​​​ឆាយលីចាកចេញពីបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ ទាំងប្រញាប់ប្រញាល់។ ដៃម្ខាងចុចទូរសព្ទយ៉ាងរហ័ស ចំណែកភ្នែករបស់គេសម្លឹងសឹងធ្លុះអស់ពីក្នុងបរិវេណប្រារព្ធពិធីបុណ្យ តែមើលយ៉ាងណាក៏គេដូចជាមិនទាន់រកឃើញអ្វីមួយដែលអាចធ្វើឱ្យចិត្តបានស្ងប់ដែរ។

“ពេលនេះពួកឯងនៅឯណា?”

“ពួកយើងកំពុងនៅតាមផ្លូវត្រលប់ទៅរោងចក្ររបស់លោកប្រណិត!” សំឡេងសុភ័ក្រតបពីខ្សែម្ខាងទៀត។

“ចៃដន់ល្អម៉្លេះ! ខ្ញុំជឿថាឃាតកប្រាកដជាមានបន្សល់ទុកភស្តុតាងនៅកន្លែងកើតហេតុនោះនៅឡើយ! ពេលនេះខ្ញុំកំពុងសង្ស័យលើមនុស្សស្រីម្នាក់!”

“មីង ស៊ីណាត?” សុភ័ក្រសួរ។

“ពួកឯងរកឃើញអ្វីដែលទាក់ទងនឹងគាត់ដែរមែនទេ?”

“ខ្ញុំនិងឡង់ឌីបានព្យាយាមសរុបរឿងរ៉ាវទាំងអស់ដែលបានកើតឡើង ឃើញថាគ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែមានពាក់ព័ន្ធជាមួយនឹងគាត់ទាំងអស់ មិនថាដំណឹងអាថ៌កំបាំងគ្រឿងផ្សំមីដែលលោកឈឹងគិនដាក់ពាក្យបណ្ដឹង រឿងទំនាក់ទំនងរវាងលោកប្រណិតនិងឆារ៉ានន់ និងវត្តមានរបស់អ្នកគ្រូហុងស៊ុយពេជ្រ សុធារ៉ា! ចុះចំណែកខាងឯង?”

“មុននេះរាជ មុនិ បានតេមកប្រាប់ខ្ញុំថា គេទើបនឹកឃើញពីរឿងសូរសំឡេងជើងមនុស្សដែលរត់ចេញពីបន្ទប់របស់លោកប្រណិត! បើតាមការចងចាំរបស់គេ ៩៩% ជាសំឡេងជើងរបស់គាត់!”

“អីក៏ជឿជាក់ម៉្លេះ ក្រែងគេមានអូទីសឹមអ្ហី?” សុភ័ក្រសួរបក។

“មនុស្សមានអូទីសឹម មានចំណុចខ្លាំងនិងខ្សោយផ្សេងៗគ្នា! អានេះបើតាមអ្វីដែលគេតែងចំណាំនិងជឿជាក់ទៅលើត្រចៀករបស់គេ!”

“អូខេចាត់ទុកថាអ្វីដែលគេចងចាំមិនខុសទៅចុះ! ហើយឯងទៅទីនោះជាមួយយើងដែរអត់?”

“អត់ទេ! យើងមានការងារផ្សេងដែលត្រូវធ្វើ!”

“បើអ៊ីចឹងបានហើយ! បើមានអ្វីចាំទាក់ទងទៅទៀត!”

ប្រព័ន្ធទូរសព្ទត្រូវបានកាត់ផ្ដាច់ ឆាយលីជាន់ហ្គារឡានវឹង បើកចេញពីគេហដ្ឋានរបស់អតីតថៅកែរោងចក្រផលិតមី ដែលពេលនេះកំពុងសម្រាកយ៉ាងស្កប់ស្កល់នៅក្នុងបន្ទប់ឈើបណ្ដោយពីរម៉ែត្រ។

រោងចក្រដែលធ្លាប់មានកម្មករចេញចូលធ្វើការអ៊ូអរជារៀងរាល់ថ្ងៃ នៅតែបន្តភាពស្ងាត់ជ្រងំតទៀត ក្រោយពីមានករណីឃាតកម្មទៅលើថៅកែរបស់ខ្លួនអស់រយៈពេលជាងសែសិបម៉ោងទៅហើយ។ នៅច្រកចេញចូលធំខាងមុខ នៅតែមានភ្នាក់ងារសមត្ថកិច្ចបន្តយាមកាមយ៉ាងតឹងតែង ព្រោះតម្រុយដែលក្រុមស៊ើបអង្កេតទទួលបាន នៅស្ដួចស្ដើងរហូតពុំទាន់អានបញ្ចប់រឿងក្ដីបាន។

ឡានរបស់សុភ័ក្រ និងឡង់ឌីបានមកឈប់ង៉ក់នៅពីមុខរោងចក្រ។ នាងកញ្ញាប៉ូលិសរូបស្រស់ដើរលបៗចូលទៅក្នុងកន្លែងធ្វើការតែម្នាក់ឯង ដោយស្មារតីប្រុងប្រយ័ត្ន។ ភ្នែកនាងរេចុះឡើងរំពៃរកមើលក្រែងមានអ្វីខុសប្រក្រតី។

មកដល់មុខបន្ទប់ធ្វើការរបស់លោកប្រណិត មាណវីចាប់ដៃទ្វារបម្រុងចូលទៅខាងក្នុង ស្រាប់តែមានមនុស្សម្នាក់ទាញកន្ត្រាក់ទ្វារចូលទៅ ធ្វើឱ្យឡង់ឌីភ្លាត់ជំហរជ្រុលខ្លួនដួលទៅក្នុង។ កាយវិការរបស់ជននោះរវៀសណាស់ គេស្រាប់តែរុញទ្វារបិទមកវិញគ្រឹបទុកឱ្យឡង់ឌីនៅខាងក្នុង ហើយក៏ស្ទុះរត់ចេញទៅ។

ស្នូរស្បែកជើងផ្លាតមកប៉ះនឹងផ្ទៃជើងបង្កើតស្នូរ ផ្លប់ៗ! រត់ចេញពីក្នុងក្រុមហ៊ុនទៅតាមទ្វារក្រោយ។ ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ខោជើងខ្លីត្រឹមស្មងពណ៌ខ្មៅ និងអាវសាច់កំណាត់ពណ៌ស មនុស្សម្នាក់នេះមើលទៅហាក់ដូចជាស្គាល់ភូមិសាស្ត្រនៅទីនេះច្បាស់ណាស់។ នៅសល់តែប្រហែល៥ម៉ែត្រទៀតប៉ុណ្ណោះ គេនឹងទៅដល់ទ្វារក្រោយរបស់រោងចក្រ ដែលស្ងាត់ជ្រាបគ្មាននរណាមកនៅយាមសោះ។ រំពេចនោះស្រាប់លេចមុខនាយប៉ូលិស សែម សុភ័ក្រ ចេញមកឈរក្រពាត់ដៃនៅចំកណ្ដាលទ្វារតែម្ដង។

“អូ៎! នេះបើខ្ញុំមិនដឹងថាមីងជាអ្នកអនាម័យនៅទីនេះទេ ខ្ញុំនៅស្មានថាមីងជាអតីតអត្តពលិករត់ប្រណាំងទៀតផង!”

មីងស៊ីណាតឈប់ទ្រឹង ដៀងភ្នែកចុះឡើងបម្រុងនឹងរត់បកត្រលប់ក្រោយវិញ ស្រាប់តែឡង់ឌីរត់មកឈប់ពីក្រោយ នៅក្នុងចម្ងាយមិនដល់៣ម៉ែត្រផងទេ។ នាងក្រមុំស្ដីពោលទៅកាន់ជនសង្ស័យ៖

“មីងស៊ីណាត! ពួកយើងសង្ស័យមីងមានជាប់ទាក់ទងនឹងករណីឃាតកម្មទៅលើលោក សួង ប្រណិត! សូមអ្នកស្រីចូលទៅបំភ្លឺនៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិស!”

—

នៅក្នុងបន្ទប់បួនជ្រុងបិទជិតនៃអធិការដ្ឋាននគរបាលខណ្ឌ…

មីងស៊ីណាតប្រកបដោយទឹកមុខស្មើធេង អង្គុយសម្លឹងមើលទៅនាឡិកាដែលព្យួរនៅលើជញ្ជាំង​។ ទ្រនិចម៉ោងចង្អុលនៅត្រឹមម៉ោង ៦ល្ងាចគត់ ទ្វារក៏របើកឡើងលេចបង្ហាញខ្លួនមន្ត្រីនគរបាលប្រុសស្រីទាំងពីររូបដែលជាអ្នកចាប់បញ្ជូនខ្លួនមកទីនេះតាំងពីពេលរសៀល។

“មីងស៊ីណាត! មីងមានអ្វីបកស្រាយចំពោះការចោទប្រកាន់របស់ប៉ូលិសថាមីងជាឃាតកៈសម្លាប់លោកប្រណិត?” សុភ័ក្រសម្លឹងមើលទៅមុខដែលគ្មានបង្ហាញសញ្ញាប្រតិកម្មសូម្បីបន្តិចថាគាត់ជាមនុស្សដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើមនុស្សឃាត។

ស្ត្រីអ្នកសម្អាតអនាម័យងាកមុខចេញ មិនខ្ចីមើលមុខសុភ័ក្រថែមទាំងតបដោយសម្ដីរឹងកំព្រឹស៖

“ពួកលោកប៉ូលិសមានភស្ដុតាងអី? ម៉េចក៏នៅសុខៗមកចោទខ្ញុំថាជាឃាតកៈ?”

សុភ័ក្របោះរូបថតដែលគេថតបានពីក្នុងបន្ទប់កើតហេតុ…នោះគឺរូបយ័ន្តហុងស៊ុយមួយផ្ទាំងដែលធ្វើឡើងពីបន្ទះដែកមានទំហំប៉ុនថាស។ មីងស៊ីណាតដៀងភ្នែកមើលរូបថតបន្តិច ហើយបែរទៅវិញ៖

“លោកប៉ូលិសចង់មានន័យថាម៉េច?”

“ហ៊ឹស!” សុភ័ក្រអស់សំណើចមួយខឹក ហួសចិត្តចំពោះចម្លើយរបស់មីងស៊ីណាត។

“ឧបករណ៍នេះមានទម្ងន់ធ្ងន់ល្មមសម្រាប់ឱ្យឃាតកដែលមានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ ប្រើដើម្បីផ្ដាច់ជីវិតរបស់លោកប្រណិតបានហើយ!” ឡង់ឌីពន្លយភស្តុតាងចេញមួយឃ្លានេះ ធ្វើឱ្យទឹកមុខរបស់ស្ត្រីចំណាស់ប្រែទៅជាចាប់ផ្ដើមភិតភ័យ។

“បើមើលតាមអ្វីដែលយើងឃើញ លោកប្រណិតអាចនឹងស្លាប់ដោយសារដួលហើយបណ្ដាលឱ្យដាច់សរសៃឈាមស្លាប់ តែក្រោយពេលធ្វើកោសល្យវិច័យរួចយើងពិនិត្យឃើញមានស្លាកស្នាមមួយទៀត ដែលទើបជារបួសចម្បងបណ្ដាលឱ្យស្លាប់ ដែលរបួសនេះស្ថិតនៅចំកណ្ដាលក្បាលផ្នែកខាងក្នុងលលាដ៍ក្បាលរបស់គាត់! ជឿថាមនុស្សម្នាក់មិនអាចដួលបោកក្បាលទៅនឹងការ៉ូចំកណ្ដាលក្បាលនោះទេ!”

សុភ័ក្រជួយនិយាយបន្តពីឡង់ឌី៖

“ដើមឡើយគ្មាននរណាសង្ស័យលើរបស់នេះទេ ព្រោះវានៅតាំងខ្ពស់ដាច់ពីកន្លែងដែលគាត់ស្លាប់ ដូច្នេះហើយបានជាធ្វើឱ្យពួកយើងខាតពេលអស់ជាច្រើនដើម្បីស្វែងរកអាវុធធ្វើឃាត! តែមិននឹកស្មានថាគ្រាន់តែពួកយើងលេងល្ខោនបោកប្រាស់បន្តិចបន្តួច មីងស្រាប់តែបញ្ចេញកន្ទុយចេញមកទាល់តែសោះ!”

“អ្នកណាតេមក?”

“ពួកយើងមានតម្រុយថ្មីទាក់ទងនឹងអាវុធធ្វើឃាតរបស់ឃាតក!”

មីងស៊ីណាតនឹកឃើញដល់សម្ដីឆ្លើយឆ្លងរវាងសុជាតា និងលោកអធិការឆាយលី។ ដូចខ្មោចទើបងើបពីស្លាប់ប្រាំពីរថ្ងៃ ស្រ្តីចំណាស់ប្រែជាភាំងធ្មឹង ហាមាត់រកនិយាយតែមិនដឹងថាត្រូវនិយាយអ្វី។

“ពួកយើងបានយកវាទៅពិនិត្យរួចហើយ ឃើញថានៅលើនោះក្រៅពីសារធាតុជូតសម្អាតបន្ទប់ទឹក នៅមានស្នាមក្រយៅដៃរបស់មីងនិងស្នាមឈាមរបស់ជនរងគ្រោះដែលសម្អាតមិនទាន់ស្អាត ហើយត្រូវបានបន្សល់ទុកដោយសារការប្រញាប់ចាកចេញពីទីនោះពេក! មីងមានអ្វីចង់បកស្រាយទេ?”

ឡង់ឌីសង្ខើញសួរ៖

“ខ្ញុំសួរមីងដូចឆោត…ហេតុអ្វីបានជាមីងដាច់ចិត្តលើកដៃសម្លាប់លោកប្រណិតទៅរួច?”

“មនុស្សដែលដើរតែសន្យា តែមិនអាចរក្សាពាក្យសន្យាខ្លួនឯងបាន វាសមតែស្លាប់!…” សំឡេងមនុស្សស្រីបន្លឺពី Speaker នៅក្នុងដៃឆាយលីដែលបើកទ្វារដើរចូលមក។

មីងស៊ីណាតអស់សំណើច ហើយគ្រវីក្បាលយឺតៗព្រោះហួសចិត្ត មិននឹកស្មានថាសូម្បីតែសំឡេងរបស់គាត់ដែលធ្លាប់តេចូលទៅនិយាយនៅក្នុងកម្មវិធីវិទ្យុនៅថ្ងៃនោះក៏ប៉ូលិសមានក្នុងដៃដែរ។

“បើពួកក្មួយមានភស្ដុតាងគ្រប់គ្រាន់អស់ទៅហើយ ខ្ញុំក៏គ្មានអ្វីត្រូវសារភាពទៀតដែរ! មែនហើយ លោកប្រណិតគឺខ្ញុំជាអ្នកសម្លាប់!”

“ហេតុអ្វីមីងសម្លាប់គាត់?” ឆាយលីសួរ។

មីងស៊ីណាតនឹកថាលើលោកនេះប្រហែលជាគ្មានអ្វីជាអាថ៌កំបាំងទៀតទេ មុននិងក្រោយប៉ូលិសនឹងគង់តែដឹងរឿងនេះដដែល។ គាត់ងាកមកមើលមុខឆាយលីបន្តិច មុននឹងស្ដីតប៖

“ក្មួយប៉ូលិសមុខតែនៅចាំរឿងកើតឡើងកាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុននោះហើយ!”

ឡង់ឌីនិងសុភ័ក្របែរមកមើលមុខឆាយលីព្រមគ្នា។ លោកអធិការរងងក់ក្បាល៖

“ខ្ញុំទើបតែនឹកឃើញឡើងវិញកាលពីថ្ងៃមិញនេះឯង!”

នឹកដល់រឿងអតីតកាល មីងស៊ីណាតលែងហ៊ានប្រឈមមុខនឹងឆាយលីដូចមុនទៀត។ គាត់ខ្មាសអៀននឹងស្រមោលអន្ធកាដ៏ខ្មៅងងឹត ខ្មាសអៀនចំពោះព្រហ្មលិខិតដែលកំណត់ឱ្យគាត់ត្រូវមកជួបនឹងរឿងរ៉ាវដ៏សែនឈឺចាប់ ពិបាកនឹងពណ៌នា។

“ដើមឡើយខ្ញុំមានឈ្មោះថា បូរមី! នៅអាយុ១៦ឆ្នាំ ខ្ញុំបានរត់តាមប្រុសម្នាក់ដែលធ្លាប់សន្យាថានឹងស្រលាញ់ខ្ញុំ មើលថែខ្ញុំអស់មួយជីវិត…ពេលនោះគេទើបតែអាយុ១៨ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ! ក្រោយពេលរត់ចេញពីផ្ទះមិនដល់៣ខែផង ពួកយើងក៏ចួបនឹងបញ្ហាលុយកាក់ ព្រោះទាំងប្ដីខ្ញុំនិងខ្ញុំសុទ្ធតែរកការងារមិនបាន គ្មានចំណេះជំនាញដើម្បីធ្វើ ហើយពួកម៉ាករបស់ប្ដីខ្ញុំលែងឱ្យពួកយើងខ្ចីលុយគេទៀត! ពេលនោះខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំកំពុងមានទម្ងន់កូនរបស់គេ! ខ្ញុំខ្លាចសព្វគ្រប់ សូម្បីតែទៅពេទ្យពិនិត្យក៏ខ្ញុំមិនហ៊ានដែរ ព្រោះខ្មាសគេដែលខ្ញុំមានផ្ទៃពោះទាំងក្មេងផង និងគ្មានលុយដើម្បីចំណាយផ្សេងៗទៀតផង! ដូច្នេះហើយប្ដីខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តទៅធ្វើការនៅថៃដើម្បីយកប្រាក់សម្រាប់ត្រៀមបង្កើតកូនមួយនេះ! លុះដល់កូនអាយុបានជិត២ឆ្នាំ គេបានត្រលប់មកនៅជាមួយយើងមួយរយៈ តែពេលដឹងថាកូននោះមានអូទីសឹម គេស្រាប់តែខឹងច្រលោតយ៉ាងខ្លាំង ហើយបែរចោទថាកូននោះមិនមែនជាកូនរបស់គេ ថែមទាំងរករឿងវាយធ្វើបាបខ្ញុំជាខ្លាំង! គេមិនត្រឹមតែគ្មានចិត្តចង់ជួយព្យបាល ថែរក្សា និងចិញ្ចឹមក្មេងនោះទេ ថែមទាំងល្បួងឱ្យខ្ញុំយកកូនទៅបោះចោលថែមទៀតផង!”

“ហើយមីងក៏ធ្វើតាមគាត់?” ឡង់ឌីសួរកាត់ទៅគាត់ទាំងរំជួលចិត្ត។

មីងស៊ីណាតបន្តនិយាយទាំងខ្សឹកខ្សួល៖

“ពេលនោះខ្ញុំព្យាយាមអង្វរគេដែរ តែគេមិនស្ដាប់ខ្ញុំ ថែមទាំងប្រមូលលុយដែលគេរកបានទាំងប៉ុន្មានត្រលប់ទៅប្រទេសវិញទៀត! ដោយសារនៅក្មេង ហើយមិនអាចមានលទ្ធភាពចិញ្ចឹមកូនបានផង ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តយកកូនទៅទុកចោលនៅមណ្ឌលកុមារកំព្រាមួយកន្លែង ហើយក៏លួចចេញទៅតាមរកប្ដីនៅប្រទេសថៃ! ទម្រាំអាចចេញទៅដល់ទីនោះហើយរកគេឃើញ អ្វីៗសឹងថាហួសពេលទៅហើយ…គេក្លាយជាមនុស្សប្រមឹកស្រា និងញៀនថ្នាំ ហើយមានថ្ងៃមួយនោះគេដាច់លុយខ្លាំង អាមនុស្សប្រមឹកនោះថែមទាំងប្រើល្បិចនាំខ្ញុំយកទៅលក់ខ្លួនឱ្យថៅកែរបស់គេទៀត!…”

ឡង់ឌីហាក់ដូចជាទ្រាំស្ដាប់បន្តទៀតលែងបាន នាងក៏ដើរទៅបើកទ្វារចេញបាត់ទៅ។ ឃើញនាងដូចជាមិនសូវស្រួលដូច្នេះ សុភ័ក្រក៏ស៊ីញ៉ូភ្នែកប្រាប់ឆាយលី ដើម្បីចេញទៅមើល។ ពេលនេះនៅក្នុងបន្ទប់នៅសល់តែឆាយលីនិងស្ត្រីចំណាស់ដែលជាជនសង្ស័យប៉ុណ្ណោះ។

“ពេលនោះខ្ញុំចង់តែសម្លាប់ខ្លួនឱ្យស្លាប់បាត់ តែពេលដែលប្រុងនឹងធ្វើអត្តឃាតខ្ញុំចេះតែនឹកដល់កូនប្រុសដែលខ្ញុំធ្លាប់យកទៅបោះចោល! ខ្ញុំដឹងថានេះជាបាបកម្មដែលខ្ញុំសាងឡើងប្រាកដណាស់ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាខ្ញុំប្ដូរចិត្តលួចរត់ចេញមកខ្មែរវិញដើម្បីរកកូន ប៉ុន្តែពេលដែលមកវិញខ្ញុំមជ្ឈមណ្ឌលដែលខ្ញុំធ្លាប់យកកូនទៅបោះចោលនោះគេលែងធ្វើការ មិនដឹងថាកូនរបស់ខ្ញុំរសាត់អណ្ដែតទៅដល់ទីណានោះទេ…ចុងក្រោយក៏បានរៀបការម្ដងទៀតជាមួយប្រុសម្នាក់ទៀត!”

“ជាម្នាក់ដែលវាយធ្វើបាបមីងនោះមែនទេ?”

មីងស៊ីណាតងក់ក្បាលទាំងទឹកភ្នែក៖

“សំណាងហើយដែលពេលនោះបានក្មួយជាតាជួយយកអាសារខ្ញុំ ហើយថែមទាំងបានជួយខ្ញុំឱ្យរកបានការងារធ្វើ មានប្រាក់ខែទៀត!”

“ហើយចុងក្រោយមីងក៏បានសម្លាប់មនុស្សជាទីស្រលាញ់របស់អ្នកមានគុណមីង ថាទៅមើលមីងសាហាវឃោរឃៅប៉ុនណា?” ឆាយលីសួរដោយសម្ដីស្មើធេង គ្មានទឹកសំឡេងណាបង្ហាញពីការអាណិតអាសូរចំពោះអំពើមនុស្សឃាតនេះឡើយ។

“មែន ខ្ញុំឃោរឃៅ ខ្ញុំជាមនុស្សអាក្រក់! តែគេនោះវាអាក្រក់លើសខ្ញុំរាប់សិបដង… គេធ្វើបាបក្មួយជាតា គេវាយដំនាង គេធ្វើបាបចិត្តនាង គេក្បត់ចិត្តនាង! ខ្ញុំស្រលាញ់និងចាត់ទុកនាងដូចជាកូនបង្កើតរបស់ខ្ញុំម្នាក់ដែរ! រាល់ដងពេលដែលខ្ញុំឃើញនាងលួចយំតែឯង បេះដូងខ្ញុំសឹងតែខ្ទេចខ្ទាំអស់ហើយ!”

“តែនាងក៏ធ្លាប់បានធ្វើការងារផ្នែកច្បាប់ និងជួយគាំពារស្រ្តីជាច្រើនដែរ ហេតុអ្វីនាងមិនរកច្បាប់ឱ្យជួយដោះស្រាយ?”

“លោកគ្មានថ្ងៃយល់ពីមនុស្សស្រីទេ! នាងជាមនុស្សស្រីដែលទន់ខ្សោយបំផុត តែព្យាយាមបង្ហាញគ្រប់គ្នាថានាងរឹងប៉ឹង! នាងមិនចង់ឱ្យគ្រប់គ្នាមើលងាយ សើចចំអកថានាងធ្លាប់ជួយគេជាច្រើន តែខ្លួនឯងបែរជាមកបានប្ដីបែបនេះទៅវិញ! នាងចិត្តទន់ណាស់ រាល់ដងពេលដែលបញ្ចេញកំហឹងលើនាងរួចហើយ លោកប្រណិតតែងតែមកលួងលោមអង្វរនាង យកលេសថាដែលគេក្លាយទៅជាបែបនេះព្រោះតែគេគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ខ្លួនឯងមិនបានមួយពេល…គេដោះសារថាដោយសារបញ្ហាក្នុងរោងចក្រទើបធ្វើឱ្យគេស្មុគស្មាញ និងជ្រុលដៃបញ្ចេញកំហឹងលើនាង!”

“រួចចុះក្រោយមកទៀតមានអ្វីកើតឡើង?”

“ក្រោយមកខ្ញុំនឹកឃើញថាលោកប្រណិតជាមនុស្សជឿលើអបិយជំនឿ ដូច្នេះហើយខ្ញុំក៏ណែនាំឱ្យទៅចួបនឹងអ្នកគ្រូហុងស៊ុយម្នាក់ឈ្មោះសុធារ៉ា ហើយខ្ញុំបានសុំឱ្យគាត់ជួយក្នុងរឿងនេះ! ពេលដែលបានចួបគ្រូហុងស៊ុយរួចមក ឃើញថាគាត់ហាក់ដូចជាមានការកែប្រែច្រើន ពេលនោះទាំងខ្ញុំនិងសុជាតាបានសប្បាយចិត្តច្រើន! តែដូចចាស់ៗនិយាយមិនខុស រឿងសប្បាយរីករាយមិននៅជាមួយមនុស្សយើងយូរទេ…គឺខ្ញុំបានចួបជាមួយនឹងកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំវិញ!”

“ក្រែងមីងប្រាប់ថាកូនរបស់មីងស្លាប់ហើយមិនអ៊ីចឹង?”

“មែនហើយ ប៉ុន្មានឆ្នាំដែលគ្មានដំណឹងពីគេ ខ្ញុំសន្និដ្ឋានថាគេបានស្លាប់បាត់ហើយ! តែមិនស្មានថាគេបែរជាមនុស្សដែលនៅជិតខ្លួនបង្កើយទៅវិញ!”

“គេគឺរាជ មុនិ?”

ស្ត្រីចំណាស់រេភ្នែកមកមើលឆាយលី៖

“ក្មួយប៉ូលិសដឹង?”

“គឺខ្ញុំបានទៅឆែកមើលឯកសារដែលមីងធ្លាប់បានប្រាប់ប៉ូលិសកាលមានបញ្ហាហិង្សាក្នុងគ្រួសារថា មីងបាត់កូនប្រុសម្នាក់ដែលមានអូទីសឹម! ភិនភាគចំណាំពេលនោះគឺមានស្នាមផ្នូកនៅលើដើមទ្រូង និងមានខ្សែកបន្តោងប្រាក់រូបទន្សាយនៅក្នុងព្រះចន្ទ…ហើយទាំងអស់នេះខ្ញុំឃើញថាមាននៅលើខ្លួនរបស់មុនិទាំងអស់!”

“មែនហើយ! គឺគេ… តែខ្ញុំមិនដែលប្រាប់គេទេ ខ្លាចគេទទួលយកមិនបាន ហើយកាន់តែធ្វើឱ្យផ្លូវចិត្តរបស់គេមានសម្ពាធកាន់តែខ្លាំងទៅវិញ! រៀងរាល់ឆ្នាំខ្ញុំតែងតែយកលេសទិញនំខេកសែនឱ្យកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ ហើយក្រោយពេលសល់ពីសែននំនោះរួច ខ្ញុំយកនំនោះមកឱ្យគេ! យើងទាំងពីរនាក់ហូបនំខួបកំណើតជាមួយគ្នាយ៉ាងសប្បាយចិត្ត!”

ស្នាមញញឹមស្រាល លេចឡើងនៅលើទឹកមុខស្លេកស្លាំងរបស់ស្ត្រីដែលមានវ័យជ្រេបន្តិចទៅហើយនេះ។

“ថ្ងៃនោះ… ខ្ញុំសំដៅលើថ្ងៃដែលលោកប្រណិតស្លាប់ ជាថ្ងៃកំណើតរបស់មុនិ! ខ្ញុំសុំច្បាប់ចេញទៅផ្ទះមុន បំណងទៅទិញនំខេកឱ្យមុនិ… ពេលត្រលប់ទៅដល់កន្លែងធ្វើការវិញយប់ព្រលប់ៗទៅហើយ! ខ្ញុំចូលទៅក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់គេតែរកគេមិនឃើញ…ចៃដន់ពេលចេញពីក្នុងនោះវិញស្រាប់តែបានឮលោកប្រណិតកំពុងស្ដីបន្ទោសគេដែលធ្វើឱ្យខូចខាតកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពរបស់ក្រុមហ៊ុនហើយ នៅហ៊ានមកទាមទារសន្យាដែលគាត់ធ្លាប់និយាយជាមួយគេថានឹងដំឡើងតំណែងឱ្យគេទៀត! ខ្ញុំបានឮគាត់ជេរបណ្ដេញគេឱ្យចេញពីបន្ទប់ បើមិនដូច្នោះទេទោះបីសុជាតាមកជួយប៉ុនណាក៏គាត់មិនយល់មុខទៀតដែរ!”

“លោកប្រណិតចង់បណ្ដេញគេចេញ?”

“ខ្ញុំគិតថាគាត់ចង់មានន័យបែបនោះមែន! កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំគួរឱ្យអាណិតណាស់ ព្រោះតែអូទីសឹម ធ្វើឱ្យលោកប្រណិតយកលេសដើរខ្សែលើ ផ្ដល់ប្រាក់ខែឱ្យគេមិនសមនឹងទំហំការងារ! ជាញឹកញាប់ពេលដែលគេត្រូវបានគេមើលងាយ សើចចំអក និងស្ដីបន្ទោស គេតែងតែលួចពួនយំនៅក្នុងបន្ទប់ទឹកតែម្នាក់ឯង…ខ្ញុំអាណិតគេណាស់ តែមិនអាចធ្វើអ្វីបានក្រៅពីលួងលោម និងលើកទឹកចិត្តគេ! ថ្ងៃនោះគេរត់ចេញពីក្នុងបន្ទប់ទាំងយំសស្រាក់ ប្រហែលជាគេមិនបានចាប់អារម្មណ៍ទើបមិនបានឃើញខ្ញុំ! ខ្ញុំប្រុងចូលទៅលួងលោមគេ ស្រាប់តែឮសូរសំឡេងលោកប្រណិតកំពុងនិយាយទូរសព្ទជាមួយក្មួយជាតាយ៉ាងតឹងតែង! ខ្ញុំស្ទុះបើកទ្វារចូលទៅក្នុងបន្ទប់របស់គាត់…គាត់ហាក់ដូចជាភ្ញាក់ផ្អើលនឹងវត្តមានរបស់ខ្ញុំបន្តិចតែនៅបន្តនិយាយជាមួយនាងដដែល! តែសម្ដីមួយម៉ា់ត់ចុងក្រោយរបស់គាត់ គឺគាត់និយាយចេញមកដូចជាមនុស្សដែលគ្មានមនោសញ្ចេតនាទាល់តែសោះ!”

“គេនិយាយថាម៉េច?”

“បើមិនអាចបន្តរស់នៅជាមួយគ្នាបានទេ លែងលះក៏លែងទៅ!” មីងស៊ីណាតត្រាប់តាមសម្ដីរបស់លោកប្រណិតទាំងកំហឹង។

មីងស៊ីណាតបន្ត៖

“ក្រោយពេលគាត់បិទទូរសព្ទ ខ្ញុំបានព្យាយាមនិយាយអង្វរគាត់ថាសុំឱ្យគិតម្ដងទៀត ថែមទាំងរំឭកគាត់ពីសម្ដីរបស់គ្រូហុងស៊ុយផង តែគាត់នៅតែមិនស្ដាប់ ថែមទាំងតេទូរសព្ទទៅរកនាងលេខាឆារ៉ានន់ស្អីនោះ ហើយនៅនិយាយសន្យានឹងនាងថានាំកំដរនាងឡើងយន្តហោះទៅប្រទេសថៃទៀត!…រូបភាពអាក្រក់​ៗដែលអតីតប្ដីរបស់ខ្ញុំធ្លាប់ក្បត់សន្យា ធ្លាប់បំពានមកលើខ្ញុំទាំងប៉ុន្មានស្រាប់តែលេចឡើងក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំ! ឆ្លៀតពេលគាត់មិនប្រយ័ត្នបែរខ្នងនិយាយទូរសព្ទជាមួយនាងលេខានោះ ខ្ញុំក៏លើកយ័ន្តដែលដាក់តាំងនៅជិតមាត់ទ្វារនោះ មកបោកនឹងក្បាលគាត់ ហើយគាត់ក៏ដួលទៅលើការ៉ូស្លាប់បាត់ទៅ! ពេលនោះខ្ញុំភ័យណាស់ តែព្រោះតែមិនចង់ជាប់គុក ខ្ញុំក៏ព្យាយាមចាត់ចែងសាកសពធ្វើឱ្យដូចជាមនុស្សដែលដួលបោកក្បាលស្លាប់ដោយខ្លួនឯង!”

“ចុះនៅព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់ម៉េចក៏មីងត្រលប់ទៅកន្លែងកើតហេតុម្ដងទៀត?”

“គឺខ្ញុំមិនទុកចិត្ត ក្រែងលោមានអ្វីដែលបន្សល់ទុកជាភស្តុតាងអាក្រក់ដល់ខ្លួនឯង!”

ឆាយលីហួសចិត្តនឹងចម្លើយសារភាពរបស់ស្ត្រីម្នាក់នេះ៖

“មីងគ្រាន់បើមែន! ភ្លាមៗស្រាប់តែអាចបំបែរការចាប់អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំចំពោះមីង ឱ្យផ្ដោតទៅលើឆារ៉ានន់វិញបាន!”

មីងស៊ីណាតបិទភ្នែកយំដោយស្ងៀមស្ងាត់។ ប្រហែលជាដូចពាក្យចាស់តែងពោលថា “ឈាមស្រែក ស្បែកហៅ” នោះហើយ។ គាត់ដកដង្ហើមធំដោយធូរចិត្ត ព្រោះពេលនេះអ្វីដែលគាត់បានប្រព្រឹត្តគឺគាត់បានសារភាពអស់ហើយ កម្មពៀរដែលគាត់បានសាង គាត់ត្រូវតែហ៊ានទទួលយកដូចគ្នា។

វគ្គ « Last but not least…»

“មិននឹកស្មានថាព្រោះតែខ្ញុំ បែរជាធ្វើឱ្យគាត់ក្លាយជាឃាតកដូច្នេះសោះ!” សុជាតានិយាយទាំងទឹកមុខក្រៀមក្រំ ក្រោយពេលចេញពីសួរសុខទុក្ខមីងស៊ីណាតនៅក្នុងពន្ធនាគារ។

អធិការកំលោះ ដៀងភ្នែកមករកស្រស់ស្រី ហើយនិយាយលួងលោម៖

“មិនមែនជាកំហុសរបស់នាងទេ! គ្រប់យ៉ាងគឺមកពីការមិនចេះគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍របស់គាត់ខ្លួនឯងតែម្នាក់គត់! គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែមានអតីតកាល គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែអាចជួបរឿងរ៉ាវឈឺចាប់ តែមិនបានន័យថាគ្រប់គ្នាត្រូវស្ពាយរឿងរ៉ាវឈឺចាប់ទាំងអស់នោះដើម្បីធ្វើជាលេសសងសឹក ឬធ្វើឱ្យអ្នកដទៃឈឺចាប់នោះទេ ទោះបីជាគេនោះជាមនុស្សអាក្រក់ប៉ុនណាក៏ដោយ!”

“ខ្ញុំដឹងថាលោកចង់លួងលោមខ្ញុំ! តែខ្ញុំមិនអីទេ…ដើមឡើយខ្ញុំស្រឡាញ់មនុស្សម្នាក់ តែងតែចង់ឱ្យអ្នកនោះតបស្នងក្ដីស្រលាញ់មកខ្ញុំវិញ ចង់ឱ្យគេយកចិត្តទុកដាក់នឹងខ្ញុំ ចង់ឱ្យអ្នកដទៃមើលមកខ្ញុំថាជាមនុស្សដែលមានសេចក្ដីសុខបំផុតក្នុងលោក!…ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃដែលខ្ញុំសម្រេចចិត្តថានឹងដោះលែងគេចេញពីជីវិតរបស់ខ្ញុំនោះទើបខ្ញុំយល់ថា ក្ដីស្រលាញ់ជារឿងដែលងាយបំផុត គ្រាន់តែស្រលាញ់ហើយគ្មានចង់បានអ្វីទាំងអស់តបស្នងវិញ… គ្រាន់តែសង្ឃឹមថាអ្នកដែលយើងស្រលាញ់អាចរស់នៅដោយសប្បាយចិត្ត និងអាចរកឃើញគោលដៅជីវិតរបស់គេឃើញ យើងក៏ស្កប់ស្កល់ណាស់ទៅហើយ!”

កែវ ឆាយលី ដឹងថាពេលនេះនាងកំពុងតែឯកាណាស់ តែនាងនៅប្រឹងធ្វើខ្លួនឱ្យរឹងមាំ។ ភ្លាមៗស្រាប់តែត្រូវបាត់បង់មនុស្សដែលជិតស្និទ្ធនឹងខ្លួនបំផុតដល់ទៅពីរនាក់ ទោះបីមីងស៊ីណាតមិនស្លាប់ គ្រាន់តែត្រូវទទួលទោសឱ្យជាប់ពន្ធនាគារ តែក៏មិនមែនបានន័យថាមិនធ្វើឱ្យប៉ះទង្គិចផ្លូវចិត្តរបស់សុជាតាដែរ។

“មែនហើយ! មុននេះមីងស៊ីណាតគាត់មានផ្ដាំផ្ញើអ្វីដល់មុនិទេ?” ភ្នែកសម្លឹងមើលផ្លូវទៅខាងមុខ តែខួរក្បាលរបស់នាយប៉ូលិសព្យាយាមរកនឹកពាក្យពេចន៍និយាយជាមួយនឹងអតីតសង្សាររបស់ខ្លួន។

“គាត់បានហាមដាច់ខាតមិនឱ្យប្រាប់រឿងដែលគាត់ជាម្ដាយដល់មុនិទេ! គាត់គ្រាន់តែសង្ឃឹមថាគេអាចរស់នៅដោយសប្បាយចិត្តដូចសព្វថ្ងៃ ហើយរកបានមនុស្សដែលគេស្រលាញ់ម្នាក់ថែរក្សាគ្នារហូតដល់ចាស់ ប៉ុណ្ណឹងគឺគាត់អាចនៅទីនោះដោយស្ងប់ចិត្តហើយ!”

សុជាតានិយាយចប់ រថយន្តក៏បានមកឈប់នៅមុខមន្ទីរពេទ្យដែលរាជ មុនិ សម្រាកព្យាបាល។ នាងដោះខ្សែក្រវាត់សុវត្ថិភាព រួចងាកមកញញឹមស្រាលដាក់ឆាយលី៖

“អរគុណដែលបានជូនខ្ញុំមកទទួលគេ!”

ឆាយលីសើចស្រស់ដាក់មិត្តនារី ហើយងក់ក្បាលតបបន្តិច៖

“រីករាយក្នុងការធ្វើជាតៃកុងឡានរបស់នាង!”

មាណវីភាន់ភាំងនឹងសម្ដីរបស់គេបន្តិច ទើបព្យាយាមនិយាយពង្វាង៖

“អូ៎ ខ្ញុំភ្លេចសួរលោក! នៅថ្ងៃនោះ ម៉េចក៏លោកដឹងថាមីងស៊ីណាតកំពុងលបស្ដាប់ពួកយើងនិយាយគ្នា? ហើយម៉េចក៏លោកនឹកឃើញសម្ដែងល្ខោនបន្លំភ្នែកគាត់បានលឿនយ៉ាងនេះ?”

“កុំភ្លេចថាខ្ញុំធ្លាប់ទៅរៀនជំនាញបន្ថែមអស់ពីរឆ្នាំនៅវៀតណាមណា៎!”

សុជាតាងក់ក្បាល៖

“មែនហើយ ខ្ញុំប៊ិះតែភ្លេច! ពីរឆ្នាំពិតជាលឿនមែន លោកក៏ប្លែកជាងមុនច្រើនដែរ!”

ឆាយលីលើកដៃបម្រុងទៅវែកសក់ដែលធ្លាក់មកលើផែនថ្ពាល់របស់សុជាតា តែនាងប្រហែលជាដឹងពីបំណងរបស់គេទើបប្រញាប់បើកទ្វារឡានហើយចុះចេញ ទុកឱ្យដៃរបស់លោកអធិការអភ័ព្វត្រូវឈប់ទ្រឹងនៅកណ្ដាលអាកាស។

“អគុណម្ដងទៀត! ចាំចួបគ្នាពេលក្រោយ! បាយៗ!”

“បាយៗ!”

ជ្រុលដំណើរឆាយលីលើកដៃដែលគ្មានវាសនាមុននេះលានាង មុនពេលដែលនាងបែរក្រោយ ហើយបោះជំហានចូលទៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យបាត់ទៅ។

—

នៅព្រលានយន្តហោះអន្តរជាតិពោធិ៍ចិនតុង…

“សុំទោសដែលឱ្យអ្នកទាំងពីររង់ចាំយូរ!” ឡង់ឌីដើរញាប់ស្អេកតម្រង់មករកវត្តមានរបស់មនុស្សពីរនាក់ដែលអង្គុយនៅលើកៅអីរង់ចាំ។

“មិនអីទេ! អរគុណអ្នកទាំងពីរហើយដែលបានឆ្លៀតពេលមកជូនដំណើរ!” ឆារ៉ានន់ងើបឈរញញឹម​ស្វាគមន៍។

“នាងប្រាកដចិត្តហើយថាចង់ប្ដូរភេទ? ប្ដូរចិត្តពេលនេះអាចទាន់ពេលណា៎ ព្រោះលោកប្រណិតក៏បានស្លាប់ទៅហើយ នាងមិនចាំបាច់លះបង់ខ្លួនឯងដល់ថ្នាក់នេះទេ!” សុភ័ក្រនិយាយរបៀបលេងផងមែនផង ធ្វើឱ្យឆារ៉ានន់អស់សំណើច។

“ខ្ញុំសម្រេចចិត្តធ្វើបែបនេះមិនមែនដើម្បីគេទេ ថ្វីបើខ្ញុំធ្លាប់គិតបែបនេះក៏ដោយ! គ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំធ្វើពេលនេះ គឺខ្ញុំធ្វើដើម្បីខ្លួនឯង! ទោះបីគ្រប់គ្នាមើលមកខ្ញុំនិងគិតបែបណាមកលើខ្ញុំក៏ដោយ ខ្ញុំនៅតែជាខ្ញុំ! ខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្ដាយក្រោយទេ ហើយនិងនៅតែមិនស្ដាយក្រោយចំពោះការសម្រេចចិត្តមួយនេះជារៀងរហូត…ម៉្យាងពេលនេះ​ ខ្ញុំមានមិត្តសម្លាញ់ជិតស្និទ្ធម្នាក់ដែលស្ម័គ្រចិត្តជូនខ្ញុំទៅទៀត ដូច្នេះខ្ញុំគ្មានអ្វីត្រូវខ្លាចនោះទេ!” ឆារ៉ានន់និយាយព្រមទាំងងាកមកមើលមុខឈឹងគិន។

សុភ័ក្រងាកមកញញឹមដាក់ឈឹងគិនបន្តិចរួចបន្តសម្ដីទៅរកឆារ៉ានន់៖

“ក៏ល្អដែរ! មែនហើយ ពេលនាងទៅវះកាត់ខ្ញុំចង់ពឹងឱ្យនាងសួរគេផងថានៅទីនោះមានគេទទួលវះកាត់ប្ដូរភេទពីស្រីទៅប្រុសដែរទេ?”

ឡង់ឌីកៀសកែងដៃសុភ័ក្របន្តិចហើយសួរ៖

“បងភ័ក្រមានបងប្អូនណាចង់ប្ដូរភេទពីស្រីទៅប្រុសមែនទេ? តែខ្ញុំដូចជាមិនដែលឮមានពេទ្យណាប្ដូរភេទពីស្រីទៅប្រុសអ៊ីចឹងទេបង!”

“អត់ទេ! បងសួរក្រែងលោមាន នឹងនាំឯងទៅវះកាត់ប្ដូរភេទនឹងគេដែរ ស្រួលទៅណាមកណាដើរបានគ្នាប្រុសៗបីនាក់ មិនសូវខ្លាចខ្មោច!” សុភ័ក្រនិយាយព្រមទាំងញាក់ចិញ្ចើមព្រើតដាក់ឡង់ឌី ធ្វើឱ្យនាងក្រមុំខ្មាស រត់ដេញវាយគេពេញព្រលាន។

ឈឹងគិននិងឆារ៉ានន់អស់សំណើចទៅតាមគេទាំងពីរ ហួសចិត្តនឹកថាបើមិនដែលស្គាល់ ប្រហែលជាគ្មាននរណាចាប់អារម្មណ៍ទេថាពួកគេទាំងពីរនាក់គឺជាប៉ូលិសដែលពោរពេញទៅដោយសមត្ថភាព។ ឧគ្ឃោសនសព្ទបន្លឺឡើងប្រកាសប្រាប់ពីពេលវេលាដែលត្រូវឡើងយន្តហោះ។

“សុខសប្បាយតាមផ្លូវ!” ឆារ៉ានន់និងឈឹងគិនបក់ដៃលាសុភ័ក្រនិងឡង់ឌីពីចម្ងាយ។

រ៉ឺងៗ!

គ្រាន់តែយន្តហោះលើកកង់ហោះខ្ពស់ផុតពីដី ទូរសព្ទដៃរបស់សុភ័ក្រស្រាប់តែរោទ៍ឡើង។

“អាឡូ!”

“ឥឡូវពួកឯងនៅឯណា?” សំឡេងឆាយលីលាន់ចេញពីក្នុងទូរសព្ទដៃ។

“នៅព្រលានយន្តហោះ កំពុងរៀបចំចេញទៅវិញហើយ!”

“ល្អ! ពួកឯងមិនបាច់មកអធិការដ្ឋានទេ ព្រោះមុននេះបន្តិចយើងទទួលបានទូរសព្ទរាយការណ៍ពីករណីឃាតកម្មលើតារាសម្ដែងម្នាក់ប្រចាំផលិតកម្មផ្កាយសមុទ្ទ! ចាំយើងផ្ញើទីតាំងទៅឱ្យ!”

“អូខេ! ប៉ុណ្ណឹងចុះ!”

សុភ័ក្របិទទូរសព្ទ ហើយបែរមកនិយាយប្រាប់ឡង់ឌី៖

“មានការងារធ្វើទៀតហើយ!”

ចប់!

​ជិតពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រទៅហើយ ឆាយលីនៅមិនទាន់សម្រាក។ នាយអង្គុយនៅមុខកុំព្យូទ័រ ព្រមទាំងសម្លឹងមើលវីដេអូពីក្នុងកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពដែលនាយទទួលបានពី Mart ដែលឆារ៉ានន់អះអាងថាខ្លួនបានទៅ កាលពីល្ងាចមិញ។

ក្រៅពីធ្វើឱ្យនាងគ្មានភស្តុតាងនៅកន្លែងកើតហេតុហើយ ទឹកមុខរំភើបនិងដំណើរញ៉ែងញ៉ងចុះឡើង​ៗដើម្បីរកទិញអាហារមកជប់លៀង អាចឱ្យគេសន្និដ្ឋានបានថានាងពិតជាកំពុងសប្បាយរីករាយក្នុងចិត្ត ត្រេកអរចំពោះដំណឹងដែលបានទទួលពីលោកប្រណិតពិតមែន។

នាយប៉ូលិសសង្ហាបន្ធូរដង្ហើមធំចេញយ៉ាងនឿយហត់។ តាំងពីទទួលសំណុំក្ដីរហូតដល់ពេលនេះ នាយពុំទាន់បានសម្រាកឱ្យបានស្កប់ស្កល់បន្តិចណាឡើយ មិនដឹងថាមកពីក្ដីឃាតកម្មនេះគ្មានមុខសញ្ញាសំខាន់ ឬមួយនាយឆកល្វែងត្រង់ចំណុចណានោះទេ បានជាត្រូវពន្យារពេលបន្តិចហើយបន្តិចទៀតកាន់តែគិត ខួរក្បាលកាន់តែសង្ស័យចំពោះសមត្ថភាពរបស់ខ្លួនឯង។

“គេបានសម្រេចចិត្តលែងលះជាមួយអ្នកស្រីសុជាតាហើយ ថែមទាំងបានសន្យាជាមួយខ្ញុំទៀតថានឹងឡើងយន្តហោះទៅជាមួយខ្ញុំដើម្បីកំដរខ្ញុំធ្វើការវះកាត់!…ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតដល់អារម្មណ៍របស់ សុជាតា!…ខ្ញុំជឿថាមនុស្សស្រីទាំងអស់ប្រហែលជាគ្មាននរណាម្នាក់ចង់ឱ្យគេគ្រប់គ្នាហៅខ្លួនឯងថាជា​ «ស្ត្រីមេម៉ាយ» ឡើយ…ក្រៅពីអាណិតនាង ខ្ញុំថែមទាំងបន្ទោសខ្លួនឯងទៀត មិនគួរណាដោយសារអារម្មណ៍មិនដាច់ស្រេចរបស់ខ្ញុំ បែរជាចុងក្រោយធ្វើឱ្យមានសោកនាដកម្មនេះកើតឡើងទាល់តែសោះ!”

“ចុះពេលដែលបានទទួលទូរសព្ទចុងក្រោយពីលោកប្រណិត តើអ្នកនាងចាប់អារម្មណ៍ថាមានអ្វីប្លែកគួរឱ្យកត់សម្គាល់ដែរទេ?”

“ពេលដែលគាត់ប្រាប់ថានឹងមកហូបបាយនៅផ្ទះខ្ញុំ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ ខ្ញុំរៀបនឹងសួរថាគាត់មកដល់ពេលណាដើម្បីមានពេលត្រៀមអាហារទទួលគាត់ ស្រាប់តែឮសូរ«ផស់!»ដូចជាធ្លាក់របស់ឬទង្គិចអ្វីមួយ ប៉ុន្តែមិនឮសូរគាត់ថាអ្វីទេ ក៏ដាច់ទូរសព្ទបាត់ទៅ! ខ្ញុំរវល់តែរំភើបពេកទើបពុំបានចាប់អារម្មណ៍ថាគាត់មានបញ្ហាអ្វី!” ចម្លើយចុងក្រោយរបស់ឆារ៉ានន់។

ឆាយលីភ្ញាក់បើកភ្នែក៖

“លីន សុជាតា! ក្រៅពីឆារ៉ានន់ទៅ គ្មាននរណាផ្សេងទេដែលគួរឱ្យសង្ស័យក្រៅពីនាង!”

—

តឹកៗៗ

ទ្រនិចនាឡិកាព្យួរជញ្ជាំងលោតផ្តឹកៗ ស្រាលៗ ខ្ទរមកប៉ះត្រចៀករបស់លោកអធិការរងដែលលង់លក់នៅលើកៅអីបង្អែករបស់ខ្លួន។ ពន្លឺថ្ងៃជះចូលមកតាមស្លាបព្រិល ចាំងចំនេត្រាដ៏មានមន្តស្នេហ៍មួយគូ បង្ហាញឱ្យឃើញរោមចិញ្ចើមខ្មៅក្រាស់ ដែលដុះអមលម្អភាពទាក់ទាញនៃបុរសភាពរបស់គេ។

រោមភ្នែកគេកម្រើកតិចៗ មុននឹងបើកសម្លឹងមើលដំបូលពិតាន។ អ្នកកំលោះយកដៃច្បូតមុខបន្តិចជម្រះភាពងោកងុយ ដែលនៅមិនទាន់ជ្រះស្រឡះ គាប់ចួនពេលដែលទ្វាររបើកចូលមកខាងក្នុង លេចមុខសុភ័ក្រនិងឡង់ឌីចូលមកដំណាលគ្នា។

“មើលទៅឯងដូចមិនទាន់ទាំងបានលុបមុខទេនេះ?” សុភ័ក្រសួរ។

ឆាយលីញាក់ចិញ្ចើមតប នាំឱ្យឡង់ឌីលួចញញឹមតិចៗ។ នាយស្រាប់តែនឹកឃើញសួរទៅនាង៖

“មែនហើយអាឌី ក្រែងព្រឹកនេះត្រូវផ្ញើសពរបស់លោកប្រណិតទៅឱ្យគ្រួសាររបស់គេមែនទេ?”

ឡង់ឌីតប៖

“ចាស! ឯកសារខ្ញុំបានរៀបចំរួចរាល់ហើយ នៅចាំតែបងពិនិត្យតែប៉ុណ្ណោះ! បើគ្មានបញ្ហាអ្វីទេ យើងអាចបញ្ជូនទៅបានតែម្ដង!”

ឆាយលីងក់ក្បាល៖

“អ៊ីចឹងពីរនាក់ឯងចាំបន្តិច ខ្ញុំទៅរៀបចំខ្លួនបន្តិចសិន រួចហើយសឹមយើងយកសពទៅប្រគល់ឱ្យគ្រួសារគេទាំងអស់គ្នា!”

“​បងលីនៅមានអ្វីសង្ស័យរឿងអីទៀតអ្ហេស?”

ឆាយលីគ្រវីក្បាលយឺតៗ ហើយតបនឹងឡង់ឌី៖

“ខ្ញុំគ្រាន់តែមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីមួយដែលពួកយើងមើលរំលង តែមិនប្រាកដថាវាជាអ្វី?”

“មកពីឯងគិតច្រើនពេកទេដឹង?”

“មិនដឹងទេ! តែខ្ញុំចង់ទៅពិនិត្យសពម្ដងទៀត!”

—

រថយន្តប៉ូលិសដែលបើកបរដោយសុភ័ក្រ និងមានឡង់ឌីមកជាមួយផង បានជិះមកឈប់នៅពីមុខគេហដ្ឋានរបស់គ្រូហុងស៊ុយម្នាក់នៅភ្នំពេញ តាមរយៈនាមប័ណ្ណនៅក្នុងកាបូបលុយរបស់លោកប្រណិត។

“អាឌីឯងជឿលើគ្រូហុងស៊ុយដែរអ្ហេស?”​ សុភ័ក្រសួរទាំងកំបុតកំបុយ ភ្នែកព្យាយាមសម្លឹងទៅក្នុងផ្ទះ។

“ខ្ញុំគ្មានយោបល់រឿងនេះទេ! អ្នកគ្រូពេជ្រ សុធារ៉ា នេះ ជាហុងស៊ុយដែលមិនសូវបញ្ចេញមុខជាសាធារណៈនៅក្នុងសង្គមទេ ប៉ុន្តែអ្នកដែលធ្លាប់បានទៅចួបគ្នាជាមួយគាត់ច្រើនតែសមបំណងក្រោយពីទទួលបានការពិភាក្សាជាមួយគាត់! នេះជាអ្វីដែលខ្ញុំសាកសួរព័ត៌មានបាន! “

“ល្អ! ចាត់ទុកថាមានជំនាញគ្រាន់បើ! បើអ៊ីចឹងយើងឆាប់ទៅ!”

ឡង់ឌីញញឹមអៀននឹងពាក្យសរសើររបស់សុភ័ក្រ ភ្លេចស្ដាប់ឃ្លាចុងក្រោយរបស់គេ ទាល់តែប៉ូលិសកំលោះដើរមកគោះកញ្ចក់ឡានទើបនាងភ្ញាក់ខ្លួនឡើងវិញ។

អ្នកទាំងពីរដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះល្វែងចំណាស់មួយ ដែលមានបិទយ័ន្តហុងស៊ុយដូចរូបតំណាងបក្សអ៊ូតាំងក្នុងរឿងភាគចិន ធំៗប៉ុនថាសនៅលើទ្វារកញ្ចក់ទាំងសងខាង។ គ្រាន់តែចូលទៅដល់ខាងក្នុងចំហាយត្រជាក់ផាត់ប៉ះផ្ទៃមុខរបស់អ្នកទាំងពីរ រឹតតែបង្កើតអារម្មណ៍ចម្លែកៗដល់ពួកគេ។

“ឡូយមែន! ម៉ាស៊ីនត្រជាក់ធំប៉ុនណាណី បើបានយកទៅដាក់ក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់ខ្ញុំមិនដឹងល្អម៉េចទេ!” សុភ័ក្រលាន់មាត់ធ្វើឱ្យឡង់ឌីកៀសកែងដៃនឹងពោះរបស់គេ។

“សិស្សច្បងនេះ!”

“អ្នកទាំងពីរមកមានការអីដែរ?” សំឡេងមនុស្សស្រីលាន់ស្រួយស្រែសពីជ្រុងខាងឆ្វេងដៃ។

សុភ័ក្រនិងឡង់ឌីភ្ញាក់ព្រើត រហ័សបែរទៅតាមទិសដៅនៃសំឡេង។ ស្ត្រីវ័យជ្រេអាយុខ្ទង់ប្រហែលជា៤០ឆ្នាំ ក្នុងសម្លៀកបំពាក់អាវសាច់កំណាត់កមូលដៃវែង និងខោជើងវែងពណ៌ស កំពុងអង្គុយផ្លុំតែដែលក្ដៅហុយៗនៅនឹងដៃ។

“ជម្រាបសួរ! ពួកខ្ញុំគឺជាប៉ូលិសមកពីអធិការដ្ឋាន មកនេះមានការបន្តិចបន្តួចចង់ចួបអ្នកគ្រូសុធារ៉ា!” ឡង់ឌីតបនឹងសំណួររបស់គាត់។

ស្ត្រីចំណាស់នេះមើលទៅដូចជាមិនសូវជាខ្វល់ពីវត្តមានរបស់អ្នកទាំងពីរប៉ុន្មានទេ គាត់បិទភ្នែកហើយលើកកែវតែក្រេប២-៣ចឹប និងសំងំស្រង់យករសជាតិដ៏ឈ្ងុយឈ្ងប់ដែលសាយភាយពីច្រមុះចូលទៅដល់បំពង់ក។

សុភ័ក្រហាក់មានប្រតិកម្មចំពោះកាយវិការមិនសូវមានសុជីវធម៌នេះ​ តែឡង់ឌីចាប់ដៃនាយជាប់ ព្រមទាំងគ្រវីក្បាលតិចៗដាក់នាយផង។

“មើលទៅអ្នកទាំងពីរដូចជាមិនមែនមកដើម្បីមើលហុងស៊ុយទេមែនទេ?” ក្រោយពីបញ្ចប់ការសោយសុខជាមួយរសជាតិនិងក្លិនតែរួចមក គាត់ងាកមកចាប់អារម្មណ៍នឹងអ្នកទាំងពីរម្ដង។

នគរបាលទាំងពីររូបដើរចូលទៅជិតគាត់ រួចឡង់ឌីក៏ផ្ដើមសំណួរ៖

“អ្នកគ្រូមានស្គាល់លោកសួង ប្រណិត ដែរទេ?”

“ស្គាល់! គេធ្លាប់បានមកពឹងពាក់ខ្ញុំឱ្យជួយមើលរាសី និងរៀបចំទីតាំងដើម្បីលើកហុងស៊ុយដល់រោងចក្ររបស់គេ!”

“ចុះអ្នកគ្រូដឹងទេថាពេលនេះគាត់បានទទួលមរណៈភាពហើយ?”

“គេស្លាប់ហើយ?”

“ក្រែងអ្នកគ្រូជាគ្រូហុងហ៊ុយអ្ហេស?” សុភ័ក្រសម្លឹងមើលមុខគាត់មិនដាក់ ហាក់គិតថាគាត់ធ្វើពើជាមិនដឹង។

អ្នកគ្រូសុធារ៉ាសើចក្នុងបំពង់ក ដូចចង់ចំអកឱ្យសំណួររបស់សុភ័ក្រ៖

“ខ្ញុំជាគ្រូហុងស៊ុយ មិនមែនជាគ្រូហោរទស្សន៍ទាយទេ!”

សុភ័ក្រស្ងាត់មាត់ដូចគេចុក មិនសមណាត្រូវមកបាក់មុខនៅចំពោះមុខសិស្សប្អូនដូច្នេះសោះ។ គ្រូហុងស៊ុយលាដៃអញ្ជើញឱ្យអ្នកទាំងពីរបានអង្គុយស្រួលបួល ហើយគាត់ដៀងភ្នែកមកមើលគេបន្តិចមុននឹងស្រដីបន្ត៖

“មិននឹកស្មានថាគេទៅលឿនជាងការគិតទុករបស់ខ្ញុំទៅទៀត!”

“អ្នកគ្រូចង់បានន័យថាម៉េច?” ឡង់ឌីសួរ។

“នៅថ្ងៃដែលគេបានមករកខ្ញុំឱ្យជួយនោះ ខ្ញុំបានមើលឃើញពីរបស់ខ្មៅងងឹតដែលតោងជាប់នឹងខ្លួនរបស់គេ! របស់នោះគឺតំណាងឱ្យភាពអន្តរាយនិងគ្រោះថ្នាក់របស់គេ!”

ឡង់ឌីលួចមើលមុខសុភ័ក្រចង់ដឹងពីប្រតិកម្មរបស់គេ តែមើលទៅមុខរបស់គេក៏មិនខុសពីនាងដែរ គឺពោរពេញទៅដោយសញ្ញាសួរ។

“គេមិនអាចធ្វើការសម្រេចចិត្តធំៗតែម្នាក់ឯងបានទេ ព្រោះអាចនឹងធ្វើឱ្យគេខាតបង់! ខ្ញុំបានប្រាប់គេឱ្យរក្សាតំណមមួយនោះគឺ «ពាក្យសន្យា»!”

“សន្យា?” សុភ័ក្ររអ៊ូតិចៗ។

 “មែនហើយ! គេមិនអាចធ្វើការសន្យាផ្ដេសផ្ដាសនិងរឹតតែមិនត្រូវធ្វើការសម្រេចចិត្តរឿងរ៉ាវធំៗទៅទៀត! ខ្ញុំថែមទាំងបានឱ្យគេធ្វើយ័ន្តមួយដាក់តាំងក្នុងបន្ទប់ពីមុខកន្លែងគេអង្គុយធ្វើការ ដើម្បីរម្លឹកផងដែរ… បើគេមិនអាចរក្សាតំណមមួយនេះបានទេ សោកនាដកម្មប្រាកដជាកើតឡើងចំពោះគេជាមិនខាន!”

នាយប៉ូលិសហាក់ដូចជាចាប់អារម្មណ៍ឃើញថា មនុស្សដូចជាលោកប្រណិតនេះហាក់ដូចជាជាប់ជំពាក់ជាមួយរឿងសន្យានេះច្រើនពេកហើយ។ បើតាមស្ដាប់ដំណើររឿងក្ដីតាំងពីដើមដល់ចប់ អ្នកដែលជាប់ពាក់ព័ន្ធជាមួយនឹងគាត់សុទ្ធតែជាអ្នកដែលគាត់ជំពាក់សន្យាទាំងអស់។ តើវាជាប្រផ្នូល ឬអាចមានអ្វីជាអាថ៌កំបាំង?

“តើមានអ្នកណាខ្លះដែលដឹងពីរឿងតំណមមួយនេះ?” ឡង់ឌីស្រាប់តែសួរនូវសំណួរដែលគេចង់សួរដូចគ្នា។

“ស៊ីណាត! ខ្ញុំបានស្គាល់លោកប្រណិតតាមរយៈស៊ីណាត ដែលធ្លាប់ជាមិត្តនឹងគ្នាជាមួយខ្ញុំ! នាងដឹងថាលោកប្រណិតកំពុងជួបបញ្ហានិងព្យាយាមចិញ្ចឹមចិត្តចង់លែងភរិយារបស់គាត់ ដូច្នេះហើយបានជានាងមករកខ្ញុំ និងសុំឱ្យខ្ញុំជួយរកវិធីយ៉ាងណាដើម្បីជួយណែនាំគាត់កុំឱ្យលែងលះគ្នា!”

