង៖

“ឯងភ្លេចសន្យាជាមួយគ្នាកាលពី៧ឆ្នាំមុនហើយមែនទេ?”

ឆារ៉ានន់ឈប់ទ្រឹង! ឈឹងគិននិយាយបន្ត៖

“ក្រែងយើងធ្លាប់សន្យាជាមួយគ្នាថានឹងមិនបោះបង់ចោលគ្នាមែនទេ? ហេតុអី? ហេតុអីជិត៧ឆ្នាំមកនេះឯងស្រាប់តែទៅបាត់ សូម្បីដំណឹងបន្តិចក៏មិនដែលផ្ដល់ឱ្យគ្នា?”

ខ្នងរបស់ឆារ៉ានន់ចាប់ផ្ដើមញ័ររង្គើតិចៗ។ ថង់អីវ៉ាន់ដែលនៅក្នុងដៃធ្លាក់ចុះអស់ នាងសម្រូតខ្លួនម្ដងបន្តិចៗហើយខ្ទប់មុខយំខ្សឹកខ្សួល។ ឈឹងគិនបោះជំហានវែងៗចូលទៅឈរពីមុខនាង។

“ពិតជាឯងមែន!”

ឆារ៉ានន់ងើយមុខមើលអ្នកដែលកំពុងឈរនៅនឹងមុខខ្លួន ទាំងទឹកភ្នែកនៅហូររហាម។

“យើងសុំទោស! សុំទោសដែលជំពាក់សន្យាពួក​ឯង!”

ឈឹងគិនឱនទៅចាប់ស្មារបស់ឆារ៉ានន់ ឱ្យងើបឈរឡើងមកទន្ទឹមនឹងខ្លួន។ ពេលនេះក្នុងខួរក្បាលរបស់គេមានសំណួរជាច្រើនដែលចង់សួរទៅនាង តែអ្វីដែលគេចង់ដឹងបំផុតនោះគឺហេតុអ្វីលីកា ឆានុន ដែលគេធ្លាប់ស្គាល់បែរជាក្លាយទៅជាមនុស្សស្រីបែបនេះ?

ឆារ៉ានន់ឃើញគេសម្លឹងមើលនាងបែបនេះ យល់បានថាគេពិតជាឆ្ងល់ចំពោះសមាសភាពរបស់នាងនៅពេលនេះ ទើបនាងប្រាប់គេ៖

“រឿងវែងឆ្ងាយណាស់! តែយើងគ្មានពេលប្រាប់ឯងនៅពេលនេះទេ! ចាំអ្វីៗចប់សព្វគ្រប់ហើយ យើងនឹងត្រលប់មកនិយាយរឿងទាំងអស់ប្រាប់​ឯង!”

“ឱ្យយើងជឿឯងយ៉ាងម៉េច បើ៧ឆ្នាំមកនេះសូម្បីតែដំណឹងពីសុខទុក្ខរបស់ឯងម្ដង ក៏យើងមិនដែលដឹងផង! ឯងដឹងថា៧ឆ្នាំមកនេះនៅទីនេះមានរឿងរ៉ាវអ្វីខ្លះកើតឡើងទេ? ឥឡូវនេះប្រណិតស្លាប់ហើយ! ”

គ្មានភាពភ្ញាក់ផ្អើលណាដែលគេសង្កេតឃើញនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ផូរផង់ ម៉ត់រលោងរបស់ឆារ៉ានន់
ឡើយ។ បានន័យថាគ្រប់យ៉ាងដែលកើតឡើងនៅទីនេះ មិនមែននាងមិនដឹងនោះទេ គ្រាន់តែនាងមិននិយាយ។

ឆារ៉ានន់លើកដៃឡើងមើលម៉ោង ហើយនិយាយទាំងប្រញាប់៖

“សុំទោសផង! យើងពិតជាគ្មានពេលបកស្រាយទេ!” នាងប្រមូលថង់ដែលជ្រុះនៅលើដីអម្បាញ់មិញមកកាន់ ហើយដើរចេញទៅ ទុកឱ្យឈឹងគិននៅជាប់ពេញទៅដោយពិភាល់តែម្នាក់​ឯង។

មិនទាន់ទាំងចេញផុតពីក្រសែភ្នែករបស់បុរសវ័យកណ្ដាលនេះផង ម៉ូតូធំរបស់សុភ័ក្រស្រាប់តែមកឈប់នៅពីមុខនាង។ គេដោះមួកសុវត្ថិភាព ហើយដើរមករកនាងព្រមទាំងលើកក្រដាសមួយសន្លឹកបង្ហាញនាងផង។

“អ្នកនាង លីកា ឆារ៉ានន់! អូ៎ ខ្ញុំគួរតែហៅថាលោកលីកា ឆានុន ទើបត្រូវ! ខ្ញុំអធិការរង កែវ ឆាយលី សុំឃាត់ខ្លួនលោកបណ្ដោះអាសន្នដោយសារលោកមានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងករណីឃាតកម្មរបស់លោក សួង ប្រណិត! សូមលោកជួយសហការ!”

នៅតាមផ្លូវត្រលប់មកពីចួបលោកឈឹងគិនវិញ ឆាយលីស្រាប់តែបានទទួលទូរសព្ទពីប៉ូលិសដែលប្រចាំការនៅមន្ទីរពេទ្យថារាជ មុនិ បានដឹងខ្លួនវិញហើយ។ នាយក៏ប្រញាប់ស្រូតមកមន្ទីរពេទ្យ ទុកឱ្យឡង់ឌីត្រលប់ទៅកាន់អធិការដ្ឋានមុន។

មកដល់មន្ទីរពេទ្យភ្លាម អ្វីដែលធ្វើឱ្យលោកអធិការកំលោះភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺមិនមែនជាការដឹងខ្លួនរបស់មុនិឡើយ តែគឺវត្តមានរបស់អ្នកស្រីសុជាតា នៅទីនេះទៅវិញ។ នាងកំពុងដើរចុះដើរឡើងទាំងទឹកមុខក្រៀមក្រំនៅមុខបន្ទប់របស់មុនិ ដែលមានប៉ូលិសម្នាក់នៅយាមនឹងទ្វារ។

“សូមគោរពទាន!” នគរបាលដែលផ្ដល់ដំណឹងទៅឱ្យឆាយលីមុននេះក្រោកឈរគំនាប់ពេលដែលឃើញនរៈយើងទៅដល់។

អ្នកស្រីសុជាតា ដែលមុននេះមិនបានជាចាប់ភ្លឹកចំពោះវត្តមានរបស់ឆាយលី ស្រាប់តែងាកខ្វាច់មករកគេ។ ស្នាមញញឹមស្រាលនៅលើមុខរបស់នាង នៅតែមានភាពទាក់ទាញឱ្យបេះដូងប៉ូលិសប្រុសម្នាក់នេះលោតកញ្ជ្រោលបាន ទោះបីជាដឹងថានាងជាស្ត្រីមេម៉ាយទើបតែស្លាប់ប្ដីហើយក៏ដោយ។ តែទោះបីជាយ៉ាងណា ក្ដីរំភើបត្រូវរក្សាទុកក្នុងទ្រូង ចំណែកភាពម៉ឺងម៉ាត់និងអាកប្បកិរិយាខាងក្រៅរបស់គេនៅតែបង្ហាញចេញពីឥទ្ធិពលនិងអំណាច មកកំដរភាពស្រស់សង្ហារបស់គេដដែល។

“អ្នកស្រី សុជាតា! មកមើលរាជ មុនិ?”

“ចាស! តែបងប៉ូលិសខាងនេះគាត់មិនឱ្យខ្ញុំចូល!” នាងនិយាយព្រមទាំងដៀងកន្ទុយភ្នែកទៅរកប៉ូលិសដែលនៅចាំយាម។

“អូ៎! គឺជាបញ្ជារបស់ខ្ញុំទេ ដែលធ្វើទៅនេះព្រោះដើម្បីរក្សាសុវត្ថិភាពរបស់គេផង និងជាការអនុវត្តតាមច្បាប់ផង!”

នាងញញឹមទៀតហើយ។ តែលើកនេះជាការញញឹមដែលបង្ហាញជំនួសនូវពាក្យអរគុណនិងការយល់ចិត្តដល់នាយប៉ូលិសកំសត់…

“បើបានជាមកដល់ហើយ អ៊ីចឹងចូលទៅក្នុងតែម្ដងទៅ!” ឆាយលីដើរនាំផ្លូវនាងចូលទៅក្នុងបន្ទប់អ្នកជំងឺ។

“បងជាតា! បងជាតា! ទីបំផុតបងមកហើយអ្ហេស?”

រាជ មុនិ ស្រែកហៅឈ្មោះនាង ក្រោយពេលឃើញវត្តមានរបស់សុជាតាចូលទៅដល់។ មើលទៅគេទាំងពីរនាក់ហាក់ដូចជាស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នាណាស់ ហើយមុនិក៏ដូចជាមានអារម្មណ៍ល្អចំពោះជាតាខ្លាំងណាស់ដែរ គ្រាន់តែក្នុងកម្រិតជាអ្វី រូបភាពបែបណា គ្មាននរណាដឹងច្បាស់ឡើយ។

សុជាតាដាក់កន្ត្រកផ្លែឈើដែលខ្លួនបានទិញមកជាមួយទៅលើតុក្បែរគ្រែ។ បបូរមាត់ពណ៌ស៊ីជម្ពូរបស់នាងសើចស្រាលដាក់អ្នកជំងឺ។

“ដឹងខ្លួនហើយអ្ហេស?”

“ហ៊ឹម!” មុនិងក់ក្បាលតប។

“ក្នុងខ្លួនយ៉ាងម៉េចហើយ?”

“ខ្ញុំដូចជាបានធូរច្រើនហើយ!”

ប្រហែលជាឃើញមុខរបស់សុជាតារាងស្រពាប់ស្រពោននិងស្លេកស្លាំងបន្តិច ទើបគេនឹកដល់រឿងរ៉ាវកាលពីល្ងាចមិញ៖

“បងជាតា! សពលោកប្រធាន…?”

ប្រហែលជានាងគ្មានចម្លើយ ទើបនាងងាកមកមើលឆាយលី។ អធិការរងដែលមុននេះហាក់ត្រូវបានគេបំភ្លេចចោល ក៏តបជំនួសអ្នកមេម៉ាយវ័យក្មេង៖

“ពេលនេះប៉ូលិសកំពុងធ្វើកោសល្យវិច័យ បើសិនជាគ្មានភស្ដុតាងអ្វីថ្មីទេ សពនឹងបញ្ជូនឱ្យគ្រួសារវិញនៅព្រឹកស្អែកនេះហើយ!”

មុនិភ្លឹកស្រមៃដល់សភាពស្ដូកស្ដឹងនៅក្នុងបន្ទប់ការិយាល័យរបស់លោកប្រណិត និងការសួរចម្លើយរបស់ប៉ូលិសមុនពេលដែលខ្លួននាយសន្លប់ ហើយត្រូវបានគេបញ្ជូនមកមន្ទីរពេទ្យ។

“ចុះមានចំណាំភិនភាគ ឬក៏អ្វីមួយដែលអាចកត់សម្គាល់បានដែរទេ? ឧទាហរណ៍ជាមនុស្សប្រុស ឬស្រី? សក់ក្បាល? ឬក៏សម្លៀកបំពាក់អីបែបហ្នឹងណា៎!”

សំឡេងសុភ័ក្ររំពងក្នុងខួរក្បាលរបស់គេឡើងវិញ។ គេប្រឹងធ្មេចភ្នែកហាក់ដូចជាកំពុងរកនឹករូបភាពនៅក្នុងហេតុការ តែអង្គចងចាំរបស់គេនៅពុំទាន់ដំណើរការដូចដើមបែរជាធ្វើឱ្យក្បាលទៅជាធ្ងន់ពាប់ គិតអ្វីមិនចេញ។

“សុំទោសបងជាតា! ខ្ញុំមិនអាចជួយលោកប្រធានបាន!”

“កុំបន្ទោសខ្លួនឯងអី! សុខភាពឯងមិនទាន់ស្រួលបួលមែនទែនទេ! ខំប្រឹងសម្រាកសិនទៅ!”

“ខ្ញុំចាំបានកាលថ្ងៃសុក្រអាទិត្យមុន ខ្ញុំធ្លាប់បានឃើញលោកប្រធាន និងបងនន់ធ្លាប់ឈ្លោះប្រកែកគ្នា!”

ដំណឹងនេះពិតជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់សម្រាប់ឆាយលី តែមើលទៅទឹកមុខរបស់សុជាតាដូចជាគ្មានអ្វីប្រែប្រួលសោះ ក្រៅកែវភ្នែកទាំងគូដែលនៅស្ងៀមធ្មឹងសម្លឹងឥតព្រិចទៅអ្នកដែលអង្គុយនៅលើគ្រែ។ មុនិស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការនិយាយបន្តទៅទៀត ក្រោយពីឃើញឥរិយាបថរបស់សុជាតា តែដោយសារខ្លួនជ្រុលមាត់និយាយទៅហើយ ទោះបីមិនចង់ក៏ឆាយលីមិនអាចទុកឱ្យវាក្លាយជាប្រស្នាសម្រាប់នាយដោះស្រាយដោយគ្មានតម្រុយបន្តិចសោះនោះដែរ។

កាលពីព្រឹកមីងស៊ីណាតប្រាប់ថាធ្លាប់បានឃើញលោកប្រណិតនិងឆារ៉ានន់ប្រហែលជាមានទំនាក់ទំនងជាមួយគ្នា ដល់ពេលល្ងាចនាយបែរជាបានដំណឹងថាអ្នកទាំងពីរធ្លាប់មានទំនាស់ជាមួយគ្នាទៅវិញ។ តើវាមិនគួរឱ្យសង្ស័យទៀតមែនទេ?

“និយាយប្រាប់ប៉ូលិសពីអ្វីដែលប្អូនដឹងមក!” អធិការសង្ហាកំពុងអន្ទះសារង់ចាំស្ដាប់។

មុនិដៀងភ្នែកទៅមើលសុជាតាម្ដងទៀត ឃើញនាងឱបដៃ គេចមុខសម្លឹងមើលទៅក្រៅបង្អួច ទើបគេចាប់ផ្ដើមរៀបរាប់រឿងរ៉ាវដែលគេបានឃើញនៅប៉ុន្មានថ្ងៃមុនពេលកើតហេតុ។

“ល្ងាចនោះខ្ញុំនៅធ្វើការថែមម៉ោងដល់ម៉ោង៦ជាង ដោយសារថ្ងៃនោះខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានសម្ពាធពីការងារពេក ខ្ញុំក៏បិទភ្លើងអស់ទុកតែភ្លើងអំពូលតូចមួយនៅតុធ្វើការរបស់ខ្ញុំ! ពេលនោះខ្ញុំស្រាប់តែបានឮសូរស្នូរស្បែកជើងកែងមកឈប់នៅមាត់ទ្វាររបស់លោកប្រណិត តែខ្ញុំពុំបានអើតមើលថាជានរណាទេ! ក្រោយមកទើបខ្ញុំដឹងថាជាបងឆារ៉ានន់!”

“ឈប់សិន! មុននេះប្អូនថាប្អូនពុំបានមើលថានរណាជាអ្នកដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់របស់លោកប្រណិតទេ ហេតុអ្វីក៏ប្អូនសន្និដ្ឋានថាជាឆារ៉ានន់?”

“ខ្ញុំនៅបន្តធ្វើការ រហូតបន្តិចក្រោយមកខ្ញុំស្រាប់តែឮសូរសំឡេងលោកប្រណិតស្រែកឡើងខ្លាំងថា «ហេតុអ្វី? ហេតុអ្វីកុហកខ្ញុំ?» ទើបខ្ញុំមានអារម្មណ៍មិនសូវស្រួល ក៏ដើរចេញទៅឈរនៅមាត់ទ្វារ ហើយខ្ញុំក៏បានឮមាត់មនុស្សស្រីតបថា «សុំទោសៗ» ពីរម៉ាត់ប៉ុណ្ណឹងហើយក៏ស្ងាត់ទៅ! ខ្ញុំនៅចាំសំឡេងតូចឆ្មាររបស់គាត់បានច្បាស់ណាស់ មិនតែប៉ុណ្ណោះ…”

“មិនតែប៉ុណ្ណោះយ៉ាងម៉េច?”

“សំឡេងស្បែកជើងរបស់គាត់គឺមានសូរខុសពីគេ ហើយវាមិនមែនជាលើកទីមួយទេដែលគាត់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់លោកប្រធានពេលថ្មើរនោះ!”

“ចុះនៅថ្ងៃដែលកើតហេតុប្អូនមានឮសូរស្បែកជើងរបស់គេនោះដែរទេ?”

រាជ មុនិ បែរទៅមើលបងស្រីដែលគេហៅពេញៗមាត់ម្ដងទៀត មុននឹងបែរមកគ្រវីក្បាលតិចៗ៖

“ខ្ញុំស្ដាប់មិនបានទេ ព្រោះពេលនោះក្នុងបន្ទប់ដែលខ្ញុំធ្វើការឮសូរសន្ធឹកម៉ាស៊ីនត្រជាក់ផង និងទឹកស្រក់តក់ៗផងមិនឈប់…ខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំមានបញ្ហាមិនអាចបែងចែកសូរសំឡេងច្រើន ដែលកើតឡើង ដំណាលគ្នាបានទេ! តែលោកប៉ូលិស… អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយទៅនេះ មិនមែនបានន័យថាបងនន់គឺ… គឺជា…!”

ឆាយលីងក់ក្បាលប្រាប់ថាគេដឹងថាមុនិចង់និយាយពីអ្វីហើយ៖

“កុំភ័យ! រឿងនេះប៉ូលិសចេះបែងចែកហើយ! បើប្អូនរកនឹកឃើញអ្វីថ្មីបន្ថែមទៀត ប្អូនអាចរាយការណ៍បន្ថែមបានគ្រប់ពេល យើងមានប៉ូលិសនៅយាមខាងមុខជាប់ជានិច្ច ដូច្នេះមិនបាច់បារម្ភពីបញ្ហាសុវត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ប្អូនទេ!”

បុគ្គលិកក្មេងម្នាក់នេះនៅតែសម្លឹងខ្នងរបស់សុជាតា ទាំងទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោន។ មាណវីលើកដៃដែលមានពាក់នាឡិកាមកមើលបន្តិច រួចបែរមកប្រាប់៖

“ខ្ញុំដល់ម៉ោងទៅធ្វើការហើយ!”

“នេះអ្នកស្រីនៅទៅធ្វើការទៀត?”

នាងញញឹមបន្តិច រួចឆ្លៀតផ្ដាំទៅមុនិ៖

“បងស្រីទៅហើយ! ខំញ៉ាំឱ្យបានច្រើនឆាប់មានកម្លាំងណា៎!”

“បងក៏ដូចគ្នា កុំពិបាកចិត្តពេក!”

“បងដឹងហើយ!” តបនឹងមុនិរួច នាងក៏បែរមកលាឆាយលីម្ដង “ខ្ញុំលាទៅមុនហើយ!”

នាងមិននៅរង់ចាំស្ដាប់គេឆ្លើយតបឡើយ ហើយក៏បោះជំហានស្រាលៗដូចចេះសម្រាលខ្លួនចេញពីមាត់ទ្វារបាត់ទៅ។

ឆាយលីរៀបនឹងចាកចេញទៅហើយ នាយស្រាប់តែប្រទះទៅឃើញនំខេកមួយជ្រុងដែលនៅលើតុជិតកន្ត្រកផ្លែឈើដែលសុជាតាយកមកមុននេះ។ គេសួរទៅមុនិ៖

“នំខេកនេះ?”

“អូ៎! នំនេះគឺមីងស៊ីណាតយកមកផ្ញើ! គាត់ថាកាលម្សិលមិញខួបកំណើតកូនប្រុសរបស់គាត់ ហើយដឹងថាខ្ញុំចូលចិត្តញ៉ាំក៏យកមកផ្ញើតែម្ដងទៅ!”

“មីងស៊ីណាតមកដល់ទីនេះ?”

“គាត់មកកាលពីព្រឹកមិញ តែប៉ូលិសនៅខាងក្រៅមិនឱ្យគាត់ចូល ទើបគាត់ផ្ញើនំនេះទុកឱ្យខ្ញុំ!”

—

ឆាយលីចេញពីមន្ទីរពេទ្យ បើកឡានចេញដល់ក្រៅរបងមន្ទីរពេទ្យស្រាប់តែឃើញសុជាតានៅឈរនឹងចិញ្ចើមផ្លូវ គេក៏អែបឡានទៅរកនាង។ ឆាយលីទម្លាក់កញ្ចក់ឡាន ហើយសួរទៅនាង៖

“នៅចាំអ្នកណាដែរ?”

“ខ្ញុំនៅចាំ Pass app!”

“បើមិនប្រកាន់ទេ ចាំខ្ញុំជូនទៅ!”

“ខ្ញុំច្បាស់ជាមិនប្រកាន់ហើយ តែដូចជាមិនសូវសមទេក្រែងលោកត្រូវទៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិសអ្ហី?”

“មិនអីទេ! ចួនជាខ្ញុំមានការខ្លះចង់សួរផង!”

នៅតាមផ្លូវទៅស្ថានីយ៍វិទ្យុ សុជាតាអង្គុយយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ តែក្នុងចិត្តបែរជាអន្ទះសារង់ចាំសំណួរពីនាយប៉ូលិសសង្ហា។

“ធ្លាប់ស្គាល់អ្នកនាងឆារ៉ានន់ទេ?”

“លេខាថ្មីនៅក្នុងរោងចក្រស្វាមីខ្ញុំហ្នឹងមែន?”

ឆាយលីមិនឆ្លើយ ភ្នែកគេផ្ដោតសម្លឹងទៅខាងមុខ តែត្រចៀករបស់គេប្រុងស្ដាប់មិនឱ្យរំលងមួយពាក្យណាឡើយ។ មេម៉ាយស្រគត់ស្រគុំម្នាក់នេះឱនមុខចុះបន្តិចរួចបន្ត៖

“ដើមឡើយខ្ញុំមិនដែលចាប់អារម្មណ៍ជាមួយការងារនៅក្នុងរោងចក្រនេះទេ តែក្រោយមកខ្ញុំដឹងថានៅទីនោះទើបទទួលបានបុគ្គលិកស្រីម្នាក់ មានសម្រស់ស្អាត ក្មេង ព្រមទាំងពូកែធ្វើការងារទៀតផង! ថ្ងៃមួយខ្ញុំបានទទួលទូរសព្ទពីក្រុមហ៊ុនថា មុនិ បានធ្វើឱ្យប្រព័ន្ធកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពក្នុងរោងចក្រត្រូវបានខូច ហើយបងប្រណិតកំពុងតែស្ដីឱ្យមុនិជាខ្លាំង ទើបខ្ញុំប្រញាប់ទៅជួយសម្រុះសម្រួល! ថ្ងៃនោះហើយដែលខ្ញុំបានចួបនឹងនាង! នាងពិតជាស្រស់ស្អាតដូចគេល្បីមែន មិនត្រឹមតែស្អាតទេ ថែមទាំងសុភាពរាបសាគួរឱ្យស្រលាញ់ទៀតផង!”

បបូរមាត់ពណ៌ក្រហមស្រាលរបស់នាងភ្ញោចឡើងបន្តិច មុននឹងសំឡេងឆាយលីពោលកាត់៖

“អ្នកស្រីយល់យ៉ាងណាដែលរវាងទំនាក់ទំនងរបស់លោកប្រណិត និងលេខាថ្មីរបស់គាត់?”

“ខ្ញុំយល់យ៉ាងណា? សំខាន់ដែរអ្ហេស?”