“ដូច្នេះហើយទើបអ្នកគ្រូកុហកគាត់ថាមិនឱ្យធ្វើការសម្រេចចិត្តរឿងធំៗ និងមិនឱ្យគាត់សន្យាអ្វីផ្ដេសផ្ដាសមែនទេ?”

អ្នកគ្រូសុធារ៉ាលើកពែងតែមកក្រេបបន្តិចមុននឹងឆ្លើយសំណួររបស់សុភ័ក្រ៖

“ខ្ញុំដឹងថាលោកប៉ូលិសប្រហែលជាមិនជឿលើរឿងហុងស៊ុយទេ ដូច្នេះលោកចង់ថាខ្ញុំកុហកយកលុយគេក៏បាន ខ្ញុំឥតមានអ្វីបកស្រាយទេ!”

“តែហេតុអ្វីបានជាមីងស៊ីណាតនោះចង់ជួយភរិយារបស់លោកប្រណិតទៅវិញ?”

សំណួរមួយនេះរត់រសឹបពេញក្នុងក្បាលរបស់ប៉ូលិសប្រុសស្រីទាំងពីររូប…

វគ្គ «ស្រមោលឃាតកៈ»

នៅគេហដ្ឋានរបស់លោកសួង ប្រណិត កំពុងមានមនុស្សក្មេងចាស់ក្នុងទឹកមុខទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោន ខ្នះខ្នែងរៀបចំពិធីបុណ្យសព។ គ្រប់យ៉ាងបានរៀបចំរួចរាល់ហើយ នៅឡើយរង់ចាំតែសពដែលកំពុងបញ្ជូនពីមន្ទីរពេទ្យ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ឡានប៉ូលិសបានមកដល់ ដោយមានដឹកទាំងមឈូសសពមកជាមួយផង។

សុជាតា ក្នុងឈុតកាន់ទុក្ខចេញមកទទួលដំណើរសពទាំងអារម្មណ៍ក្ដុកក្ដួល។ លោកអធិការរង កែវ ឆាយលីចុះពីលើឡាន បានឃើញសុជាតាខ្សឹកខ្សួលបែបនេះ អារម្មណ៍ដែលសង្ស័យទាំងប៉ុន្មានប្រែទៅជាការអាណិតអាសូរ តែមកដល់ដំណាក់កាលនេះទៅហើយ នាយមិនអាចទន់ចិត្តបានជាដាច់ខាត ទោះបីជាខ្លួនធ្លាប់មានទំនាក់ទំនងទំនងជាមួយគ្នា ទោះបីជាធ្លាប់បានស្គាល់ចិត្តគ្នាមកពីមុនថានាងជាមនុស្សស្លូតបូត ចូលចិត្តជួយអ្នកដទៃ ប៉ុន្តែបទពិសោធក្នុងជីវិតកន្លងមកបានបង្រៀនគេឱ្យដឹងថាអ្វីៗសុទ្ធតែអាចប្រែប្រួល កុំថាឡើយដល់ចិត្តមនុស្សដែលស្រួចស្រាល ផុយស្រួយយ៉ាងនេះ។

អ្វីដែលរឹតតែធ្វើឱ្យនាយភ្ញាក់ផ្អើលទៅទៀតនោះគឺ វត្តមានរបស់មីងស៊ីណាតដែលឈរក្បែរសុជាតា​។ គាត់ត្រឹមជាបុគ្គលិកអនាម័យនៅក្នុងរោងចក្ររបស់លោកប្រណិត តែមើលទៅហាក់ដូចជាស្និទ្ធស្នាលជាមួយនឹងសុជាតាលើសពីអ្វីដែលចៅហ្វាយនាយ និងកូនចៅគួរមាន។

គ្រាន់តែមឈូសទៅបានលើកទៅដាក់នៅទីតាំងដែលបានត្រៀមទុករួច សុជាតាស្រាប់តែងងឹតមុខរកកលនឹងដួល ឆាយលីស្ទុះទៅត្រកងរាងកាយនាងមេម៉ាយក្មេងភ្លាមដោយស្វ័យប្រវត្តិ បីនាងទៅដាក់ឱ្យសម្រាកនៅលើសាឡុងក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ រួចទើបថយចេញទៅក្រៅដើម្បីទុកឱ្យមីងស៊ីណាតជួយមើលថែ។

មីងស៊ីណាតយកប្រេងខ្យល់មកលាបរឹតឱ្យនាងបណ្ដើរ ព្រមទាំងរអ៊ូបណ្ដើរ៖

“អ្នកស្រីអើយអ្នកស្រី! កុំគិតច្រើនពេក យ៉ាងណាក៏លោកប្រុសគាត់ទៅបានសុខហើយ! ល្មមដល់ពេលគិតពីខ្លួន​ឯងម្ដងហើយ!”

សុជាតាបើកភ្នែកព្រឹមៗឡើងវិញ សម្លឹងមកមើលស្ត្រីចំណាស់ដែលកំពុងគក់រឹតឱ្យនាង។ មិនដឹងមូលហេតុអ្វីបានជាធ្វើឱ្យស្រស់ស្រីហាក់រំជួលចិត្ត ទឹកភ្នែកដែលលាក់ទុកមករយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃនេះស្រាប់តែហូរចេញមកដូចទឹកបាក់ទំនប់ទប់លែងជាប់។

មីងស៊ីណាតយកកូនកន្សែងដែលនៅក្នុងដៃនាង មកជូតទឹកភ្នែកចេញ៖

“យំចេញមក! យំឱ្យធូរ…ពីពេលនេះទៅអ្នកស្រីលែងពិបាកកើតទុក្ខទៀតហើយ…គ្មានអ្នកណាធ្វើបាបអ្នកស្រីទៀតទេ!”

រូបភាពនិងពាក្យពេចន៍ទាំងប៉ុន្មានមិនបានរំលងពីភ្នែកនិងត្រចៀកដ៏វៃរបស់ប៉ូលិសកំលោះនេះឡើយ គ្រាន់តែនាយពុំធ្លាប់ដឹងពីមុនមកសោះថាទុក្ខលំបាកអ្វីដែលសុជាតាធ្លាប់បានឆ្លងកាត់ក្នុងជីវិតស្វាមីភរិយាជាមួយលោកប្រណិត។ ស្ត្រីចំណាស់ហាក់ដូចជាភ្ញាក់ខ្លួនថាបាននិយាយច្រើនពេក ទើបស្ងាត់លែងនិយាយអ្វីតទៅទៀត។

មួយសន្ទុះក្រោយមកទើបលោកអធិការរងដើរចូលមកក្នុងវិញ ព្រមជាមួយនឹងទឹកត្រជាក់មួយដបហុចមកឱ្យនាង។ ស្រស់ស្រីក្រោកអង្គុយ ហើយឈោងដៃទទួលទឹកមកក្រេបបន្តិចមុននឹងពោលពាក្យអរគុណ​។

“បានធូរគ្រាន់បើហើយឬនៅ?” ឆាយលីសួរដោយការព្រួយបារម្ភ។

“ចាស! រាងគ្រាន់បើហើយ!” សុជាតាឆ្លើយតបដោយសំឡេងតិចៗស្ទើរស្ដាប់ពុំឮ។

ដោយឃើញទឹកមុខនាងហាក់បានធូរស្បើយជាងមុននេះបន្តិចមែន ទើបឆាយលីពោលបន្ត៖

“ខ្ញុំមានរឿងខ្លះចង់សួរនាង…ទាក់ទងនឹងលោកប្រណិត ព្រោះពេលនេះយើងរកបានទិន្នន័យខ្លះៗពីការស្លាប់របស់គាត់ហើយ នៅឡើយតែឧបករណ៍ធ្វើឃាតរបស់ជនដៃដល់តែប៉ុណ្ណោះ!”

មាណវីជ្រួញចិញ្ចើមដោយធុញថប់ ព្រោះមកទល់ពេលនេះគេមិនត្រឹមស៊ើបពុំបានតម្រុយអ្វីទេ ថែមទាំងព្យាយាមមកសួរនាំនាងទាំងដែលពេលនេះនាងនៅពុំស្រួលខ្លួនស្រួលបួលទៀត។ មីងស៊ីណាតឃើញដូចនេះក៏មិនហ៊ាននៅបន្ត ទើបសុំចេញទៅក្រៅមុនដើម្បីជួយរៀបចំកម្មវិធីបុណ្យវិញ។

“ខ្ញុំចង់ដឹងពីទំនាក់ទំនងលម្អិតរវាងនាងនិងលោកប្រណិត!”

មីងស៊ីណាតដែលមិនទាន់បានចេញផុតពីបន្ទប់ បង្អង់ជើងបន្តិចចង់ដឹងថានាយប៉ូលិសនេះនិយាយអ្វី តែពេលងាកទៅក្រោយឃើញថាឆាយលីកំពុងតែសម្លឹងមកគាត់វិញ ទើបគាត់ប្រញាប់រួសរាន់ចាកចេញផុតទៅ។

“លោកសួរព្រោះពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងក្ដីឬព្រោះមិនទាន់នៅដាច់អាល័យពីខ្ញុំ លោកអធិការរងកែវ ឆាយលី?” នាងងើបមុខមកប្រឈមជាមួយគេ។

“មិនថាហេតុផលអ្វីក៏ដោយ ខ្ញុំសុំឱ្យនាងនិយាយដោយស្មោះត្រង់និងប្រាប់ខ្ញុំទាំងអស់ពីរឿងរ៉ាវរវាងអ្នកទាំងពីរ!”

“មើលទៅប្រហែលជាមិនអាចលាក់ពីលោកបានទៀតទេ!”

នាងសើចមួយខឹកបញ្ឈឺខ្លួនឯងបន្តិច មុននឹងបន្តរៀបរាប់៖

“ពួកយើងបានស្គាល់គ្នាតាមរយៈមិត្តភក្តិ ក្រោយទាក់ទងគ្នាបានមួយរយៈគាត់ក៏បានសុំខ្ញុំរៀបការ…ដើមឡើយពួកយើងស្រលាញ់គ្នាខ្លាំងណាស់ មុខជំនួញរបស់គាត់កាក់កប…ពេលវេលានិងគ្រប់យ៉ាងដែលគាត់បានផ្ដល់ឱ្យខ្ញុំនោះគឺធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានក្ដីសុខណាស់! ទើបតែក្រោយមកការរកស៊ីរបស់គាត់ចាប់ផ្ដើមធ្លាក់ចុះ ចួបរឿងរ៉ាវស៊យផ្ទួនៗ គាត់ក៏ចាប់ផ្ដើមជឿលើជំនឿអរូបិយនានា…គាត់ស្វះស្វែងរកគ្រូទស្សន៍ទាយ ធ្វើពិធីលើករាសី មើលហុងស៊ុយ តែអ្វីៗនៅតែមិនល្អប្រសើរ! អារម្មណ៍របស់គាត់ប្រែជាឆេវឆាវ មិននឹងនរ ហើយមួយឆ្នាំចុងក្រោយនេះឫកពាគាត់ប្លែកៗ ពេលដែលខ្ញុំសួរនាំអ្វីបន្តិចបន្តួច គាត់ក៏បង្ករករឿងឈ្លោះរហូតដល់មានពេលខ្លះគាត់នៅសុំខ្ញុំលែងលះគ្នាទៀត!”

ភាពជូរចត់ផុសឡើងនៅលើវង់ភ័ក្រក្មេងខ្ចីរបស់អ្នកមេម៉ាយរូបនេះ។ ឆាយលីសម្លឹងនាងមិនដាក់ភ្នែក រង់ចាំសង្កេតប្រតិកម្មនិងស្ដាប់ពាក្យបកស្រាយរបស់នាងបន្ត។

“សំណាងដែលរាល់ថ្ងៃខ្ញុំមានមីងស៊ីណាតនៅចាំជួយលើកទឹកចិត្ត! បើគ្មានគាត់ទេ ខ្ញុំប្រហែលជាមិនអាចឈរមកដល់ថ្ងៃនេះបានទេ! ដោយសារតែបានគាត់ ទើបខ្ញុំរឹងមាំ ហើយអាចរកឃើញខ្លួនឯងមកវិញ!”

“នាងស្គាល់មីងស៊ីណាតតាំងពីពេលណា?”

“លោកភ្លេចហើយ? មីងស៊ីណាតគឺជាស្ត្រីម្នាក់ដែលយើងធ្លាប់បានជួយដោះស្រាយបញ្ហាអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារកាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុននោះ!”

ឆាយលីរកនឹកបន្តិច រួចតប៖

“ក្រែងមីងម្នាក់នោះឈ្មោះ បូរមី មិនអ៊ីចឹង?”

សុជាតាងក់ក្បាលតិចៗ៖

“មែនហើយ! ក្រោយពេលដែលលោកចាកចេញទៅរៀនបន្តនៅវៀតណាមនោះ ខ្ញុំនៅតែបន្តទំនាក់ទំនងជាមួយគាត់! ពេលដែលប្ដីគាត់ទទួលបានការកាត់ទោសឱ្យជាប់ពន្ធនាគារ គាត់ក៏ត្រូវបានខាងមជ្ឈមណ្ឌលរបស់ខ្ញុំជួយនាំគាត់ឱ្យចូលទៅស្នាក់នៅក្នុងអង្គការមួយកន្លែង និងបានរៀនអក្សរព្រមទាំងជំនាញខ្លះៗ ហើយគាត់ក៏បានឱ្យខ្ញុំជួយដាក់ឈ្មោះថ្មីមួយឱ្យគាត់ ព្រោះគាត់ថាឈ្មោះចាស់ដែលឪពុកម្ដាយគាត់ដាក់ឱ្យ សង្ឃឹមថាគាត់នឹងបានរះខ្ពស់ មានពន្លឺស្រស់ស្អាតនោះលែងមានន័យសម្រាប់គាត់ទៀតហើយ!”

“រួចចុះក្រោយមកទៀត?”

“ក្រោយពេលរៀបការរួច ខ្ញុំក៏បាននាំគាត់ឱ្យមកធ្វើការក្នុងរោងចក្ររបស់បងប្រណិត! ប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះគាត់ខិតខំធ្វើការណាស់ ហើយថែមទាំងបានជួយណែនាំគ្រូហុងស៊ុយម្នាក់ដល់បងប្រណិតទៀត ទើបបានជាក្រោយមកគាត់លែងសូវឆេវឆាវ ហើយការរកស៊ីរបស់គាត់ក៏បានងើបឡើងវិញ! តាំងពីពេលនោះមកគាត់ឈប់សុំខ្ញុំលែងលះទៀត!…”

ទឺតៗ!

សំឡេងទូរសព្ទរបស់ឆាយលីស្រាប់តែរោទ៍ឡើង…

លោកអធិការជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច មើលលេខទូរសព្ទតេចូលដែលបង្ហាញនៅលើអេក្រង់។ ទោះបីមិនដឹងថាជាលេខរបស់នរណា តែនាយរួសរាន់ចុចទទួល…

“អាឡូជម្រាបសួរ! ខ្ញុំអធិការរងកែវ ឆាយលី!”

“…”

ឃើញសុជាតាខំប្រឹងផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់ នាយក៏ដើរចេញឆ្ងាយបន្តិច។ ក្រោយពេលបិទទូរសព្ទ អ្នកកំលោះយើងដើរត្រលប់មករកនាងវិញ។

“អ្នកណាតេមក?”

ឆាយលីងាកមើលឆ្វេងស្ដាំបន្តិច ទើបបែរមកតបសំណួររបស់នាង៖

“ពួកយើងមានតម្រុយថ្មីទាក់ទងនឹងអាវុធធ្វើឃាតរបស់ឃាតកៈ!”

អធិការប៉ូលិសនិយាយមិនទាន់ផុតពីមាត់ស្រួលបួលផង ស្រមោលនៅមាត់បង្អួចស្រាប់តែរំលៀកខ្លួនគេចចេញបាត់ទៅ។

នៅក្នុង Mart មួយកន្លែងនៃអគារស្នាក់នៅរបស់ឆារ៉ានន់ សុភ័ក្រឈរលឹបលៗក្បែរទូស្រាក្រហម តែខ្សែភ្នែកបែរជាត្របាញ់ទៅរកមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលមានរាងស្រឡូន ស្លៀកខោខូវប៊យរឹបរាង និងអាវយឺតពណ៌សស្ដើងស្ទើរមើលធ្លុះដល់ក្នុង។ បបូរមាត់ពណ៌ក្រហមដ៏សែនស៊ិចស៊ីរបស់នាង ធ្វើឱ្យយើងចាំមិនភ្លេចទេថាជាអ្នកណា។

លីកា ឆារ៉ានន់ លេខាស្រីរបស់លោកប្រណិត កំពុងឈរលើករបស់របរដែលនាងទិញចេញពីក្នុងរទេះមកដាក់លើតុនៅកន្លែងគិតប្រាក់។

ទឺតៗ! ទូរសព្ទនៅក្នុងហោប៉ៅរបស់សុភ័ក្រញ័រ។

នាយលើកទទួល៖

“អាឡូ!”

“សុភ័ក្រ ជួយប្រាប់ទៅឡង់ឌី ផែនការត្រូវផ្លាស់ប្ដូរ​​! ខ្ញុំចង់ឱ្យឯងធ្វើការបញ្ជាក់រឿងមួយ…”

“និយាយមក ពេលនេះខ្ញុំកំពុងតែតាមដាននាង!”

“អូខេ! ប្រាប់ឡង់ឌីឱ្យនាំមនុស្សនិងខ្មោចមកចួបគ្នា!”

“បាន! ប៉ុណ្ណឹងចុះ!”

សុភ័ក្រផ្ញើសារសំឡេងនិងទីតាំងទៅឱ្យឡង់ឌី រួចដាក់ទូរសព្ទចូលទៅក្នុងហោប៉ៅខោវិញ ហើយដើរទៅទាញស្ករកៅស៊ូមួយដុំមកហែកទំពា មុននឹងដើរទៅកន្លែងគិតលុយ។

“សួស្ដីស្រីស្អាត! ចៃដន់ម៉្លេះ ចួបគ្នាម្ដងទៀតហើយ!” សុភ័ក្រមិនបង្អែរបង្អង់យូរក៏បញ្ចេញក្បាច់ប្រចាំត្រកូលមកប្រើ។

ឆារ៉ានន់ភ្ញាក់ព្រើត ញញឹមមិនសូវសមព្រោះសូម្បីឱ្យស្រមៃក៏នាងមិនធ្លាប់នឹងនឹកឃើញចង់ចួបមនុស្សប្រុសម្នាក់នេះផង។ តាមពិតទៅមិនថាក្នុងឈុតឯកសណ្ឋាន ឬតឺនុយស៊ីវិល សុភ័ក្រសុទ្ធតែបង្ហាញនូវរាងរៅដ៏សែនសង្ហារបស់ខ្លួន ក្នុងវ័យ២៩ឆ្នាំ​ មិនចាស់ក៏មិនក្មេង តែប្រហែលមកពីសម្ដីជាព្រាននារីរបស់គេទើបទៅជាធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ថាមិនសូវមានសុវត្ថិភាព។

“ចាស! សួស្ដីលោកប៉ូលិស…ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាបានចួបលោកម្ដងទៀតសោះ!” នាងនិយាយទាំងសើចតិចៗដាក់គេផង។

“ថាម៉េច? នេះអ្នកនាងគិតថាមុខខ្ញុំអាក្រក់មិនគួរឱ្យចង់ចួបបែបហ្នឹងផង?”

“ស្រេចតែលោកគិតទេ! អាចថាអ៊ីចឹងក៏បាន!”

មួយប្រយោគនេះស្ទើរតែធ្វើឱ្យសុភ័ក្រចុកឈាម តបលែងចេញ តែបំណាច់នឹងមានឈ្មោះថាជាប៉ូលិសព្រាននារីទៅហើយ នាយម៉េចនឹងអាចឱ្យសម្ដីស្មោះត្រង់របស់ស្រីល្អិតម្នាក់នេះកាច់បំបាក់ធ្មុងរបស់ខ្លួនបានទៅ។

“មិនសប្បាយលេងសោះ! ហើយនេះអ្នកនាងប្រុងរើផ្ទះឬយ៉ាងម៉េចបានទិញរបស់របរសន្ធឹកសន្ធាប់យ៉ាងនេះ?” គេនិយាយបណ្ដើរជួយលើកឥវ៉ាន់់ពីក្នុងរទេះរបស់នាងមកដាក់លើតុបណ្ដើរ។

ឆារ៉ានន់ព្យាយាមពន្យារពេលក្នុងការឆ្លើយតបរបស់នាង ដើម្បីឱ្យគេដឹងថានាងពិតជាធុញទ្រាន់នឹងសំណួររបស់គេ តែទាស់ត្រង់ថាចៀសមិនបាន ដូច្នេះហើយនាងមានតែត្រូវឆ្លើយតបទៅសុភ័ក្រវិញ។

“ពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងក្ដីរបស់លោកដែរទេ?” នាងសួរឌឺ។

“អត់ទេ! ម៉ោងនេះខ្ញុំចេញពីធ្វើការហើយ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ស្គាល់អ្នកនាងឱ្យបានច្រើន ក្រែងលោយើងអាចក្លាយជាមិត្តភក្តិនឹងគ្នាទេតើ!”

“តែលោកប៉ូលិសមានបានសួរខ្ញុំទេ ថាខ្ញុំចង់ក្លាយជាមិត្តភក្តិជាមួយនឹងលោកឬអត់?”

“មនុស្សស្រីស្អាតៗដូចជាអ្នកនាង ប្រាកដជាមិនកំណាញ់ទេត្រឹមរាប់អានប៉ូលិសសង្ហាដូចជាខ្ញុំនោះ!”

សុភ័ក្រនិយាយទាំងមានជំនឿជាក់ក្នុងចិត្ត ថែមទាំងញាក់ចិញ្ចើមព្រើតដាក់នាង តែឆោមនារីបែរជាទៅនិយាយទូទាត់ប្រាក់ជាមួយនឹងអ្នកគិតលុយទៅវិញ។ ក្រោយប្រមូលរបស់ដាក់ថង់រួចរាល់ ឆារ៉ានន់ដើរចេញទៅក្រៅយ៉ាងញាប់ជើងស្អេក ធ្វើឱ្យសុភ័ក្រតាមស្ទើរពុំទាន់។

“យប់អ៊ីចឹង អ្នកនាងជាមនុស្សស្រីដើរតែឯងគ្រោះថ្នាក់ណាស់!”

ស្រីស្រស់ដកដង្ហើមធំ ហើយបែរមករកសុភ័ក្រ៖

“ខ្ញុំគ្មានគ្រោះថ្នាក់អ្វីទាំងអស់! គិតតែលោកប៉ូលិសទៅ និយាយច្រើនចឹងប្រយ័ត្នមានគ្រោះថ្នាក់ដោយសារមាត់ខ្លួនឯង បំណងល្អពីខ្ញុំ!”

សុភ័ក្រផ្ទាត់ម្រាមដៃឮសូរតែផ្លក់ រួចផ្អៀងក្បាលមកសម្លឹងនាង៖

“វ៉ាវ! មិនដែលដឹងសោះថា អ្នកនាងឆារ៉ានន់ក្រៅពីស្អាតហើយ នៅជាមនុស្សមានទឹកចិត្តទៀត ខ្ញុំរាប់អានអ្នកនាងពិតជាមិនខុសមែន!”

ឆារ៉ានន់ធ្វើភ្នែកស្លឺ ហើយបន្ថែមល្បឿនជើងព្រោះខ្ជិលខ្វល់នឹងសម្ដីឥតបានការរបស់សុភ័ក្រ។ នាយប៉ូលិសមាត់រអិល មិនបន្ថែមល្បឿនឱ្យស្មើនាងទៀតទេព្រោះខ្លាចលោធ្វើឱ្យត្រីផ្អើលលែងស៊ីសន្ទូច។ នាយងាកសម្លឹងមើលទៅមុខប្រហែលជា១០០ម៉ែត្រ ស្រាប់តែឃើញឡង់ឌីនិងលោក ឈឹងគិនកំពុងឈរនិយាយគ្នា បានឱកាសគេក៏ដកយកកូនឧបករណ៍តូចមួយពីក្នុងហោប៉ៅអាវ មកបិទជាមួយស្ករកៅស៊ូដែលគេទំពារល្អិតមុននេះ ហើយដើរទៅជិតឆារ៉ានន់ដែលប្រឹងដើរឈ្ញោកព្រោះទម្ងន់អីវ៉ាន់។

“ខ្ញុំលាអ្នកនាងសិនហើយ ចៃដន់នៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិសមានការ!” សុភ័ក្រនិយាយបណ្ដើរ ព្រមទាំងយកស្ករកៅស៊ូទៅបិទភ្ជាប់នឹងបាទកាបូបស្ពាយរបស់ឆារ៉ានន់ផង។

មិនចាំឱ្យនាងឆ្លើយតប គេក៏ដើរបកក្រោយទៅវិញ ធ្វើឱ្យឆារ៉ានន់នឹកឆ្ងល់នឹងទង្វើប្លែកៗរបស់គេ។

ក្រោយពេលចាកចេញពីឆារ៉ានន់ សុភ័ក្របានផ្ញើសារមួយទៀតទៅឱ្យឡង់ឌី មួយសន្ទុះក្រោយមកនាងក៏បានមកចួបគេនៅលើបង់មួយក្បែរមាត់ផ្លូវ។

“ការងារយ៉ាងម៉េចហើយ!” សុភ័ក្រសួរទៅឡង់ឌី។

“អូខេ ពួកគេបានចួបគ្នាហើយ!” ឡង់ឌីសើចស្រស់ដាក់គេ។

“ធ្វើការបានល្អគ្រាន់បើ!”

“អរគុណសិស្សច្បងដែលបានសរសើរ! តែថាម៉េចក៏ត្រូវប្ដូរផែនការឱ្យពួកគេចួបគ្នាវិញ?”

សុភ័ក្រដកកាសពីក្នុងហោប៉ៅអាវមកដោតនឹងទូរសព្ទ ព្រមទាំងឆ្លើយនឹងសំណួរនាងបណ្ដើរ៖

“ស្ដាប់សិនទៅដឹងហើយ!”

—

“ឆានុន!”

មនុស្សស្រីរាងស្ដើងបញ្ឈប់ជំហានជើងរបស់ខ្លួនទាំងស្រឡាំងកាំង កែវភ្នែកបាញ់ទៅមុខត្រង់ឃើញមនុស្សប្រុសម្នាក់ក្នុងទឹកមុខភាន់ភាំង។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ចូលមកគ្រប់ដណ្ដប់បរិវេណជុំវិញ ស្ទើរតែអាចឮចង្វាក់បេះដូងនិងស្នូរដង្ហើមរបស់អ្នកទាំងពីរ។

ឆារ៉ានន់ ទ្រឹងបន្តិចតែនាងមិនបាននិយាយស្ដីអ្វីទេ រួចហើយទើបដើរកាត់បុរសម្នាក់នោះទៅ។ ទម្រាំទាញអារម្មណ៍មកវិញបាន នាងដើរទៅមុខបានឆ្ងាយបន្តិចទៅហើយ ឈឹងគិនប្រញាប់រត់ទៅតាម ហើយហួសទៅពាំងពីមុខនាង។

“ឆានុន! ឯងទើបមកពីណា? ហេតុអ្វីឯងទៅជាបែបនេះ?” ឈឹងគិនសួរទាំងសំឡេងញ័រ។

“ខ្ញុំមិនមែនឆានុនទេ! លោកប្រហែលជាច្រឡំមនុស្សហើយ!” នាងឆ្លើយទាំងគេចមុខពីគេ។

“ច្បាស់ណាស់! ខ្ញុំមិនច្រឡំទេ! ទោះមនុស្សក្នុងលោកទៅវះកាត់កែសម្ផស្សទៅជាមុខដូចឯងអស់ ក៏ខ្ញុំនៅតែអាចចំណាំឯងបានដែរ!”

“ឡប់សតិ!” ឆារ៉ានន់ព្យាយាមមិននិយាយរកឈឹងគិន ហើយប្រឹងដើរញាប់ជើងទៅ តែស្បែកជើងកែងចោទរបស់នាងមិនបានសហការជាមួយជើងឡើយ។

ឈឹងគិន ស្រែកខ្លាំងៗពីក្រោយខ្នងនាង៖

“ឯងភ្លេចសន្យាជាមួយគ្នាកាលពី៧ឆ្នាំមុនហើយមែនទេ?”

ឆារ៉ានន់ឈប់ទ្រឹង! ឈឹងគិននិយាយបន្ត៖

“ក្រែងយើងធ្លាប់សន្យាជាមួយគ្នាថានឹងមិនបោះបង់ចោលគ្នាមែនទេ? ហេតុអី? ហេតុអីជិត៧ឆ្នាំមកនេះឯងស្រាប់តែទៅបាត់ សូម្បីដំណឹងបន្តិចក៏មិនដែលផ្ដល់ឱ្យគ្នា?”

ខ្នងរបស់ឆារ៉ានន់ចាប់ផ្ដើមញ័ររង្គើតិចៗ។ ថង់អីវ៉ាន់ដែលនៅក្នុងដៃធ្លាក់ចុះអស់ នាងសម្រូតខ្លួនម្ដងបន្តិចៗហើយខ្ទប់មុខយំខ្សឹកខ្សួល។ ឈឹងគិនបោះជំហានវែងៗចូលទៅឈរពីមុខនាង។

“ពិតជាឯងមែន!”

ឆារ៉ានន់ងើយមុខមើលអ្នកដែលកំពុងឈរនៅនឹងមុខខ្លួន ទាំងទឹកភ្នែកនៅហូររហាម។

“យើងសុំទោស! សុំទោសដែលជំពាក់សន្យាពួក​ឯង!”

ឈឹងគិនឱនទៅចាប់ស្មារបស់ឆារ៉ានន់ ឱ្យងើបឈរឡើងមកទន្ទឹមនឹងខ្លួន។ ពេលនេះក្នុងខួរក្បាលរបស់គេមានសំណួរជាច្រើនដែលចង់សួរទៅនាង តែអ្វីដែលគេចង់ដឹងបំផុតនោះគឺហេតុអ្វីលីកា ឆានុន ដែលគេធ្លាប់ស្គាល់បែរជាក្លាយទៅជាមនុស្សស្រីបែបនេះ?

ឆារ៉ានន់ឃើញគេសម្លឹងមើលនាងបែបនេះ យល់បានថាគេពិតជាឆ្ងល់ចំពោះសមាសភាពរបស់នាងនៅពេលនេះ ទើបនាងប្រាប់គេ៖

“រឿងវែងឆ្ងាយណាស់! តែយើងគ្មានពេលប្រាប់ឯងនៅពេលនេះទេ! ចាំអ្វីៗចប់សព្វគ្រប់ហើយ យើងនឹងត្រលប់មកនិយាយរឿងទាំងអស់ប្រាប់​ឯង!”

“ឱ្យយើងជឿឯងយ៉ាងម៉េច បើ៧ឆ្នាំមកនេះសូម្បីតែដំណឹងពីសុខទុក្ខរបស់ឯងម្ដង ក៏យើងមិនដែលដឹងផង! ឯងដឹងថា៧ឆ្នាំមកនេះនៅទីនេះមានរឿងរ៉ាវអ្វីខ្លះកើតឡើងទេ? ឥឡូវនេះប្រណិតស្លាប់ហើយ! ”

គ្មានភាពភ្ញាក់ផ្អើលណាដែលគេសង្កេតឃើញនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ផូរផង់ ម៉ត់រលោងរបស់ឆារ៉ានន់
ឡើយ។ បានន័យថាគ្រប់យ៉ាងដែលកើតឡើងនៅទីនេះ មិនមែននាងមិនដឹងនោះទេ គ្រាន់តែនាងមិននិយាយ។

ឆារ៉ានន់លើកដៃឡើងមើលម៉ោង ហើយនិយាយទាំងប្រញាប់៖

“សុំទោសផង! យើងពិតជាគ្មានពេលបកស្រាយទេ!” នាងប្រមូលថង់ដែលជ្រុះនៅលើដីអម្បាញ់មិញមកកាន់ ហើយដើរចេញទៅ ទុកឱ្យឈឹងគិននៅជាប់ពេញទៅដោយពិភាល់តែម្នាក់​ឯង។

មិនទាន់ទាំងចេញផុតពីក្រសែភ្នែករបស់បុរសវ័យកណ្ដាលនេះផង ម៉ូតូធំរបស់សុភ័ក្រស្រាប់តែមកឈប់នៅពីមុខនាង។ គេដោះមួកសុវត្ថិភាព ហើយដើរមករកនាងព្រមទាំងលើកក្រដាសមួយសន្លឹកបង្ហាញនាងផង។

“អ្នកនាង លីកា ឆារ៉ានន់! អូ៎ ខ្ញុំគួរតែហៅថាលោកលីកា ឆានុន ទើបត្រូវ! ខ្ញុំអធិការរង កែវ ឆាយលី សុំឃាត់ខ្លួនលោកបណ្ដោះអាសន្នដោយសារលោកមានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងករណីឃាតកម្មរបស់លោក សួង ប្រណិត! សូមលោកជួយសហការ!”

នៅតាមផ្លូវត្រលប់មកពីចួបលោកឈឹងគិនវិញ ឆាយលីស្រាប់តែបានទទួលទូរសព្ទពីប៉ូលិសដែលប្រចាំការនៅមន្ទីរពេទ្យថារាជ មុនិ បានដឹងខ្លួនវិញហើយ។ នាយក៏ប្រញាប់ស្រូតមកមន្ទីរពេទ្យ ទុកឱ្យឡង់ឌីត្រលប់ទៅកាន់អធិការដ្ឋានមុន។

មកដល់មន្ទីរពេទ្យភ្លាម អ្វីដែលធ្វើឱ្យលោកអធិការកំលោះភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺមិនមែនជាការដឹងខ្លួនរបស់មុនិឡើយ តែគឺវត្តមានរបស់អ្នកស្រីសុជាតា នៅទីនេះទៅវិញ។ នាងកំពុងដើរចុះដើរឡើងទាំងទឹកមុខក្រៀមក្រំនៅមុខបន្ទប់របស់មុនិ ដែលមានប៉ូលិសម្នាក់នៅយាមនឹងទ្វារ។

“សូមគោរពទាន!” នគរបាលដែលផ្ដល់ដំណឹងទៅឱ្យឆាយលីមុននេះក្រោកឈរគំនាប់ពេលដែលឃើញនរៈយើងទៅដល់។

អ្នកស្រីសុជាតា ដែលមុននេះមិនបានជាចាប់ភ្លឹកចំពោះវត្តមានរបស់ឆាយលី ស្រាប់តែងាកខ្វាច់មករកគេ។ ស្នាមញញឹមស្រាលនៅលើមុខរបស់នាង នៅតែមានភាពទាក់ទាញឱ្យបេះដូងប៉ូលិសប្រុសម្នាក់នេះលោតកញ្ជ្រោលបាន ទោះបីជាដឹងថានាងជាស្ត្រីមេម៉ាយទើបតែស្លាប់ប្ដីហើយក៏ដោយ។ តែទោះបីជាយ៉ាងណា ក្ដីរំភើបត្រូវរក្សាទុកក្នុងទ្រូង ចំណែកភាពម៉ឺងម៉ាត់និងអាកប្បកិរិយាខាងក្រៅរបស់គេនៅតែបង្ហាញចេញពីឥទ្ធិពលនិងអំណាច មកកំដរភាពស្រស់សង្ហារបស់គេដដែល។

“អ្នកស្រី សុជាតា! មកមើលរាជ មុនិ?”

“ចាស! តែបងប៉ូលិសខាងនេះគាត់មិនឱ្យខ្ញុំចូល!” នាងនិយាយព្រមទាំងដៀងកន្ទុយភ្នែកទៅរកប៉ូលិសដែលនៅចាំយាម។

“អូ៎! គឺជាបញ្ជារបស់ខ្ញុំទេ ដែលធ្វើទៅនេះព្រោះដើម្បីរក្សាសុវត្ថិភាពរបស់គេផង និងជាការអនុវត្តតាមច្បាប់ផង!”

នាងញញឹមទៀតហើយ។ តែលើកនេះជាការញញឹមដែលបង្ហាញជំនួសនូវពាក្យអរគុណនិងការយល់ចិត្តដល់នាយប៉ូលិសកំសត់…

“បើបានជាមកដល់ហើយ អ៊ីចឹងចូលទៅក្នុងតែម្ដងទៅ!” ឆាយលីដើរនាំផ្លូវនាងចូលទៅក្នុងបន្ទប់អ្នកជំងឺ។

“បងជាតា! បងជាតា! ទីបំផុតបងមកហើយអ្ហេស?”

រាជ មុនិ ស្រែកហៅឈ្មោះនាង ក្រោយពេលឃើញវត្តមានរបស់សុជាតាចូលទៅដល់។ មើលទៅគេទាំងពីរនាក់ហាក់ដូចជាស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នាណាស់ ហើយមុនិក៏ដូចជាមានអារម្មណ៍ល្អចំពោះជាតាខ្លាំងណាស់ដែរ គ្រាន់តែក្នុងកម្រិតជាអ្វី រូបភាពបែបណា គ្មាននរណាដឹងច្បាស់ឡើយ។

សុជាតាដាក់កន្ត្រកផ្លែឈើដែលខ្លួនបានទិញមកជាមួយទៅលើតុក្បែរគ្រែ។ បបូរមាត់ពណ៌ស៊ីជម្ពូរបស់នាងសើចស្រាលដាក់អ្នកជំងឺ។

“ដឹងខ្លួនហើយអ្ហេស?”

“ហ៊ឹម!” មុនិងក់ក្បាលតប។

“ក្នុងខ្លួនយ៉ាងម៉េចហើយ?”

“ខ្ញុំដូចជាបានធូរច្រើនហើយ!”

ប្រហែលជាឃើញមុខរបស់សុជាតារាងស្រពាប់ស្រពោននិងស្លេកស្លាំងបន្តិច ទើបគេនឹកដល់រឿងរ៉ាវកាលពីល្ងាចមិញ៖

“បងជាតា! សពលោកប្រធាន…?”

ប្រហែលជានាងគ្មានចម្លើយ ទើបនាងងាកមកមើលឆាយលី។ អធិការរងដែលមុននេះហាក់ត្រូវបានគេបំភ្លេចចោល ក៏តបជំនួសអ្នកមេម៉ាយវ័យក្មេង៖

“ពេលនេះប៉ូលិសកំពុងធ្វើកោសល្យវិច័យ បើសិនជាគ្មានភស្ដុតាងអ្វីថ្មីទេ សពនឹងបញ្ជូនឱ្យគ្រួសារវិញនៅព្រឹកស្អែកនេះហើយ!”

មុនិភ្លឹកស្រមៃដល់សភាពស្ដូកស្ដឹងនៅក្នុងបន្ទប់ការិយាល័យរបស់លោកប្រណិត និងការសួរចម្លើយរបស់ប៉ូលិសមុនពេលដែលខ្លួននាយសន្លប់ ហើយត្រូវបានគេបញ្ជូនមកមន្ទីរពេទ្យ។

“ចុះមានចំណាំភិនភាគ ឬក៏អ្វីមួយដែលអាចកត់សម្គាល់បានដែរទេ? ឧទាហរណ៍ជាមនុស្សប្រុស ឬស្រី? សក់ក្បាល? ឬក៏សម្លៀកបំពាក់អីបែបហ្នឹងណា៎!”

សំឡេងសុភ័ក្ររំពងក្នុងខួរក្បាលរបស់គេឡើងវិញ។ គេប្រឹងធ្មេចភ្នែកហាក់ដូចជាកំពុងរកនឹករូបភាពនៅក្នុងហេតុការ តែអង្គចងចាំរបស់គេនៅពុំទាន់ដំណើរការដូចដើមបែរជាធ្វើឱ្យក្បាលទៅជាធ្ងន់ពាប់ គិតអ្វីមិនចេញ។

“សុំទោសបងជាតា! ខ្ញុំមិនអាចជួយលោកប្រធានបាន!”

“កុំបន្ទោសខ្លួនឯងអី! សុខភាពឯងមិនទាន់ស្រួលបួលមែនទែនទេ! ខំប្រឹងសម្រាកសិនទៅ!”

“ខ្ញុំចាំបានកាលថ្ងៃសុក្រអាទិត្យមុន ខ្ញុំធ្លាប់បានឃើញលោកប្រធាន និងបងនន់ធ្លាប់ឈ្លោះប្រកែកគ្នា!”

ដំណឹងនេះពិតជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់សម្រាប់ឆាយលី តែមើលទៅទឹកមុខរបស់សុជាតាដូចជាគ្មានអ្វីប្រែប្រួលសោះ ក្រៅកែវភ្នែកទាំងគូដែលនៅស្ងៀមធ្មឹងសម្លឹងឥតព្រិចទៅអ្នកដែលអង្គុយនៅលើគ្រែ។ មុនិស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការនិយាយបន្តទៅទៀត ក្រោយពីឃើញឥរិយាបថរបស់សុជាតា តែដោយសារខ្លួនជ្រុលមាត់និយាយទៅហើយ ទោះបីមិនចង់ក៏ឆាយលីមិនអាចទុកឱ្យវាក្លាយជាប្រស្នាសម្រាប់នាយដោះស្រាយដោយគ្មានតម្រុយបន្តិចសោះនោះដែរ។

កាលពីព្រឹកមីងស៊ីណាតប្រាប់ថាធ្លាប់បានឃើញលោកប្រណិតនិងឆារ៉ានន់ប្រហែលជាមានទំនាក់ទំនងជាមួយគ្នា ដល់ពេលល្ងាចនាយបែរជាបានដំណឹងថាអ្នកទាំងពីរធ្លាប់មានទំនាស់ជាមួយគ្នាទៅវិញ។ តើវាមិនគួរឱ្យសង្ស័យទៀតមែនទេ?

“និយាយប្រាប់ប៉ូលិសពីអ្វីដែលប្អូនដឹងមក!” អធិការសង្ហាកំពុងអន្ទះសារង់ចាំស្ដាប់។

មុនិដៀងភ្នែកទៅមើលសុជាតាម្ដងទៀត ឃើញនាងឱបដៃ គេចមុខសម្លឹងមើលទៅក្រៅបង្អួច ទើបគេចាប់ផ្ដើមរៀបរាប់រឿងរ៉ាវដែលគេបានឃើញនៅប៉ុន្មានថ្ងៃមុនពេលកើតហេតុ។

“ល្ងាចនោះខ្ញុំនៅធ្វើការថែមម៉ោងដល់ម៉ោង៦ជាង ដោយសារថ្ងៃនោះខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានសម្ពាធពីការងារពេក ខ្ញុំក៏បិទភ្លើងអស់ទុកតែភ្លើងអំពូលតូចមួយនៅតុធ្វើការរបស់ខ្ញុំ! ពេលនោះខ្ញុំស្រាប់តែបានឮសូរស្នូរស្បែកជើងកែងមកឈប់នៅមាត់ទ្វាររបស់លោកប្រណិត តែខ្ញុំពុំបានអើតមើលថាជានរណាទេ! ក្រោយមកទើបខ្ញុំដឹងថាជាបងឆារ៉ានន់!”

“ឈប់សិន! មុននេះប្អូនថាប្អូនពុំបានមើលថានរណាជាអ្នកដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់របស់លោកប្រណិតទេ ហេតុអ្វីក៏ប្អូនសន្និដ្ឋានថាជាឆារ៉ានន់?”

“ខ្ញុំនៅបន្តធ្វើការ រហូតបន្តិចក្រោយមកខ្ញុំស្រាប់តែឮសូរសំឡេងលោកប្រណិតស្រែកឡើងខ្លាំងថា «ហេតុអ្វី? ហេតុអ្វីកុហកខ្ញុំ?» ទើបខ្ញុំមានអារម្មណ៍មិនសូវស្រួល ក៏ដើរចេញទៅឈរនៅមាត់ទ្វារ ហើយខ្ញុំក៏បានឮមាត់មនុស្សស្រីតបថា «សុំទោសៗ» ពីរម៉ាត់ប៉ុណ្ណឹងហើយក៏ស្ងាត់ទៅ! ខ្ញុំនៅចាំសំឡេងតូចឆ្មាររបស់គាត់បានច្បាស់ណាស់ មិនតែប៉ុណ្ណោះ…”

“មិនតែប៉ុណ្ណោះយ៉ាងម៉េច?”

“សំឡេងស្បែកជើងរបស់គាត់គឺមានសូរខុសពីគេ ហើយវាមិនមែនជាលើកទីមួយទេដែលគាត់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់លោកប្រធានពេលថ្មើរនោះ!”

“ចុះនៅថ្ងៃដែលកើតហេតុប្អូនមានឮសូរស្បែកជើងរបស់គេនោះដែរទេ?”

រាជ មុនិ បែរទៅមើលបងស្រីដែលគេហៅពេញៗមាត់ម្ដងទៀត មុននឹងបែរមកគ្រវីក្បាលតិចៗ៖

“ខ្ញុំស្ដាប់មិនបានទេ ព្រោះពេលនោះក្នុងបន្ទប់ដែលខ្ញុំធ្វើការឮសូរសន្ធឹកម៉ាស៊ីនត្រជាក់ផង និងទឹកស្រក់តក់ៗផងមិនឈប់…ខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំមានបញ្ហាមិនអាចបែងចែកសូរសំឡេងច្រើន ដែលកើតឡើង ដំណាលគ្នាបានទេ! តែលោកប៉ូលិស… អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយទៅនេះ មិនមែនបានន័យថាបងនន់គឺ… គឺជា…!”

ឆាយលីងក់ក្បាលប្រាប់ថាគេដឹងថាមុនិចង់និយាយពីអ្វីហើយ៖

“កុំភ័យ! រឿងនេះប៉ូលិសចេះបែងចែកហើយ! បើប្អូនរកនឹកឃើញអ្វីថ្មីបន្ថែមទៀត ប្អូនអាចរាយការណ៍បន្ថែមបានគ្រប់ពេល យើងមានប៉ូលិសនៅយាមខាងមុខជាប់ជានិច្ច ដូច្នេះមិនបាច់បារម្ភពីបញ្ហាសុវត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ប្អូនទេ!”

បុគ្គលិកក្មេងម្នាក់នេះនៅតែសម្លឹងខ្នងរបស់សុជាតា ទាំងទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោន។ មាណវីលើកដៃដែលមានពាក់នាឡិកាមកមើលបន្តិច រួចបែរមកប្រាប់៖

“ខ្ញុំដល់ម៉ោងទៅធ្វើការហើយ!”

“នេះអ្នកស្រីនៅទៅធ្វើការទៀត?”

នាងញញឹមបន្តិច រួចឆ្លៀតផ្ដាំទៅមុនិ៖

“បងស្រីទៅហើយ! ខំញ៉ាំឱ្យបានច្រើនឆាប់មានកម្លាំងណា៎!”

“បងក៏ដូចគ្នា កុំពិបាកចិត្តពេក!”

“បងដឹងហើយ!” តបនឹងមុនិរួច នាងក៏បែរមកលាឆាយលីម្ដង “ខ្ញុំលាទៅមុនហើយ!”

នាងមិននៅរង់ចាំស្ដាប់គេឆ្លើយតបឡើយ ហើយក៏បោះជំហានស្រាលៗដូចចេះសម្រាលខ្លួនចេញពីមាត់ទ្វារបាត់ទៅ។

ឆាយលីរៀបនឹងចាកចេញទៅហើយ នាយស្រាប់តែប្រទះទៅឃើញនំខេកមួយជ្រុងដែលនៅលើតុជិតកន្ត្រកផ្លែឈើដែលសុជាតាយកមកមុននេះ។ គេសួរទៅមុនិ៖

“នំខេកនេះ?”

“អូ៎! នំនេះគឺមីងស៊ីណាតយកមកផ្ញើ! គាត់ថាកាលម្សិលមិញខួបកំណើតកូនប្រុសរបស់គាត់ ហើយដឹងថាខ្ញុំចូលចិត្តញ៉ាំក៏យកមកផ្ញើតែម្ដងទៅ!”

“មីងស៊ីណាតមកដល់ទីនេះ?”

“គាត់មកកាលពីព្រឹកមិញ តែប៉ូលិសនៅខាងក្រៅមិនឱ្យគាត់ចូល ទើបគាត់ផ្ញើនំនេះទុកឱ្យខ្ញុំ!”

—

ឆាយលីចេញពីមន្ទីរពេទ្យ បើកឡានចេញដល់ក្រៅរបងមន្ទីរពេទ្យស្រាប់តែឃើញសុជាតានៅឈរនឹងចិញ្ចើមផ្លូវ គេក៏អែបឡានទៅរកនាង។ ឆាយលីទម្លាក់កញ្ចក់ឡាន ហើយសួរទៅនាង៖

“នៅចាំអ្នកណាដែរ?”

“ខ្ញុំនៅចាំ Pass app!”

“បើមិនប្រកាន់ទេ ចាំខ្ញុំជូនទៅ!”

“ខ្ញុំច្បាស់ជាមិនប្រកាន់ហើយ តែដូចជាមិនសូវសមទេក្រែងលោកត្រូវទៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិសអ្ហី?”

“មិនអីទេ! ចួនជាខ្ញុំមានការខ្លះចង់សួរផង!”

នៅតាមផ្លូវទៅស្ថានីយ៍វិទ្យុ សុជាតាអង្គុយយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ តែក្នុងចិត្តបែរជាអន្ទះសារង់ចាំសំណួរពីនាយប៉ូលិសសង្ហា។

“ធ្លាប់ស្គាល់អ្នកនាងឆារ៉ានន់ទេ?”

“លេខាថ្មីនៅក្នុងរោងចក្រស្វាមីខ្ញុំហ្នឹងមែន?”

ឆាយលីមិនឆ្លើយ ភ្នែកគេផ្ដោតសម្លឹងទៅខាងមុខ តែត្រចៀករបស់គេប្រុងស្ដាប់មិនឱ្យរំលងមួយពាក្យណាឡើយ។ មេម៉ាយស្រគត់ស្រគុំម្នាក់នេះឱនមុខចុះបន្តិចរួចបន្ត៖

“ដើមឡើយខ្ញុំមិនដែលចាប់អារម្មណ៍ជាមួយការងារនៅក្នុងរោងចក្រនេះទេ តែក្រោយមកខ្ញុំដឹងថានៅទីនោះទើបទទួលបានបុគ្គលិកស្រីម្នាក់ មានសម្រស់ស្អាត ក្មេង ព្រមទាំងពូកែធ្វើការងារទៀតផង! ថ្ងៃមួយខ្ញុំបានទទួលទូរសព្ទពីក្រុមហ៊ុនថា មុនិ បានធ្វើឱ្យប្រព័ន្ធកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពក្នុងរោងចក្រត្រូវបានខូច ហើយបងប្រណិតកំពុងតែស្ដីឱ្យមុនិជាខ្លាំង ទើបខ្ញុំប្រញាប់ទៅជួយសម្រុះសម្រួល! ថ្ងៃនោះហើយដែលខ្ញុំបានចួបនឹងនាង! នាងពិតជាស្រស់ស្អាតដូចគេល្បីមែន មិនត្រឹមតែស្អាតទេ ថែមទាំងសុភាពរាបសាគួរឱ្យស្រលាញ់ទៀតផង!”

បបូរមាត់ពណ៌ក្រហមស្រាលរបស់នាងភ្ញោចឡើងបន្តិច មុននឹងសំឡេងឆាយលីពោលកាត់៖

“អ្នកស្រីយល់យ៉ាងណាដែលរវាងទំនាក់ទំនងរបស់លោកប្រណិត និងលេខាថ្មីរបស់គាត់?”

“ខ្ញុំយល់យ៉ាងណា? សំខាន់ដែរអ្ហេស?”

នាងសួរបកទៅវិញ ធ្វើឱ្យនាយប៉ូលិសរាងស្រងាកចិត្តព្រោះមិនបានអ្វីដែលជាចម្លើយ។ នាងនៅតែដដែល ស្ងាត់ស្ងៀម មិនសូវមាត់ក តែសម្ដីមួយម៉ាត់ៗរបស់នាងបែរជាអាចធ្វើឱ្យនាយប៉ូលិសរូបនេះគាំង រកអ្វីមកតបភ្លាមៗសឹងតែពុំទាន់។ នាយធ្លាប់ជាប៉ូលិសដែលម៉ឺងម៉ាត់ មិនដែលចុះចាញ់ក្នុងការងារ តែបែរជាត្រូវចុះចាញ់មន្តនៃដួងនេត្រារបស់នាង តាំងពីថ្ងៃដែលបានស្គាល់គ្នាដំបូងរហូតមកដល់ពេលនេះ។

ឆាយលីនៅចាំបានទិដ្ឋភាព កាលពី៤ឆ្នាំមុន ក្រោយពេលដែលគេប្រលងចេញធ្វើជាប៉ូលិសមិនយូរប៉ុន្មាន។ ថ្ងៃនោះគឺជាថ្ងៃដែលឆាយលីត្រូវបានថ្នាក់លើបញ្ជាឱ្យចុះបេសកកម្មទៅដោះស្រាយបញ្ហាអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ។ គាប់ចួនពេលនោះក្រៅពីប៉ូលិស នៅមានក្រុមការងារមួយក្រុមទៀតដែលទៅពីខាងមជ្ឈមណ្ឌលគាំពារស្ត្រីក៏បានចុះទៅចូលរួមក្នុងការងារនោះផងដែរ។

“សុំទោស!”

មនុស្សប្រុសស្រីទាំងពីរនាក់បន្លឺសម្ដីព្រមគ្នា ក្រោយពីដើរថយរហូតប៉ះខ្នងគ្នា។ កែវភ្នែកស្លូតបូត និងស្មោះត្រង់ ដិតជាប់នៅលើរង្វង់ភ័ក្ត្ររបស់តូចតន់ លីន សុជាតា។ ស្នាមញញឹមដូចព្រួញកាមទេពបាញ់ទម្លុះបេះដូងនាយនគរបាល កែវ ឆាយលី តាំងពីថ្ងៃនោះមក…

“សុំទោស!​ ខ្ញុំមិនដឹងទេ!” សុជាតាឆ្លើយបន្ថែម កាត់ចង្វាក់នៃការស្រមៃរបស់អធិការកម្សត់។

សភាពនៅក្នុងឡានទាំងមូលប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់។ នរៈដឹងប្រាកដណាស់ថានាងប្រាកដជាបានដឹងពីទំនាក់ទំនងរបស់ស្វាមីនាងនិងលេខាថ្មី គ្រាន់តែនាងពុំចង់ឆ្លើយ ចំណែកឯខ្លួនក៏ពុំទាន់មានភស្ដុតាងថ្មីដាក់បន្ទុកទៅលើសំណួរដើម្បីបង្ខំឱ្យនាងត្រូវឆ្លើយដែរ។

ឡានបានមកឈប់នៅពីមុខស្ថានីយ៍វិទ្យុរបស់សុជាតា ស្របគ្នានឹងសំណួរចុងក្រោយរបស់គេចំពោះនាង៖

“ប្រាកដហើយថានឹងមកធ្វើការនៅថ្ងៃនេះ?”

សុជាតាសើចស្រាលដាក់គេ៖

“ខ្ញុំមិនអីទេ! សពរបស់បងប្រណិតមិនទាន់បញ្ជូនមកផង នៅផ្ទះក៏គ្មានអ្វីធ្វើ មានតែនាំឱ្យនឹកឃើញអនុស្សាវរីយ៍ដែលធ្វើឱ្យចិត្តមិនស្ងប់តែប៉ុណ្ណោះ! ពេលបានមកធ្វើការបែបនេះប្រហែលជាអាចជួយឱ្យខ្ញុំបំភ្លេចរឿងមិនសប្បាយចិត្តបានមួយពេលដែរ!”

ឮនាងនិយាយដូច្នោះ ឆាយលីក៏គ្មានអ្វីត្រូវបារម្ភជំនួសនាងទៀតដែរ។

គេបើកឡានចេញមកវិញទាំងអារម្មណ៍អណ្ដែតអណ្ដូង គិតពីនេះបន្តិចពីនោះបន្តិច កាន់តែធ្វើឱ្យចិត្តស្មុគស្មាញ ជំពាក់វាក់វិនព្រោះកំណត់មុខសញ្ញានៃក្ដីឃាតកម្មនេះពុំទាន់បាន។ នាយនឹកដល់អនុស្សាវរីយ៍ដែលធ្លាប់មានជាមួយនាងកាលពីពេលមុនជាមួយគ្នា…

តាមពិតទៅក្រោយពេលបញ្ចប់ការងាររឿងក្ដីអំពើហិង្សានៅថ្ងៃនោះមក ឆាយលីនិងសុជាតាធ្លាប់បានទាក់ទងគ្នា រហូតឈានទៅដល់ទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធជាមួយគ្នាទៀតផង។ ប៉ុន្តែភាពផ្អែមល្ហែមប្រែជាមិនអាចបន្តបានយូរ …

“យើងបែកគ្នាទៅ!” សុជាតានិយាយទាំងកែវភ្នែកស្មើធេងរបស់នាង។

“ហេតុអី?” នាយប៉ូលិសសួរតបទៅវិញ។

“ទាំងបងនិងអូនសុទ្ធតែរវល់ដូចគ្នា! បន្តិចទៀតបងត្រូវទៅរៀនបន្តនៅវៀតណាមពីរឆ្នាំទៀត អូនម៉េចនឹងដឹងថាពីរឆ្នាំនេះស្នេហាយើងកាន់តែប្រែប្រួលទៅជាយ៉ាងណា? អូនដឹង បងមានមហិច្ឆតាខ្ពស់ ចង់ក្លាយជាអធិការប៉ូលិស តែអូនគ្មានទេ! អូនគ្រាន់តែជាមនុស្សស្រីធម្មតាម្នាក់ ដែលត្រូវការការយល់ចិត្តពីដៃគូ និងមានពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គ្នាតែប៉ុណ្ណោះ!”

សម្ដីមួយម៉ាត់ៗរបស់នាងបុកទម្លុះព្រួញកាមទេពដែលធ្លាប់មានក្នុងបេះដូងគេ ឱ្យរបើករបាញធ្លុះធ្លាយស្ទើរស្រក់ឈាម។ ដោយសារយុវភាពឈាមរាវ ទោសៈ និងមហិច្ឆតាដែលគេធ្លាប់មាន ធ្វើឱ្យគេយល់ព្រមតាមសំណើដ៏ឈឺចាប់របស់នាង។

នឹកឡើងពេលណាគេសែនស្ដាយ…បើថ្ងៃនោះគេចាស់ទុំជាងនេះ នឹងនរជាងនេះ ម៉្លេះគេនឹងមិនអនុញ្ញាតឱ្យនាងចាកចេញជាដាច់ខាត…គេនឹងព្យាយាមឃាត់នាងទុកឱ្យអស់ពីលទ្ធភាព។ ប៉ុន្តែពេលនេះ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងហាក់ដូចជាយឺតពេលអស់ទៅហើយ មិនថាតាមរយៈទង្វើឬពាក្យសម្ដី…នាងនៅតែមិនលើកលែងចំពោះការចាកចេញពីគ្នានៅថ្ងៃនោះ។

វគ្គ «តម្រុយថ្មី»

“អ្វីដែលខ្ញុំស៊ើបបានគឺមានតែប៉ុណ្ណឹងឯង!” សុភ័ក្រនិយាយចប់លើកពែងកាហ្វេមកក្រេប ដើម្បីបន្ថែមថាមពលទៅឱ្យរាងកាយដែលបានចំណាយអស់ពេញមួយថ្ងៃមកហើយ។

“ហើយសម្រេចចុងក្រោយមក តើឯងទទួលបានតម្រុយអ្វីថ្មីដែរទេ?” ឆាយលីសួរទាំងក្រពុលមុខ ព្រោះស្ដាប់តាមការរៀបរាប់របស់សុភ័ក្រមុននេះ ទិន្នន័យដែលទទួលបានគ្មានចំណុចណាមួយដែលអាចយកមកប្រើធ្វើជាតម្រុយអ្វីថ្មីសោះ។

“អឺ…ដូចជាគ្មានអ្វីដែលគួរឱ្យសង្ស័យទេ!”

ឡង់ឌីដែលអង្គុយនៅចាំស្ដាប់ចងចិញ្ចើមជាប់ ហើយសួរទៅឆាយលី៖

“បើគ្មានតម្រុយអីថ្មីអ៊ីចឹង គិតយ៉ាងម៉េចវិញទៅបង?”

ឆាយលីធ្មេចភ្នែកផ្អែកនឹងកៅអី ងើយមុខសម្រាកបន្តិច។ គេបោះរបាយការណ៍ដែលនៅក្នុងដៃទៅលើតុ ភ្លាមនោះធ្វើឱ្យរូបថតដែលនៅក្នុងសឺមីជ្រុះចេញមកក្រៅ។ សុភ័ក្រជ្រួញចិញ្ចើមឆ្ងល់នឹងរូបថតដែលជ្រុះនោះ ព្រោះមុននេះគេពុំបានឮនរណាម្នាក់រំឭកឡើងពីវាទេ។

រំពេចនោះគេស្រាប់តែបើកភ្នែកធំៗ៖

“នេះជានរណា?”

ឆាយលីក្រលេកមើលមួយភ្នែក ឃើញថាជារូបថតមនុស្សប្រុសបីនាក់ដែលពួកគេបានថតចេញពីរូបរបស់លោកឈឹងគិន។ សុភ័ក្រផ្ដោតសម្លឹងមើលទៅលើរូបមនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលមានមាឌល្អិតជាងគេ ឈរនៅចំកណ្ដាលមនុស្សប្រុសពីរនាក់គឺលោកប្រណិតនិងលោកឈឹងគិន។

“គេឈ្មោះ ឆានុន ជាមិត្តភក្ដិជិតស្និទ្ធរបស់ពួកគាត់!” ឡង់ឌីតប។

“ខ្ញុំនឹកឃើញហើយ! នៅផ្ទះរបស់ឆារ៉ានន់ក៏មានរូបថតមនុស្សប្រុសម្នាក់ដូចនៅក្នុងរូបនេះដែរ!”

ឡង់ឌីនិងឆាយលីមើលមុខគ្នា។

“ឯងប្រាកដទេថាជាមនុស្សប្រុសម្នាក់នេះ?”

“ខ្ញុំប្រាកដណាស់ ខ្ញុំបានទាំងសួរនាងទៀតផងថាត្រូវជាអ្វីនឹងនាង? ពេលនោះនាងក៏បានប្រាប់ថាជាបងប្អូន!”

“បងប្អូន?” ឆាយលីឧទានបញ្ជាក់។

“តែពួកយើងបានសួរលោក ម៉េង ឈឹងគិន រួចហើយ គាត់ប្រាប់មិត្តភក្តិរបស់គាត់ឈ្មោះឆានុននេះគ្មានបងប្អូនទេ! គេជាកូនប្រុសទោលតែម្នាក់គត់នៅក្នុងគ្រួសារ!” ឡង់ឌីបន្ថែម។

“អ៊ីចឹងមានន័យថាក្នុងចំណោមពីរនាក់នេះមានម្នាក់កំពុងនិយាយកុហក?” សុភ័ក្រចោទជាសំណួរឡើង។

ឆាយលីក្រោកឈរ រួចយកដៃទៅទ្រចង្កា ដើរចុះឡើងតិច រីឯសហការីទាំងពីរនាក់កំពុងនាំគ្នាជួយរកនឹកថាតើនៅក្នុងនេះមានអ្វីដែលជាអាថ៌កំបាំង? តើនរណាជាមនុស្ស? នរណាជាខ្មោច?

“មនុស្សពិតប្រាកដមិនខ្លាចខ្មោចទេ!”

កែវ ឆាយលី សម្រាប់តែបន្លុយពាក្យប្រស្នាមួយម៉ាត់ ធ្វើឱ្យសុភ័ក្រនិងឡង់ឌីធ្វើមុខឡិងឡង់ដាក់គ្នា។

“បងលីចង់មានន័យយ៉ាងម៉េច?”