នាងសួរបកទៅវិញ ធ្វើឱ្យនាយប៉ូលិសរាងស្រងាកចិត្តព្រោះមិនបានអ្វីដែលជាចម្លើយ។ នាងនៅតែដដែល ស្ងាត់ស្ងៀម មិនសូវមាត់ក តែសម្ដីមួយម៉ាត់ៗរបស់នាងបែរជាអាចធ្វើឱ្យនាយប៉ូលិសរូបនេះគាំង រកអ្វីមកតបភ្លាមៗសឹងតែពុំទាន់។ នាយធ្លាប់ជាប៉ូលិសដែលម៉ឺងម៉ាត់ មិនដែលចុះចាញ់ក្នុងការងារ តែបែរជាត្រូវចុះចាញ់មន្តនៃដួងនេត្រារបស់នាង តាំងពីថ្ងៃដែលបានស្គាល់គ្នាដំបូងរហូតមកដល់ពេលនេះ។

ឆាយលីនៅចាំបានទិដ្ឋភាព កាលពី៤ឆ្នាំមុន ក្រោយពេលដែលគេប្រលងចេញធ្វើជាប៉ូលិសមិនយូរប៉ុន្មាន។ ថ្ងៃនោះគឺជាថ្ងៃដែលឆាយលីត្រូវបានថ្នាក់លើបញ្ជាឱ្យចុះបេសកកម្មទៅដោះស្រាយបញ្ហាអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ។ គាប់ចួនពេលនោះក្រៅពីប៉ូលិស នៅមានក្រុមការងារមួយក្រុមទៀតដែលទៅពីខាងមជ្ឈមណ្ឌលគាំពារស្ត្រីក៏បានចុះទៅចូលរួមក្នុងការងារនោះផងដែរ។

“សុំទោស!”

មនុស្សប្រុសស្រីទាំងពីរនាក់បន្លឺសម្ដីព្រមគ្នា ក្រោយពីដើរថយរហូតប៉ះខ្នងគ្នា។ កែវភ្នែកស្លូតបូត និងស្មោះត្រង់ ដិតជាប់នៅលើរង្វង់ភ័ក្ត្ររបស់តូចតន់ លីន សុជាតា។ ស្នាមញញឹមដូចព្រួញកាមទេពបាញ់ទម្លុះបេះដូងនាយនគរបាល កែវ ឆាយលី តាំងពីថ្ងៃនោះមក…

“សុំទោស!​ ខ្ញុំមិនដឹងទេ!” សុជាតាឆ្លើយបន្ថែម កាត់ចង្វាក់នៃការស្រមៃរបស់អធិការកម្សត់។

សភាពនៅក្នុងឡានទាំងមូលប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់។ នរៈដឹងប្រាកដណាស់ថានាងប្រាកដជាបានដឹងពីទំនាក់ទំនងរបស់ស្វាមីនាងនិងលេខាថ្មី គ្រាន់តែនាងពុំចង់ឆ្លើយ ចំណែកឯខ្លួនក៏ពុំទាន់មានភស្ដុតាងថ្មីដាក់បន្ទុកទៅលើសំណួរដើម្បីបង្ខំឱ្យនាងត្រូវឆ្លើយដែរ។

ឡានបានមកឈប់នៅពីមុខស្ថានីយ៍វិទ្យុរបស់សុជាតា ស្របគ្នានឹងសំណួរចុងក្រោយរបស់គេចំពោះនាង៖

“ប្រាកដហើយថានឹងមកធ្វើការនៅថ្ងៃនេះ?”

សុជាតាសើចស្រាលដាក់គេ៖

“ខ្ញុំមិនអីទេ! សពរបស់បងប្រណិតមិនទាន់បញ្ជូនមកផង នៅផ្ទះក៏គ្មានអ្វីធ្វើ មានតែនាំឱ្យនឹកឃើញអនុស្សាវរីយ៍ដែលធ្វើឱ្យចិត្តមិនស្ងប់តែប៉ុណ្ណោះ! ពេលបានមកធ្វើការបែបនេះប្រហែលជាអាចជួយឱ្យខ្ញុំបំភ្លេចរឿងមិនសប្បាយចិត្តបានមួយពេលដែរ!”

ឮនាងនិយាយដូច្នោះ ឆាយលីក៏គ្មានអ្វីត្រូវបារម្ភជំនួសនាងទៀតដែរ។

គេបើកឡានចេញមកវិញទាំងអារម្មណ៍អណ្ដែតអណ្ដូង គិតពីនេះបន្តិចពីនោះបន្តិច កាន់តែធ្វើឱ្យចិត្តស្មុគស្មាញ ជំពាក់វាក់វិនព្រោះកំណត់មុខសញ្ញានៃក្ដីឃាតកម្មនេះពុំទាន់បាន។ នាយនឹកដល់អនុស្សាវរីយ៍ដែលធ្លាប់មានជាមួយនាងកាលពីពេលមុនជាមួយគ្នា…

តាមពិតទៅក្រោយពេលបញ្ចប់ការងាររឿងក្ដីអំពើហិង្សានៅថ្ងៃនោះមក ឆាយលីនិងសុជាតាធ្លាប់បានទាក់ទងគ្នា រហូតឈានទៅដល់ទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធជាមួយគ្នាទៀតផង។ ប៉ុន្តែភាពផ្អែមល្ហែមប្រែជាមិនអាចបន្តបានយូរ …

“យើងបែកគ្នាទៅ!” សុជាតានិយាយទាំងកែវភ្នែកស្មើធេងរបស់នាង។

“ហេតុអី?” នាយប៉ូលិសសួរតបទៅវិញ។

“ទាំងបងនិងអូនសុទ្ធតែរវល់ដូចគ្នា! បន្តិចទៀតបងត្រូវទៅរៀនបន្តនៅវៀតណាមពីរឆ្នាំទៀត អូនម៉េចនឹងដឹងថាពីរឆ្នាំនេះស្នេហាយើងកាន់តែប្រែប្រួលទៅជាយ៉ាងណា? អូនដឹង បងមានមហិច្ឆតាខ្ពស់ ចង់ក្លាយជាអធិការប៉ូលិស តែអូនគ្មានទេ! អូនគ្រាន់តែជាមនុស្សស្រីធម្មតាម្នាក់ ដែលត្រូវការការយល់ចិត្តពីដៃគូ និងមានពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គ្នាតែប៉ុណ្ណោះ!”

សម្ដីមួយម៉ាត់ៗរបស់នាងបុកទម្លុះព្រួញកាមទេពដែលធ្លាប់មានក្នុងបេះដូងគេ ឱ្យរបើករបាញធ្លុះធ្លាយស្ទើរស្រក់ឈាម។ ដោយសារយុវភាពឈាមរាវ ទោសៈ និងមហិច្ឆតាដែលគេធ្លាប់មាន ធ្វើឱ្យគេយល់ព្រមតាមសំណើដ៏ឈឺចាប់របស់នាង។

នឹកឡើងពេលណាគេសែនស្ដាយ…បើថ្ងៃនោះគេចាស់ទុំជាងនេះ នឹងនរជាងនេះ ម៉្លេះគេនឹងមិនអនុញ្ញាតឱ្យនាងចាកចេញជាដាច់ខាត…គេនឹងព្យាយាមឃាត់នាងទុកឱ្យអស់ពីលទ្ធភាព។ ប៉ុន្តែពេលនេះ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងហាក់ដូចជាយឺតពេលអស់ទៅហើយ មិនថាតាមរយៈទង្វើឬពាក្យសម្ដី…នាងនៅតែមិនលើកលែងចំពោះការចាកចេញពីគ្នានៅថ្ងៃនោះ។

វគ្គ «តម្រុយថ្មី»

“អ្វីដែលខ្ញុំស៊ើបបានគឺមានតែប៉ុណ្ណឹងឯង!” សុភ័ក្រនិយាយចប់លើកពែងកាហ្វេមកក្រេប ដើម្បីបន្ថែមថាមពលទៅឱ្យរាងកាយដែលបានចំណាយអស់ពេញមួយថ្ងៃមកហើយ។

“ហើយសម្រេចចុងក្រោយមក តើឯងទទួលបានតម្រុយអ្វីថ្មីដែរទេ?” ឆាយលីសួរទាំងក្រពុលមុខ ព្រោះស្ដាប់តាមការរៀបរាប់របស់សុភ័ក្រមុននេះ ទិន្នន័យដែលទទួលបានគ្មានចំណុចណាមួយដែលអាចយកមកប្រើធ្វើជាតម្រុយអ្វីថ្មីសោះ។

“អឺ…ដូចជាគ្មានអ្វីដែលគួរឱ្យសង្ស័យទេ!”

ឡង់ឌីដែលអង្គុយនៅចាំស្ដាប់ចងចិញ្ចើមជាប់ ហើយសួរទៅឆាយលី៖

“បើគ្មានតម្រុយអីថ្មីអ៊ីចឹង គិតយ៉ាងម៉េចវិញទៅបង?”

ឆាយលីធ្មេចភ្នែកផ្អែកនឹងកៅអី ងើយមុខសម្រាកបន្តិច។ គេបោះរបាយការណ៍ដែលនៅក្នុងដៃទៅលើតុ ភ្លាមនោះធ្វើឱ្យរូបថតដែលនៅក្នុងសឺមីជ្រុះចេញមកក្រៅ។ សុភ័ក្រជ្រួញចិញ្ចើមឆ្ងល់នឹងរូបថតដែលជ្រុះនោះ ព្រោះមុននេះគេពុំបានឮនរណាម្នាក់រំឭកឡើងពីវាទេ។

រំពេចនោះគេស្រាប់តែបើកភ្នែកធំៗ៖

“នេះជានរណា?”

ឆាយលីក្រលេកមើលមួយភ្នែក ឃើញថាជារូបថតមនុស្សប្រុសបីនាក់ដែលពួកគេបានថតចេញពីរូបរបស់លោកឈឹងគិន។ សុភ័ក្រផ្ដោតសម្លឹងមើលទៅលើរូបមនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលមានមាឌល្អិតជាងគេ ឈរនៅចំកណ្ដាលមនុស្សប្រុសពីរនាក់គឺលោកប្រណិតនិងលោកឈឹងគិន។

“គេឈ្មោះ ឆានុន ជាមិត្តភក្ដិជិតស្និទ្ធរបស់ពួកគាត់!” ឡង់ឌីតប។

“ខ្ញុំនឹកឃើញហើយ! នៅផ្ទះរបស់ឆារ៉ានន់ក៏មានរូបថតមនុស្សប្រុសម្នាក់ដូចនៅក្នុងរូបនេះដែរ!”

ឡង់ឌីនិងឆាយលីមើលមុខគ្នា។

“ឯងប្រាកដទេថាជាមនុស្សប្រុសម្នាក់នេះ?”

“ខ្ញុំប្រាកដណាស់ ខ្ញុំបានទាំងសួរនាងទៀតផងថាត្រូវជាអ្វីនឹងនាង? ពេលនោះនាងក៏បានប្រាប់ថាជាបងប្អូន!”

“បងប្អូន?” ឆាយលីឧទានបញ្ជាក់។

“តែពួកយើងបានសួរលោក ម៉េង ឈឹងគិន រួចហើយ គាត់ប្រាប់មិត្តភក្តិរបស់គាត់ឈ្មោះឆានុននេះគ្មានបងប្អូនទេ! គេជាកូនប្រុសទោលតែម្នាក់គត់នៅក្នុងគ្រួសារ!” ឡង់ឌីបន្ថែម។

“អ៊ីចឹងមានន័យថាក្នុងចំណោមពីរនាក់នេះមានម្នាក់កំពុងនិយាយកុហក?” សុភ័ក្រចោទជាសំណួរឡើង។

ឆាយលីក្រោកឈរ រួចយកដៃទៅទ្រចង្កា ដើរចុះឡើងតិច រីឯសហការីទាំងពីរនាក់កំពុងនាំគ្នាជួយរកនឹកថាតើនៅក្នុងនេះមានអ្វីដែលជាអាថ៌កំបាំង? តើនរណាជាមនុស្ស? នរណាជាខ្មោច?

“មនុស្សពិតប្រាកដមិនខ្លាចខ្មោចទេ!”

កែវ ឆាយលី សម្រាប់តែបន្លុយពាក្យប្រស្នាមួយម៉ាត់ ធ្វើឱ្យសុភ័ក្រនិងឡង់ឌីធ្វើមុខឡិងឡង់ដាក់គ្នា។

“បងលីចង់មានន័យយ៉ាងម៉េច?”

“ខ្ញុំមានការងារឱ្យពួកឯងទៅធ្វើ!”

“ឥឡូវនេះ?” សុភ័ក្រសួរបញ្ជាក់។

ឆាយលីងក់ក្បាល៖

“បើចង់ចាប់ខ្មោច ត្រូវតែចេញទៅចាប់នៅពេលយប់!”

—​

មេឃចាប់ផ្ដើមចុះងងឹត បន្ទាប់ពីព្រះអាទិត្យលិចបន្តិចម្ដងៗទៅជ្រកក្រោមជើងប្រឹថពី។ ក្រោយពេលដែលជំនិតទាំងពីរចេញបេសកកម្មបាត់ លោកអធិការកំលោះអង្គុយសំងំនៅក្នុងបន្ទប់អានរបាយការណ៍តែ​​ម្នាក់​​ឯងយ៉ាងស្មុគស្មាញ។ រឿងក្ដីឃាតកម្មមួយនេះហាក់ដូចជាជំពាក់មុខ សូម្បីនៅកន្លែងកើតហេតុនិងភស្ដុតាង គ្រប់យ៉ាងហាក់ដូចជារៀបរយពេក។

ជាថ្មីម្ដងទៀត ឆាយលីដាក់សំណុំឯកសារចុះទៅលើតុ រួចដើរទៅឆុងកាហ្វេមួយកែវទៀតដែលជាកែវទី៣ក្នុងថ្ងៃនេះដើម្បីផ្សើមបំពង់ក និងជួយឱ្យស្វាងគំនិតជាងមុន។

ដៃខាងស្ដាំដែលកំពុងកាន់ស្លាបព្រាកូរកាហ្វេស្រាប់តែឈប់ទ្រឹង ភ្នែកសម្លឹងមើលទៅនាឡិកាព្យួរជញ្ជាំង។ នរៈសង្ហាស្រាប់តែនឹកឃើញដល់សុជាតា ដែលពេលនេះប្រហែលជាកំពុងធ្វើការនៅក្នុងបន្ទប់ផ្សាយសំឡេង ទាំងដែលរឿងក្ដីស្វាមីនៅមិនទាន់រកមុខឃាតករឃើញនៅឡើយ។

“ខ្ញុំគ្រាន់តែសង្ឃឹមថារឿងគ្រប់យ៉ាងមិនពាក់ព័ន្ធជាមួយនាងទៅចុះ លីន សុជាតា!”

“មែនហើយម៉ោង៦ល្ងាច… ជាម៉ោងដែលនាងកំពុងធ្វើការទេតើ!”

គេប្រញាប់ត្រលប់មកក្នុងបន្ទប់របស់គេវិញ ហើយបើករាវរកប៉ុស្តិ៍វិទ្យុដែលនាងធ្វើការ។

“វិលមកចួបគ្នាសាជាថ្មីជាមួយនាងខ្ញុំ លីន សុជាតា ក្នុងកម្មវិធី ជជែកពីវិបត្តិផ្លូវចិត្ត! ថ្ងៃនេះប្រធានបទរបស់យើងនឹងជជែកអំពី «ពាក្យសន្យា» …តែជាកិច្ចចាប់ផ្ដើមនៃកម្មវិធី នាងខ្ញុំសូមនាំអារម្មណ៍មិត្តអ្នកស្ដាប់ទាំងអស់ រីករាយជាមួយបទចម្រៀងមួយបទរបស់រាជិនីសំឡេងមាស រស់ សេរីសុទ្ធា ក្រោមចំណងជើងថា «រង់ចាំសន្យា»…”

សូរសព្ទចម្រៀងលាន់រងំ មកប៉ះនឹងសោតារបស់ប៉ូលិសកំលោះ។ ដើមឡើយសំឡេងថ្នមបំពេរគួរតែអាចធ្វើឱ្យនាយបានស្បើយពីសម្ពាធក្នុងការងារ តែអារម្មណ៍រវើរវាយមួយស្រាប់តែលេចឡើងដោយគ្មានគេហៅរក មកកាត់ផ្ដាច់ចង្វាក់មនោសញ្ចេតនា។

“មនុស្សពីរនាក់ស្រឡាញ់គ្នា ធ្លាប់រស់នៅជាមួយគ្នាគួរណាស់តែមានមនោសញ្ចេតនាជាមួយគ្នាខ្លះ! តែរវាងនាងនិងលោកប្រណិត មានរឿងអ្វីខ្លះកើតឡើង? លីន សុជាតា ហេតុអ្វីខ្ញុំហាក់មើលចិត្តនាងមិនធ្លុះសោះ?”

រវល់តែនឹកគិតទៅដល់បញ្ហានៅក្នុងគ្រួសារនេះ ចម្រៀងមួយបទក៏បានកន្លងផុតទៅយ៉ាងរហ័ស។ សំឡេងផ្អែមស្រទន់របស់សុជាតា បានត្រលប់មកម្ដងទៀត…

“ចា៎! តើពាក្យសន្យាមានអត្ថន័យធំធេងបែបណាទៅ? ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សប្រុសចូលចិត្តសន្យា? ហើយចុះមនុស្សស្រី ហេតុអ្វីក៏ចូលចិត្តចាំពាក្យសន្យាម៉្លេះ? តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលសន្យាហើយ អាចគោរពពាក្យដែលគេនិយាយចេញពីអណ្ដាតអត់ឆ្អឹងរបស់គេបាន?… យ៉ាងណាក៏ដោយ នាងខ្ញុំក៏មិនហ៊ានអារកាត់អ្វីទេ ទុកនាទីនេះឱ្យមិត្តអ្នកស្ដាប់បានពិចារណា និងសម្រេចចិត្តដោយខ្លួនឯងចុះ! ឥឡូវនេះយើងមកចួបជាមួយមិត្តអ្នកស្ដាប់ដំបូងគេនៅក្នុងយប់នេះ! អាឡូជម្រាបសួរ!”

“អាឡូ! ជម្រាបសួរបង!” សំឡេងស្រួយស្រែសពីខ្សែម្ខាងទៀតឆ្លើយតបនឹងនាង។

“ចាស! ថ្ងៃនេះកម្មវិធីយើងមានប្រធានបទទាក់ទងនឹង «ពាក្យសន្យា» តើប្អូនស្រីមានអ្វីចង់លើកឡើងជាមតិយោបល់ដែរទេ?”

“…”

“ឃើញថាទ្រនិចនាឡិកាចេះតែរំកិលទៅមុខ ចំណែកកម្មវិធីជជែកពិភាក្សាពីបញ្ហាផ្លូវចិត្តរបស់យើងក៏ជិតឈានមកដល់ទីបញ្ចប់ហើយដែរ! តែមុននឹងបញ្ចប់នាងខ្ញុំសុំអនុញ្ញាតទទួលទូរសព្ទមួយខ្សែចុងក្រោយសិន! អាឡូជម្រាបសួរ!”

ស្ងាត់! គ្មានសម្លេងឆ្លើយតបពីខ្សែម្ខាងទៀត។

“អាឡូជម្រាបសួរ! …បើគ្មានការឆ្លើយទេនាងខ្ញុំសុំដាក់ទូរសព្ទចុះហើយណា៎!” សុជាតាបញ្ជាក់។

“មនុស្សដែលដើរតែសន្យា តែមិនអាចរក្សាពាក្យសន្យាខ្លួនឯងបាន វាសមតែស្លាប់! …”

សំឡេងមនុស្សស្រីម្នាក់ស្រែកឡើងទាំងអារម្មណ៍ចងកំហឹង ធ្វើឱ្យទាំងពិធីការិនីវិទ្យុនិងអធិការរងកែវ ឆាយលីភ្ញាក់ព្រើត។ សុជាតាប្រញាប់ចុចបិទទូរស័ព្ទប្រិយមិត្តដែលតេចូលអម្បាញ់មិញ មុននឹងអាចឮពាក្យសម្ដីអសុរស និងគ្រោតគ្រាតច្រើនជាងនេះ។

នាយប៉ូលិសមានអារម្មណ៍ថាសំឡេងនេះខ្លួនហាក់ដូចជាធ្លាប់បានឮពីមុនមកយូរហើយ ប៉ុន្តែរកនឹកយ៉ាងណាក៏នឹកមិនឃើញ ចួនជាសុជាតានិយាយកាត់ចង្វាក់ផង ធ្វើឱ្យនាយលែងគិតដល់សំឡេងចម្លែកមួយនោះ…

“នាងខ្ញុំសូមអភ័យទោសមិត្តអ្នកស្ដាប់ទាំងអស់គ្នាផងជំនួសប្រិយមិត្តមុននេះ! ធម្មតាទេ ពាក្យសន្យាតែងត្រូវបានមនុស្សសម័យថ្មីយកមកប្រើច្រើនដើម្បីបង្កើតការជឿទុកចិត្តចំពោះគ្នា ប្រសិនមនុស្សណាម្នាក់ដែលចេះតែសន្យា តែមិនអាចរក្សាពាក្យសន្យាបាន នោះនឹងធ្វើឱ្យអ្នកដទៃលែងមានទំនុកចិត្តលើគេទៀតហើយ! តែត្រូវចាំថាទោះបីជានរណាមិនអាចរក្សាពាក្យសន្យាចំពោះយើងក៏ដោយ យើងក៏គ្មានសិទ្ធិធ្វើបាបអ្នកនោះ ឬសម្លាប់នរណាម្នាក់ទេ ព្រោះវាជាទង្វើខុសនឹងច្បាប់! ថ្វីបើការមិនរក្សាពាក្យសន្យានឹងធ្វើឱ្យយើងឈឺចាប់ ថ្វីបើពាក្យសន្យាគ្រាន់តែនិយាយឡើងព្រោះអារម្មណ៍មួយពេលរបស់គេ តែយើងដាច់ខាតកុំធ្វើបាបខ្លួនឯង កុំព្រោះតែភាពខកចិត្តរបស់យើងធ្វើឱ្យយើងក្លាយជាឃាតកៈ…វាពិតជាមិនសក្តិសមនឹងតម្លៃនោះទេ!…នាងខ្ញុំសង្ឃឹមថាមិត្តអ្នកស្ដាប់ទាំងអស់គ្នារៀនទទួលស្គាល់ការពិត​ លើកលែងចំពោះអតីតកាល និងរៀនរស់ជាមួយបច្ចុប្បន្នកាលរបស់ខ្លួន! កម្មវិធីរបស់យើងបានមកដល់ទីបញ្ចប់ នាងខ្ញុំលីន សុជាតា សូមអរគុណ សូមជម្រាបលា!”

តុកៗ!

សំឡេងគោះទ្វារបានបន្លឺ ស្របពេលដែលសំឡេងរបស់សុជាតាបានបញ្ចប់។ ឆាយលីឈោងដៃទៅបិទវិទ្យុចោល រួចដើរទៅបើកទ្វារ។

“សូមគោរពទាន!” នាយប៉ូលិសមួយរូបឈរនៅមាត់ទ្វារបន្ទប់របស់ឆាយលី។

“អ៎! សុខគង់! ចូលមកក្នុងសិនមក!”

ឆាយលីដើរនាំមុខនាយប៉ូលិសរូបនោះចូលទៅអង្គុយលើសាឡុង។

“យ៉ាងម៉េចហើយទិន្នន័យដែលខ្ញុំឱ្យរក?” ឆាយលីផ្ដើមសំណួរទៅកាន់គេ។

សុខគង់ ប៉ូលិសទទួលបន្ទុកផ្នែកព័ត៌មានវិទ្យាហុចសឺមីឯកសារមួយទៅឱ្យគេ ព្រមទាំងបញ្ជាក់៖

“យើងបានធ្វើការផ្ទៀងផ្ទាត់ការតេចេញចូលពីកំណត់ត្រាទូរសព្ទរបស់អ្នកស្លាប់ឃើញថា នៅល្ងាចកើតហេតុមុនពេលស្លាប់ ជនរងគ្រោះបានមានទំនាក់ទំនាក់ទំនងជាមួយមនុស្សពីរនាក់ ទី១គឺលេខតេចេញទៅភរិយារបស់អ្នកស្លាប់!”

“អ្នកស្រីសុជាតា?”

សុខគង់ងក់ក្បាល ហើយពោលបន្ត៖

“ត្រូវហើយ! ចំណែកលេខតេចេញចុងក្រោយគឺទៅកាន់ឈ្មោះ ឆារ៉ានន់!”

“ឆារ៉ានន់?” ឆាយលីផ្ទួនសម្ដី។

“មិនខុសទេ!”

“រួចចុះនៅក្នុងមានទិន្នន័យផ្សេងពីក្នុងបណ្ដាញទំនាក់ទំនងផ្សេងទៀត តើមានអ្វីគួរឱ្យសង្ស័យទេ?”

“មាន! លោកប្រណិតនេះជាមនុស្សដែលមានបម្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ណាស់! បើគ្រាន់តែឆែកមើលប្រអប់សាររបស់គាត់ធម្មតាប្រហែលជាមិនអាចរកអ្វីឃើញទេ តែខ្ញុំបានសាកល្បង restore សារចាស់ៗដែលត្រូវបានលុបចេញមួយចំនួន ហើយក៏បានប្រទះនឹងសារមួយដែលគួរឱ្យសង្ស័យ ខ្ញុំបាន print វាយកមកឱ្យដែរ!”

ឆាយលីប្រញាប់បើកឯកសារអាន។ សារដែលសុខគង់បាននិយាយមុននេះគឺជាសាររវាងលោកប្រណិត និងម្ចាស់គណនីឈ្មោះលីកា ឆារ៉ានន់ កាលពីថ្ងៃសុក្រអាទិត្យមុន។ អ្វីដែលនាយប៉ូលិសយើងរកឃើញនោះគឺរូបសំបុត្រណាត់ចួបជាមួយពេទ្យវះកាត់ និងអត្តសញ្ញាណបណ្ណមួយសន្លឹករបស់ឆារ៉ានន់ដែលត្រូវបានថតហើយផ្ញើចេញពីក្នុងគណនីរបស់លោកប្រណិត ក៏ជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យឆាយលីឃើញហើយសឹងថាហើបគូទផុតពីកៅអីដូចគ្នា។

អធិការរងចុចទូរសព្ទញាប់ស្មេរ ហើយលើកទៅដាក់ជិតត្រចៀក៖

“សុភ័ក្រ ជួយប្រាប់ទៅឡង់ឌី ផែនការត្រូវផ្លាស់ប្ដូរ​​! ខ្ញុំចង់ឱ្យឯងធ្វើការបញ្ជាក់រឿងមួយ…”

វគ្គ «នៅពីក្រោយភាពស្រស់ស្អាត»

នៅក្នុងបន្ទប់តូច៤ជ្រុងបិទជិត ឆារ៉ានន់កំពុងអង្គុយឱនមុខជ្រប់ ដៃគេទាំងពីរកេះក្រចកសឹងតែរបើកចេញឈាម។ អារម្មណ៍របស់គេពេលនេះខ្មាសអៀន ព្រួយបារម្ភ ភ័យខ្លាច បានចូលមកសន្ធប់ពេញផ្ទៃបន្ទប់ទាំងមូល ថែមទាំងគ្របដណ្ដប់ពេញរាងកាយបុរសដែលគ្រងសម្លៀកបំពាក់មនុស្សស្រីឱ្យតឹងថប់ ស្ទើរតែដកដង្ហើមពុំរួច។

ទ្វារបន្ទប់របើក សុភ័ក្រនិងឡង់ឌីដើរចូលមក។ ឆារ៉ានន់បែរទៅមើលពួកគេបន្តិច ទើបរៀបចំសម្រួលឥរិយាបថរបស់ខ្លួនឱ្យរៀបរយឡើងវិញ។ សុភ័ក្រដាក់គូទអង្គុយ រួចសម្លឹងមុខឆារ៉ានន់មួយសន្ទុះ ល្មមតែធ្វើឱ្យនាងអៀនលែងហ៊ានប្រឈមមុខនឹងកែវភ្នែករបស់គេ។

“ខ្ញុំគួរហៅថា​…?” សុភ័ក្រសួរក្នុងន័យសុំយោបល់ពីឆារ៉ានន់។

“ឆារ៉ានន់!”

“បាន! អ្នកនាងឆារ៉ានន់! ពួកយើងសង្ស័យអ្នកនាងមានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងក្ដីឃាតកម្មទៅលើប្រធានរោងចក្រ លោកសួង ប្រណិត! តើអ្នកនាងមានអ្វីចង់បកស្រាយទេ?”

“ខ្ញុំគ្មានអ្វីត្រូវបកស្រាយទេ!” ឆារ៉ានន់និយាយទាំងមិនមើលមុខប៉ូលិស។

“អ៊ីចឹងបានន័យថាអ្នកនាងព្រមសារភាពថាអ្នកនាងជាឃាតកសម្លាប់លោកប្រណិត?” សុភ័ក្រព្យាយាមពន្យុះឱ្យនាងខឹង ព្រមសារភាពរឿងរ៉ាវទាំងអស់ចេញមក។

“ណែ៎លោកប៉ូលិស! សូមមេត្តានិយាយឱ្យស្រួលបួល លោកមានភស្តុតាងអីមកហ៊ានចោទថាខ្ញុំជាឃាតក?”

ឡង់ឌីហុចឯកសារដែលមានអត្តសញ្ញាណប័ណ្ណរបស់នាង សំបុត្រណាត់ជាមួយមន្ទីរពេទ្យខាងប្រទេសថៃដើម្បីធ្វើការវះកាត់ប្ដូរភេទ ទៅឱ្យឆារ៉ានន់។

“ចុះអ្នកនាងមានអីបកស្រាយចំពោះរឿងនេះ?” ឡង់ឌីសួរ។

ឆារ៉ានន់អល់អែក ស្ទាក់ស្ទើរជាខ្លាំងក្នុងការនិយាយ ព្រោះថាអាថ៌កំបាំងមួយនេះ គ្មាននរណាម្នាក់បានដឹងទាល់តែសោះ ក្រៅពី… លោកប្រណិត។

“បើអ្នកនាងមិនប្រាប់ទេ យើងមានតែត្រូវឃាត់ខ្លួនអ្នកនាងបន្តយើងមានតែត្រូវឃុំខ្លួនអ្នកនាងជាបណ្ដោះអាសន្នសិនហើយ! អ្នកនាងប្រាកដជាមិនចង់នៅក្នុងបន្ទប់ដែលមានសត្វកណ្ដុរនិងកន្លាតតូចៗរត់ទៅរត់មកទេ មែនទេ?” អស់ពីពន្យុះ សុភ័ក្រថែមយុទ្ធសាស្ត្របន្លាចមួយទៀតក្រែងបានផល។

ដូចការរំពឹងទុក គ្រាន់តែឮរឿងកណ្ដុរនិងកន្លាតឆារ៉ានន់ខ្លាចឡើងព្រឺសម្បុរ ទើបនាងប្រញាប់ឆ្លើយនឹងសំណួរដែលឡង់ឌីសួរមុននេះ៖

“ខ្ញុំមិនមែនជាឃាតកៈទេ!.. មែន! ឈ្មោះពិតរបស់ខ្ញុំគឺលីកា ឆានុន! ខ្ញុំជាមនុស្សប្រុស ជាមនុស្សប្រុសដែលស្រលាញ់ភេទដូចគ្នា ហើយក៏ធ្លាប់ត្រូវជាមិត្តជិតស្និទ្ធរបស់ប្រណិតនិងឈឹងគិនផងដែរ!”

ឡង់ឌីកត់ត្រាពាក្យពេចន៍ដែលឆារ៉ានុននិយាយចូលទៅក្នុងកូនសៀវភៅកំណត់ត្រារបស់នាងញាប់ដៃស្មេ។ សុភ័ក្រប្រុងប្រៀបស្ដាប់គ្រប់សម្ដីរបស់គេមិនឱ្យរំលងមួយម៉ាត់ណាឡើយ។

“នៅឆ្នាំនោះ ក្រោយពេលដែលពួកយើងបានជោគជ័យលើការផលិតមីធម្មជាតិ ខ្ញុំបានដឹងខ្លួនឯងថាបានលង់ស្រលាញ់ប្រណិតទៅហើយ! តែខ្ញុំមិនហ៊ានសារភាពប្រាប់គេ ព្រោះគិតថាគេស្រលាញ់មនុស្សស្រី ដូច្នេះហើយខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តដាក់អាហារូបករណ៍ទៅរៀនបន្តនៅប្រទេសក្រៅដើម្បីគេចមុខពីគេ ព្រោះខ្ញុំគិតថាពេលដែលនៅឆ្ងាយគ្នាយូរទៅ ខ្ញុំនឹងណាយចិត្តពីគេ! នរណាទៅដឹង ខ្ញុំមិនត្រឹមតែមិនភ្លេចគេ តែពាក្យសន្យាដែលពួកយើងធ្លាប់បានសន្យាជាមួយគ្នា បែរជាចងរឹតឱ្យបេះដូងរបស់ខ្ញុំរឹតតែនឹកដល់គេលើសដើម រហូតថ្ងៃមួយខ្ញុំសម្រេចចិត្តថាខ្ញុំត្រូវតែវះកាត់ដើម្បីប្ដូរភេទខ្លួនឯង…!”

“មានអ្នកណាដឹងរឿងនេះដែរទេ?” សុភ័ក្រសួរ។

ឆារ៉ានន់គ្រវីក្បាលយឺតៗ៖

“ឈឹងគិនប្រហែលជាដឹងថាខ្ញុំលួចស្រលាញ់ប្រណិត តែគេមិនដឹងថាខ្ញុំសម្រេចចិត្តប្ដូរភេទទេ! អ្នកដទៃអាចនឹងមើលមកពួកយើងដែលចង់ប្ដូរភេទខ្លួនឯងថាជាមនុស្សគ្មានបានការ តែគ្មាននរណាម្នាក់ក្រៅពីពួកយើងដឹងទេថាទម្រាំនឹងធ្វើការវះកាត់ប្ដូរភេទបានពួកយើងត្រូវឆ្លងកាត់ការលំបាកអ្វីខ្លះ!”

ទឹកភ្នែកមួយតំណក់ដំបូងស្រក់ចុះពីកែវភ្នែកដ៏នឿយហត់របស់នាង។ ភាពខ្សឹកខ្សួលរបស់នាងធ្វើឱ្យឈឹងគិនដែលនៅខាងក្រៅបន្ទប់ ក្រៀមក្រំទៅតាម។ តាមពិតក្រៅពីសុភ័ក្រនិងឡង់ឌី នៅមានឆាយលីនិងមិត្តជិតស្និទ្ធរបស់ឆារ៉ានន់ម្នាក់ទៀតដែលនៅរង់ចាំស្ដាប់ចម្លើយរបស់នាង។

“ខ្ញុំត្រូវចំណាយពេល៣ឆ្នាំសម្រាប់រៀនបន្ត និងប្រឹងប្រែងធ្វើការបន្ថែមដើម្បីសន្សំប្រាក់ទុកធ្វើការវះកាត់! ក្រោយពេលសន្សំប្រាក់បានសមរម្យហើយខ្ញុំត្រូវធ្វើការព្យាបាលអរម៉ូន និងរៀនពីបច្ចេកទេសផ្លាស់ប្ដូរសំឡេងខ្លួនឯងបន្តិចម្ដងៗអស់រយៈពេលជិតបួនឆ្នាំ…”

“អ៊ីចឹងតើបានជានាងនិយាយបានល្អដូចជាមនុស្សស្រីយ៉ាងនេះ សូម្បីតែខ្ញុំក៏ស្ដាប់មិនដឹង!” ឡង់ឌីនិយាយកាត់។

ជនសង្ស័យមិនតប គ្រាន់តែសម្លឹងទៅរកប៉ូលិសស្រីដែលបាននិយាយមុននេះ រួចដាក់មុខចុះបន្តិចទាំងខ្មាសអៀន។ សុភ័ក្រដែលអង្គុយចាំស្ដាប់យូរហើយ ស្រាប់តែដកដង្ហើមធំបន្តិចហើយពោលឡើង៖

“ពួកខ្ញុំមិនមែនហៅនាងមកអង្គុយចាំស្ដាប់នាងរៀបរាប់ពីដំណើរជីវិតរបស់នាងទេ គឺខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ដឹងថាក្រោយពេលដែលនាងមកធ្វើការនៅទីនេះហើយមានអ្វីកើតឡើង? តើនាងជាឃាតកៈសម្លាប់លោកប្រណិតមែនឬមិនមែន?”

សភាពទល់គំនិតរត់រសឹបនៅក្នុងខួរក្បាលរបស់ឆារ៉ានន់។ នាងដូចជាកំពុងរកនឹកហេតុការណ៍គ្រប់យ៉ាងឡើងវិញដើម្បីមកស្រាយបន្ទុកដែលប៉ូលិសកំពុងចោទប្រកាន់លើនាងពេលនេះ។

“ខ្ញុំពិតជាគ្មានពាក់ព័ន្ធនឹងការស្លាប់របស់ប្រណិតពិតមែន?”

“កុហក!” សុភ័ក្រដំឡើងសំឡេងកាត់។

“លោកប៉ូលិសមានភស្តុតាងអីថាខ្ញុំកុហក?”

“បាន! បើនាងមិនសារភាព ទុកឱ្យខ្ញុំជាអ្នករៀបរាប់ដំណើររឿងទាំងអស់ប្រាប់នាង! ក្រោយពេលដែលនាងបានធ្វើការព្យាបាលអរម៉ូនរួចហើយ នាងក៏មិនទាន់ដាច់ចិត្តធ្វើការវះកាត់ប្ដូរភេទតែម្ដងដែរ ព្រោះនាងខ្លាចថាក្រោយពេលដែលវះកាត់ហើយ ពេលនាងត្រលប់មករកលោកប្រណិតវិញ គេដឹងថានាងជាលីកា ឆានុន មិត្តជិតស្និទ្ធរបស់គេ ពេលនោះគេលែងស្រលាញ់នាង ហើយនាងនឹងមិនអាចទទួលយកបានព្រោះចុងក្រោយប្រាក់ក៏បង់ ថង់ក៏ដាច! លុះពេលមកដល់ នាងក៏ដឹងថាគេបានរៀបការមានភរិយាហើយ តែនាងក៏នៅតែក្លែងបន្លំខ្លួនដើម្បីបាននៅធ្វើការក្បែរគេ ហើយមានស្នេហាលួចលាក់ជាមួយគេ! ចុងក្រោយពេលដែលលោកប្រណិតដឹងការពិតថានាងមិនមែនជាមនុស្សស្រីពិតប្រាកដ ហើយឈ្លោះគ្នាជាមួយនាង នាងក៏សម្រេចចិត្តសម្លាប់គេចោលដើម្បីបិទបាំងការពិត និងលុបលាងភាពអាម៉ាស់របស់ខ្លួន! ថាទៅមើល ខ្ញុំនិយាយត្រូវទេ?”

ឆារ៉ានន់ព្រេចភ្នែកសម្រក់ទឹកនេត្រា ដៃទាំងពីរប្រឹងក្ដាប់ទប់អារម្មណ៍ដែលកញ្រ្ជោលបាចសាចឱ្យនៅស្ទះក្នុងទ្រូង។ នាងគ្រវីក្បាលស្រែកខ្លាំង ប្រឆាំងនឹងពាក្យពេចន៍ដែលសុភ័ក្រនិយាយឡើងដោយគ្មានភស្តុតាង៖

“មិនពិត! មិនពិតទេ!”

“យើងមានសាក្សីនៅនឹងកន្លែង បានស្ដាប់ឮអ្នកទាំងពីរឈ្លោះប្រកែកគ្នាកាលពីល្ងាចថ្ងៃសុក្រអាទិត្យ​មុន! តើមានអ្វីចង់បកស្រាយ?”

“ខ្ញុំសួរលោកប៉ូលិសដូចឆោត! អ៊ីចឹងឱ្យតែមនុស្សឈ្លោះគ្នាបានន័យគេសុទ្ធតែអាចក្លាយជាឃាតកៈសម្លាប់មនុស្សហើយមែនទេ?”

សុភ័ក្រហាក់ទ័លនឹងសំណួររបស់ឆារ៉ានន់ តែគេនៅតែបន្តឈ្លេចសួរ៖

“អ្នកនាងមានតួនាទីឆ្លើយនឹងសំណួរប៉ូលិស មិនមែនសួរផ្ចាញ់មកវិញបែបហ្នឹងទេអ្នកនាងលីកា ឆារ៉ានន់!”

“បាន អ៊ីចឹងខ្ញុំប្រាប់លោកទៅចុះ! អ្វីដែលលោកនិយាយមុនហ្នឹងត្រូវបានតែពាក់កណ្ដាលប៉ុណ្ណោះ! ដើមឡើយខ្ញុំពិតជាត្រលប់មកវិញដើម្បីចង់ដឹងចិត្តរបស់គេមែន តែក្រោយពីខ្ញុំដឹងថាគេបានរៀបការជាមួយអ្នកស្រីសុជាតារួចមក ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តថានឹងត្រលប់ទៅរស់នៅប្រទេសកូរ៉េវិញ តែមិននឹកស្មានថា…គេស្រាប់តែបង្ហាញអារម្មណ៍ល្អៗដាក់ខ្ញុំ! ខ្ញុំធ្លាប់បានបដិសេធចំពោះគេ ប៉ុន្តែពេលដែលបាននៅក្បែរគេម្ដងៗបេះដូង និងក្ដីស្រលាញ់ដែលធ្លាប់មានឱ្យគេបានធ្វើឱ្យខ្ញុំក្បត់នឹងសម្បជញ្ញៈខ្លួនឯង!”

ឈឹងគិនយកដៃទៅអង្អែលចង្កាខ្លួនឯងទាំងទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោន ភ្នែកសម្លឹងមិនដាក់ពីអេក្រង់កុំព្យូទ័រដែលភ្ជាប់ទៅនឹងកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពនៅខាងក្នុង ព្រមទាំងពោលតិចៗជាមួយឆាយលី៖

“ខ្ញុំជឿជាក់ថាឆានុនគេមិនអាចជាឃាតកៈទេ!”

“ទោះបីភស្ដុតាងដែលយើងមានក្នុងដៃមិនអាចដាក់បន្ទុកទៅលើនាងបាន តែដរាបណានាងមិនអាចបកស្រាយរឿងរ៉ាវទាំងអស់ឱ្យច្បាស់លាស់បានទេ យើងពិតជាមិនអាចដោះការសង្ស័យចេញពីនាងបានឡើយ!” ឆាយលីតបទៅគេវិញ។

នៅក្នុងបន្ទប់ លីកា ឆារ៉ានន់កំពុងរៀបរាប់រឿងដែលបានកើតឡើងបន្តទៀត…

“ក្រោយមកយើងទាំងពីរនាក់ចាប់ផ្ដើមទាក់ទងគ្នា! ពួកយើងពិតជាសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ពេលដែលបាននៅក្បែរគ្នា តែក្រៅពីឱបនិងថើប យើងគ្មានទំនាក់ទំនងជ្រាលជ្រៅជាមួយគ្នាទេ ព្រោះគាត់ប្រាប់ថាគាត់ស្រលាញ់ខ្ញុំ គាត់សន្យាមិនធ្វើអ្វីផ្ដេសផ្ដាសឡើយប្រសិនបើមិនទាន់បានរៀបការជាមួយខ្ញុំ!”

“រៀបការជាមួយគ្នា?” ឡង់ឌីសួរដោយភ្ញាក់ផ្អើល។

“មែនហើយ!” ឆារ៉ានន់ញញឹមស្រាលពេលដែលនាងនិយាយដល់រឿងនេះ តែក្រោយពេលដែលដឹងថាគ្រប់យ៉ាងសម្រាប់នាងវាគ្រាន់តែជាការស្រមៃប៉ុណ្ណោះ វាលែងអាចក្លាយទៅជាការពិតបាន នាងក៏បន្តខ្សឹកខ្សួលតទៅទៀត។

“អ៊ីចឹងបានន័យថាគាត់ចង់លែងលះជាមួយអ្នកស្រីសុជាតា?” សុភ័ក្រសួរ។

នាងងក់ក្បាលតិចៗ៖

“ចាស! គេបានប្រាប់ខ្ញុំថាគេរស់នៅជាមួយអ្នកស្រីសុជាតាគ្មានក្ដីសុខទេ រូបភាពដែលគ្រប់គ្នាបានឃើញគេពេលនៅជាមួយគ្នានឹងភរិយារបស់គេ សុទ្ធតែជាការសម្ដែងតែប៉ុណ្ណោះ! គេប្រាប់ថា គេបានចួបគ្រូហុងស៊ុយម្នាក់ ហើយគ្រូហុងស៊ុយនោះប្រាប់ថា រហូតដល់ចុងឆ្នាំគេមិនអាចធ្វើការសម្រេចចិត្តរឿងធំៗ រឹតតែមិនអាចធ្វើការសន្យាហើយមិនគោរពពាក្យសម្ដីរបស់ខ្លួនជាដាច់ខាត បើមិនដូច្នោះទេ គេអាចនឹងមានគ្រោះថ្នាក់ដល់អាយុជីវិត! ខ្ញុំគិតថាទម្រាំដល់ពេលនោះ ការវះកាត់ប្ដូរភេទរបស់ខ្ញុំក៏រួចរាល់ល្មម ហេតុដូច្នេះហើយខ្ញុំគ្មានចង់បានអ្វីទៀតទេ ហើយក៏សុខចិត្តបន្តមានស្នេហាលួចលាក់ជាមួយប្រណិតបន្តទៀត! មិនស្មានថា… ពេលនោះមិនទាន់មកដល់ផង… គេបែរជាដឹងថាខ្ញុំគឺជាឆានុន! ថ្ងៃសុក្រនោះ គេបានតេហៅខ្ញុំមក ហើយខឹងនឹងខ្ញុំជាខ្លាំង គេថាគេនឹងបញ្ឈប់ការងាររបស់ខ្ញុំ ទោះបីជាខ្ញុំអង្វយ៉ាងណាក៏គេមិនស្ដាប់ដែរ! តែខ្ញុំនៅតែចចេសមកធ្វើការ ព្រោះគិតថាមិនប៉ុន្មានថ្ងៃទៀត ខ្ញុំក៏ត្រូវដល់ពេលធ្វើការវះកាត់ដែរ ពេលនោះខ្ញុំប្រហែលជាលែងបានត្រលប់មកទីនេះម្ដងទៀតហើយ! នរណាទៅដឹងថា…ហ៊ឹក…គេស្រាប់តែ…ស្រាប់តែទៅចោលខ្ញុំដូច្នេះសោះ!”

ឡង់ឌីហុចក្រដាសទៅឱ្យគេជូតទឹកភ្នែក។ សុភ័ក្រឃើញថាការអូសបន្លាយពេលបន្តទៅទៀតមិនមែនជាការល្អនោះទេ ទើបគេសួរមួយសំណួរចុងក្រោយ៖

“ចុះនៅល្ងាចថ្ងៃកើតហេតុនាងនៅឯណា?”