“ខ្ញុំមានការងារឱ្យពួកឯងទៅធ្វើ!”

“ឥឡូវនេះ?” សុភ័ក្រសួរបញ្ជាក់។

ឆាយលីងក់ក្បាល៖

“បើចង់ចាប់ខ្មោច ត្រូវតែចេញទៅចាប់នៅពេលយប់!”

—​

មេឃចាប់ផ្ដើមចុះងងឹត បន្ទាប់ពីព្រះអាទិត្យលិចបន្តិចម្ដងៗទៅជ្រកក្រោមជើងប្រឹថពី។ ក្រោយពេលដែលជំនិតទាំងពីរចេញបេសកកម្មបាត់ លោកអធិការកំលោះអង្គុយសំងំនៅក្នុងបន្ទប់អានរបាយការណ៍តែ​​ម្នាក់​​ឯងយ៉ាងស្មុគស្មាញ។ រឿងក្ដីឃាតកម្មមួយនេះហាក់ដូចជាជំពាក់មុខ សូម្បីនៅកន្លែងកើតហេតុនិងភស្ដុតាង គ្រប់យ៉ាងហាក់ដូចជារៀបរយពេក។

ជាថ្មីម្ដងទៀត ឆាយលីដាក់សំណុំឯកសារចុះទៅលើតុ រួចដើរទៅឆុងកាហ្វេមួយកែវទៀតដែលជាកែវទី៣ក្នុងថ្ងៃនេះដើម្បីផ្សើមបំពង់ក និងជួយឱ្យស្វាងគំនិតជាងមុន។

ដៃខាងស្ដាំដែលកំពុងកាន់ស្លាបព្រាកូរកាហ្វេស្រាប់តែឈប់ទ្រឹង ភ្នែកសម្លឹងមើលទៅនាឡិកាព្យួរជញ្ជាំង។ នរៈសង្ហាស្រាប់តែនឹកឃើញដល់សុជាតា ដែលពេលនេះប្រហែលជាកំពុងធ្វើការនៅក្នុងបន្ទប់ផ្សាយសំឡេង ទាំងដែលរឿងក្ដីស្វាមីនៅមិនទាន់រកមុខឃាតករឃើញនៅឡើយ។

“ខ្ញុំគ្រាន់តែសង្ឃឹមថារឿងគ្រប់យ៉ាងមិនពាក់ព័ន្ធជាមួយនាងទៅចុះ លីន សុជាតា!”

“មែនហើយម៉ោង៦ល្ងាច… ជាម៉ោងដែលនាងកំពុងធ្វើការទេតើ!”

គេប្រញាប់ត្រលប់មកក្នុងបន្ទប់របស់គេវិញ ហើយបើករាវរកប៉ុស្តិ៍វិទ្យុដែលនាងធ្វើការ។

“វិលមកចួបគ្នាសាជាថ្មីជាមួយនាងខ្ញុំ លីន សុជាតា ក្នុងកម្មវិធី ជជែកពីវិបត្តិផ្លូវចិត្ត! ថ្ងៃនេះប្រធានបទរបស់យើងនឹងជជែកអំពី «ពាក្យសន្យា» …តែជាកិច្ចចាប់ផ្ដើមនៃកម្មវិធី នាងខ្ញុំសូមនាំអារម្មណ៍មិត្តអ្នកស្ដាប់ទាំងអស់ រីករាយជាមួយបទចម្រៀងមួយបទរបស់រាជិនីសំឡេងមាស រស់ សេរីសុទ្ធា ក្រោមចំណងជើងថា «រង់ចាំសន្យា»…”

សូរសព្ទចម្រៀងលាន់រងំ មកប៉ះនឹងសោតារបស់ប៉ូលិសកំលោះ។ ដើមឡើយសំឡេងថ្នមបំពេរគួរតែអាចធ្វើឱ្យនាយបានស្បើយពីសម្ពាធក្នុងការងារ តែអារម្មណ៍រវើរវាយមួយស្រាប់តែលេចឡើងដោយគ្មានគេហៅរក មកកាត់ផ្ដាច់ចង្វាក់មនោសញ្ចេតនា។

“មនុស្សពីរនាក់ស្រឡាញ់គ្នា ធ្លាប់រស់នៅជាមួយគ្នាគួរណាស់តែមានមនោសញ្ចេតនាជាមួយគ្នាខ្លះ! តែរវាងនាងនិងលោកប្រណិត មានរឿងអ្វីខ្លះកើតឡើង? លីន សុជាតា ហេតុអ្វីខ្ញុំហាក់មើលចិត្តនាងមិនធ្លុះសោះ?”

រវល់តែនឹកគិតទៅដល់បញ្ហានៅក្នុងគ្រួសារនេះ ចម្រៀងមួយបទក៏បានកន្លងផុតទៅយ៉ាងរហ័ស។ សំឡេងផ្អែមស្រទន់របស់សុជាតា បានត្រលប់មកម្ដងទៀត…

“ចា៎! តើពាក្យសន្យាមានអត្ថន័យធំធេងបែបណាទៅ? ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សប្រុសចូលចិត្តសន្យា? ហើយចុះមនុស្សស្រី ហេតុអ្វីក៏ចូលចិត្តចាំពាក្យសន្យាម៉្លេះ? តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលសន្យាហើយ អាចគោរពពាក្យដែលគេនិយាយចេញពីអណ្ដាតអត់ឆ្អឹងរបស់គេបាន?… យ៉ាងណាក៏ដោយ នាងខ្ញុំក៏មិនហ៊ានអារកាត់អ្វីទេ ទុកនាទីនេះឱ្យមិត្តអ្នកស្ដាប់បានពិចារណា និងសម្រេចចិត្តដោយខ្លួនឯងចុះ! ឥឡូវនេះយើងមកចួបជាមួយមិត្តអ្នកស្ដាប់ដំបូងគេនៅក្នុងយប់នេះ! អាឡូជម្រាបសួរ!”

“អាឡូ! ជម្រាបសួរបង!” សំឡេងស្រួយស្រែសពីខ្សែម្ខាងទៀតឆ្លើយតបនឹងនាង។

“ចាស! ថ្ងៃនេះកម្មវិធីយើងមានប្រធានបទទាក់ទងនឹង «ពាក្យសន្យា» តើប្អូនស្រីមានអ្វីចង់លើកឡើងជាមតិយោបល់ដែរទេ?”

“…”

“ឃើញថាទ្រនិចនាឡិកាចេះតែរំកិលទៅមុខ ចំណែកកម្មវិធីជជែកពិភាក្សាពីបញ្ហាផ្លូវចិត្តរបស់យើងក៏ជិតឈានមកដល់ទីបញ្ចប់ហើយដែរ! តែមុននឹងបញ្ចប់នាងខ្ញុំសុំអនុញ្ញាតទទួលទូរសព្ទមួយខ្សែចុងក្រោយសិន! អាឡូជម្រាបសួរ!”

ស្ងាត់! គ្មានសម្លេងឆ្លើយតបពីខ្សែម្ខាងទៀត។

“អាឡូជម្រាបសួរ! …បើគ្មានការឆ្លើយទេនាងខ្ញុំសុំដាក់ទូរសព្ទចុះហើយណា៎!” សុជាតាបញ្ជាក់។

“មនុស្សដែលដើរតែសន្យា តែមិនអាចរក្សាពាក្យសន្យាខ្លួនឯងបាន វាសមតែស្លាប់! …”

សំឡេងមនុស្សស្រីម្នាក់ស្រែកឡើងទាំងអារម្មណ៍ចងកំហឹង ធ្វើឱ្យទាំងពិធីការិនីវិទ្យុនិងអធិការរងកែវ ឆាយលីភ្ញាក់ព្រើត។ សុជាតាប្រញាប់ចុចបិទទូរស័ព្ទប្រិយមិត្តដែលតេចូលអម្បាញ់មិញ មុននឹងអាចឮពាក្យសម្ដីអសុរស និងគ្រោតគ្រាតច្រើនជាងនេះ។

នាយប៉ូលិសមានអារម្មណ៍ថាសំឡេងនេះខ្លួនហាក់ដូចជាធ្លាប់បានឮពីមុនមកយូរហើយ ប៉ុន្តែរកនឹកយ៉ាងណាក៏នឹកមិនឃើញ ចួនជាសុជាតានិយាយកាត់ចង្វាក់ផង ធ្វើឱ្យនាយលែងគិតដល់សំឡេងចម្លែកមួយនោះ…

“នាងខ្ញុំសូមអភ័យទោសមិត្តអ្នកស្ដាប់ទាំងអស់គ្នាផងជំនួសប្រិយមិត្តមុននេះ! ធម្មតាទេ ពាក្យសន្យាតែងត្រូវបានមនុស្សសម័យថ្មីយកមកប្រើច្រើនដើម្បីបង្កើតការជឿទុកចិត្តចំពោះគ្នា ប្រសិនមនុស្សណាម្នាក់ដែលចេះតែសន្យា តែមិនអាចរក្សាពាក្យសន្យាបាន នោះនឹងធ្វើឱ្យអ្នកដទៃលែងមានទំនុកចិត្តលើគេទៀតហើយ! តែត្រូវចាំថាទោះបីជានរណាមិនអាចរក្សាពាក្យសន្យាចំពោះយើងក៏ដោយ យើងក៏គ្មានសិទ្ធិធ្វើបាបអ្នកនោះ ឬសម្លាប់នរណាម្នាក់ទេ ព្រោះវាជាទង្វើខុសនឹងច្បាប់! ថ្វីបើការមិនរក្សាពាក្យសន្យានឹងធ្វើឱ្យយើងឈឺចាប់ ថ្វីបើពាក្យសន្យាគ្រាន់តែនិយាយឡើងព្រោះអារម្មណ៍មួយពេលរបស់គេ តែយើងដាច់ខាតកុំធ្វើបាបខ្លួនឯង កុំព្រោះតែភាពខកចិត្តរបស់យើងធ្វើឱ្យយើងក្លាយជាឃាតកៈ…វាពិតជាមិនសក្តិសមនឹងតម្លៃនោះទេ!…នាងខ្ញុំសង្ឃឹមថាមិត្តអ្នកស្ដាប់ទាំងអស់គ្នារៀនទទួលស្គាល់ការពិត​ លើកលែងចំពោះអតីតកាល និងរៀនរស់ជាមួយបច្ចុប្បន្នកាលរបស់ខ្លួន! កម្មវិធីរបស់យើងបានមកដល់ទីបញ្ចប់ នាងខ្ញុំលីន សុជាតា សូមអរគុណ សូមជម្រាបលា!”

តុកៗ!

សំឡេងគោះទ្វារបានបន្លឺ ស្របពេលដែលសំឡេងរបស់សុជាតាបានបញ្ចប់។ ឆាយលីឈោងដៃទៅបិទវិទ្យុចោល រួចដើរទៅបើកទ្វារ។

“សូមគោរពទាន!” នាយប៉ូលិសមួយរូបឈរនៅមាត់ទ្វារបន្ទប់របស់ឆាយលី។

“អ៎! សុខគង់! ចូលមកក្នុងសិនមក!”

ឆាយលីដើរនាំមុខនាយប៉ូលិសរូបនោះចូលទៅអង្គុយលើសាឡុង។

“យ៉ាងម៉េចហើយទិន្នន័យដែលខ្ញុំឱ្យរក?” ឆាយលីផ្ដើមសំណួរទៅកាន់គេ។

សុខគង់ ប៉ូលិសទទួលបន្ទុកផ្នែកព័ត៌មានវិទ្យាហុចសឺមីឯកសារមួយទៅឱ្យគេ ព្រមទាំងបញ្ជាក់៖

“យើងបានធ្វើការផ្ទៀងផ្ទាត់ការតេចេញចូលពីកំណត់ត្រាទូរសព្ទរបស់អ្នកស្លាប់ឃើញថា នៅល្ងាចកើតហេតុមុនពេលស្លាប់ ជនរងគ្រោះបានមានទំនាក់ទំនាក់ទំនងជាមួយមនុស្សពីរនាក់ ទី១គឺលេខតេចេញទៅភរិយារបស់អ្នកស្លាប់!”

“អ្នកស្រីសុជាតា?”

សុខគង់ងក់ក្បាល ហើយពោលបន្ត៖

“ត្រូវហើយ! ចំណែកលេខតេចេញចុងក្រោយគឺទៅកាន់ឈ្មោះ ឆារ៉ានន់!”

“ឆារ៉ានន់?” ឆាយលីផ្ទួនសម្ដី។

“មិនខុសទេ!”

“រួចចុះនៅក្នុងមានទិន្នន័យផ្សេងពីក្នុងបណ្ដាញទំនាក់ទំនងផ្សេងទៀត តើមានអ្វីគួរឱ្យសង្ស័យទេ?”

“មាន! លោកប្រណិតនេះជាមនុស្សដែលមានបម្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ណាស់! បើគ្រាន់តែឆែកមើលប្រអប់សាររបស់គាត់ធម្មតាប្រហែលជាមិនអាចរកអ្វីឃើញទេ តែខ្ញុំបានសាកល្បង restore សារចាស់ៗដែលត្រូវបានលុបចេញមួយចំនួន ហើយក៏បានប្រទះនឹងសារមួយដែលគួរឱ្យសង្ស័យ ខ្ញុំបាន print វាយកមកឱ្យដែរ!”

ឆាយលីប្រញាប់បើកឯកសារអាន។ សារដែលសុខគង់បាននិយាយមុននេះគឺជាសាររវាងលោកប្រណិត និងម្ចាស់គណនីឈ្មោះលីកា ឆារ៉ានន់ កាលពីថ្ងៃសុក្រអាទិត្យមុន។ អ្វីដែលនាយប៉ូលិសយើងរកឃើញនោះគឺរូបសំបុត្រណាត់ចួបជាមួយពេទ្យវះកាត់ និងអត្តសញ្ញាណបណ្ណមួយសន្លឹករបស់ឆារ៉ានន់ដែលត្រូវបានថតហើយផ្ញើចេញពីក្នុងគណនីរបស់លោកប្រណិត ក៏ជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យឆាយលីឃើញហើយសឹងថាហើបគូទផុតពីកៅអីដូចគ្នា។

អធិការរងចុចទូរសព្ទញាប់ស្មេរ ហើយលើកទៅដាក់ជិតត្រចៀក៖

“សុភ័ក្រ ជួយប្រាប់ទៅឡង់ឌី ផែនការត្រូវផ្លាស់ប្ដូរ​​! ខ្ញុំចង់ឱ្យឯងធ្វើការបញ្ជាក់រឿងមួយ…”

វគ្គ «នៅពីក្រោយភាពស្រស់ស្អាត»

នៅក្នុងបន្ទប់តូច៤ជ្រុងបិទជិត ឆារ៉ានន់កំពុងអង្គុយឱនមុខជ្រប់ ដៃគេទាំងពីរកេះក្រចកសឹងតែរបើកចេញឈាម។ អារម្មណ៍របស់គេពេលនេះខ្មាសអៀន ព្រួយបារម្ភ ភ័យខ្លាច បានចូលមកសន្ធប់ពេញផ្ទៃបន្ទប់ទាំងមូល ថែមទាំងគ្របដណ្ដប់ពេញរាងកាយបុរសដែលគ្រងសម្លៀកបំពាក់មនុស្សស្រីឱ្យតឹងថប់ ស្ទើរតែដកដង្ហើមពុំរួច។

ទ្វារបន្ទប់របើក សុភ័ក្រនិងឡង់ឌីដើរចូលមក។ ឆារ៉ានន់បែរទៅមើលពួកគេបន្តិច ទើបរៀបចំសម្រួលឥរិយាបថរបស់ខ្លួនឱ្យរៀបរយឡើងវិញ។ សុភ័ក្រដាក់គូទអង្គុយ រួចសម្លឹងមុខឆារ៉ានន់មួយសន្ទុះ ល្មមតែធ្វើឱ្យនាងអៀនលែងហ៊ានប្រឈមមុខនឹងកែវភ្នែករបស់គេ។

“ខ្ញុំគួរហៅថា​…?” សុភ័ក្រសួរក្នុងន័យសុំយោបល់ពីឆារ៉ានន់។

“ឆារ៉ានន់!”

“បាន! អ្នកនាងឆារ៉ានន់! ពួកយើងសង្ស័យអ្នកនាងមានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងក្ដីឃាតកម្មទៅលើប្រធានរោងចក្រ លោកសួង ប្រណិត! តើអ្នកនាងមានអ្វីចង់បកស្រាយទេ?”

“ខ្ញុំគ្មានអ្វីត្រូវបកស្រាយទេ!” ឆារ៉ានន់និយាយទាំងមិនមើលមុខប៉ូលិស។

“អ៊ីចឹងបានន័យថាអ្នកនាងព្រមសារភាពថាអ្នកនាងជាឃាតកសម្លាប់លោកប្រណិត?” សុភ័ក្រព្យាយាមពន្យុះឱ្យនាងខឹង ព្រមសារភាពរឿងរ៉ាវទាំងអស់ចេញមក។

“ណែ៎លោកប៉ូលិស! សូមមេត្តានិយាយឱ្យស្រួលបួល លោកមានភស្តុតាងអីមកហ៊ានចោទថាខ្ញុំជាឃាតក?”

ឡង់ឌីហុចឯកសារដែលមានអត្តសញ្ញាណប័ណ្ណរបស់នាង សំបុត្រណាត់ជាមួយមន្ទីរពេទ្យខាងប្រទេសថៃដើម្បីធ្វើការវះកាត់ប្ដូរភេទ ទៅឱ្យឆារ៉ានន់។

“ចុះអ្នកនាងមានអីបកស្រាយចំពោះរឿងនេះ?” ឡង់ឌីសួរ។

ឆារ៉ានន់អល់អែក ស្ទាក់ស្ទើរជាខ្លាំងក្នុងការនិយាយ ព្រោះថាអាថ៌កំបាំងមួយនេះ គ្មាននរណាម្នាក់បានដឹងទាល់តែសោះ ក្រៅពី… លោកប្រណិត។

“បើអ្នកនាងមិនប្រាប់ទេ យើងមានតែត្រូវឃាត់ខ្លួនអ្នកនាងបន្តយើងមានតែត្រូវឃុំខ្លួនអ្នកនាងជាបណ្ដោះអាសន្នសិនហើយ! អ្នកនាងប្រាកដជាមិនចង់នៅក្នុងបន្ទប់ដែលមានសត្វកណ្ដុរនិងកន្លាតតូចៗរត់ទៅរត់មកទេ មែនទេ?” អស់ពីពន្យុះ សុភ័ក្រថែមយុទ្ធសាស្ត្របន្លាចមួយទៀតក្រែងបានផល។

ដូចការរំពឹងទុក គ្រាន់តែឮរឿងកណ្ដុរនិងកន្លាតឆារ៉ានន់ខ្លាចឡើងព្រឺសម្បុរ ទើបនាងប្រញាប់ឆ្លើយនឹងសំណួរដែលឡង់ឌីសួរមុននេះ៖

“ខ្ញុំមិនមែនជាឃាតកៈទេ!.. មែន! ឈ្មោះពិតរបស់ខ្ញុំគឺលីកា ឆានុន! ខ្ញុំជាមនុស្សប្រុស ជាមនុស្សប្រុសដែលស្រលាញ់ភេទដូចគ្នា ហើយក៏ធ្លាប់ត្រូវជាមិត្តជិតស្និទ្ធរបស់ប្រណិតនិងឈឹងគិនផងដែរ!”

ឡង់ឌីកត់ត្រាពាក្យពេចន៍ដែលឆារ៉ានុននិយាយចូលទៅក្នុងកូនសៀវភៅកំណត់ត្រារបស់នាងញាប់ដៃស្មេ។ សុភ័ក្រប្រុងប្រៀបស្ដាប់គ្រប់សម្ដីរបស់គេមិនឱ្យរំលងមួយម៉ាត់ណាឡើយ។

“នៅឆ្នាំនោះ ក្រោយពេលដែលពួកយើងបានជោគជ័យលើការផលិតមីធម្មជាតិ ខ្ញុំបានដឹងខ្លួនឯងថាបានលង់ស្រលាញ់ប្រណិតទៅហើយ! តែខ្ញុំមិនហ៊ានសារភាពប្រាប់គេ ព្រោះគិតថាគេស្រលាញ់មនុស្សស្រី ដូច្នេះហើយខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តដាក់អាហារូបករណ៍ទៅរៀនបន្តនៅប្រទេសក្រៅដើម្បីគេចមុខពីគេ ព្រោះខ្ញុំគិតថាពេលដែលនៅឆ្ងាយគ្នាយូរទៅ ខ្ញុំនឹងណាយចិត្តពីគេ! នរណាទៅដឹង ខ្ញុំមិនត្រឹមតែមិនភ្លេចគេ តែពាក្យសន្យាដែលពួកយើងធ្លាប់បានសន្យាជាមួយគ្នា បែរជាចងរឹតឱ្យបេះដូងរបស់ខ្ញុំរឹតតែនឹកដល់គេលើសដើម រហូតថ្ងៃមួយខ្ញុំសម្រេចចិត្តថាខ្ញុំត្រូវតែវះកាត់ដើម្បីប្ដូរភេទខ្លួនឯង…!”

“មានអ្នកណាដឹងរឿងនេះដែរទេ?” សុភ័ក្រសួរ។

ឆារ៉ានន់គ្រវីក្បាលយឺតៗ៖

“ឈឹងគិនប្រហែលជាដឹងថាខ្ញុំលួចស្រលាញ់ប្រណិត តែគេមិនដឹងថាខ្ញុំសម្រេចចិត្តប្ដូរភេទទេ! អ្នកដទៃអាចនឹងមើលមកពួកយើងដែលចង់ប្ដូរភេទខ្លួនឯងថាជាមនុស្សគ្មានបានការ តែគ្មាននរណាម្នាក់ក្រៅពីពួកយើងដឹងទេថាទម្រាំនឹងធ្វើការវះកាត់ប្ដូរភេទបានពួកយើងត្រូវឆ្លងកាត់ការលំបាកអ្វីខ្លះ!”

ទឹកភ្នែកមួយតំណក់ដំបូងស្រក់ចុះពីកែវភ្នែកដ៏នឿយហត់របស់នាង។ ភាពខ្សឹកខ្សួលរបស់នាងធ្វើឱ្យឈឹងគិនដែលនៅខាងក្រៅបន្ទប់ ក្រៀមក្រំទៅតាម។ តាមពិតក្រៅពីសុភ័ក្រនិងឡង់ឌី នៅមានឆាយលីនិងមិត្តជិតស្និទ្ធរបស់ឆារ៉ានន់ម្នាក់ទៀតដែលនៅរង់ចាំស្ដាប់ចម្លើយរបស់នាង។

“ខ្ញុំត្រូវចំណាយពេល៣ឆ្នាំសម្រាប់រៀនបន្ត និងប្រឹងប្រែងធ្វើការបន្ថែមដើម្បីសន្សំប្រាក់ទុកធ្វើការវះកាត់! ក្រោយពេលសន្សំប្រាក់បានសមរម្យហើយខ្ញុំត្រូវធ្វើការព្យាបាលអរម៉ូន និងរៀនពីបច្ចេកទេសផ្លាស់ប្ដូរសំឡេងខ្លួនឯងបន្តិចម្ដងៗអស់រយៈពេលជិតបួនឆ្នាំ…”

“អ៊ីចឹងតើបានជានាងនិយាយបានល្អដូចជាមនុស្សស្រីយ៉ាងនេះ សូម្បីតែខ្ញុំក៏ស្ដាប់មិនដឹង!” ឡង់ឌីនិយាយកាត់។

ជនសង្ស័យមិនតប គ្រាន់តែសម្លឹងទៅរកប៉ូលិសស្រីដែលបាននិយាយមុននេះ រួចដាក់មុខចុះបន្តិចទាំងខ្មាសអៀន។ សុភ័ក្រដែលអង្គុយចាំស្ដាប់យូរហើយ ស្រាប់តែដកដង្ហើមធំបន្តិចហើយពោលឡើង៖

“ពួកខ្ញុំមិនមែនហៅនាងមកអង្គុយចាំស្ដាប់នាងរៀបរាប់ពីដំណើរជីវិតរបស់នាងទេ គឺខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ដឹងថាក្រោយពេលដែលនាងមកធ្វើការនៅទីនេះហើយមានអ្វីកើតឡើង? តើនាងជាឃាតកៈសម្លាប់លោកប្រណិតមែនឬមិនមែន?”

សភាពទល់គំនិតរត់រសឹបនៅក្នុងខួរក្បាលរបស់ឆារ៉ានន់។ នាងដូចជាកំពុងរកនឹកហេតុការណ៍គ្រប់យ៉ាងឡើងវិញដើម្បីមកស្រាយបន្ទុកដែលប៉ូលិសកំពុងចោទប្រកាន់លើនាងពេលនេះ។

“ខ្ញុំពិតជាគ្មានពាក់ព័ន្ធនឹងការស្លាប់របស់ប្រណិតពិតមែន?”

“កុហក!” សុភ័ក្រដំឡើងសំឡេងកាត់។

“លោកប៉ូលិសមានភស្តុតាងអីថាខ្ញុំកុហក?”

“បាន! បើនាងមិនសារភាព ទុកឱ្យខ្ញុំជាអ្នករៀបរាប់ដំណើររឿងទាំងអស់ប្រាប់នាង! ក្រោយពេលដែលនាងបានធ្វើការព្យាបាលអរម៉ូនរួចហើយ នាងក៏មិនទាន់ដាច់ចិត្តធ្វើការវះកាត់ប្ដូរភេទតែម្ដងដែរ ព្រោះនាងខ្លាចថាក្រោយពេលដែលវះកាត់ហើយ ពេលនាងត្រលប់មករកលោកប្រណិតវិញ គេដឹងថានាងជាលីកា ឆានុន មិត្តជិតស្និទ្ធរបស់គេ ពេលនោះគេលែងស្រលាញ់នាង ហើយនាងនឹងមិនអាចទទួលយកបានព្រោះចុងក្រោយប្រាក់ក៏បង់ ថង់ក៏ដាច! លុះពេលមកដល់ នាងក៏ដឹងថាគេបានរៀបការមានភរិយាហើយ តែនាងក៏នៅតែក្លែងបន្លំខ្លួនដើម្បីបាននៅធ្វើការក្បែរគេ ហើយមានស្នេហាលួចលាក់ជាមួយគេ! ចុងក្រោយពេលដែលលោកប្រណិតដឹងការពិតថានាងមិនមែនជាមនុស្សស្រីពិតប្រាកដ ហើយឈ្លោះគ្នាជាមួយនាង នាងក៏សម្រេចចិត្តសម្លាប់គេចោលដើម្បីបិទបាំងការពិត និងលុបលាងភាពអាម៉ាស់របស់ខ្លួន! ថាទៅមើល ខ្ញុំនិយាយត្រូវទេ?”

ឆារ៉ានន់ព្រេចភ្នែកសម្រក់ទឹកនេត្រា ដៃទាំងពីរប្រឹងក្ដាប់ទប់អារម្មណ៍ដែលកញ្រ្ជោលបាចសាចឱ្យនៅស្ទះក្នុងទ្រូង។ នាងគ្រវីក្បាលស្រែកខ្លាំង ប្រឆាំងនឹងពាក្យពេចន៍ដែលសុភ័ក្រនិយាយឡើងដោយគ្មានភស្តុតាង៖

“មិនពិត! មិនពិតទេ!”

“យើងមានសាក្សីនៅនឹងកន្លែង បានស្ដាប់ឮអ្នកទាំងពីរឈ្លោះប្រកែកគ្នាកាលពីល្ងាចថ្ងៃសុក្រអាទិត្យ​មុន! តើមានអ្វីចង់បកស្រាយ?”

“ខ្ញុំសួរលោកប៉ូលិសដូចឆោត! អ៊ីចឹងឱ្យតែមនុស្សឈ្លោះគ្នាបានន័យគេសុទ្ធតែអាចក្លាយជាឃាតកៈសម្លាប់មនុស្សហើយមែនទេ?”

សុភ័ក្រហាក់ទ័លនឹងសំណួររបស់ឆារ៉ានន់ តែគេនៅតែបន្តឈ្លេចសួរ៖

“អ្នកនាងមានតួនាទីឆ្លើយនឹងសំណួរប៉ូលិស មិនមែនសួរផ្ចាញ់មកវិញបែបហ្នឹងទេអ្នកនាងលីកា ឆារ៉ានន់!”

“បាន អ៊ីចឹងខ្ញុំប្រាប់លោកទៅចុះ! អ្វីដែលលោកនិយាយមុនហ្នឹងត្រូវបានតែពាក់កណ្ដាលប៉ុណ្ណោះ! ដើមឡើយខ្ញុំពិតជាត្រលប់មកវិញដើម្បីចង់ដឹងចិត្តរបស់គេមែន តែក្រោយពីខ្ញុំដឹងថាគេបានរៀបការជាមួយអ្នកស្រីសុជាតារួចមក ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តថានឹងត្រលប់ទៅរស់នៅប្រទេសកូរ៉េវិញ តែមិននឹកស្មានថា…គេស្រាប់តែបង្ហាញអារម្មណ៍ល្អៗដាក់ខ្ញុំ! ខ្ញុំធ្លាប់បានបដិសេធចំពោះគេ ប៉ុន្តែពេលដែលបាននៅក្បែរគេម្ដងៗបេះដូង និងក្ដីស្រលាញ់ដែលធ្លាប់មានឱ្យគេបានធ្វើឱ្យខ្ញុំក្បត់នឹងសម្បជញ្ញៈខ្លួនឯង!”

ឈឹងគិនយកដៃទៅអង្អែលចង្កាខ្លួនឯងទាំងទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោន ភ្នែកសម្លឹងមិនដាក់ពីអេក្រង់កុំព្យូទ័រដែលភ្ជាប់ទៅនឹងកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពនៅខាងក្នុង ព្រមទាំងពោលតិចៗជាមួយឆាយលី៖

“ខ្ញុំជឿជាក់ថាឆានុនគេមិនអាចជាឃាតកៈទេ!”

“ទោះបីភស្ដុតាងដែលយើងមានក្នុងដៃមិនអាចដាក់បន្ទុកទៅលើនាងបាន តែដរាបណានាងមិនអាចបកស្រាយរឿងរ៉ាវទាំងអស់ឱ្យច្បាស់លាស់បានទេ យើងពិតជាមិនអាចដោះការសង្ស័យចេញពីនាងបានឡើយ!” ឆាយលីតបទៅគេវិញ។

នៅក្នុងបន្ទប់ លីកា ឆារ៉ានន់កំពុងរៀបរាប់រឿងដែលបានកើតឡើងបន្តទៀត…

“ក្រោយមកយើងទាំងពីរនាក់ចាប់ផ្ដើមទាក់ទងគ្នា! ពួកយើងពិតជាសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ពេលដែលបាននៅក្បែរគ្នា តែក្រៅពីឱបនិងថើប យើងគ្មានទំនាក់ទំនងជ្រាលជ្រៅជាមួយគ្នាទេ ព្រោះគាត់ប្រាប់ថាគាត់ស្រលាញ់ខ្ញុំ គាត់សន្យាមិនធ្វើអ្វីផ្ដេសផ្ដាសឡើយប្រសិនបើមិនទាន់បានរៀបការជាមួយខ្ញុំ!”

“រៀបការជាមួយគ្នា?” ឡង់ឌីសួរដោយភ្ញាក់ផ្អើល។

“មែនហើយ!” ឆារ៉ានន់ញញឹមស្រាលពេលដែលនាងនិយាយដល់រឿងនេះ តែក្រោយពេលដែលដឹងថាគ្រប់យ៉ាងសម្រាប់នាងវាគ្រាន់តែជាការស្រមៃប៉ុណ្ណោះ វាលែងអាចក្លាយទៅជាការពិតបាន នាងក៏បន្តខ្សឹកខ្សួលតទៅទៀត។

“អ៊ីចឹងបានន័យថាគាត់ចង់លែងលះជាមួយអ្នកស្រីសុជាតា?” សុភ័ក្រសួរ។

នាងងក់ក្បាលតិចៗ៖

“ចាស! គេបានប្រាប់ខ្ញុំថាគេរស់នៅជាមួយអ្នកស្រីសុជាតាគ្មានក្ដីសុខទេ រូបភាពដែលគ្រប់គ្នាបានឃើញគេពេលនៅជាមួយគ្នានឹងភរិយារបស់គេ សុទ្ធតែជាការសម្ដែងតែប៉ុណ្ណោះ! គេប្រាប់ថា គេបានចួបគ្រូហុងស៊ុយម្នាក់ ហើយគ្រូហុងស៊ុយនោះប្រាប់ថា រហូតដល់ចុងឆ្នាំគេមិនអាចធ្វើការសម្រេចចិត្តរឿងធំៗ រឹតតែមិនអាចធ្វើការសន្យាហើយមិនគោរពពាក្យសម្ដីរបស់ខ្លួនជាដាច់ខាត បើមិនដូច្នោះទេ គេអាចនឹងមានគ្រោះថ្នាក់ដល់អាយុជីវិត! ខ្ញុំគិតថាទម្រាំដល់ពេលនោះ ការវះកាត់ប្ដូរភេទរបស់ខ្ញុំក៏រួចរាល់ល្មម ហេតុដូច្នេះហើយខ្ញុំគ្មានចង់បានអ្វីទៀតទេ ហើយក៏សុខចិត្តបន្តមានស្នេហាលួចលាក់ជាមួយប្រណិតបន្តទៀត! មិនស្មានថា… ពេលនោះមិនទាន់មកដល់ផង… គេបែរជាដឹងថាខ្ញុំគឺជាឆានុន! ថ្ងៃសុក្រនោះ គេបានតេហៅខ្ញុំមក ហើយខឹងនឹងខ្ញុំជាខ្លាំង គេថាគេនឹងបញ្ឈប់ការងាររបស់ខ្ញុំ ទោះបីជាខ្ញុំអង្វយ៉ាងណាក៏គេមិនស្ដាប់ដែរ! តែខ្ញុំនៅតែចចេសមកធ្វើការ ព្រោះគិតថាមិនប៉ុន្មានថ្ងៃទៀត ខ្ញុំក៏ត្រូវដល់ពេលធ្វើការវះកាត់ដែរ ពេលនោះខ្ញុំប្រហែលជាលែងបានត្រលប់មកទីនេះម្ដងទៀតហើយ! នរណាទៅដឹងថា…ហ៊ឹក…គេស្រាប់តែ…ស្រាប់តែទៅចោលខ្ញុំដូច្នេះសោះ!”

ឡង់ឌីហុចក្រដាសទៅឱ្យគេជូតទឹកភ្នែក។ សុភ័ក្រឃើញថាការអូសបន្លាយពេលបន្តទៅទៀតមិនមែនជាការល្អនោះទេ ទើបគេសួរមួយសំណួរចុងក្រោយ៖

“ចុះនៅល្ងាចថ្ងៃកើតហេតុនាងនៅឯណា?”

“ខ្ញុំធ្លាប់បានប្រាប់លោកហើយមិនអ៊ីចឹងថាថ្ងៃនោះ ក្រោយពេលចេញពីធ្វើការ ខ្ញុំនៅផ្ទះរហូតមិនបានចេញទៅណាទេ!” ឆារ៉ានន់ហាក់ដូចជាអស់ភាពអត់ធ្មត់ជាមួយនឹងការសួររបស់ប៉ូលិសទើបបញ្ចេញពាក្យសម្ដីឆ្គាំឆ្គងបែបនេះ។

“នាងនិយាយកុហក!” ឆាយលីស្រាប់តែបើកទ្វារចូលមក ធ្វើឱ្យឆារ៉ានន់ភ្ញាក់ផ្អើលនឹងវត្តមានរបស់គេនៅចំពោះមុខម្ដងទៀត។

“ខ្ញុំបានទៅសាកសួរអ្នកជិតខាងរបស់អ្នកនាងរួចហើយ! នៅល្ងាចថ្ងៃកើតហេតុនោះ នៅម៉ោងប្រហែលជា៦ នាងបានចាកចេញពីបន្ទប់ជួលរបស់នាងទាំងប្រញាប់ប្រញាល់! បើធៀបពេលវេលាទៅនឹងកំណត់ត្រាក្នុងទូរសព្ទដៃ គឺនាងបានចាកចេញក្រោយពេលដែលនាងបានទទួលទូរសព្ទពីលោកប្រណិត! លុះត្រាតែអ្នកនាងមានភស្ដុតាងមកបញ្ជាក់ថាអ្នកនាងធ្លាប់មានវត្តមាននៅកន្លែងណាមួយ ចន្លោះម៉ោងដែលនាងចាកចេញពីផ្ទះ រហូតដល់ពេលដែលប្រទះឃើញសាកសពលោកប្រណិត!”

កែវភ្នែកស្រពាប់ស្រពោននិងបង្កប់ទៅដោយទុក្ខសោកហាក់ផុសឡើងយ៉ាងត្រដែតនៅលើផ្ទៃមុខរបស់បុរសដែលត្រៀមទទួលការវះកាត់កែភេទទៅជាស្ត្រី។ ប្រហែលជាគិតថាលើលោកនេះគ្មានទេអាថ៌កំបាំង ទើបចុងក្រោយគេក៏ដាច់ចិត្តទម្លាយរឿងរ៉ាវសម្ងាត់ចុងក្រោយ៖

“ពេលនោះគេបានតេមកប្រាប់ខ្ញុំថា គេបានសម្រេចចិត្តលែងលះជាមួយអ្នកស្រីសុជាតាហើយ ថែមទាំងបានសន្យាជាមួយខ្ញុំទៀតថានឹងព្រមឡើងយន្តហោះទៅជាមួយខ្ញុំដើម្បីកំដរខ្ញុំធ្វើការវះកាត់! មិនតែប៉ុណ្ណោះគេប្រាប់ថានឹងមកញ៉ាំបាយពេលល្ងាចជាមួយគ្នានៅបន្ទប់របស់ខ្ញុំទៀតផង!”

ប្រៀបដូចជារន្ទះបាញ់ចំកណ្ដាលក្បាលប៉ូលិសទាំងបីនាក់អ៊ីចឹង។ ពេលនេះទឹកមុខម្នាក់ៗប្រែទៅជាខ្មៅអែ។

មែនហើយ! ប្រសិនបើលោកប្រណិតពិតជាបានសម្រេចចិត្តថានឹងនាំនាងទៅធ្វើការវះកាត់ បានន័យថាគេក៏ស្រលាញ់នាង រឹតតែលែងខឹងនឹងនាងដែរ! តើមានហេតុផលអ្វីដែលនាងដាច់ចិត្តទៅសម្លាប់មនុស្សដែលនាងស្រលាញ់ ហើយហ៊ានទទួលយកគ្រប់យ៉ាងនូវអ្វីដែលនាងលះបង់ដើម្បីគេនោះ?

“ពេលនោះខ្ញុំសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់! ខ្ញុំចាកចេញពីបន្ទប់យ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ដើម្បីទៅ Mart ដែលនៅជិតផ្ទះនោះទិញបន្លែនិងសាច់បន្តិចបន្តួច ព្រមទាំងស្រាក្រហមដើម្បីជប់លៀង! ខ្ញុំដឹងថានៅទីនោះមានកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាព លោកអាចទៅសុំគេពិនិត្យបាន!”

“រឿងនេះប៉ូលិសដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េចហើយ! តែហេតុអ្វីក៏អ្នកនាងមិនព្រមប្រាប់រឿងនេះតាំងពីដំបូង?” សុភ័ក្រសួរ។

“ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតដល់អារម្មណ៍របស់សុជាតា! ថ្វីបើខ្ញុំមិនមែនកើតមកជាមនុស្សស្រី តែខ្ញុំជឿថាមនុស្សស្រីទាំងអស់ប្រហែលជាគ្មាននរណាម្នាក់ចង់ឱ្យគេគ្រប់គ្នាហៅខ្លួនឯងថាជា​ «ស្ត្រីមេម៉ាយ» នោះទេ! ក្រៅពីអាណិតនាង ខ្ញុំនៅថែមទាំងបន្ទោសខ្លួនឯងទៀត មិនគួរណាដោយសារអារម្មណ៍មិនដាច់ស្រេចរបស់ខ្ញុំខ្លួនឯង បែរជាចុងក្រោយធ្វើឱ្យមានសោកនាដកម្មនេះកើតឡើងទាល់តែសោះ!”

ពេលនេះសុភ័ក្រដែលធ្លាប់តែសម្ដីរអិលចាក់ទឹកមិនលេច បែរជាត្រូវគាំងដោយសារចម្លើយរបស់នាង។ ឡង់ឌីបែរមុខចេញទៅម្ខាងទាំងអារម្មណ៍ក្ដុកក្ដួល ព្រោះបានពាល់ត្រូវនូវការលះបង់ដ៏ធំធេងរបស់មនុស្សម្នាក់នេះដើម្បីស្នេហា ថ្វើបើស្ដាប់ទៅវាជាស្នេហាដ៏សែនអាត្មានិយមមួយក៏ដោយ។ ចំណែកឯឆាយលីរិះគិតឡើងវិញដោយប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះពាក្យសម្ដីសារភាពរបស់ឆារ៉ានន់។

“ចុះពេលដែលបានទទួលទូរសព្ទចុងក្រោយពីលោកប្រណិត តើអ្នកនាងចាប់អារម្មណ៍ថាមានអ្វីប្លែកគួរឱ្យកត់សម្គាល់ដែរទេ?”

ក្រោយពីទទួលបានព័ត៌មានបន្ថែម ព្រឹកឡើងអ្នកទាំងបីក៏បានបំបែកគ្នាធ្វើការតាមគោលដៅរៀងខ្លួន ដោយសុភ័ក្រត្រូវទៅរកទិន្នន័យពីរបាយការណ៍ហិរញ្ញវត្ថុផ្ទាល់ខ្លួនរបស់លោកប្រណិត និងស្ថានភាពសេដ្ឋកិច្ចរបស់រោងចក្រ ចំណែកឯឡង់ឌីត្រូវទៅស៊ើបពីប្រវត្តិរូបបន្ថែមរបស់ លោក ម៉េង ឈឹងគិន។

ឆាយលីបានត្រលប់មករោងចក្រម្ដងទៀត ជាមួយកងកម្លាំងដែលត្រូវមកប្ដូរវេនយាម។ នាយបានចូលទៅពិនិត្យក្នុងបន្ទប់ការិយាល័យរបស់លោកប្រណិត ក្រែងលោមានភស្តុតាងណាមួយដែលបានបន្សល់ទុក ហើយពុំត្រូវបានរកឃើញកាលពីល្ងាចមិញ។ នាយទើបតែចាប់អារម្មណ៍ថាក្រៅពីជំនឿលើទេវ បដិមា គាត់នៅជឿលើហុងស៊ុយចិនសែទៀត ព្រោះនៅជាប់នឹងទ្វារចូល មានរូបសញ្ញាយ័ន្តហុងស៊ុយមួយធំមូលប៉ុនកូនថាសត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់នឹងជើងទម្រ បញ្ឈរនៅលើធ្នើរនៅចំពីមុខតុធ្វើការរបស់គាត់។

នាយអធិការកំលោះនឹកឃើញដល់កំណត់ហេតុដែលប៉ូលិសបានសរសេរទុក និងរូបភាពដែលពួកគេថតបាន។ ក្នុងនោះក៏មានសរសេរពីក្រដាសយ័ន្តដែលពួកគេបានរកឃើញនៅក្នុងកាបូបលុយរបស់អ្នកស្លាប់ ដែលមានរូបរាងដូចគ្នានឹងយ័ន្តនៅលើធ្នើរនេះដែរ។

“តើមនុស្សម្នាក់នេះកាន់សាសនាអ្វីឱ្យប្រាកដហ្ន៎?”

ឆាយលីគិតក្នុងចិត្តតែម្នាក់ឯង តែគេមិនបានយកវាដាក់ធ្វើជាបន្ទុកទេ ព្រោះខ្លួនជាប៉ូលិស ជឿតែលើភស្តុតាងតែម៉្យាងគត់។ រឿងជំនឿបន់ស្រន់ ហុងស៊ុយនេះមិនអាចយកមកធ្វើជាមូលដ្ឋានបំបែករឿងក្ដីរបស់នាយបានទេ។ នរៈសង្ហាគ្រវីក្បាលតិចៗបន្សាត់គំនិតនេះចេញវិញ។

“នៅលើសពរបស់លោក សួង ប្រណិត មានស្នាមរបួសពីរកន្លែង! របួសទីមួយគឺនៅត្រង់ក្បាលផ្នែកខាងក្រោយដែលមានសភាពជាំខ្លាំង យើងសន្និដ្ឋានថាស្នាមនេះអាចនឹងបង្កឡើងដោយសារដួលបោកនឹងការ៉ូឬជញ្ជាំង…ឬប៉ះនឹងរបស់អ្វីមួយ ថ្វីបើវាបណ្ដាលឱ្យបែកចេញឈាមតិចតួច តែមិនអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ស្លាប់ទេ! ចំណែករបួសមួយទៀតគឺនៅចំកណ្ដាលក្បាលដែលយើងទើបតែប្រទះឃើញក្រោយពេលកោរសក់របស់ជនរងគ្រោះ… របួសនេះហើយដែលប៉ះពាល់ធ្ងន់ធ្ងរដល់សរសៃប្រសាទខួរក្បាលផ្នែកខាងក្នុង និងបណ្ដាលឱ្យជនរងគ្រោះបាត់បង់ជីវិត!”

តួអក្សរតូចៗដែលនាយទទួលបានពីខាងពេទ្យកោសល្យវិច័យ នៅតែលេចឡើងវិលវល់ក្នុងខួរក្បាលរបស់នាយ។ ឆាយលីដាក់ខ្លួនអង្គុយចុះបន្តិចទៅពិនិត្យកន្លែងដែលលោកប្រណិតដេកស្លាប់។

“បើមនុស្សម្នាក់ដែលរអិលដួលបែកក្បាលស្លាប់ ម៉េចនឹងអាចមានស្នាមរបួសដល់ទៅពីរ មួយនៅមុខ មួយនៅក្រោយបែបនេះទៅ? តែថាតើឃាតកធ្វើយ៉ាងម៉េចអាចសម្លាប់គាត់បាន?” ឆាយលីរអ៊ូតិចៗតែម្នាក់ឯង។

ស្រិប!

ត្រចៀកដ៏វៃរបស់គេស្រាប់តែបានទទួលសូរសំឡេងស្រាលៗពីមាត់ទ្វារ។ គេរេភ្នែកសម្លឹងវឹប ឃើញដូចជាស្រមោលមនុស្សមួយភ្លែតនៅទីនោះហើយក៏បាត់ទៅវិញ។ នាយប៉ូលិសវ័យក្មេងស្ទុះក្រោករត់ចេញទៅតាមដានស្រមោលអម្បាញ់មិញ។

“ឈប់ភ្លាម!” ឆាយលីស្រែកគំរាមពីចម្ងាយ ក្រោយពេលដែលឃើញខ្នងមនុស្សស្រីម្នាក់កំពុងរត់ចេញទៅតាមទ្វារក្រោយរបស់រោងចក្រ។

បើមើលតាមការតុបតែងខ្លួន និងដំណើររត់របស់ស្រីម្នាក់នោះ គេអាចស្មានដឹងថាគាត់មានវ័យមិនតិចទេ ហោចណាស់ក៏ខ្ទង់សែសិបហើយដែរ។

“ខ្ញុំប្រាប់ថាឱ្យឈប់!” ឆាយលីតាមទាន់ ហើយក៏ចាប់ដៃស្ត្រីនោះជាប់។

ស្ត្រីចំណាស់បែរមកលើកដៃសំពះទាំងញ័រខ្លួនតតះ៖

“អូយ! លោកប៉ូលិសអើយ ខ្ញុំឈប់ហើយ! ដោះលែងខ្ញុំទៅ កុំធ្វើបាបខ្ញុំអី!”

“មីងជាអ្នកណា? មានការអី? ហេតុអីក៏អាចចូលមកទីនេះបាន?”

“ខ្ញុំ…ខ្ញុំ…!”

ឆាយលីធ្វើមុខមាំ សម្លឹងគាត់ជាប់មិនលែង។

“ខ្ញុំឈ្មោះស៊ីណាត ជាអ្នកអនាម័យនៅទីនេះ!”

“ហើយម៉េចក៏មីងចូលមកបាន ប៉ូលិសនៅខាងក្រៅមិនបានប្រាប់មីងទេថាទីនេះត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យចេញចូល?”

មីងស៊ីណាតធ្វើអេះអុញៗ រួចក៏តប៖

“ខ្ញុំ…ចូលតាមទ្វារក្រោយ!”

“ទ្វារក្រោយ? ហើយមីងចូលមកធ្វើអី? មីងមិនដឹងទេថាចៅហ្វាយរបស់មីងបានស្លាប់កាលពីល្ងាចមិញ?”

“ថាម៉េច? លោកប្រណិតស្លាប់? គុណព្រះជួយ!” មីងស៊ីណាតថាហើយយកដៃរឹតទ្រូង។

ទោះបីគេមិនតបថាយ៉ាងណា តែភ្នែករបស់នាយប៉ូលិសបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថាគាត់ពិតជាមិនបានជឿនូវអ្វីដែលស្ត្រីចំណាស់នេះបានសម្ដែងនោះទេ។ រឿងល្បីចង់មួយចំហៀងប្រទេស សូម្បីតែក្មេងរៀនបឋមក៏សឹងថាស្គាល់ឈ្មោះលោកប្រណិតដែរ រឿងអីដែលថាគាត់ជាបុគ្គលិក អាចចូលមកដល់ក្រុមហ៊ុនប៉ុណ្ណេះហើយថាមិនដឹងរឿងនោះ។

“បើមីងនៅមិនព្រមឆ្លើយការពិតទៀត ខ្ញុំប្រហែលជាត្រូវអញ្ជើញមីងទៅសួរនាំនៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិសហើយទើបបាន!” ឆាយលីនិយាយគំរាម។

មីងស៊ីណាតញ័រមាត់ចំប្រប់ លើកដៃគ្រវាសទៅមកៗ៖

“កុំអីៗ! ខ្ញុំឆ្លើយការពិតក៏បាន! គឺនែ… ខ្ញុំ… ខ្ញុំ…!”

មើលទៅប្រហែលជាមិនអាចលាក់ទៅទៀតបាន មីងស៊ីណាតក៏ដាច់ចិត្តឆ្លើយប្រាប់ឆាយលី៖

“លោកប៉ូលិសកុំសើចខ្ញុំអី! ខ្ញុំក៏ទើបតែដឹងថាចៅហ្វាយស្លាប់ពេលដែលខ្ញុំមកដល់មុខរោងចក្រនេះដែរ! តែដោយសារខ្ញុំចង់ដឹងផ្ទាល់ភ្នែកថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងនៅខាងក្នុង ដើម្បីទុកយកទៅនិយាយប្រាប់នាងមុំម៉ែអាម៉ីដែលត្រូវជាប្រពន្ធរបស់អាមៀច បានជាខ្ញុំហ៊ានចូលមកដល់ទីនេះតែម្ដងទៅ!”

ឆាយលីអស់ពីសង្ស័យ ទៅជាហួសចិត្តនឹងភាពកា្លហានរបស់ស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់នេះ។ ហេតុតែចង់បានរឿងយកទៅទុកគ្រាន់ដើរហូបត្រាវ បែរជាហ៊ានចូលមកក្នុងកន្លែងហាមឃាត់។ ភ្លាមនោះគេស្រាប់តែនឹកដល់រឿងទ្វារក្រោយដែលមីងស៊ីណាតទើបតែបាននិយាយមុននេះ។

“មីងថាមីងចូលតាមទ្វាររបងក្រោយមែនទេ?”

“ចាសមែនហើយ! ក្មួយប៉ូលិសចង់ដឹងអីមែនទេ?”

“អ្នកណាខ្លះដែលមានសោទ្វាររបងខាងក្រោយ?”

មីងស៊ីណាតធ្វើជាគិតបន្តិចរួចទើបតបទៅវិញ៖

“អឺ… គ្មានទេ! ទ្វាររបងខាងក្រោយគ្មានបានចាក់សោរទេ គឺគ្រាន់តែខ្ទាស់កន្លាស់ឈើប៉ុណ្ណោះ! បើលោកក្មួយប៉ូលិសមិនជឿខ្ញុំអាចនាំទៅមើលបាន!”

“បាន! មីងនាំខ្ញុំទៅ!”

មីងស៊ីណាតដើរនាំមុខឆាយលីទៅទ្វារខាងក្រោយ។ បានបន្តិចនរៈយើងក៏សួរនាំគាត់បន្ថែម៖

“មាននរណាខ្លះដឹងថានៅទីនេះមានទ្វារក្រោយ?”

“អ្នកចូលមកធ្វើការនៅទីនេះសុទ្ធតែដឹងគ្រប់គ្នា លើកលែងតែមានអ្នកទើបចូលធ្វើការថ្មី! គ្រាន់តែ…គ្មាននរណាម្នាក់ដើរតាមផ្លូវក្រោយនេះទេ ព្រោះក្រៅពីបែកភក់វ៉ល់ និងធុំក្លិនស្អុយកាកសំណល់ពីរោងចក្រហើយ នៅថែមទាំងស្ងាត់គួរឱ្យខ្លាចទៀត! ផ្លូវនេះជាទូទៅមានតែខ្ញុំ និងពួកកម្មករដែលដឹកកាកសំណល់មកចោលប៉ុណ្ណោះដែលឧស្សាហ៍ចេញចូលទៅមក!”

“ចុះហេតុអ្វីក៏មីងមិនចេញចូលតាមទ្វារមុខដូចគេដូចឯងទៅ?”

ស្ត្រីដែលមានវ័យចាស់ជាងនេះនិយាយទាំងរបៀបដូចជានឹកខឹងបន្តិច អន់ចិត្តបន្តិច៖

“ហ៊ើយ! ក្មួយប៉ូលិសមិនដឹងទេ លោកប្រណិតគឺជាមនុស្សដែលជឿលើជំនឿចំណាំង ហុងស៊ុយហុងអីសម្បើមណាស់… គាត់បានដាក់បញ្ជាថាអ្នកអនាម័យដូចជាមីងមិនអាចចេញចូលតាមទ្វារមុខបានទេ ព្រោះវាធ្វើឱ្យអាប់រាសី នាំឱ្យហុងស៊ុយរោងចក្ររបស់គាត់ស្រុតចុះ! មីងក៏មិនហ៊ានតវ៉ាអីដែរ ជាអ្នកធ្វើការស៊ីប្រាក់ខែគេ សុំត្រឹមតែដល់ខែបើកប្រាក់និងកុំឱ្យគេកេងចំណេញលើកម្លាំងពលកម្មមីងទៅបានហើយ! មីងនឹកឡើងណា៎ ខឹងដល់គ្រូហុងស៊ុយហ្នឹងទៅទៀត!”

ឆាយលីទ្រឹងគិតបន្តិច ទើបបន្តសួរទៅទៀត៖

“រួចចុះម្សិលមិញមីងមានបានមកធ្វើការដែរទេ?”

“មាន! ម្សិលមិញមីងមកធ្វើការ តែដោយសារជាថ្ងៃខួបកំណើតកូនប្រុសរបស់មីង ទើបមីងសុំលោកប្រធានចេញមុនដើម្បីទិញនំខេកទៅសែនឱ្យវា!”

“កូនមីងស្លាប់ហើយ?”

មីងស៊ីណាតឈប់ជើង តែមិនបានតបថាយ៉ាងណាទេ។ ឆាយលីដឹងថាសំណួររបស់នាយធ្វើឱ្យប៉ះពាល់អារម្មណ៍របស់គាត់ទើបមិនបានបង្ខំសួរអ្វីបន្តទៀត។ អ្នកទាំងពីរដើរទៅដល់ទ្វាររបងខាងក្រោយរបស់រោងចក្រ តែឆាយលីហាក់មិនបានប្រទះឃើញអ្វីគួរឱ្យសង្ស័យទេ ក្រៅពីមានដើមឈើធំៗដុះបែកមេឃសាខាចោលម្លប់ត្រឈឹងត្រឈៃ គួរឱ្យព្រឺខ្នងបើសិនជាមកតែម្នាក់ឯង។

គេក៏សម្រេចអនុញ្ញាតឱ្យមីងស៊ីណាតត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ តែមុននឹងចាកចេញទៅមីងស៊ីណាតស្រាប់តែបែរមកផ្ដាំផ្ញើនឹងឆាយលី៖

“មុននេះបន្តិចមីងឮក្មួយប៉ូលិសនិយាយថាលោកប្រណិតស្លាប់ដោយសារគេសម្លាប់មែនទេ?”

ឆាយលីស្រឡាំងកាំងនឹងអ្វីដែលគាត់បានសួរត្រង់ៗ។ មីងស៊ីណាតដើរមកជិតគេហើយនិយាយខ្សឹបៗ៖

“មីងមិនយករឿងធំបែបនេះទៅនិយាយប្រាប់នរណាគេទេ! តែមីងមានរឿងមួយចង់ប្រាប់ក្មួយ…”

“មីងដឹងអ្វីទាក់ទងនឹងលោកប្រណិតមែនទេ?”

គាត់ក្រលេកមើលឆ្វេងស្ដាំពីរបីត្រលប់ទម្រាំដាច់ចិត្តនិយាយ៖

“មីងធ្លាប់ឃើញលោកប្រណិត និងនាងលេខាថ្មីលួចចួបនិយាយគ្នាស្ងាត់ៗនៅម្ដុំៗនេះម្ដងដែរ!”

“លេខាថ្មី?” ឆាយលីភ្លាត់មាត់ដោយភ្ញាក់ផ្អើល។

“ចាស! មិនដឹងជាមានការអីសំខាន់ទេទើបបានជាមិនអាចនិយាយគ្នានៅក្នុងការិយាល័យបាន សុខចិត្តមកធ្វើឫកពាលឹបលៗនៅទីនេះទៅវិញ! ដោយសារខ្ញុំនៅឆ្ងាយពេកស្ដាប់មិនឮ តែបន្តិចមកពេលដែលខ្ញុំឃើញលោកប្រណិតប្រុងដើរចេញ ស្រាប់តែនាងនោះបែរមកឱបគាត់!”

វគ្គ      «លីកា ឆារ៉ានន់»

ម៉ោង១០ព្រឹក នៅអធិការដ្ឋាននគរបាល…

ឆាយលីកំពុងតែផ្ដោតអារម្មណ៍លើអេក្រង់កុំព្យូទ័រនៅក្នុងបន្ទប់ រហូតភ្លេចខ្លួនមិនដឹងថាមានមនុស្សដើរលបៗចូលមក។

“ជុ៎ៗ!!!!”

គេភ្ញាក់ព្រើតដោយសារសំឡេងជញ្ជក់មាត់របស់សុភ័ក្រ។

“អីយ៉ា លោកអធិការរងឥឡូវចេះយកភ្នែកមើលមនុស្សស្រីនឹងគេហើយតើនេះ! ស្អាតផន់គេ… ឈ្មោះអី? ស្គាល់គ្នាយូរនៅ?”

ឆាយលីគ្រវីក្បាលហួសចិត្តនឹងសម្ដីមិត្ត៖

“យើងមិនមែនព្រាននារីដូចឯងទេ! យ៉ាងម៉េចហើយទៅស៊ើបបានអីខ្លះ?”

សុភ័ក្រដើរទៅអង្គុយទល់មុខឆាយលីវិញ ហើយបោះនំសាំងវ៉ិចមួយដុំមកឱ្យគេ។ ចំណែកខ្លួនចាត់ការហែកថង់ រួចយកមកចុកបានមួយម៉ាត់ទើបតប៖

“យើងពិនិត្យរួចហើយ គណនីធនាគាររបស់រោងចក្រគ្មានអ្វីគួរឱ្យសង្ស័យទេ! បញ្ជីចំណូលចំណាយសុទ្ធតែប្រក្រតីទាំងអស់! ម៉្យាងទៀតដោយសាររោងចក្ររបស់គាត់នៅជាប់សំណុំរឿងដែលអាឌីនិយាយពីយប់មិញផង ដូច្នេះគាត់មិនអាចដកចំណាយផ្ដេសផ្ដាសបានទេ!”

តុកៗ! សំឡេងគោះទ្វារបន្ទប់របស់ឆាយលីបន្លឺឡើង…

“ចូលមក!” អធិការរងកំលោះកូកប្រាប់ពីក្នុង។

ឡង់ឌីបើកទ្វារចូលមកទាំងទឹកមុខស្រស់ស្រាយ។ សុភ័ក្រងាកខ្លួនបន្តិចទៅញាក់ចិញ្ចើមដាក់នាងព្រើត តែនាងមិនខ្ចីខ្វល់ធ្វើជាឃើញ។

“បងលី! នេះជាឯកសារដែលបងឱ្យខ្ញុំទៅរក!”

ប៉ូលិសស្រីដាក់សឺមីក្រដាសមួយទៅលើតុ រួចថយមកអង្គុយលើកៅអីមួយទៀតក្បែរសុភ័ក្រវិញ។

“មើលទៅនាងដូចជាមិនទាន់បានញ៉ាំអីទេ! នេះញ៉ាំទ្រាប់ពោះសិនទៅ!”

ឆាយលីហុចនំដែលសុភ័ក្រទើបតែបោះមកឱ្យខ្លួនមុននេះទៅឱ្យឡង់ឌីវិញ។ នាងធ្វើរុញរាដូចជាមិនចង់ទទួល ទើបសុភ័ក្រតឿន៖

“មនុស្សចាស់ឱ្យរបស់ហើយ យកទៅ!”

ឡង់ឌីញញឹមបន្តិចរួចទើបឈោងដៃទៅយកមកហែកញ៉ាំ។ ឆាយលីយកឯកសារទៅកាន់អានបន្តិចស្រាប់តែជ្រួញចិញ្ចើមស្ទើរជាប់គ្នា។

“យ៉ាងម៉េចហើយ?” សុភ័ក្រសួរទៅឆាយលី។

ឆាយលីមិនតប តែគេហុចឯកសារនោះមកឱ្យសុភ័ក្រ។ សុភ័ក្រទទួលឯកសារហើយហុចនំដែលគេទើបចុកបានពីរម៉ាត់ទៅឱ្យឆាយលីវិញ។

“ឈ្មោះម៉េង ឈឹងគិន អាយុ ៣០ឆ្នាំ បញ្ចប់ការសិក្សានៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ ផ្នែកគីមីចំណីអាហារ នៅឆ្នាំ២០១៣…? អេ៎! ឃ្លាត្រង់នេះខ្ញុំដូចជាធ្លាប់អាននៅឯណាម្ដង?”

ឆាយលីដែលទើបតែបង្ហើយសាំងវ៉ិចរបស់សុភ័ក្រតប៖

“គឺក្នុងរបាយការណ៍របស់លោក ប្រណិត!”

“បានន័យថាអ្នកទាំងពីរធ្លាប់រៀនជាមួយគ្នា?”

“ត្រឹមត្រូវ!” ឡង់ឌីពោលកាត់ទាំងមាត់នៅពមអាហារ។

ប៉ូលិសកម្លោះទាំងពីរបែរមកមើលមុខឡង់ឌីព្រមគ្នា ធ្វើឱ្យនាងចង់ឈ្លក់នំ។ សម្រួលបំពង់កបន្តិចហើយ នាងក៏រៀបរាប់បន្ថែមនូវអ្វីដែលពុំបានសរសេរនៅក្នុងរបាយការណ៍។

“ខ្ញុំបានស៊ើបដឹងខ្លះបន្ថែមទៀតថាអ្នកទាំងពីរធ្លាប់ជាមិត្តល្អជាមួយគ្នាកាលពីនៅរៀនសាកលវិទ្យាល័យ ហើយក្រោយពីបញ្ចប់ការសិក្សាពួកគាត់ធ្លាប់បានសហការគ្នាផលិតបានរូបមន្តធ្វើមីធម្មជាតិ ប្រើប្រាស់វត្ថុធាតុដើមក្នុងស្រុកទៀតផង!”

“ឡូយម៉េះ? ហើយក្រោយមកយ៉ាងម៉េចទៀត?” សុភ័ក្ររន្ថាន់សួរចង់ដឹង។

“ក្រោយមកពួកគាត់ក៏ចែកផ្លូវគ្នារកស៊ី ដោយលោកប្រណិតបានចេញមករកស៊ីបណ្ដាក់ទុនជាមួយអ្នកក្រៅទៀត បើកជារោងចក្រផលិតមី ចំណែកឯលោកឈឹងគិនក៏បាត់មុខមាត់ពីខាងផ្នែករកស៊ី! ទើបតែប៉ុន្មានឆ្នាំមុន មានសារព័ត៌មានក្នុងស្រុកបានចុះផ្សាយព្រោងព្រាតពីស្ថាបនិកមីផលិតឡើងពីបន្លែធម្មជាតិ ដែលបានជួយសម្រួលដល់កសិករដាំដំណាំហើយគ្មានទីផ្សារនាំចេញ ហើយគេនោះគឺជាលោកឈឹងគិន នេះឯង!”

“អ៊ីចឹងបានជាខ្ញុំប្រហែលៗឈ្មោះនេះ!” ឆាយលីឱបដៃងក់ក្បាលតិចៗ។

“មានអ្វីដែលគួរឱ្យយើងដាក់ការសង្ស័យទៅលើគេទេ?” សុភ័ក្រសួរ។

“មនុស្សគាត់ដូចជាត្រឹមត្រូវណាស់ ពុំដែលធ្លាប់មានពិរុទ្ធភាពទេ! ហើយម៉្យាងទៀតពេលដែលខ្ញុំចុះធ្វើកំណត់ហេតុរឿងបណ្ដឹងពីមុនក៏មិនដែរឮនរណានិយាយមិនល្អពីគាត់ដែរ! ប៉ុន្តែខ្ញុំបែរជាបានឮថាលោកប្រណិតនិងលោកឈឹងគិនចែកផ្លូវគ្នារកស៊ី ដោយសារតែលោកឈឹងគិនមិនព្រមវិនិយោគលើរូបមន្តដែលអ្នកទាំងពីរខិតខំបង្កើតឡើង ចុងក្រោយគាត់សុខចិត្តប្រគល់កម្មសិទ្ធិបញ្ញាទៅឱ្យលោកប្រណិតផ្ដាច់មុខ ហើយគាត់ក៏ត្រលប់ទៅរស់នៅស្រុកកំណើតវិញទៅ!”

“ម៉េចក៏ល្ងង់ម៉្លេះ មានគេមកវិនិយោគប៉ុណ្ណឹងហើយនៅមិនព្រមទទួលយក សុខចិត្តដើរចេញដៃទទេ? ហើយម៉េចក៏សុខៗស្រាប់តែត្រលប់មកវិញជាមួយពាក្យបណ្ដឹងទៅវិញ?” សុភ័ក្ររអ៊ូតិចៗម្នាក់ឯង។

“ឯងចង់ដឹងមូលហេតុមែនទេ?” ឆាយលីបែរទៅមើលមុខគេហើយលើកចិញ្ចើមសួរ។

“ចង់!”

“បើអ៊ីចឹងយើងទុកការងារនេះឱ្យឯងហើយ!”

“បាន! ទុកចិត្តលើអាភ័ក្រចុះ!” សុភ័ក្រនិយាយទាំងពើងទ្រូងហើយយកដៃមកគោះឮសូរឌឹបៗ។

“និយាយចឹងបងលីទៅរោងចក្រព្រឹកមិញមានប្រទះអ្វីថ្មីដែរអត់?” ឡង់ឌីសួរទៅកាន់ឆាយលី។

នរៈសង្ហាចុចបើកកុំព្យូទ័រដែលរលត់Screenមុននេះ រួចបំបែរអេក្រង់មកបង្ហាញអ្នកទាំងពីរដែលនៅអង្គុយទល់មុខខ្លួន។

“លីកា ឆារ៉ានន់!” ឡង់ឌីអានឈ្មោះជាភាសាខ្មែរដែលបង្ហាញនៅលើអេក្រង់កុំព្យូទ័រ។

“ពេលដែលខ្ញុំទៅពិនិត្យកន្លែងកើតហេតុម្ដងទៀតព្រឹកមិញបានចួបមីងអនាម័យម្នាក់ គាត់ប្រាប់ថាលោកប្រណិតប្រហែលជាមានទំនាក់ទំនងជាមួយលេខាថ្មីម្នាក់ដែលទើបចូលធ្វើកានបានមួយខែ! នាងឈ្មោះ ឆារ៉ានន់ ហើយគាត់ធ្លាប់បានឃើញអ្នកទាំងពីរនៅតែពីរនាក់ស្ងាត់ៗ!”

សុភ័ក្រយកដៃទ្រចង្ការិះគិតសម្ដីរបស់ឆាយលី៖

“អ៊ីចឹងតើអាចជាករណីគំនុំស្នេហាត្រីកោណដែរឬអត់ទេ?”

“រឿងនេះទាល់តែសាកល្បងសមត្ថភាពរបស់នាងហើយសិស្សប្អូន!” ឆាយលីបែរមុខទៅមើលឡង់ឌី។ ដឹងថាឆាយលីចង់ឱ្យឡង់ឌីទៅស៊ើបពីឆារ៉ានន់ សុភ័ក្រស្រាប់តែងើបផូងនិយាយកាត់៖

“ឈប់ៗ! មិនកើតទេៗ រឿងស្នេហាត្រីកោណបែបនេះទុកឱ្យខ្ញុំវិញ!” សុភ័ក្រញាក់ចិញ្ចើម។

“មិនកើតទេ! ក្រែងមុននេះឯងថាឱ្យយើងទុកចិត្តឯងឱ្យទៅស៊ើបរឿងលោក ឈឹងគិនអ្ហី?”

“នរណាឱ្យឯងមិនទាន់និយាយភស្តុតាងអស់ក៏បែងចែកការងារធ្វើអី?”

“មិនអីទេបង! ទុកឱ្យខ្ញុំទៅស៊ើបបន្តពីរឿងលោកឈឹងគិនក៏បាន ព្រោះខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់គាត់ហើយ! ម៉្យាងការងារជាមួយស្រីស្អាតអ៊ីចឹងខ្ញុំមិនហ៊ានកាត់មុខកាត់មាត់បងភ័ក្រទេ!” ដោយមិនចង់ឱ្យពួកគេប្រកែកគ្នាតទៀត ឡង់ឌីក៏ស្ម័គ្រចិត្តទទួលភារកិច្ចបន្តពីសុភ័ក្រ។

“នៅតែសិស្សប្អូនដែលចូលថ្មីស្គាល់ចិត្តខ្ញុំជាងឯង!” សុភ័ក្របែរទៅសើចឌឺដាក់នាង ព្រមទាំងគោះស្មានាងតិចៗផង។

“បាន! បើពីរនាក់ឯងសម្រេចអ៊ីចឹងហើយ ខ្ញុំក៏គ្មានអីតវ៉ាដែរ! ចាំខ្ញុំទៅជាមួយអាឌីចុះគ្រាន់បានជាគ្នា!”

—

លោកវរៈសេនីយ៍ត្រីសែម​ សុភ័ក្រ មកដល់កន្លែងស្នាក់នៅរបស់កញ្ញាលីកា ឆារ៉ានន់ ដែលជាលេខាថ្មីក្នុងរោងចក្រផលិតមីរបស់លោក សួង ប្រណិត…

នាយគោះទ្វារបន្ទប់ដែលនាងជួលគេស្នាក់នៅ។ បន្តិចមកនាងក៏ចេញមកបើកទ្វារឱ្យ។ ឃើញនៅខាងក្រៅ ឆារ៉ានន់ពិតជាស្អាតជាងក្នុងរូបថតដែលបង្ហោះនៅតាមបណ្ដាញសង្គមទៅទៀត។ សុភ័ក្រគិតតែក្នុងចិត្តតែមិនបាននិយាយចេញមកក្រៅទេ។

ឆារ៉ានន់ភ្ញាក់ផ្អើល ពេលដែលសុខៗស្រាប់តែឃើញប៉ូលិសមកគោះទ្វារដល់មុខបន្ទប់។

“សួស្ដី! អ្នកនាងលីកា ឆារ៉ានន់ មែនទេ?” សុភ័ក្រសួរទៅស្រីស្អាតដែលឈរនៅចំពោះមុខខ្លួន។

“ចាស! លោកប៉ូលិសមានការអ្វីដែរ?”

“ខ្ញុំឈ្មោះ សុភ័ក្រ ទទួលបន្ទុករឿងក្ដីឃាតកម្មរបស់លោកសួង ប្រណិត ដែលត្រូវជាប្រធានរបស់អ្នកនាង! ខ្ញុំមកនេះមានសំណួរខ្លះចង់សួរអ្នកនាង!”

ឆារ៉ានន់ស្ទាក់ស្ទើរ ហាក់ដូចជាចង់ហៅសុភ័ក្រចូលក្នុងបន្តិច មិនចង់បន្តិច តែដោយមិនអាចប្រកែកបានទើបនាងសម្រេចចិត្តបើកទ្វារឱ្យគេចូល។ សុភ័ក្រដើរតាមនាងទៅក្នុង នាយសង្កេតមើលជុំវិញបន្ទប់។ ធ្លាប់តែឮគេនិយាយថាមនុស្សស្រីដែលស្អាត ច្រើនតែមិនសូវចេះរៀបចំតុបតែងក្នុងបន្ទប់ទេ តែសម្រាប់ឆារ៉ានុនវិញមិនត្រឹមតែស្អាតទេ ថែមទាំងរៀបរយទៀតផង។

នាងលាដៃបង្ហាញកៅអីឱ្យសុភ័ក្រអង្គុយ រួចហើយនាងទៅចាក់ទឹកមួយកែវមកទទួលភ្ញៀវ។

“អរគុណ!” សុភ័ក្រទទួលទឹកពីនាង រួចដាក់ទៅលើតុ។

នាងក្រមុំដាក់ខ្លួនអង្គុយទល់មុខនាយប៉ូលិសរូបសង្ហា រួចផ្ដើមសំណួរទៅគេមុន៖

“លោកប៉ូលិសចង់សួរខ្ញុំពីអ្វីដែរ?”

“អ្នកនាងមានដឹងថាលោកប្រណិតស្លាប់ដែរទេកាលពីល្ងាចមិញ?”

មាណវីយកដៃវែកសក់ដែលធ្លាក់លើមុខទៅសៀតនឹងត្រចៀកមុននឹងតបសំណួររបស់សុភ័ក្រ៖

“ចាសដឹង!”

“បើអ៊ីចឹង តើល្ងាចម្សិលមិញម៉ោងប្រហែលជាង៦អ្នកនៅឯណាដែរ?”

“ម្សិលមិញក្រោយពេលចេញពីធ្វើការនៅម៉ោង៥​ ខ្ញុំក៏មកផ្ទះវិញ ហើយនៅក្នុងបន្ទប់រហូត មិនបានចេញទៅណាទេ! នេះលោកប៉ូលិសសង្ស័យខ្ញុំអ្ហេស?”

សុភ័ក្រញញឹម ហើយគ្រវីក្បាលតិចៗ៖

“អ្នកនាងកុំយល់ច្រឡំ! ខ្ញុំគ្រាន់តែសួរចង់ដឹងជាព័ត៌មានប៉ុណ្ណោះទេ!”

ឆារ៉ានន់ស្រាយទឹកមុខបន្ធូរមកវិញ។ សុភ័ក្រមិនចង់ពន្យារពេលតទៅទៀត ទើបចាប់ផ្ដើមចូលសាច់ការតែម្ដង៖

“អ្នកនាងចូលធ្វើការនៅទីនោះយូរហើយ?”

“ទើបតែជាងមួយខែនេះទេ!”

“ចុះតើអ្នកទាំងពីរស្គាល់គ្នាពីមុនមកដែរទេ? ខ្ញុំចង់សំដៅលើអ្នកនាងនិងលោកប្រណិត!”

រ៉ាឆានុនរាងទម្លាក់ទឹកមុខបន្តិច តែប្រញាប់តបវិញ៖

“អត់ទេ! ខ្ញុំទើបតែបានស្គាល់គាត់ពេលចូលធ្វើការនេះឯង!”

សុភ័ក្រសង្កេតឃើញថាទឹកមុខរបស់នាងហាក់ប្រែប្រួលឡើងចុះមិនទៀង ហើយឧស្សាហ៍យកដៃមកវែកសក់ទៅខ្ទាស់នឹងត្រចៀក។ អាចស្មានបានថាពេលនេះនាងហាក់ដូចជាកំពុងតែភ័យ ឬបារម្ភរឿងអ្វីមួយ តែមិនដឹងថាមកពីនាងមានពិរុទ្ធអ្វី ឬមួយក៏ភ័យខ្លាចដែលក្នុងបន្ទប់នេះមានតែគេជាមួយនឹងនាង?

“ចុះទំនាក់ទំនងរវាងនាងនិងលោកប្រណិតយ៉ាងម៉េចដែរ?” សុភ័ក្រសង្ខើញសួរ។

ឆារ៉ានន់ផ្អែកខ្នងទៅនឹងបង្អែកកៅអី ហើយងើយមុខសម្លឹងពិតានបន្ទប់ គេចពីការតាមដានក្រសែភ្នែករបស់សុភ័ក្រ៖

“ទំនាក់ទំនងរបស់ពួកយើងគឺល្អដូចជាបុគ្គលិកនិងមេទូទៅដែរ! ដោយសារខ្ញុំជាបុគ្គលិកថ្មី ដូច្នេះការងារភាគច្រើនគឺសុទ្ធតែត្រូវរៀនសូត្របន្ថែមពីគាត់និងបុគ្គលិកចាស់ៗផ្សេងទៀត ហើយពួកគាត់ក៏មិនដែលស្ដីបន្ទោសឱ្យខ្ញុំដែរ មានតែណែនាំដាស់តឿន និងលើកសរសើរពេលដែលខ្ញុំធ្វើការងារបានល្អ!”

ទឹកមុខនាងប្រែជាស្រងូត ម្ដងនេះភ្នែកនាងស្រាប់តែសម្លឹងចំមកសុភ័ក្រ ហើយបបូរមាត់ដ៏ស៊ិចស៊ីរបស់នាងបន្លឺវាចាមួយម៉ាត់ៗស្រាលៗ គួរឱ្យអាណិតអាសូរ៖

“ល្ងាចមិញអ្នកធ្វើការជាមួយគ្នាតេបានតេទូរសព្ទមកប្រាប់! ពេលដឹងថាគាត់ស្លាប់ភ្លាមខ្ញុំស្រាប់តែធ្វើអីលែងត្រូវ! មិនគួរណាគាត់បែរជាអាយុខ្លីយ៉ាងនេះសោះ!”

ឈ្មោះថាព្រាននារីយ៉ាងក៏ដោយ ពេលដែលប្រទះជាមួយទឹកមុខស្លូតបូត កែវភ្នែករលីងរលោងរកកលចង់យំរបស់ស្ត្រី ក៏គង់តែមានដួងចិត្តរំភើបពុះកញ្ជ្រោល ទោរទន់ទៅតាមសភាវធម្មជាតិរបស់មនុស្សប្រុស។ ចំណែកឯសុភ័ក្រក៏មិនខុសពីនេះដែរ គេគិតអ្វីលែងចេញ នឹកថាចង់សួរសំណួរនាងទៀតក៏មិនដឹងថាត្រូវសួរអ្វីបន្តទៀត។

នាយប៉ូលិសមុខស្រស់ញញឹមស្រាលៗដើម្បីលើកទឹកចិត្តនាង។ ឆារ៉ានន់ញញឹមស្ងួតមកវិញ ហើយលើកដៃមើលនាឡិកា។ គេឃើញដូច្នេះទើបគិតថានាងប្រហែលជាអាចមានការរវល់អ្វីហើយ ក៏លានាងចេញមកវិញ។ ចៃដន់ភ្នែករបស់គេស្រាប់តែប្រទះឃើញរូបថតមនុស្សប្រុសមួយសន្លឹកនិងមនុស្សស្រីមួយសន្លឹកដាក់តាំងទន្ទឹមគ្នានៅលើទូសម្អាងក្បែរគ្រែគេងរបស់នាង។

ដោយសារចរិតរប៉ិលរប៉ូចរបស់គេ សុភ័ក្រក៏ធ្លោយមាត់សួរទៅកាន់នាង៖

“មនុស្សប្រុសម្នាក់នោះជាអ្នកណាដែរ?”

ឆារ៉ានន់បែរមើលទៅតាមទិសដៅចង្អុលរបស់សុភ័ក្រ ហើយសួរបកមកវិញ៖

“ពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងក្ដីរបស់លោកដែរទេ?”

សុភ័ក្រស្រាប់តែគាំងនឹងសំណួរ តែដើម្បីកុំឱ្យខូចឈ្មោះព្រានគេក៏ងក់ក្បាលតិចៗតបវិញ។

“ជារូបបងប្រុសរបស់ខ្ញុំ!”

“ភ្លោះ?”

ឆារ៉ានុនលើកចិញ្ចើមដូចចង់សួរថា «នាងដាច់ខាតត្រូវតែឆ្លើយមែនទេ?» តែសុភ័ក្រដឹងថាអ្វីដែលអ្នកសួរដូចជាលើសពីការងាររបស់ខ្លួន ដូច្នេះក៏មិនបានបង្ខំខ្លួនឱ្យនៅរង់ចាំចម្លើយពីនាងទេ ទើបបន្តជំហានចាកចេញទៅ។

គ្រាំង!

គ្រាន់តែដើរផុតពីទ្វារភ្លាម អ្នកនៅខាងក្នុងបិទទ្វារបន្ទប់គ្រាំង ហាក់ដូចជាចង់ប្រាប់នាយថានាងមិនបានស្វាគមន៍វត្តមានរបស់នាយមកទីនេះប៉ុន្មានទេ។ នាយយកដៃទះមាត់តិចៗ ហើយគិតតែម្នាក់ឯងក្នុងចិត្ត៖

“អាភ័ក្រអើយអាភ័ក្រ ប៊ិះតែត្រូវបាក់មុខហើយឯង!”

វគ្គ      «អតីតកាល»

ឆាយលីនិងឡង់ឌីបានមកដល់កន្លែងសិប្បកម្មផលិតមីរបស់លោក ឈឹងគិន។ មើលពីក្រៅទៅគឺដូចជាផ្ទះធម្មតាមួយខ្នងប៉ុណ្ណោះ សឹងថាបើមិនមានស្លាកយីហោមួយតូចទំហំប្រហែលមួយម៉ែត្របួនជ្រុង សរសេរថា «សិប្បកម្មផលិតមី ខ្ទះតូច» ប្រហែលជាគ្មាននរណាចាប់អារម្មណ៍ទេថាទីនេះជាកន្លែងធ្វើមី។

ទាំងពីរនាក់ដើរចូលទៅតាមច្រកទ្វារដែលបើកចំហចោល គ្មានសន្តិសុខនៅយាមកាម គ្មានអ្នកណាសួរនាំ រង់ចាំទទួលស្វាគមន៍ទេ មានតែម៉ូតូពីរគ្រឿងចតទុកចោលនៅជ្រុងខាងស្ដាំជាប់នឹងរបងតែប៉ុណ្ណោះ។ ពេលដែលចូលទៅជិតដល់ក្នុងផ្ទះនោះ ទើបពួកគេឮសូរសន្ធឹកម៉ាស៊ីន ធឹកៗ…! លាន់រងំៗមកប៉ះត្រចៀក។

ចូលទៅដល់ក្នុងផ្ទះ ឆាយលីនិងឡង់ឌីបានចួបនឹងកម្មករបីនាក់កំពុងរៀបចំបញ្ចូលគ្រឿងផ្សំក្នុងម៉ាស៊ីន។ ឃើញអ្នកទាំងពីរចូលទៅដល់ កម្មករម្នាក់ចេញមកទទួលសួរនាំ ហើយបានប្រាប់ថាលោកឈឹងគិន កំពុងធ្វើការនៅក្នុងបន្ទប់។ ឆាយលីប្រាប់ថាខ្លួនមានការងារមួយចំនួនចង់ចួបចៅហ្វាយរបស់គេ ទើបឱ្យគេជួយនាំពាក្យទៅប្រាប់ផង។ កម្មករនោះរត់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ មួយសន្ទុះទើបចេញមកវិញ ប្រាប់ថាចៅហ្វាយរបស់គេឱ្យអញ្ជើញអ្នកទាំងពីរទៅចួបនៅក្នុងបន្ទប់តែម្ដង។

ខ្វាក!

ទ្វាររបើកចូលទៅក្នុង នាំរាងកាយកំលោះក្រមុំទាំងពីរឱ្យចូលទៅចួបស្ថាបនិកសិប្បកម្មមីបន្លែធម្មជាតិ។ លោកម៉េង ឈឹងគិន ក្នុងសម្លៀកបំពាក់អាវសឺមីពណ៌ប្រផេះដៃខ្លី និងខោខូវប៊យពណ៌ទឹកប៊ិក ក្រោកឈរទទួលអ្នកទាំងពីរ។

“អញ្ជើញចូល!” សំឡេងមនុស្សប្រុសលាន់គ្រលរបង្ហាញអធ្យាស្រ័យ។

“អរគុណ!” ឆាយលីតបទៅកាន់គេវិញ។

កែវភ្នែកខ្មៅស្លក់របស់ម្ចាស់សិប្បកម្ម ផ្អៀងផ្អងមើលទៅឡង់ឌីដោយងឿងឆ្ងល់។

“ខ្ញុំដូចជាធ្លាប់ឃើញប្អូនស្រី?”

ឡង់ឌីសើចស្រស់ដាក់ឈឹងគិន ទើបពោលទៅគាត់វិញ៖

“អូ៎! ខ្ញុំឈ្មោះ ឡង់ឌី! គឺខ្ញុំធ្លាប់ទទួលរឿងក្ដីមីក្លែងបន្លំគុណភាពរបស់រោងចក្រ “មីដូនតា” ដែលបងជាអ្នកដាក់ពាក្យបណ្ដឹងលើកមុននោះ!”

ឈឹងគិនងក់ក្បាលតិចៗ ហាក់ដូចជានឹកឃើញនាង រួចទើបបែរមកនិយាយជាមួយឆាយលីវិញ៖

“មិនដឹងថាតើអ្នកទាំងពីរអញ្ជើញមកថ្ងៃនេះ មានអ្វីឱ្យខ្ញុំជួយបាន?”

“ខ្ញុំឈ្មោះ ឆាយលី ជាអធិការរងនៃអធិការដ្ឋាន! ពួកយើងមកថ្ងៃនេះ គឺមានរឿងខ្លះចង់សុំព័ត៌មានពីខាងលោក!”

ឆាយលីបង្អង់បន្តិចរង់ចាំសង្កេតអាកប្បកិរិយារបស់គូសន្ទនា។ លោកឈឹងគិន ហាក់ដូចជារាងភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច តែពុំបានស្ដីតបទៅវិញទេ ទើបធ្វើឱ្យឆាយលីត្រូវបន្តប្រាប់ពីគោលបំណងរបស់ខ្លួន។

“ពួកយើងបានទទួលដំណឹងមកថាលោក និងលោកសួង ប្រណិត ធ្លាប់ជាមិត្តជិតដិតជាមួយគ្នាមែនទេ?”

ឈឹងគិនបន្ធូរភាពតានតឹងបន្តិចនៅលើមុខ។ គេផ្អែកខ្លួនទៅនឹងបង្អែកកៅអីដោយតបចម្លើយមួយម៉ាត់ទៅឆាយលីវិញ៖

“បាទ!”

“លោកមានដឹងទេថា លោកសួង ប្រណិត បានទទួលមរណភាពកាលពីល្ងាចមិញ?”

“បាទដឹង!” ឈឹងគិនដាក់មុខចុះស្រងូត។

“ខ្ញុំដឹងថាពួកលោកទាំងពីរធ្លាប់បានសហការគ្នាផលិតបានរូបមន្តធ្វើមីកាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ហើយក្រោយមកក៏ស្រាប់តែមានទំនាស់រហូតដល់ចែកផ្លូវគ្នារកស៊ី ហើយក៏បាត់វត្តមានរបស់លោកពីក្នុងរបរនេះ ទើបតែមួយរយៈក្រោយនេះលោកត្រលប់មកវិញ ហើយក៏មានរឿងក្ដីក្ដាំជាមួយគ្នារហូតត្រូវធ្វើឱ្យរោងចក្ររបស់លោកប្រណិត ត្រូវបង់ប្រាក់ផាកពិន័យក្នុងចំនួនច្រើនគួរសម! ខ្ញុំចង់ដឹងថាតើក្រោយពីមានទំនាស់ជាមួយគ្នា ទំនាក់ទំនងរបស់លោកទាំងពីរប្រែទៅជាយ៉ាងណាដែរ?”

លោកឈឹងគិន បិទភ្នែកទាំងគូហាក់ដូចជាកំពុងស្រមៃហេតុការណ៍ដែលធ្លាប់បានកើតឡើងកាលពី ៧ឆ្នាំមុនមកវិញ។ គាត់ដកដង្ហើមធំមួយឃូរ ធ្វើឱ្យនាងប៉ូលិសដែលនៅចាំកត់ត្រាចម្លើយប្រឹងខ្លួនសឹងមិនហ៊ានកម្រើក។

“នៅដើមឆ្នាំ២០១៤ ពេលដែលពួកយើងទើបបញ្ចប់ការសិក្សា ក្រុមរបស់ខ្ញុំមានគ្នា៣នាក់ បានចាប់ផ្ដើមសិក្សាពីការកែច្នៃម្ហូបអាហារបែបសរីរាង្គ ដោយប្រើប្រាស់តែរបស់ណាដែលជារបស់ធម្មជាតិ! ក្រោយមកយើងក៏សម្រេចបាននូវការផលិតមីដូចដែលពួកលោកបានដឹងហើយ! ពេលនោះមានមិត្តភក្តិម្នាក់របស់ខ្ញុំសម្រេចចិត្តចេញទៅបន្តការសិក្សានៅក្រៅប្រទេស!”

និយាយដល់ត្រឹមណេះ ឈឹងគិនក៏បើកថតតុរបស់ខ្លួន ហើយលើករូបថតមួយសន្លឹកចេញមកបង្ហាញប៉ូលិសទាំងពីរនាក់។ ឆាយលីទទួលយករូបថតមកកាន់​មើលជាមួយឡង់ឌី។ រូបមនុស្សប្រុសបីនាក់មុខប្រឡាក់ទៅដោយម្សៅមី តែពេញទៅដោយស្នាមញញិម ឈរកាន់ថង់មីដែលទំនងជាទើបតែចេញពីម៉ាស៊ីន។

“កាលនោះពួកយើងទាំងបីនាក់ធ្លាប់បានសន្យាជាមួយគ្នាថា ទៅថ្ងៃមុខពេលដែលឆានុនរៀនចប់គេនឹងវិលមកវិញ ពួកយើងនឹងសហការគ្នាបើករោងចក្រធំរកស៊ីជាមួយគ្នា ហើយសន្យាថានឹងជួយគ្នាទៅវិញទៅមក មិនក្បត់គ្នា ទោះបីជាមានរឿងអ្វីឬនរណាម្នាក់ធ្វើខុសក៏ដោយ ក៏ត្រូវលើកលែងទោសឱ្យគ្នាដែរ! តែមិននឹកស្មានថាតាំងពីពេលដែលឆានុនទៅបាត់ ប្រណិតស្រាប់តែមានមហិច្ឆតាចង់ឆាប់រកស៊ីធំ រហូតពួកយើងទាស់ពាក្យសម្ដីជាមួយគ្នា ព្រោះតែគេចង់លក់រូបមន្តផលិតមីនេះទៅឱ្យឧកញ៉ាម្នាក់! ពេលនោះបើសិនជាមានឆានុននៅក៏ប្រហែលជាគ្មានបញ្ហានេះកើតឡើងដែរ ព្រោះប្រណិតវាស្ដាប់សម្ដីឆានុនជាងខ្ញុំ! តែខ្ញុំព្យាយាមទាក់ទងទៅរកគេជាច្រើនដងដែរ នៅតែគ្មានដំណឹងសោះ!”

ឆាយលីព្យាយាមសង្កេតមើលមុខមនុស្សប្រុសម្នាក់នៅក្នុងរូបថតនោះ។

“មនុស្សប្រុសម្នាក់នេះមែនទេឈ្មោះថា ឆានុន?” ឆាយលីសួរកាត់។

លោកឈឹងគិនងក់ក្បាលតិចៗជំនួសចម្លើយតប។ ឆាយលីងាកមកមើលមុខឡង់ឌីចង់ដឹងពីប្រតិកម្មរបស់នាងក្រោយពេលបានឃើញរូបថតមួយសន្លឹកនេះ។ មើលទៅនាងក៏មិនខុសពីគេដែរ ហាក់ដូចជាកំពុងមានពិភាល់រឿងអ្វីមួយ។

“ក្រោយមក ដោយសារមិនចង់មានរឿងរ៉ាវឈ្លោះគ្នាវែងឆ្ងាយ ខ្ញុំក៏ដាច់ចិត្តយល់ព្រមប្រគល់សិទ្ធិទៅលើរូបមន្តនេះទៅឱ្យប្រណិតផ្ដាច់មុខ ព្រោះខ្ញុំគ្មានជំនឿចិត្តថានឹងអាចរកឆានុនឃើញ រឹតតែមិនអាចផ្លាស់ប្ដូរផ្នត់គំនិតរបស់ប្រណិតបាន! ហើយខ្ញុំក៏ត្រលប់ទៅរស់នៅស្រុកកំណើតវិញ!”

“ចុះហេតុអ្វីបានជាក្រោយមកលោកសម្រេចចិត្តត្រលប់មកបើករបរនេះសាជាថ្មី?” ឡង់ឌីដែលមានចម្ងល់យូរហើយសួរឡើង។

សហគ្រិនវ័យកណ្ដាលម្នាក់នេះសម្លឹងមុខនាងបន្តិច ព្រោះមិននឹកស្មានថានាងហ៊ានសួរគេបែបនេះ តែគាត់ក៏ព្រមឆ្លើយសំណួររបស់នាងទាំងកែវភ្នែកសោកសៅ។

“នៅថ្ងៃដែលខ្ញុំប្រគល់សិទ្ធិឱ្យទៅគេ គេធ្លាប់បានសន្យាជាមួយខ្ញុំថា គេនឹងព្យាយាមធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីឱ្យរូបមន្តនេះនៅរក្សាដូចដើម មិនអាចក្លែងបន្លំ មិនអាចបោកប្រាស់អតិថិជនបានឡើយ លើកលែងតែក្នុងករណីគេរកឃើញរូបមន្តថ្មី ហើយដាក់ឈ្មោះថ្មីឱ្យផលិតផលរបស់គេ! ៥ឆ្នាំមកហើយដែលខ្ញុំរស់នៅក្នុងជីវភាពសាមញ្ញ ធ្វើស្រែ ចិញ្ចឹមសត្វនៅស្រុក តែក្រោយមកខ្ញុំប្រទះឃើញថាមីដែលចេញពីរោងចក្ររបស់ប្រណិតប្ដូរគុណភាព​និងរសជាតិដើមដែលយើងធ្លាប់បានធ្វើឡើងជាមួយគ្នា! ខ្ញុំធ្លាប់បានទាក់ទងមកសួរនាំគេពីរឿងនេះ តែពេលនោះគេប្រាប់ថាស្ថានភាពសេដ្ឋកិច្ចធ្លាក់ចុះ រោងចក្រត្រូវការកាត់បន្ថយ និងផ្លាស់ប្ដូរវត្ថុធាតុដើមមួយចំនួនដើម្បីអាចបន្តដំណើរការបានដោយមិនចាំបាច់កាត់បន្ថយបុគ្គលិក! គេសុំឱ្យខ្ញុំយោគយល់និងសុំពេលខ្ញុំកន្លះឆ្នាំដើម្បីស្ដារសេដ្ឋកិច្ចឡើងវិញ ខ្ញុំសុខចិត្តបិទភ្នែកបិទត្រចៀកធ្វើមិនដឹងមិនឮ!”

ឈឹងគិនយកដៃច្រូងសក់កាត់បន្ថយសម្ពាធដែលមាននៅក្នុងខ្លួន ហើយពោលបន្ត៖

“តែមិននឹកស្មានថាក្រោយដល់ថ្ងៃសន្យា គេនៅតែបន្តរឿងបែបនេះទៀត! ខ្ញុំមានបំណងឡើងមកចួបនិយាយនឹងគេដោយផ្ទាល់ តែចៃដន់ខ្ញុំបានដឹងថាអ្វីដែលគេប្រាប់ខ្ញុំមុននេះសុទ្ធតែជាការកុហកបោកប្រាស់! រោងចក្ររបស់គេពុំដែលមានបញ្ហាសេដ្ឋកិច្ច រឹតតែពុំត្រូវការបញ្ឈប់កម្មករទាល់តែសោះ មានតែត្រូវរកមកថែម! ពេលនោះខ្ញុំរារែកក្នុងចិត្តជាខ្លាំង តែចុងក្រោយខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តថាត្រូវតែធ្វើតាមឆន្ទៈមនសិការរបស់ខ្ញុំ មិនអាចឱ្យគេចេះតែយកលេសមកប្រើជាសន្យាបោកប្រាស់ម្ដងហើយម្ដងទៀតបាននោះទេ! ខ្ញុំជឿថាបើឆានុនដឹងរឿងនេះ គេក៏យល់ស្របដូចជាខ្ញុំដែរ!”

“ហើយចុះពេលនេះលោកមានដែលទទួលបានដំណឹងពីលោកឆានុន ទេ?” ឆាយលីសួរ។

“អត់ទេ!” ឈឹងគិនគ្រវីក្បាលបដិសេធ។

“ចុះលោកមានដឹងទេថា លោក ឆានុន មានសាច់ញាតិណាដែលអាចទាក់ទងបាន? ឧទាហរណ៍ដូចជាឪពុកម្ដាយ ឬបងប្អូន?”

ឈឹងគិនបិទភ្នែករកនឹក។ ចិញ្ចើមគាត់ឡើងជ្រួញចូលគ្នា ក្រែងលោមានសាច់ញាតិណាម្នាក់ដែលគាត់គិតរំលង នឹកមិនដល់។ បានបន្តិចគាត់ក៏បើកមកវិញដូចជានឹកឃើញអ្វីមួយ…

តក់!… តក់!…

សំឡេងទឹកស្រក់ចុះពីម៉ាស៊ីនត្រជាក់នៅក្នុងបន្ទប់ការិយាល័យរោងចក្រមួយកន្លែង បន្លឺសូរតកន្ទុយគ្នា។ ថ្មើរនេះម៉ោង៦:៣០នាទីល្ងាចទៅហើយ បុគ្គលិកទាំងអស់ក៏ល្មមដល់ពេលសម្រាកហើយ​ដែរ​។ តាមកន្លែងធ្វើការនីមួយៗស្ងាត់ជ្រាប អេក្រង់កុំព្យូទ័របិទងងឹតឈឹង នៅសល់តែតុមួយដែលនៅចុងដាច់ដោយឡែកពីគេ នៅមានពន្លឺស្ទង់ៗស្ទើរភ្លឺស្ទើរងងឹត។

“ម៉ាស៊ីនត្រជាក់នេះ ថ្ងៃណាមិនខូច មកខូចចំថ្ងៃយើងថែមម៉ោង…ស៊យមែន!”

ស្រមោលមនុស្សប្រុសម្នាក់ចេញពីក្នុងបន្ទប់ដាក់សម្ភារៈ ដោយមានកាន់ធុងទឹកតូចមួយក្នុងដៃផង ដើរបណ្ដើររអ៊ូតិចៗម្នាក់ឯងបណ្ដើរ។

រូបរាងនិងទម្រង់មុខ របស់គេទំនងជាមានវ័យប្រហែល២៥ឆ្នាំ។ គេឱនដាក់ធុងទឹកទៅត្រងចំកន្លែងដែលម៉ាស៊ីនត្រជាក់លេចទឹក ទាំងមិនអស់ចិត្ត។

វឹប!…

ស្រមោលស្ទង់មួយ ស្ទុះរត់ចេញពីមាត់ទ្វារនៃបន្ទប់ការិយាល័យធ្វើការរបស់ប្រធានរោងចក្រ ដែលនៅខាងក្រៅនៃផ្ទៃកញ្ចក់ស្រអាប់។ អ្នកកំលោះងើបមុខមើលទាំងងឿងឆ្ងល់ ព្រោះក្រៅពីខ្លួនមិនសមថាមាននរណាមិនទាន់ចេញពីធ្វើការទៀត បើថាជាលោកប្រធានរបស់គេក៏ដូចជាមិនមែនព្រោះ គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែដឹងថាគាត់មានបញ្ហាក្បាលជង្គង់ មិនអាចរត់ឬធ្វើចលនាលឿនបានទេ។

“ឬមួយក៏គាត់មានការងារអីបន្ទាន់ខ្លាំង បានជារត់ទៅទាំងប្រញាប់បែបនេះ?”

ថាហើយ គេក៏ដើរត្រលប់មកតុធ្វើការរបស់ខ្លួន កន្លែងដែលមានកុំព្យូទ័របើកចោលមុននេះវិញ។ តែរូបភាពនៅនឹងកន្ទុយភ្នែករបស់នាយបែរជាធ្វើឱ្យនាយចាប់អារម្មណ៍ថា ទ្វារបន្ទប់ធ្វើការរបស់លោកប្រធានរបស់គេហាក់ដូចជាបើកចំហចោល។ មិនអស់ចិត្ត គេក៏ក្រោកដើរសម្ដៅទៅរកទ្វាររួចចេញទៅបម្រុងនឹងបិទទ្វារបន្ទប់ឱ្យគាត់ ស្រាប់តែ…

“លោកប្រធាន!” គេស្រែកទាំងភ្ញាក់ផ្អើលកាត់ភាពស្ងប់ស្ងាត់នៅក្នុងរោងចក្រ។

រូបរាងកាយរបស់មនុស្សប្រុសវ័យកណ្ដាលម្នាក់ ដេកស្ដូកស្ដឹងលើកម្រាលការ៉ូនៅក្បែរតុធ្វើការរបស់គេ។ នៅខាងក្រោមក្បាលមានឈាមពណ៌ក្រហមស្រស់ហូរចេញមកក្រៅរឹមៗ។ ភ្លាមនោះបុរសម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ជាសន្តិសុខរត់ចូលមកដល់ ព្រមទាំងសួរអ្នកកំលោះដែលបានស្រែកស្លន់ស្លោមុននេះ។

“មានរឿងអីបានជាស្រែកខ្លាំងបែបនេះ?”

ភាពភ័យខ្លាចព្រោះបានឃើញទិដ្ឋភាពដ៏គួរឱ្យតក់ស្លុត បែរជាមិនអាចឱ្យគេនិយាយអ្វីបានក្រៅពីប្រើខ្សែភ្នែកត្របាញ់ទៅរករាងកាយដែលកំពុងតែដេកស្ងៀម។ សន្តិសុខងាកទៅមើលតាមទិសដៅភ្នែករបស់គេ ស្រាប់តែបើកភ្នែកធំៗ តែគេនៅគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ខ្លួនឯងបាន ទើបស្ទុះចូលទៅក្នុង ហើយយកដៃទៅដាក់ក្បែរច្រមុះរបស់លោកប្រណិត ដែលជាប្រធានរោងចក្ររបស់គេ។

ក្នុងសភាពដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ គេស្រាប់តែដកដៃចេញវិញយ៉ាងរហ័ស ព្រមទាំងងាកមកបុរសវ័យក្មេងហើយនិយាយតិចៗ៖

“គាត់អត់ដកដង្ហើមទេ!”

—

ឡាន៤គ្រឿងឈប់តម្រៀបគ្នានៅមុខរោងចក្រផលិតមី ដែលមានយីហោ“មីដូនតា”។ មនុស្សប្រុសស្រីប៉ុន្មាននាក់ ក្នុងសម្លៀកបំពាក់កងកម្លាំងនគរបាលកម្ពុជាបានចុះពីលើរថយន្តមកបន្តបន្ទាប់គ្នា ដើរចូលទៅក្នុងរោងចក្រ។ មិនយឺតយូរប៉ុន្មាន ម៉ូតូមួយគ្រឿងទៀតបើកបរដោយប៉ូលិសប្រុសមានរូបរាងមាំទាំ ពាក់មួកសុវត្ថិភាពបិទជិត បន្ថយល្បឿនមកឈប់ក្បែរយានយន្តដទៃទៀត។

គេចុះពីលើម៉ូតូបើកកញ្ចក់មួក បង្ហាញឱ្យឃើញកែវភ្នែកមុតថ្លានៅលើផ្ទៃមុខស្រស់សង្ហារបស់គេ។ ដំណើរស្វាហាប់ ម៉ឺងម៉ាត់ ធ្វើឱ្យប៉ូលិសដែលនៅយាមតាមផ្លូវ ឱនគំនាប់គេគ្រប់គ្នា។

“លោកអធិការរង!” ប៉ូលិសក្មេងម្នាក់ដើរចេញពីក្នុងសម្ដៅមករកគេ។

“សុភ័ក្រមកដល់ឬនៅ?”

“មកដល់ហើយ កំពុងត្រួតពិនិត្យកន្លែងកើតហេតុនៅខាងក្នុងទាន!”

លោកអធិការរងវ័យក្មេងមានឈ្មោះថា កែវ ឆាយលី ជាមនុស្សវាងវៃ ធ្លាប់មានស្នាដៃបំបែកសំណុំរឿងក្ដីព្រហ្មទណ្ឌបានច្រើនគួរសម រហូតបានឡើងជាអធិការវ័យក្មេងដែលបំបែកក្ដីបានច្រើនជាងគេប្រចាំតំបន់។

“ខាងនេះ!” ប៉ូលិសប្រុសវ័យប្រហាក់ប្រហែលនឹងគេ កំពុងនៅក្នុងបន្ទប់កើតហេតុរបស់លោកប្រណិត បក់ដៃហៅគេពីចម្ងាយ។

ឆាយលីពាក់ស្រោមដៃបណ្ដើរ ភ្នែករំពៃមើលសព្វជ្រុងជ្រោយនៃទីកន្លែងក្នុងរោងចក្រនេះ។ ក្រសែភ្នែកមុតថ្លាប្រៀបដូចឥន្ទ្រីយ៍របស់គេ បាននឹងកំពុងក្ដោបក្ដាប់យករូបភាពទាំងមូលឱ្យមកមូលទុកក្នុងអង្គចងចាំនៃខួរក្បាល។ គេដើចូលទៅរកសុភ័ក្រព្រមជាមួយនឹងភ្នែកទាំងគូដែលត្របាញ់ទៅរកសាកសពដេកស្ដូកស្ដឹង។

“សាកសពជនរងគ្រោះត្រូវបានបុគ្គលិកនៅក្នុងក្រុមហ៊ុនប្រទះឃើញបែបនេះកាលពីម៉ោង ៦កន្លះល្ងាច ក្រោយពេលដែលគេចេញពីបន្ទប់ទឹកមកវិញ! បន្ទាប់មកគេក៏បានតេទូរសព្ទទៅប្ដឹងប៉ូលិសនិងភរិយារបស់សព! ឥឡូវនេះសាក្សីដែលបានឃើញហេតុការណ៍កំពុងរង់ចាំនៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ!”

ឆាយលីដើរទៅពិនិត្យជនរងគ្រោះបន្តិច មុននឹងក្រោកឈរហើយបែរមកសម្លឹងបរិយាកាសជុំវិញការិយាល័យធ្វើការ។ ក្នុងបន្ទប់ធ្វើការមួយនេះ ថ្វីបើមិនសូវជាធំប៉ុន្មាន តែត្រូវបានគេរៀបចំតុបតែងយ៉ាងល្អ ហាក់មិនមែនចេះតែដាក់របររបស់ប្រើប្រាស់ឱ្យតែបានៗដូចជាបន្ទប់នៅក្នុងរោងចក្រឡើយ។ ក្រៅពីតុ និងកៅអី នៅមានទូដាក់ឯកសារពីរបីគ្រឿងតម្រៀបបន្តគ្នានៅខាងឆ្វេងដៃ។ ផ្នែកខាងក្រោយមានព្យួរស៊ុមរូបថតប៉ុន្មានសន្លឹករបស់លោកប្រណិត និងមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ទៀតឈរចាប់ដៃគ្នានៅមុខខ្សែបូពណ៌ក្រហមស្រស់ ទំនងជាថតក្នុងថ្ងៃសម្ពោធរោងចក្រ។

នៅខាងស្ដាំដៃកន្លែងធ្វើការរបស់លោកប្រណិត មានកន្លែងដាក់តាំងទេវបដិមា ច្រើនជាន់ថ្នាក់និងច្រើនប្រភេទខុសៗគ្នា។ ទាំងបដិមាក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ព្រហ្មញ្ញសាសនា និងយេស៊ូគ្រិស្ដ ព្រមទាំងចម្លាក់ទេវៈផ្សេងៗទៀត។

“មើលទៅគេម្នាក់នេះប្រហែលជាអ្នកជឿលើជំនឿអរូបិយខ្លាំងណាស់ហើយ!” ឆាយលីនិយាយ
តិចៗទៅកាន់សុភ័ក្រ។

សុភ័ក្រធ្វើមុខដូចជាកំពុងត្រិះរិះបន្តិច ព្រមទាំងងក់ក្បាលយល់ស្រប។ គេហាក់ដូចជានឹកឃើញអ្វីម៉្យាងក៏ងាកទៅប្រាប់ឆាយលីវិញ៖

“ភរិយារបស់ជនរងគ្រោះក៏កំពុងរង់ចាំនៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវដែរ!”

ឆាយលីទ្រឹងគិតបន្តិចទើបតប៖

“នាំខ្ញុំទៅចួបពួកគេ!”

នៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ …

លោកអធិការរងបោះជំហានទៅតាមទម្ងន់ជើងធ្ងន់ៗ មួយៗរបស់គេយ៉ាងស្វាហាប់។ ទ្វាររបើកឡើង បង្ហើញឱ្យឃើញមនុស្សប្រុសស្រីបីនាក់កំពុងអង្គុយចាំនៅក្នុងបន្ទប់ទាំងទឹកមុខក្រៀមស្រពោន។

“សួស្ដី! ខ្ញុំគឺអធិការរង កែវ ឆាយលី ទទួលបន្ទុករឿងក្ដីរបស់លោក សួង ប្រណិត!”

មនុស្សស្រីវ័យប្រហែល ២៥-២៦ឆ្នាំ ងើបមកប្រឈមនឹងឆាយលី។ ទោះបីជាទឹកមុខមិនស្រស់បស់ គ្មានស្នាមញញឹមយ៉ាងណា ក៏មិនអាចបិទបាំងភាពស្រស់ស្អាតដែលមាននៅលើភក្រ្តាដ៏ផូរផង់របស់នាងបានឡើយ។ បបូរមាត់តូចស្ដើងរបស់នាងបង្ហើបរលាស់វាចាស្រទន់ថ្នមៗដាក់លោកអធិការវិញ៖

“សួស្ដីលោកអធិការ ឆាយលី! នាងខ្ញុំឈ្មោះ លីន សុជាតា ជាភរិយារបស់លោកប្រណិត! សូមសួរថាតើប៉ូលិសមានតម្រុយអ្វីពីករណីស្លាប់របស់ប្ដីខ្ញុំហើយឬនៅ?”

ឆាយលីភាន់ភាំងនឹងវត្តមានរបស់នាងបន្តិច តែគេនៅតែឆ្លើយតបបានទាន់ពេល៖

“តាមការពិនិត្យជំហានដំបូង យើងនៅមិនទាន់អាចសន្និដ្ឋានបានថាតើវាជាករណីឃាតកម្មដែលឬអត់ទេ ព្រោះមិនទាន់មានភស្ដុតាងណាមួយដែលយើងអាចរកឃើញដើម្បីដាក់បន្ទុកបាន! ដូច្នេះហើយបានជាខាងប៉ូលិសសំណូមពរឱ្យសាក្សីនិងអ្នកស្រីដែលជាញាតិរបស់សពនៅរង់ចាំឆ្លើយសំណួរខ្លះៗដើម្បីជួយបំភ្លឺករណីមួយនេះ!”

គ្មានតំណក់ទឹកភ្នែកមួយតំណក់ណាដែលឆាយលីបានឃើញនៅក្នុងកែវភ្នែករបស់នារីដែលនៅចំពោះមុខខ្លួនសោះ។ នាងរឹងមាំពេកឬមួយក៏មានអាថ៌កំបាំងអ្វីនៅពីក្រោយផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតមួយនេះ?

“លោកចង់ដឹងអ្វីខ្លះ? អាចសួរខ្ញុំបាន! បើខ្ញុំដឹង ខ្ញុំនឹងប្រាប់!”

ឆាយលីញញឹមបន្តិច តែកន្ទុយភ្នែកដៀងទៅមើលប្រុសម្នាក់ដែលកំពុងអង្គុយឱបខ្លួនញ័រនៅលើសាឡុងដោយមានសន្តិសុខម្នាក់ទៀតនៅឈរឱនមុខជ្រប់នៅជិតនោះ។

“សូមអញ្ជើញអ្នកស្រី!”

ឆាយលីធ្វើដៃអញ្ជើញឱ្យសុជាតាទៅអង្គុយនៅម្ខាង ព្រមគ្នាជាមួយនឹងសុភ័ក្រដែលដើរទៅរកបុរសពីរនាក់ទៀតបម្រុងនាំគាត់ទៅបន្ទប់ផ្សេង…

“អត់ទេ! ខ្ញុំមិនទៅទេ! ខ្ញុំមិនទៅណាទាំងអស់! បងជាតា ខ្ញុំចង់នៅជាមួយបង!”

សុជាតាសម្លឹងទៅមើលមុខប្រុសម្នាក់នោះទាំងក្រៀមក្រំ។ នាងងាកមករកឆាយលីវិញ៖

“តើអាចឱ្យគេនៅក្នុងបន្ទប់នេះជាមួយខ្ញុំបានទេ?”

ឆាយលីនៅស្ងៀមមិនទាន់ឆ្លើយតបនឹងសំណើរបស់អ្នកស្រីមេម៉ាយវ័យក្មេងម្នាក់នេះនៅឡើយ។ នាងវាចាបន្ថែមមកទៀត៖

“គេឈ្មោះ រាជ មុនិ! គេមានទម្លាប់ឆាប់ភ័យខ្លាច ងាយនឹងបាត់បង់ស្មារតី! ប្រហែលជាមានខ្ញុំនៅជាមួយគេ អាចជួយដល់ពួកលោកបាន!”

ឆាយលីងក់ក្បាលប្រាប់សុភ័ក្រអនុញ្ញាតឱ្យទុកគេនៅទីនេះ ចំណែកឯសន្តិសុខម្នាក់ទៀតឱ្យកូនចៅក្រោមបង្គាប់នាំទៅសួរចម្លើយនៅបន្ទប់ផ្សេងបាន។

“សូមប្អូនរៀបរាប់ពីហេតុការណ៍ដែលប្អូនបានឃើញប្រាប់ប៉ូលិស!” ក្រោយរៀបចំអង្គុយបានស្រួលបួលហើយ ឆាយលីក៏ចាប់ផ្ដើមការសាកសួរ ដោយមានសុភ័ក្រជាអ្នកនៅចាំកត់ត្រាចម្លើយ។

“ដើម…ដើមឡើយ ខ្ញុំកំពុងធ្វើការងារថែមម៉ោងនៅក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរួម ចំណែកលោកប្រធាននៅធ្វើការក្នុងបន្ទប់ការងាររបស់គាត់…!”

“តើពេលនោះមាននរណាផ្សេងដែលនៅធ្វើការថែមដែរទេ?”

“អត់មានទេ! គ្រប់គ្នាដល់ម៉ោងក៏ចេញទៅផ្ទះអស់ហើយ! មានតែខ្ញុំម្នាក់ឯងទេ!”

សុភ័ក្រសួរកាត់មុនិ៖

“ប្អូនឧស្សាហ៍ធ្វើការងារថែមម៉ោងណាស់មែនទេ?”

មុនិមើលមុខសុជាតាបន្តិច ទើបនិយាយទាំងអល់អែក៖

“ជាធម្មតាខ្ញុំធ្វើការថែមម៉ោង ៣ថ្ងៃក្នុងមួយអាទិត្យ! តែមិនមែនក្រុមហ៊ុនជាអ្នកឱ្យខ្ញុំធ្វើការទាំងនេះទេ…ខ្ញុំស្ម័គ្រចិត្តធ្វើវាដោយខ្លួនឯង!”

ឆាយលីនៅស្ងៀមរង់ចាំស្ដាប់គេនិយាយដោយយកចិត្តទុកដាក់៖

“ល្ងាចមិញពេលខ្ញុំកំពុងធ្វើការ ខ្ញុំនៅឃើញលោកប្រធានដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ហើយបិទទ្វារបន្ទប់របស់គាត់ជិតឈឹងដូចរាល់ដង! តែក្រោយពេលខ្ញុំទៅបន្ទប់ទឹកហើយចេញមកវិញ ខ្ញុំប្រទះឃើញថាម៉ាស៊ីនត្រជាក់នៅក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់ខ្ញុំស្រាប់តែធ្លាយ ស្រក់ទឹកចុះមក! ខ្ញុំក៏ត្រលប់ទៅយកធុងពីក្នុងបន្ទប់ដាក់សម្ភារៈមកត្រងទឹក ពេលនោះខ្ញុំស្រាប់តែឃើញស្រមោលមួយរត់ចេញពីបន្ទប់ធ្វើការរបស់គាត់! ដើមឡើយខ្ញុំស្មានតែគាត់មានធុរៈអ្វីចាំបាច់ ទើបមិនបានចាប់អារម្មណ៍ហើយក៏មកអង្គុយធ្វើការវិញ! តែពេលខ្ញុំមើលទៅបន្ទប់របស់គាត់ម្ដងទៀត ឃើញទ្វារនៅបើកចំហចោល ខ្ញុំប្រុងទៅបិទទ្វារឱ្យគាត់ ស្រាប់តែទៅដល់ឃើញគាត់ដេកស្លាប់នៅក្នុងហ្នឹងតែម្ដង!” អាកប្បកិរិយារបស់មុនិនៅពេលនេះចាប់ផ្ដើមខ្សឹកខ្សួលបន្តិចម្ដងៗ រហូតត្រូវធ្វើឱ្យអ្នកស្រីសុជាតាដែលនៅអង្គុយជិតនោះទះខ្នងលួងលោមគេថ្នមៗ។

ឆាយលីសួរគេបន្ត៖

“ចុះប្អូនមានឃើញថាមនុស្សដែលរត់ចេញទៅនោះជានរណាដែរទេ?”

មុនិគ្រវីក្បាល៖

“មិនដឹងទេ! ព្រោះកញ្ចក់ដែលនៅត្រង់កន្លែងម៉ាស៊ីនត្រជាក់នោះជាកញ្ចក់ស្រអាប់! ក្នុងបន្ទប់ធ្វើការមានតែកញ្ចក់ទ្វារប៉ុណ្ណោះដែលថ្លាអាចមើលទៅក្រៅឃើញ!”

ឆាយលីងក់ក្បាលតិចៗ ព្រោះគេក៏បានចាប់អារម្មណ៍ឃើញបែបនេះដែរ ពេលដែលគេឆ្លងកាត់បន្ទប់បុគ្គលិកនៅទល់មុខបន្ទប់របស់លោកប្រណិត។

“ចុះមានចំណាំភិនភាគ ឬក៏អ្វីមួយដែលអាចកត់សម្គាល់បានដែរទេ? ឧទាហរណ៍ជាមនុស្សប្រុស ឬស្រី? សក់ក្បាល? ឬក៏សម្លៀកបំពាក់អីបែបហ្នឹងណា៎!”

សុភ័ក្រហាក់ដូចជាចិត្តក្ដៅចង់សាកសួរទៅ ប្រុសម្នាក់នេះឱ្យដឹងរឿងគ្នាពេលនេះតែម្ដង តែមើលទៅគេប្រឹងគិតរកនឹក រហូតទឹកមុខប្រែទៅជាស្លេកស្លាំង ហើយយកដៃទៅក្ដោបក្បាល ស្រែកខ្លាំងៗ៖

“ខ្ញុំមិនដឹងទេ! ខ្ញុំចាំមិនបានទេ! អូយ!”

“មុនិ! មុនិ! ឯងយ៉ាងម៉េចហើយ?” អ្នកស្រីសុជាតាស្លន់ស្លោពេលដែលឃើញគេទៅជាបែបនេះ។

នាងតឿនទៅឆាយលី៖

“ឆាប់ជូនគេទៅមន្ទីរពេទ្យ!”

—

“អ្នកជំងឺមិនមានបញ្ហាអ្វីធ្ងន់ធ្ងរទេ គ្រាន់តែប្រហែលជាគេជួបនឹងហេតុការណ៍អ្វីមួយរន្ធត់ តក់ស្លុតពេក ទើបបណ្ដាលឱ្យរាងកាយគេចុះខ្សោយ!”

គ្រូពេទ្យរៀបរាប់ពីស្ថានភាពជំងឺរបស់មុនិប្រាប់ទៅលោកអធិការរងនិងអ្នកស្រីសុជាតា។ នាយប៉ូលិសយើងបែរទៅមើលអ្នកជំងឺដែលដេកនៅលើគ្រែបន្តិច រួចងាកមកពិភាក្សាជាមួយពេទ្យវិញ៖

“ហើយពេលណាគេដឹងខ្លួនដែរលោកគ្រូពេទ្យ?”

“អាស្រ័យលើស្ថានភាពផ្លូវចិត្តរបស់គេ យ៉ាងលឿនប៉ុន្មានម៉ោងទៀតគេដឹងខ្លួនហើយ តែបើយូរក៏ប្រហែលជា២ទៅ៣ថ្ងៃទៀតដែរ! អ៊ីចឹងបើអស់ការអីហើយ ខ្ញុំសុំលាទៅមុនហើយ!”

ឆាយលីជូនដំណើរពេទ្យដល់មាត់ទ្វារ ទើបបកមកវិញ។ អ្នកស្រីសុជាតា ទឹកមុខស្មើធេង ឈរមើលមុខរបស់មុនិ។

“អ្នកស្រីកុំគិតច្រើនពេកអី គេអស់អីហើយ! ពេលនេះអ្វីដែលសំខាន់គឺថែរក្សាសុខភាពខ្លួនឯងឱ្យបានល្អ និងសហការជាមួយប៉ូលិស ដើម្បីឱ្យពួកយើងអាចឆាប់ប្រមូលភស្ដុតាងបាន!”

“លោកគិតថាការស្លាប់របស់ប្ដីខ្ញុំគឺជារឿងឃាតកម្ម?” នាងសួរទាំងមិនងាកមកមើលមុខគេ។

“ពេលនេះខ្ញុំមិនទាន់អាចសន្និដ្ឋានអ្វីទាំងអស់! រង់ចាំឱ្យប៉ូលិសមានភស្ដុតាងគ្រប់គ្រាន់ជាមុនសិន ពេលនោះខ្ញុំនឹងជម្រាបអ្នកស្រីវិញភ្លាម!”

សុជាតានិយាយទាំងស្ទាក់ស្ទើរ៖

“ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់យកសពរបស់គាត់មកធ្វើបុណ្យឱ្យបានកាន់តែឆាប់តែប៉ុណ្ណោះ! មនុស្សស្លាប់បាត់ទៅហើយ មិនបានធ្វើបុណ្យឧទ្ទិសកុសលឱ្យគាត់ទៀត ខ្ញុំបារម្ភគាត់ទៅមិនបានសុខ!”

“ខ្ញុំមានសំណួរខ្លះៗចង់សួរអ្នកស្រី! បើមិនយល់ទាស់ទេ យើងអាចរកកន្លែងស្ងាត់ពិភាក្សាគ្នាបន្តិចល្អទេ?”

សុជាតាលើកនាឡិកាដៃមើលម៉ោងបន្តិច ឃើញថាជាម៉ោង៨យប់ទៅហើយ តែនាងក៏មិនបានថាអ្វីក្រៅពីងក់ក្បាលជាការយល់ព្រមនឹងគេ។

វគ្គ «លីន សុជាតា ភរិយាសព»

“បែកគ្នាយូរហើយ សុខសប្បាយជាទេ?” ឆាយលីផ្ដើមសំណួរទៅកាន់នារីដែលអង្គុយកូរកាហ្វេនៅចំពោះមុខខ្លួន។

“ខ្ញុំមិនអីទេ! មានអ្វីដែលចង់សួរទាក់ទងនឹងការងារ លោកអាចចាប់ផ្ដើមបាន!” នាងតប។

“នាងនិងលោកប្រណិតរៀបការជាមួយគ្នាប៉ុន្មានឆ្នាំហើយ?”

អ្នកមេម៉ាយប្ដីទើបនឹងស្លាប់ថ្មីៗ លើកពែងកាហ្វេក្ដៅហុយៗមកក្រេបបន្តិច ហាក់ដូចជាទុកពេលឱ្យខ្លួនឯងបានរៀបពាក្យសម្ដីខ្លះ៖

“ខ្ញុំនឹងគាត់រៀបការជាមួយគ្នាបានជិតពីរឆ្នាំហើយ! កាលនោះគាត់ទើបតែចាប់ផ្ដើមបើកដំណើរការរោងចក្រផលិតមីដែលគាត់ស្រាវជ្រាវរូបមន្តបាន!”

“អ៊ីចឹងតើទំនាក់ទំនងរបស់អ្នកទាំងពីរយ៉ាងម៉េចដែរ?”

សុជាតាស្រាប់តែសម្លឹងមុខឆាយលីមិនដាក់ភ្នែក ធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ញញើតចំពោះទឹកមុខស្លូតបូត តែប្រកបជាមួយនឹងកែវភ្នែកមុតស្រួចបែបនេះ។ តែទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្នុងនាមជាប៉ូលិសម្នាក់ គេម៉េចនឹងអាចឱ្យមន្តសណ្ដំនៃកែវភ្នែកនារីមានឥទ្ធិពលចំពោះខ្លួនបានទៅ។

“ពួកយើងទាំងពីរនាក់ស្រលាញ់គ្នាដូចជាប្ដីប្រពន្ធគេទូទៅអ៊ីចឹង! ថ្វីបើពួកយើងធ្វើការងារផ្សេងគ្នា តែយើងតែងតែផ្ដល់ពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់ឱ្យគ្នា! រៀងរាល់ចុងសប្ដាហ៍ឬថ្ងៃសម្រាក គាត់តែងជូនខ្ញុំទៅលេងផ្ទះឪពុកម្ដាយខ្ញុំ ឬទៅលេងស្រុកកំណើតគាត់នៅឯខេត្ត!”

“តើគាត់មានជំងឺប្រចាំកាយ ឬមួយរយៈចុងក្រោយនេះគាត់មានបាននិយាយឬមានអាកប្បកិរិយាអ្វីប្លែកទេ?”

នាងសញ្ជឹងគិតបន្តិច មុននឹងឆ្លើយតបមកវិញទាំងកំបុតកំបុយ៖

“គ្មានទេ! សុខភាពគាត់ប្រក្រតីធម្មតា លើកលែងតែជំងឺជង្គង់របស់គាត់…តែ…ដូចជាឮគាត់និយាយថាមានរោងចក្រមួយចង់បើករកស៊ីប្រជែងជាមួយរោងចក្ររបស់គាត់!”

“គាត់និយាយប្រាប់អ្នកស្រី?”

សុជាតាគ្រវីក្បាលតិច៖

“អត់ទេ! គឺខ្ញុំស្ដាប់ឮដោយចៃដន់! ការងារនៅរោងចក្រភាគច្រើនគាត់មិនសូវពិភាក្សាជាមួយខ្ញុំទេ ព្រោះគាត់មិនចង់ឱ្យខ្ញុំពិបាកចិត្ត!”