“ខ្ញុំធ្លាប់បានប្រាប់លោកហើយមិនអ៊ីចឹងថាថ្ងៃនោះ ក្រោយពេលចេញពីធ្វើការ ខ្ញុំនៅផ្ទះរហូតមិនបានចេញទៅណាទេ!” ឆារ៉ានន់ហាក់ដូចជាអស់ភាពអត់ធ្មត់ជាមួយនឹងការសួររបស់ប៉ូលិសទើបបញ្ចេញពាក្យសម្ដីឆ្គាំឆ្គងបែបនេះ។

“នាងនិយាយកុហក!” ឆាយលីស្រាប់តែបើកទ្វារចូលមក ធ្វើឱ្យឆារ៉ានន់ភ្ញាក់ផ្អើលនឹងវត្តមានរបស់គេនៅចំពោះមុខម្ដងទៀត។

“ខ្ញុំបានទៅសាកសួរអ្នកជិតខាងរបស់អ្នកនាងរួចហើយ! នៅល្ងាចថ្ងៃកើតហេតុនោះ នៅម៉ោងប្រហែលជា៦ នាងបានចាកចេញពីបន្ទប់ជួលរបស់នាងទាំងប្រញាប់ប្រញាល់! បើធៀបពេលវេលាទៅនឹងកំណត់ត្រាក្នុងទូរសព្ទដៃ គឺនាងបានចាកចេញក្រោយពេលដែលនាងបានទទួលទូរសព្ទពីលោកប្រណិត! លុះត្រាតែអ្នកនាងមានភស្ដុតាងមកបញ្ជាក់ថាអ្នកនាងធ្លាប់មានវត្តមាននៅកន្លែងណាមួយ ចន្លោះម៉ោងដែលនាងចាកចេញពីផ្ទះ រហូតដល់ពេលដែលប្រទះឃើញសាកសពលោកប្រណិត!”

កែវភ្នែកស្រពាប់ស្រពោននិងបង្កប់ទៅដោយទុក្ខសោកហាក់ផុសឡើងយ៉ាងត្រដែតនៅលើផ្ទៃមុខរបស់បុរសដែលត្រៀមទទួលការវះកាត់កែភេទទៅជាស្ត្រី។ ប្រហែលជាគិតថាលើលោកនេះគ្មានទេអាថ៌កំបាំង ទើបចុងក្រោយគេក៏ដាច់ចិត្តទម្លាយរឿងរ៉ាវសម្ងាត់ចុងក្រោយ៖

“ពេលនោះគេបានតេមកប្រាប់ខ្ញុំថា គេបានសម្រេចចិត្តលែងលះជាមួយអ្នកស្រីសុជាតាហើយ ថែមទាំងបានសន្យាជាមួយខ្ញុំទៀតថានឹងព្រមឡើងយន្តហោះទៅជាមួយខ្ញុំដើម្បីកំដរខ្ញុំធ្វើការវះកាត់! មិនតែប៉ុណ្ណោះគេប្រាប់ថានឹងមកញ៉ាំបាយពេលល្ងាចជាមួយគ្នានៅបន្ទប់របស់ខ្ញុំទៀតផង!”

ប្រៀបដូចជារន្ទះបាញ់ចំកណ្ដាលក្បាលប៉ូលិសទាំងបីនាក់អ៊ីចឹង។ ពេលនេះទឹកមុខម្នាក់ៗប្រែទៅជាខ្មៅអែ។

មែនហើយ! ប្រសិនបើលោកប្រណិតពិតជាបានសម្រេចចិត្តថានឹងនាំនាងទៅធ្វើការវះកាត់ បានន័យថាគេក៏ស្រលាញ់នាង រឹតតែលែងខឹងនឹងនាងដែរ! តើមានហេតុផលអ្វីដែលនាងដាច់ចិត្តទៅសម្លាប់មនុស្សដែលនាងស្រលាញ់ ហើយហ៊ានទទួលយកគ្រប់យ៉ាងនូវអ្វីដែលនាងលះបង់ដើម្បីគេនោះ?

“ពេលនោះខ្ញុំសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់! ខ្ញុំចាកចេញពីបន្ទប់យ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ដើម្បីទៅ Mart ដែលនៅជិតផ្ទះនោះទិញបន្លែនិងសាច់បន្តិចបន្តួច ព្រមទាំងស្រាក្រហមដើម្បីជប់លៀង! ខ្ញុំដឹងថានៅទីនោះមានកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាព លោកអាចទៅសុំគេពិនិត្យបាន!”

“រឿងនេះប៉ូលិសដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េចហើយ! តែហេតុអ្វីក៏អ្នកនាងមិនព្រមប្រាប់រឿងនេះតាំងពីដំបូង?” សុភ័ក្រសួរ។

“ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតដល់អារម្មណ៍របស់សុជាតា! ថ្វីបើខ្ញុំមិនមែនកើតមកជាមនុស្សស្រី តែខ្ញុំជឿថាមនុស្សស្រីទាំងអស់ប្រហែលជាគ្មាននរណាម្នាក់ចង់ឱ្យគេគ្រប់គ្នាហៅខ្លួនឯងថាជា​ «ស្ត្រីមេម៉ាយ» នោះទេ! ក្រៅពីអាណិតនាង ខ្ញុំនៅថែមទាំងបន្ទោសខ្លួនឯងទៀត មិនគួរណាដោយសារអារម្មណ៍មិនដាច់ស្រេចរបស់ខ្ញុំខ្លួនឯង បែរជាចុងក្រោយធ្វើឱ្យមានសោកនាដកម្មនេះកើតឡើងទាល់តែសោះ!”

ពេលនេះសុភ័ក្រដែលធ្លាប់តែសម្ដីរអិលចាក់ទឹកមិនលេច បែរជាត្រូវគាំងដោយសារចម្លើយរបស់នាង។ ឡង់ឌីបែរមុខចេញទៅម្ខាងទាំងអារម្មណ៍ក្ដុកក្ដួល ព្រោះបានពាល់ត្រូវនូវការលះបង់ដ៏ធំធេងរបស់មនុស្សម្នាក់នេះដើម្បីស្នេហា ថ្វើបើស្ដាប់ទៅវាជាស្នេហាដ៏សែនអាត្មានិយមមួយក៏ដោយ។ ចំណែកឯឆាយលីរិះគិតឡើងវិញដោយប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះពាក្យសម្ដីសារភាពរបស់ឆារ៉ានន់។

“ចុះពេលដែលបានទទួលទូរសព្ទចុងក្រោយពីលោកប្រណិត តើអ្នកនាងចាប់អារម្មណ៍ថាមានអ្វីប្លែកគួរឱ្យកត់សម្គាល់ដែរទេ?”

ក្រោយពីទទួលបានព័ត៌មានបន្ថែម ព្រឹកឡើងអ្នកទាំងបីក៏បានបំបែកគ្នាធ្វើការតាមគោលដៅរៀងខ្លួន ដោយសុភ័ក្រត្រូវទៅរកទិន្នន័យពីរបាយការណ៍ហិរញ្ញវត្ថុផ្ទាល់ខ្លួនរបស់លោកប្រណិត និងស្ថានភាពសេដ្ឋកិច្ចរបស់រោងចក្រ ចំណែកឯឡង់ឌីត្រូវទៅស៊ើបពីប្រវត្តិរូបបន្ថែមរបស់ លោក ម៉េង ឈឹងគិន។

ឆាយលីបានត្រលប់មករោងចក្រម្ដងទៀត ជាមួយកងកម្លាំងដែលត្រូវមកប្ដូរវេនយាម។ នាយបានចូលទៅពិនិត្យក្នុងបន្ទប់ការិយាល័យរបស់លោកប្រណិត ក្រែងលោមានភស្តុតាងណាមួយដែលបានបន្សល់ទុក ហើយពុំត្រូវបានរកឃើញកាលពីល្ងាចមិញ។ នាយទើបតែចាប់អារម្មណ៍ថាក្រៅពីជំនឿលើទេវ បដិមា គាត់នៅជឿលើហុងស៊ុយចិនសែទៀត ព្រោះនៅជាប់នឹងទ្វារចូល មានរូបសញ្ញាយ័ន្តហុងស៊ុយមួយធំមូលប៉ុនកូនថាសត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់នឹងជើងទម្រ បញ្ឈរនៅលើធ្នើរនៅចំពីមុខតុធ្វើការរបស់គាត់។

នាយអធិការកំលោះនឹកឃើញដល់កំណត់ហេតុដែលប៉ូលិសបានសរសេរទុក និងរូបភាពដែលពួកគេថតបាន។ ក្នុងនោះក៏មានសរសេរពីក្រដាសយ័ន្តដែលពួកគេបានរកឃើញនៅក្នុងកាបូបលុយរបស់អ្នកស្លាប់ ដែលមានរូបរាងដូចគ្នានឹងយ័ន្តនៅលើធ្នើរនេះដែរ។

“តើមនុស្សម្នាក់នេះកាន់សាសនាអ្វីឱ្យប្រាកដហ្ន៎?”

ឆាយលីគិតក្នុងចិត្តតែម្នាក់ឯង តែគេមិនបានយកវាដាក់ធ្វើជាបន្ទុកទេ ព្រោះខ្លួនជាប៉ូលិស ជឿតែលើភស្តុតាងតែម៉្យាងគត់។ រឿងជំនឿបន់ស្រន់ ហុងស៊ុយនេះមិនអាចយកមកធ្វើជាមូលដ្ឋានបំបែករឿងក្ដីរបស់នាយបានទេ។ នរៈសង្ហាគ្រវីក្បាលតិចៗបន្សាត់គំនិតនេះចេញវិញ។

“នៅលើសពរបស់លោក សួង ប្រណិត មានស្នាមរបួសពីរកន្លែង! របួសទីមួយគឺនៅត្រង់ក្បាលផ្នែកខាងក្រោយដែលមានសភាពជាំខ្លាំង យើងសន្និដ្ឋានថាស្នាមនេះអាចនឹងបង្កឡើងដោយសារដួលបោកនឹងការ៉ូឬជញ្ជាំង…ឬប៉ះនឹងរបស់អ្វីមួយ ថ្វីបើវាបណ្ដាលឱ្យបែកចេញឈាមតិចតួច តែមិនអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ស្លាប់ទេ! ចំណែករបួសមួយទៀតគឺនៅចំកណ្ដាលក្បាលដែលយើងទើបតែប្រទះឃើញក្រោយពេលកោរសក់របស់ជនរងគ្រោះ… របួសនេះហើយដែលប៉ះពាល់ធ្ងន់ធ្ងរដល់សរសៃប្រសាទខួរក្បាលផ្នែកខាងក្នុង និងបណ្ដាលឱ្យជនរងគ្រោះបាត់បង់ជីវិត!”

តួអក្សរតូចៗដែលនាយទទួលបានពីខាងពេទ្យកោសល្យវិច័យ នៅតែលេចឡើងវិលវល់ក្នុងខួរក្បាលរបស់នាយ។ ឆាយលីដាក់ខ្លួនអង្គុយចុះបន្តិចទៅពិនិត្យកន្លែងដែលលោកប្រណិតដេកស្លាប់។

“បើមនុស្សម្នាក់ដែលរអិលដួលបែកក្បាលស្លាប់ ម៉េចនឹងអាចមានស្នាមរបួសដល់ទៅពីរ មួយនៅមុខ មួយនៅក្រោយបែបនេះទៅ? តែថាតើឃាតកធ្វើយ៉ាងម៉េចអាចសម្លាប់គាត់បាន?” ឆាយលីរអ៊ូតិចៗតែម្នាក់ឯង។

ស្រិប!

ត្រចៀកដ៏វៃរបស់គេស្រាប់តែបានទទួលសូរសំឡេងស្រាលៗពីមាត់ទ្វារ។ គេរេភ្នែកសម្លឹងវឹប ឃើញដូចជាស្រមោលមនុស្សមួយភ្លែតនៅទីនោះហើយក៏បាត់ទៅវិញ។ នាយប៉ូលិសវ័យក្មេងស្ទុះក្រោករត់ចេញទៅតាមដានស្រមោលអម្បាញ់មិញ។

“ឈប់ភ្លាម!” ឆាយលីស្រែកគំរាមពីចម្ងាយ ក្រោយពេលដែលឃើញខ្នងមនុស្សស្រីម្នាក់កំពុងរត់ចេញទៅតាមទ្វារក្រោយរបស់រោងចក្រ។

បើមើលតាមការតុបតែងខ្លួន និងដំណើររត់របស់ស្រីម្នាក់នោះ គេអាចស្មានដឹងថាគាត់មានវ័យមិនតិចទេ ហោចណាស់ក៏ខ្ទង់សែសិបហើយដែរ។

“ខ្ញុំប្រាប់ថាឱ្យឈប់!” ឆាយលីតាមទាន់ ហើយក៏ចាប់ដៃស្ត្រីនោះជាប់។

ស្ត្រីចំណាស់បែរមកលើកដៃសំពះទាំងញ័រខ្លួនតតះ៖

“អូយ! លោកប៉ូលិសអើយ ខ្ញុំឈប់ហើយ! ដោះលែងខ្ញុំទៅ កុំធ្វើបាបខ្ញុំអី!”

“មីងជាអ្នកណា? មានការអី? ហេតុអីក៏អាចចូលមកទីនេះបាន?”

“ខ្ញុំ…ខ្ញុំ…!”

ឆាយលីធ្វើមុខមាំ សម្លឹងគាត់ជាប់មិនលែង។

“ខ្ញុំឈ្មោះស៊ីណាត ជាអ្នកអនាម័យនៅទីនេះ!”

“ហើយម៉េចក៏មីងចូលមកបាន ប៉ូលិសនៅខាងក្រៅមិនបានប្រាប់មីងទេថាទីនេះត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យចេញចូល?”

មីងស៊ីណាតធ្វើអេះអុញៗ រួចក៏តប៖

“ខ្ញុំ…ចូលតាមទ្វារក្រោយ!”

“ទ្វារក្រោយ? ហើយមីងចូលមកធ្វើអី? មីងមិនដឹងទេថាចៅហ្វាយរបស់មីងបានស្លាប់កាលពីល្ងាចមិញ?”

“ថាម៉េច? លោកប្រណិតស្លាប់? គុណព្រះជួយ!” មីងស៊ីណាតថាហើយយកដៃរឹតទ្រូង។

ទោះបីគេមិនតបថាយ៉ាងណា តែភ្នែករបស់នាយប៉ូលិសបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថាគាត់ពិតជាមិនបានជឿនូវអ្វីដែលស្ត្រីចំណាស់នេះបានសម្ដែងនោះទេ។ រឿងល្បីចង់មួយចំហៀងប្រទេស សូម្បីតែក្មេងរៀនបឋមក៏សឹងថាស្គាល់ឈ្មោះលោកប្រណិតដែរ រឿងអីដែលថាគាត់ជាបុគ្គលិក អាចចូលមកដល់ក្រុមហ៊ុនប៉ុណ្ណេះហើយថាមិនដឹងរឿងនោះ។

“បើមីងនៅមិនព្រមឆ្លើយការពិតទៀត ខ្ញុំប្រហែលជាត្រូវអញ្ជើញមីងទៅសួរនាំនៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិសហើយទើបបាន!” ឆាយលីនិយាយគំរាម។

មីងស៊ីណាតញ័រមាត់ចំប្រប់ លើកដៃគ្រវាសទៅមកៗ៖

“កុំអីៗ! ខ្ញុំឆ្លើយការពិតក៏បាន! គឺនែ… ខ្ញុំ… ខ្ញុំ…!”

មើលទៅប្រហែលជាមិនអាចលាក់ទៅទៀតបាន មីងស៊ីណាតក៏ដាច់ចិត្តឆ្លើយប្រាប់ឆាយលី៖

“លោកប៉ូលិសកុំសើចខ្ញុំអី! ខ្ញុំក៏ទើបតែដឹងថាចៅហ្វាយស្លាប់ពេលដែលខ្ញុំមកដល់មុខរោងចក្រនេះដែរ! តែដោយសារខ្ញុំចង់ដឹងផ្ទាល់ភ្នែកថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងនៅខាងក្នុង ដើម្បីទុកយកទៅនិយាយប្រាប់នាងមុំម៉ែអាម៉ីដែលត្រូវជាប្រពន្ធរបស់អាមៀច បានជាខ្ញុំហ៊ានចូលមកដល់ទីនេះតែម្ដងទៅ!”

ឆាយលីអស់ពីសង្ស័យ ទៅជាហួសចិត្តនឹងភាពកា្លហានរបស់ស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់នេះ។ ហេតុតែចង់បានរឿងយកទៅទុកគ្រាន់ដើរហូបត្រាវ បែរជាហ៊ានចូលមកក្នុងកន្លែងហាមឃាត់។ ភ្លាមនោះគេស្រាប់តែនឹកដល់រឿងទ្វារក្រោយដែលមីងស៊ីណាតទើបតែបាននិយាយមុននេះ។

“មីងថាមីងចូលតាមទ្វាររបងក្រោយមែនទេ?”

“ចាសមែនហើយ! ក្មួយប៉ូលិសចង់ដឹងអីមែនទេ?”

“អ្នកណាខ្លះដែលមានសោទ្វាររបងខាងក្រោយ?”

មីងស៊ីណាតធ្វើជាគិតបន្តិចរួចទើបតបទៅវិញ៖

“អឺ… គ្មានទេ! ទ្វាររបងខាងក្រោយគ្មានបានចាក់សោរទេ គឺគ្រាន់តែខ្ទាស់កន្លាស់ឈើប៉ុណ្ណោះ! បើលោកក្មួយប៉ូលិសមិនជឿខ្ញុំអាចនាំទៅមើលបាន!”

“បាន! មីងនាំខ្ញុំទៅ!”

មីងស៊ីណាតដើរនាំមុខឆាយលីទៅទ្វារខាងក្រោយ។ បានបន្តិចនរៈយើងក៏សួរនាំគាត់បន្ថែម៖

“មាននរណាខ្លះដឹងថានៅទីនេះមានទ្វារក្រោយ?”

“អ្នកចូលមកធ្វើការនៅទីនេះសុទ្ធតែដឹងគ្រប់គ្នា លើកលែងតែមានអ្នកទើបចូលធ្វើការថ្មី! គ្រាន់តែ…គ្មាននរណាម្នាក់ដើរតាមផ្លូវក្រោយនេះទេ ព្រោះក្រៅពីបែកភក់វ៉ល់ និងធុំក្លិនស្អុយកាកសំណល់ពីរោងចក្រហើយ នៅថែមទាំងស្ងាត់គួរឱ្យខ្លាចទៀត! ផ្លូវនេះជាទូទៅមានតែខ្ញុំ និងពួកកម្មករដែលដឹកកាកសំណល់មកចោលប៉ុណ្ណោះដែលឧស្សាហ៍ចេញចូលទៅមក!”

“ចុះហេតុអ្វីក៏មីងមិនចេញចូលតាមទ្វារមុខដូចគេដូចឯងទៅ?”

ស្ត្រីដែលមានវ័យចាស់ជាងនេះនិយាយទាំងរបៀបដូចជានឹកខឹងបន្តិច អន់ចិត្តបន្តិច៖

“ហ៊ើយ! ក្មួយប៉ូលិសមិនដឹងទេ លោកប្រណិតគឺជាមនុស្សដែលជឿលើជំនឿចំណាំង ហុងស៊ុយហុងអីសម្បើមណាស់… គាត់បានដាក់បញ្ជាថាអ្នកអនាម័យដូចជាមីងមិនអាចចេញចូលតាមទ្វារមុខបានទេ ព្រោះវាធ្វើឱ្យអាប់រាសី នាំឱ្យហុងស៊ុយរោងចក្ររបស់គាត់ស្រុតចុះ! មីងក៏មិនហ៊ានតវ៉ាអីដែរ ជាអ្នកធ្វើការស៊ីប្រាក់ខែគេ សុំត្រឹមតែដល់ខែបើកប្រាក់និងកុំឱ្យគេកេងចំណេញលើកម្លាំងពលកម្មមីងទៅបានហើយ! មីងនឹកឡើងណា៎ ខឹងដល់គ្រូហុងស៊ុយហ្នឹងទៅទៀត!”

ឆាយលីទ្រឹងគិតបន្តិច ទើបបន្តសួរទៅទៀត៖

“រួចចុះម្សិលមិញមីងមានបានមកធ្វើការដែរទេ?”

“មាន! ម្សិលមិញមីងមកធ្វើការ តែដោយសារជាថ្ងៃខួបកំណើតកូនប្រុសរបស់មីង ទើបមីងសុំលោកប្រធានចេញមុនដើម្បីទិញនំខេកទៅសែនឱ្យវា!”

“កូនមីងស្លាប់ហើយ?”

មីងស៊ីណាតឈប់ជើង តែមិនបានតបថាយ៉ាងណាទេ។ ឆាយលីដឹងថាសំណួររបស់នាយធ្វើឱ្យប៉ះពាល់អារម្មណ៍របស់គាត់ទើបមិនបានបង្ខំសួរអ្វីបន្តទៀត។ អ្នកទាំងពីរដើរទៅដល់ទ្វាររបងខាងក្រោយរបស់រោងចក្រ តែឆាយលីហាក់មិនបានប្រទះឃើញអ្វីគួរឱ្យសង្ស័យទេ ក្រៅពីមានដើមឈើធំៗដុះបែកមេឃសាខាចោលម្លប់ត្រឈឹងត្រឈៃ គួរឱ្យព្រឺខ្នងបើសិនជាមកតែម្នាក់ឯង។

គេក៏សម្រេចអនុញ្ញាតឱ្យមីងស៊ីណាតត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ តែមុននឹងចាកចេញទៅមីងស៊ីណាតស្រាប់តែបែរមកផ្ដាំផ្ញើនឹងឆាយលី៖

“មុននេះបន្តិចមីងឮក្មួយប៉ូលិសនិយាយថាលោកប្រណិតស្លាប់ដោយសារគេសម្លាប់មែនទេ?”

ឆាយលីស្រឡាំងកាំងនឹងអ្វីដែលគាត់បានសួរត្រង់ៗ។ មីងស៊ីណាតដើរមកជិតគេហើយនិយាយខ្សឹបៗ៖

“មីងមិនយករឿងធំបែបនេះទៅនិយាយប្រាប់នរណាគេទេ! តែមីងមានរឿងមួយចង់ប្រាប់ក្មួយ…”

“មីងដឹងអ្វីទាក់ទងនឹងលោកប្រណិតមែនទេ?”

គាត់ក្រលេកមើលឆ្វេងស្ដាំពីរបីត្រលប់ទម្រាំដាច់ចិត្តនិយាយ៖

“មីងធ្លាប់ឃើញលោកប្រណិត និងនាងលេខាថ្មីលួចចួបនិយាយគ្នាស្ងាត់ៗនៅម្ដុំៗនេះម្ដងដែរ!”

“លេខាថ្មី?” ឆាយលីភ្លាត់មាត់ដោយភ្ញាក់ផ្អើល។

“ចាស! មិនដឹងជាមានការអីសំខាន់ទេទើបបានជាមិនអាចនិយាយគ្នានៅក្នុងការិយាល័យបាន សុខចិត្តមកធ្វើឫកពាលឹបលៗនៅទីនេះទៅវិញ! ដោយសារខ្ញុំនៅឆ្ងាយពេកស្ដាប់មិនឮ តែបន្តិចមកពេលដែលខ្ញុំឃើញលោកប្រណិតប្រុងដើរចេញ ស្រាប់តែនាងនោះបែរមកឱបគាត់!”