នរៈសង្ហាព្យាយាមរាវរកចម្លើយឬអាថ៌កំបាំងផ្សេងទៀតដែលអាចលាក់ទុកនៅពីក្រោយចម្លើយរបស់នាង តែចុងក្រោយគឺទទេ។ អាចទេ ប្ដីប្រពន្ធស្រលាញ់គ្នា តែបែរជាមិនអាចចែករំលែករឿងរ៉ាវបញ្ហាដែលខ្លួនកំពុងទទួលរងសម្ពាធទៅកាន់ដៃគូបាន? បើទោះជាក្រោមហេតុផលដែលនាងបានលើកឡើងមុន ក៏សឹងតែមិនអាចឱ្យអ្នកជឿទាំងស្រុងនោះដែរ។

ឆាយលីព្យាយាមបង្វែរសំណួរចេញ ព្រោះមិនចង់បង្កសម្ពាធផ្លូវចិត្តទៅលើនាងកាន់តែខ្លាំង។ ថ្វីបើនាយមិនដឹងថាមានរឿងអ្វីខ្លះកើតឡើង តែនាយក៏មិនទាន់ចង់ដេញទាន់ជាន់កែងនាងភ្លាមៗដែរ។

“រួចចុះអ្នកស្រីស្គាល់មុនិយូរប៉ុណ្ណាហើយ? ព្រោះមើលទៅទំនាក់ទំនងអ្នកទាំងពីរដូចជាមិនមែនគ្រាន់តែជាបុគ្គលិកនិងចៅហ្វាយនាយទេ?”

“ខ្ញុំស្គាល់គេប្រហែលជាមួយឆ្នាំហើយ! កាលនោះខ្ញុំធ្វើការនៅក្នុងមជ្ឈមណ្ឌលមួយកន្លែង ហើយបានឃើញគេរស់នៅក្នុងមណ្ឌលកុមារកំព្រា! គេជាមនុស្សមានសមត្ថភាពនិងការច្នៃប្រតិដ្ឋ ប៉ុន្តែដោយសារគេមានអូទីសឹម  ធ្វើឱ្យគេពុំសូវមានទំនាក់ទំនងល្អជាមួយសង្គម ពិបាករកការងារធ្វើ ទើបខ្ញុំជួយគេដោយយកមកឱ្យធ្វើការក្នុងរោងចក្ររបស់ស្វាមីខ្ញុំ! តែប៉ុណ្ណឹងឯង គ្មានអ្វីលើសពីហ្នឹងទៀតទេ!”

“ពេលដែលកើតហេតុតើអ្នកស្រីកំពុងធ្វើអ្វី? នៅឯណា?”

សុជាតាបិទភ្នែក ដកដង្ហើមធំចូលបន្តិចហើយបញ្ចេញមកវិញ ព្រមទាំងសម្លក់នាយអធិការរងថ្មែរ ព្រោះមិននឹកស្មានថាសូម្បីនាងជាប្រពន្ធជនរងគ្រោះក៏គេអាចសង្ស័យបានដែរ។

“មុននេះបន្តិចខ្ញុំកំពុងធ្វើការ! លោកអាចទៅសាកសួរនៅស្ថានីយ៍វិទ្យុដែលខ្ញុំធ្វើការបាន បើមិនទុកចិត្ត…”

ឆាយលីនិយាយកាត់៖

“ខ្ញុំពុំចង់បានន័យដូច្នោះទេ! តែពួកយើងត្រូវការព័ត៌មានគ្រប់យ៉ាងដែលសំខាន់ ដើម្បីធ្វើជាទិន្នន័យ…”

ទឺតៗ! …

ទូរសព្ទស្រាប់តែរោទ៍កាត់ពាក្យសម្ដីដែលឆាយលីកំពុងនិយាយ…

ជាទូរសព្ទរបស់សុភ័ក្រ!

“ខ្ញុំសុំទទួលទូរសព្ទបន្តិចសិន!” ឆាយលីនិយាយទៅកាន់សុជាតា។

“ចាស! តាមសម្រួលចុះ!”

“អាឡូ! ខាងនោះយ៉ាងម៉េចហើយ?”

ត្រចៀកឆាយលីស្ដាប់ទូរសព្ទ តែភ្នែកគេបែរជាលួចដៀងមកសម្លឹងមើលមុខអ្នកមេម៉ាយវ័យក្មេងដែលប្ដីទើបស្លាប់មិនទាន់បានប៉ុន្មានម៉ោង ដោយពុំទាន់ដឹងមូលហេតុច្បាស់នៅឡើយ។ ទឹកមុខនាងហាក់ដូចជានឹងធឹងល្អ តែភ្នែករបស់នាងប្រហែលជាមិនអាចក្បត់នឹងដួងចិត្តខាងក្នុងបានតទៅទៀតទេ។ ទឹកភ្នែកមួយតំណក់ស្រក់ចុះមក។ ឆាយលីដកកន្សែងដៃពីហោប៉ៅអាវហុចឱ្យនាង ហើយដើរចេញទៅនិយាយទូរសព្ទឆ្ងាយបន្តិច ទុកពេលឱ្យនាងបានបន្ធូរអារម្មណ៍តានតឹងចេញខ្លះ។

ក្រោយនិយាយទូរសព្ទរួច អធិការកំលោះដើរចូលមកវិញ ឃើញនាងកំពុងតែចុចទូរសព្ទញាប់ដៃស្មេរ។ ឮសូរសម្រិបជើងរបស់គេ សុជាតាដាក់ទូរសព្ទចូលក្នុងកាបូបវិញយ៉ាងលឿន តែទោះយ៉ាងណាក៏មិនអាចគេចផុតពីខ្សែភ្នែករបស់ឆាយលីបានទេ។

“នៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិសស្រាប់តែមានការបន្ទាន់ ខ្ញុំសុំលាទៅមុនហើយ!”

“ចាសមិនអីទេ!”

ឆាយលីឈានជើងប្រុងចេញទៅហើយ នាយស្រាប់តែនឹកឃើញអ្វីម៉្យាងក៏បែរមករកសុជាតាវិញ៖

“កុំគិតច្រើនពេក! បើមានអ្វីដែលនឹកឃើញ ហើយគិតថាសំខាន់ ពាក់ព័ន្ធនឹងការស្លាប់របស់លោកប្រណិត សូមជួយផ្ដល់ដំណឹងមកខាងខ្ញុំផង!”

នាងញញឹមស្ងួត ព្រមទាំងងក់ក្បាលតិចៗតបមកវិញ។

វគ្គ «ករណីឃាតកម្ម?”

យប់ម៉ោង៩ នៅអធិការដ្ឋាននគរបាលខណ្ឌមួយកន្លែង នាជាយក្រុងភ្នំពេញ…

ភាពស្ងាត់ជ្រងំនៃរាត្រី បន្សល់ទុកតែភាពងងឹតដែលត្រូវបានបំភ្លឺដោយអំពូលពណ៌ពងមាន់តូចៗត្រង់នេះបន្តិច ត្រង់នោះបន្តិច។ ដោយឡែកនៅក្នុងបន្ទប់ប្រជុំបែរជាមានភ្លើងភ្លឺចិញ្ចាច បង្ហាញឱ្យឃើញផ្ទៃក្ដារខៀនពណ៌សស្គុស មានបិទរូបថតប៉ុន្មានសន្លឹកនៅលើនោះផង។

ឆាយលីអង្គុយអានរបាយការណ៍សង្ខេប ដែលទទួលបានពីសហការីដែលនៅប្រចាំការផ្ទាល់នឹងកន្លែងកើតហេតុ។ យូរៗម្ដងគេយកដៃមកអង្អែលចង្កាដែលដុះពុកមាត់រឹម ដើម្បីបន្ថយសម្ពាធពីរឿងក្ដីមួយនេះ។ សុភ័ក្រដើរទម្លាក់ជើងធ្ងន់ៗចូលមក ដាក់គូទអង្គុយលើកៅអីប៉ុកទល់មុខសម្លាញ់ទាំងនឿយហត់ ព្រោះពេញមួយល្ងាចនេះគេពុំទាន់បានរកអ្វីមកទ្រាប់ពោះនៅឡើយ។

ឆាយលីដៀងភ្នែកមកមើលគេបន្តិចរួចត្រលប់ទៅពិនិត្យរបាយការណ៍បន្តទៀត ទាំងលួចអស់សំណើចនឹងកាយវិការរបស់គេផង។

“សើចអី?” សុភ័ក្រសួរទាំងមួម៉ៅ។

“អត់ទេ! យើងគ្មានបានសើចផង!” ឆាយលីញាក់ស្មាតប ហើយដាក់សំណុំឯកសារទៅលើតុ។

“យើងឃើញច្បាស់ណាស់! ហើយពេលណាទើបអាចទៅរកហូបអីបាន? ឥឡូវនេះយើងឃ្លានហើយ!”

ឆាយលីលើកនាឡិកាដែលពាក់ជាប់នឹងដៃមកមើលម៉ោង៖

“ភ្លេចខ្លួនតែបន្តិចសោះ ម៉ោងជាង៩យប់ទៅហើយ! តែមិនអីទេ បន្តិចទៀតប្រហែលជាគេយកមកដល់ហើយ!”

“ឯងកុម្ម៉ង់?”

ប៉ុកៗៗ!…

ឆាយលីមិនទាន់តបផង ស្រាប់តែឮសូរសំឡេងគោះទ្វារពីខាងក្រៅ។

“មកដល់ល្មម… អញ្ជើញចូល!”

សុភ័ក្រងាកទៅមើលមាត់ទ្វារ ឃើញមនុស្សស្រីម្នាក់ក្នុងឯកសណ្ឋានជានាយប៉ូលិសដូចខ្លួនដែរ កំពុងយួរអាហារពីរបីកញ្ចប់ដើរចូលមក។

“យី! អ្នកដឹកជញ្ជូនអាហារឥឡូវចេះលេងខ្លួន ស្លៀកពាក់ទៅតាមអង្គភាពដែលកុម្ម៉ង់ម្ហូបទៀត!”

នារីរូបស្រស់មិនតប នាងឱនមកគំនាប់ឆាយលីបន្តិច ថែមជាមួយស្នាមសើចយ៉ាងស្រស់នៅលើបបូរមាត់របស់នាង។ សុភ័ក្រក្រោកដើរទៅឈោងទទួលអាហារពីដៃនាងក្រមុំ ព្រមទាំងបន្លំទៅប៉ះដៃរបស់នាង។ ស្រស់ស្រីរហ័សយកដៃម្ខាងទៀតទៅចាប់កដៃគេពត់ឡើងលើស្ទើរបាក់ធ្វើឱ្យឆាយលីទីបំផុតធ្លាយសំណើចចេញមកក្រៅ។

“អូយ!” សុភ័ក្រស្រែកភ្លាត់មាត់។

“បានហើយឈប់លេងទៅ!” អធិការកំលោះប្រញាប់ធ្វើអាជ្ញាកណ្ដាលមុននឹងមានការយល់ច្រឡំធ្ងន់ធ្ងរជាងនេះ។

នាងក្រមុំលែងដៃពីសុភ័ក្រ រួចដើរយកអាហារមកដាក់លើតុដែលនៅចំកណ្ដាលបន្ទប់។ សុភ័ក្ររលាស់ដៃតិចៗ ហើយដើរតាមមកពីក្រោយទាំងងឿងឆ្ងល់។

ឆាយលីប្រញាប់ធ្វើការណែនាំស្រស់នារីចំណូលថ្មី៖

“ឡង់ឌី…នេះគឺវរៈសេនីយ៍ត្រី សែម សុភ័ក្រ! សុភ័ក្រ…នេះគឺអនុសេនីយ៍ឯក នាត ឡង់ឌី ប៉ូលិសទទួលបន្ទុករឿងក្ដីម្សៅមីរបស់រោងចក្រលោកប្រណិត! ដោយសាររឿងនេះអាចនឹងពាក់ព័ន្ធគ្នាទើបលោកអធិការស្នើឱ្យឡង់ឌីចូលរួមជាមួយក្រុមយើងដើម្បីសហការនិងឱ្យនាងបានរៀនសូត្រផង!”

“រីករាយដែលបានស្គាល់កញ្ញាអនុសេនីយ៍ឯក!” សុភ័ក្រហុចដៃទៅរកឡង់ឌីទាំងបបូរមាត់កំហិលញញឹមឌឺដងដាក់នាង។

ចំណែកឡង់ឌីមិនខ្ចីចុះចាញ់ទឹកមុខគេ នាងសើចយ៉ាងស្រស់បោះដៃត្រលប់ទៅចាប់ដៃនាយប៉ូលិសកំលោះតបវិញ៖

“រីករាយដែលបានរួមការងារជាមួយគ្នា លោកវរៈសេនីយ៍ត្រី! សូមជួយណែនាំផង!”

ភ្នែកទាំងគូត្របាញ់ដាក់គ្នាយ៉ាងមោះមុត ហាក់ដូចជាកំពុងសម្លឹងមើលគូសត្រូវច្រើនជាងអ្នករួមការងារ។

“អូខេបានហើយ! បើស្គាល់គ្នាហើយក៏ល្មមអាចញ៉ាំបាយបានហើយ ក្រែងមុននេះឯងថាឃ្លានមិនអ៊ីចឹងអ្ហី?” នៅតែឆាយលីជាអ្នកជួយសម្រួលស្ថានការណ៍ បើមិនអ៊ីចឹងប្រហែលជាអាចមានរបួសម្ខាងៗហើយទើបអាចបញ្ចប់រឿងបាន។

ក្រោយអាហារពេលយប់បានបញ្ចប់ អ្នកទាំងបីចាប់ផ្ដើមពិភាក្សាលើមុខសញ្ញានៃរឿងក្ដីមរណភាពរបស់លោក សួង ប្រណិត។

“លោក សួង ប្រណិត អាយុ៣០ឆ្នាំ ជាម្ចាស់រោងចក្រផលិតមី មានយីហោ“មីដូនតា” និងជាប់ឈ្មោះជាសហគ្រិនវ័យក្មេងដែលទទួលជោគជ័យលើការផលិត និងនាំចេញមីសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់ក្នុងស្រុក…មានភរិយាឈ្មោះ លីន សុជាតា អាយុ២៥ឆ្នាំ ជាពិធីការិនីនៅប៉ុស្តិ៍វិទ្យុ…”

សុភ័ក្រនិយាយ ដៃកាន់ភ្លើងឡាស៊ែរចង្អុលទៅកាន់ស្លាយរូបភាពដែលបង្ហាញនៅលើក្ដារខៀន។ ឆាយលីយកដៃអង្អែលចង្កាតិចៗ ភ្នែកផ្ដោតទៅលើរូបភាពពីរនាក់ប្ដីប្រពន្ធលោកប្រណិតថតជាមួយគ្នានៅពីមុខរោងចក្រ។

សុភ័ក្របន្ត៖

“តាមរបាយការណ៍បឋមនៃការធ្វើកោសល្យវិច័យលើសាកសពបានបង្ហាញថា​ លោក សួង ប្រណិត បានស្លាប់ដោយសារការដួលបោកក្បាលនឹងការ៉ូ ធ្វើឱ្យមានការដាច់សរសៃឈាមនិងមានឈាមកកនៅខាងក្នុង! នៅកន្លែងកើតហេតុគ្មានភស្តុតាងអ្វីគួរឱ្យសង្ស័យថាជាអំពើឃាតកម្មទេ លើកលែងតែទូរសព្ទបែកអេក្រង់មួយគ្រឿង និងចម្លើយរបស់សាក្សីឈ្មោះ រាជ មុនិ ដែលជាបុគ្គលិកផ្នែកព័ត៌មានវិទ្យាធ្វើការក្នុងរោងចក្រនោះថា បានឃើញមនុស្សរត់ចេញពីបន្ទប់របស់ជនរងគ្រោះ!”

រូបថតបង្ហាញពីទិដ្ឋភាពក្នុងបន្ទប់ លោតបន្តបន្ទាប់គ្នា។

ឆាយលីឈ្ងោកមកពិនិត្យរបាយការណ៍ម្ដងទៀត រួចនិយាយតិចៗម្នាក់ឯង៖

“កាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពទាំងអស់ត្រូវបានខូចមុនថ្ងៃកើតហេតុ២ថ្ងៃ…”

“សន្តិសុខនៅទីនោះបានប្រាប់ថាកាលពីម្សិលម្ង៉ៃ នាយមុនិនោះបានសាកល្បងដំឡើងប្រព័ន្ធថ្មីដើម្បី Upgrade កាមេរ៉ាសុវត្ថិភាព តែចៃដន់បែរជាធ្វើឱ្យប្រព័ន្ធកាមេរ៉ាទាំងអស់នោះឆ្លងខូច ហើយត្រូវលោកប្រណិតស្ដីបន្ទោសយ៉ាងខ្លាំង! តែដោយសារបានអ្នកស្រីសុជាតាមកជួយសម្រួលទាន់ពេល កុំអីគេត្រូវគាត់បណ្ដេញចេញពីក្រុមហ៊ុនបាត់ហើយ!” សុភ័ក្ររាយការណ៍។

ឡង់ឌីផ្ទាត់ម្រាមដៃឡើង ដាក់ការសង្ស័យ៖

“ឬមួយក៏រាជ មុនិ នោះខឹងនឹងលោកប្រណិតដែលស្ដីបន្ទោសគេខ្លាំងៗកណ្ដាលចំណោម ហើយក៏ចិញ្ចឹមចិត្តខឹងនឹងគាត់ ហើយឆ្លៀតពេលល្ងាចមិញដែលនៅតែពីរនាក់ ក៏លួចសម្លាប់គាត់តែម្ដងទៅ!”

សុភ័ក្រជ្រួញចិញ្ចើមគិតបន្តិច តែឆាយលីស្រាប់តែបដិសេធនឹងការយល់ឃើញរបស់ឡង់ឌី៖

“មិនអាចទេ! បើតាមរបាយការណ៍ពិនិត្យរបស់មន្ទីរពេទ្យបានឱ្យដឹងថា មុនិគេមានអូទីសឹមពីកំណើត ដែលបណ្ដាលឱ្យរាងកាយរបស់គេពិបាកក្នុងការធ្វើចលនា! ដូច្នេះគេមិនអាចបង្កឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់ដល់អ្នកដទៃរហូតដល់ស្លាប់ទេ រឹតតែមិនអាចទៅរួចចំពោះលោកប្រណិតដែលជាមនុស្សពេញកម្លាំងទៅទៀត!”

“ចុះតើស្ថានភាពរបស់ជនរងគ្រោះនិងរោងចក្ររបស់គេយ៉ាងម៉េចដែរ?” សុភ័ក្របែរមកសួរឡង់ឌី។

“រោងចក្ររបស់គាត់បានបើកកាលពី៤ឆ្នាំមុន គ្រាន់តែដើម្បីបោះដុំក្នុងតំបន់ តែក្រោយមកដោយមានការទទួលស្គាល់ច្រើនពីអតិថិជន គាត់ក៏បានពង្រីកធំជាងមុនដើម្បីចែកចាយទៅតាមបណ្ដាខេត្តផ្សេងទៀត!”

ឡង់ឌីបើកស្លាយថ្មីដើម្បីបង្ហាញអ្នកទាំងពីរ…គឺជារូបថតរោងចក្ររបស់លោកប្រណិតដែលទើបនឹងបើកខ្នាតតូច និងរោងចក្រសព្វថ្ងៃនេះ។

“ប្រហែលជា៣ខែមុននេះ មានគេដាក់ពាក្យបណ្ដឹងថារោងចក្ររបស់លោកប្រណិតបានផលិតមីមិនត្រឹមត្រូវទៅតាមវត្ថុធាតុដើម មិនសមស្របទៅតាមលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យគុណភាពសុវត្ថិភាព! ខ្ញុំត្រូវបានថ្នាក់លើចាត់ឱ្យទទួលបន្ទុកសហការជាមួយមន្ត្រីក្រសួងកសិកម្ម ក្នុងការចុះពិនិត្យនិងស៊ើបអង្កេតរឿងក្ដីនេះ! ក្រោយពេលធ្វើការពិនិត្យ ពួកយើងរកឃើញថារោងចក្ររបស់គាត់ពិតជាបានផលិតមីក្លែងបន្លំគុណភាពពិតមែន ហើយមកទល់ពេលនេះក្រសួងកំពុងរៀបចំលិខិតព្រមាននិងនីតិវិធីផ្សេងៗដើម្បីឱ្យរោងចក្ររបស់គាត់បង់សំណងតាមផ្លូវច្បាប់!”

ឆាយលីស្រាប់តែសួរកាត់៖

“ចុះមានដឹងទេថានរណាជាអ្នកដាក់ពាក្យបណ្ដឹង?”

“ជាអតីតមិត្តជិតស្និទ្ធរបស់គាត់ ម៉េង ឈឹងគិន!” ឡង់ឌីតប។

“អូខេ! ដោយសារយើងត្រូវរង់ចាំរបាយការណ៍លម្អិតពីខាងកោសល្យវិច័យ ដូច្នេះការងារដែលយើងត្រូវចាប់ផ្ដើមនៅថ្ងៃស្អែកគឺ ទី១ពិនិត្យពីស្ថានភាពហិរញ្ញវត្ថុផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គ្រួសារលោកប្រណិត និងរោងចក្ររបស់គាត់ និងទី២គឺស៊ើបពីប្រវត្តិរូបរបស់ ម៉េង ឈឹងគិន! ការងារនេះគឺសង្ឃឹមលើយើងទាំងអស់គ្នាហើយ ព្រោះលោកអធិការជាប់បេសកកម្ម ហើយគាត់ទុកចិត្តលើពួកយើងសម្បើមណាស់!” ឆាយលីនិយាយដោយម៉ឺងម៉ាត់។

សុភ័ក្រស្ងាបហមៗ ខំប្រឹងនិយាយក្ងួរៗ៖

“ដឹងហើយៗ! តែឥឡូវយើងងងុយ សុំទៅសម្រាកមុនហើយ!”

ឆាយលីខ្ជិលប្រកាន់ច្រើន ព្រោះគេដឹងថាជាទម្លាប់របស់សុភ័ក្រទៅហើយ។ នាយបក់ដៃខ្វើយៗដេញគេឱ្យចេញទៅ រួចភ្នែកក៏ចាប់ផ្ដើមងាកមកពិនិត្យមើលរូបថតនៅលើផ្ទៃក្ដារខៀនម្ដងមួយសន្លឹកៗ ភ្លេចគិតថានៅជិតគេ មានប៉ូលិសស្រីម្នាក់ដែលមិនទាន់ទៅណា។

“បងឯងគិតថាជាការស្លាប់របស់លោកប្រណិតជារឿងឃាតកម្មមែនទេ?” ឡង់ឌីស្រាប់តែស្ងាត់ៗក៏សួរឡើង ធ្វើឱ្យឆាយលីភ្ញាក់ខ្លួនមកសម្លឹងមើលនាងវិញ។

“ឃាតកម្មឬអត់យើងនៅមិនទាន់ដឹងទេ! ក្នុងនាមជាប៉ូលិស ទាល់តែមានភស្ដុតាងគ្រប់គ្រាន់ទើបអាចសន្និដ្ឋានបាន!”

ឡង់ឌីញញឹមបែបញញើតញញើមនឹងអាកប្បកិរិយារបស់ឆាយលី។ ថ្វីបើគេស្លូតបូត មិនចេះវាយឫក ប្រកាន់ច្រើន តែពាក្យសម្ដីចេញមករបស់គេគឺម៉ឺងម៉ាត់ ហ្មត់ចត់ សមជាអធិការរងល្បីឈ្មោះប្រចាំខណ្ឌមែន។

ទឺង!

សំឡេងសារឮចេញពីក្នុងកុំព្យូទ័រយួរដៃរបស់ឆាយលី…

នាយប្រញាប់យកមកឆែកមើល។ ឡង់ធ្វើខ្លួនមិនត្រូវពេលនៅតែពីរនាក់គេបែបនេះ នាងកាន់កញ្ចប់អាហារដែលនៅសេសសល់លើតុ លើកបង្ហាញឆាយលីថានាងនឹងយកទៅចោល ស្រាប់តែគេភ្លាត់មាត់និយាយតិចៗប្រាប់នាង៖

“ផ្នែកកោសល្យវិច័យផ្ញើរបាយការណ៍បន្ថែមមកប្រាប់ថា ការស្លាប់របស់លោកប្រណិត គឺជាករណីឃាតកម្ម!”

ប៉ូកៗ…

” ស្នូរវាយដែកគោល? កំពុងដេកលក់ស្រួលអ្នកមកវាយស្អីទាំងព្រឹក? “

ខ្ញុំនិយាយតិចៗបន្ទាប់ពីឮសំឡេងគោះធ្ងន់ៗរង្វើលៗរំខានខ្ញុំ ដែលកំពុងដេកឃ្លុំភូយនៅលើផ្ទះមួយខ្នងសង់ឡើងអំពីឈើរនាបគៀបស្លឹកត្នោត ប្រក់ស័ង្កសីច្រែះស្ទើរគ្រប់កន្លែង។

ព្រឹកនេះ វាយោបក់ផាត់មកត្រជាក់ជាងព្រឹកម្សិលមិញ ម្ល៉ោះហើយទើបបានជាខ្ញុំដេកលក់មិនដឹងភ្លឺអ្វីបន្តិចសោះ ។ ទាល់តែមានសំឡេងមករំខានទើបខ្ញុំភ្ញាក់ឡើងទាំងក្បាលសើងម៉ើង។

ខ្ញុំឈ្មោះ អាធួន ឆ្នាំនេះមានអាយុ២៣ឆ្នាំហើយ។ រាល់ថ្ងៃការងារអ្នកស្រែចម្ការដូចជាខ្ញុំនេះ គ្មានអ្វីច្បាស់លាស់នោះទេ ឱ្យតែគេប្រើហើយបានលុយនោះគឺខ្ញុំធ្វើទាំងអស់ ដើម្បីយកមកបង្គ្រប់សម្រាប់ទិញ​ម៉ូតូ​ថ្មីទុកគ្រាន់នឹងជិះឱ្យចុះសម្រុងនិងគេនិងឯងបានខ្លះ​។ តែពេលនេះខ្ញុំកំពុងតែឆ្ងល់ថា ស្នូលគោះនោះលាន់ចេញមកពីណា ?

ដោយហេតុថាសំឡេងប៉ូងប៉ាំងបន្លឺឡើងឥតដាច់ ខ្ញុំក៏ជជុះភួយចេញពីខ្លួន រួចក៏សម្រេចចិត្តដើរទៅរកមើលប្រភពនៅខាងក្រៅផ្ទះទាំងមិងមាំង​។ ភ្លាមនោះស្រាប់តែខ្ញុំឃើញបុរសចំណាស់ម្នាក់ដោះអាវ ស្លៀកខោក្រណាត់ជើងខ្លី កំពុងតែអង្គុយធ្វើហឹបអ្វីក៏មិនដឹង នៅក្បែរដំណាំមុខផ្ទះរបស់គាត់អែបរបងឫស្សី​។ ខ្ញុំស្ងាបមួយវាសទាំងបន្សល់ទុកនូវភាពងងុយ រួចក៏ដើរទៅជួបគាត់តាមច្រកទ្វារចំហៀងផ្ទះ។

 ” អ៊ំចន! អ៊ំឯងធ្វើហឹបដាក់អី្វ ម៉េចបានជាធ្វើធំល្អម្ល៉េះ? ខ្ញុំសង្ស័យតែយប់មិញខ្មោចនរណាមកពន្យល់សប្ដិប្រាប់ឱ្យទៅជីកកំណប់ទៀតហើយមើលទៅ ? ” អ៊ំចនងាកមកខ្ញុំខ្វាច់ រួចនិយាយតភ្លែត៖

” ហឹបស្អី ? កំណប់ស្អី ? គ្មានទេ! អ៊ំកំពុងវាយក្ដាមឈូសសម្រាប់ដាក់ខ្មោចអាធី

” ពូធីគាត់ស្លាប់ហ្អ៎ា! ” ខ្ញុំភ្លាត់មាត់និយាយទាំងឥតប្រៀងទុក ។ អ៊ំចននិយាយបន្ត ៖

” វាងាប់បាត់ហើយ ងាប់ព្រឹកមិញម៉ោង៥សាមសិបនាទី ” បុរសចំណាស់និយាយចប់ ក៏បែរទៅធ្វើការងាររបស់គាត់វិញ។ ខ្ញុំនិយាយ ៖

” ខ្ញុំកោតមីងធូណាស់ មាសពាក់ឡើងចង់ផ្អៀងខ្លួន មិនយកប្ដីទៅមើលនៅពេទ្យ គិតតែពីសែននេះសែននោះ ទាល់តែងាប់ខានបានចាយលុយបាត់ “

ពេលខ្ញុំនិយាយចប់អ៊ំចនក៏ខ្ជាក់ដែកគោលដែលបៀមនៅក្នុងមាត់ចោលទៅលើដី រួចនិយាយមកខ្ញុំវិញទាំងក្នុងដៃនៅកាន់ពូថៅជាប់ ៖

” អើ! អ៊ំនិយាយប្រាប់អ្នកធូដែរថា ប្ដីអ្នកឯងហ្នឹងចេញរោគសញ្ញាដូចអ្នកកើតជំងឺគ្រុនចាញ់! ព្រោះឃើញក្ដៅរងាៗ២.៣ថ្ងៃហើយ តែគេនោះនៅតែអះអាងដដែលថា អាធី ប្ដីគេនុងវាត្រូវអ្នកតាព្រៃកាច់ទើបបានជាឈឺអ៊ីចឹង! ព្រោះដោយសារតែអាធីវាបានទៅកាប់ដើមឈើនៅខេត្តស្ទឹងត្រែងបំពានកន្លែងគេ ។ តែអ៊ំថាប្រពន្ធអាធីវាជឿងប់ងុលខ្លាំងពេក។ ថ្វីដ្បិតតាំងពីដើមមក ខ្មែរយើងមានជំនឿសម្បើមលើដើមឈើធំៗថាមានអ្នកតាឬខ្មោចព្រាយបិសាចកាន់មែន ក៏ប៉ុន្តែយើងក៏មិនត្រូវជឿដល់ថ្នាក់នេះពេកដែរ ” អ៊ំចនគាត់និយាយងំៗទាំងមិនងៀកមើលខ្ញុំ ដែលឈរនៅចំហៀងគាត់សោះ។ ខ្ញុំនិយាយសួរនាំគាត់បន្ត ៖

” បើអ៊ីចឹងខ្មោចពូធីអ៊ំគិតយកទៅកប់នៅណាវិញ ? “

” ខ្មោចឱ្យតែងាប់អ៊ំយកទៅកប់នៅក្នុងព្រៃធំតែទាំងអស់ហ្នឹង! “

តាំងពីខ្ញុំធំដឹងក្ដីមកអ្នករកស៊ីកប់ខ្មោចដូចអ៊ំចននេះ ភាគច្រើនគឺយកខ្មោចទៅកប់ឬក៏បោះចោលនៅក្នុងព្រៃដែលធំជាងគេនោះគ្រប់គ្នា។ រហូតត្រូវបានគេកែឈ្មោះពី ព្រៃចងក ទៅជា ព្រៃកប់ខ្មោចវិញ។

បើនិយាយអំពីប្រវត្តិព្រៃធំឬព្រៃចងកនេះវិញ កាលពីឪពុកម្ដាយខ្ញុំមិនទាន់ស្លាប់ ខ្ញុំតាទួតគាត់និយាយថា ឱ្យតែមានអ្នកកើតជំងឺវិបត្តិផ្លូវចិត្ត ច្រើនតែទៅចងកសម្លាប់ខ្លួននៅនឹងដើមចន្ទគីរីធំមួយដើមនៅក្បែរមាត់ស្រះ។ ហើយចាប់តាំងពីនោះមក គ្រប់គ្នាតែងតែឃើញភ្លើងហោះប្រុយទៅ ប្រុយមក មិនខានមួយយប់ណាទេ។

ចួនកាលគេឮសំឡេងមនុស្សស្រីស្រែកទ្រហោយំយ៉ាងគ្រលួច ចេញពីកន្លែងនោះរាល់ពេលមេឃចាប់ផ្ដើមងងឹតស្រាងៗ។ ដល់ថ្នាក់អ្នករស់នៅជិតៗនោះ គេនាំគ្នាកាប់រំលំដើមចន្ទគីរីធំហ្នឹងចោល ហើយក៏ធ្វើពិធីបណ្ដេញវិញ្ញាណខ្មោចតៃហោងទាំងអស់ឱ្យទាំងចាប់កំណើតសាជាថ្មី។

ពេលមកដល់ជំនាន់ខ្ញុំ បែរជាមានគេយកខ្មោចមកកប់ចោលនៅទីនេះវិញ ព្រោះដោយសារតែនៅក្នុងភូមិអត់មានវត្តសម្រាប់បូជាខ្មោចឱ្យត្រឹមត្រូវតាមប្រពៃណីអ្វីនោះទេ។ មានដែរតែនៅឆ្ងាយប្រហែលជាង៥គីឡូដីឯណោះ អ៊ីចឹងហើយទើបបានជាគេខ្ជិលដឹកទៅធ្វើបុណ្យនៅឯវត្ត។

ខ្ញុំអង្គុយទល់ចង្កាមើលអ៊ំចនធ្វើការងាររបស់គាត់យ៉ាងជក់ចិត្ត ស្រាប់តែគាត់បន្លឺឡើង៖

” ថ្ងៃហ្នឹងឯងទំនេរអត់អាធួន? អ៊ំគិតចង់រកគ្នាជួយលើកខ្មោចទៅបញ្ចុះ! “

គ្រាន់តែឮបុរសចំណាស់គាត់បបួលខ្ញុំយកខ្មោចទៅកប់ក្នុងព្រៃរន្ធត់នោះភ្លាម។ ស្រាប់តែខ្ញុំងងឹតមុខឈឹង។ ព្រោះថាតាំងពីកើតមក ខ្ញុំមិនធ្លាប់បានចូលទៅក្នុងព្រៃនោះសូម្បីតែម្ដង។ ខ្ញុំធ្លាប់តែឮគេនិយាយថា នៅទីនោះមានខ្មោចលងសម្បើមណាស់។ ចួនកាលគេឮសំឡេងដូចមនុស្សមួយក្រុមជជែកគ្នា តែគេរកមិនឃើញម្ចាស់សំឡេងនោះសោះ។ អ៊ំចនគាត់និយាយមកខ្ញុំបន្ត ៖

” អ៊ំឮថាឯងកំពុងត្រូវការលុយកាក់ក៏ចេះតែបបួលធ្វើជាមួយទៅ  ព្រោះអីខ្មោចហ្នឹងគេហ៊ានឱ្យថ្លៃអ៊ំមួយដល់ទៅជាង១លានរៀល គិតទៅវាច្រើនគួរសមអីដែរ ”  ខ្ញុំក៏តបថា

” តែខ្ញុំខ្លាចខ្មោចលងណាស់អ៊ំ​! ” អ៊ំចនបង្អាក់ការងារគាត់ ហើយបែរមុខសម្លឹងដាក់ខ្ញុំរួចនិយាយ ៖

” មានបណ្ដោងព្រះពាក់នឹងកហើយ ទៅខ្លាចខ្មោចស្អីទៀត អ្ហា! “

គាត់និយាយចប់ ក៏ប្រមូលដែកគោលដាក់ចូលទៅក្នុងធុងកាបោនៅជិតដៃ ដែលប្រឡាក់ស៊ីម៉ង់ត៍រឹងកំប្រឹសលាន់សូរប្រួកៗ…. ។ បុរសចំណាស់និយាយដាក់ខ្ញុំបន្តទៀត ៖

” កម្លាំងអ៊ំមិនដូចកាលពីនៅក្មេង ខំអីក៏មិនហៅឯងឱ្យទៅជាមួយទេនាំតែពិបាកចែកលុយគ្នា “

ពេលឮអ៊ំចននិយាយអ៊ីចឹង ស្រាប់តែភាពលោភលន់និងភាពចង់មានចង់បានឆាប់ក៏កើតឡើងភ្លាម ដល់ថ្នាក់ភ្លេចអស់នូវរឿងខ្មោចលង។ ក្នុងចិត្តគិតថាធ្វើយ៉ាងណាឱ្យតែឆាប់បានលុយយកទៅទិញម៉ូតូធំជិះបង្អួតស្រីៗក្នុងភូមិ។ បានឱកាសល្អខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមមានគំនិតអាក្រក់មួយ ទារថ្លៃឱ្យលើសពីតម្លៃដែលគាត់ឱ្យមុននោះភ្លែត ៖

” អ៊ំឯងអាយុជាង៥០សិបឆ្នាំផ្លាយហើយ នៅធ្វើជាអ្នកស៊ីឈ្នួលកប់ខ្មោចឱ្យគេពេលណាទៀត? ខ្ញុំយល់ដល់អ៊ំមនុស្សចាស់! ឥឡូវអ៊ំចនឯងហ៊ានឱ្យខ្ញុំ៧០ម៉ឺនដែរអត់ ? បើថាហ៊ានចាំខ្ញុំជាអ្នករាប់រងទាំងអស់ អ៊ំឯងមិនបាច់ធ្វើស្អីទេ ចាំតែមើលខ្ញុំធ្វើក៏បានលុយ៣០ម៉ឺនចាយលេងដែរ “

ពេលខ្ញុំនិយាយចប់ ស្រាប់តែអ៊ំចនប្រកែកទាំងសម្ដីធ្ងន់ផូង ៖

” រណ្ដៅអញជីកទុកដល់ទៅ៤.៥កន្លែងឯណោះ មានស្អីត្រូវជីកទៀត? ទៅដល់គ្រាន់តែកាយបន្តិចបន្តួចទៅក៏វាបានដែរ! “

”  អ៊ីចឹងអ៊ំឯងឱ្យខ្ញុំ៦០ម៉ឺនមក ទើបខ្ញុំព្រមទៅជាមួយទេ! “

ដោយសារតែអ៊ំចនគាត់ជាមនុស្សមិនចេះសាញច្រើន ហើយពិតជាចង់រកអ្នកជួយបណ្ដោះដៃគ្រាន់បានធូរកម្លាំងទើបបានជាគាត់យល់ព្រមតាមខ្ញុំដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរអ្វីបន្តិចសោះ។

សំឡេងស្មូតយ៉ាងគ្រលួចបន្លឺឡើងកាន់តែគៀកម្ដងបន្តិចៗ ខណៈពេលខ្ញុំកំពុងធ្វើដំណើរតាមរយៈរទេះគោសំដៅទៅផ្ទះបុណ្យ ដើម្បីត្រៀមដង្ហែរខ្មោចនៅម៉ោង៤ល្ងាចនេះ ។  ពេលពួកខ្ញុំទៅដល់ផ្ទះបុណ្យភ្លាម ស្រាប់តែឃើញសាច់ញាតិបងប្អូនពូធី ២.៣គ្រួសារ ។ ខ្លះកាន់ចានបាយ។ ខ្លះកាន់ចានសម្លរ ឈរមួយកន្លែងហាក់ដូចជារងចាំអ្វីមួយក៏មិនដឹង ។

បានមួយសន្ទុះស្រាប់តែឃើញបុរសចំណាស់មួយផ្សេងទៀតពាក់អាវស និងមានក្រមាពាក់ឈៀង ទំនងជាអាចារ្យខ្មោចដើរទៅនិយាយដាក់ មីងធូ។ បន្ទាប់ពីនិយាយខ្សឹបខ្សាវគ្នាចប់ មនុស្ស២.៣គ្រួសារនោះ បានដើរទៅបញ្ចុកបាយចូលក្នុងមាត់ខ្មោចដែលស្លាប់រឹងដូចគល់ឈើ។

លើក្បាលដំណេកសាកសពនោះ ខ្ញុំឃើញមានភ្លើងទានដែលកំពុងតែឆេះបំភ្លឺឡើង នៅក្បែរទង់ព្រលឹងមួយដែលមានសរសេរអក្សរបាលីដោតចូលទៅក្នុងអង្ករមួយក្អម។

លុះដល់ពេលគេវិធីបញ្ចុកបាយសពរួច បុរសអាវសបានប្រើខ្ញុំនិងអ៊ំចន ឱ្យមកលើកខ្មោចដែលស្លាប់រឹងដូចគល់ឈើនោះ ដាក់ចូលក្នុងក្ដាមឈូសមួយដែលអ៊ំចនគាត់បានធ្វើកាលពីព្រឹកមិញ។ ខណៈពេលខ្ញុំដើទៅជិតដល់ ស្រាប់តែខ្ញុំព្រឺសម្បុរខ្ញាក ព្រោះឃើញខ្មោចនោះស្លាប់បើកភ្នែក។ ដៃសំពះដាក់លើដើមទ្រូង អមជាមួយផ្កាឈូក និងធូបប៉ុន្មានសសៃទៀត។ ចំណែកមាត់ខ្មោចវិញចំហធ្លុង មើលឃើញបាយសម្លដែលសាច់ញាតិខ្មោចនោះបញ្ចុក ហើយខ្ញុំក៏បានឃើញកញ្ចប់អ្វីម៉្យាងពណ៍ខ្មៅដ៏ចម្លែកមួយ ដែលទំហំប្រហែល៣ធ្នាប់ដៃនៅក្នុងនោះទៀតផង។

ពិធីដង្ហែខ្មោចយកទៅកប់បានឈានចូលមកដល់។ ភ្លេងខ្នងខែក(ភ្លេងដង្ហែរខ្មោច) ចាប់ផ្ដើមរន្ថើនចេញពីក្បាលមេក្រូឆាងមាងឮយ៉ាងគួឱ្យខ្លាច ធ្វើឱ្យខ្ញុំដែលអង្គុយលើរទេះគោអែបក្ដារមឈូស ចេះតែមានអារម្មណ៍ថាខ្មោចពូធីងើបឡើងអង្គុយផ្ងក់ ដូចជាក្នុងរឿងខ្មោចដើមចេកជ្វា នៅត្រង់ឈុតឆ្មាខ្មៅលោតកន្លងសពនោះឯង។

ពេលដង្ហែខ្មោចចេញមកដល់កន្លែងស្ងាត់មួយ ស្រាប់តែខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ងាកមើលក្រោយ ភ្លាមនោះស្រាប់តែបាត់មនុស្សអស់រលីង គ្មានឃើញមនុស្សណាម្នាក់ជិះម៉ូតូឬអមដំណើរ ដូចជាការដង្ហែខ្មោចគេដទៃនោះសោះ។ នៅពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ ឃើញមានតែក្ដារមឈូសមួយគត់ដែលកំពុងតែលោតត្រុកៗតាមចង្វាក់កង់រទេះគោ ដែលអ៊ំចនកំពុងបរកាត់វាលស្រែសំដៅទៅកាន់ព្រៃកប់ខ្មោចនៅខាងមុខ។  

មេឃផ្ដើមធ្លាក់ខ្យល់ត្រជាក់ ធ្វើឱ្យភ្លេងខ្នងខែកស្ដាប់ពេលនេះទៅ ហាក់ដូចជាមានអំណាចអ្វីម្យ៉ាងធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រឺក្បាលកាន់តែខ្លាំង។ សំឡេងរទេះគោរឹកៗ ចេះតែបន្តទៅមុខរហូត ជិតដល់គុម្ពឫស្សីមួយនៅចំពីមុខផ្លូវចូលក្នុងព្រៃ។ ពេលជិតទៅដល់ ស្រាប់តែមានខ្យល់មួយយ៉ាងធំបក់មកស្ទើរតែផើត

ភ្លេងដង្ហែរខ្មោចបានបិទឈឹប។ ធ្វើឱ្យបរិយាកាសជុំវិញនេះស្ងាត់យ៉ាងគួរឱ្យខ្លាច។ ខ្ញុំហៀបនឹងកេះអ៊ំចំណាស់ពីក្រោយ

ដើមឫស្សីមួយគុម្ពជាប់ប្រឡាយទឹកអែបផ្លូវទៅក្នុងព្រៃបាននោះបានកាត់ចង្វាក់ខ្ញុំ។ ដោយទ្រាំនឹងភាពខ្លាចបានខ្ញុំក៏សួរទៅអ៊ំចនភ្លែត ៖

” អ៊ំ បាត់សាច់ញាតិខ្មោចពូធីទៅណាអស់ហើយ? “

គ្រាន់តែខ្ញុំនិយាយចប់ ស្រាប់តែបុរសចំណាស់បង្វិលក្បាលមកក្រោយ ដោយគ្មានកម្រើកខ្លួនអ្វីបន្តិច ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្លុតគាំងនៅមួយកន្លែង។ ចង់រត់ក៏មិនរួច ចង់ស្រែកក៏មិនចេញ។  ហើយអ្វីដែលធ្វើឱ្យរន្ធត់ខ្លាំងនោះ គឺមុខរបស់គាត់អត់មានច្រមុះទេ។ មានតែគ្រាប់ភ្នែកមួយគូដែលលានចេញមកក្រៅ។ ពេលនោះស្រាប់តែគាត់ក៏និយាយមកឡងៗ ដូចគេនៅក្នុងបន្ទប់ដែលបិទជិតឈឹង ៖

” ឆាប់សងរបស់ឱ្យយើងវិញមក….  “

” ខ្មោច …ជួយផងខ្មោចលង “

ខ្ញុំបិទភ្នែកស្រែកមួយទំហឹងស្ទើរបែកបំពង់ក។ ដៃអ្វីមួយទន់ៗបានចាប់អង្រួនស្មាខ្ញុំ អមជាមួយនឹងសំឡេងស្អកស្អាដែលឧស្សាហ៍ឮរាល់ថ្ងៃ។

” អាធួន ! អាធួន ហែងកើតស្អី ? ម៉េចក៏ស្រែកខ្លាំងសម្បើមម្ល៉េះ? “

ខ្ញុំផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់សំឡេងនោះទាំងខ្លួនកំពុងញ័រដូចកូនសត្វ។ បុរសចំណាស់និយាយបន្ត ៖

” អាធួនហែងយល់សប្ដិមែន? “

ខ្ញុំបើកភ្នែកសន្សឹមៗសម្លឹងមុខអ៊ំចនមួយសន្ទុះទើបខ្ញុំងាកមើលទៅក្រោយវិញម្ដង។ តែម្ដងនេះខ្ញុំបានឃើញមនុស្សជាង១០ម៉ូតូ ដែលកំពុងជិះដង្ហែខ្មោចមកជាមួយ រៀបនឹងត្រឡប់ទៅផ្ទះរាងៗខ្លួនវិញ។ នេះបញ្ជាក់ថា អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំឃើញមុននោះវាពិតជាការយល់សប្ដិដូចអ៊ំចនសួរមែន។ ខ្ញុំឆ្លើយទៅបុរសចំណាស់នោះវិញ ៖

” បាទអ៊ំ! មុននេះខ្ញុំស្រវាំងភ្នែកក៏ចេះតែមើលឃើញអ្វីផ្ទេសផ្ដាស! ប្រហែលជាយប់មិញខ្ញុំដាក់ជ្រុលពេកហើយមើលទៅ  ” ខ្ញុំឆ្លើយតបអ៊ំចនទាំងដកដង្ហើមខ្លីៗញាប់ៗ។

” អើបើថាមិនអីទេ ចឹងកុំនៅត្រេងត្រាងច្រើន! ឆាប់រុញក្ដារមឈូសចេញមក យើងត្រូវលីខ្មោចទៅកប់ឱ្យលឿនបន្តិចកុំឱ្យមេឃយប់ទាន់ “

ដោយសារតែផ្លូវចូលទៅកន្លែងកប់ខ្មោចសំបូរដើមឈើដុះស៊ុបទ្រុបខ្លាំងពេក ទើបបានជាពួកយើងត្រូវបង្ខំចិត្តទុករទេះគោចោលនៅមាត់ផ្លូវក្បែរប្រឡាយទឹក។ ខណៈពេលដើរចូលទៅក្នុងព្រៃដ៏ស្ងប់ស្ងាត់កាត់ផ្ទៃមេឃងងឹតព្រាលៗ ខ្ញុំចេះតែមានអារម្មណ៍ថាធ្ងន់ៗ ដូចមាននរណាម្នាក់ កំពុងអង្គុយយោលជើងនៅលើក្ដារមឈូស ប៉ុន្តែនៅពេលដែលខ្ញុំដៀងភ្នែកមើលទៅលើ គឺអត់មានអ្វីក្រៅតែពីដើមឈើដុះអមសងខាងនៃផ្លូវឡើយ ។

ខ្ញុំព្យាយាមទប់អារម្មណ៍ខ្លាចនៅក្នុងចិត្ត ដោយគិតផ្ទុយមកវិញថា ខ្មោចនៅដោយខ្មោច មនុស្សនៅដោយមនុស្ស ធ្វើម៉េចវិញ្ញាណពូធីអាចមកទាមទារមាស៥ជីដែលខ្ញុំលួចនោះកើត?

ខ្ញុំគិតបណ្ដើរលីក្ដារមឈូសបណ្ដើរ ភ្លាមនោះស្រាប់តែដំណើរធ្ងន់ៗរបស់អ៊ំចនត្រូវបានឈប់ងក់ ធ្វើឱ្យខ្ញុំដើរតាមពីក្រោយគាត់ភ្ញាក់របូតមាត់និយាយចេញមកក្រៅ ៖

” អត់ទេពូ ខ្ញុំមិនបានលួចទេ! “

” ស្អីគេអាធួន! នេះអារម្មណ៍ឯងហោះទៅដល់ណា បានជាមិនដឹងថាដល់កន្លែងបញ្ចុះសព​? ” ខ្ញុំឆ្លើយបន្លប់ទៅគាត់វិញទាំងធ្វើភ្នែកឡេមឡឺមបែបមនុស្សមានខ្លួន ៖

” អត់មានអីទេអ៊ំ ! មេឃងងឹតៗចូលមកក្នុងព្រៃសំបូរដោយផ្នូរខ្មោចបែបនេះ ខ្ញុំដូចជាមានអារម្មណ៍ថាចម្លែកៗ ” និយាយគ្នាសុខៗ ស្រាប់តែអ៊ំចនគាត់ប្ដូរប្រធានបទនិយាយធ្វើឱ្យខ្ញុំកាន់តែបុកពោះ ៖

” អាធួន! អ៊ំដូចជាមានអារម្មណ៍ថាបាត់របស់ម្យ៉ាង? “

” អ៊ំបាត់អី? ” ខ្ញុំធ្វើជាមិនដឹងរឿងអ្វីទាំងអស់ ហើយសួរបញ្ច្រាសទៅគាត់វិញ ។

” អ៊ំដូចជាមានអារម្មណ៍ថាភ្លេចថង់ខ្មៅនៅលើរទេះគោ! “

ថង់ខ្មៅ…? ខ្ញុំនឹកក្នុងចិត្តរួចក៏សួរគាត់បន្ត ៖

” ថង់ខ្មៅនោះដាក់អ្វីទៅអ៊ំ? “

ខ្ញុំដកដង្ហើមទាំងភ័យកាន់តែខ្លាំងព្រោះខ្លាចអ៊ំចនដឹងរឿង។ បុរសចំណាស់នោះមិនទាន់បានឆ្លើយតបមកវិញផង ស្រាប់តែគាត់បង្គាប់ខ្ញុំឱ្យទម្លាក់ក្ដារមឈូសទៅលើដីទួលមួយកន្លែង ដែលមានស្មៅដុះរុយៗ ទើបគាត់ចាប់ផ្ដើមនិយាយតាមក្រោយទាំងហត់គឃូស ៖

” ថង់ខ្មៅនោះអ៊ំដាក់គ្រឿងសក្ការៈ ឯងចេញទៅយកឱ្យអ៊ំបន្តិច  “

គ្រាន់តែឮបុរសចំណាស់និយាយបែបនេះភ្លាម ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ដើរបកមកក្រោយវិញទាំងស្រាលខ្លួនដូចសំឡី។ នេះសំណាងហើយ ដែលគាត់មិនដឹងថាខ្ញុំបានលួចកញ្ចប់ខ្សែកមាស៥ជី ដែលមីងធូយកទៅ​​ញុក​​ក្នុងមាត់ខ្មោចប្ដីរបស់គាត់ បើមិនអ៊ីចឹងទេ ប្រាកដជាត្រូវប្រកែកគ្នាដោយសារតែរបស់មានតម្លៃនោះជាមិនខានឡើយ ។

ខ្ញុំដើរបណ្ដើរគិតបណ្ដើរ។ ភ្លាមនោះស្រាប់តែមានបុរសចម្លែកម្នាក់ស្ពាយម៉ូទ័រមួយដែលខ្ញុំធ្លាប់បានឃើញកន្លងមក ហើយដៃគាត់ម្ខាងកាន់ចង្គៀងសម្រាប់បំភ្លឺផ្លូវ ចំណែកឯដៃម្ខាងទៀត កាន់ខ្សែពួរមួយចង្វាយ អូសយ៉ាងរណេងរណោងដើរកាត់មុខខ្ញុំនៅក្នុងដំណើរយឺតៗដល់ថ្នាក់ធ្វើឱ្យខ្ញុំចម្លែកចិត្តដល់ថ្នាក់ភ្លេចរបស់មួយដែលអ៊ំគាត់ប្រើឱ្យទៅយ៉ាងមុននោះឈឹង។

” នេះប្រហែលជារកស៊ីឈើខុសច្បាប់ហើយមើលទៅ បានជាមកកាប់ឈើទាំងយប់បែបនេះ! “

ខ្ញុំនិយាយខ្សឹបៗនៅក្នុងបំពង់កបានបន្តិច រួចក៏សម្រេចចិត្តដើរតាមបុរសនោះពីក្រោយយឺតៗ ដើម្បីចង់ដឹងថា តើបុរសនោះគឺជានរណា? ពេលខ្ញុំដើចូលក្នុងព្រៃកាន់តែស្ងាត់ ស្រាប់តែបាត់ស្រមោលបុរស បាត់ពីក្រសែភ្នែកភ្លាមមួយរំពេច។ ខ្ញុំបញ្ចាំងភ្លើងមើលឆ្វេងមើលស្ដាំ នៅទីបំផុតគ្មានឃើញអ្វីដដែល​។ ខ្ញុំបែកញើសជោកខ្លួន។ បុរសនេះមើលពីក្រោយទៅដូចប្រហែលៗ ឬមួយជាព្រលឹងខ្មោចពូធី? នឹកក្នុងចិត្តភ្លាម ខ្ញុំក៏បែរខ្នងបម្រុងដើរទៅកន្លែងកប់ខ្មោចដើម្បីរកជំនួយពីអ៊ំចន។ គ្រាន់តែខ្ញុំងាកក្រោយខ្វាច់ ស្រាប់តែឃើញក្បាលគាត់ទម្លាក់ចុះក្រោម ចំណែកជើងនៅលើដើមឈើ។ កំពុងសើចហូរទឹកមាត់កក្លាក់ធ្វើឱ្យខ្ញុំអស់ជំហរដួលអុកគូទមកក្រោយ ហើយស្រែកមួយទំហឹង រហូតភ្ញាក់ពីការស្រមៃភ្លាមមួយរំពេច។

” ចៅឯងមិនទាន់ ភ្លេចរឿងមាស៥ជីនោះទៀត “

តាទួតខ្ញុំគាត់លាន់មាត់ ខណៈពេលដែលខ្ញុំដេកលេងនៅក្រោមដើមស្ដៅទាំងកណ្ដាលថ្ងៃត្រង់។ ខ្ញុំតបទៅគាត់វិញ ៖

” ដ្បិតថារឿងនោះរំលងផុតទៅជាង៣ខែក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែមានអារម្មណ៍វិញ្ញាណខ្មោចពូធីនៅវិលវល់ក្បែរខ្ញុំនៅឡើយទេ “

” ចុះក្រែងថាមាសនោះឯងយកទៅដាក់កន្លែងគេវិញហើយ? “

” ត្រូវហើយតា ខ្ញុំពិតជាយកទៅសងគេវិញមែន ប៉ុន្តែវានៅតែលងបន្លាចខ្ញុំរាល់យប់ ខ្ញុំមិនស្រណុកចិត្តសោះ “

” បើអ៊ីចឹងចាំតានាំទៅស្រោចទឹករំដោះគ្រោះចេញម្ដង “

” អត់ទេតា! ខ្ញុំចង់បួសដើម្បីលាងបាបនិងឧទ្ទិសកុសលផលបុណ្យជូនដល់ព្រលឹងខ្មោចពូធី “

ចប់

សំឡេងនាឡិការោទិ៍បន្លឺខ្ទរខ្ទារពេញបន្ទប់ដេកខ្នាតកណ្ដាលរបស់ខ្ញុំ ក្រោយទ្រនិចខ្លីចង្អុលលេខប្រាំមួយ និងទ្រនិចវែងចង្អុលលេខដប់ពីរ។

ម៉ោង ៦:០០ ព្រឹកហើយ!

បើជាអាទិត្យមុនខ្ញុំប្រហែលជាអាចក្រោកមកទាញឧបករណ៍រំខានដំណេកគប់ចោលលើឥដ្ឋ ហើយឡើងលើគ្រែដើម្បីដេកបន្តបាត់ទៅហើយ តែពេលនេះគឺខុសគ្នាស្រឡះ។ ពីរយប់ហើយដែលខ្ញុំដេកមិនលក់ និងអង្គុយសម្លឹងកូននាឡិកាមូលពណ៌ក្រហមទាំងគ្មានអារម្មណ៍ក្នុងខ្លួន។ បន្ទប់ដែលធ្លាប់តែស្រស់បំព្រងពេលនេះក្លាយជាហ្មងសៅ។ សំឡេងនាឡិកាដែលធ្លាប់តែរំខានខ្ញុំ រំញោចក្រពេញមួម៉ៅខ្ញុំឱ្យធ្វើការទាំងព្រឹកក៏ហាក់គ្មានឥទ្ធិពលអ្វីមកលើខ្ញុំទៀត ព្រោះត្រចៀកទាំងគូនាខណៈនេះហ៊ឹងអស់ទៅហើយ។

«ក្រឺងៗ… ក្រឺងៗ…»

«ក្រាក!!» ទ្វារឈើខ្មៅត្រូវបានបើកចូលពីក្រៅ។ ស្រ្តីវ័យកណ្ដាលដែលជាម្ដាយបង្កើតខ្ញុំក៏ដើរចូលមក។

«ថាម៉ាក់និងប៉ាទៅវាយ៉ាប់ តែឯងកាន់តែយ៉ាប់ជាងទៅទៀត» ម៉ាក់សម្លឹងមុខខ្ញុំឆ្លាស់គ្នាជាមួយកូននាឡិកា។ គាត់ប្រហែលទ្រាំស្ដាប់សំឡេងអឺងកងខ្ទរខ្ទារបស់វាលែងបាន ទើបដើរទៅចុចបិទហើយមកអង្គុយគែមគ្រែក្បែរខ្ញុំ។

«គ្រួសារយើងពិតជាក្ស័យធនមែនឬ?» សំណួរដំបូងបន្លឺចេញពីបំពង់ក.សែនស្អកស្ទើរស្ដាប់មិនបានរបស់ខ្ញុំ ក្រោយខាននិយាយស្តីអស់ជិត ៤៨ ម៉ោង សំងំក្នុងបន្ទប់កើតទុក្ខម្នាក់ឯង។ ខ្ញុំសម្លឹងមុខម៉ាក់ និងឃើញគាត់ញញឹមបន្តិចហើយលូកដៃមកចាប់ដៃត្រជាក់ស្រេបរបស់ខ្ញុំ។

«គ្រាន់តែគ្រួសារក្ស័យធន ឯងយ៉ាប់យ៉ឺនដល់ថ្នាក់នេះមែនទេ សីម៉ា? ការក្ស័យធនគឺអស់តែផ្ទះ មុខរបរ និងលុយ មិនបានយកជីវិតរបស់ពួកយើងឯណា?» ស្នាមញញឹមម៉ាក់នៅតែរោយលើមុខ។ ខ្ញុំគ្រលាស់ដៃចេញ។ ប្រយោគវិជ្ជមានក្នុងស្ថានការណ៍ដ៏តានតឹងរបស់ម៉ាក់ កាន់តែស្ដាប់ក៏កាន់តែចង់កាត់ស្លឹកត្រចៀកបោះចោលខ្លាំងណាស់។

«ចុះកិត្តិយសនោះ? គ្រួសារក្ស័យធនមួយទាំងមូល ខ្ញុំមានមុខឯណាទៅសាលា? មានមុខឯណាទៅជួបមិត្តរួមថ្នាក់ទៀត? ប៉ាគ្រប់គ្រងក្រុមហ៊ុនយ៉ាងម៉េចឱ្យមានរឿងបែបនេះកើតឡើង? គ្រប់គ្នាប្រាកដជាថាខ្ញុំជាកូនស្រីគ្រួសារដែលធ្លាក់ខ្លួន ខ្ញុំទទួលយកមិនបានទេ ម៉ាក់ដឹងទេ?»​ ពោលបណ្ដើរ ទឹកភ្នែកស្រក់តាមថ្ពាល់ទាំងសងខាងបណ្ដើរ។ ឱ្យរស់នៅធ្លាក់ខ្លួនពីអ្នកមានទៅជាអ្នកក្រឬ? ខ្ញុំសុខចិត្តស្លាប់ឱ្យបាត់ពីលោកនេះវិញល្អជាង។

«សីម៉ា… រឿងជំនួញនេះវាមិនទៀងទាត់ទេ មានឡើង មានចុះ ឯងមិនអាចបន្ទោសប៉ាដែលខំទាំងថ្ងៃទាំងយប់ដើម្បីឯង និងគ្រួសារមួយនេះបានឡើយ»

«ម៉ាក់ឈប់និយាយទៅ! បើនិយាយហើយនៅតែធ្លាក់ខ្លួនដដែល ម៉ាក់ចេញទៅវិញចុះ! ខ្ញុំមិនចង់ឃើញមុខអ្នកណាទាំងអស់!» ខ្ញុំខាំមាត់និងងាកមុខចេញ។ ម៉ាក់ក៏ប្ដូរពីអង្គុយគែមគ្រែទៅជាក្រោកឈរ និងសម្លឹងមុខខ្ញុំដោយស្នាមញញឹមដដែល។ ខ្ញុំពិតជាស្អប់ស្នាមញញឹមរបស់ម៉ាក់ណាស់!

«ក្រោកចេញពីគ្រែហើយរៀបចំខ្លួនទៅសាលា! ឯងរៀនទី១២ហើយ មិនអាចចង់ឈប់ក៏ឈប់ ចង់ទៅក៏ទៅបានទេ»

«ទៅរៀនស្អីទៀតទៅ? ខ្ញុំគ្មានមុខឯណាទៅជួប…» ចង់ប្រាប់ថាខ្ញុំគ្មានមុខឯណាទៅជួបមិត្តភក្តិនៅសាលាទេ តែម៉ាក់ក៏ពោលកាត់មុន។

«គ្រួសារយើងមិនក្ស័យធនទេ»

«…» ខ្ញុំមិនតបនិងងាកខ្វាច់ទៅសម្លឹងមុខម៉ាក់ម្ដងទៀត។ គាត់ជាមនុស្សដែលគិតល្អធ្វើល្អរហូតមក តែសូមកុំឱ្យជាពេលនេះអីបានទេ? ពាក្យថា«មិនក្ស័យធន»ខ្ញុំចង់ឱ្យវាជាការពិត មិនមែនគ្រាន់តែជាការគិតវិជ្ជមានក្នុងខួរក្បាលរបស់ម៉ាក់ទេ។

ម៉ាក់ឃើញខ្ញុំស្ងៀមទើបប្រាប់បន្តដើម្បីឱ្យអស់សង្ស័យ។

«គ្រួសារ លម្អ សម្រេចចិត្តបណ្ដាក់ទុនលើក្រុមហ៊ុនដែលវិះតែរលំរបស់យើង! ក្រុមហ៊ុនរបស់ប៉ាឯងឈរជើងបាននឹងវិញហើយ! យើងមិនបាច់ប្ដូរផ្ទះ មិនបាត់បង់មុខរបរ មិនក្ស័យធន ឯងនៅតែជាកូនស្រីអ្នកមានដូចដើមអ៊ីចឹង ដឹងហើយនៅ?»