វគ្គ      «លីកា ឆារ៉ានន់»

ម៉ោង១០ព្រឹក នៅអធិការដ្ឋាននគរបាល…

ឆាយលីកំពុងតែផ្ដោតអារម្មណ៍លើអេក្រង់កុំព្យូទ័រនៅក្នុងបន្ទប់ រហូតភ្លេចខ្លួនមិនដឹងថាមានមនុស្សដើរលបៗចូលមក។

“ជុ៎ៗ!!!!”

គេភ្ញាក់ព្រើតដោយសារសំឡេងជញ្ជក់មាត់របស់សុភ័ក្រ។

“អីយ៉ា លោកអធិការរងឥឡូវចេះយកភ្នែកមើលមនុស្សស្រីនឹងគេហើយតើនេះ! ស្អាតផន់គេ… ឈ្មោះអី? ស្គាល់គ្នាយូរនៅ?”

ឆាយលីគ្រវីក្បាលហួសចិត្តនឹងសម្ដីមិត្ត៖

“យើងមិនមែនព្រាននារីដូចឯងទេ! យ៉ាងម៉េចហើយទៅស៊ើបបានអីខ្លះ?”

សុភ័ក្រដើរទៅអង្គុយទល់មុខឆាយលីវិញ ហើយបោះនំសាំងវ៉ិចមួយដុំមកឱ្យគេ។ ចំណែកខ្លួនចាត់ការហែកថង់ រួចយកមកចុកបានមួយម៉ាត់ទើបតប៖

“យើងពិនិត្យរួចហើយ គណនីធនាគាររបស់រោងចក្រគ្មានអ្វីគួរឱ្យសង្ស័យទេ! បញ្ជីចំណូលចំណាយសុទ្ធតែប្រក្រតីទាំងអស់! ម៉្យាងទៀតដោយសាររោងចក្ររបស់គាត់នៅជាប់សំណុំរឿងដែលអាឌីនិយាយពីយប់មិញផង ដូច្នេះគាត់មិនអាចដកចំណាយផ្ដេសផ្ដាសបានទេ!”

តុកៗ! សំឡេងគោះទ្វារបន្ទប់របស់ឆាយលីបន្លឺឡើង…

“ចូលមក!” អធិការរងកំលោះកូកប្រាប់ពីក្នុង។

ឡង់ឌីបើកទ្វារចូលមកទាំងទឹកមុខស្រស់ស្រាយ។ សុភ័ក្រងាកខ្លួនបន្តិចទៅញាក់ចិញ្ចើមដាក់នាងព្រើត តែនាងមិនខ្ចីខ្វល់ធ្វើជាឃើញ។

“បងលី! នេះជាឯកសារដែលបងឱ្យខ្ញុំទៅរក!”

ប៉ូលិសស្រីដាក់សឺមីក្រដាសមួយទៅលើតុ រួចថយមកអង្គុយលើកៅអីមួយទៀតក្បែរសុភ័ក្រវិញ។

“មើលទៅនាងដូចជាមិនទាន់បានញ៉ាំអីទេ! នេះញ៉ាំទ្រាប់ពោះសិនទៅ!”

ឆាយលីហុចនំដែលសុភ័ក្រទើបតែបោះមកឱ្យខ្លួនមុននេះទៅឱ្យឡង់ឌីវិញ។ នាងធ្វើរុញរាដូចជាមិនចង់ទទួល ទើបសុភ័ក្រតឿន៖

“មនុស្សចាស់ឱ្យរបស់ហើយ យកទៅ!”

ឡង់ឌីញញឹមបន្តិចរួចទើបឈោងដៃទៅយកមកហែកញ៉ាំ។ ឆាយលីយកឯកសារទៅកាន់អានបន្តិចស្រាប់តែជ្រួញចិញ្ចើមស្ទើរជាប់គ្នា។

“យ៉ាងម៉េចហើយ?” សុភ័ក្រសួរទៅឆាយលី។

ឆាយលីមិនតប តែគេហុចឯកសារនោះមកឱ្យសុភ័ក្រ។ សុភ័ក្រទទួលឯកសារហើយហុចនំដែលគេទើបចុកបានពីរម៉ាត់ទៅឱ្យឆាយលីវិញ។

“ឈ្មោះម៉េង ឈឹងគិន អាយុ ៣០ឆ្នាំ បញ្ចប់ការសិក្សានៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ ផ្នែកគីមីចំណីអាហារ នៅឆ្នាំ២០១៣…? អេ៎! ឃ្លាត្រង់នេះខ្ញុំដូចជាធ្លាប់អាននៅឯណាម្ដង?”

ឆាយលីដែលទើបតែបង្ហើយសាំងវ៉ិចរបស់សុភ័ក្រតប៖

“គឺក្នុងរបាយការណ៍របស់លោក ប្រណិត!”

“បានន័យថាអ្នកទាំងពីរធ្លាប់រៀនជាមួយគ្នា?”

“ត្រឹមត្រូវ!” ឡង់ឌីពោលកាត់ទាំងមាត់នៅពមអាហារ។

ប៉ូលិសកម្លោះទាំងពីរបែរមកមើលមុខឡង់ឌីព្រមគ្នា ធ្វើឱ្យនាងចង់ឈ្លក់នំ។ សម្រួលបំពង់កបន្តិចហើយ នាងក៏រៀបរាប់បន្ថែមនូវអ្វីដែលពុំបានសរសេរនៅក្នុងរបាយការណ៍។

“ខ្ញុំបានស៊ើបដឹងខ្លះបន្ថែមទៀតថាអ្នកទាំងពីរធ្លាប់ជាមិត្តល្អជាមួយគ្នាកាលពីនៅរៀនសាកលវិទ្យាល័យ ហើយក្រោយពីបញ្ចប់ការសិក្សាពួកគាត់ធ្លាប់បានសហការគ្នាផលិតបានរូបមន្តធ្វើមីធម្មជាតិ ប្រើប្រាស់វត្ថុធាតុដើមក្នុងស្រុកទៀតផង!”

“ឡូយម៉េះ? ហើយក្រោយមកយ៉ាងម៉េចទៀត?” សុភ័ក្ររន្ថាន់សួរចង់ដឹង។

“ក្រោយមកពួកគាត់ក៏ចែកផ្លូវគ្នារកស៊ី ដោយលោកប្រណិតបានចេញមករកស៊ីបណ្ដាក់ទុនជាមួយអ្នកក្រៅទៀត បើកជារោងចក្រផលិតមី ចំណែកឯលោកឈឹងគិនក៏បាត់មុខមាត់ពីខាងផ្នែករកស៊ី! ទើបតែប៉ុន្មានឆ្នាំមុន មានសារព័ត៌មានក្នុងស្រុកបានចុះផ្សាយព្រោងព្រាតពីស្ថាបនិកមីផលិតឡើងពីបន្លែធម្មជាតិ ដែលបានជួយសម្រួលដល់កសិករដាំដំណាំហើយគ្មានទីផ្សារនាំចេញ ហើយគេនោះគឺជាលោកឈឹងគិន នេះឯង!”

“អ៊ីចឹងបានជាខ្ញុំប្រហែលៗឈ្មោះនេះ!” ឆាយលីឱបដៃងក់ក្បាលតិចៗ។

“មានអ្វីដែលគួរឱ្យយើងដាក់ការសង្ស័យទៅលើគេទេ?” សុភ័ក្រសួរ។

“មនុស្សគាត់ដូចជាត្រឹមត្រូវណាស់ ពុំដែលធ្លាប់មានពិរុទ្ធភាពទេ! ហើយម៉្យាងទៀតពេលដែលខ្ញុំចុះធ្វើកំណត់ហេតុរឿងបណ្ដឹងពីមុនក៏មិនដែរឮនរណានិយាយមិនល្អពីគាត់ដែរ! ប៉ុន្តែខ្ញុំបែរជាបានឮថាលោកប្រណិតនិងលោកឈឹងគិនចែកផ្លូវគ្នារកស៊ី ដោយសារតែលោកឈឹងគិនមិនព្រមវិនិយោគលើរូបមន្តដែលអ្នកទាំងពីរខិតខំបង្កើតឡើង ចុងក្រោយគាត់សុខចិត្តប្រគល់កម្មសិទ្ធិបញ្ញាទៅឱ្យលោកប្រណិតផ្ដាច់មុខ ហើយគាត់ក៏ត្រលប់ទៅរស់នៅស្រុកកំណើតវិញទៅ!”

“ម៉េចក៏ល្ងង់ម៉្លេះ មានគេមកវិនិយោគប៉ុណ្ណឹងហើយនៅមិនព្រមទទួលយក សុខចិត្តដើរចេញដៃទទេ? ហើយម៉េចក៏សុខៗស្រាប់តែត្រលប់មកវិញជាមួយពាក្យបណ្ដឹងទៅវិញ?” សុភ័ក្ររអ៊ូតិចៗម្នាក់ឯង។

“ឯងចង់ដឹងមូលហេតុមែនទេ?” ឆាយលីបែរទៅមើលមុខគេហើយលើកចិញ្ចើមសួរ។

“ចង់!”

“បើអ៊ីចឹងយើងទុកការងារនេះឱ្យឯងហើយ!”

“បាន! ទុកចិត្តលើអាភ័ក្រចុះ!” សុភ័ក្រនិយាយទាំងពើងទ្រូងហើយយកដៃមកគោះឮសូរឌឹបៗ។

“និយាយចឹងបងលីទៅរោងចក្រព្រឹកមិញមានប្រទះអ្វីថ្មីដែរអត់?” ឡង់ឌីសួរទៅកាន់ឆាយលី។

នរៈសង្ហាចុចបើកកុំព្យូទ័រដែលរលត់Screenមុននេះ រួចបំបែរអេក្រង់មកបង្ហាញអ្នកទាំងពីរដែលនៅអង្គុយទល់មុខខ្លួន។

“លីកា ឆារ៉ានន់!” ឡង់ឌីអានឈ្មោះជាភាសាខ្មែរដែលបង្ហាញនៅលើអេក្រង់កុំព្យូទ័រ។

“ពេលដែលខ្ញុំទៅពិនិត្យកន្លែងកើតហេតុម្ដងទៀតព្រឹកមិញបានចួបមីងអនាម័យម្នាក់ គាត់ប្រាប់ថាលោកប្រណិតប្រហែលជាមានទំនាក់ទំនងជាមួយលេខាថ្មីម្នាក់ដែលទើបចូលធ្វើកានបានមួយខែ! នាងឈ្មោះ ឆារ៉ានន់ ហើយគាត់ធ្លាប់បានឃើញអ្នកទាំងពីរនៅតែពីរនាក់ស្ងាត់ៗ!”

សុភ័ក្រយកដៃទ្រចង្ការិះគិតសម្ដីរបស់ឆាយលី៖

“អ៊ីចឹងតើអាចជាករណីគំនុំស្នេហាត្រីកោណដែរឬអត់ទេ?”

“រឿងនេះទាល់តែសាកល្បងសមត្ថភាពរបស់នាងហើយសិស្សប្អូន!” ឆាយលីបែរមុខទៅមើលឡង់ឌី។ ដឹងថាឆាយលីចង់ឱ្យឡង់ឌីទៅស៊ើបពីឆារ៉ានន់ សុភ័ក្រស្រាប់តែងើបផូងនិយាយកាត់៖

“ឈប់ៗ! មិនកើតទេៗ រឿងស្នេហាត្រីកោណបែបនេះទុកឱ្យខ្ញុំវិញ!” សុភ័ក្រញាក់ចិញ្ចើម។

“មិនកើតទេ! ក្រែងមុននេះឯងថាឱ្យយើងទុកចិត្តឯងឱ្យទៅស៊ើបរឿងលោក ឈឹងគិនអ្ហី?”

“នរណាឱ្យឯងមិនទាន់និយាយភស្តុតាងអស់ក៏បែងចែកការងារធ្វើអី?”

“មិនអីទេបង! ទុកឱ្យខ្ញុំទៅស៊ើបបន្តពីរឿងលោកឈឹងគិនក៏បាន ព្រោះខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់គាត់ហើយ! ម៉្យាងការងារជាមួយស្រីស្អាតអ៊ីចឹងខ្ញុំមិនហ៊ានកាត់មុខកាត់មាត់បងភ័ក្រទេ!” ដោយមិនចង់ឱ្យពួកគេប្រកែកគ្នាតទៀត ឡង់ឌីក៏ស្ម័គ្រចិត្តទទួលភារកិច្ចបន្តពីសុភ័ក្រ។

“នៅតែសិស្សប្អូនដែលចូលថ្មីស្គាល់ចិត្តខ្ញុំជាងឯង!” សុភ័ក្របែរទៅសើចឌឺដាក់នាង ព្រមទាំងគោះស្មានាងតិចៗផង។

“បាន! បើពីរនាក់ឯងសម្រេចអ៊ីចឹងហើយ ខ្ញុំក៏គ្មានអីតវ៉ាដែរ! ចាំខ្ញុំទៅជាមួយអាឌីចុះគ្រាន់បានជាគ្នា!”

—

លោកវរៈសេនីយ៍ត្រីសែម​ សុភ័ក្រ មកដល់កន្លែងស្នាក់នៅរបស់កញ្ញាលីកា ឆារ៉ានន់ ដែលជាលេខាថ្មីក្នុងរោងចក្រផលិតមីរបស់លោក សួង ប្រណិត…

នាយគោះទ្វារបន្ទប់ដែលនាងជួលគេស្នាក់នៅ។ បន្តិចមកនាងក៏ចេញមកបើកទ្វារឱ្យ។ ឃើញនៅខាងក្រៅ ឆារ៉ានន់ពិតជាស្អាតជាងក្នុងរូបថតដែលបង្ហោះនៅតាមបណ្ដាញសង្គមទៅទៀត។ សុភ័ក្រគិតតែក្នុងចិត្តតែមិនបាននិយាយចេញមកក្រៅទេ។

ឆារ៉ានន់ភ្ញាក់ផ្អើល ពេលដែលសុខៗស្រាប់តែឃើញប៉ូលិសមកគោះទ្វារដល់មុខបន្ទប់។

“សួស្ដី! អ្នកនាងលីកា ឆារ៉ានន់ មែនទេ?” សុភ័ក្រសួរទៅស្រីស្អាតដែលឈរនៅចំពោះមុខខ្លួន។

“ចាស! លោកប៉ូលិសមានការអ្វីដែរ?”

“ខ្ញុំឈ្មោះ សុភ័ក្រ ទទួលបន្ទុករឿងក្ដីឃាតកម្មរបស់លោកសួង ប្រណិត ដែលត្រូវជាប្រធានរបស់អ្នកនាង! ខ្ញុំមកនេះមានសំណួរខ្លះចង់សួរអ្នកនាង!”

ឆារ៉ានន់ស្ទាក់ស្ទើរ ហាក់ដូចជាចង់ហៅសុភ័ក្រចូលក្នុងបន្តិច មិនចង់បន្តិច តែដោយមិនអាចប្រកែកបានទើបនាងសម្រេចចិត្តបើកទ្វារឱ្យគេចូល។ សុភ័ក្រដើរតាមនាងទៅក្នុង នាយសង្កេតមើលជុំវិញបន្ទប់។ ធ្លាប់តែឮគេនិយាយថាមនុស្សស្រីដែលស្អាត ច្រើនតែមិនសូវចេះរៀបចំតុបតែងក្នុងបន្ទប់ទេ តែសម្រាប់ឆារ៉ានុនវិញមិនត្រឹមតែស្អាតទេ ថែមទាំងរៀបរយទៀតផង។

នាងលាដៃបង្ហាញកៅអីឱ្យសុភ័ក្រអង្គុយ រួចហើយនាងទៅចាក់ទឹកមួយកែវមកទទួលភ្ញៀវ។

“អរគុណ!” សុភ័ក្រទទួលទឹកពីនាង រួចដាក់ទៅលើតុ។

នាងក្រមុំដាក់ខ្លួនអង្គុយទល់មុខនាយប៉ូលិសរូបសង្ហា រួចផ្ដើមសំណួរទៅគេមុន៖

“លោកប៉ូលិសចង់សួរខ្ញុំពីអ្វីដែរ?”

“អ្នកនាងមានដឹងថាលោកប្រណិតស្លាប់ដែរទេកាលពីល្ងាចមិញ?”

មាណវីយកដៃវែកសក់ដែលធ្លាក់លើមុខទៅសៀតនឹងត្រចៀកមុននឹងតបសំណួររបស់សុភ័ក្រ៖

“ចាសដឹង!”

“បើអ៊ីចឹង តើល្ងាចម្សិលមិញម៉ោងប្រហែលជាង៦អ្នកនៅឯណាដែរ?”

“ម្សិលមិញក្រោយពេលចេញពីធ្វើការនៅម៉ោង៥​ ខ្ញុំក៏មកផ្ទះវិញ ហើយនៅក្នុងបន្ទប់រហូត មិនបានចេញទៅណាទេ! នេះលោកប៉ូលិសសង្ស័យខ្ញុំអ្ហេស?”

សុភ័ក្រញញឹម ហើយគ្រវីក្បាលតិចៗ៖

“អ្នកនាងកុំយល់ច្រឡំ! ខ្ញុំគ្រាន់តែសួរចង់ដឹងជាព័ត៌មានប៉ុណ្ណោះទេ!”

ឆារ៉ានន់ស្រាយទឹកមុខបន្ធូរមកវិញ។ សុភ័ក្រមិនចង់ពន្យារពេលតទៅទៀត ទើបចាប់ផ្ដើមចូលសាច់ការតែម្ដង៖

“អ្នកនាងចូលធ្វើការនៅទីនោះយូរហើយ?”

“ទើបតែជាងមួយខែនេះទេ!”

“ចុះតើអ្នកទាំងពីរស្គាល់គ្នាពីមុនមកដែរទេ? ខ្ញុំចង់សំដៅលើអ្នកនាងនិងលោកប្រណិត!”

រ៉ាឆានុនរាងទម្លាក់ទឹកមុខបន្តិច តែប្រញាប់តបវិញ៖

“អត់ទេ! ខ្ញុំទើបតែបានស្គាល់គាត់ពេលចូលធ្វើការនេះឯង!”

សុភ័ក្រសង្កេតឃើញថាទឹកមុខរបស់នាងហាក់ប្រែប្រួលឡើងចុះមិនទៀង ហើយឧស្សាហ៍យកដៃមកវែកសក់ទៅខ្ទាស់នឹងត្រចៀក។ អាចស្មានបានថាពេលនេះនាងហាក់ដូចជាកំពុងតែភ័យ ឬបារម្ភរឿងអ្វីមួយ តែមិនដឹងថាមកពីនាងមានពិរុទ្ធអ្វី ឬមួយក៏ភ័យខ្លាចដែលក្នុងបន្ទប់នេះមានតែគេជាមួយនឹងនាង?

“ចុះទំនាក់ទំនងរវាងនាងនិងលោកប្រណិតយ៉ាងម៉េចដែរ?” សុភ័ក្រសង្ខើញសួរ។

ឆារ៉ានន់ផ្អែកខ្នងទៅនឹងបង្អែកកៅអី ហើយងើយមុខសម្លឹងពិតានបន្ទប់ គេចពីការតាមដានក្រសែភ្នែករបស់សុភ័ក្រ៖

“ទំនាក់ទំនងរបស់ពួកយើងគឺល្អដូចជាបុគ្គលិកនិងមេទូទៅដែរ! ដោយសារខ្ញុំជាបុគ្គលិកថ្មី ដូច្នេះការងារភាគច្រើនគឺសុទ្ធតែត្រូវរៀនសូត្របន្ថែមពីគាត់និងបុគ្គលិកចាស់ៗផ្សេងទៀត ហើយពួកគាត់ក៏មិនដែលស្ដីបន្ទោសឱ្យខ្ញុំដែរ មានតែណែនាំដាស់តឿន និងលើកសរសើរពេលដែលខ្ញុំធ្វើការងារបានល្អ!”

ទឹកមុខនាងប្រែជាស្រងូត ម្ដងនេះភ្នែកនាងស្រាប់តែសម្លឹងចំមកសុភ័ក្រ ហើយបបូរមាត់ដ៏ស៊ិចស៊ីរបស់នាងបន្លឺវាចាមួយម៉ាត់ៗស្រាលៗ គួរឱ្យអាណិតអាសូរ៖

“ល្ងាចមិញអ្នកធ្វើការជាមួយគ្នាតេបានតេទូរសព្ទមកប្រាប់! ពេលដឹងថាគាត់ស្លាប់ភ្លាមខ្ញុំស្រាប់តែធ្វើអីលែងត្រូវ! មិនគួរណាគាត់បែរជាអាយុខ្លីយ៉ាងនេះសោះ!”

ឈ្មោះថាព្រាននារីយ៉ាងក៏ដោយ ពេលដែលប្រទះជាមួយទឹកមុខស្លូតបូត កែវភ្នែករលីងរលោងរកកលចង់យំរបស់ស្ត្រី ក៏គង់តែមានដួងចិត្តរំភើបពុះកញ្ជ្រោល ទោរទន់ទៅតាមសភាវធម្មជាតិរបស់មនុស្សប្រុស។ ចំណែកឯសុភ័ក្រក៏មិនខុសពីនេះដែរ គេគិតអ្វីលែងចេញ នឹកថាចង់សួរសំណួរនាងទៀតក៏មិនដឹងថាត្រូវសួរអ្វីបន្តទៀត។

នាយប៉ូលិសមុខស្រស់ញញឹមស្រាលៗដើម្បីលើកទឹកចិត្តនាង។ ឆារ៉ានន់ញញឹមស្ងួតមកវិញ ហើយលើកដៃមើលនាឡិកា។ គេឃើញដូច្នេះទើបគិតថានាងប្រហែលជាអាចមានការរវល់អ្វីហើយ ក៏លានាងចេញមកវិញ។ ចៃដន់ភ្នែករបស់គេស្រាប់តែប្រទះឃើញរូបថតមនុស្សប្រុសមួយសន្លឹកនិងមនុស្សស្រីមួយសន្លឹកដាក់តាំងទន្ទឹមគ្នានៅលើទូសម្អាងក្បែរគ្រែគេងរបស់នាង។

ដោយសារចរិតរប៉ិលរប៉ូចរបស់គេ សុភ័ក្រក៏ធ្លោយមាត់សួរទៅកាន់នាង៖

“មនុស្សប្រុសម្នាក់នោះជាអ្នកណាដែរ?”

ឆារ៉ានន់បែរមើលទៅតាមទិសដៅចង្អុលរបស់សុភ័ក្រ ហើយសួរបកមកវិញ៖

“ពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងក្ដីរបស់លោកដែរទេ?”

សុភ័ក្រស្រាប់តែគាំងនឹងសំណួរ តែដើម្បីកុំឱ្យខូចឈ្មោះព្រានគេក៏ងក់ក្បាលតិចៗតបវិញ។

“ជារូបបងប្រុសរបស់ខ្ញុំ!”

“ភ្លោះ?”

ឆារ៉ានុនលើកចិញ្ចើមដូចចង់សួរថា «នាងដាច់ខាតត្រូវតែឆ្លើយមែនទេ?» តែសុភ័ក្រដឹងថាអ្វីដែលអ្នកសួរដូចជាលើសពីការងាររបស់ខ្លួន ដូច្នេះក៏មិនបានបង្ខំខ្លួនឱ្យនៅរង់ចាំចម្លើយពីនាងទេ ទើបបន្តជំហានចាកចេញទៅ។

គ្រាំង!

គ្រាន់តែដើរផុតពីទ្វារភ្លាម អ្នកនៅខាងក្នុងបិទទ្វារបន្ទប់គ្រាំង ហាក់ដូចជាចង់ប្រាប់នាយថានាងមិនបានស្វាគមន៍វត្តមានរបស់នាយមកទីនេះប៉ុន្មានទេ។ នាយយកដៃទះមាត់តិចៗ ហើយគិតតែម្នាក់ឯងក្នុងចិត្ត៖

“អាភ័ក្រអើយអាភ័ក្រ ប៊ិះតែត្រូវបាក់មុខហើយឯង!”

វគ្គ      «អតីតកាល»

ឆាយលីនិងឡង់ឌីបានមកដល់កន្លែងសិប្បកម្មផលិតមីរបស់លោក ឈឹងគិន។ មើលពីក្រៅទៅគឺដូចជាផ្ទះធម្មតាមួយខ្នងប៉ុណ្ណោះ សឹងថាបើមិនមានស្លាកយីហោមួយតូចទំហំប្រហែលមួយម៉ែត្របួនជ្រុង សរសេរថា «សិប្បកម្មផលិតមី ខ្ទះតូច» ប្រហែលជាគ្មាននរណាចាប់អារម្មណ៍ទេថាទីនេះជាកន្លែងធ្វើមី។

ទាំងពីរនាក់ដើរចូលទៅតាមច្រកទ្វារដែលបើកចំហចោល គ្មានសន្តិសុខនៅយាមកាម គ្មានអ្នកណាសួរនាំ រង់ចាំទទួលស្វាគមន៍ទេ មានតែម៉ូតូពីរគ្រឿងចតទុកចោលនៅជ្រុងខាងស្ដាំជាប់នឹងរបងតែប៉ុណ្ណោះ។ ពេលដែលចូលទៅជិតដល់ក្នុងផ្ទះនោះ ទើបពួកគេឮសូរសន្ធឹកម៉ាស៊ីន ធឹកៗ…! លាន់រងំៗមកប៉ះត្រចៀក។

ចូលទៅដល់ក្នុងផ្ទះ ឆាយលីនិងឡង់ឌីបានចួបនឹងកម្មករបីនាក់កំពុងរៀបចំបញ្ចូលគ្រឿងផ្សំក្នុងម៉ាស៊ីន។ ឃើញអ្នកទាំងពីរចូលទៅដល់ កម្មករម្នាក់ចេញមកទទួលសួរនាំ ហើយបានប្រាប់ថាលោកឈឹងគិន កំពុងធ្វើការនៅក្នុងបន្ទប់។ ឆាយលីប្រាប់ថាខ្លួនមានការងារមួយចំនួនចង់ចួបចៅហ្វាយរបស់គេ ទើបឱ្យគេជួយនាំពាក្យទៅប្រាប់ផង។ កម្មករនោះរត់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ មួយសន្ទុះទើបចេញមកវិញ ប្រាប់ថាចៅហ្វាយរបស់គេឱ្យអញ្ជើញអ្នកទាំងពីរទៅចួបនៅក្នុងបន្ទប់តែម្ដង។

ខ្វាក!

ទ្វាររបើកចូលទៅក្នុង នាំរាងកាយកំលោះក្រមុំទាំងពីរឱ្យចូលទៅចួបស្ថាបនិកសិប្បកម្មមីបន្លែធម្មជាតិ។ លោកម៉េង ឈឹងគិន ក្នុងសម្លៀកបំពាក់អាវសឺមីពណ៌ប្រផេះដៃខ្លី និងខោខូវប៊យពណ៌ទឹកប៊ិក ក្រោកឈរទទួលអ្នកទាំងពីរ។

“អញ្ជើញចូល!” សំឡេងមនុស្សប្រុសលាន់គ្រលរបង្ហាញអធ្យាស្រ័យ។

“អរគុណ!” ឆាយលីតបទៅកាន់គេវិញ។

កែវភ្នែកខ្មៅស្លក់របស់ម្ចាស់សិប្បកម្ម ផ្អៀងផ្អងមើលទៅឡង់ឌីដោយងឿងឆ្ងល់។

“ខ្ញុំដូចជាធ្លាប់ឃើញប្អូនស្រី?”

ឡង់ឌីសើចស្រស់ដាក់ឈឹងគិន ទើបពោលទៅគាត់វិញ៖

“អូ៎! ខ្ញុំឈ្មោះ ឡង់ឌី! គឺខ្ញុំធ្លាប់ទទួលរឿងក្ដីមីក្លែងបន្លំគុណភាពរបស់រោងចក្រ “មីដូនតា” ដែលបងជាអ្នកដាក់ពាក្យបណ្ដឹងលើកមុននោះ!”

ឈឹងគិនងក់ក្បាលតិចៗ ហាក់ដូចជានឹកឃើញនាង រួចទើបបែរមកនិយាយជាមួយឆាយលីវិញ៖

“មិនដឹងថាតើអ្នកទាំងពីរអញ្ជើញមកថ្ងៃនេះ មានអ្វីឱ្យខ្ញុំជួយបាន?”

“ខ្ញុំឈ្មោះ ឆាយលី ជាអធិការរងនៃអធិការដ្ឋាន! ពួកយើងមកថ្ងៃនេះ គឺមានរឿងខ្លះចង់សុំព័ត៌មានពីខាងលោក!”

ឆាយលីបង្អង់បន្តិចរង់ចាំសង្កេតអាកប្បកិរិយារបស់គូសន្ទនា។ លោកឈឹងគិន ហាក់ដូចជារាងភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច តែពុំបានស្ដីតបទៅវិញទេ ទើបធ្វើឱ្យឆាយលីត្រូវបន្តប្រាប់ពីគោលបំណងរបស់ខ្លួន។

“ពួកយើងបានទទួលដំណឹងមកថាលោក និងលោកសួង ប្រណិត ធ្លាប់ជាមិត្តជិតដិតជាមួយគ្នាមែនទេ?”

ឈឹងគិនបន្ធូរភាពតានតឹងបន្តិចនៅលើមុខ។ គេផ្អែកខ្លួនទៅនឹងបង្អែកកៅអីដោយតបចម្លើយមួយម៉ាត់ទៅឆាយលីវិញ៖

“បាទ!”

“លោកមានដឹងទេថា លោកសួង ប្រណិត បានទទួលមរណភាពកាលពីល្ងាចមិញ?”

“បាទដឹង!” ឈឹងគិនដាក់មុខចុះស្រងូត។

“ខ្ញុំដឹងថាពួកលោកទាំងពីរធ្លាប់បានសហការគ្នាផលិតបានរូបមន្តធ្វើមីកាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ហើយក្រោយមកក៏ស្រាប់តែមានទំនាស់រហូតដល់ចែកផ្លូវគ្នារកស៊ី ហើយក៏បាត់វត្តមានរបស់លោកពីក្នុងរបរនេះ ទើបតែមួយរយៈក្រោយនេះលោកត្រលប់មកវិញ ហើយក៏មានរឿងក្ដីក្ដាំជាមួយគ្នារហូតត្រូវធ្វើឱ្យរោងចក្ររបស់លោកប្រណិត ត្រូវបង់ប្រាក់ផាកពិន័យក្នុងចំនួនច្រើនគួរសម! ខ្ញុំចង់ដឹងថាតើក្រោយពីមានទំនាស់ជាមួយគ្នា ទំនាក់ទំនងរបស់លោកទាំងពីរប្រែទៅជាយ៉ាងណាដែរ?”

លោកឈឹងគិន បិទភ្នែកទាំងគូហាក់ដូចជាកំពុងស្រមៃហេតុការណ៍ដែលធ្លាប់បានកើតឡើងកាលពី ៧ឆ្នាំមុនមកវិញ។ គាត់ដកដង្ហើមធំមួយឃូរ ធ្វើឱ្យនាងប៉ូលិសដែលនៅចាំកត់ត្រាចម្លើយប្រឹងខ្លួនសឹងមិនហ៊ានកម្រើក។

“នៅដើមឆ្នាំ២០១៤ ពេលដែលពួកយើងទើបបញ្ចប់ការសិក្សា ក្រុមរបស់ខ្ញុំមានគ្នា៣នាក់ បានចាប់ផ្ដើមសិក្សាពីការកែច្នៃម្ហូបអាហារបែបសរីរាង្គ ដោយប្រើប្រាស់តែរបស់ណាដែលជារបស់ធម្មជាតិ! ក្រោយមកយើងក៏សម្រេចបាននូវការផលិតមីដូចដែលពួកលោកបានដឹងហើយ! ពេលនោះមានមិត្តភក្តិម្នាក់របស់ខ្ញុំសម្រេចចិត្តចេញទៅបន្តការសិក្សានៅក្រៅប្រទេស!”

និយាយដល់ត្រឹមណេះ ឈឹងគិនក៏បើកថតតុរបស់ខ្លួន ហើយលើករូបថតមួយសន្លឹកចេញមកបង្ហាញប៉ូលិសទាំងពីរនាក់។ ឆាយលីទទួលយករូបថតមកកាន់​មើលជាមួយឡង់ឌី។ រូបមនុស្សប្រុសបីនាក់មុខប្រឡាក់ទៅដោយម្សៅមី តែពេញទៅដោយស្នាមញញិម ឈរកាន់ថង់មីដែលទំនងជាទើបតែចេញពីម៉ាស៊ីន។

“កាលនោះពួកយើងទាំងបីនាក់ធ្លាប់បានសន្យាជាមួយគ្នាថា ទៅថ្ងៃមុខពេលដែលឆានុនរៀនចប់គេនឹងវិលមកវិញ ពួកយើងនឹងសហការគ្នាបើករោងចក្រធំរកស៊ីជាមួយគ្នា ហើយសន្យាថានឹងជួយគ្នាទៅវិញទៅមក មិនក្បត់គ្នា ទោះបីជាមានរឿងអ្វីឬនរណាម្នាក់ធ្វើខុសក៏ដោយ ក៏ត្រូវលើកលែងទោសឱ្យគ្នាដែរ! តែមិននឹកស្មានថាតាំងពីពេលដែលឆានុនទៅបាត់ ប្រណិតស្រាប់តែមានមហិច្ឆតាចង់ឆាប់រកស៊ីធំ រហូតពួកយើងទាស់ពាក្យសម្ដីជាមួយគ្នា ព្រោះតែគេចង់លក់រូបមន្តផលិតមីនេះទៅឱ្យឧកញ៉ាម្នាក់! ពេលនោះបើសិនជាមានឆានុននៅក៏ប្រហែលជាគ្មានបញ្ហានេះកើតឡើងដែរ ព្រោះប្រណិតវាស្ដាប់សម្ដីឆានុនជាងខ្ញុំ! តែខ្ញុំព្យាយាមទាក់ទងទៅរកគេជាច្រើនដងដែរ នៅតែគ្មានដំណឹងសោះ!”

ឆាយលីព្យាយាមសង្កេតមើលមុខមនុស្សប្រុសម្នាក់នៅក្នុងរូបថតនោះ។

“មនុស្សប្រុសម្នាក់នេះមែនទេឈ្មោះថា ឆានុន?” ឆាយលីសួរកាត់។

លោកឈឹងគិនងក់ក្បាលតិចៗជំនួសចម្លើយតប។ ឆាយលីងាកមកមើលមុខឡង់ឌីចង់ដឹងពីប្រតិកម្មរបស់នាងក្រោយពេលបានឃើញរូបថតមួយសន្លឹកនេះ។ មើលទៅនាងក៏មិនខុសពីគេដែរ ហាក់ដូចជាកំពុងមានពិភាល់រឿងអ្វីមួយ។

“ក្រោយមក ដោយសារមិនចង់មានរឿងរ៉ាវឈ្លោះគ្នាវែងឆ្ងាយ ខ្ញុំក៏ដាច់ចិត្តយល់ព្រមប្រគល់សិទ្ធិទៅលើរូបមន្តនេះទៅឱ្យប្រណិតផ្ដាច់មុខ ព្រោះខ្ញុំគ្មានជំនឿចិត្តថានឹងអាចរកឆានុនឃើញ រឹតតែមិនអាចផ្លាស់ប្ដូរផ្នត់គំនិតរបស់ប្រណិតបាន! ហើយខ្ញុំក៏ត្រលប់ទៅរស់នៅស្រុកកំណើតវិញ!”

“ចុះហេតុអ្វីបានជាក្រោយមកលោកសម្រេចចិត្តត្រលប់មកបើករបរនេះសាជាថ្មី?” ឡង់ឌីដែលមានចម្ងល់យូរហើយសួរឡើង។

សហគ្រិនវ័យកណ្ដាលម្នាក់នេះសម្លឹងមុខនាងបន្តិច ព្រោះមិននឹកស្មានថានាងហ៊ានសួរគេបែបនេះ តែគាត់ក៏ព្រមឆ្លើយសំណួររបស់នាងទាំងកែវភ្នែកសោកសៅ។

“នៅថ្ងៃដែលខ្ញុំប្រគល់សិទ្ធិឱ្យទៅគេ គេធ្លាប់បានសន្យាជាមួយខ្ញុំថា គេនឹងព្យាយាមធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីឱ្យរូបមន្តនេះនៅរក្សាដូចដើម មិនអាចក្លែងបន្លំ មិនអាចបោកប្រាស់អតិថិជនបានឡើយ លើកលែងតែក្នុងករណីគេរកឃើញរូបមន្តថ្មី ហើយដាក់ឈ្មោះថ្មីឱ្យផលិតផលរបស់គេ! ៥ឆ្នាំមកហើយដែលខ្ញុំរស់នៅក្នុងជីវភាពសាមញ្ញ ធ្វើស្រែ ចិញ្ចឹមសត្វនៅស្រុក តែក្រោយមកខ្ញុំប្រទះឃើញថាមីដែលចេញពីរោងចក្ររបស់ប្រណិតប្ដូរគុណភាព​និងរសជាតិដើមដែលយើងធ្លាប់បានធ្វើឡើងជាមួយគ្នា! ខ្ញុំធ្លាប់បានទាក់ទងមកសួរនាំគេពីរឿងនេះ តែពេលនោះគេប្រាប់ថាស្ថានភាពសេដ្ឋកិច្ចធ្លាក់ចុះ រោងចក្រត្រូវការកាត់បន្ថយ និងផ្លាស់ប្ដូរវត្ថុធាតុដើមមួយចំនួនដើម្បីអាចបន្តដំណើរការបានដោយមិនចាំបាច់កាត់បន្ថយបុគ្គលិក! គេសុំឱ្យខ្ញុំយោគយល់និងសុំពេលខ្ញុំកន្លះឆ្នាំដើម្បីស្ដារសេដ្ឋកិច្ចឡើងវិញ ខ្ញុំសុខចិត្តបិទភ្នែកបិទត្រចៀកធ្វើមិនដឹងមិនឮ!”

ឈឹងគិនយកដៃច្រូងសក់កាត់បន្ថយសម្ពាធដែលមាននៅក្នុងខ្លួន ហើយពោលបន្ត៖

“តែមិននឹកស្មានថាក្រោយដល់ថ្ងៃសន្យា គេនៅតែបន្តរឿងបែបនេះទៀត! ខ្ញុំមានបំណងឡើងមកចួបនិយាយនឹងគេដោយផ្ទាល់ តែចៃដន់ខ្ញុំបានដឹងថាអ្វីដែលគេប្រាប់ខ្ញុំមុននេះសុទ្ធតែជាការកុហកបោកប្រាស់! រោងចក្ររបស់គេពុំដែលមានបញ្ហាសេដ្ឋកិច្ច រឹតតែពុំត្រូវការបញ្ឈប់កម្មករទាល់តែសោះ មានតែត្រូវរកមកថែម! ពេលនោះខ្ញុំរារែកក្នុងចិត្តជាខ្លាំង តែចុងក្រោយខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តថាត្រូវតែធ្វើតាមឆន្ទៈមនសិការរបស់ខ្ញុំ មិនអាចឱ្យគេចេះតែយកលេសមកប្រើជាសន្យាបោកប្រាស់ម្ដងហើយម្ដងទៀតបាននោះទេ! ខ្ញុំជឿថាបើឆានុនដឹងរឿងនេះ គេក៏យល់ស្របដូចជាខ្ញុំដែរ!”

“ហើយចុះពេលនេះលោកមានដែលទទួលបានដំណឹងពីលោកឆានុន ទេ?” ឆាយលីសួរ។

“អត់ទេ!” ឈឹងគិនគ្រវីក្បាលបដិសេធ។

“ចុះលោកមានដឹងទេថា លោក ឆានុន មានសាច់ញាតិណាដែលអាចទាក់ទងបាន? ឧទាហរណ៍ដូចជាឪពុកម្ដាយ ឬបងប្អូន?”

ឈឹងគិនបិទភ្នែករកនឹក។ ចិញ្ចើមគាត់ឡើងជ្រួញចូលគ្នា ក្រែងលោមានសាច់ញាតិណាម្នាក់ដែលគាត់គិតរំលង នឹកមិនដល់។ បានបន្តិចគាត់ក៏បើកមកវិញដូចជានឹកឃើញអ្វីមួយ…

តក់!… តក់!…

សំឡេងទឹកស្រក់ចុះពីម៉ាស៊ីនត្រជាក់នៅក្នុងបន្ទប់ការិយាល័យរោងចក្រមួយកន្លែង បន្លឺសូរតកន្ទុយគ្នា។ ថ្មើរនេះម៉ោង៦:៣០នាទីល្ងាចទៅហើយ បុគ្គលិកទាំងអស់ក៏ល្មមដល់ពេលសម្រាកហើយ​ដែរ​។ តាមកន្លែងធ្វើការនីមួយៗស្ងាត់ជ្រាប អេក្រង់កុំព្យូទ័របិទងងឹតឈឹង នៅសល់តែតុមួយដែលនៅចុងដាច់ដោយឡែកពីគេ នៅមានពន្លឺស្ទង់ៗស្ទើរភ្លឺស្ទើរងងឹត។

“ម៉ាស៊ីនត្រជាក់នេះ ថ្ងៃណាមិនខូច មកខូចចំថ្ងៃយើងថែមម៉ោង…ស៊យមែន!”

ស្រមោលមនុស្សប្រុសម្នាក់ចេញពីក្នុងបន្ទប់ដាក់សម្ភារៈ ដោយមានកាន់ធុងទឹកតូចមួយក្នុងដៃផង ដើរបណ្ដើររអ៊ូតិចៗម្នាក់ឯងបណ្ដើរ។

រូបរាងនិងទម្រង់មុខ របស់គេទំនងជាមានវ័យប្រហែល២៥ឆ្នាំ។ គេឱនដាក់ធុងទឹកទៅត្រងចំកន្លែងដែលម៉ាស៊ីនត្រជាក់លេចទឹក ទាំងមិនអស់ចិត្ត។

វឹប!…

ស្រមោលស្ទង់មួយ ស្ទុះរត់ចេញពីមាត់ទ្វារនៃបន្ទប់ការិយាល័យធ្វើការរបស់ប្រធានរោងចក្រ ដែលនៅខាងក្រៅនៃផ្ទៃកញ្ចក់ស្រអាប់។ អ្នកកំលោះងើបមុខមើលទាំងងឿងឆ្ងល់ ព្រោះក្រៅពីខ្លួនមិនសមថាមាននរណាមិនទាន់ចេញពីធ្វើការទៀត បើថាជាលោកប្រធានរបស់គេក៏ដូចជាមិនមែនព្រោះ គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែដឹងថាគាត់មានបញ្ហាក្បាលជង្គង់ មិនអាចរត់ឬធ្វើចលនាលឿនបានទេ។

“ឬមួយក៏គាត់មានការងារអីបន្ទាន់ខ្លាំង បានជារត់ទៅទាំងប្រញាប់បែបនេះ?”

ថាហើយ គេក៏ដើរត្រលប់មកតុធ្វើការរបស់ខ្លួន កន្លែងដែលមានកុំព្យូទ័របើកចោលមុននេះវិញ។ តែរូបភាពនៅនឹងកន្ទុយភ្នែករបស់នាយបែរជាធ្វើឱ្យនាយចាប់អារម្មណ៍ថា ទ្វារបន្ទប់ធ្វើការរបស់លោកប្រធានរបស់គេហាក់ដូចជាបើកចំហចោល។ មិនអស់ចិត្ត គេក៏ក្រោកដើរសម្ដៅទៅរកទ្វាររួចចេញទៅបម្រុងនឹងបិទទ្វារបន្ទប់ឱ្យគាត់ ស្រាប់តែ…

“លោកប្រធាន!” គេស្រែកទាំងភ្ញាក់ផ្អើលកាត់ភាពស្ងប់ស្ងាត់នៅក្នុងរោងចក្រ។

រូបរាងកាយរបស់មនុស្សប្រុសវ័យកណ្ដាលម្នាក់ ដេកស្ដូកស្ដឹងលើកម្រាលការ៉ូនៅក្បែរតុធ្វើការរបស់គេ។ នៅខាងក្រោមក្បាលមានឈាមពណ៌ក្រហមស្រស់ហូរចេញមកក្រៅរឹមៗ។ ភ្លាមនោះបុរសម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ជាសន្តិសុខរត់ចូលមកដល់ ព្រមទាំងសួរអ្នកកំលោះដែលបានស្រែកស្លន់ស្លោមុននេះ។

“មានរឿងអីបានជាស្រែកខ្លាំងបែបនេះ?”

ភាពភ័យខ្លាចព្រោះបានឃើញទិដ្ឋភាពដ៏គួរឱ្យតក់ស្លុត បែរជាមិនអាចឱ្យគេនិយាយអ្វីបានក្រៅពីប្រើខ្សែភ្នែកត្របាញ់ទៅរករាងកាយដែលកំពុងតែដេកស្ងៀម។ សន្តិសុខងាកទៅមើលតាមទិសដៅភ្នែករបស់គេ ស្រាប់តែបើកភ្នែកធំៗ តែគេនៅគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ខ្លួនឯងបាន ទើបស្ទុះចូលទៅក្នុង ហើយយកដៃទៅដាក់ក្បែរច្រមុះរបស់លោកប្រណិត ដែលជាប្រធានរោងចក្ររបស់គេ។

ក្នុងសភាពដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ គេស្រាប់តែដកដៃចេញវិញយ៉ាងរហ័ស ព្រមទាំងងាកមកបុរសវ័យក្មេងហើយនិយាយតិចៗ៖

“គាត់អត់ដកដង្ហើមទេ!”

—

ឡាន៤គ្រឿងឈប់តម្រៀបគ្នានៅមុខរោងចក្រផលិតមី ដែលមានយីហោ“មីដូនតា”។ មនុស្សប្រុសស្រីប៉ុន្មាននាក់ ក្នុងសម្លៀកបំពាក់កងកម្លាំងនគរបាលកម្ពុជាបានចុះពីលើរថយន្តមកបន្តបន្ទាប់គ្នា ដើរចូលទៅក្នុងរោងចក្រ។ មិនយឺតយូរប៉ុន្មាន ម៉ូតូមួយគ្រឿងទៀតបើកបរដោយប៉ូលិសប្រុសមានរូបរាងមាំទាំ ពាក់មួកសុវត្ថិភាពបិទជិត បន្ថយល្បឿនមកឈប់ក្បែរយានយន្តដទៃទៀត។

គេចុះពីលើម៉ូតូបើកកញ្ចក់មួក បង្ហាញឱ្យឃើញកែវភ្នែកមុតថ្លានៅលើផ្ទៃមុខស្រស់សង្ហារបស់គេ។ ដំណើរស្វាហាប់ ម៉ឺងម៉ាត់ ធ្វើឱ្យប៉ូលិសដែលនៅយាមតាមផ្លូវ ឱនគំនាប់គេគ្រប់គ្នា។

“លោកអធិការរង!” ប៉ូលិសក្មេងម្នាក់ដើរចេញពីក្នុងសម្ដៅមករកគេ។

“សុភ័ក្រមកដល់ឬនៅ?”