«គ្រួសារ លម្អ មែនទេ?» ខ្ញុំផ្ទួនឈ្មោះសួរម៉ាក់ទាំងស្លុតចិត្ត។ គាត់ក៏ងក់ក្បាលតិចៗ។

លម្អ ជាមិត្តសម្លាញ់តែម្នាក់របស់ខ្ញុំ។ យើងរាប់អានគ្នាតាំងពីបឋមរហូតដល់ឥឡូវគឺឆ្នាំចុងក្រោយនៃជីវិតជាសិស្សវិទ្យាល័យហើយ។ ប៉ារបស់នាងជាអគ្គនាយកក្រុមហ៊ុនអចលនទ្រពលំដាប់ប្រទេសមួយ។ អាចនិយាយបានថា លម្អ ជាកូនស្រីសេដ្ឋីដែលមានទ្រពសម្បត្តិស្ដុកស្ដម្ភ កេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងកិត្តិយសធំធេងណាស់។

ប៉ុន្តែ… តើនាងរួមចំណែកក្នុងជំនួយនេះដែរឬ?

«រីងៗ… រីងៗ…» ខ្ញុំចង់សួរម៉ាក់បន្ថែម តែសំឡេងទូរសព្ទដែលដាក់ចោលលើតុក្បាលគ្រែក៏បន្លឺកាត់ជាមុន។ ម៉ាក់ឈោងយកវាមកហុចឱ្យខ្ញុំ ដោយមិនភ្លេចចោលប្រយោគចុងក្រោយ មុននឹងចាកចេញទៅ។

«មិត្តសម្លាញ់ឯងល្អពេកហើយ សីម៉ា! ថែរក្សាមិត្តភាពនេះឱ្យល្អឮទេ?»

ខ្ញុំសម្លឹងមើលខ្នងរបស់ម៉ាក់ឆ្លាស់គ្នានឹងឈ្មោះអ្នកខលមក ហើយពេលដឹងថាជា លម្អ ទើបប្រញាប់ចុចទទួលទាំងអារម្មណ៍ក្តុកក្តួល និងនៅស្លុតចិត្តតិចៗនៅឡើយ។

«លម្អ…»

(ស្លៀកពាក់មកសាលាមក សីម៉ា! ខ្ញុំចាំញ៉ាំអាហារពេលព្រឹកជាមួយឯង) សំឡេងស្រួយស្រែសស្រស់បំព្រងរបស់អ្នកម្ខាងទៀតពោលប្រាប់ខ្ញុំ។ មិនដឹងយ៉ាងម៉េចទឹកភ្នែកដែលស្ទើរតែឈប់ស្រក់ទៅហើយ ក៏ចាប់ផ្ដើមហូរម្ដងទៀត។ ខ្ញុំដឹងច្បាស់ថាការដែលក្រុមហ៊ុនរបស់ប៉ា លម្អ សម្រេចចិត្តបណ្ដាក់ទុនលើក្រុមហ៊ុនរបស់ប៉ាខ្ញុំ មិនមែនជារឿងចៃដន្យទេ។ ប៉ាម៉ាក់ លម្អ ស្រលាញ់នាងណាស់។ នាងចង់បានអី មិនថាពិបាកយ៉ាងណាក៏ពួកគាត់នឹងរកប្រគេនដល់ដៃដែរ។ ខ្ញុំស្លុតចិត្តព្រោះស្មានមិនដល់ថារឿងធំដល់ថ្នាក់នេះ លម្អ នៅតែអាចជួយខ្ញុំបាន។

មិនមែនត្រឹមតែខ្ញុំទេ! តែគឺគ្រួសារខ្ញុំទាំងមូលនេះបានគុណរបស់គ្រួសារ លម្អ សុទ្ធសាធតែម្ដង​។ គុណនេះមួយជីវិតខ្ញុំច្បាស់ជាមិនអាចភ្លេចទេ។

ហើយបន្ទាប់ពីនោះខ្ញុំក៏ទៅសាលាទាំងបេះដូងលោតញាប់សឹងធ្លាយចេញពីទ្រូងខាងឆ្វេង។ ខ្ញុំស្ទើរតែមិនហ៊ានងើយមុខសម្លឹងសិស្សានុសិស្សដែលឈរផ្ដុំគ្នាគ្រប់ទិសទី និងមានអារម្មណ៍ដូចខ្លួនជាឃាតកៈសម្លាប់មនុស្ស ទាំងដែលខ្ញុំមិនបានទៅធ្វើបាបអ្នកណា និងគ្មានកំហុសអីស្ពាយជាប់ខ្លួនសោះ។ 

«សីម៉ា! ដើរឱនមុខបែបនេះប្រយ័ត្នបុកជញ្ជាំងទៅ» សំឡេងដែលស្គាល់ច្បាស់បន្លឺមកពីក្រោយខ្នង។ ខ្ញុំប្រញាប់ងាកទៅមើលហើយក៏ឃើញថាអ្នកមកថ្មីគឺជា លម្អ មិត្តសម្លាញ់ដែលទើបជួយគ្រួសារខ្ញុំឱ្យផុតពីនរក។

«លម្អ…» បានត្រឹមហៅឈ្មោះអ្នកម្ខាងទៀតស្រាលៗ។ លម្អ ហាក់មើលចិត្តភ័យខ្លាចរបស់ខ្ញុំធ្លុះ ទើបចូលមកកាន់ដៃហើយអូសទៅរកកង់ទីនដើម្បីញ៉ាំអាហារពេលព្រឹក។

«ឈប់ឱនមុខទៅ! ឯងមិនបានធ្វើអីខុសឯណា? មើលសិស្សផ្សេងទៀតគ្មាននរណានិយាយអាក្រក់ស្ដាប់ពីឯងនិងគ្រួសារឡើយ គ្រប់យ៉ាងដូចតែសព្វដងអ៊ីចឹង» លម្អ ពោលបន្តក្រោយពួកយើងមកដល់កង់ទីន។ ខ្ញុំធ្វើតាមនាងប្រាប់ ហើយក៏ឃើញថាគ្រប់យ៉ាងធម្មតាពិតមែន។ ផ្ទាំងថ្មនៅលើទ្រូងខ្ញុំហាក់ត្រូវបានទម្លាក់ចុះមួយរំពេច។ ទីបំផុតខ្ញុំអាចញញឹមដោយគ្មានទុក្ខកង្វល់បានហើយ! វាប្រៀបដូចបានកើតជាថ្មីយ៉ាងអ៊ីចឹង។

«អរគុណហើយ លម្អ»

«ឯងនិយាយសមរម្យបែបនេះ ខ្ញុំព្រឺសម្បុរណាស់ដឹងទេ សីម៉ា? ធ្វើដូចធម្មតា ធ្វើដូចគ្មានរឿងអីកើតឡើងទៅ» ប្រាប់បណ្ដើរលូកដៃមកច្បិចថ្ពាល់ខ្ញុំបណ្ដើរ។ ខ្ញុំអស់សំណើចនិងប្រញាប់ក្រសោបដៃ លម្អ ឱ្យកាន់តែណែនជាងមុន។

«គុណរបស់ឯងនិងគ្រួសារ មួយជីវិតនេះខ្ញុំគ្មានថ្ងៃភ្លេចទេ! ចាប់ពីពេលនេះទៅឯងចង់បានអី ត្រូវការអី ប្រាប់ខ្ញុំមកចុះ! ទោះជាត្រូវចុះខ្ទះខ្លាញ់មួយពាន់អង្សារក៏ខ្ញុំនឹងទៅយកវាមកឱ្យឯងឱ្យបានដែរ» ស្បថបានថាតាំងពីរាប់អានគ្នាមក មិនធ្លាប់មានម្ដងណាដែលខ្ញុំនិយាយជាមួយមិត្តសម្លាញ់ផ្លូវការដល់ថ្នាក់នេះ។ លម្អ ដែលស្ដាប់រួចក៏ញញឹមលាយសំណើចតិចៗនិងងក់ក្បាលដាក់ខ្ញុំ។ ស្នាមញញឹមរបស់នាងនាខណៈនេះពិតជាស្អាត និងចែងចាំងណាស់។

«សន្យាហើយណា៎! ខ្ញុំចង់បានអី ឯងត្រូវតែរកមកឱ្យខ្ញុំឱ្យបានជាដាច់ខាត» ប្រាប់បណ្ដើរ ដកដៃចេញពីការក្រសោបរបស់ខ្ញុំបណ្ដើរ ដោយប្ដូរជាហុចកូនដៃមកមុខដើម្បីថ្ពក់ជាមួយគ្នាវិញ។

«គ្រប់យ៉ាងរបស់ខ្ញុំ គឺជារបស់ឯង! រាងកាយខ្ញុំ បេះដូងខ្ញុំ កែវភ្នែកខ្ញុំ ខ្ញុំប្រគល់ឱ្យឯងទាំងអស់» ខ្ញុំលូកដៃទៅថ្ពក់នឹងកូនដៃរបស់ លម្អ។

កែវភ្នែកពីរគូរបស់ពួកយើងមើលកូនដៃដែលថ្ពក់ជាប់គ្នា ឆ្លាស់គ្នានឹងមុខរបស់ម្នាក់ៗ ហើយស្នាមញញឹមក៏លេចឡើងរៀងខ្លួន។

ហើយមិនយូរប៉ុន្មានខ្ញុំនិងលម្អ ក៏ប្រឡងបញ្ចប់ថ្នាក់វិទ្យាល័យជាមួយគ្នា ថែមទាំងទទួលបាននិទ្ទេស D ដូចគ្នាទៀតផង។ មិត្តភាពពួកយើងនៅតែស្អិតរមួតដូចដើម។ ក្រុមហ៊ុនលោកប៉ាខ្ញុំបន្ទាប់ពីទទួលបានការបណ្ដាក់ទុនពីក្រុមហ៊ុនរបស់គ្រួសារ លម្អ មកក៏មិនបរាជ័យទៀត។ ប៉ាគ្រប់គ្រងជំនួញបានហ្មត់ចត់ និងប្រុងប្រយ័ត្នខ្លាំងណាស់។ ស្ថានភាពគ្រួសារខ្ញុំកាន់តែល្អឡើងជាលំដាប់ ប៉ុន្តែ…

គ្រួសារលម្អវិញបែរជាបាក់ស្រិបដូចផ្ទាំងទឹកកកដ៏សែនផុយស្រួយ!

ចូលសាកលវិទ្យាល័យឆ្នាំទី ២ ប៉ារបស់ លម្អ គាំងបេះដូងស្លាប់ភ្លាមៗនៅក្នុងសាលប្រជុំ។ ប្អូនប្រុសរបស់គាត់ដែលត្រូវជាពូបង្កើតរបស់នាងក៏ដណ្ដើមសិទ្ធគ្រប់គ្រងក្រុមហ៊ុន និងប្រើល្បិចបោកយកទ្រពសម្បត្តិរបស់គ្រួសារនាងខ្ទេចខ្ទីដូចខ្ទឹម បូករួមទាំងចំណែកភាគហ៊ុននៅក្នុងក្រុមហ៊ុនប៉ាខ្ញុំដែលប៉ាលម្អធ្លាប់បណ្ដាក់ដែរ។ លម្អ នៅសល់តែពីរនាក់ម្ដាយកូនជាមួយលុយតិចតួចប៉ុណ្ណោះ។ ពូរបស់នាងជាអ្នកផ្គត់ផ្គង់ម្ដាយកូនពួកគេ តែការរស់នៅត្រូវផ្លាស់ប្ដូរពីបាតដៃទៅជាខ្នងដៃទាំងស្រុង។ រស់នៅដោយរងការគំរាមកំហែងពីពូ ប្រាក់កាក់ចាយវាយតិចតួច ទ្រពសម្បត្តិស្តុកស្ដម្ភបាត់បង់ត្រឹមពេលមួយប៉ប្រិចភ្នែក។ អាចនិយាយបានថាយ៉ាប់យ៉ឺនជាងកាលដែលគ្រួសារខ្ញុំស្ទើរតែដួលរលំពីរឆ្នាំមុនឆ្ងាយណាស់។

វាកន្លងផុតទៅមួយឆ្នាំហើយតាំងពីប៉ាលម្អស្លាប់។ ពេលនេះខ្ញុំនិងនាងរៀនឆ្នាំទី៣ នៅសាកលវិទ្យាល័យឯកជនល្បីឈ្មោះមួយជាមួយគ្នា តែជំនាញខុសគ្នា។ គ្រួសារខ្ញុំជាអ្នកបង់ថ្លៃសាលាឱ្យនាង ព្រោះបើចាំឱ្យពូរបស់នាងជាអ្នកផ្គត់ផ្គង់នោះ ខ្ញុំថាលម្អមិនអាចសូម្បីតែមានឈ្មោះថាជានិស្សិតផង។

«ក្រឺងៗ… ក្រឺងៗ…» សំឡេងកណ្ដឹងបន្លឺឡើងកាត់ភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃថ្នាក់រៀននីមួយៗ។ ខ្ញុំដែលកំពុងអង្គុយស្ដាប់លោកសាស្រ្តាចារ្យឡើងទន់ខ្លួនស្ទើរដេកលក់ទៅហើយក៏បានស្មារតីមកវិញនិងប្រញាប់ចេញពីថ្នាក់ចុះទៅកង់ទីនដើម្បីរករបស់ទ្រាប់ពោះ។

«សីម៉ា! នៅខាងនេះ» សំឡេងសាំត្រចៀកស្រែកហៅឈ្មោះខ្ញុំ។ ខ្ញុំរហ័សងាករកប្រភពរបស់វាក៏ឃើញលម្អ មិត្តសម្លាញ់ដែលរាប់អានគ្នាដូចជាបងប្អូនកំពុងអង្គុយនឹងតុ ហើយបក់ដៃហៅខ្ញុំពីចម្ងាយ​។ មិនចាំយូរ ខ្ញុំក៏ដើរទៅនាងភ្លាម។

«ឯងចេញយូរហើយមែនទេ?» សួរបណ្ដើរ ដាក់បង្គុយទល់មុខបណ្ដើរ។

«មុននេះបន្តិចទេ! ចង់ញ៉ាំអីដែរ? ខ្ញុំអង្គុយចាំឯង មិនទាន់បានទៅរករបស់ញ៉ាំទេ មិនដឹងថ្ងៃនេះឯងឃ្លានអីជាពិសេស»

«អាយឡាតេមួយកែវ ដំឡូង និងមាន់បំពង គួរតែគ្រប់ហើយ» ខ្ញុំប្រាប់ខណៈលូកដៃចូលកាបូបដើម្បីដកប្រាក់ចេញមកហុចឱ្យ លម្អ។ នាងក៏ទទួលយកក្រដាសប្រាក់និងញញឹមតិចៗ។

វាក្លាយជារឿងធម្មតាទៅហើយដែលពេលនេះខ្ញុំជាអ្នកចេញថ្លៃនំចំណីគ្រប់ពេលដែលពួកយើងជួបគ្នា។ លម្អគ្មានទ្រពសម្បត្តិស្ដុកស្ដម្ភដូចមុនទេ សូម្បីថ្លៃសាលាក៏គ្រួសារខ្ញុំជាអ្នកចេញឱ្យ… សម្លៀកបំពាក់ល្អៗនៅលើខ្លួននាងជាលុយរបស់ខ្ញុំ កាបូប នាឡិកា ស្បែកជើង គឺខ្ញុំផ្គត់ផ្គង់ឱ្យនាងទាំងអស់។ តាមពិតលម្អក៏មានប្រាក់ជាប់ខ្លួនដែលបានមកពីពូនាង និងការងារក្រៅម៉ោងផ្សេងទៀត តែខ្ញុំនិងគ្រួសារចង់ឱ្យនាងសន្សំប្រាក់នោះទុកសម្រាប់ពេលមានអាសន្នច្រើនជាង ទើបស្ម័គ្រចិត្តចំណាយភាគច្រើនជំនួស ក៏ចាត់ទុកថាជាការដឹងគុណដែលគ្រួសារនាងជួយដល់គ្រួសារខ្ញុំកាលពីមុនផង។

«តាមពិតឯងមិនបាច់ចេញលុយគ្រប់ពេលក៏បានដែរសីម៉ា» លម្អសម្លឹងមុខខ្ញុំឆ្លាស់គ្នានឹងក្រដាសប្រាក់ដែលខ្ញុំឱ្យនាងមុននេះ។

«បើខ្ញុំមិនចេញ ឯងមានលុយឯណាចេញទៅ? ឬបើមានក៏ច្បាស់ជាតិចតួចដែរ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យឯងលំបាក ម្យ៉ាងទៀតយើងសន្យានឹងគ្នាហើយថាគ្រប់យ៉ាងរបស់ខ្ញុំក៏ជារបស់ឯងដែរ» ខ្ញុំញាក់ស្មាដាក់ និងទាញទូរសព្ទពីកាបូបមកអូសមើលបណ្ដាញសង្គម ឈប់ចាប់អារម្មណ៍នឹងលម្អទៀត។ នាងក៏ស្ងប់ស្ងៀមមិននិយាយអីបន្ត ពេលខ្ញុំងើយមុខទៅវិញក៏ឃើញថាមិត្តសម្លាញ់ដើរទៅដល់ណាដល់ណីបាត់ហើយ ទើបលែងខ្វល់និងចុចទូរសព្ទទៀត។

មួយសប្ដាហ៍កន្លងផុតទៅ…

«តុកៗ… តុកៗ…»

«សីម៉ា នៅក្នុងបន្ទប់ទេ?»

សំឡេងគោះទ្វារប្រដាំត្រសងនឹងសំឡេងស្រែកហៅរបស់ម៉ាក់បន្លឺឡើង។ ខ្ញុំដកភ្នែកពីអេក្រង់លេបថបទៅមើលនាឡិកា ឃើញថាជិតដល់ម៉ោងដែលគ្រួសារយើងរួមមានម៉ាក់ប៉ានិងខ្ញុំចេញទៅញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចជុំគ្នានៅខាងក្រៅហើយ។

«ខ្ញុំនៅក្នុងបន្ទប់ម៉ាក់» ខ្ញុំតបទៅវិញ ហើយមិនប៉ុន្មានវិនាទីបន្ទាប់ម៉ាក់ក៏បើកទ្វារចូលមក ដោយមានថង់ក្រដាស ២-៣ យួរជាប់ដៃមកជាមួយផង។

«ស្អីគេហ្នឹង? ជិតដល់ម៉ោងទៅក្រៅជាមួយលោកប៉ាហើយ នៅអង្គុយចុចលេបថបធ្វើព្រងើយទៀតឯងនេះ»  ម៉ាក់បន្ទោសខ្ញុំសំឡេងស្រាល តែខ្ញុំសាំហើយទើបគ្មានប្រតិកម្មអី និងប្រញាប់បិទលេបថបទុកហើយក្រោកទៅឱបដៃម៉ាក់។

«អផ្សុកហ្នឹងណា៎! ម្យ៉ាងទៀតខ្ញុំក៏តែងខ្លួនរួចដែរ ស្អាតទេម៉ាក់?» ខ្ញុំថយបន្តិច និងបង្វិលខ្លួនមួយជុំឱ្យម៉ាក់មើល។ ម៉ាក់ក៏ញញឹមនិងងក់ក្បាលដាក់។

«កូនស្រីម៉ាក់ស្អាតជាងគេបំផុតលើលោក»

ប្រយោគរបស់អ្នកមានគុណធ្វើឱ្យបេះដូងក្នុងទ្រូងខាងឆ្វេងរបស់ខ្ញុំរីកមាឌស្ទើផ្ទុះចេញមកក្រៅ។ ពេលនេះស្ថានភាពគ្រួសារយើងពិតជាល្អហួសពីការដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្រមៃទៅទៀត។ ពួកយើងប្ដូរផ្ទះពីវីឡាក្នុងបុរីមកជាភូមិគ្រឹះកណ្ដាលក្រុងដែលស្អាត ធំ និងមានផាសុខភាពខ្លាំងណាស់។ ប៉ាមានជំនួញជាច្រើនក្នុងដៃ ផ្ទះលំហែស្ទើរតែគ្រប់ខេត្ត ខ្ញុំប្រៀបដូចព្រះនាងដែលមានគ្រប់យ៉ាងមិនខ្វះសូម្បីមួយមុខ។

«ត្រូវហើយ! ក្នុងដៃម៉ាក់ជារបស់អី?» ខ្ញុំទើបចាប់អារម្មណ៍ និងប្រញាប់សួរនាំ។ ម៉ាក់ក៏ហុចថង់ក្រដាស ២-៣ នោះមកឱ្យខ្ញុំបណ្ដើរ ពោលបណ្ដើរ។

«មានរ៉ូប កាបូប និងស្បែកជើង ម៉ាក់ទើបកុម្ម៉ង់ព្រឹកមិញ»

«ម៉ាក់ទិញឱ្យខ្ញុំមែនទេ?» ខ្ញុំផ្អៀងក.សួរតែក៏ត្រូវស្រងាកចិត្តវិញព្រោះចម្លើយដែលមិនបានរំពឹងទុក។

«ឯងមានច្រើនឡើងរកកន្លែងដាក់លែងអស់ហើយ! ម៉ាក់ទិញឱ្យលម្អ! កុំភ្លេចយកឱ្យលម្អផងឮទេ?»

«ម៉ាក់ស្រលាញ់លម្អណាស់ណ៎»

«នាងប្រៀបដូចជាកូនស្រីម្នាក់ទៀតរបស់ម៉ាក់អ៊ីចឹងឯងក៏ដឹង! បើគ្មានអីធ្វើទៀតទេក៏ចុះទៅក្រោមទៅ លោកប៉ាមកទទួលពួកយើងឥឡូវហើយ» ប្រាប់តែប៉ុណ្ណឹងរួចម៉ាក់ចូលមកទះស្មាខ្ញុំបន្តិច ទើបបង្វិលខ្លួនទៅរកទ្វារវិញ។

ខ្ញុំបើកថង់ក្រដាសមើលរបស់ខាងក្នុងហើយក៏ឃើញថាទាំងរ៉ូប កាបូប និងស្បែកជើងដែលម៉ាក់ទិញឱ្យលម្អសុទ្ធតែជាម៉ូតចុងក្រោយបង្អស់របស់ប្រេននេមល្បីៗ។ វាមានរយៈពេលមួយឆ្នាំហើយដែលម៉ាក់តែងផ្ញើអំណោយតាមខ្ញុំទៅឱ្យលម្អ! ខោអាវ កាបូប ស្បែកជើង និងរបស់របរប្រើប្រាស់ថ្លៃៗ សូម្បីការងារក្រៅម៉ោងរបស់នាងក៏ម៉ាក់ជាអ្នករកឱ្យ នៅប្រាប់ថៅកែឱ្យផ្ដល់ប្រាក់ខែមួយទ្វេជាពីរទៀត ដោយមួយចំណែកទៀតជាលុយរបស់ម៉ាក់។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹងម៉ាក់ផ្ញើសែកឱ្យនាងរាល់ខែ មួយខែមិនតិចជាង២០០០ដុល្លារទេ។

ខ្ញុំខ្ជឹបមាត់បន្តិច និងសម្លឹងនាឡិកាម្ដងទៀតក៏ឃើញថាដល់ម៉ោងណាត់គ្នាជាមួយលោកប៉ាហើយទើបប្រញាប់ប្រមូលថង់ក្រដាសចូលបន្ទប់ដាក់សម្លៀកបំពាក់ និងទុកក្នុងទូយ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ មុននឹងទាញកាបូបស្ពាយតូចដើម្បីចុះក្រោម។

ឡានវែងពណ៌ខ្មៅរលើបរបស់ប៉ាឈប់ចាំនៅមាត់ទ្វារភូមិគ្រឹះរួចជាស្រេច។ ខ្ញុំសម្លឹងរកមើលវត្តមានអ្នកមានគុណហើយក៏ឃើញថាទាំងប៉ានិងម៉ាក់កំពុងឈរនិយាយគ្នាក្បែរសាឡុងឈុតធំក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ តែទឹកមុខមិនសមនឹងអ្នកដែលរៀបចំចេញទៅញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចជុំគ្រួសារសោះ។

«សីម៉ា…» ម៉ាក់ហៅឈ្មោះខ្ញុំសំឡេងខ្សាវស្ទើរស្ដាប់មិនឮ។ ក្នុងដៃគាត់មានទូរសព្ទស្មាត​ហ្វូន​​ដូចទើបដកពីត្រចៀកក្រោយនិយាយជាមួយនរណាម្នាក់ តែវាមិនសំខាន់ទេ ព្រោះអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងចាប់អារម្មណ៍នាខណៈនេះគឺទឹកមុខស្លេកស្លាំងរបស់ម៉ាក់ និងចិញ្ចើមដែលចងចូលគ្នាមិនរលារបស់ប៉ា។

«មានរឿងអីមែនទេម៉ាក់?» ខ្ញុំដើរទៅរកម៉ាក់ទាំងបេះដូងលោតញាប់។ អ្វីម្យ៉ាងប្រាប់ខ្ញុំថារឿងមិនល្អកំពុងតែកើតឡើងហើយ តែម៉ាក់ហាក់ពិបាកហាមាត់ពោលប្រាប់ខ្ញុំណាស់។ ឃើញបែបនេះទើបប៉ាដែលឈរជិតជាអ្នកនិយាយជំនួស។

«គឺលម្អ និងម៉ាក់នាងជួបគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍! ម៉ាក់របស់លម្អបាត់បង់ជីវិតនៅកន្លែងកើតហេតុ ចំណែកនាងត្រូវបញ្ជូនទៅបន្ទប់សង្គ្រោះបន្ទាន់ហើយ»

«ថាម៉េច?» បេះដូងដែលលោតញាប់របស់ខ្ញុំមុននេះប្រែជាគាំងស្ញេញ និងស្ទើរតែជ្រុះដល់បាតជើងទៅហើយ។ តាំងពីកើតមកមិនធ្លាប់មានម្ដងណាដែលខ្ញុំរន្ធត់ចិត្តដល់ថ្នាក់ស្រវាំងភ្នែកដូចជាពេលនេះទេ។ ទម្រង់មុខរបស់មិត្តសម្លាញ់ភ្លាមៗក៏លេចចេញក្នុងខួរក្បាលទទេស្អាតរបស់ខ្ញុំ… ខ្ញុំគិតអីមិនចេញ ដឹងត្រឹមតែថាខ្ញុំមិនចង់បាត់បង់លម្អទេ!

«គេបញ្ជូនលម្អទៅមន្ទីរពេទ្យហើយមែនទេប៉ា? ពេទ្យណា? ខ្ញុំ…ខ្ញុំចង់ទៅមើលនាង» សំឡេងខ្ញុំប្រែជាញ័រ ទឹកភ្នែករកកលចង់ហូរ។ ប៉ាម៉ាក់យល់ចិត្តខ្ញុំច្បាស់ទើបងក់ក្បាលនិងនាំខ្ញុំឡើងឡាន បើកចេញទៅមន្ទីរពេទ្យជំនួសឱ្យភោជនីយដ្ឋានញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចដើម្បីមើលស្ថានភាពរបស់ លម្អ។

បីថ្ងៃកន្លងផុតទៅ…

លម្អមិត្តសម្លាញ់ខ្ញុំតាំងពីថ្ងៃជួបគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ចូលបន្ទប់សង្គ្រោះបន្ទាន់មកមិនទាន់ដឹងអាការៈលម្អិតថាធ្ងន់ឬស្រាលប៉ុនណាទេ។ សពរបស់ម៉ាក់នាងត្រូវបញ្ជូនទៅភូមិគ្រឹះពូនាងដើម្បីរៀបចំធ្វើបុណ្យតាមប្រពៃណី ចំណែកនាងក៏ទើបទទួលដំណឹងពីមន្ទីរពេទ្យថាបានដឹងខ្លួនកាលពីព្រឹកមិញ។ ខ្ញុំជាប់ប្រលងទើបទៅរកលម្អភ្លាមៗមិនបាន ទើបតែពេលនេះដែលគ្រប់យ៉ាងបញ្ចប់ក៏រួសរាន់បើកឡានមកមន្ទីរពេទ្យ និងកំពុងឈរក្នុងជណ្ដើរយោងឡើងទៅជាន់ទី១២ដែរ។

«ទឹង!!» សំឡេងជណ្ដើរយោង​បន្លឺឡើង មុនពេលទ្វារដែករបើកចេញពីគ្នា។ ខ្ញុំដើរស្ទើរក្លាយជារត់ទៅរកបន្ទប់លេខ ១៣៨​ ដែលជាបន្ទប់លម្អសម្រាកព្យាបាលនិងបើកទ្វារចូលទៅហើយរូបភាពដំបូងដែលឃើញគឺ…

រាងកាយស្គមស្ដើងក្នុងឈុតអ្នកជំងឺកំពុងអង្គុយស្ងៀមធ្មឹងលើគ្រែ ដោយផ្អែកខ្នងនឹងបង្អែករបស់វា។ ដៃជើងរបស់នាងគ្មានរបួសបាក់ឬគ្រេចអ្វីទេ មានតែម្ជុលសឺរ៉ូមដែលដោតជាប់ក.ដៃ និងបង់ពណ៌ស.រុំជុំវិញក្បាលដែលត្រូវរបួស។

«លម្អ…» សំឡេងខ្ញុំស្រាលរហូតសូម្បីតែខ្ញុំខ្លួនឯងក៏ស្ដាប់មិនឮដែរ។ ខ្ញុំសន្សឹមៗឈានជើងទៅឈប់នៅចុងគ្រែរបស់លម្អ តែនាងក៏ហាក់គ្មានសញ្ញាណាមួយតបតនឹងការមកដល់របស់ខ្ញុំ ប្រៀបដូចជាមិនដឹងថាខ្ញុំកំពុងមានវត្តមានក្នុងបន្ទប់នេះសោះ។

របស់រាវក្តៅៗស្រាប់តែហូរចុះពីនេត្រាទាំងទ្វេរបស់ខ្ញុំយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់បំផុត។ ខ្ញុំសម្លឹងផ្ទៃមុខស្រស់ស្អាតដែលពេលនេះមិនត្រឹមតែមានបង់រុំត្រង់ក្បាលប៉ុណ្ណោះទេ តែភ្នែកទាំងគូរបស់នាងក៏ត្រូវបិទដោយក្រដាសស.មើលអ្វីមិនឃើញដែរ។

តាមពិតគឺលម្អពិការភ្នែកហើយ!

ស្ថានភាពរបស់នាងពេលនេះគឺមើលអ្វីមិនឃើញ ថែមទាំងត្រូវម្ដាយស្លាប់ចោលទៀត ចំណែកលោកពូបង្កើតនោះច្បាស់ណាស់មិនធ្លាប់ខ្វល់ខ្វាយនឹងវត្តមានក្មួយស្រីម្នាក់នេះ…និយាយឱ្យខ្លីទៅ លម្អ មិនសល់នរណាទៀតទេ។

«សីម៉ា…ឯងយំមែនទេ?» សំឡេងស្អកខ្សោះសុខៗស្រាប់តែហៅឈ្មោះខ្ញុំ។ ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើត ស្មានមិនដល់ថាលម្អដឹងថាខ្ញុំចូលមកក្បែរនាងព្រោះខ្ញុំច្បាស់ក្នុងចិត្តណាស់ថាមិនបានបញ្ចេញសំឡេងអ្វី។

«លម្អ…ខ្ញុំ…» មានពាក្យពេចន៍ជាច្រើនដែលខ្ញុំចង់និយាយទៅកាន់មិត្តសម្លាញ់ តែដល់មែនទែនទៅ សូម្បីប្រយោគមួយឃ្លាខ្ញុំពោលមិនចេញផង ហាក់ដូចមានបន្លារាប់រយដើមនៅស្ទះក្នុងបំពង់ក.ដូច្នោះ។

លម្អគិតតែអង្គុយស្ងៀមធ្មឹងដូចរូបចម្លាក់។ ទឹកមុខស្មើធេងរបស់នាងហាក់កំពុងប្រាប់ខ្ញុំដោយប្រយោលថាបេះដូងរបស់នាងខ្ទេចខ្ទាំអស់ទៅហើយ។

«ខ្ញុំមើលអីលែងឃើញហើយ…ម៉ាក់ក៏ស្លាប់ទៀត…តែឯងដឹងទេថាបេះដូងខ្ញុំនាពេលនេះវាគ្មានអារម្មណ៍អីទាំងអស់! ចិត្តនិងអារម្មណ៍ទាំងអស់របស់ខ្ញុំប្រហែលស្លាប់ទៅតាមម៉ាក់ដែរហើយមើលទៅ» ប្រាប់បណ្ដើរលើកដៃស្ទាបលើទ្រូងខាងឆ្វេងរបស់ខ្លួនបណ្ដើរ។ ទឹកភ្នែកខ្ញុំកាន់តែហូរ។ ខ្ញុំប្រញាប់ដាក់បង្គុយនៅគែមក្បែរលម្អ និងទាញនាងមកឱបហើយក៏អណ្ដឺតអណ្ដកទប់លែងជាប់ទៀត។

«កុំនិយាយបែបនេះណា៎ លម្អ! ឯងនៅមានខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងនៅក្បែរឯងរហូត មិនទៅណាចោលឯងដាច់ខាត»

«មែនឬ?» សំឡេងខ្សាវសួរបកខ្ញុំ។ ខ្ញុំចង់ងក់ក្បាលនិងប្រាប់ថាចាប់ពីពេលនេះខ្ញុំនឹងមើលថែនាងឱ្យបានល្អ តែលម្អបែរជាពោលកាត់ជាមុន។

«…»

«តែខ្ញុំគិតថាមនុស្សដែលខ្ញុំបាត់បង់ដំបូងគេគឺ៝ឯងហ្នឹងហើយ សីម៉ា»

ប្រយោគនោះធ្វើឱ្យខ្ញុំគាំង។ ខ្ញុំរុញរាងកាយស្គមស្ដើងចេញបន្តិចនិងសម្លឹងផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំងទាំងអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់ និងស្មានមិនត្រូវថាលម្អនាខណៈនេះកំពុងគិតអី។

«ហេតុអីនិយាយបែបនេះ? ឯងមានន័យថាម៉េចទៅ?»

សំណួររបស់ខ្ញុំមិនទទួលបានចម្លើយភ្លាមៗ។ បបូរមាត់ស្ងួតក្រៀមរបស់លម្អញោចចេញជាស្នាមញញឹមតិចៗ តែមើលយ៉ាងណាក៏នៅតែឃើញថាវាជាស្នាមញញឹមបង្កប់ក្តីឈឺចាប់ជ្រៅជាងមហាសមុទ្រ។ កាន់តែមើលបេះដូងខ្ញុំក៏កាន់តែឈឺតាម។ មិនធ្លាប់មានម្ដងណាដែលខ្ញុំគិតថាមនុស្សស្រីសម្បូរបែប មានទ្រពសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភ និងរួសរាយរាក់ទាក់ម្នាក់នេះអាចធ្លាក់ខ្លួនមកដល់ដំណាក់កាលនេះទេ។

«ឯងស្ដាប់មិនច្រឡំទេ! មនុស្សដែលខ្ញុំគិតថាបាត់បង់ដំបូងគេគឺឯងហ្នឹងហើយ! ខ្ញុំបាត់បង់ សីម៉ា ដែលជាមិត្តល្អបំផុតរបស់ខ្ញុំតាំងពីមួយឆ្នាំមុនក្រោយលោកប៉ាស្លាប់ម្លេះ» ទឹកដមសំឡេង លម្អ ពិតជាខ្សោយតែត្រចៀកខ្ញុំបែរជាស្ដាប់បានយ៉ាងច្បាស់។ មាត់ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមញ័រ រកពាក្យនិយាយមិនទាន់ចេញផង នាងក៏ពោលបន្តទៀត។

«…»

«មួយឆ្នាំកន្លងមកខ្ញុំនៅក្បែរឯងមិនមែនក្នុងនាមជាមិត្តទេ ឯងដឹងថាជាស្អីទេ? អារម្មណ៍ខ្ញុំមិនខុសអីពីកូនឈ្នួលដែលចាំទិញទឹកទិញអាហារឱ្យឯង កាន់កាបូបឱ្យ យួរអីវ៉ាន់ឱ្យ ដោះដូរនឹងលុយដែលឯងនិងគ្រួសារផ្គត់ផ្គង់ខ្ញុំ…»

«លម្អ…ខ្ញុំ…» រូបភាពទាំងអស់នៅកង់ទីនសាលារ ផ្សារទំនើប និងគ្រប់ទីកន្លែងដែលខ្ញុំនិង លម្អ ដើរលេងជាមួយគ្នាក៏សន្សឹមៗលេចឡើងក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំ។

កូនឈ្នួលឬ? មួយឆ្នាំកន្លងមកនាងគិតបែបនេះបែបទេ?

«តាមពិតខ្ញុំមិនចង់គិតបែបនេះទេ! ខ្ញុំពិតជាចង់ធ្វើជាមិត្តសម្លាញ់ឯងរហូតដល់ថ្ងៃស្លាប់ តែឯងប្រហែលជាមិនដឹងថាទង្វើរបស់ឯងកន្លងមកវាហាក់សម្លាប់មិត្តភាពនេះឱ្យរលាយសាបសូន្យបន្តិចម្ដងៗ! ឯងគិតថាខ្ញុំជាមនុស្សល្ងង់មិនដឹងអ្វីដែលឯងធ្វើកន្លងមកមែនទេ? ខ្ញុំដឹង! ខ្ញុំដឹងគ្រប់យ៉ាងទាំងអស់ ហើយរឿងដែលខ្ញុំដឹងច្បាស់បំផុតនោះ សីម៉ា គឺឯងគ្រាន់តែជាមនុស្សអាត្មានិយមម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ…» 

«…»

«ឯងពិតជាអាត្មានិយមណាស់! អាត្មានិយមបានសូម្បីតែជាមួយខ្ញុំដែលជាមិត្តសម្លាញ់របស់ឯង! ឯងស្មានថាខ្ញុំមិនដឹងថារាល់ខោអាវ កាបូប ស្បែកជើង ដែលឯងនិងអ្នកមីងទិញឱ្យខ្ញុំនោះសុទ្ធតែឯងធ្លាប់ប្រើម្ដងហើយឬ? ​តាមពិតឯងច្រណែនខ្ញុំ មិនចង់ឱ្យខ្ញុំល្អជាង ទាំងដែលខ្ញុំបាត់បង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងទៅហើយ! សែកដែលអ្នកមីងផ្គង់ផ្គង់ខ្ញុំរាល់ខែនោះ ឯងក៏ដកចាយពាក់កណ្ដាលហើយសល់ពាក់កណ្ដាលទៀតទើបយកមកឱ្យខ្ញុំ…ឯងច្រណែននឹងខ្ញុំតាំងពីយូរហើយ តែទើបមួយឆ្នាំកន្លងមកនេះដែលខ្ញុំបាត់បង់ប៉ា បាត់បង់ទ្រព្យសម្បត្តិ ហើយគ្រួសារឯងមានជាងខ្ញុំម្ដងទើបចិត្តច្រណែនរបស់ឯងថមថយបានខ្លះ តែវាក៏រើឡើងជាថ្មីបន្ទាប់ពីអ្នកមីងជួយផ្គង់ផ្គង់ខ្ញុំ…ខ្ញុំទ្រាំគ្រប់យ៉ាងព្រោះខ្ញុំស្រលាញ់ឯង មិនចង់បាត់បង់មិត្តភាពនេះ និងចង់សន្សំលុយទុកឱ្យម៉ាក់ព្យាបាលជំងឺ…តែឥឡូវម៉ាក់ស្លាប់បាត់ហើយ ខ្ញុំមិនសល់អ្វីទៀតទេ…»

«…» ដៃម្ខាងរបស់ខ្ញុំលើកខ្ទប់មាត់ព្រោះស្មានមិនដល់ថា លម្អ រៀបរាប់វែងអន្លាយនូវរឿងខ្មៅងងឹតដែលសូម្បីតែខ្ញុំខ្លួនឯងក៏មិនចង់ទទួលស្គាល់ដូច្នេះ។ ទឹកភ្នែកខ្ញុំហូរហើយហូរទៀតដូចទឹកបាក់ទំនប់រហូតក្លាយជាសំឡេងអណ្ដឺតអណ្ដកទប់លែងបាន។

មែនហើយ! ដ្បិតខ្ញុំមិនធ្លាប់មានបំណងអាក្រក់លើលម្អ តែខ្ញុំពិតជាមនុស្សអាត្មានិយមមែន​។ ខ្ញុំពិតជាចង់សូមទោសនាងមួយរយដង មួយពាន់ដង តែអណ្ដាតបែរជាស្ពឹកកម្រើកលែងរួច រាងកាយខ្ញុំញ័រសព្វសាច់ មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនដូចជាមនុស្សអាក្រក់ដែលជាប់ទោសលើកលែងមិនបាន… ទង្វើតិចតួចអស់រយៈពេលជាយូររបស់ខ្ញុំក្លាយជាកាំបិតដ៏មុតស្រួចសម្លាប់លម្អឱ្យស្លាប់ម្ដងបន្តិចៗទាំងខ្ញុំមិនដឹងខ្លួនសោះ។

«លម្អ…តាមពិតទៅខ្ញុំ…»

«មិនបាច់និយាយអីទេ សីម៉ា! ជម្រៅចិត្តឯង បេះដូងឯង ខួរក្បាលឯងកំពុងគិតអីខ្ញុំដឹងច្បាស់ជាងឯងខ្លួនឯងទៅទៀត! ឯងកំពុងសោកស្ដាយ និងចង់សូមទោសខ្ញុំមែនទេ? ឯងកំពុងខ្លាចថាពួកយើងបែកបាក់មិត្តភាពនឹងគ្នា ឯងមិនចង់រកាំរកូសនឹងខ្ញុំ និងមិនចង់បាត់បង់ខ្ញុំទេ…»

«មែនហើយ! ខ្ញុំមិនចង់បាត់បង់ឯងទេ…» សំឡេងខ្ញុំលឺខ្សាវនិងញ័រទទ្រើត។ លម្អក៏មិនអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំនិយាយយូរដែរ។ នាងពោលកាត់ម្ដងទៀត តែប្រយោគបន្ទាប់នេះវាខ្លាំងប្រៀបដូចរន្ទះបាញ់ចំកណ្ដាលមុខរបស់ខ្ញុំដូច្នោះ។

«ឯងមិនចង់បាត់បង់ខ្ញុំ ព្រោះលើលោកនេះក្រៅពីខ្ញុំ ឯងមើលមិនឃើញនរណាដែលស្មោះត្រង់ជាមួយឯង ស្រលាញ់ឯង និងចង់រាប់អាន​ឯងពិតប្រាកដដូចជាខ្ញុំឡើយ! គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែដឹងថាឯងជាមនុស្សអាត្មានិយម លើកលែងតែឯងខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះដែលមិនព្រមទទួលស្គាល់! ចាំបានទេថ្ងៃដែលឯងមកសាលាលើកដំបូងក្រោយគ្រួសារខ្ញុំជួយគ្រួសារឯងនោះ…តើគិតថាសិស្សមួយសាលាគ្មាននរណាចាប់អារម្មណ៍រឿងដែលប៉ាឯងក្ស័យធនឬ?»

«…»

«គឺខ្ញុំយកលុយបិទមាត់មនុស្សមួយសាលា! ខ្ញុំខ្លាចឯងឈឺចាប់ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យឯងឃើញក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេ ខ្ញុំចង់ឱ្យឯងរីករាយ និងសប្បាយចិត្តមករហូត តែឯងវិញបែរជាផ្ទុយពីនេះ»

«សូមទោស…» បំពង់ក.ខ្ញុំស្ងួតក្រៀមដូចកំពុងឈរកណ្ដាលសមុទ្រខ្សាច់ល្វឹងល្វើយ។ កាន់តែស្ដាប់កាន់តែយល់ថាត្រចៀកទាំងគូហ៊ឹងទៅៗ។ ពាក្យពេចន៍គ្រប់ម៉ាត់របស់លម្អសុទ្ធតែជាពាក្យពិតឥតប្រតិដ្ឋ ហើយពាក្យពិតទាំងនោះវាល្វីងជាងស្លែងនិងជូរចត់ជាងអ្វីៗទាំងអស់នៅលើលោក។

«ជំនួសពាក្យសូមទោស ឯងគួរតែធ្វើតាមសន្យាដែលធ្លាប់ប្រាប់ខ្ញុំវិញ»

«សន្យា?» ខ្ញុំផ្ទួនពាក្យសួរបក។ ពាក្យសន្យាដែលខ្ញុំធ្លាប់ពោលទៅកាន់លម្អ វាមិនតិចជាងមួយរយសន្យាទេតាំងពីស្គាល់គ្នាមក។ ខ្ញុំមិនដឹងថានាងចង់សម្តៅលើសន្យាមួយណា…តែមិនអីទេ! មួយណាក៏ដោយ ខ្ញុំប្រាកដជាធ្វើតាមទាំងអស់មិនរួញរាឡើយ។

«ក្រែងថាគ្រប់យ៉ាងរបស់ឯងជារបស់ខ្ញុំមែនទេ? រាងកាយឯង បេះដូងឯង កែវភ្នែកឯងសុទ្ធតែជារបស់ខ្ញុំ…»

«មែនហើយ! ឯងចង់បានអីប្រាប់ខ្ញុំមកចុះ លម្អ! ខ្ញុំយកមកឱ្យឯង ខ្ញុំនឹងជួយឯងគ្រប់យ៉ាង…» ខ្ញុំងក់ក្បាលស្ទើរបូតចេញពីក.ទាំងដឹងច្បាស់ថាលម្អមើលអីមិនឃើញ។ ភ្លាមៗនោះបាតដៃក្តៅ​ស្ទិញ​ទាំងសងខាងរបស់នាងក៏លូកមករកបាតដៃរបស់ខ្ញុំនិងក្តោបវាតិចៗដូចជាសព្វដងដែលនាងតែងនៅក្បែរខ្ញុំ លួងលោមខ្ញុំដូច្នោះ។ ខ្ញុំញញឹមនិងកំពុងចាំស្ដាប់ប្រយោគបន្ទាប់របស់លម្អពេញទំហឹង តែ…

«…»

«អ៊ីចឹងបរិច្ចាគកែវភ្នែកឯងមកឱ្យខ្ញុំបានទេ?»

«ថាម៉េច?»

ខ្ញុំស្ដាប់ច្រឡំមែនទេ? បរិច្ចាគភ្នែកឬ? ខ្ញុំមិនធ្លាប់គិតថានឹងបានឮប្រយោគនេះពីនាងឡើយ

អត់ទេ! គឺមិនសូម្បីតែធ្លាប់គិតថាប្រយោគបែបនេះនឹងមានមនុស្សហ៊ាននិយាយទៅកាន់អ្នកក្បែរខ្លួនទាល់តែសោះ!

«ងងឹតភ្នែកបែបនេះពិតជាពិបាកណាស់! ខ្ញុំចង់មើលឃើញម្ដងទៀត ខ្ញុំចង់ទៅបុណ្យសពម៉ាក់ និងមានរឿងជាច្រើនទៀតដែលខ្ញុំមិនទាន់បានធ្វើ! ឯងជួយខ្ញុំបានទេ?»

ស្នាមញញឹមខ្ញុំរលាយចេញពីផ្ទៃមុខមួយរំពេច។ បាតដៃដែលកំពុងត្រូវបានមិត្តសម្លាញ់ក្រសោបនោះស្រាប់តែភ្លាមៗដកចេញពីនាងមិនដឹងខ្លួន គឺមិនដឹងខ្លួនថាខ្ញុំនេះក្រោកពីគែមគ្រែ បោះជំហានថយក្រោយតាំងពីពេលណាផង…

«សីម៉ា…» លម្អបន្តហៅឈ្មោះខ្ញុំ។ សំឡេងអណ្តឺតអណ្ដករបស់ខ្ញុំមុននេះរលាយបាត់ តែទឹកភ្នែកនៅតែបន្តកន្ទុយគ្នាស្រក់ធ្វើឱ្យរូបភាពគ្រប់យ៉ាងក្លាយជាស្រវាំង តែទោះជាបែបនោះក៏ខ្ញុំនៅអាចមើលឃើញស្នាមញញឹមរបស់លម្អដែលកំពុងរោយរាយលើផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំងនោះបានច្បាស់ដដែល។

ខ្ញុំមិនអាចទ្រាំមើលទៀតទេ!

ការឈានជើងថយក្រោយសន្សឹមៗមុននេះ ប្តូរទៅជារត់ចេញពីបន្ទប់លែងហ៊ានងាកក្រោយ​។ ខ្ញុំដឹងច្បាស់ថាខ្លួនកំពុងអាត្មានិយមម្ដងទៀតខណៈរត់ចេញពីមិត្តសម្លាញ់ក្នុងគ្រាហ៍ដែលនាងជួបទុក្ខធំបំផុត តែខ្ញុំប្រឈមមុខមិនបាន! ប្រយោគរបស់លម្អមានឥទ្ធិពលខ្លាំងពេកហើយ…

«ទឹង!» សំឡេងជណ្ដើរយោងបន្លឺឡើងក្រោយទ្វារដែករបើកចេញពីគ្នាបន្ទាប់ពីខ្ញុំចុះពីជាន់ទី១២ មកដល់ជាន់ផ្ទាល់ដីទាំងស្លេកស្លាំង ញ័រសព្វសាច់ និងប្រើអស់កម្លាំងនាំរាងកាយចេញពីមន្ទីរពេទ្យក្រោមក្រសែភ្នែកងឿងឆ្ងល់របស់គ្រូពេទ្យ និងអ្នកជំងឺជាច្រើននាក់ផ្សេងទៀត។

ទ្វារកញ្ចក់ធំរបស់មន្ទីរពេទ្យបង្ហើបចេញពីគ្នាដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ ខ្ញុំដើរសឹងក្លាយជារត់ចេញពីអគារពណ៌ស.ទាំងគ្មានអារម្មណ៍ក្នុងខ្លួន ហើយភ្លាមៗនោះស្រាប់តែ…

«វឹប!»

«…» អ្វីម្យ៉ាងធ្លាក់ចុះពីលើអាកាសមកចំពីមុខខ្ញុំរហូតខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើត អស់ព្រលឹងពីខ្លួនរលីងត្រឹមពេលមួយប៉ប្រិចភ្នែក។

ខ្ញុំរហ័សឱនមើលក្បែរជើងហើយបេះដូងក៏ស្ទើរឈប់លោត ទន់ខ្លួនដួលព្រូសលើឥដ្ឋ ចង់ស្រែកក៏ស្រែកមិនចេញ ចង់យំក៏យំមិនឮ វាប្រៀបដូចជាពិភពលោកគាំងស្ញេញលែងដំណើរការដូច្នោះ។

លម្អ!

គឺលម្អលោតពីលើអគារសម្លាប់ខ្លួន! រាងកាយនាងនាពេលនេះដេកស្ដូកស្តឹងក្នុងសភាពបាក់ដៃជើងនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។ របស់រាវពណ៌ក្រហមហូរចេញពីគ្រប់កន្លែងនៃរាងកាយដាបប្រលាក់ពេញឥដ្ឋ និងនៅតែបន្តហូរមកប៉ះស្បែករបស់ខ្ញុំរហូតដឹងដល់កម្តៅក្តៅស្ទើរលាករបស់វា។

មិនដឹងថាខ្ញុំអង្គុយស្ងៀមដូចរូបចម្លាក់មើលទៅមិត្តសម្លាញ់អស់ប៉ុន្មាននាទីទេ ក្នុងពេលដែលគេគ្រប់គ្នារត់ឈូឆររត់មករកកន្លែងកើតហេតុ។

រូបភាពរបស់លម្អនាពេលនេះប្រាកដណាស់ថានឹងដក់ជាប់ក្នុងការចងចាំខ្ញុំយ៉ាងច្បាស់រហូតដល់ថ្ងៃស្លាប់។ រាងកាយស្គមស្ដើងស្លេកស្លាំងក្នុងឈុតអ្នកជំងឺស.ដែលពេលនេះក្លាយជាពណ៌ក្រហមដោយសារឈាម ដៃជើងទាំងគូស្ទើរតែខុសទ្រង់ទ្រាយដើមទាំងស្រុងព្រោះទង្គិចខ្លាំងជ្រុល ពិសេសគឺផ្ទៃមុខដែលធ្លាប់តែស្រស់ស្អាតមានរស្មី ពេលនេះមើលលែងយល់…វាដាបទៅដោយឈាមគ្រប់ទីកន្លែង ក្បាល ច្រមុះ មាត់ ត្រចៀក និងសូម្បីតែភ្នែកដែលរុំក្រណាត់នោះក៏ក្រហមឆ្អិនឆ្អៅដែរ។

ប្រាំពីរថ្ងៃកន្លងផុតទៅ…

ខ្ញុំសំងំក្នុងបន្ទប់ដេកមិនចេញទៅណាអស់មួយសប្ដាហ៍ហើយតាំងពីថ្ងៃដែលលម្អស្លាប់។ ដៃជើងខ្ញុំទន់គ្មានកម្លាំងកម្រើកបន្តិចក៏មិនរួច បំពង់ក.ស្អកខ្សោះនិយាយអ្វីក៏មិនចេញ មានតែភ្នែកទាំងគូប៉ុណ្ណោះដែលហាក់សកម្មជាងគេព្រោះមិនធ្លាប់មានមួយវិនាទីណាដែលថាស្ងួតគ្មានទឹកនេត្រាស្រក់មកនោះទេ។

សភាពគួរឱ្យអាណោចរបស់មិត្តសម្លាញ់ក្នុងថ្ងៃកើតហេតុនោះនៅវិលវល់ពេញខួរក្បាលខ្ញុំ ឆ្លាស់គ្នានឹងពាក្យថា «ឃាតកៈ» ដែលហាក់កំពុងសម្លាប់ខ្ញុំឱ្យស្លាប់ទាំងរស់។ ទោះខំរកលេសដោះសាយករួចខ្លួនយ៉ាងណាក៏ចុងក្រោយនៅតែជាខ្ញុំដែលជាដើមហេតុធ្វើឱ្យលម្អស្លាប់។

«តុកៗ… តុកៗ…»

«សីម៉ា ទៅជាមួយម៉ាក់ទេកូន?» សំឡេងម៉ាក់បន្លឺនៅក្រៅទ្វារឈើនៃបន្ទប់ដេករបស់ខ្ញុំជាលើកទីប៉ុន្មានរយហើយក៏មិនដឹង។ ម៉ាក់មិនបើកចូលមកព្រោះខ្ញុំហាមហើយហាមទៀតមិនចង់ឱ្យគាត់ឃើញសភាពយ៉ាប់យ៉ឺនរបស់ខ្ញុំនាខណៈនេះ។

«…» ជំនួសឱ្យការឆ្លើយតបភ្លាមៗ កែវភ្នែកខ្ញុំងាករកប្រតិទិនលើតុនិងឃើញថាថ្ងៃនេះជាគម្រប់ខួប៧ថ្ងៃនៃការស្លាប់របស់លម្អ។ មួយឆ្នាំមុនគឺបុណ្យ៧ថ្ងៃប៉ានាង បួនថ្ងៃមុនគឺ៧ថ្ងៃម៉ាក់នាង ចំណែកថ្ងៃនេះគឺដល់វេននាងម្ដង…ខ្ញុំពិតជាចង់បន់ស្រន់ឱ្យនាងបានជួបប៉ាម៉ាក់នៅឋានសួគ៌ណាស់ តែបែរជាយល់ថាមនុស្សដូចខ្ញុំនេះមិនសមឬគ្មានមុខអីបន់ស្រន់ឱ្យនាងទេ…

«សីម៉ា! ទៅជាមួយម៉ាក់និងប៉ាណាកូន! លម្អ ជាមិត្តរបស់កូនណា៎»

«ខ្ញុំស្លៀកពាក់សិនម៉ាក់»

ទីបំផុតខ្ញុំសម្រេចចិត្តថានឹងទៅបុណ្យសពនាងហើយ។

រថយន្តរបស់ប៉ាបរចេញពីបរិវេណភូមិគ្រឹះរបស់គ្រួសារយើង។ ប៉ាជាអ្នកបើកដោយមានម៉ាក់អង្គុយជិត ចំណែកខ្ញុំត្រូវអង្គុយបាំងក្រោយ។ តាមធម្មតាប៉ាមានសូហ្វ័រម្នាក់បើកជូនទៅនេះទៅនោះជាប្រចាំ តែថ្ងៃនេះមានតែគ្រួសារយើងបីនាក់ប៉ុណ្ណោះដែលកំពុងធ្វើដំណើរទៅភូមិគ្រឹះរបស់ពូលម្អ ដើម្បីចូលរួមពិធីបុណ្យ៧ថ្ងៃរបស់នាង។

«សីម៉ា មិនអីទេមែនទេកូន?» ប៉ាសួរខ្ញុំទាំងដៀងភ្នែកមើលមកតាមកញ្ចក់មើលក្រោយ។ ខ្ញុំក៏ងក់ក្បាលតិចៗនិងប្រាប់ថា «មិនអីទេ» ទាំងបេះដូងខ្ទេចខ្ទាំអស់ហើយ។ ហេតុការណ៍ថ្ងៃនោះលងបន្លាចខ្ញុំគ្រប់ពេលវេលា សូម្បីតែវិនាទីដែលខ្ញុំកំពុងមើលទេសភាពក្រៅកញ្ចក់ឡាននាខណៈនេះក៏រូបភាពលម្អនៅបញ្ចាំងច្បាស់ៗក្នុងភ្នែកខ្ញុំដដែល។

«ថ្ងៃនេះបុណ្យ៧ថ្ងៃលម្អ ស្អែកយើងទៅវត្តដើម្បីធ្វើបុណ្យឱ្យគ្រួសាររបស់លម្អម្ដងទៀត! កូនត្រូវទៅជាមួយម៉ាក់ណា៎ សីម៉ា» ម៉ាក់ងាកមករកខ្ញុំទាំងលូកដៃម្ខាងមកក្រសោបដៃរបស់ខ្ញុំផង។ ខ្ញុំក៏ងក់ក្បាលទាំងមិនគិតច្រើន ចង់តបទៅម៉ាក់ខ្លាំងណាស់តែបែរជាហាមាត់មិនរួចព្រោះភ្លាមៗនោះឡានទាំងមូលក្លាយជាងងឹតព្រោះស្រមោលរថយន្តធំមួយគ្រឿងទៀតបើកមកពីចម្ងាយ ហើយក៏…

«ប៉័ង!!»

ងងឹតឈឹង!

ហេតុអីខ្ញុំឃើញតែពណ៌ខ្មៅគ្រប់ទីកន្លែងបែបនេះ? ចាំបានថាថ្ងៃបុណ្យ៧ថ្ងៃរបស់លម្អ ខ្ញុំអង្គុយក្នុងឡានជាមួយម៉ាក់និងប៉ា បន្ទាប់ពីនោះម៉ាក់បបួលខ្ញុំទៅវត្តដើម្បីធ្វើបុណ្យឱ្យគ្រួសាររបស់នាង តែមិនទាន់បានតបផងក៏មានឡានធំមួយបើកមកបុកពួកយើងពីចម្ងាយ…

វាកន្លងផុតទៅប៉ុន្មាននាទី ប៉ុន្មានម៉ោងហើយ? រាងកាយខ្ញុំឈឺសព្វសាច់ កម្រើកដៃក៏ឈឺ កម្រើកជើងក៏ឈឺ ភ្នែកក៏មើលអ្វីមិនឃើញ បំពង់ក.ស្អួតខ្សោះពោលអ្វីក៏មិនចេញ។

ម៉ាក់! ប៉ា! អ្នកទាំងពីរនៅឯណា?

បានត្រឹមស្រែកហៅក្នុងចិត្តទាំងក្តុកក្តួល។ អ្នកមានគុណរបស់ខ្ញុំពេលនេះយ៉ាងម៉េចហើយ? វាពិតជាងងឹតណាស់ តែខ្ញុំបែរជាដឹងច្បាស់ថាកែវភ្នែកទាំងគូកំពុងសើមដោយសារការយំ។

«សីម៉ា…សីម៉ា…ដឹងខ្លួនហើយមែនទេកូន?» សំឡេងដែលស្គាល់ច្បាស់បន្លឺមកពីចម្ងាយជាមួយទឹកដមរំភើបត្រេកអរ។ បេះដូងខ្ញុំស្រាប់តែលោតញាប់ ក្តីសង្ឃឹមរោយពេញបេះដូងត្រឹមពេលមួយប៉ប្រិចភ្នែក។ ទីបំផុតខ្ញុំបានលឺសំឡេងម៉ាក់ហើយ ទោះឆ្លើយមិនរួចក្តី។

«…»

សម្រិបជើងម៉ាក់កាន់តែលឺទៅៗព្រោះម៉ាក់រត់មករកខ្ញុំ តាមដោយសម្រិបជើងជាច្រើនគូផ្សេងទៀតដែលគួរតែជាគ្រូពេទ្យ។ ពួកគេពិនិត្យរាងកាយខ្ញុំយ៉ាងល្អិតល្អន់ តាមដោយការយកទឹកដាក់ទុយោឱ្យខ្ញុំបឺតផង មិនដឹងកន្លងផុតទៅអស់ប៉ុន្មាននាទីទេ ទីបំផុតបំពង់ក.ខ្ញុំមានសំណើមឡើងវិញអាចនិយាយស្តីបានហើយ។

«ម៉ាក់…» ខ្ញុំហៅអ្នកមានគុណសំឡេងស្រាល មុននឹងដឹងដល់កម្តៅដៃរបស់ម៉ាក់ដែលក្រសោបដៃឆ្វេងរបស់ខ្ញុំ។ ដៃម៉ាក់ញ័រតិចៗប្រាកដណាស់ថាកំពុងរន្ធត់ចិត្ត និងអាចឈានដល់ការខ្សឹកខ្សួលដែរ។

«សីម៉ា…ផុតគ្រោះថ្នាក់ហើយណា៎…មិនអីទេ…» បាតដៃម្ខាងទៀតរបស់ម៉ាក់លូកមកអង្អែលថ្ពាល់ខ្ញុំថ្នមៗ។ ខ្ញុំចង់ចូលទៅឱបម៉ាក់ទាស់ត្រង់មានសំណួរក្នុងចិត្តច្រើនពេកទើបសម្រេចអង្គុយផ្អែកក្បាលគ្រែធម្មតា និងនិយាយជាមួយគាត់សិន។

«ចុះប៉ាយ៉ាងម៉េចហើយម៉ាក់? ប៉ាមិនអីទេមែនទេ?»

«ប៉ានិងម៉ាក់មិនអីទេ គ្រាន់តែត្រូវរបួសតិចតួចប៉ុណ្ណោះ! គឺមានតែកូនដែលធ្ងន់ធ្ងរជាងគេ គេងពេទ្យមួយអាទិត្យហើយទើបដឹងខ្លួនទេនេះ»

«មួយអាទិត្យហើយឬ?» ខ្ញុំផ្ទួនពាក្យសួរបក។ មានអារម្មណ៍ថាហេតុការណ៍គ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ទើបតែកើតឡើងមួយម៉ោងមុនប៉ុណ្ណោះ ស្មានមិនដល់ថាខ្ញុំសន្លប់មិនដឹងខ្លួនដល់ទៅមួយអាទិត្យ។

«មែនហើយ! ពេលនេះប៉ាទៅក្រុមហ៊ុន បន្តិចទៀតនឹងមកមើលកូន ប៉ាត្រេកអរណាស់ពេលដឹងថាកូនដឹងខ្លួនឡើងវិញ»

«ប៉ុន្តែហេតុអីចាំបាច់បិទភ្នែកខ្ញុំដែរ? ខ្ញុំមើលអីមិនឃើញទេ! ម៉ាក់ជួយដោះក្រណាត់ចេញបន្តិចទៅ» ខ្ញុំបង្អូសសំឡេងប្រាប់ម៉ាក់ព្រោះទ្រាំលែងបានតទៅទៀតហើយ។ ងាកទៅខាងណាក៏ឃើញតែភាពងងឹតសូន្យសុង បើឱ្យអង្គុយបែបនេះមួយនាទីទៀតខ្ញុំថប់ដង្ហើមស្លាប់មិនខានទេ។

«…» ស្ងាត់។

«ម៉ាក់» ខ្ញុំហៅម្ដងទៀតព្រោះមិនលឺម៉ាក់តបខ្ញុំសោះ ជំនួសឱ្យសំឡេងខ្សឹកខ្សួលដែលកាន់តែឮទៅៗ។

«សីម៉ា… ភ្នែកកូនដោះក្រណាត់ឬរុំក្រណាត់គឺមិនខុសគ្នាទេ…»

«ចាស៎?» ចិញ្ចើមខ្ញុំចងចូលគ្នា កំពុងនឹកគិតពីប្រយោគដែលម៉ាក់និយាយ។ ដោះក្រណាត់ឬរុំក្រណាត់មិនខុសគ្នាយ៉ាងម៉េច? រុំក្រណាត់បែបនេះងងឹតសឹងស្លាប់ទៅហើយ! តែឈប់សិន! ម៉ាក់និយាយបែបនេះមានន័យថាវាងងឹតដូចគ្នាមែនទេ? ខ្ញុំពិការភ្នែកឬ?