“មកដល់ហើយ កំពុងត្រួតពិនិត្យកន្លែងកើតហេតុនៅខាងក្នុងទាន!”

លោកអធិការរងវ័យក្មេងមានឈ្មោះថា កែវ ឆាយលី ជាមនុស្សវាងវៃ ធ្លាប់មានស្នាដៃបំបែកសំណុំរឿងក្ដីព្រហ្មទណ្ឌបានច្រើនគួរសម រហូតបានឡើងជាអធិការវ័យក្មេងដែលបំបែកក្ដីបានច្រើនជាងគេប្រចាំតំបន់។

“ខាងនេះ!” ប៉ូលិសប្រុសវ័យប្រហាក់ប្រហែលនឹងគេ កំពុងនៅក្នុងបន្ទប់កើតហេតុរបស់លោកប្រណិត បក់ដៃហៅគេពីចម្ងាយ។

ឆាយលីពាក់ស្រោមដៃបណ្ដើរ ភ្នែករំពៃមើលសព្វជ្រុងជ្រោយនៃទីកន្លែងក្នុងរោងចក្រនេះ។ ក្រសែភ្នែកមុតថ្លាប្រៀបដូចឥន្ទ្រីយ៍របស់គេ បាននឹងកំពុងក្ដោបក្ដាប់យករូបភាពទាំងមូលឱ្យមកមូលទុកក្នុងអង្គចងចាំនៃខួរក្បាល។ គេដើចូលទៅរកសុភ័ក្រព្រមជាមួយនឹងភ្នែកទាំងគូដែលត្របាញ់ទៅរកសាកសពដេកស្ដូកស្ដឹង។

“សាកសពជនរងគ្រោះត្រូវបានបុគ្គលិកនៅក្នុងក្រុមហ៊ុនប្រទះឃើញបែបនេះកាលពីម៉ោង ៦កន្លះល្ងាច ក្រោយពេលដែលគេចេញពីបន្ទប់ទឹកមកវិញ! បន្ទាប់មកគេក៏បានតេទូរសព្ទទៅប្ដឹងប៉ូលិសនិងភរិយារបស់សព! ឥឡូវនេះសាក្សីដែលបានឃើញហេតុការណ៍កំពុងរង់ចាំនៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ!”

ឆាយលីដើរទៅពិនិត្យជនរងគ្រោះបន្តិច មុននឹងក្រោកឈរហើយបែរមកសម្លឹងបរិយាកាសជុំវិញការិយាល័យធ្វើការ។ ក្នុងបន្ទប់ធ្វើការមួយនេះ ថ្វីបើមិនសូវជាធំប៉ុន្មាន តែត្រូវបានគេរៀបចំតុបតែងយ៉ាងល្អ ហាក់មិនមែនចេះតែដាក់របររបស់ប្រើប្រាស់ឱ្យតែបានៗដូចជាបន្ទប់នៅក្នុងរោងចក្រឡើយ។ ក្រៅពីតុ និងកៅអី នៅមានទូដាក់ឯកសារពីរបីគ្រឿងតម្រៀបបន្តគ្នានៅខាងឆ្វេងដៃ។ ផ្នែកខាងក្រោយមានព្យួរស៊ុមរូបថតប៉ុន្មានសន្លឹករបស់លោកប្រណិត និងមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ទៀតឈរចាប់ដៃគ្នានៅមុខខ្សែបូពណ៌ក្រហមស្រស់ ទំនងជាថតក្នុងថ្ងៃសម្ពោធរោងចក្រ។

នៅខាងស្ដាំដៃកន្លែងធ្វើការរបស់លោកប្រណិត មានកន្លែងដាក់តាំងទេវបដិមា ច្រើនជាន់ថ្នាក់និងច្រើនប្រភេទខុសៗគ្នា។ ទាំងបដិមាក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ព្រហ្មញ្ញសាសនា និងយេស៊ូគ្រិស្ដ ព្រមទាំងចម្លាក់ទេវៈផ្សេងៗទៀត។

“មើលទៅគេម្នាក់នេះប្រហែលជាអ្នកជឿលើជំនឿអរូបិយខ្លាំងណាស់ហើយ!” ឆាយលីនិយាយ
តិចៗទៅកាន់សុភ័ក្រ។

សុភ័ក្រធ្វើមុខដូចជាកំពុងត្រិះរិះបន្តិច ព្រមទាំងងក់ក្បាលយល់ស្រប។ គេហាក់ដូចជានឹកឃើញអ្វីម៉្យាងក៏ងាកទៅប្រាប់ឆាយលីវិញ៖

“ភរិយារបស់ជនរងគ្រោះក៏កំពុងរង់ចាំនៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវដែរ!”

ឆាយលីទ្រឹងគិតបន្តិចទើបតប៖

“នាំខ្ញុំទៅចួបពួកគេ!”

នៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ …

លោកអធិការរងបោះជំហានទៅតាមទម្ងន់ជើងធ្ងន់ៗ មួយៗរបស់គេយ៉ាងស្វាហាប់។ ទ្វាររបើកឡើង បង្ហើញឱ្យឃើញមនុស្សប្រុសស្រីបីនាក់កំពុងអង្គុយចាំនៅក្នុងបន្ទប់ទាំងទឹកមុខក្រៀមស្រពោន។

“សួស្ដី! ខ្ញុំគឺអធិការរង កែវ ឆាយលី ទទួលបន្ទុករឿងក្ដីរបស់លោក សួង ប្រណិត!”

មនុស្សស្រីវ័យប្រហែល ២៥-២៦ឆ្នាំ ងើបមកប្រឈមនឹងឆាយលី។ ទោះបីជាទឹកមុខមិនស្រស់បស់ គ្មានស្នាមញញឹមយ៉ាងណា ក៏មិនអាចបិទបាំងភាពស្រស់ស្អាតដែលមាននៅលើភក្រ្តាដ៏ផូរផង់របស់នាងបានឡើយ។ បបូរមាត់តូចស្ដើងរបស់នាងបង្ហើបរលាស់វាចាស្រទន់ថ្នមៗដាក់លោកអធិការវិញ៖

“សួស្ដីលោកអធិការ ឆាយលី! នាងខ្ញុំឈ្មោះ លីន សុជាតា ជាភរិយារបស់លោកប្រណិត! សូមសួរថាតើប៉ូលិសមានតម្រុយអ្វីពីករណីស្លាប់របស់ប្ដីខ្ញុំហើយឬនៅ?”

ឆាយលីភាន់ភាំងនឹងវត្តមានរបស់នាងបន្តិច តែគេនៅតែឆ្លើយតបបានទាន់ពេល៖

“តាមការពិនិត្យជំហានដំបូង យើងនៅមិនទាន់អាចសន្និដ្ឋានបានថាតើវាជាករណីឃាតកម្មដែលឬអត់ទេ ព្រោះមិនទាន់មានភស្ដុតាងណាមួយដែលយើងអាចរកឃើញដើម្បីដាក់បន្ទុកបាន! ដូច្នេះហើយបានជាខាងប៉ូលិសសំណូមពរឱ្យសាក្សីនិងអ្នកស្រីដែលជាញាតិរបស់សពនៅរង់ចាំឆ្លើយសំណួរខ្លះៗដើម្បីជួយបំភ្លឺករណីមួយនេះ!”

គ្មានតំណក់ទឹកភ្នែកមួយតំណក់ណាដែលឆាយលីបានឃើញនៅក្នុងកែវភ្នែករបស់នារីដែលនៅចំពោះមុខខ្លួនសោះ។ នាងរឹងមាំពេកឬមួយក៏មានអាថ៌កំបាំងអ្វីនៅពីក្រោយផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតមួយនេះ?

“លោកចង់ដឹងអ្វីខ្លះ? អាចសួរខ្ញុំបាន! បើខ្ញុំដឹង ខ្ញុំនឹងប្រាប់!”

ឆាយលីញញឹមបន្តិច តែកន្ទុយភ្នែកដៀងទៅមើលប្រុសម្នាក់ដែលកំពុងអង្គុយឱបខ្លួនញ័រនៅលើសាឡុងដោយមានសន្តិសុខម្នាក់ទៀតនៅឈរឱនមុខជ្រប់នៅជិតនោះ។

“សូមអញ្ជើញអ្នកស្រី!”

ឆាយលីធ្វើដៃអញ្ជើញឱ្យសុជាតាទៅអង្គុយនៅម្ខាង ព្រមគ្នាជាមួយនឹងសុភ័ក្រដែលដើរទៅរកបុរសពីរនាក់ទៀតបម្រុងនាំគាត់ទៅបន្ទប់ផ្សេង…

“អត់ទេ! ខ្ញុំមិនទៅទេ! ខ្ញុំមិនទៅណាទាំងអស់! បងជាតា ខ្ញុំចង់នៅជាមួយបង!”

សុជាតាសម្លឹងទៅមើលមុខប្រុសម្នាក់នោះទាំងក្រៀមក្រំ។ នាងងាកមករកឆាយលីវិញ៖

“តើអាចឱ្យគេនៅក្នុងបន្ទប់នេះជាមួយខ្ញុំបានទេ?”

ឆាយលីនៅស្ងៀមមិនទាន់ឆ្លើយតបនឹងសំណើរបស់អ្នកស្រីមេម៉ាយវ័យក្មេងម្នាក់នេះនៅឡើយ។ នាងវាចាបន្ថែមមកទៀត៖

“គេឈ្មោះ រាជ មុនិ! គេមានទម្លាប់ឆាប់ភ័យខ្លាច ងាយនឹងបាត់បង់ស្មារតី! ប្រហែលជាមានខ្ញុំនៅជាមួយគេ អាចជួយដល់ពួកលោកបាន!”

ឆាយលីងក់ក្បាលប្រាប់សុភ័ក្រអនុញ្ញាតឱ្យទុកគេនៅទីនេះ ចំណែកឯសន្តិសុខម្នាក់ទៀតឱ្យកូនចៅក្រោមបង្គាប់នាំទៅសួរចម្លើយនៅបន្ទប់ផ្សេងបាន។

“សូមប្អូនរៀបរាប់ពីហេតុការណ៍ដែលប្អូនបានឃើញប្រាប់ប៉ូលិស!” ក្រោយរៀបចំអង្គុយបានស្រួលបួលហើយ ឆាយលីក៏ចាប់ផ្ដើមការសាកសួរ ដោយមានសុភ័ក្រជាអ្នកនៅចាំកត់ត្រាចម្លើយ។

“ដើម…ដើមឡើយ ខ្ញុំកំពុងធ្វើការងារថែមម៉ោងនៅក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរួម ចំណែកលោកប្រធាននៅធ្វើការក្នុងបន្ទប់ការងាររបស់គាត់…!”

“តើពេលនោះមាននរណាផ្សេងដែលនៅធ្វើការថែមដែរទេ?”

“អត់មានទេ! គ្រប់គ្នាដល់ម៉ោងក៏ចេញទៅផ្ទះអស់ហើយ! មានតែខ្ញុំម្នាក់ឯងទេ!”

សុភ័ក្រសួរកាត់មុនិ៖

“ប្អូនឧស្សាហ៍ធ្វើការងារថែមម៉ោងណាស់មែនទេ?”

មុនិមើលមុខសុជាតាបន្តិច ទើបនិយាយទាំងអល់អែក៖

“ជាធម្មតាខ្ញុំធ្វើការថែមម៉ោង ៣ថ្ងៃក្នុងមួយអាទិត្យ! តែមិនមែនក្រុមហ៊ុនជាអ្នកឱ្យខ្ញុំធ្វើការទាំងនេះទេ…ខ្ញុំស្ម័គ្រចិត្តធ្វើវាដោយខ្លួនឯង!”

ឆាយលីនៅស្ងៀមរង់ចាំស្ដាប់គេនិយាយដោយយកចិត្តទុកដាក់៖

“ល្ងាចមិញពេលខ្ញុំកំពុងធ្វើការ ខ្ញុំនៅឃើញលោកប្រធានដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ហើយបិទទ្វារបន្ទប់របស់គាត់ជិតឈឹងដូចរាល់ដង! តែក្រោយពេលខ្ញុំទៅបន្ទប់ទឹកហើយចេញមកវិញ ខ្ញុំប្រទះឃើញថាម៉ាស៊ីនត្រជាក់នៅក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់ខ្ញុំស្រាប់តែធ្លាយ ស្រក់ទឹកចុះមក! ខ្ញុំក៏ត្រលប់ទៅយកធុងពីក្នុងបន្ទប់ដាក់សម្ភារៈមកត្រងទឹក ពេលនោះខ្ញុំស្រាប់តែឃើញស្រមោលមួយរត់ចេញពីបន្ទប់ធ្វើការរបស់គាត់! ដើមឡើយខ្ញុំស្មានតែគាត់មានធុរៈអ្វីចាំបាច់ ទើបមិនបានចាប់អារម្មណ៍ហើយក៏មកអង្គុយធ្វើការវិញ! តែពេលខ្ញុំមើលទៅបន្ទប់របស់គាត់ម្ដងទៀត ឃើញទ្វារនៅបើកចំហចោល ខ្ញុំប្រុងទៅបិទទ្វារឱ្យគាត់ ស្រាប់តែទៅដល់ឃើញគាត់ដេកស្លាប់នៅក្នុងហ្នឹងតែម្ដង!” អាកប្បកិរិយារបស់មុនិនៅពេលនេះចាប់ផ្ដើមខ្សឹកខ្សួលបន្តិចម្ដងៗ រហូតត្រូវធ្វើឱ្យអ្នកស្រីសុជាតាដែលនៅអង្គុយជិតនោះទះខ្នងលួងលោមគេថ្នមៗ។

ឆាយលីសួរគេបន្ត៖

“ចុះប្អូនមានឃើញថាមនុស្សដែលរត់ចេញទៅនោះជានរណាដែរទេ?”

មុនិគ្រវីក្បាល៖

“មិនដឹងទេ! ព្រោះកញ្ចក់ដែលនៅត្រង់កន្លែងម៉ាស៊ីនត្រជាក់នោះជាកញ្ចក់ស្រអាប់! ក្នុងបន្ទប់ធ្វើការមានតែកញ្ចក់ទ្វារប៉ុណ្ណោះដែលថ្លាអាចមើលទៅក្រៅឃើញ!”

ឆាយលីងក់ក្បាលតិចៗ ព្រោះគេក៏បានចាប់អារម្មណ៍ឃើញបែបនេះដែរ ពេលដែលគេឆ្លងកាត់បន្ទប់បុគ្គលិកនៅទល់មុខបន្ទប់របស់លោកប្រណិត។

“ចុះមានចំណាំភិនភាគ ឬក៏អ្វីមួយដែលអាចកត់សម្គាល់បានដែរទេ? ឧទាហរណ៍ជាមនុស្សប្រុស ឬស្រី? សក់ក្បាល? ឬក៏សម្លៀកបំពាក់អីបែបហ្នឹងណា៎!”

សុភ័ក្រហាក់ដូចជាចិត្តក្ដៅចង់សាកសួរទៅ ប្រុសម្នាក់នេះឱ្យដឹងរឿងគ្នាពេលនេះតែម្ដង តែមើលទៅគេប្រឹងគិតរកនឹក រហូតទឹកមុខប្រែទៅជាស្លេកស្លាំង ហើយយកដៃទៅក្ដោបក្បាល ស្រែកខ្លាំងៗ៖

“ខ្ញុំមិនដឹងទេ! ខ្ញុំចាំមិនបានទេ! អូយ!”

“មុនិ! មុនិ! ឯងយ៉ាងម៉េចហើយ?” អ្នកស្រីសុជាតាស្លន់ស្លោពេលដែលឃើញគេទៅជាបែបនេះ។

នាងតឿនទៅឆាយលី៖

“ឆាប់ជូនគេទៅមន្ទីរពេទ្យ!”

—

“អ្នកជំងឺមិនមានបញ្ហាអ្វីធ្ងន់ធ្ងរទេ គ្រាន់តែប្រហែលជាគេជួបនឹងហេតុការណ៍អ្វីមួយរន្ធត់ តក់ស្លុតពេក ទើបបណ្ដាលឱ្យរាងកាយគេចុះខ្សោយ!”

គ្រូពេទ្យរៀបរាប់ពីស្ថានភាពជំងឺរបស់មុនិប្រាប់ទៅលោកអធិការរងនិងអ្នកស្រីសុជាតា។ នាយប៉ូលិសយើងបែរទៅមើលអ្នកជំងឺដែលដេកនៅលើគ្រែបន្តិច រួចងាកមកពិភាក្សាជាមួយពេទ្យវិញ៖

“ហើយពេលណាគេដឹងខ្លួនដែរលោកគ្រូពេទ្យ?”

“អាស្រ័យលើស្ថានភាពផ្លូវចិត្តរបស់គេ យ៉ាងលឿនប៉ុន្មានម៉ោងទៀតគេដឹងខ្លួនហើយ តែបើយូរក៏ប្រហែលជា២ទៅ៣ថ្ងៃទៀតដែរ! អ៊ីចឹងបើអស់ការអីហើយ ខ្ញុំសុំលាទៅមុនហើយ!”

ឆាយលីជូនដំណើរពេទ្យដល់មាត់ទ្វារ ទើបបកមកវិញ។ អ្នកស្រីសុជាតា ទឹកមុខស្មើធេង ឈរមើលមុខរបស់មុនិ។

“អ្នកស្រីកុំគិតច្រើនពេកអី គេអស់អីហើយ! ពេលនេះអ្វីដែលសំខាន់គឺថែរក្សាសុខភាពខ្លួនឯងឱ្យបានល្អ និងសហការជាមួយប៉ូលិស ដើម្បីឱ្យពួកយើងអាចឆាប់ប្រមូលភស្ដុតាងបាន!”

“លោកគិតថាការស្លាប់របស់ប្ដីខ្ញុំគឺជារឿងឃាតកម្ម?” នាងសួរទាំងមិនងាកមកមើលមុខគេ។

“ពេលនេះខ្ញុំមិនទាន់អាចសន្និដ្ឋានអ្វីទាំងអស់! រង់ចាំឱ្យប៉ូលិសមានភស្ដុតាងគ្រប់គ្រាន់ជាមុនសិន ពេលនោះខ្ញុំនឹងជម្រាបអ្នកស្រីវិញភ្លាម!”

សុជាតានិយាយទាំងស្ទាក់ស្ទើរ៖

“ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់យកសពរបស់គាត់មកធ្វើបុណ្យឱ្យបានកាន់តែឆាប់តែប៉ុណ្ណោះ! មនុស្សស្លាប់បាត់ទៅហើយ មិនបានធ្វើបុណ្យឧទ្ទិសកុសលឱ្យគាត់ទៀត ខ្ញុំបារម្ភគាត់ទៅមិនបានសុខ!”

“ខ្ញុំមានសំណួរខ្លះៗចង់សួរអ្នកស្រី! បើមិនយល់ទាស់ទេ យើងអាចរកកន្លែងស្ងាត់ពិភាក្សាគ្នាបន្តិចល្អទេ?”

សុជាតាលើកនាឡិកាដៃមើលម៉ោងបន្តិច ឃើញថាជាម៉ោង៨យប់ទៅហើយ តែនាងក៏មិនបានថាអ្វីក្រៅពីងក់ក្បាលជាការយល់ព្រមនឹងគេ។

វគ្គ «លីន សុជាតា ភរិយាសព»

“បែកគ្នាយូរហើយ សុខសប្បាយជាទេ?” ឆាយលីផ្ដើមសំណួរទៅកាន់នារីដែលអង្គុយកូរកាហ្វេនៅចំពោះមុខខ្លួន។

“ខ្ញុំមិនអីទេ! មានអ្វីដែលចង់សួរទាក់ទងនឹងការងារ លោកអាចចាប់ផ្ដើមបាន!” នាងតប។

“នាងនិងលោកប្រណិតរៀបការជាមួយគ្នាប៉ុន្មានឆ្នាំហើយ?”

អ្នកមេម៉ាយប្ដីទើបនឹងស្លាប់ថ្មីៗ លើកពែងកាហ្វេក្ដៅហុយៗមកក្រេបបន្តិច ហាក់ដូចជាទុកពេលឱ្យខ្លួនឯងបានរៀបពាក្យសម្ដីខ្លះ៖

“ខ្ញុំនឹងគាត់រៀបការជាមួយគ្នាបានជិតពីរឆ្នាំហើយ! កាលនោះគាត់ទើបតែចាប់ផ្ដើមបើកដំណើរការរោងចក្រផលិតមីដែលគាត់ស្រាវជ្រាវរូបមន្តបាន!”

“អ៊ីចឹងតើទំនាក់ទំនងរបស់អ្នកទាំងពីរយ៉ាងម៉េចដែរ?”

សុជាតាស្រាប់តែសម្លឹងមុខឆាយលីមិនដាក់ភ្នែក ធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ញញើតចំពោះទឹកមុខស្លូតបូត តែប្រកបជាមួយនឹងកែវភ្នែកមុតស្រួចបែបនេះ។ តែទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្នុងនាមជាប៉ូលិសម្នាក់ គេម៉េចនឹងអាចឱ្យមន្តសណ្ដំនៃកែវភ្នែកនារីមានឥទ្ធិពលចំពោះខ្លួនបានទៅ។

“ពួកយើងទាំងពីរនាក់ស្រលាញ់គ្នាដូចជាប្ដីប្រពន្ធគេទូទៅអ៊ីចឹង! ថ្វីបើពួកយើងធ្វើការងារផ្សេងគ្នា តែយើងតែងតែផ្ដល់ពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់ឱ្យគ្នា! រៀងរាល់ចុងសប្ដាហ៍ឬថ្ងៃសម្រាក គាត់តែងជូនខ្ញុំទៅលេងផ្ទះឪពុកម្ដាយខ្ញុំ ឬទៅលេងស្រុកកំណើតគាត់នៅឯខេត្ត!”

“តើគាត់មានជំងឺប្រចាំកាយ ឬមួយរយៈចុងក្រោយនេះគាត់មានបាននិយាយឬមានអាកប្បកិរិយាអ្វីប្លែកទេ?”

នាងសញ្ជឹងគិតបន្តិច មុននឹងឆ្លើយតបមកវិញទាំងកំបុតកំបុយ៖

“គ្មានទេ! សុខភាពគាត់ប្រក្រតីធម្មតា លើកលែងតែជំងឺជង្គង់របស់គាត់…តែ…ដូចជាឮគាត់និយាយថាមានរោងចក្រមួយចង់បើករកស៊ីប្រជែងជាមួយរោងចក្ររបស់គាត់!”

“គាត់និយាយប្រាប់អ្នកស្រី?”

សុជាតាគ្រវីក្បាលតិច៖

“អត់ទេ! គឺខ្ញុំស្ដាប់ឮដោយចៃដន់! ការងារនៅរោងចក្រភាគច្រើនគាត់មិនសូវពិភាក្សាជាមួយខ្ញុំទេ ព្រោះគាត់មិនចង់ឱ្យខ្ញុំពិបាកចិត្ត!”