អត់ទេ! មិនអាចទេ! ខ្ញុំម៉េចនឹងអាចពិការភ្នែកទៅ!

«សីម៉ា កុំរន្ធត់ចិត្តណាកូន! មានម៉ាក់នៅទីនេះហើយ!» ម៉ាក់ចាប់ផ្ដើមលួងលោមខ្ញុំ តែពាក្យអស់នោះស្ដាប់ត្រចៀកឆ្វេងចេញត្រចៀកស្ដាំ។ ខ្ញុំប្រញាប់លើកដៃទាញក្រណាត់រុំភ្នែកអស់ទំហឹងរហូតដឹងដល់ភាពក្តៅផ្សាដោយការរបកស្បែកតិចៗ​ តែរឿងធំបំផុតនោះគឺខ្ញុំបើកភ្នែកហើយ តែគ្រប់យ៉ាងងងឹតស្លុប មិនឃើញមុខម៉ាក់ មិនឃើញបន្ទប់ដែលកំពុងសម្រាក មិនឃើញដៃជើងខ្លួនឯងទាល់តែសោះ។

«អត់ទេ!​ ខ្ញុំមិនអាចក្លាយជាបែបនេះទេ…ម៉ាក់…ហេតុអីខ្ញុំត្រូវពិការភ្នែកដែរ?» ទឹកភ្នែកខ្ញុំហូរហើយហូរទៀតសើមប្រលាក់ពេញថ្ពាល់ទាំងសងខាង។ ខ្ញុំចង់ចុះពីគ្រែរត់ទៅណាឱ្យបាត់ៗតែព្រោះមើលអីមិនឃើញ កម្រើកមិនប្រយ័ត្នបន្តិចក៏ធ្លាក់ព្រូសលើឥដ្ឋ ចុករោយពេញអស់ខ្លួនប្រាណ។

«សីម៉ា…កុំធ្វើបែបនេះណាកូន…សីម៉ា…ហឹក…» ម៉ាក់ស្ទុះមកឱបខ្ញុំក្រសោបជាប់ដើមទ្រូង និងយំយកៗជាងខ្ញុំដែលកំពុងពិការភ្នែកទៅទៀត។ ដៃខ្ញុំម្ខាងចង់រុញម៉ាក់ចេញ តែម្ខាងទៀតបែរជាបាត់អស់កម្លាំងកំហែង ចុងក្រោយក៏ធ្វើអីមិនបានក្រៅពីយំយកៗមិនខ្មាសមេឃដី យំបណ្ដើរថប់ដង្ហើមបណ្ដើរ ងាកទៅខាងណាក៏ឃើញតែពណ៌ខ្មៅជុំជិតខ្លួនប្រាណទាំងមូល…

បាតដៃម៉ាក់អង្អែលក្បាលខ្ញុំដូចជារាល់ដងដែលម៉ាក់តែងលួងលោមខ្ញុំពេលដែលខ្ញុំពិបាកចិត្ត។ បាតដៃផ្សេងទៀតក៏លូកមកជូតទឹកភ្នែកចេញពីថ្ពាល់ទាំងសងខាងរបស់ខ្ញុំថ្នមៗ ដូចខ្លាចថានឹងរបកស្បែកធ្វើឱ្យខ្ញុំឈឺដូច្នោះ។

តែឈប់សិន! បាតដៃទាំងពីររបស់ម៉ាក់រវល់ជូតទឹកភ្នែកឱ្យខ្ញុំហើយ ចុះនរណាកំពុងអង្អែលក្បាលខ្ញុំ?

«សីម៉ា…ចាប់ពីពេលនេះទៅទុកឱ្យខ្ញុំមើលផ្លូវជំនួស​ឯងណា…ខ្ញុំនឹងនៅក្បែរឯងរហូតដល់ថ្ងៃឯងស្លាប់ មិនទៅណាចោលឯងជាដាច់ខាត…»

នរណានិយាយ? សំឡេងនេះ ទឹកដមបែបនេះ ច្បាស់ណាស់ថាវាដូចគ្នាបេះដាក់នឹងមិត្តសម្លាញ់ខ្ញុំ តែលម្អស្លាប់បាត់ទៅហើយ…ខ្ញុំស្ដាប់ច្រឡំទេដឹង?

ខ្ញុំគ្រវីក្បាលស្ទើrដាច់ចេញពីក.តែបាតដៃដែលអង្អែលសរសៃរសក់ខ្ញុំនោះនៅតែធ្វើចលនាដដែល…អត់ទេ! ម៉េចនឹងអាចជាលម្អទៅ? នាងមកសងសឹកខ្ញុំដែលខ្ញុំមិនព្រមប្រគល់កែវភ្នែកឱ្យនាងមែនទេ? នាងពិតជាមកទារយកសន្យារបស់ខ្ញុំមែនឬ?

៥ ឆ្នាំកន្លងផុតទៅ…

«អរគុណអ្នកនាង!​ អញ្ជើញមកម្ដងទៀតណា៎» សំឡេងស៊ាំត្រចៀករបស់បុគ្គលិកស្រីក្នុងហាងកាហ្វេបន្លឺឡើង ក្រោយខ្ញុំបោះជំហានចេញពីហាងបន្ទាប់ពីអង្គុយស្ដាប់ចម្រៀងអស់ជិតពីរម៉ោង​។

ទ្វារកញ្ចក់បិទជិតដោយស្វ័យប្រវត្តិ ស្របពេលខ្យល់ត្រជាក់ៗបក់ប៉ះផ្ទៃមុខរបស់ខ្ញុំ ឆ្លាស់គ្នានឹងសំឡេងអ៊ូអរបស់មនុស្សម្នាដែលដើរឆ្លងកាត់ នៅមានឡានម៉ូតូកកកុញតាមរបៀបរាជធានីទូទៅ។

ងងឹតដូចដើម!

ភ្នែកខ្ញុំនៅតែងងឹត តែត្រចៀកទាំងគូមានសមត្ថភាពអាចស្តាប់បានល្អជាងមុនទ្វេដង ដូចគេនិយាយថាញាណមួយបាត់បង់ នឹងជំនួសមកវិញនូវញាណមួយទៀត ហើយញាណដែលខ្ញុំទទួលបាននោះគឺការស្ដាប់ឮនូវអ្វីដែលមនុស្សធម្មតាស្ដាប់មិនលឺ តែក៏ប្រហែលជាគ្មាននរណាចង់ឮដែរ។

ដ្បិតមើលអ្វីមិនឃើញ តែផ្លូវនេះខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ព្រោះប្រាំឆ្នាំកន្លងមកខ្ញុំតែងមកអង្គុយស្ដាប់ចម្រៀងក្នុងហាងកាហ្វេ។ ចេញពីហាងកាហ្វេទៅញ៉ាំអាហារថ្ងៃត្រង់ រួចទើបចូលផ្ទះ។ សកម្មភាពដដែល​ៗ សំឡេងបុគ្គលិករាក់ទាក់ខ្ញុំដដែលៗ ខ្ញុំមានលទ្ធភាពត្រឹមធ្វើរឿងដដែលៗបែបនេះរហូតដល់ថ្ងៃស្លាប់ប៉ុណ្ណោះ។

«ចៀសផ្លូវៗ…ចៀសផ្លូវៗ…» សំឡេងស្រែកទ្រហឹងអឺងកងបន្លឺមកពីចម្ងាយ និងកាន់តែកៀកទៅៗ ប្រដាំត្រសងនឹងសំឡេងអ៊ូអររបស់មនុស្សម្នា។ កំពុងឆ្ងល់ថាមានរឿងអីកើតឡើង តែមិនទាន់បានគិតផងក៏មានកម្លាំងអ្វីម្យ៉ាងរត់មកបុកកណ្ដាលខ្នងខ្ញុំពេញទំហឹងរហូតទប់ជំហរលែងជាប់ ដួលព្រូសលើឥដ្ឋជាមួយភាពងងឹតសូន្យឈឹង។

«គឺចោរឆក់កាបូបកំពុងរត់គេចពីប៉ូលិស» សំឡេងស្រាលបន្លឺក្បែរត្រចៀកឆ្វេងរបស់ខ្ញុំ ហុចផលឱ្យរោមលើខ្លួនបះឡើងច្រូងច្រាង។

គឺសំឡេងរបស់លម្អដែលប្រាំឆ្នាំមកនេះតែងនៅក្បែរខ្ញុំ មើលផ្លូវឱ្យខ្ញុំជានិច្ច។

ខ្ញុំមិនតបនិងប្រញាប់លូកដៃរាវរកឈើច្រត់ដែលប្រើសម្រាប់វាសមើលផ្លូវ តែរកយ៉ាងណាក៏រកមិនឃើញ។

«ទៅមុខបន្តិច គ្រវាសដៃទៅឆ្វេង» សំឡេងនោះនៅតែបន្តប្រាប់ខ្ញុំជារឿយៗ។ ខ្ញុំប្រញាប់ឈានទៅមុខ គ្រវាសដៃទៅឆ្វេង ហើយក៏ដូចគិតព្រោះរបស់រឹងដែលសំខាន់បំផុតសម្រាប់ខ្ញុំខ្ទាតដល់នោះពិតមែន។ ពេលយករបស់បានហើយខ្ញុំប្រញាប់ទប់លំនឹងខ្លួនដើម្បីក្រោកឈរបោះជំហានថ្នមៗខ្លីៗទៅមុខបន្តទៀត ទាំងទឹកភ្នែករកកលចង់ស្រក់ តែព្យាយាមអស់ទំហឹងដើម្បីទប់វា។

បាតដៃនរណាម្នាក់លូកមកអង្អែលសរសៃរសក់របស់ខ្ញុំថ្នមៗ បង្អូសចុះដល់កញ្ចឹងក. ស្មា រហូតឈប់ត្រឹមបាតដៃរបស់ខ្ញុំហើយក្រសោបតិចៗ។ ដ្បិតមើលមិនឃើញរូបភាពដែលកំពុងកើតឡើងពេលនេះ តែខ្ញុំអាចឃើញយ៉ាងច្បាស់នូវស្ថានភាពមួយកាលពីច្រើនឆ្នាំមុនពេលខ្ញុំនិងលម្អដើរលេងជាមួយគ្នា… គឺនាងកាន់តែខ្ញុំបែបនេះ ថែមទាំងប្រាប់ថាមិនចង់លែង ចង់កាន់រហូតអស់មួយជីវិត កាន់រហូតដល់ថ្ងៃដែលខ្ញុំស្លាប់…ពេលនេះនាងធ្វើតាមពាក្យរបស់ខ្លួនឯងហើយ អត់តែខ្ញុំដែលសន្យាអ្វីហើយមិនដែលសម្រេចសូម្បីតែម្ដង ត្រូវចាំឱ្យនាងមកទារសន្យាដោយខ្លួនឯង…

«ផ្លូវខាងមុខកំពុងជួសជុលមិនអាចដើរបានទេ ត្រូវដើរតាមផ្លូវវាង បត់ឆ្វេងម្ដង បត់ស្ដាំពីរដង នឹងដល់ហាងអាហាររបស់ពួកយើងហើយ»

«…»

«អេ៎! លោកយាយម្នាក់ដែលលក់ដង្កៀបនៅចុងផ្លូវមិនឃើញមកទេ! ឯងមិនបាច់ដើរគេចពីតុរបស់គាត់ទេថ្ងៃនេះ! តែគាត់ទៅណាណ៎?»

«…»

«សីម៉ាអ្ហា៎! ញញឹមបន្តិចទៅ! ថ្ងៃនេះមេឃពណ៌ខៀវស្រងាត់ល្អណាស់ ឡានម៉ូតូមិនសូវច្រើន ផ្កាឈូករ័ត្ននៅមុខហាងលក់សម្លៀកបំពាក់ក្បែរហាងកាហ្វេមុននេះរីកហើយ ពិតជាស្រស់ស្រាយមែន»

«…»

«ឯងដឹងទេថ្ងៃដែលខ្ញុំពិការភ្នែកក្រោយជួបគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍នោះ ខ្ញុំមិនគិតថាអាចមើលឃើញបែបនេះជាលើកទីពីរទេ! គ្រប់យ៉ាងត្រូវអរគុណដល់ឯង! គឺឯងជាអ្នកជួយខ្ញុំ គ្រប់យ៉ាងរបស់ឯងគឺជារបស់ខ្ញុំ សូម្បីតែកែវភ្នែកក៏ឯងលះបង់ឱ្យខ្ញុំដែរ…សីម៉ារបស់ខ្ញុំល្អជាងគេនៅលើលោក»

ត្រចៀកខ្ញុំស្ទើហ៊ឹង ដើមទ្រូងខ្ញុំស្ទើតែប្រេះបែកទៅហើយ។ រយៈពេលប្រាំឆ្នាំដែលខ្ញុំពិការភ្នែក ប្រាំឆ្នាំដែលត្រូវទៅណាមកណាជាមួយវិញ្ញាណមិត្តសម្លាញ់ នាងពិតជាត្រជាក់ជាងទឹកកកទៅទៀត…ទារសន្យាជាមួយវិធីឃោឃៅបំផុត វាឃោឃៅជាងសម្លាប់ខ្ញុំឱ្យស្លាប់ទាំងរស់រាប់រយពាន់ដងឯណោះ។

មេរៀននេះខ្ញុំច្បាស់ជាចាំអស់មួយជីវិត អត់ទេ! អាចនឹងចាំដល់ជាតិក្រោយទៀតផងព្រោះគ្រប់នាទីខ្ញុំរស់ដោយការសោកស្តាយ រស់ដោយក្តីឈឺចាប់…ពាក្យសន្យាដែលខ្ញុំសន្យាជាមួយលម្អ ​ជាដើមហេតុដែលខ្ញុំត្រូវធ្លាក់ក្នុងសភាពបែបនេះ មិនត្រឹមតែពេលនេះតែវារាប់សិបឆ្នាំទៅមុខទៀត…គឺគ្មានថ្ងៃបញ្ចប់ឡើយ ទោះបីជាថ្ងៃដែលខ្ញុំអស់ដង្ហើមក៏មិនប្រាកដថាលម្អនឹងទុកខ្ញុំឱ្យនៅម្នាក់ឯង ឬមិនតាមខ្ញុំទៅគ្រប់ទីកន្លែងនោះដែរ។

កុំសន្យានូវអ្វីដែលអ្នកមិនដឹងច្បាស់!

មករាទាំងថុញថប់ តប់ប្រមល់នឹងរឿងដែលកំពុងកើតឡើងក្នុងជីវិតមិនដឹងដោះស្រាយយ៉ាងណា ម្តាយក៏ឈឺ ប្រពន្ធក៏ចង់លែងលះជាមួយគេ កន្លែងធ្វើការក៏ត្រូវគេផ្អាកការងារបណ្តោះអាសន្ន តើមានអីស៊យនិងយ៉ាប់យឺនជាងនេះទៀតទៅ!

ឬមួយជាតិមុនគេសាងកម្មពៀរច្រើនពេកទើបជាតិនេះជីវិតគេយ៉ាប់យ៉ាងនេះ…

គេចេះតែបន្តបើកម៉ូតូទៅមុខដោយគ្មានគោលដៅជារឿយៗដើម្បីឱ្យស្រឡះខួរក្បាល តែសុខៗម៉ូតូស្រាប់តែរលត់ឈឹបកណ្តាលផ្លូវស្ងាត់ ទើបគេចាប់ផ្តើមភ្ញាក់ស្មារតីសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួន ទើបគេដឹងថាខ្លួនឯងវង្វេងចូលផ្លូវស្ងាត់មួយដែលមិនសូវមានផ្ទះអ្នករស់នៅទេ។

មេឃក៏ប្រែពណ៌ជាលឿងទុំ ធ្វើឱ្យម្តុំនេះរឹតតែស្ងាត់ជ្រងំ ឮតែសំឡេងសត្វក្អែកហើរឆ្វែលក្រវែលចុះឡើង។

រីឯមករាក៏ប្រឹងធាក់ម៉ូតូផងបញ្ឆេះផងនៅតែមិនឆេះ ទាញទូរសព្ទរកខលទៅមិត្តភក្តិឱ្យមកជួយក៏អស់ថ្មទៀត ទើបមករាបណ្តើរម៉ូតូបកក្រោយដើម្បីកុំឱ្យវង្វេងកាន់តែឆ្ងាយ ភ្លាមនោះសំឡេងទ្វាររបងដែកបន្លឺឡើងនៅពីមុខមករា។

ក្រាក!

មករាខំសម្លឹងមើលស្លាកនៅលើរបងឃើញសរសេរថា សំណាក់ភូមិបាល…

ហេតុតែចង់ដឹង មករាក៏ទុកម៉ូតូចោលត្រង់នោះដើរសំដៅទៅកន្លែងប្រស្នានៅខាងមុខដោយចិត្តញាប់ញ័រ។

ប៉ូង…ប៉ូង…

សំឡេងដំដែកបន្លឺឡើងកាន់តែច្បាស់ឡើងៗក្នុងសោតារបស់មករា រហូតដល់គេឈរធ្មឹងមួយកន្លែងពេលឃើញទិដ្ឋភាពចំពោះមុខ។

មានមនុស្សជាច្រើនកំពុងសង់ស្លាកថ្មកម្ពស់កន្លះម៉ែត្រយ៉ាងសស្រាក់សស្រាំ ពួកគេម្នាក់ៗមានទឹកមុខស្លេកស្លាំងគិតតែពីលើកញញួរដំថ្មនោះចុះឡើងប្រៀបដូចជាម៉ាស៊ីនដែលគេបញ្ជា ទោះបីជាគេឈរមើលនៅក្បែរនោះក៏ដោយក៏ពួកគេហាក់ដូចជាមិនឃើញគេអីបន្តិចសោះ។

ចម្លែកមែន!

មករាដើរទៅមើលជិតទើបដឹងថាពួកគេកំពុងដំអ្វី។

ស្លាកព្រលឹង!!

លើស្លាកព្រលឹងមួយៗសុទ្ធតែមានឈ្មោះថ្ងៃខែឆ្នាំមរណភាព ហើយអ្វីកាន់តែចម្លែក នៅជុំវិញខ្លួនគេសុទ្ធតែស្លាកព្រលឹងគ្រប់កន្លែង នៅទីនេះជាកន្លែងណាអ៊ីចេះ?

«បងប្រុសកន្លែងនេះជាកន្លែងណា?» មករាសួរបុរសម្នាក់ដែលនៅជិតខ្លួន តែបុរសនោះនៅតែមិនតបគិតតែធ្វើការរបស់គាត់ឥតឈប់។

អីក៏ឫកម៉េះសួរបន្តិចសោះឆ្លើយប្រាប់មួយភ្លែតក៏មិនបាន!

ប៉ុន្តែរំពេចនោះស្រាប់តែគ្រប់គ្នាបង្អាក់កិច្ចការក្នុងដៃងាកមកសម្លឹងស្អីមិនដឹងនៅពីក្រោយគេព្រមៗគ្នា។

មករាភ្ញាក់ព្រើត និងព្រឺក្បាលខ្ញាកៗពេលឃើញបែបនេះ រីឯមេឃក៏ចង់ងងឹត ហើយនៅទីនេះបរិយាកាសប្លែកៗយ៉ាងម៉េចមិនដឹង គេបម្រុងបែរក្រោយទៅកន្លែងម៉ូតូវិញស្រាប់តែវាក់អើនឹងបុរសម្នាក់ដែលឈរនៅក្រោយខ្នង។

«មករកអ្នកណាមែនទេ?» សម្លេងស្អកៗបន្លឺឡើងមកកាន់គេ បុរសនោះពាក់ខោក្បិនពណ៌ មង្ឃុតនិងអាវសូត្រពណ៌ស មានទឹកមុខស្លេកស្លាំង ភ្នែកក៏ស្លក់ខ្មៅដូចខ្មោចឆៅ។

«ខ្ញុំរលត់ម៉ូតូនៅផ្លូវខាងមុខ ទើបដើរមកដល់ទីនេះ មិនបានចង់រកអ្នកណាទេ»

បុរសនោះមិនមាត់តែគេដើរចូលទៅខាងក្នុងដោយដំណើរមួយៗត្រង់ភ្លឹង ធ្វើឱ្យមករាមានអារម្មណ៍មិនសូវស្រួល។

«ទីនេះនៅយូរមិនបានទេ» គេគិតក្នុងចិត្ត ស្រាប់តែបុរសនោះពោលឡើងមកកាន់គេដូចដឹង គេកំពុងគិតអី។

«ទីនេះគឺជាកន្លែងដែលអាចជួយលោកដោះស្រាយបញ្ហាបាន កុំទាន់ប្រញាប់ទៅវិញអី» បុរសនោះនិយាយដោយមិនងាកក្រោយ។

«លោកជាអ្នកណា?» គេសួរទៅបុរសនោះដោយលាក់ការភ័យខ្លាចស្ទើរមិនជិត។

«ហៅខ្ញុំភូមិបាលទៅ» គេឆ្លើយតបមកវិញដោយមិនងាកក្រោយដដែល ហើយបន្តដើរទៅមុខជារឿយៗ។

មករាឮបែបនេះរាងស្ទាក់ស្ទើរចិត្ត ចង់ដើរតាមបន្តិចអត់បន្តិច ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគិតដល់បញ្ហាដែលកំពុងកើតមានចំពោះគេ គេក៏សម្រេចចិត្តប្រថុយដើរតាមបុរសអាថ៌កំបាំងនោះចូលក្នុងព្រៃ តែពេលដើរតាមក្រោយបុរសឈ្មោះភូមិបាលនោះទើបគេដឹងថាស្លាកព្រលឹងទាំងអស់នោះមានចំនួន៩៩ ព្រោះមានលេខសរសេរលើនោះដូចចង់រាប់ចំនួនស្លាកនីមួយៗយ៉ាងម៉េចមិនដឹង ចំណែកគេបន្តដើរតាមរហូតមកដល់កូនផ្ទះថ្មមួយដែលមានភ្លើងអំពូលបើកបំភ្លឺខាងមុខផ្ទះ។

គ្រឹក!

«ចូលមក…» ភូ​មិបាលចាក់សោទ្វារបើកឱ្យគេចូលទៅខាងក្នុង គ្រាន់តែមករាឈានជើងម្ខាងចូលក្នុងផ្ទះភ្លាម ស្រាប់តែមានខ្យល់មកពីទិសណាមិនដឹងបក់មកយ៉ាងខ្លាំងធ្វើឱ្យគេទប់ខ្លួនមិនចង់ជាប់ សូម្បីតែឆ្កែក៏ចាប់ផ្តើមលូឱ្យគ្រលួចគួរឱ្យព្រឺក្បាលប៉ុនពេក។

វូស…វូស…វូ…

ជុំវិញខ្លួនមករាងងឹតស្លុប អាកាសធាតុក៏ត្រជាក់ដល់ឆ្អឹង គេប្រញាប់ចូលទៅខាងក្នុងផ្ទះ ដែលបុរសប្រស្នាបើកចាំជាស្រេច។

ទិដ្ឋភាពក្នុងផ្ទះមានសុទ្ធតែគ្រឿងសង្ហារឹមធ្វើពីឈើប្រណីតឆ្លាក់ក្បូរក្បាច់រចនាល្អឯក តែគួរឱ្យឆ្ងល់ម្តេចបុរសនេះមកនៅកណ្តាលព្រៃទៅវិញ?

មករាគិតក្នុងចិត្តដោយងឿងឆ្ងល់ ស្រាប់តែភូមិបាលអញ្ជើញគេឱ្យអង្គុយលើកៅអីតុបាយកណ្តាលផ្ទះ។ ហើយបុរសនោះបានដើរទៅយកប្រអប់ម្យ៉ាងចេញពីធ្នើទូរបស់គាត់យកមកដាក់លើតុចំពោះមុខគេ។

«របស់ក្នុងប្រអប់នេះនឹងជួយឱ្យលោកសម្រេចបំណងប្រាថ្នាបានបី មិនថាលោកចង់បានអ្វីវានឹងផ្តល់ឱ្យលោកបានគ្រប់យ៉ាង តែលោកត្រូវសុំអ្វីដែលលោកចង់បាននៅម៉ោង១២អធ្រាត្រទើបវាមានប្រសិទ្ធភាព ប៉ុន្តែមានលក្ខខណ្ឌ រាល់សុំបំណងប្រាថ្នាម្តងលោកត្រូវលះបង់អ្វីដែលលោកស្រលាញ់បំផុតមួយត្រលប់មកវិញ» បុរសនោះនិយាយដោយទឹកមុខស្មើនិងសម្លឹងមើលគេមិនដាក់ភ្នែក។

«បានអ្វីគ្រប់យ៉ាង…» គេចាប់ផ្តើមវិលវល់នឹងអ្វីដែលចម្លែកនេះ វាពិតជាមានលើលោកយើងនេះមែន វាប្រៀបដូចជាចង្កៀងអារក្សរបស់អាឡាដាំងបែបនោះឬ?

«មែនហើយគ្រប់យ៉ាង» ភូមិបាលបញ្ជាក់សម្តីខ្លួនដោយទឹកមុខលាក់គំនួច ដោយមករាមិនបានសង្កេត មួយសន្ទុះមករាក៏សម្រេចចិត្តនិយាយ។

«បានខ្ញុំយល់ព្រម!» គេមិនស្ទាក់ស្ទើរព្រោះជីវិតគេឥឡូវដុនដាបទៅហើយ មានអ្វីដែលយ៉ាប់ជាងនេះទៀតទៅ ទទួលយកលក្ខខណ្ឌនេះក៏មិនអាក្រក់ យករបស់ដែលគេស្រលាញ់ បំផុតមិនពិបាកទេ លុយកាក់ ឡានផ្ទះ ភាពមានបាន នេះជាអ្វីដែលគេស្រលាញ់ហ្នឹងហើយ ចង់បានក៏យកទៅ។ មករាចាប់ផ្តើមស្រមៃចង់បានភាពមានបានភ្លាមក្នុងខួរក្បាល ជាពិសេសគ្រួសាររបស់គេរស់នៅដោយសុភមង្គលដូចពីមុន ប្រពន្ធក៏ស្រលាញ់ខ្លួន រីឯម្តាយក៏លែងឈឺទៀត។

ភូមិបាលបើកប្រអប់ឈើនោះភ្លាមពេលដែលមករាយល់ព្រម ផ្សែងសហុយទ្រលោមផុសចេញពីប្រអប់អាថ៌កំបាំងនោះបង្ហាញឱ្យឃើញកាក់ខ្មៅមួយប៉ុនបាតដៃ។

«នេះគឺ…»

«វាគឺកាក់អាថ័ន ដែលធ្វើលាយពីឆ្អឹងខ្មោចតៃហោងពីរនាក់ ផ្សំជាមួយសំរឹទ្ធិស្លបញ្ចុះអាគមប្រាំពីរយប់ប្រាំពីរថ្ងៃ កាក់នេះលោកយកទៅហាមធ្វើឱ្យបាត់ឱ្យសោះ មិនអ៊ីចឹងលោកនឹងមានគ្រោះថ្នាក់» បុរសនោះហាក់និយាយកម្លាមិនឱ្យមករាគិតចង់បោះវាចោល មិនតែប៉ុណ្ណោះភូមិបាលបានចាប់ដៃមករាជាប់ ដោយយកម្ចុលចាក់ម្រាមដៃគេឱ្យចេញឈាមបន្តក់លើកាក់ខ្មៅនោះ រំពេចនោះវាស្រាប់តែប្រែជាពណ៌ទឹកប្រាក់ធម្មតាវិញ។

«បាទ…» គេទទួលយកកាក់មកកាន់ដោយចិត្តញាប់ញ័រ គ្រាន់តែដៃប៉ះកាក់នោះភ្លាម គេស្រាប់តែធីងធោងវិលមុខយ៉ាងខ្លាំង តែមុនពេលស្មារតីគេរលត់ គេដូចឃើញភូមិបាលប្រែ មុខទៅជាចាស់ជ្រីវជ្រួញ សក់កន្ទ្រើង ខ្លួនប្រាណស្គមកំព្រឹងទៅវិញថែមទាំងញញឹមយ៉ាងកំណាចមកកាន់គេ ហើយបន្ទាប់ពីនោះគេក៏សន្លប់បាត់ស្មារតីទៅ ខណៈនោះដែរទ្រនិចនាឡិកាក៏ចង្អុលលើលេខ១២ល្មម។

ហើយលក្ខខណ្ឌដែលមករាកំពុងយល់ វាមិនមែនមានន័យដូចអ្វីដែលគេគិតនោះទេ……………………………………………………………….

សំឡេងគោះទ្វារម្តងហើយម្តងទៀត ធ្វើឱ្យមករាបើកភ្នែកសន្សឹមៗមើលជុំវិញខ្លួន។

នេះក្នុងបន្ទប់គេងគេតើ គេមកដល់ផ្ទះតាំងពីថ្មើរណា!!

គេដកដង្ហើមធំ ព្រោះគិតថាប្រហែលជាហត់នឿយពេកយល់សប្តិអ៊ីចឹងទៅ តែនៅពេលគេស្ទាបហោប៉ៅអាវបែរជាប៉ះរបស់មូលរឹងៗមួយ។

ឬក៏….?

គេប្រញាប់ទាញវាមកមើល កាក់អាថ័នពណ៌ទឹកប្រាក់មានរូបក្បាលមនុស្សម្ខាង និងមានអក្សរ រ នៅកាក់ម្ខាងទៀតបង្ហាញចំពោះមុខគេ។

គេមិនមែនយល់សប្តិទេ វាជាការពិត!!

«កូនអ្ហា! ក្រោកមកញ៉ាំបាយញ៉ាំទឹកទេហី ថ្ងៃត្រង់ហើយ?»

សំឡេងអ្នកខាងក្រៅបន្ទប់ស្រែកហៅគេញយដង ធ្វើឱ្យមករាភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ម្តាយគេសម្រាកព្យាបាលនៅមន្ទីរពេទ្យតើ គាត់ត្រឡប់មកផ្ទះតាំងពីពេលណា?

គេស្ទុះចុះពីគ្រែទៅបើកទ្វារយ៉ាងលឿន វត្តមានម្តាយគេឈរចំពោះមុខ និងញញឹមកក់ក្តៅមកកាន់គេដូចរាល់ដងគ្មានខុស រាងកាយគាត់មើលទៅក៏រឹងមាំដូចកាលគាត់មិនទាន់ឈឺកាលពី៣ឆ្នាំមុនអ៊ីចឹង។

«ម៉ែ??»

«អឺ! ល្មមចុះទៅញ៉ាំបាយបានហើយ ក្រញ៉ាំប្រយ័ត្នឈឺក្រពះ» គាត់បែរក្រោយបម្រុងរកចុះទៅក្រោមវិញ តែមករាស្ទុះចាប់ដៃគាត់ទាំងមិងមាំង។

«ម៉ែចេញពីពេទ្យតាំងពីកាល ម៉ែមិនធ្វើទុក្ខទេ?» គេសួរញាប់មាត់ស្អេក មិនយល់អ្វីដែលកំពុងកើតឡើងឡើយ។

«ពេទ្យស្អី ម៉ែទៅដេកតាំងពីកាល បើម៉ែមិនឈឺអីផង ហើយឯងកើតអីនិយាយប្លែកៗមិនស្រួលខ្លួនឬអត់?» គាត់សួរគេទាំងបារម្ភ ចំណែកគេងីងើវង្វេងវង្វាន់អស់រលីងបានតែអេះក្បាលខ្វោកៗ។

«ម៉េចទៅជាអ៊ីចឹង…» គេរអ៊ូខ្សឹបៗទាំងងឿងឆ្ងល់។

«ហើយនេះប្រពន្ធឯងទៅលេងម្តាយនៅខេត្តមកថ្ងៃនេះហើយ មិនទៅទទួលនាងនៅបេនឡានទេ?»

អ្ហាស! ប្រពន្ធគេទៅលេងម្តាយក្មេក? ក្រែងនាងចង់លែងគ្នាជាមួយគេទៅយកប្តីថ្មីហី ម៉េចក៏ស្អីៗក្រឡាប់ចាក់អស់រលីងអ៊ីចឹង។

ទ្រឺត…ទ្រឺត…

សំឡេងទូរសព្ទរោទ៍ក្នុងហោប៉ៅ គេប្រញាប់លូកយកមើល ឃើញថាជាលេខប្រពន្ធគេខល មកល្មម។

«អាឡូ…» គេនិយាយទាំងខ្សាវៗនិងស្ទាក់ស្ទើរ។

(បងឯងថ្មើរណាជិះមកយកខ្ញុំ ខ្ញុំចាំជិតកន្លះម៉ោងហើយ នៅរវល់ធ្វើស្អីហ្នឹង?)

គ្រាន់តែលើកផ្អឹបត្រចៀកភ្លាម នាងស្តីឱ្យគេប្រាវៗ រកតែគេតបមិនទាន់។

«ក្រែងយើងលែងគ្នាហើយ អូនម៉េចខលមក…» សម្តីគេអាក់ជាលើកទីពីរ ពេលនាងត្បកមកវិញ។

(លែងគ្នាអី បងឯងស្រវឹងឬយ៉ាងម៉េច ខ្ញុំទៅលេងម៉ែតែពីរបីថ្ងៃ ដល់ថ្នាក់ចង់លែងគ្នាជាមួយខ្ញុំផង បងឯងចង់ស្លាប់អ្ហេស??)

គេមិងមាំងដូចមាន់បែកភ្នែក ស្អីទៀតហើយអ៊ីចេះវី អីក៏ដូរ៣៦០ដឺក្រេយ៉ាងនេះ។

«មិនមែនទេ បងនឹងប្រញាប់ទៅយក»

គេគ្មានពេលគិតច្រើនប្រញាប់ចេញមកក្រៅផ្ទះបើកម៉ូតូទៅយកប្រពន្ធ តែនៅពេលគេឈានជើងមកដល់មុខផ្ទះគេចំហមាត់ធ្លុងតែម្តង។

ឡានថ្លៃចតមុខផ្ទះ ទីធ្លាផ្ទះក៏ធំទូលាយ គេស្ទុះចេញមកក្រៅរបងប្រណីតងើយមើលផ្ទះរបស់គេ គេស្លុតដល់ថ្នាក់លើកដៃខ្ទប់មាត់។

ព្រះជាម្ចាស់!!! គេនៅវីឡាធំស្កឹមស្កៃតាំងពីពេលណា មិញក្នុងបន្ទប់ដេកគេមិនបានសង្កេតឱ្យដិតដល់ តាមពិតដ្បិតតែវាមានការតុបតែងដូចបន្ទប់ចាស់គេមែន តែវាធំទូលាយនិងស្អាតជាងមុនឆ្ងាយណាស់។

មានរឿងអីកើតឡើងចំពោះឯងឱ្យប្រាកដអាមករា!!

គេក្តាប់កាក់ណែនដៃ សម្លឹងមើលវាមិនដឹងភ្នែក ឬមួយអ្វីដែលគេគិតក្នុងចិត្តពេលនោះ វាបានក្លាយជាការពិតហើយពិតមែន?

គេញញឹមញញែមសប្បាយចិត្ត ហក់លោតសប្បាយ មិនចាប់អារម្មណ៍អ្នកណាមើលមកគេយ៉ាងម៉េចឡើយ។

មករាឡើងឡានLand Cruiserសេរីថ្មី បញ្ឆេះម៉ាស៊ីនបើកទៅយកប្រពន្ធ ដោយហួចច្រៀងពេញឡាន ដោយមិនដឹងទេថាមានស្រមោលខ្មៅពីរចូលអង្គុយខាងក្រោយឡានជាមួយគេដែរ។

……………………………………………………………………

ពីមួយថ្ងៃទៅមួយទៅ មករាសប្បាយចិត្តនឹងភាពមានបានរបស់ខ្លួនភ្លេចរឿងលក្ខខណ្ឌដែលបុរសនោះនិយាយឱ្យឈឹង។

«ម៉ែខ្ញុំ និងនីដាត្រូវទៅចូលរួមពិធីមង្គលការមិត្តភក្តិយប់តិចបានត្រលប់មកវិញ ម៉ែនៅផ្ទះម្នាក់ឯងបានទេ?» គេសួរម្តាយទាំងព្រួយបារម្ភ ត្បិតតែពេលនេះសុខភាពគាត់ល្អរឹងមាំក៏ដោយ តែគាត់អាយុច្រើនហើយ គេនៅតែបារម្ភខ្លាចគាត់នៅម្នាក់ឯងមិនបាន។

«ទៅៗម៉ែនៅបាន»

ពេលពួកគេចេញផុត ម្តាយមករាក៏ឡើងមកបន្ទប់អានសៀវភៅធម៌របស់គាត់។

មេឃក៏ចាប់ផ្តើមងងឹតសន្សឹមៗ គាត់ក្រឡេកមើលម៉ោង ឃើញថាម៉ោង៩យប់ទៅហើយ គាត់បិទសៀវភៅដាក់លើតុក្បាលគ្រែ បម្រុងប្រះខ្លួនដេក ស្រាប់តែគាត់ឮសំឡេងក្ឌុងក្ឌាំងនៅជាន់ក្រោម។

មករានិងប្រពន្ធគេមកវិញហើយទេដឹង!

គាត់ចេញពីបន្ទប់ទៅជាន់ក្រោមមើល តែជាន់ក្រោមបែរជាងងឹតឈឹងមិនអ្នកណាបើកភ្លើងសោះ។

«មករា? នីដា?» គ្មានសំឡេងគ្រប់យ៉ាងស្ងាត់ឈឹង គ្មានអ្នកណាតប។

គាត់គ្រលៀសភ្នែកឃើញដូចមករាឡើងជណ្តើរទៅជាន់លើ គាត់ប្រញាប់ស្រែកហៅ។

«កូនអ្ហា! មកតែឯងទេ ចុះនីដាវិញ?» បុគ្គលម្ខាងទៀតមិនតប នៅតែដើរឡើងទៅខាងលើដោយដំណើរមួយៗ គាត់ឡើងតាមឃើញគេចូលបន្ទប់ដេក គាត់ក៏ចូលតាម ស្រាប់តែគាត់ភ្ញាក់ព្រើតតែម្តង ក្នុងបន្ទប់ទទេស្អាត មិនឃើញមករាទេ ហើយគេបាត់ទៅណា ក្នុងបន្ទប់ទឹកក៏មិនឃើញ គាត់ចាស់ហើយស្រវាំងភ្នែកដល់ថ្នាក់ហ្នឹងផង!

គាត់ប្រញាប់ចេញពីបន្ទប់កូនប្រុសមកបន្ទប់ខ្លួនវិញ គាត់សម្លឹងមើលម៉ោងឃើញថា៩:៣០ហើយ កូនមិនទាន់ត្រឡប់មកវិញទៀត គាត់យកទូរសព្ទចុចខលទៅកូន តែបែរជាទំនាក់ទំនងមិនបាន។

«លេខទូរសព្ទដែលលោកអ្នកកំពុងហៅគ្មានការឆ្លើយតបទេនៅពេលនេះ សូម…»

តុក…តុក…

សំឡេងគោះទ្វារបន្ទប់គាត់បន្លឺឡើង គាត់ញ័រដៃញ័រជើងខ្លាចតែចោរចូលផ្ទះ កូនចៅក៏មិននៅទៀត។

គាត់មិនហ៊ានបើកទ្វារ តែស្រែកសួរដោយភិតភ័យ។

«អ្នកណាគេ?»

ពេលគាត់សួរទៅអ្នកខាងក្រៅក៏ឈប់គោះ គ្រប់យ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ​ គាត់ដើរទៅជិតទ្វារផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់ខាងក្រៅក៏មិនឮអ្វីទៀត ប៉ុន្តែក្នុងបន្ទប់ទឹករបស់គាត់បែរជាឮសំឡេងទឹកស្រក់ម្តង។

តក់…តក់…

អស់ពីទឹកស្រក់សំឡេងបើកទឹកក៏បន្លឺឡើងវិញ និងខ្លាំងទៅៗ។

គាត់ដឹងថានេះមិនមែនជាចោរទេ តែជាអ្វីផ្សេងដែលគាត់មើលមិនឃើញហើយនៅទីងងឹតទៀត។

ផាំង!

ភ្លាមនោះបង្អួចរបើកក្រាក ខ្យល់បក់ចូលមកលាយឡំទឹកភ្លៀងបាចប្រសាចពេញហ្នឹង ព្រមជាមួយស្រមោលខ្មៅហោះកាត់បង្អួចមួយវឹប ធ្វើឱ្យគាត់ភ័យស្រុតដួលទៅលើឥដ្ឋ គាត់ចាស់ហើយពេលជួបហេតុការណ៍បែបនេះគាត់ស្ទើរតែគាំងបេះដូងភ្លាមៗ។

គាត់ប្រឹងងើបរត់សំដៅទៅទ្វារបើកចេញទៅខាងក្រៅ ពេលឃើញស្រមោលខ្មៅស្ទុងចេញពីបន្ទប់ដេកដើរសំដៅមករកគាត់។

«ជួយផង!អ្នកណាក៏បានដែរជួយផង!!»  

គាត់រត់មកយ៉ខាងមុខនៅជាន់លើ មេឃក៏រកកល់ភ្លៀង សំឡេងផ្លេកបន្ទោរឆ្វេចឆ្វាចបង្ហាញឱ្យឃើញមុខស្រមោលខ្មៅនោះ វាមិនមែនជាមនុស្សតែជាបិសាចដែលមានមុខជ្រីវជ្រួញរលេះរលួយនិងដុះស្នែងលើក្បាល។

«ដល់ពេលទៅហើយ!»

ឆ្វាប់!!!

«អ្ហា!!!»

…………………………………………..

គ្រាំង!!

មករាមិនប្រយ័ត្នគ្រវាសដៃត្រូវកែវធ្លាក់បែកខ្ចាយ។

«យ៉ាងម៉េចហ្នឹងបង?»

ពួកគេកំពុងអង្គុយនៅតុការ បរិភោគអាហារនៅឡើយតែពេលនេះគេបែរជាមានអារម្មណ៍មិនស្រួលក្នុងខ្លួនសោះ​ រសាប់រសល់យ៉ាងម៉េចមិនដឹង។

«បងថាយើងត្រលប់ទៅវិញទៅ ខ្លាចម៉ែនៅតែឯងយូរ»

«ចា៎សបង!»

ពួកគេត្រឡប់មកវិញទម្រាំដល់ផ្ទះជិតម៉ោង១២យប់ទៅហើយ ព្រោះតែស្ទះផ្លូវ តែពេលមកដល់មុខផ្ទះ ពួកគេចុះពីលើឡានយ៉ាងលឿន ដោយសារមានមនុស្សចោមរោមពេញផ្ទះរ​បស់ពួកគេ។

នេះមានរឿងអ្វីកើតឡើងឱ្យទៅ?

«មានរឿងអីហ្នឹង?»

មករាវែកហ្វូងមនុស្សចូលមកខាងក្នុងឃើញប៉ូលីសកំពុងក្របកំណាត់សលើមនុស្សម្នាក់។

«ម្ចាស់ផ្ទះលោតពីលើផ្ទះសម្លាប់ខ្លួន» សម្តីអ្នកណាមិនដឹងនិយាយឡើងមក ធ្វើឱ្យមករានិងនីដាស្លុតស្មារតី។

បេះដូងមករាលោតដូចទូងស្គរញាប់រន្ថើនទប់មិនជាប់ គេដើរទៅក្បែរសាកសពសន្សឹម​ៗ ដោយឈោងដៃទៅបើកកំណាត់សទាំងញ័រដៃទទ្រើត។

«ម៉ែ!!!» គេទ្រហោយំលែងខ្មាសមនុស្សជុំវិញខ្លួន ហេតុអីម្តាយគេត្រូវលោតសម្លាប់ខ្លួន ព្រឹកមិញគាត់នៅនិយាយលេងជាមួយគេធម្មតាតើ។

ពេលគេនឹងឃើញដល់លក្ខខណ្ឌដែលភូមិបាលនិយាយដល់ ទើបពេលនេះគេដឹងហើយថាអ្វីដែលគេស្រលាញ់បំផុតនឹងត្រូវបាត់បង់ទៅគឺអ្វី…

កាក់ខ្មៅរូបក្បាលមនុស្សក្នុងហោប៉ៅខោរបស់មករាប្រែជាស្នាមញញឹមយ៉ាងកំណាចមួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះរួចក៏ប្រែជាសភាពកាក់ធម្មតាវិញ។

…………………………………………………………………

បុណ្យសពម្តាយមករាប្រារព្ធបានប្រាំពីរថ្ងៃហើយ នាំឱ្យមករាអស់សង្ឃឹមនិងហ្មងសៅមិនដឹងធ្វើយ៉ាងម៉េច គេសម្លឹងមើលកាក់ក្នុងដៃដោយមិនអស់ចិត្ត គេចាប់ផ្តើមមានគំនិតថាហេតុអីគេមិនសុំបំណងប្រាថ្នាឱ្យម្តាយគេរស់ឡើងវិញ បើសិនជាកាក់នេះប្រែពីខ្មៅទៅសបាន។

មករាមិនមាត់ប្រាប់ប្រពន្ធគេទេ រង់ចាំតែដល់ពេលអធ្រាត្រពេលណាគេនឹងសុំបំណងប្រាថ្នាទី២ពីកាក់នេះ។ ចំណែកឯនីដាដឹងថាប្តីពិបាកចិត្តនឹងរឿងម្តាយក្មេកស្លាប់  ប៉ុន្តែមើលទៅគេដូចមានអ្វីលាក់បាំងជាមួយនាង ទើបនាងចាំសង្កេតមើលស្ងាត់ៗ។

ម៉ោង១២រំលងអធ្រាត្រ…

មករាឈរនៅយ៉ខាងក្រៅដោយទាញកាក់មកដាកពីមុខខ្លួន គេនិយាយខ្សឹបៗដោយសម្លឹងមើលកាក់នោះមិនដាក់ភ្នែក។

«បំណងប្រាថ្នាបន្ត ខ្ញុំចង់ឱ្យម្តាយខ្ញុំរស់ឡើងវិញ» គ្រាន់តែគេនិយាយចប់ភ្លាម មេឃចាប់    ផ្តើមមានរន្ទះផ្គរហាក់ដូចជាចង់បញ្ចេញអានុភាពរបស់ខ្លួន រីឯពពកក៏ប្រែជាពណ៌ខ្មៅបក់រសាត់មកបាំងពន្លឺច័ន្ទធ្វើឱ្យផ្ទៃមេឃងងឹតស្លុតគួរឱ្យព្រឺក្បាល។

នីដាដែលលួចពួនលបមើលប្តីក៏ប្រែជាតក់ស្លុតភ្លាម ព្រោះនាងស្រាប់តែឃើញស្រមោលខ្មៅធំមួយផុសឡើងឈរនៅពីក្រោយខ្នងប្តីរបស់នាង រំពេចនោះស្រមោលខ្មៅក៏ចូលទៅក្នុងខ្លួនមករាមួយទំហឹង ធ្វើឱ្យគេដួលទៅលើឥដ្ឋ នីដាភ័យពេកច្រឡំស្រែកចេញមក នាំឱ្យស្រមោលខ្មៅងាកមកសម្លឹងនាងខ្វាច់ដោយឥតព្រៀងទុក។

នីដាភ័យពេកនាងរត់ចេញពីទីនោះ ប៉ុន្តែបែរជាមានអ្វីម្យ៉ាងចាប់កន្ត្រាក់សក់របស់នាងកញ្ឆក់ទៅក្រោយមួយទំហឹង។

«អូយ៎!»

«ចង់ទៅណា?» សម្លេងស្អកខ្សាវៗបន្លឺឡើងក្បែរត្រចៀកនាង មិនតែប៉ុណ្ណោះនាងមានអារម្មណ៍ថាមានក្រចកមុតស្រួចអូសតាមកញ្ចឹងករបស់នាងនិងខ្ញាំតិចៗ ធ្វើឱ្យកនាងឈាមរឹមៗ។

«ហ៊ឺហ៊ឺ…បងមករាជួយខ្ញុំផង!» នាងស្រែកហៅប្តីដែលនៅតែដេកលើឥដ្ឋមិនកម្រើក រីឯនាងវិញត្រូវអ្នកម្ខាងទៀតអូសទៅជាន់ក្រោមដោយសំឡេងគ្រហឹមនៅចុងច្រមុះដូចខឹងនឹងនាងដែលរំខានកិច្ចការរបស់វា។

«នាងឯងត្រូវតែងាប់!» វាអូសនាងមកដល់ទីណាក៏មិនដឹង ហេតុអីមនុស្សជុំវិញខ្លួននាងដើរទៅដើរមក តែបែរជាគ្មានអ្នកណាម្នាក់មានចិត្តជួយនាងអីបន្តិចសោះអ៊ីចឹង ប្រៀបដូចជាពួកគេមើលនាងមិនឃើញទៅវិញ។

…………………………………………………………………..

ពន្លឺព្រះអាទិត្យរះចាំងភ្នែកលើរាងកាយមករាដែលដេកស្តូកស្តឹងនៅយ៉ខាងមុខផ្ទះ។

ទ្រឺត…ទ្រឺត…

សំឡេងទូរសព្ទរោទ៍ក្បែរត្រចៀកដាស់ឱ្យមករាភ្ញាក់ឡើងទាំងស៊ើងមើង។

«អាឡូ!» គេនិយាយខ្សាវៗនិងអង្អែលកញ្ចឹងកដោយភាពចុករោយ។

(លោកត្រូវជាកូនប្រុសរបស់អ៊ំស្រីស៊ីណាតមែនទេ?)

«បាទមែនហើយ» គេឆ្លើយទាំងក្តុកក្តួលពេលនឹកដល់ម្តាយដែលលាចាកលោកនេះទៅ   ហើយ។

(អាការៈអ៊ំស្រីបានធូរហើយ គាត់អាចចេញពីពេទ្យថ្ងៃនេះបាន)

«លោកគ្រូពេទ្យនិយាយថាម៉េច?» មករាភ្ញាក់ផ្អើលនឹងអ្វីដែលបានឮ មានន័យថាម្តាយគេ…

(បាទអ៊ំស្រីចេញពីមន្ទីរពេទ្យបានហើយសាច់ញាតិអាចអញ្ជើញមកទទួលគាត់ទៅផ្ទះបាន)

«ខ្ញុំនឹងប្រញាប់ទៅភ្លាម!»

…………………………………………………

«យ៉ាងម៉េចនឹងកូន មើលមុខម៉ែរហូត?» ម្តាយមករាអស់សំណើចនឹងកូនប្រុសដែលធ្វើខ្លួនប្លែកៗ ពេលទៅទទួលគាត់យំឱបគាត់ដូចកូនក្មេង ហើយឥឡូវឱបគាត់ផងថើបគាត់ផងដូចជានឹករឭកគាត់ណាស់អ៊ីចឹង។

«កូនស្រលាញ់ម៉ែ» គេឱបម្តាយទាំងភ័យផងអរផងគិតថាត្រូវបាត់បង់គាត់ដោយសារទង្វើរបស់ខ្លួនទៅហើយ។

«ម៉ែក៏ស្រលាញ់កូន ហើយនេះប្រពន្ធឯងទៅណា?»

មែនហើយ! ប្រពន្ធគេនៅឯណា គេបារម្ភពីម្តាយពេក ភ្លេចគិតដល់ប្រពន្ធឱ្យឈឹង។

គេសុំបំណងប្រាថ្នាទី២បានសម្រេចហើយ ម្តាយគេក៏រស់ឡើងវិញដែរ អ៊ីចឹងរបស់ដែលគេត្រូវបាត់បង់បន្ត មានតែ…

«មិនអាចទេ!!»

មករាស្ទុះចូលក្នុងបន្ទប់រុករកនាងសព្វកន្លែងតែរកមិនឃើញទេ ខលទៅនាងក៏មិនលើកទូរសព្ទ គេខលសួរខាងម្តាយក្មេកក៏មិនឃើញនាងដែរ អ៊ីចឹងនាងទៅណា?

«កុំកើតអីឱ្យសោះអូន! បងមិនចង់ព្រោះតែការចង់បានរបស់បង ធ្វើឱ្យអូនរងគ្រោះជំនួសទេ»

…………………………………………………………………..

ឆឹប…ឆឹប…

នីដាបើកភ្នែកសន្សឹមៗពេលឮសំឡេងរំខាន នាងភ្ញាក់ទាំងមិងមាំង និងមើលជុំវិញខ្លួនទាំងងឿងឆ្ងល់។

នាងនៅឯណា?

«អូមហាសាធិ អូ…»

នីដាងាកទៅមើលប្រភពសំឡេង ឃើញបិសាចដែលចាប់នាងមកកំពុងធ្វើពិធីអ្វីម្យ៉ាង ​មិនតែប៉ុណ្ណោះវាលើកផ្តិលទឹកដែលមានវត្ថុរាវក្រហមតែតផឹកក្អឹកៗមិនបង្អង់។ នាងកំពុងតក់ស្លុតនឹងទិដ្ឋភាពចំពោះមុខ ព្រមទាំងលបមើលកុំឱ្យវាដឹង ប៉ុន្តែវានៅតែដឹងខ្លួនងាកមកមើលនាងវិញដោយមិនឱ្យសញ្ញា។

«ភ្ញាក់ហើយអ្ហេស?» វាដើរដោយដំណើរលើក្រោមមិនស្មើគ្នា សម្លឹងមុខនាងដោយទឹកមុខមិនគួរឱ្យទុកចិត្ត។

«ឯងជាអ្នកណា?» នាងសួរទាំងភិតភ័យមើលទៅវាដូចជាមនុស្សពាក់កណ្តាល បិសាចពាក់    កណ្តាលយ៉ាងម៉ែចមិនដឹង។

«យើងត្រូវការជីវិតប្តីនាងមកបង្រ្គុបវិញ្ញាណខ្មោចទាំង១០០របស់យើង ហើយនាងជាអ្នកទៅសម្លាប់វាឱ្យបាន ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃពេញបូរមីហើយ យើងគ្មានពេលច្រើនទៀតទេ»

នីដាមិនយល់អ្វីដែលវានិយាយ តែភ្លាមនោះនាងរំកិលគូទថយក្រោយភ្លាម ពេលអ្នកម្ខាងទៀតខ្ចាក់អ្វីមិនដឹងចេញពីក្នុងមាត់មួយដុំធំក្លិនគួរឱ្យចង់ក្អួត បម្រុងបង្ខំឱ្យនាងលេបវា។

នីដាស្រវារបស់ជិតដៃគប់ក្បាលរបស់វាមួយទំហឹង និងបែរក្រោយរត់ចេញពីទីនេះ តែនាងនៅតែយឺតមួយជំហាន ព្រោះវាស្ទុះងើបមកវិញ ច្របាច់កនាងលើកឡើងផុតដី។

«កុំចង់សាកជាមួយយើង!!» វាស្រែកគ្រហឹមដាក់នាងដោយទោសៈ ព្រមទាំងច្របាច់មាត់នាងឱ្យហាលេបរបស់នោះចូលក្នុងពោះ។

«ទេ ទេ!»

ក្អឹក!

«ហាហា!»

វាទម្លាក់នាងទៅលើដី នាងចាប់ផ្តើមចុករមួលប្រកាច់ប្រកិនពេញហ្នឹង ព្រោះរបស់ដែលនាងលេបចូលទៅប្រៀបដូចជាសត្វល្មូនមួយរត់ឆ្កៀលពោះវៀនពោះតាំងនាងស្ទើរដាច់អស់ទៅហើយ។

«ជួយផង…»

នីដាប្រឹងខ្ចាក់របស់នោះចេញមកវិញស្ទើរលានភ្នែក ប៉ុន្តែលទ្ធផលនាងបែរជាក្អួតឈាមចេញមកទៅវិញ។

«អួក!» នាងដួលផ្កាប់មុខទៅដីលែងកម្រើកអ្វីទាំងអស់។

«ទៅរកអាមករាភ្លាមទៅ!»

នីដាងើបក្បាលសន្សឹមៗដោយស្នាមញញឹមពិសពុល រី​ឯគ្រាប់ភ្នែកប្រែជាសស្លើតគួរឱ្យព្រឺក្បាលប៉ុនពេក។

«បាទ លោកម្ចាស់»

………………………………………………………….

ម៉ោង១១:៤៦នាទីយប់…

មករាអង្គុយនៅបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវជាមួយម្តាយរង់ចាំប្រពន្ធក្រែងលោនាងរវល់ទៅណា គេក៏មិនភ្លេចខលទៅនាងជារឿយៗក្រែងនាងលើកទូរស័ព្ទ។

«ម៉ែទៅសម្រាន្តទៅយប់ហើយ ប្រយ័ត្នមិនស្រួលខ្លួន»

«ម៉ែមិនអីទេ ឡើងទៅក៏គេងមិនលក់ដែរបារម្ភពីនីដាប្រពន្ធឯងហ្នឹង បាត់ទៅណាមិនដឹង»

មករាដកដង្ហើមធំតប់ប្រមល់មិនដឹងធ្វើយ៉ាងម៉េច ព្រោះឥឡូវមិនទាន់គ្រប់២៤ម៉ោងទេ ប្តឹងប៉ូលីសឱ្យជួយរកក៏មិនទាន់បានទៀត។

ឈូ!

ភ្លៀងធ្លាក់ភ្លាមៗដូចហែកមេឃ ផ្លេកបន្ទោរឆូងឆាំងគ្រហឹមបន្តបន្ទាប់គ្នាមិនឈប់ ខណៈនោះសំឡេងគោះទ្វារក៏បន្លឺឡើង។

តុក…តុក…

មករានិងម្តាយមើលមុខគ្នាទាំងត្រេកអរ ព្រោះគិតថានីដាប្រហែលត្រឡប់មកវិញហើយ គេប្រញាប់ទៅបើកទ្វារឱ្យ តែគេរាងភាំងបន្តិចពេលឃើញនាងឈរមុខទ្វារដោយទឹកមុខស្លេកស្លាំង ប្រឡង់ភ្នែកដក់ខ្មៅស្លក់ៗយ៉ាងម៉េចមិនដឹង។

«អូនទៅណា ម៉េចបងខលទៅមិនលើកទូរសព្ទ?»

នាងមិនតប តែដើរចូលមកក្នុងផ្ទះដោយដំណើរមួយៗត្រង់ភ្លឹងមិនរង្គើស្មាបន្តិចសោះ។

នាងដើរចូលទៅផ្ទះបាយដែលងងឹតឈឹងដោយមិនសូម្បីតែបើកភ្លើង តែនាងបែរជាបើកថតទូរកអ្វីម្យ៉ាង មករាមានមន្ទិលចំពោះឫកពារបស់នាងតែគេមិននិយាយអ្វី បម្រុងចូលទៅបើកភ្លើងឱ្យនាង ស្រាប់តែពន្លឺរន្ទះបាញ់មួយឆ្វាច់ចាំងឱ្យឃើញស្រមោលនាងលើជញ្ជាំង ធ្វើឱ្យគេញ័រជើងឈានថយក្រោយ។

ស្រមោលនោះមានស្នែងថែមទាំងមានសក់រញ៉ររញ៉ៃទម្លាក់ប៉ប្រះស្មា នេះពិតណាស់មិនមែនជាស្រមោលរបស់ប្រពន្ធគេទេ។ មករាព្រឺក្បាលចង់ប៉ុនពាង បង្វែរខ្លួនចេញពីផ្ទះបាយរត់សំដៅមកកាន់ម្តាយដែលកំពុងអង្គុយលើសាឡុង។

«ម៉ែមិនស្រួលហើយ!»​ គេនិយាយទាំងត្រហេបត្រហបនិងបើកញើសជោក។

«មិនស្រួលអីកូន?» គាត់លើកចិញ្ចើមឆ្ងល់នឹងឫកពារបស់កូនប្រុស។

«ខ្ញុំឃើញ…» សម្តីគេអាក់កណ្តាលទី ព្រោះសំឡេងអ្នកក្រោយខ្នង។

«បងអ្ហា…» នីដាហៅប្តីដែលមានឫកពារញីរញ័រ។

«ឡើងទៅគេងទៅយប់ហើយ» សម្លេងនាងមុត និងមើលគេមិនដាក់ភ្នែក។

«បាទ…»

មករាស្ទាបកាក់ក្នុងហោប៉ៅដោយអារម្មណ៍ចម្លែក​ មែនហើយតាំងពីយកកាក់នេះចូលផ្ទះ គេមានអារម្មណ៍ថាគ្រួសារគេមានរឿងមិនចេះចប់ចេះហើយសោះ ឬមួយកាក់នេះប្រាកដជាមានអ្វីមិនស្រួលហើយ។

មករាដែលធ្វើពុតជាសំងំគេង ចាប់ផ្តើមកម្រើកខ្លួនតិចៗលបងាកទៅមើលប្រពន្ធដែលគេងបែរខ្នង ឃើញថានាងគេងលក់ហើយ ទើបគេលួចចុះទៅជាន់ក្រោមដោយមិនដឹងទេថាប្រពន្ធគេងើបអង្គុយសម្លឹងមើលដំណើររបស់គេដោយខ្សែភ្នែកខ្មៅងងឹត។

មករាដើរមកដល់ផ្ទះបាយយកកាក់ទៅបោះចូលក្នុងធុងដោយចាក់សាំងដុតបំផ្លាញវាចោល ស្រាប់តែកាក់ដែលគេទម្លាក់ចូលអណ្តែតចេញពីធុងនោះហោះសំកាំងនៅពីមុខគេទៅវិញ។

ព្រះជាម្ចាស់!!

គេស្លុតនឹងអ្វីដែលមិនធ្លាប់ជួបប្រទះនេះ។

ងឺត…

សំឡេងអ្វីម្យ៉ាងនៅត្រង់កាំជណ្តើរបន្លឺកាន់តែកៀកជិតខ្លួនគេ គេងាកទៅមើលឡើងភ្ញាក់ក្រញាងតែម្តង ប្រពន្ធគេវារចុះពីកាំជណ្តើរពត់ខ្លួនចុះឡើងដូចហ្សូមប៊ីគ្មានខុស មុខក៏ជ្រីវជ្រួញសក់ក្បាលកន្ទ្រីងកន្ទ្រើងដូចមិនមែននាងទេ។

«នីដា…» គេគាំងស្តូកកម្រើកមិនរួចព្រោះភ័យឡើងរឹងជើងទៅហើយ។

«ដល់ថ្ងៃងាប់របស់ឯងហើយ!!!» សំឡេងនាងជាសំឡេងមនុស្សប្រុស ថែមទាំងលើកកាំបិតបម្រុងចាក់កណ្តាលទ្រូងរបស់គេ តែគេសង្រ្គុបចាប់ដៃនាងជាប់ទាន់ ប្រទាញប្រទង់គ្នាទៅមក មករាទ្រាំមិនបានធាក់នាងមួយជើងខ្ទាតដួលទៅម្ខាងដោយសុំទោសនាងក្នុងចិត្ត គេដឹងថាមានអ្វីម្យ៉ាងចូលក្នុងខ្លួននាងហើយ មិនអ៊ីចឹងមនុស្សស្រីចំពោះមុខគេនេះមិនមែនជាប្រពន្ធរបស់នោះគេ។

«ម៉ែឆាប់រត់ទៅ!» គេស្រែកហៅម្តាយដែលនៅជាន់លើឱ្យគេចចេញពីទីនេះ ប៉ុន្តែមានដៃមួយចាប់ជើងរបស់គេជាប់។

ដៃសស្លេកមានសរសៃរវីមរវាម ថែមទាំងមានក្រចកខ្មៅមុតស្រួចខ្វាមជើងគេទាញទម្លាក់ពីលើជណ្តើរ។

ព្រូស!!!