នរៈសង្ហាព្យាយាមរាវរកចម្លើយឬអាថ៌កំបាំងផ្សេងទៀតដែលអាចលាក់ទុកនៅពីក្រោយចម្លើយរបស់នាង តែចុងក្រោយគឺទទេ។ អាចទេ ប្ដីប្រពន្ធស្រលាញ់គ្នា តែបែរជាមិនអាចចែករំលែករឿងរ៉ាវបញ្ហាដែលខ្លួនកំពុងទទួលរងសម្ពាធទៅកាន់ដៃគូបាន? បើទោះជាក្រោមហេតុផលដែលនាងបានលើកឡើងមុន ក៏សឹងតែមិនអាចឱ្យអ្នកជឿទាំងស្រុងនោះដែរ។

ឆាយលីព្យាយាមបង្វែរសំណួរចេញ ព្រោះមិនចង់បង្កសម្ពាធផ្លូវចិត្តទៅលើនាងកាន់តែខ្លាំង។ ថ្វីបើនាយមិនដឹងថាមានរឿងអ្វីខ្លះកើតឡើង តែនាយក៏មិនទាន់ចង់ដេញទាន់ជាន់កែងនាងភ្លាមៗដែរ។

“រួចចុះអ្នកស្រីស្គាល់មុនិយូរប៉ុណ្ណាហើយ? ព្រោះមើលទៅទំនាក់ទំនងអ្នកទាំងពីរដូចជាមិនមែនគ្រាន់តែជាបុគ្គលិកនិងចៅហ្វាយនាយទេ?”

“ខ្ញុំស្គាល់គេប្រហែលជាមួយឆ្នាំហើយ! កាលនោះខ្ញុំធ្វើការនៅក្នុងមជ្ឈមណ្ឌលមួយកន្លែង ហើយបានឃើញគេរស់នៅក្នុងមណ្ឌលកុមារកំព្រា! គេជាមនុស្សមានសមត្ថភាពនិងការច្នៃប្រតិដ្ឋ ប៉ុន្តែដោយសារគេមានអូទីសឹម  ធ្វើឱ្យគេពុំសូវមានទំនាក់ទំនងល្អជាមួយសង្គម ពិបាករកការងារធ្វើ ទើបខ្ញុំជួយគេដោយយកមកឱ្យធ្វើការក្នុងរោងចក្ររបស់ស្វាមីខ្ញុំ! តែប៉ុណ្ណឹងឯង គ្មានអ្វីលើសពីហ្នឹងទៀតទេ!”

“ពេលដែលកើតហេតុតើអ្នកស្រីកំពុងធ្វើអ្វី? នៅឯណា?”

សុជាតាបិទភ្នែក ដកដង្ហើមធំចូលបន្តិចហើយបញ្ចេញមកវិញ ព្រមទាំងសម្លក់នាយអធិការរងថ្មែរ ព្រោះមិននឹកស្មានថាសូម្បីនាងជាប្រពន្ធជនរងគ្រោះក៏គេអាចសង្ស័យបានដែរ។

“មុននេះបន្តិចខ្ញុំកំពុងធ្វើការ! លោកអាចទៅសាកសួរនៅស្ថានីយ៍វិទ្យុដែលខ្ញុំធ្វើការបាន បើមិនទុកចិត្ត…”

ឆាយលីនិយាយកាត់៖

“ខ្ញុំពុំចង់បានន័យដូច្នោះទេ! តែពួកយើងត្រូវការព័ត៌មានគ្រប់យ៉ាងដែលសំខាន់ ដើម្បីធ្វើជាទិន្នន័យ…”

ទឺតៗ! …

ទូរសព្ទស្រាប់តែរោទ៍កាត់ពាក្យសម្ដីដែលឆាយលីកំពុងនិយាយ…

ជាទូរសព្ទរបស់សុភ័ក្រ!

“ខ្ញុំសុំទទួលទូរសព្ទបន្តិចសិន!” ឆាយលីនិយាយទៅកាន់សុជាតា។

“ចាស! តាមសម្រួលចុះ!”

“អាឡូ! ខាងនោះយ៉ាងម៉េចហើយ?”

ត្រចៀកឆាយលីស្ដាប់ទូរសព្ទ តែភ្នែកគេបែរជាលួចដៀងមកសម្លឹងមើលមុខអ្នកមេម៉ាយវ័យក្មេងដែលប្ដីទើបស្លាប់មិនទាន់បានប៉ុន្មានម៉ោង ដោយពុំទាន់ដឹងមូលហេតុច្បាស់នៅឡើយ។ ទឹកមុខនាងហាក់ដូចជានឹងធឹងល្អ តែភ្នែករបស់នាងប្រហែលជាមិនអាចក្បត់នឹងដួងចិត្តខាងក្នុងបានតទៅទៀតទេ។ ទឹកភ្នែកមួយតំណក់ស្រក់ចុះមក។ ឆាយលីដកកន្សែងដៃពីហោប៉ៅអាវហុចឱ្យនាង ហើយដើរចេញទៅនិយាយទូរសព្ទឆ្ងាយបន្តិច ទុកពេលឱ្យនាងបានបន្ធូរអារម្មណ៍តានតឹងចេញខ្លះ។

ក្រោយនិយាយទូរសព្ទរួច អធិការកំលោះដើរចូលមកវិញ ឃើញនាងកំពុងតែចុចទូរសព្ទញាប់ដៃស្មេរ។ ឮសូរសម្រិបជើងរបស់គេ សុជាតាដាក់ទូរសព្ទចូលក្នុងកាបូបវិញយ៉ាងលឿន តែទោះយ៉ាងណាក៏មិនអាចគេចផុតពីខ្សែភ្នែករបស់ឆាយលីបានទេ។

“នៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិសស្រាប់តែមានការបន្ទាន់ ខ្ញុំសុំលាទៅមុនហើយ!”

“ចាសមិនអីទេ!”

ឆាយលីឈានជើងប្រុងចេញទៅហើយ នាយស្រាប់តែនឹកឃើញអ្វីម៉្យាងក៏បែរមករកសុជាតាវិញ៖

“កុំគិតច្រើនពេក! បើមានអ្វីដែលនឹកឃើញ ហើយគិតថាសំខាន់ ពាក់ព័ន្ធនឹងការស្លាប់របស់លោកប្រណិត សូមជួយផ្ដល់ដំណឹងមកខាងខ្ញុំផង!”

នាងញញឹមស្ងួត ព្រមទាំងងក់ក្បាលតិចៗតបមកវិញ។

វគ្គ «ករណីឃាតកម្ម?”

យប់ម៉ោង៩ នៅអធិការដ្ឋាននគរបាលខណ្ឌមួយកន្លែង នាជាយក្រុងភ្នំពេញ…

ភាពស្ងាត់ជ្រងំនៃរាត្រី បន្សល់ទុកតែភាពងងឹតដែលត្រូវបានបំភ្លឺដោយអំពូលពណ៌ពងមាន់តូចៗត្រង់នេះបន្តិច ត្រង់នោះបន្តិច។ ដោយឡែកនៅក្នុងបន្ទប់ប្រជុំបែរជាមានភ្លើងភ្លឺចិញ្ចាច បង្ហាញឱ្យឃើញផ្ទៃក្ដារខៀនពណ៌សស្គុស មានបិទរូបថតប៉ុន្មានសន្លឹកនៅលើនោះផង។

ឆាយលីអង្គុយអានរបាយការណ៍សង្ខេប ដែលទទួលបានពីសហការីដែលនៅប្រចាំការផ្ទាល់នឹងកន្លែងកើតហេតុ។ យូរៗម្ដងគេយកដៃមកអង្អែលចង្កាដែលដុះពុកមាត់រឹម ដើម្បីបន្ថយសម្ពាធពីរឿងក្ដីមួយនេះ។ សុភ័ក្រដើរទម្លាក់ជើងធ្ងន់ៗចូលមក ដាក់គូទអង្គុយលើកៅអីប៉ុកទល់មុខសម្លាញ់ទាំងនឿយហត់ ព្រោះពេញមួយល្ងាចនេះគេពុំទាន់បានរកអ្វីមកទ្រាប់ពោះនៅឡើយ។

ឆាយលីដៀងភ្នែកមកមើលគេបន្តិចរួចត្រលប់ទៅពិនិត្យរបាយការណ៍បន្តទៀត ទាំងលួចអស់សំណើចនឹងកាយវិការរបស់គេផង។

“សើចអី?” សុភ័ក្រសួរទាំងមួម៉ៅ។

“អត់ទេ! យើងគ្មានបានសើចផង!” ឆាយលីញាក់ស្មាតប ហើយដាក់សំណុំឯកសារទៅលើតុ។

“យើងឃើញច្បាស់ណាស់! ហើយពេលណាទើបអាចទៅរកហូបអីបាន? ឥឡូវនេះយើងឃ្លានហើយ!”

ឆាយលីលើកនាឡិកាដែលពាក់ជាប់នឹងដៃមកមើលម៉ោង៖

“ភ្លេចខ្លួនតែបន្តិចសោះ ម៉ោងជាង៩យប់ទៅហើយ! តែមិនអីទេ បន្តិចទៀតប្រហែលជាគេយកមកដល់ហើយ!”

“ឯងកុម្ម៉ង់?”

ប៉ុកៗៗ!…

ឆាយលីមិនទាន់តបផង ស្រាប់តែឮសូរសំឡេងគោះទ្វារពីខាងក្រៅ។

“មកដល់ល្មម… អញ្ជើញចូល!”

សុភ័ក្រងាកទៅមើលមាត់ទ្វារ ឃើញមនុស្សស្រីម្នាក់ក្នុងឯកសណ្ឋានជានាយប៉ូលិសដូចខ្លួនដែរ កំពុងយួរអាហារពីរបីកញ្ចប់ដើរចូលមក។

“យី! អ្នកដឹកជញ្ជូនអាហារឥឡូវចេះលេងខ្លួន ស្លៀកពាក់ទៅតាមអង្គភាពដែលកុម្ម៉ង់ម្ហូបទៀត!”

នារីរូបស្រស់មិនតប នាងឱនមកគំនាប់ឆាយលីបន្តិច ថែមជាមួយស្នាមសើចយ៉ាងស្រស់នៅលើបបូរមាត់របស់នាង។ សុភ័ក្រក្រោកដើរទៅឈោងទទួលអាហារពីដៃនាងក្រមុំ ព្រមទាំងបន្លំទៅប៉ះដៃរបស់នាង។ ស្រស់ស្រីរហ័សយកដៃម្ខាងទៀតទៅចាប់កដៃគេពត់ឡើងលើស្ទើរបាក់ធ្វើឱ្យឆាយលីទីបំផុតធ្លាយសំណើចចេញមកក្រៅ។

“អូយ!” សុភ័ក្រស្រែកភ្លាត់មាត់។

“បានហើយឈប់លេងទៅ!” អធិការកំលោះប្រញាប់ធ្វើអាជ្ញាកណ្ដាលមុននឹងមានការយល់ច្រឡំធ្ងន់ធ្ងរជាងនេះ។

នាងក្រមុំលែងដៃពីសុភ័ក្រ រួចដើរយកអាហារមកដាក់លើតុដែលនៅចំកណ្ដាលបន្ទប់។ សុភ័ក្ររលាស់ដៃតិចៗ ហើយដើរតាមមកពីក្រោយទាំងងឿងឆ្ងល់។

ឆាយលីប្រញាប់ធ្វើការណែនាំស្រស់នារីចំណូលថ្មី៖

“ឡង់ឌី…នេះគឺវរៈសេនីយ៍ត្រី សែម សុភ័ក្រ! សុភ័ក្រ…នេះគឺអនុសេនីយ៍ឯក នាត ឡង់ឌី ប៉ូលិសទទួលបន្ទុករឿងក្ដីម្សៅមីរបស់រោងចក្រលោកប្រណិត! ដោយសាររឿងនេះអាចនឹងពាក់ព័ន្ធគ្នាទើបលោកអធិការស្នើឱ្យឡង់ឌីចូលរួមជាមួយក្រុមយើងដើម្បីសហការនិងឱ្យនាងបានរៀនសូត្រផង!”

“រីករាយដែលបានស្គាល់កញ្ញាអនុសេនីយ៍ឯក!” សុភ័ក្រហុចដៃទៅរកឡង់ឌីទាំងបបូរមាត់កំហិលញញឹមឌឺដងដាក់នាង។

ចំណែកឡង់ឌីមិនខ្ចីចុះចាញ់ទឹកមុខគេ នាងសើចយ៉ាងស្រស់បោះដៃត្រលប់ទៅចាប់ដៃនាយប៉ូលិសកំលោះតបវិញ៖

“រីករាយដែលបានរួមការងារជាមួយគ្នា លោកវរៈសេនីយ៍ត្រី! សូមជួយណែនាំផង!”

ភ្នែកទាំងគូត្របាញ់ដាក់គ្នាយ៉ាងមោះមុត ហាក់ដូចជាកំពុងសម្លឹងមើលគូសត្រូវច្រើនជាងអ្នករួមការងារ។

“អូខេបានហើយ! បើស្គាល់គ្នាហើយក៏ល្មមអាចញ៉ាំបាយបានហើយ ក្រែងមុននេះឯងថាឃ្លានមិនអ៊ីចឹងអ្ហី?” នៅតែឆាយលីជាអ្នកជួយសម្រួលស្ថានការណ៍ បើមិនអ៊ីចឹងប្រហែលជាអាចមានរបួសម្ខាងៗហើយទើបអាចបញ្ចប់រឿងបាន។

ក្រោយអាហារពេលយប់បានបញ្ចប់ អ្នកទាំងបីចាប់ផ្ដើមពិភាក្សាលើមុខសញ្ញានៃរឿងក្ដីមរណភាពរបស់លោក សួង ប្រណិត។

“លោក សួង ប្រណិត អាយុ៣០ឆ្នាំ ជាម្ចាស់រោងចក្រផលិតមី មានយីហោ“មីដូនតា” និងជាប់ឈ្មោះជាសហគ្រិនវ័យក្មេងដែលទទួលជោគជ័យលើការផលិត និងនាំចេញមីសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់ក្នុងស្រុក…មានភរិយាឈ្មោះ លីន សុជាតា អាយុ២៥ឆ្នាំ ជាពិធីការិនីនៅប៉ុស្តិ៍វិទ្យុ…”

សុភ័ក្រនិយាយ ដៃកាន់ភ្លើងឡាស៊ែរចង្អុលទៅកាន់ស្លាយរូបភាពដែលបង្ហាញនៅលើក្ដារខៀន។ ឆាយលីយកដៃអង្អែលចង្កាតិចៗ ភ្នែកផ្ដោតទៅលើរូបភាពពីរនាក់ប្ដីប្រពន្ធលោកប្រណិតថតជាមួយគ្នានៅពីមុខរោងចក្រ។

សុភ័ក្របន្ត៖

“តាមរបាយការណ៍បឋមនៃការធ្វើកោសល្យវិច័យលើសាកសពបានបង្ហាញថា​ លោក សួង ប្រណិត បានស្លាប់ដោយសារការដួលបោកក្បាលនឹងការ៉ូ ធ្វើឱ្យមានការដាច់សរសៃឈាមនិងមានឈាមកកនៅខាងក្នុង! នៅកន្លែងកើតហេតុគ្មានភស្តុតាងអ្វីគួរឱ្យសង្ស័យថាជាអំពើឃាតកម្មទេ លើកលែងតែទូរសព្ទបែកអេក្រង់មួយគ្រឿង និងចម្លើយរបស់សាក្សីឈ្មោះ រាជ មុនិ ដែលជាបុគ្គលិកផ្នែកព័ត៌មានវិទ្យាធ្វើការក្នុងរោងចក្រនោះថា បានឃើញមនុស្សរត់ចេញពីបន្ទប់របស់ជនរងគ្រោះ!”

រូបថតបង្ហាញពីទិដ្ឋភាពក្នុងបន្ទប់ លោតបន្តបន្ទាប់គ្នា។

ឆាយលីឈ្ងោកមកពិនិត្យរបាយការណ៍ម្ដងទៀត រួចនិយាយតិចៗម្នាក់ឯង៖

“កាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពទាំងអស់ត្រូវបានខូចមុនថ្ងៃកើតហេតុ២ថ្ងៃ…”

“សន្តិសុខនៅទីនោះបានប្រាប់ថាកាលពីម្សិលម្ង៉ៃ នាយមុនិនោះបានសាកល្បងដំឡើងប្រព័ន្ធថ្មីដើម្បី Upgrade កាមេរ៉ាសុវត្ថិភាព តែចៃដន់បែរជាធ្វើឱ្យប្រព័ន្ធកាមេរ៉ាទាំងអស់នោះឆ្លងខូច ហើយត្រូវលោកប្រណិតស្ដីបន្ទោសយ៉ាងខ្លាំង! តែដោយសារបានអ្នកស្រីសុជាតាមកជួយសម្រួលទាន់ពេល កុំអីគេត្រូវគាត់បណ្ដេញចេញពីក្រុមហ៊ុនបាត់ហើយ!” សុភ័ក្ររាយការណ៍។

ឡង់ឌីផ្ទាត់ម្រាមដៃឡើង ដាក់ការសង្ស័យ៖

“ឬមួយក៏រាជ មុនិ នោះខឹងនឹងលោកប្រណិតដែលស្ដីបន្ទោសគេខ្លាំងៗកណ្ដាលចំណោម ហើយក៏ចិញ្ចឹមចិត្តខឹងនឹងគាត់ ហើយឆ្លៀតពេលល្ងាចមិញដែលនៅតែពីរនាក់ ក៏លួចសម្លាប់គាត់តែម្ដងទៅ!”

សុភ័ក្រជ្រួញចិញ្ចើមគិតបន្តិច តែឆាយលីស្រាប់តែបដិសេធនឹងការយល់ឃើញរបស់ឡង់ឌី៖

“មិនអាចទេ! បើតាមរបាយការណ៍ពិនិត្យរបស់មន្ទីរពេទ្យបានឱ្យដឹងថា មុនិគេមានអូទីសឹមពីកំណើត ដែលបណ្ដាលឱ្យរាងកាយរបស់គេពិបាកក្នុងការធ្វើចលនា! ដូច្នេះគេមិនអាចបង្កឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់ដល់អ្នកដទៃរហូតដល់ស្លាប់ទេ រឹតតែមិនអាចទៅរួចចំពោះលោកប្រណិតដែលជាមនុស្សពេញកម្លាំងទៅទៀត!”

“ចុះតើស្ថានភាពរបស់ជនរងគ្រោះនិងរោងចក្ររបស់គេយ៉ាងម៉េចដែរ?” សុភ័ក្របែរមកសួរឡង់ឌី។

“រោងចក្ររបស់គាត់បានបើកកាលពី៤ឆ្នាំមុន គ្រាន់តែដើម្បីបោះដុំក្នុងតំបន់ តែក្រោយមកដោយមានការទទួលស្គាល់ច្រើនពីអតិថិជន គាត់ក៏បានពង្រីកធំជាងមុនដើម្បីចែកចាយទៅតាមបណ្ដាខេត្តផ្សេងទៀត!”

ឡង់ឌីបើកស្លាយថ្មីដើម្បីបង្ហាញអ្នកទាំងពីរ…គឺជារូបថតរោងចក្ររបស់លោកប្រណិតដែលទើបនឹងបើកខ្នាតតូច និងរោងចក្រសព្វថ្ងៃនេះ។

“ប្រហែលជា៣ខែមុននេះ មានគេដាក់ពាក្យបណ្ដឹងថារោងចក្ររបស់លោកប្រណិតបានផលិតមីមិនត្រឹមត្រូវទៅតាមវត្ថុធាតុដើម មិនសមស្របទៅតាមលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យគុណភាពសុវត្ថិភាព! ខ្ញុំត្រូវបានថ្នាក់លើចាត់ឱ្យទទួលបន្ទុកសហការជាមួយមន្ត្រីក្រសួងកសិកម្ម ក្នុងការចុះពិនិត្យនិងស៊ើបអង្កេតរឿងក្ដីនេះ! ក្រោយពេលធ្វើការពិនិត្យ ពួកយើងរកឃើញថារោងចក្ររបស់គាត់ពិតជាបានផលិតមីក្លែងបន្លំគុណភាពពិតមែន ហើយមកទល់ពេលនេះក្រសួងកំពុងរៀបចំលិខិតព្រមាននិងនីតិវិធីផ្សេងៗដើម្បីឱ្យរោងចក្ររបស់គាត់បង់សំណងតាមផ្លូវច្បាប់!”

ឆាយលីស្រាប់តែសួរកាត់៖

“ចុះមានដឹងទេថានរណាជាអ្នកដាក់ពាក្យបណ្ដឹង?”

“ជាអតីតមិត្តជិតស្និទ្ធរបស់គាត់ ម៉េង ឈឹងគិន!” ឡង់ឌីតប។

“អូខេ! ដោយសារយើងត្រូវរង់ចាំរបាយការណ៍លម្អិតពីខាងកោសល្យវិច័យ ដូច្នេះការងារដែលយើងត្រូវចាប់ផ្ដើមនៅថ្ងៃស្អែកគឺ ទី១ពិនិត្យពីស្ថានភាពហិរញ្ញវត្ថុផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គ្រួសារលោកប្រណិត និងរោងចក្ររបស់គាត់ និងទី២គឺស៊ើបពីប្រវត្តិរូបរបស់ ម៉េង ឈឹងគិន! ការងារនេះគឺសង្ឃឹមលើយើងទាំងអស់គ្នាហើយ ព្រោះលោកអធិការជាប់បេសកកម្ម ហើយគាត់ទុកចិត្តលើពួកយើងសម្បើមណាស់!” ឆាយលីនិយាយដោយម៉ឺងម៉ាត់។

សុភ័ក្រស្ងាបហមៗ ខំប្រឹងនិយាយក្ងួរៗ៖

“ដឹងហើយៗ! តែឥឡូវយើងងងុយ សុំទៅសម្រាកមុនហើយ!”

ឆាយលីខ្ជិលប្រកាន់ច្រើន ព្រោះគេដឹងថាជាទម្លាប់របស់សុភ័ក្រទៅហើយ។ នាយបក់ដៃខ្វើយៗដេញគេឱ្យចេញទៅ រួចភ្នែកក៏ចាប់ផ្ដើមងាកមកពិនិត្យមើលរូបថតនៅលើផ្ទៃក្ដារខៀនម្ដងមួយសន្លឹកៗ ភ្លេចគិតថានៅជិតគេ មានប៉ូលិសស្រីម្នាក់ដែលមិនទាន់ទៅណា។

“បងឯងគិតថាជាការស្លាប់របស់លោកប្រណិតជារឿងឃាតកម្មមែនទេ?” ឡង់ឌីស្រាប់តែស្ងាត់ៗក៏សួរឡើង ធ្វើឱ្យឆាយលីភ្ញាក់ខ្លួនមកសម្លឹងមើលនាងវិញ។

“ឃាតកម្មឬអត់យើងនៅមិនទាន់ដឹងទេ! ក្នុងនាមជាប៉ូលិស ទាល់តែមានភស្ដុតាងគ្រប់គ្រាន់ទើបអាចសន្និដ្ឋានបាន!”

ឡង់ឌីញញឹមបែបញញើតញញើមនឹងអាកប្បកិរិយារបស់ឆាយលី។ ថ្វីបើគេស្លូតបូត មិនចេះវាយឫក ប្រកាន់ច្រើន តែពាក្យសម្ដីចេញមករបស់គេគឺម៉ឺងម៉ាត់ ហ្មត់ចត់ សមជាអធិការរងល្បីឈ្មោះប្រចាំខណ្ឌមែន។

ទឺង!

សំឡេងសារឮចេញពីក្នុងកុំព្យូទ័រយួរដៃរបស់ឆាយលី…

នាយប្រញាប់យកមកឆែកមើល។ ឡង់ធ្វើខ្លួនមិនត្រូវពេលនៅតែពីរនាក់គេបែបនេះ នាងកាន់កញ្ចប់អាហារដែលនៅសេសសល់លើតុ លើកបង្ហាញឆាយលីថានាងនឹងយកទៅចោល ស្រាប់តែគេភ្លាត់មាត់និយាយតិចៗប្រាប់នាង៖

“ផ្នែកកោសល្យវិច័យផ្ញើរបាយការណ៍បន្ថែមមកប្រាប់ថា ការស្លាប់របស់លោកប្រណិត គឺជាករណីឃាតកម្ម!”