«អូយ៎!»

«ឯងងាប់ទៅ!»

ប៉ាំង!

មករាគេចពីមុខកាំបិតទាន់ទាំងប្រផិតប្រផើយប៉ិះនឹងត្រូវក្បាល ដែលធ្វើឱ្យនីដាខឹងកញ្ជ្រោលទ្វេដងដែលកាប់អ្នកម្ខាងទៀតមិនបានសម្រេច។

ប៉ុន្តែនីដាមិនទាន់បានយារកាំបិតចាក់មករាទៀតផង​ មានរបស់ម្យ៉ាងត្រូវបំពាក់លើ-ករបស់នាង។

«អ្ហា!! ក្តៅណាស់ៗ» នាងស្រែកទាំងឈឺចុកចាប់រួចក៏ដួលសន្លប់បាត់ស្មារតីទៅ។

«ឆាប់នាំនាងចេញពីទីនេះទៅ» ម្តាយមករានិយាយទាំងអន្ទះសា នាំគ្នាជួយគ្រាហ៍នាងឡើងឡាន។

ផាំង!

ទ្វាររបើកឡើងបង្ហាញឱ្យឃើញ បុរសភូមិបាលដែលឱ្យកាក់ខ្មៅមកមករា។

«ឯងត្រូវតែស្លាប់អាមករា!» ភូមិបាលលើកដៃចង្អុលមុខគេយ៉ាងកាចសាហាវ ។

មករាសម្លឹងមើលបុរសដែលសន្យាជួយគេឱ្យរួចផុតពីសេចក្តីលំបាកដែលកំពុងជួបប្រទះ ទាំងដែលតាមពិតអ្វីទាំងអស់នេះជាការប៉ុនប៉ងចង់បានជីវិតគេសោះ។

ក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក ភូមិបាលស្ទុះមកច្របាច់កមករាឡើងផុតជើង បំណងឱ្យគេដាច់ខ្យល់ស្លាប់ ប៉ុន្តែកាក់ខ្មៅដែលមករាបោះចូលធុងដុតស្រាប់តែអណ្តែតឡើងហោះចូលមកក្នុងដៃរបស់គេភ្លាមមួយរំពេច។

មករាគ្រវាសភ្នែកឃើញម៉ោងលើនាឡិកាប៉ោលត្រឹមម៉ោង១២គត់ ធ្វើឱ្យគេយល់អត្ថន័យកាក់ក្នុងដៃ។ គេប្រើស្មារតីតិចតួចរបស់ខ្លួនអធិដ្ឋានដល់កាក់ខ្មៅសុំបំណងប្រាថ្នាចុង     ក្រោយ។

«សូមឱ្យអាថ័នខ្មៅរបស់ភូមិបាលក្នុងការបំផ្លាញមនុស្សដទៃទៀតសាបរលាបបាត់ពីលើលោកនេះ»

គ្រាន់តែគេប៉ងចប់ភ្លាម ពន្លឺម្យ៉ាងចេញពីកាក់ខ្មៅរួមរឹតភូមិបាលមិនឱ្យកម្រើកទៅណា​រួច។

«មិនអាចទេ យើងជាអ្នកគ្រប់គ្រងពួកឯង ឯងត្រូវកំចាត់វា មិនមែនយើងទេ!» ភូមិបាលរើបម្រាស់ពីចំណងខ្មៅដែលរឹតរួតខ្លួន មិនតែប៉ុណ្ណោះព្រលឹងខ្មៅជាច្រើនបោះពួយពីខាងក្រៅផ្ទះសំរុកហោះចូលមកខាងក្នុង ចូលទៅក្នុងខ្លួនបុរសភូមិបាលមិនថាតាមភ្នែក​ ច្រមុះ មាត់ ត្រចៀកទាំងកម្រោលប្រៀបបីដូចជាព្រលឹងទាំងឡាយដែលត្រូវបានបុរសភូមិបាលឃុំឃាំងរយឆ្នាំ រង់ចាំឱកាសសងសឹកម្ចាស់ចំណងនេះជាយូរយារមកហើយ។

«អ្ហា! ក្តៅណាស់» បុរសនោះស្រែកកញ្ជ្រោល ក្តៅក្រហល់ក្រហាយពេញខ្លួន ព្រោះតែអាគមរបស់ខ្លួនដែលសាងឡើងវាយបកមកខ្លួនឯងវិញ។

បុរសភូមិបាលដែលធ្លាប់តែក្មេងសង្ហាប្រែក្លាយវ័យបន្តិចម្តងៗរហូតវិវត្តទៅជាបុរសចំណាស់ហើយក៏ប្រែខ្លួនប្រាណស្វិតរញ៉មរលាយបាត់ទៅជាផ្សែង។

មករាស្រុតដួលទៅលើដីទាំងគ្មានកម្លាំងកំហែង ហើយក៏សន្លប់បាត់ស្មារតីទៅ រីឯកាក់ខ្មៅក្នុងដៃរបស់គេក៏រលាយបាត់ទៅដែរ។

……………………

«ក្មួយប្រុស! ក្រោកឡើងម៉េចមកគេងនៅទីនេះ?»

សំឡេងឮល្វើយៗដាស់គេឱ្យភ្ញាក់ពីដំណេក។

«ម៉េចក៏ខ្ញុំនៅទីនេះទៅវិញ?» គេសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនឃើញថាខ្លួនឯងមកគេងកណ្តាលផ្លូវកន្លែងដែលម៉ូតូរបស់គេរលត់ដេរមិនឆេះ។

អ៊ីចឹងមានន័យថារឿងរ៉ាវដែលកើតឡើងចំពោះគេកន្លងមកគឺយល់សិប្តឬ?

«ហើយក្មួយមកធ្វើអីនៅម្តុំនេះ?» អ៊ំស្រីដែលមានកាន់ចប និងកញ្ជ្រែង ជាមួយកូនប្រុសពីរនាក់កំពុងមើលមកគេទាំងងឿងឆ្ងល់។

«ខ្ញុំចេះតែជិះម៉ូតូលំហែខួរក្បាល ហើយ…» គេមិនដឹងអធិប្បាយថាម៉េចទៀត បើប្រាប់គាត់ទៅ គាត់អាចថាគេឆ្កួតឬអត់ដែលនិយាយរឿងកាក់ស្អីនោះ សម័យនេះហើយម៉េចនឹងមានរឿងអស្ចារ្យបែបនោះទៅ ប៉ុន្តែពេលឮគាត់និយាយធ្វើឱ្យគេភាំងតែម្តង។

«មីងយល់ហើយ តាមពិតមិនសូវមានអ្នកណាហ៊ានមកម្តុំនេះទេ ព្រោះអ្នកខ្លះបើរាសីដាក់តែងជួបរឿងចម្លែកៗ ទើបទីនេះជាកន្លែងគួរឱ្យខ្លាចសម្រាប់អ្នកមួយចំនួនទៅហើយ ណាមួយមកពីអ៊ំមានជីវភាពក្រលំបាកទើបនាំកូនៗមកជីកដំឡូងយកលក់ កុំអីអ៊ំក៏មិនហ៊ានមកទីនេះដែរ»

មករានិយាយលែងចេញ បានត្រឹមភ្លឹកភាំងនឹងសម្តីអ៊ំស្រីម្នាក់ឯង ចំណែកឯអ៊ំស្រីនិងកូនៗក៏ដើរចេញទៅបាត់ទៅហើយ។

សំឡេងទូរសព្ទដាស់មករាឱ្យភ្ញាក់ពីពីការភ្លឹកភ្លាំង តែពេលឃើញលេខខលមកគេលើកទទួលទាំងញ័រដៃ ព្រោះខ្លាចរឿងដែលខ្លួនភ័យខ្លាចក្នុងចិត្តជានិច្ចកើតឡើង។

(លោកមករា អ៊ំស្រីគាត់មានអាការៈធូរស្បើយហើយ អាចចេញពីមន្ទីរពេទ្យស្អែកនេះបាន)

មករាឮបែបនេះអរភើតជាងបានមាសដុំទៅទៀត គេមិនសួរនាំគ្រូពេទ្យតាមទូរស័ព្ទច្រើន គេប្រញាប់បើកម៉ូតូសំដៅទៅទីនោះតែម្តង។

“ពិតជាអភិនីហារមែន អ៊ំស្រីដើមឡើយមានសុខភាពទន់ខ្សោយណាស់ ស្រាប់តែព្រឹកមិញនេះក្រុមគ្រូពេទ្យបានទៅពិនិត្យអាការៈម្តងទៀត គាត់បែរជាមានសុខភាពរឹងមាំធម្មតាទៅវិញ គួរឱ្យឆ្ងល់ណាស់ ”

មករានឹកឃើញសម្តីលោកគ្រូពេទ្យដែលនិយាយមកកាន់ខ្លួនពេលដែលទៅទទួលម្តាយចេញពីមន្ទីរពេទ្យជានិច្ច ហើយនៅមានរឿងមួយទៀតដែលធ្វើឱ្យគេសប្បាយចិត្តខ្លាំងដែរនោះ គឺប្រពន្ធរបស់គេត្រូវរូវជាមួយគេវិញហើយ។

អ៊ីចឹងបានថាជីវិតមនុស្សយើងពេលខ្លះមានសុខមានទុក្ខ គ្រាន់តែពេលខ្លះសុខមកមុនឬក៏ទុក្ខមកមុនតែប៉ុណ្ណោះ ឥឡូវជីវិតគេពេលនេះប្រៀបដូចជាក្រោយភ្លៀងមេឃស្រឡះ ម្តាយក៏ជាសះស្បើយពីជំងឺ គេនិងប្រពន្ធក៏យល់ចិត្តគ្នាវិញ រីឯការងារក៏ទទួលបានជោគជ័យ ព្រោះគេជាប់ការងារនៅកន្លែងធ្វើការថ្មីដែលមានអ្នកឱ្យតម្លៃរូបគេ។ ហើយរឿងមួយទៀតដែលគេចាំមិនភ្លេចនិងទុកវាជាអាថ៌កំបាំងមិនឱ្យអ្នកណាដឹងនោះគឺ កាក់ខ្មៅពិតជាមានពិតប្រាកដមែនគេមិនបានយល់សិប្តស្រមើស្រមៃតែឯងនោះទេ ព្រោះស្នាមមុតនៅកញ្ចឹងករបស់គេជាភស្តុតាងច្បាស់ពេលដែលភូមិបាលច្របាច់កគេពេលនោះ ក្រចកមុតស្រួចនោះបានទំលុះសាច់របស់គេមែន សំណាងហើយដែលគេរួចជីវិតមកបាន ដោយសារតែការសន្យាឆ្កួតៗរបស់គេនោះ មិនទាំងដឹងឫសគល់ប្រវត្តិកាក់ខ្មៅនិងភូមិបាលច្បាស់ផងក៏ព្រមតាមលក្ខខណ្ឌរបស់ភូមិបាលប៉ិះអស់ជីវិតខ្លួនឯង និងនាំទុក្ខដល់គ្រួសារទៀត។

ប៉ុន្តែអ្វីៗកន្លងហួសហើយ គេសង្ឃឹមថាភូមិបាលនឹងវិនាសសាបសូន្យជាមួយកាក់ខ្មៅដូចដែលគេសុំបំណងចុងក្រោយនោះទៅចុះ។

          “បងថាវរៈ! ចាំអូនផង”

          “រត់ឱ្យទាន់បងមក​ បើចាប់បងបាន បងនឹងមានរង្វាន់ឱ្យ”

          “ចាំមើលខ្ញុំចាប់បងឯងឱ្យបាន”

          “មក! មក! អូយ!”

          “ចាប់បងឯងបានហើយ”

          “កុំតែបងរអិលជើងទេ កុំអីអូនឯងគ្មានសង្ឃឹមចាប់បងបានទេ”  

          “មោះ! ឯណារង្វាន់ខ្ញុំ”

          “បងនិយាយលេងតា៎! ហាសហា”

          “ស្អីទេ! ស្អប់បងឯងណាស់!”

          “អូនឯងទៅណា ជួយលើកបងផង មនោ! មនោ! កុំខឹងបងមើល៍”

          “ហ៊ឹស”

          “មោះ មោះ ពៅកុំខឹងបងមើល៍! នេះរង្វាន់អូនឯង”

          “អូ! ស្អាតណាស់ បងឯងបេះមកពីណា”

          “នោះស្រះឈូកក្រោយអូនឯងហ្នឹង!”

          “ងាប់នៅក្រោយហ្នឹង!”

          “ឥឡូវយកអត់”

          “យក​! អត់ទេ…យកតា៎! ហាសហា”

ថាវរៈបានផ្អែកខ្នងទៅដើមស្វាយព្រៃ ចំណែកមនោបានយកក្បាលផ្អែកទៅលើស្មាថាវរៈ។

          “អូន! បងមានរឿងមួយចង់ប្រាប់អូន” ថាវរៈយកដៃអង្អែលក្បាលមនោ ហើយកែវភ្នែកសម្លឹងទៅមុខត្រង់ ដោយទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់។

          “បងនិយាយមកអូនស្តាប់”

          “ថ្ងៃស្អែកនេះ បងត្រូវទៅធ្វើការនៅភ្នំពេញ ដើម្បីរកលុយមកព្យាបាលពុករបស់បង ហើយណាមួយម្តាយបងគាត់ចាស់ហើយឈឺច្រើនទៀត”

          “ថាម៉េចថ្ងៃស្អែកបងទៅចោលអូន” មនោស្ទុះក្រាកឈរបែរខ្នងដាក់ដោយកែវភ្នែករលីងរលោង

          “បងក៏មិនចង់ទៅចោលអូនដែរ តែធ្វើម្តេចបងត្រូវមានកាតាព្វកិច្ចជួយគ្រួសាររបស់បង” ថាវរៈលូកដៃចាប់ខ្លួនមនោ ឱ្យបែរមករកគេហើយកាន់ដៃមនោជាប់។

“បើបងទៅបាត់ អូនគិតថាអូនរស់នៅក៏គ្មានន័យអ្វីដែរ បើមិនបាននៅក្បែរបងនោះ” មនោយកដៃមកជូតទឹកភ្នែក

“អូនកុំនិយាយអ៊ីចឹង បងនៅតែស្រលាញ់អូន មិនបោះបង់អូនទេ” ថាវរៈយកដៃទៅអង្អែលថ្ពាល់

“អូនមិនជឿ ថាមិនត្រូវឃើញក្រមុំភ្នំពេញ ប្រាកដជាបោះចោលអ្នកស្រែៗដូចជាអូនមិនខាន” មនោទាញដៃថាវរៈចេញ ហើយដើរទៅម្ខាង

“មើល៍! អូនកុំនិយាយអ៊ីចឹង បេះដូងបងមានតែអូនតែម្នាក់ទេ បើមិនជឿបងស្បថជូនអូនក៏បាន” ថាវរៈដើរទៅឱបចង្អេះមនោពីក្រោយ។

“មនុស្សគ្រប់គ្នា អាងអីស្បថ អាងអីស្បថហ៊ឹស!”

ស្រាប់តែថាវរៈ ចាប់ទាញដៃមនោមកអង្គុយសំពះ ចំពោះខ្ទមអ្នកតានៅក្រោមដើមស្វាយនោះ។

          “បងធ្វើអីហ្នឹង!”

          “សូមឱ្យបារមីម្ចាស់ទឹកម្ចាស់ដីនៅទីនេះ សូមជួយចាំពាក្យសម្បថរបស់ខ្ញុំ បើខ្ញុំហ៊ានក្បត់មានអ្នកថ្មីចោលអូនមនោ សូមឱ្យខ្ញុំស្លាប់នៅក្រោមដើមស្វាយមួយនេះទៅចុះ” ថាវរៈបែរទៅសម្លឹងមុខមនោ

“ខ្ញុំជឿហើយបងថាវរៈ! ម៉េចសម្លឹងមុខខ្ញុំហ្នឹង! បែបជាមិនជឿលើខ្ញុំវិញឬ?” ស្រាប់តែមនោទាញកាំបិតស្នៀតពីចង្កេះថាវរៈ។

“អូនធ្វើអីហ្នឹង! ទៅបងជឿអូនហើយ”

ពេលនោះមនោ បានយកកាំបិតនោះមកឆូតម្រាមដៃចង្អុលសម្រក់ឈាមទៅលើដី។

          “ខ្ញុំសុំយកលោហិតខ្ញុំជាសាក្សី បើខ្ញុំក្បត់បងថាវរៈទៅមានអ្នកថ្មី សូមឱ្យខ្ញុំស្លាប់ដោយទាន់ហន់ទៅនៅក្រោមដើមឈើមួយនេះទៅចុះ”

ថាវរៈឆក់យកកាំបិតពីដៃមនោ ហើយបានឆូតដៃខ្លួនឯងដែរ ឈាមបានស្រក់ទៅលើដីពីលើឈាមមនោតែមួយចូលគ្នា។

          “បើខ្ញុំហ៊ានក្បត់អូនមនោ សូមឱ្យខ្ញុំស្លាប់នៅក្រោមដៃអូនមនោទៅចុះ”

មេឃចាប់ផ្តើមឡើងខ្មៅអួអាប់ ខ្យល់បក់មកធ្វើឱ្យស្រះឈូកបុកប៉ះគ្នាឮសំឡេងដូចគេរូតរនាតទៅវិញទៅមកយ៉ាងលឿន។

          “មេឃជិតភ្លៀងហើយអូន”

          “យើងប្រញាប់យកគោទៅផ្ទះទៅ កុំឱ្យត្រូវទឹកភ្លៀងផ្តាសាយ”

ពួកគេក៏បានរត់ទៅស្រាយខ្សែចងគោ។

          “បង ស្អែកបងទៅភ្នំពេញម៉ោងប៉ុន្មាន?”

          “បងឮម៉ែបងថា ឡានគេមកយកម៉ោង៤ជិតភ្លឺអូន”

          “ហើយងើបពីយប់ទៅលឿនម្ល៉េះបង”

          “បងអត់ដឹងដែរអូន តែបងមិនចង់ចាកចេញទេ បងនឹកពុកម៉ែ នឹកអ្នកភូមិ នឹកស្រុកនឹកស្រែ នឹកខេត្តបាត់ដំបងនេះណាស់”

          “ចុះម្នាក់ទៀត បងឯងភ្លេចហើយឬបានជាអត់នឹកសោះ”

          “អូ បងភ្លេចឱ្យឈឹង នៅឆ្កែបងពីរក្បាលទៀត”

          “ហ៊ឹស”

          “បងនិយាយលេងតា៎ ម៉េចភ្លេចទៅកើតម្ចាស់សំណព្វចិត្តបងនោះ គឺអូនមនោនេះហើយ” ស្រាប់តែមនោព្រលែងខ្សែគោ  រត់ទៅឱ្យឱបថាវរៈ។

          “ច្បាស់ជានឹកបងខ្លាំងហ្មង កុំយំៗបងឧស្សាហ៍មកលេងណា” មនោអត់និយាយអ្វីទាំងអស់ ហើយដើរទៅទាញខ្សែគោដឹកគោយកទៅផ្ទះ។

          “ទៅកុំបារម្ភពីបងណា”

          “បង ចុះបើខ្ញុំសុំម៉ែទៅធ្វើការនៅភ្នំពេញជាមួយបងដែរ បងគិតយ៉ាងម៉េច”

          “មានអីបងរឹតតែសប្បាយចិត្ត”

          “ចឹងខ្ញុំប្រញាប់ទៅផ្ទះមុនសិនហើយ ចាំខ្ញុំផងណា”

          “អឺៗ បងចាំ កុំយូរពេកណា” ពួកគេក៏បានបំបែកផ្លូវគ្នា ទៅផ្ទះរៀងខ្លួន។

“អឺមនោ កូនឯងត្រលប់មកពីឃ្វាលគោវិញហើយកូន(ខេះ ខេះ) ម៉ែចង់ប្រាប់កូនឯងថា រាល់ថ្ងៃនេះ(ខេះ ខេះ) បានកូនឯងនៅមើលថែទាំម៉ែ(ខេះ ខេះ) បើកូនឯងទៅឆ្ងាយពីម៉ែ(ខេះ ខេះ) មិនដឹងថាម៉ែនេះ(ខេះ ខេះ) រស់នៅយ៉ាងម៉េចទេបើឈឺនោះឈឺ(ខេះ ខេះ)” គាត់និយាយបណ្តើរយកក្រមាខ្ទប់មាត់បណ្តើរ

“ម៉ែចុះមកពិសាទឹកសិនមកម៉ែ”

“អើ អើ (ខេះ ខេះ)”

“ម៉ែអង្គុយលើគ្រែឱ្យស្រួលម៉ែ នេះម៉ែពិសាទឹក”

“អរគុណកូន”

“អញគួរតែនិយាយរឿងសុំម៉ែទៅធ្វើការនៅភ្នំពេញឬអត់ហាស! បើគាត់ឈឺម្ល៉ឹងៗដើរចោលគាត់មិនអាចទេ”

“អឺមនោ”

“មិនអាចទេ!”

“មានរឿងអីកូន(ខេះ ខេះ)”

“បាទម៉ែ! កូនមានរឿងចង់ប្រាប់ម៉ែ”

“អើ អឺអានោម៉ែភ្លេចមិញម៉ែដាក់ដាំបាយចោល(ខេះ ខេះ) កូនឯងដើរទៅមើលនៅចង្រ្កាន្តបាយតិចមើល៍ ខ្លោចអស់ហើយ”

មនោស្ទុះវឹងដើរទៅចង្រ្កាន្តបាយ៖

          “គោកទឹកអស់ហើយម៉ែ”

          “អើ! ដកឧសខ្លះចេញទៅ(ខេះ ខេះ) ហើយកូនភ្ងំវាចោលទៅកូន(ខេះ ខេះ) ហើយទៅងូតទឹកងូតអីទៅ(ខេះ ខេះ)”

          “បាទម៉ែ” មនោដើរមកក្បែរគ្រែ លូកដៃកាន់ផ្កាឈូក៣ទង ដែលថាវរៈបានជូនគេ ហើយគេក៏យកវាឡើងលើផ្ទះបាត់ទៅ។

សំឡេងហ៊ីងនិងកង្កែបយំចេញពីវាលស្រែក្បែរផ្ទះឮសូរ ឱប ឱប ហ៊ីងហង ហ៊ីងហង ឱប ឱប…

ពន្លឺចង្កៀងប្រេងកាតដែលដាក់នៅចំកណ្តាលផ្ទះ ភ្លើងបក់ចុះបក់ឡើង ម្តងភ្លឺខ្លាំងម្តងរាងជិតរលត់មិននឹងសោះ។ ម្តាយមនោកំពុងសម្រាកក្បែរនោះយកក្រមាក្រវីក្រវាត់ចុះឡើងលើខ្លួនគាត់ បែបជាទំនងដេញមូស បែរមុខទៅមាត់ទ្វារ។ ចំណែកមនោកំពុងអង្គុយក្បែរនោះ កំពុងតែអានសៀវភៅ។

          “ភ្លៀងនេះមិនងាយរាំងទេម៉ែ” មនោងាកមករកម្តាយ

          “អើ បើភ្លៀងចឹងជ្រុះគ្រាប់ស្រូវអស់ហើយ(ខេះ ខេះ) ដល់ខែប្រមូលផលស្រូវផលកូន(ខេះ ខេះ)”

          “ម៉ែ! កូនមានរឿងចង់ប្រាប់ម៉ែ កូនចង់ទៅធ្វើការនៅភ្នំពេញរកលុយមកព្យាបាលម៉ែ កូនទៅជាមួយបងថាវរៈណាម៉ែ”

          “ថាវរៈណាកូន(ខេះ ខេះ)”

          “បងដែលឧស្សាហ៍មកបបួលកូនឃ្វាលគោជាមួយនោះម៉ែ”

          “អូរ កូនមួយនៅចុងភូមិហ្នឹងហ្អី(ខេះ ខេះ)”

          “បាទម៉ែ”

          “បើកូនចង់ទៅធ្វើការខេះ ខេះ ម៉ែក៏មិនឃាត់កូនដែរខេះ ខេះ កូនធំហើយអាចរស់ដោយខ្លួនឯងបានខេះ ខេះ ហើយគេទៅថ្ងៃណាខេះ ខេះ”

          “ស្អែកម៉ោង៤ព្រឹកម៉ែ”

          “អើ(ខេះ ខេះ) តែបើកូនឯងទៅបាត់ អត់មានអ្នកណាឃ្វាលគោ(ខេះ ខេះ) មើលថែផ្ទះសំបែង…(ខេះ ខេះ) ទៅកុំរលីងរលោងអី(ខេះ ខេះ) ទៅក៏ទៅៗតែប្រយ័ត្នប្រយែងណាកូន(ខេះ ខេះ) មើលថែគ្នាចេះស្រលាញ់គ្នាណាកូន”

          “បាទម៉ែ”

“ទៅមិនបាច់មកឱបម៉ែយកចិត្តម៉ែអីទេ(ខេះ ខេះ)”

“តែកូនអត់ចង់ទុកម៉ែនៅម្នាក់ឯងទេ”

“មិនអីទេ ម៉ែអាចពឹងពាក់អ្នកជិតខាងបាន(ខេះ ខេះ)”

“ចឹងកូនទៅរៀបចំខោអាវសិនម៉ែ” មនោបានបត់ខោអាវ ដាក់ចូលទៅក្នុងកាតាបសិស្សសាលារបស់គេ ដោយទឹកមុខញញឹមញញែម ហើយពេលចូលដេក ភ្នែកគេបិទបើកៗ ដូចជាដេកមិនលក់សោះ បុណ្យឱ្យតែដល់ពេលឆាប់ៗ។

“មនោ មនោកូនថាទៅភ្នំពេញហ្អីកូន(ខេះ ខេះ) មិញប្រហែលជាឡានគេមកយកអ្នកភូមិភ្នំពេញហើយ ម៉ែឃើញពីរបីឡាជិះកាត់មុខផ្ទះយើង(ខេះ ខេះ)”

“ហ៊ឺ ងងុយដេកណាស់”

“មនោ មនោ”

មនោក្រោកអង្គុយយកដៃញីភ្នែក។

          “ទៅៗរៀបចំងូតទឹកងូតអីលឿនឡើង(ខេះ ខេះ)”

          “​បាទ” ឆ្លើយទាំងមិនទាន់បើកភ្នែកស្រួលបួលនៅឡើយ

មនោបានចុះទៅលុបមុខនៅខាងក្រោមផ្ទះ ស្រាប់តែឮសំឡេងផាំង ទឹកហូរតាមប្រឡោះរនាបពីលើផ្ទះ។ មនោរត់ឡើងទៅលើផ្ទះយ៉ាងតក់ត្រហល់។

          “មែ ម៉ែ ដឹងខ្លួនឡើងម៉ែ ម៉ែកុំកើតអីណា” មនោយកដៃឈ្លីទ្រូងមួយសន្ទុះ ស្រាប់តែគាត់ដឹងខ្លួនឡើងវិញ។

          “(ខេះ ខេះ) ម៉ែ (ខេះ ខេះ) លើកយកទឹកផឹកអំបាញ់មិញ(ខេះ ខេះ) ងងឹតមុខឈឹង(ខេះ ខេះ) ធ្លាក់ផ្តិតពីដៃម៉ែ(ខេះ ខេះ)”

          “តើឱ្យខ្ញុំទៅចោលម៉ែយ៉ាងមិចទៅកើត? ហ៊ឺ…ហ៊ឺ…”

          “ទៅកុំបារម្ភពីម៉ែ(ខេះ ខេះ) ប្រយ័ត្នឡានចេញចោល(ខេះ ខេះ)”

          “អត់ទេ ខ្ញុំមិនទៅចោលម៉ែទេ”

ទីត ទីត…

          “អឺ ថាវរៈឡានមកដល់ហើយកូន យកអីវ៉ាន់ដាក់ឡានទៅ”

          “បាទម៉ែ”

          “ហើយកូននៅចាំអ្នកណាទៀតកូន ម៉េចមិនឡើងឡានទៅ”

          “អរ ម៉ែកូនចាំមិត្តភក្តិកូនម្នាក់​ វាថាទៅជាមួយកូនដែរ”

          “យូរចឹង ម៉ែថាប្រហែលជាមិត្តភក្តិកូនកុហកកូនទេដឹង ឬគេជិះឡានផ្សេងទៅបាត់ហើយមិនដឹង”

          “បាទ កូនថាគេមិនកុហកកូនទេ ពូជួយចាំមួយភ្លែតសិនទៅពូ”

          “អឺ អឺពូចាំ”

          “មនោ តើអូនកុហកបងឬ? ឬក៏អូនមានបញ្ហាអ្វីមិនអាចមកបាន ចុះបើអូនមកមិនបានហេតុអ្វីក៏អូនមិនមកជូនដំណើរបង? បងពិតជាខកចិត្តខ្លាំងណាស់ អូនមិនគួរធ្វើដាក់បងបែបនេះទេ” ថាវរៈយកដៃជូនទឹកភ្នែក ដែលកំពុងតែស្រក់មកពីរបីដំណក់។

          “ទៅកូន ម៉ែថាគេមិនមកទេ”

          “ចឹងកូនលាម៉ែសិនហើយ ពុកកូនលាសិនហើយ ម៉ែថែរក្សាសុខភាពផង កូននឹងខំរកលុយផ្ញើឱ្យម៉ែដើម្បីព្យាបាលពុក”

          “អើ ថែរក្សាខ្លួនផងកូន ឪឯងក្រោកពីគ្រែមិនរួចទេ តែយ៉ាងម៉េចយ៉ាងម៉ាឧស្សាហ៍មកលេងផ្ទះយើងផង”

ថាវរៈបានឡើងលើឡាន ទាំងមិនអស់ចិត្តជាមួយមនោ។ ឡានបានចេញដំណើរទៅមុខ តែថាវរៈនៅតែងាកមកមើលកញ្ចក់ក្រោយឡាន មើលទៅផ្លូវគិតថាមនោនឹងមកជាមួយគេ។

២ខែក្រោយមក…

          “មនោយកបន្លែលើគ្រែឱ្យម៉ែបន្តិច ម៉ែដាក់ស្ល”

          “បាទម៉ែ” មនោបានយកគោទៅចង រួចដើរទៅគ្រែមុខផ្ទះ

          “អាចយ អីហាសក៏សប្បាយចិត្តម្ល៉េះ ហើយបាននំប៉័ងមកពីណាច្រើនម៉េះ”

          “ហាសហាបាទបង បងឯងអត់ដឹងទេអី បងថាវរៈមកលេងផ្ទះគាត់នោះ ជិះសុទ្ធតែឡានទំនើបបងអើយ ឥឡូវខ្ញុំយកនំប៉័ងឱ្យម៉ែឪខ្ញុំសិន ទៅហើយបងហាសហា”

          “បងថាវរៈ” មនោធ្លាក់បន្លែពីដៃលើគ្រែ

          “ម៉ែកូនមានការទៅនោះមួយភ្លែតម៉ែ”

          “ហើយប្រញាប់ទៅណាកូននេះ យកបន្លែឱ្យម៉ែស្លសិនមក ល្ងាចហើយ”

មនោរត់ចេញទៅ យកដៃឱបចូលគ្នាទាំងទឹកមុខសោមន្សរីករាយ។

          “អូនមិនដឹងសោះថាបងត្រឡប់មកភូមិយើងវិញ អូនពិតជានឹក​បងខ្លាំងណាស់ រយៈពេល២ខែ តើបងប្រែប្រួលរូបរាងយ៉ាងណាទៅណ៎ ប្រហែលជាស្អាតជាងមុន ខ្លាចតែខ្ញុំមើលបងមិនស្គាល់ទេ” មនោទៅដល់ផ្ទះថាវរៈ ឡានថាវរៈបានចាកចេញទៅមួយសន្ទុះទៅហើយ។

          “ពូមីងជម្រាបសួរ”

          “អឺក្មួយមនោ លើកដៃថ្វាយព្រះក្មួយ មោះអង្គុយលេងសិនមក មិញបងឯងមកលេងទិញនំចំណីមកច្រើនណាស់ មីងមើលថាវរៈមានទៅស្គាល់ឯណា ឥឡូវសស្គុស”

          “ហាសហា បាទមីង”

          “មែនហើយម៉ែវា ថែមទាំងចេះនាំប្រពន្ធវាមកជាមួយទៀត កូនប្រសាម៉ែវាឯងស្អាតណាស់”

          “យីតាប៉ិកឯងនេះ ម៉េចមើលឃើញកូនប្រសាស្អាតជាងខ្ញុំឬ?”

          “ម៉ែវាឯងប្រចណ្ឌខ្ញុំហ្អី”

          “អើ ក្មួយឯងមកអត់ទាន់បងឯង កុំអីបាននិយាយគ្នាលេង”

          “បាទមីង ចឹងខ្ញុំសូមលាពូមីងទៅផ្ទះវិញហើយ ទុកម៉ែឱ្យនៅម្នាក់ឯងនៅផ្ទះ”

          “អើចឹងមីងផ្ញើរបស់នេះ ទៅឱ្យម៉ែក្មួយផងណា”

          “បាទអរគុណមីង”

          “អើ”

               មនោដើរចេញពីផ្ទះថាវរៈទាំងក្នុងចិត្តក្តុកក្តួល ស្រក់ទឹកភ្នែកតក់ៗ ភ្លឹកៗ ចេះតែដើរទៅមុខទាំងមិនខ្វល់ខ្វាយអ្វីទាំងអស់។

“បងថាវរៈមានប្រពន្ធ ខ្ញុំមិនជឿ ហ៊ឺ ហ៊ឺ វាមិនពិតទេ ចុះពាក្យយើងធ្លាប់សន្យានោះ តើវាបានបាត់ទៅណាអស់ហើយ ហ៊ឺៗ ហេតុអ្វីបានជាបងក្បត់ពាក្យសន្យាមួយនេះ? ខ្ញុំស្តាយដែលការរង់ចាំមនុស្សខុសដូចជាបង អស់រយៈពេលពីរខែហើយ ដែលខ្ញុំនៅទន្ទឹងរង់ចាំផ្លូវបង ខ្ញុំពិតជាខកចិត្តខ្លាំងណាស់” ដើរបណ្តើរនិយាយម្នាក់ឯងបណ្តើរ

“មនោកូនទើបមកពីណា មកញ៉ាំបាយសិនមក”

“បាទ” មនោយកដៃជូតទឹកភ្នែក

“ហើយមានរឿងអី”

“បាទអត់មានរឿងអីទេម៉ែ នេះផ្លែឈើម៉ែបងថាវរៈផ្ញើម៉ែ”

“អូរ ថាវរៈគេមកលេងស្រុកហ្អីកូន”

“បាទម៉ែ”

“មោះចង់ឆាប់ហូបបាយសិនទៅ”

“ម៉ែពិសាទៅ កូនហូបបាយរួចហើយនៅផ្ទះពូមីងមិញ កូនឡើងទៅលើផ្ទះហើយម៉ែ”

“អឺ! កូននេះវាមានរឿងអីវា បានជាត្រលប់មកវិញមានអាការប្លែកៗម៉្លេះ អឺក្មេងវាតែចឹងប្រែប្រួលចិត្តលឿនណាស់ ដូចឪវាអ៊ីចឹង”

ម៉ ម៉…

“មនោ កូនឯងអត់យកគោទៅឱ្យស៊ីស្មៅទេអី ថ្ងៃហើយណាស់កូន ហើយប៉ុន្មានថ្ងៃនេះឃើញអត់បាយអត់ទឹក កូនឯងមានរឿងអី”

“អត់មានរឿងអីទេម៉ែ គ្រាន់តែកូនចង់សម្រាក”

“កូនមានរឿងអី ចង់បានប្រពន្ធហ្អី ចាំម៉ែដណ្តឹងឱ្យស្រលាញ់កូនពីណាគេ”

“អត់ទេម៉ែ ម៉ែកាលពុកទៅចោលមានប្រពន្ធថ្មី ម៉ែពិបាកចិត្តឬអត់ម៉ែ”

“ម៉េចក៏កូនសួរដូច្នេះ កាលហ្នឹងកូនឯងបាន១ខួបឪឯងនេះទៅចោលម៉ែទាំងមិនអាល័យម៉ែសោះ ទៅមានស្រីស្នេហ៍ វាមិនដែលមកអើតម៉ែកូនយើងជិត២០ឆ្នាំហើយ កាលហ្នឹងម៉ែស្ទើរខ្លាចជាមនុស្សឆ្កួតទៅហើយ តែមានកូនជាបេះដូងម៉ែ ដូច្នេះម៉ែត្រូវតែរឹងមាំ”

“ម៉ែរឹងមាំណាស់ តែខ្ញុំដឹងរឹងមាំដូចម៉ែអត់ទេ”

“ម៉េចបានជាកូននិយាយអ៊ីចឹង ប្រសិនបើគេទៅចោលកូនមានបុរសថ្មី ឱ្យគេទៅចុះកូន ធ្វើម្តេចវាមិនមែនជាគូនឹងយើង ទោះបីកូននៅឱបក្រសោបវាមានតែយកបន្លាមកឱបនឹងទ្រូងកូនទេ”

“បាទម៉ែ កូនអរគុណម៉ែសម្រាប់ការចិញ្ចឹមកូនកន្លងមក កូនដឹងបានស្នងគុណម៉ែបន្តទៀតបានអត់ទេ”

“ឆ្កួតកុំនិយាយចឹងកូន មកក្រាកមកនៅដេកហ្នឹងហើយ ទៅរកបាយរកទឹកទៅ”

“បាទម៉ែទៅពិសាមុនទៅ”

ខ្វាក ខ្វាក សំឡេងខ្លែងស្រាកយំនៅលើដំបូងផ្ទះមនោ ប្រៀបដូចជាស្រែកយំទារព្រលឹងនរណាម្នាក់យកទៅអ៊ីចឹង។

“ម៉ែ! ម៉ែ! កូនលាម៉ែសិនហើយ ជាតិក្រោយកូននឹងធ្វើជាកូនម៉ែដែលរឹងមាំជាងពេលនេះ កូនលាម៉ែសិនហើយ ម៉ែថែរក្សាសុខភាពផង ហើយមិនបាច់តាមរកកូនទេ…”

“មនោ! មនោ! កូនទៅណា…កូនទៅណាចោលម៉ែ”

“មនោ! អឺមនោកូន! មនោវាទៅណាយប់ហើយ ឬក៏កូនហ្នឹងវាគិតខ្លី មនោ ហ៊ឺៗ មនោ មនោកូន” គាត់បានចុះមកកាំជណ្តើរមកខាងក្រោមស្វែងរកមនោ។

“ម៉ែមានរឿងអីម៉ែ កូនងើបមកដាក់បបរឱ្យម៉ែពិសាពេលព្រឹក”

“ហើយកូនឯងងើបតាំងពីស្មានណា ទៅៗសម្រាកទៅ ទុកឱ្យម៉ែធ្វើ”

“ម៉ែចាស់ហើយ ទៅសម្រាកទៅកូនអាចធ្វើបាន”

“អើ អើ” គាត់ដើរទៅអង្គុយលើគ្រែមុខផ្ទះ “អញឆ្កួតទេដឹងជឿលើរឿងយល់សប្តិ មិនគួរគិតរឿងអពមង្គលចឹងសោះ”

“ម៉ែនេះបបរ ពិសាទៅម៉ែ”

“អឺមកអង្គុយហូបជាមួយម៉ែមកកូន”

“បាទ ម៉ែព្រឹកនេះចាំកូនយកគោទៅចងស៊ីស្មៅ ម៉ែមិនបាច់ដឹកវាទៅទេ”

“ហើយកូនឯងលែងអីហាស”

“ហាសហា កូនមានកើតអីម៉ែ ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះកូនអត់សូវស្រួលខ្លួន”

“ចឹងឆាប់ហូបបបរទៅ ចាំទៅឃ្វាលគោ”

          គ្រឹង គ្រឹង គ្រឹង គ្រឹង…

          “អ្នកណាគេចុចកណ្តឹងផ្ទះយើងអូន”

          “យប់ហើយអ្នកណាគេមករកអីបង”

          “អូនសម្រាកមុនបងទៅ​​ ចាំបងទៅមើល”

ថាវរៈចុះទៅបើទ្វាររបង៖

          “ហាសមនោ តើអូនឯងមកពីណា យប់ហើយម៉េចបានស្គាល់ផ្ទះបង”

          “ពូមីងប្រាប់ខ្ញុំ”

          “ចឹងចូលមកសិនមក សម្រាកផ្ទះបងក៏បានដែរ”

          “ខ្ញុំអត់ចូលទេ ខ្ញុំមកទារពាក្យសម្បថរបស់ខ្ញុំវិញ”

          “មានរឿងអី បានជាអូនឯងប្លែកម៉េះ”

          “ម្តេចបានជាបងភ្លេចពាក្យសម្បថយើងជាមួយគ្នា បងថានឹងត្រលប់មករកអូនវិញនោះ”

          “តែឥឡូវបងមានប្រពន្ធហើយ អូនកាត់ចិត្តទៅណា”

          “ខ្ញុំមិនព្រមឱ្យបងឯងរស់នៅបានសុខជាដាច់ខាត” ស្រាប់តែមនោដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះ សំដៅទៅបន្ទប់គេងពួកគេ។

          “អូនចង់ធ្វើអីមនោ”

          “បងថាវរៈមានរឿងអី គេជាអ្នកណាមកពីណា”

          “មនោកុំធ្វើបែបនេះមនោ” មនោបានយកខ្សែគោតែនៅជាប់ដៃ យកមករឹតកប្រពន្ធថាវរៈស្លាប់មួយរំពេច។

          “សុភាវី! អូន! អូនដឹងខ្លួនឡើង ហេតុអ្វីបានជាមនោធ្វើបែបនេះដាក់នាង?”

          “ហាសហា ឯងក៏ត្រូវតែស្លាប់ដែរ អាថាវរៈ”

          “មនោ អូយ! អូយ! អត់ទោសឱ្យបងទៅណាអូយ! ជួយផង! ជួយផង!”

“ឯងត្រូវតែស្លាប់ ឯងត្រូវតែស្លាប់”

“ជួយផង! ខ្ញុំថប់ដង្ហើមណាស់ ជួយផង! ជួយផង!”

“បងថាវរៈ! បងមានរឿងអីបានបងស្រែកឮម៉្លេះ”

“សុភាវីអូនអត់កើតអីទេ”

“មានរឿងអីបង ក្រាកឡើងមកទៅញ៉ាំបាយ អូនរៀបចំអាហារពេលព្រឹករួចហើយ”

“អូ បាទអូន គ្មានរឿងអីទេ បងចុះទៅឥឡូវហើយណា”

“ចាសចឹងអូនចាំ” សុភាវីបានទាញទ្វារបិទ ចុះទៅខាងក្រោម

“ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំយល់សប្តិឃើញមនោយកខ្សែគោរឹតកខ្ញុំនិងប្រពន្ធខ្ញុំអ៊ីចឹង តើវាមានរឿងអីចំពោះខ្ញុំនិងប្រពន្ធខ្ញុំ”

“បងឆាប់ចុះមកហូបបាយមក អូនចាំ”

“បាទ! បងចុះទៅហើយ” ថាវរៈបំភ្លេចរឿងយល់ស​ប្តិចោល ដើរចុះទៅខាងក្រោម។

“អូន ថ្ងៃស្អែកបានទៅចុះទៅខេត្តបាត់ដំបង ដើម្បីពិភាក្សារឿងការងារដីនៅជាមួយនឹងក្រុមហ៊ុនរបស់បង”

“ចាស ចឹងអូនជួយរៀបចំខោអាវឱ្យបងសម្រាប់ថ្ងៃស្អែក”

“បាទ ប្រពន្ធល្អរបស់បង អឺ! ទឹកដៃអូននៅតែឆ្ងាញ់មិនមានស្នាដៃណាមកប្រៀបផ្ទឹមប្រពន្ធបងបានទេ”

“ចេះតែបញ្ជោអូនហើយហាស​ហា”

“ចឹងបងចេញទៅធ្វើការហើយណា ចូប!”

“ចាស សុខសប្បាយតាមផ្លូវបង” សុភាវីដើរទៅរុញទ្វាររបង ចំណែកថាវរៈក៏បានបើកឡានចេញទៅធ្វើការបាត់។

ទីត ទីត…

សុភាវីដើរទៅបើកទ្វាររបង៖

“ថ្ងៃនេះ បងឯងចេញពីធ្វើការយូរម្ល៉េះ”

“ថ្ងៃនេះ បងជ្រុលយប់តិចហើយ ជាប់ប្រជុំជាមួយមេ”

“អួយ ធុំក្លិនស្រាម៉េះបង ហើយបង​ឯងស្រវឹងហើយនៅបើកឡានមកផ្ទះទៀត”

“ធ្វើម្តេចបើបងនឹកប្រពន្ធសម្លាញ់របស់បង”

“មោះចូលផ្ទះសិនទៅ អូនគ្រាហ៍បងឯងទៅបន្ទប់ បើស្រវឹងចឹងសម្រាកនៅទីនោះសិនទៅ លើកក្រោយបើកបរដោយស្រវឹងចឹងវាមានគ្រោះថ្នាក់ណាស់”

“បាទ​​ បាទ បងដឹងហើយ” សុភាវីបានទម្លាក់ថាវរៈទៅដាក់លើគ្រែ។ គ្រាន់តែដល់គ្រែភ្លាមដេកសន្លប់បាត់។ សុភាវីបានដោះស្បែកជើង ខោអាវនិងយកកន្សែងជ្រលក់ទឹកជូនដៃមុខមាត់ថាវរៈ រួចបិទភ្លើងសម្រាកបាត់ទៅ។

“សុភាវី សុភាវីអូន ភ្ញាក់ឡើងអ្នកណាគេអង្គុយយំនៅមុខបន្ទប់យើងហ្នឹង” សុភាវីដេកលក់ដូចត្រូវថ្នាំសណ្តប់។ ថាវរៈបានចុះពីលើគ្រែ រួចដើរទៅចុចកុងតាក់ភ្លើង ភ្លើងបានដាច់បាត់ទៅហើយ។ គេក៏បានដើរទៅយកពិលនៅក្នុងថតតុក្បែរគ្រែគេង រួចចុចពិលបញ្ចាំង។ គេបានទាញទ្វារបើក៖

“ហាសមនោ អូនឯងមកតាំងពីស្មានណា ហើយម៉េចបានជាអង្គុយយំចឹងអូន” មនោបែរមុខមកមើលថាវរៈដោយមុខរលេសរលួយ គ្រាប់ភ្នែកហូរសុទ្ធតែឈាម។ ចំណែកដៃជើងរលួយហូរឈាមមានទាំងដង្កូវសតូចជ្រុះចេញពីខ្លួនវាលរវើងលើឥដ្ឋការ៉ូ។ ឯ-កគេវិញមានស្នាមក្រហមសុទ្ធតែឈាមបាញ់ចេញមកតិចដូចជាមានអារបំពងកតែមិនទាន់ដាច់ដល់បំពង់ខ្យល់។ មនោក្រោកឈរហើយទាញខ្សែគោដែលកាន់នៅដៃ ​បោះទៅពាក់ករបស់ថាវរៈរឹតជាមួយទំហឹង ធ្វើឱ្យថាវរៈដែលកំពុងតែឱនមុខមកមើលមនោទាំងភ័យតក់ស្លុត ជ្រុះពិលពីដៃដួលខ្លួននៅឥដ្ឋការ៉ូមួយរំពេច។

“អូយ! សុភាវីជួយបងផង ខ្មោច ខ្មោច” ថាវរៈខំរើបម្រះយ៉ាងណាក៏មិនរួច បានតែស្រែហៅឱ្យគេជួយ ដៃគេទាំងពីរគិតតែទាញខ្សែចេញពីក។ មនោបានទាញអូសថាវរៈចុះតាមកាន់ជណ្តើរទៅខាងក្រោមផ្ទះ ខ្លួនថាវរៈសុទ្ធតែឈាមជាមួយដង្កូវប្រឡាក់ពេញខ្លួន។

“មនោ…កុំសម្លាប់បងអី… ទុក…ជីវិតឱ្យបងផង អូយ… អូយ… ជួយផង! ជួយផង! អូយ…”

“ឯងត្រូវតែស្លាប់ សងជីវិតយើងវិញមក”

“អត់ទេ អត់ទេ…”

“បង! បង! មានរឿងអី មានរឿងអីបង បែកញើសពេញថ្ងាសម្ល៉េះ”

“បងយល់សប្តិ! បងយល់សប្តិអាក្រក់ មានគេតាមសម្លាប់បង”

“អូរ មកពីបងយប់មិញស្រវឹង ដេករវើរវើយទេដឹង” “បងឆាប់ទៅងូតទឹកទៅ ថ្ងៃនេះបងត្រូវចុះខេត្តផង”

“អរ បងភ្លេចឱ្យឈឹង អរគុណដែលអូនប្រាប់ផង មានតែប្រពន្ធសម្លាញ់បងទេ ដឹងរឿងបងគ្រប់បែបយ៉ាង”

“ឆាប់រូតរះទៅបង ទាន់មេឃត្រជាក់”

ក្រោយពីចប់ការងារថាវរៈបានបើកឡាន ត្រលប់មកភ្នំពេញវិញ។

ទឺង…ទឺង…

          “អាឡូអូនសម្លាញ់”

          “អាឡូបង អូនឮថាពុកគាត់ឈឺបង ម៉ែគាត់តេទៅបងឯងអត់លើក គាត់តេមកខ្ញុំមិញ បើបងមិនទាន់ចេញមកទេ ចូលលេងពុកម៉ែសិនទៅបង”

          “បាទ បងទុកទូរសព្ទក្នុងឡានចោល បងទើបចប់ការងារមិញដែរហ្នឹង ចឹងចាំបងចូលទៅលេងពុកម៉ែ”

          “ចាសបង ហើយបងឯងរកមើលអីទិញផ្ញើឱ្យពុកម៉ែពិសាផង”

          “បាទ​ អរគុណអូនដែលបារម្ភពីគ្រួសារបង ចឹងប្រហែលល្ងាចតិចបានបងចេញទៅវិញទេ”

          “អរគុណអីបង គ្រួសារតែមួយសោះ បងបើកឡានប្រយ័ត្នប្រយែងណា ប៉ុណ្ណឹងបានហើយបាយ បាយ”

          “បាទ បាយ បាយអូនសម្លាញ់” ថាវរៈបានកាច់ចង្កូតឡានចូលទៅភូមិដែលជាស្រុកកំណើតរបស់ខ្លួន។

“ពុកវានោះឡានកូនយើងតា៎ពុកវា”

“អើ! ម៉ែវា(ខេះ ខេះ)”

ថាវរៈចុះពីលើឡាន៖

          “ជម្រាបសួរពុកម៉ែ ប្រពន្ធខ្ញុំខលមកថាពុកឈឺ យ៉ាងម៉េចហើយពុកបានធូរហើយឬនៅ”

          “អើ ម៉ែតេទៅកូនឯងអត់លើកសោះ ក៏តេទៅប្រពន្ធកូន មីអូនថាកូនឯងមកបាត់ដំបង អើពុកឯងចាស់ហើយបានឈឺមុខឈឺក្រោយហ្នឹង”

          “បាទម៉ែ ម៉ែផ្លែឈើនិងលុយខ្លះទុកទិញថ្នាំឱ្យពុក”

          “ចាំបាច់អីមកមានរបបរបស់អីទេកូន គ្រាន់តែកូនមកហ្នឹងម៉ែនិងពុកសប្បាយចិត្តស្លាប់ហើយ”

          “ហើយខ្ញុំជិះកាត់តាមផ្លូវមិញម៉ែ! រោងបុណ្យច្រើនម្ល៉េះម៉ែ អ្នកណាគេស្លាប់ទៅម៉ែ”

          “អរ ម៉ែថាតិចទៀតម៉ែរកទៅចូលបុណ្យគេ ម៉ែលឺអ្នកភូមិថា ស្លាប់ដោយសារតែចងកនៅក្បែរស្រះឈូកឯចុងភូមិនោះ មួយថ្ងៃមួយ មួយថ្ងៃមួយ កូនអើយគួរឱ្យខ្លាចណាស់”

          “ពុកឮ(ខេះ ខេះ) អ្នកខ្លះគេថាក្មួយមនោហ្នឹង(ខេះ ខេះ) អ្នកនាំពួកហ្នឹងទៅចងក(ខេះ ខេះ)”

          “អូនមនោហ្នឹងម៉ែ ហាសហានាំពួកគេទៅចងក ដូចខ្ញុំមិនជឿ”

          “ក្មួយមនោស្លាប់បាត់ហើយណាកូន! រំលងថ្ងៃកូនឯងមកលេងម៉ែពុកប៉ុន្មានថ្ងៃមុនហ្នឹង ស្រាប់តែឮដំណឹងថាក្មួយមនោនេះស្លាប់”

“ហាស មនោស្លាប់ដោយសារចងក”

“តែម៉ែវា(ខេះ ខេះ) ខ្ញុំអាណិតកូនហ្នឹងណាស់(ខេះ ខេះ) កាលកូនឯងទៅធ្វើការនៅភ្នំពេញ(ក្អក)ក្មួយមនោតែងតែយកអាសារគ្រួសារយើង(ខេះ ខេះ) មានត្រីមានបន្លែខេះ ខេះតែងតែយកមកឱ្យយើង(ខេះ ខេះ) សំខាន់កូនហ្នឹងឧស្សាហ៍មកសួរសុខទុក្ខគ្រួសារយើងណាស់(ខេះ ខេះ)”

“ហ្នឹងហើយឪវា ម៉េចបានជាក្មួយគិតខ្លីចឹងណេះ”

“ម៉ែ ចុះម៉ែមនោគាត់នៅផ្ទះ ឬទៅរស់នៅកន្លែងផ្សេងម៉ែ ខ្ញុំចង់ទៅលេងគាត់ណាម៉ែ”

“អូ ម៉ែវាមានទៅណា គ្រាន់តែរស់នៅតែម្នាក់ឯង”

“ចឹងខ្ញុំលាពុកនិងម៉ែ ទៅសួរសុខទុក្ខគាត់សិនហើយ”

“អើ”

ថាវរៈបានដើរទៅផ្ទះរបស់មនោ ទៅដល់ខាងមុខផ្ទះស្រាប់តែ ឃើញមនោកំពុងឈរនៅមាត់ទ្វារញញឹមមករកគេ៖

“មនោ អូនមិនទាន់ស្លាប់ទេអី ចុះមិញម៉ែពុកបងថាអូនស្លាប់ មនោ មនោ” មនោបានដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះ

“រកអ្នកណាគេក្មួយ ឮហៅមនោកូនមីង” ម៉ែមនោចេញពីក្នុងផ្ទះ

“បាទមីងជម្រាបសួរ ខ្ញុំឈ្មោះថាវរៈ ធ្លាប់ជាមិត្តភក្តិរបស់មនោមីង”

“ចាស ក្មួយអង្គុយលេងសិនមក មនោបានទៅកាន់សុគតិភពហើយក្មួយ”

“បាទមីង និយាយថាមនោមានរឿងអីបានសម្រេចចិត្តទៅសម្លាប់ខ្លួនឮពុកម៉ែខ្ញុំនិយាយមីង”

“អើ មីងក៏មិនដឹងមានរឿងអីដែរ ព្រឹកថ្ងៃហ្នឹងហេ! គេងើបដាក់បបរឱ្យមីងពិសាទាំងព្រឹក បន្ទាប់មកសុំមីងហ្នឹងយកគោទៅឱ្យស៊ីស្មៅនៅឯវាលស្រែឯក្រោយភូមិនោះ ស្រាប់តែមានក្មេងឃ្វាលគោមួយក្រុម រត់មកប្រាប់មីងថាមនោហ្នឹងចងកសម្លាប់ខ្លួនក្រោមដើមស្វាយជិតស្រះឈូក មីងមិននឹកស្មានសោះក្មួយអើយ” ម្តាយមនោទាញក្រមាមកជូតទឹកភ្នែក

“មិនគួរសោះមីង” “អូនមនោបងមិននឹកស្មានថាអូនមានទុក្ខអ្វីដល់ថ្នាក់គិតខ្លីបែបនេះសោះ” “ចឹងខ្ញុំសុំលាមីងទៅវិញសិនហើយ ខ្លាចត្រលប់ទៅភ្នំពេញវិញយប់ពេក”

“អឺ អឺ សុខសប្បាយតាមផ្លូវណាក្មួយ ហើយផ្តាំប្រាប់ម៉ែពុកក្មួយផង មីងអរគុណហើយ តែងតែមកអើតហើយយកម្ហូបអាហារអីៗមកឱ្យមីង”

“បាទមីង ខ្ញុំលាសិនហើយ”

ថាវរៈបានដើរចេញពីទីផ្ទះមនោទៅហើយ តែចៃដន់ក្រឡេកភ្នែកទៅក្រោយផ្ទះពីចម្ងាយ ឃើញមនោបែរមុខមករកគេ ហើយក៏ដើរទៅមុខបាត់។ ថាវរៈបានរត់តាមពីក្រោយ៖

“មនោ មនោឈប់សិនអូន”

ថាវរៈបានឈប់សិន ហើយក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួន គេកំពុងឈរនៅក្រោមដើមស្វាយព្រៃមួយដើមហើយលើមែកស្វាយសុទ្ធសឹងតែខ្សែចងក រណេងរណោងធ្លាក់មកក្រោម ក្រឡេកទៅចំហៀងដើមស្វាយមានខ្ទមអ្នកតាមួយ មានគេសែនសំណែនឈាមច្រើនចាន រួមមាន់ឆ្កាងចាក់កាំបិតពីលើ ផ្លែឈើនំនែកពេញទាំងលើនិងក្រោមខ្ទមអ្នកតា។

“បងថាវរៈ ភ្លេចអូនហើយឬនៅ” សំឡេងខ្យល់មកប៉ះត្រចៀកគេមួយភ្លែត

“អ្នកណាគេហ្នឹង” ថាវរៈក្រឡេកទៅឆ្វេងស្តាំខ្លួន

“គឺអូនណាបងសម្លាញ់ ភ្លេចពាក្យសម្បថយើងឬ បងចាំកន្លែងដែលពួកយើងធ្លាប់សន្យាទេ គឺកន្លែងនេះហើយ”

“អ្នកណាគេ មនោគឺអូនមែនទេ បង្ហាញខ្លួនមក”

“ត្រូវហើយគឺយើង យ៉ាងម៉េចមានប្រពន្ធហើយភ្លេចខ្ញុំហើយឬ អាមនុស្សមិនគោរពពាក្យ​សច្ចៈ​​” មនោបង្ហាញខ្លួននៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីមុខថាវរៈ ដោយមានខ្សែរឹតនឹងកជាប់ ទឹមមុខស្លេកស្លាំងដូចមនុស្សឈឺជិតស្លាប់ ភ្នែកគិតតែពីស្រក់ឈាមហូរចុះមក

“អូនឈប់ចងកម្មចងពៀរគេទៀតទៅណា”

“យើងមិនឈប់ យើងត្រូវតែសម្លាប់មនុស្សដែលមិនគោរពពាក្យសន្យាទាំងអស់ ព្រមទាំងឯងផងដែរ”

“ចុះពេលដែលថ្ងៃបងចាកចេញទៅភ្នំពេញ ម្តេចក៏អូនភ្លេចសន្យាមួយនេះ”

“ថ្ងៃមួយនោះ គឺម៉ែគាត់ឈឺធ្ងន់ អូនសុខចិត្តរត់ទៅជាមួយបង តែមានតែបងទេ! ដែលមិនរង់ចាំខ្ញុំ ទៅចោលខ្ញុំ គឺមិនគោរពពាក្យសន្យាខ្ញុំទៅវិញទេ”

“បងរង់ចាំអូន តែមិនឃើញអូនមកសោះ”

“ឈប់រកលេសទៀតទៅខ្ញុំមិនជឿ” មនោស្រែកផ្គរលាន់រំពង ព្រលឹងហើបពីដីចង្អុលទៅមុខថាវរៈ

“បងគ្មានអ្វីបកស្រាយទេ តែអូនឈប់សម្លាប់អ្នកភូមិទៅ អហោសិកម្មឱ្យគ្រប់គ្នាទៅបងសុំអង្វរ”

“ហាសហា… ហាសហា… ឯងខ្លាចស្លាប់ហើយឬ បានជាលត់ជង្គង់អង្វរយើងនោះ ហាសហា… ហាសហា…”

“អូនមនោ! បើអូនចង់បានជីវិតបង អូនសម្លាប់បងមកចុះគឺកំហុសគ្រប់យ៉ាងមកពីបង ឈប់តាមចងកម្មអ្នកភូមិទៀតទៅ”

“ហាសហា… ហាសហា…” ស្រាប់ឈាមនៅក្នុងកូនចានដែលអ្នកភូមិគេយកដាក់សែន ធ្លាក់ពីខ្ទមអ្នកតាជ្រុះមកដី។

“តើឯងចាំទេ ឈាមតែយើងសម្រក់ក៏ព្រោះតែឯង យើងខំរង់ចាំឯងទាំងមានក្តីសង្ឃឹម តែចុងក្រោយ គឺឯង…គឺឯង…ក្បត់យើង ហាសហា… ហាសហា…”

“សម្លាប់បងមកចុះ យកជីវិតបងទៅចុះ”

“អ៊ីចឹងឯងឆាប់ឈរលើគល់ឈើមួយនេះទៅ ហើយចងកសម្លាប់ខ្លួនឱ្យយើងមើលទៅ ហាសហា ហាសហា”

សំឡេងខ្យល់បក់វ៉ូ វ៉ូ ដើមឈើសឹងរលំ ផ្លេកបន្ទោរព្រិច  មេឃរលឹមព្រិចចុះមក។

“ឈប់សិនក្មួយថាវរៈ មនោលើកលែងទោសឱ្យគេទៅកូន ម៉ែដឹងរឿងកូនអស់ហើយ ម៉ែបានរកឃើញសំបុត្រមួយសន្លឹកនៅក្នុងសៀវភៅកូន កូនលើកលែងទោសឱ្យក្មួយនិងអ្នកភូមិទៅណាកូន” ម៉ែមនោលើកដៃសំពះលុតជង្គង់អង្វរ

“ម៉ែឯងកុំចេះ ខ្ញុំសម្លាប់តែពួកណាដែលក្បត់ពាក្យសន្យាតែប៉ុណ្ណោះ”

“បងសុខចិត្តស្លាប់ទៅចុះ បងដឹងថាអូនគ្មានពាក្យលើកលែងទោសឱ្យបងដែរ”

“ក្មួយកុំអី មនោម៉ែសុំអង្វរណាកូន បើកូននៅចងកម្មចងពៀរទៀត តើពេលណាកូនបានទៅចាប់ជាតិសាជាថ្មីទៅកូន”

“កុំខ្វល់ ឆាប់ស្លាប់ឱ្យយើងមើលទៅហាសហា ហាសហា”

ម៉ែមនោបានទាញកាំបិតចេញកន្តោងគេសែននៅក្បែរនោះ៖

“បើកូនមិនស្តាប់ម៉ែ មានតែម៉ែសុខចិត្តទៅតាមកូនចុះ”

“ហ៊ឺ…ហ៊ឺ… អត់ទេម៉ែ ហេតុអ្វីម៉ែនៅតែកាន់ជើងមនុស្សបែបនេះ? គឺវាសមតែស្លាប់”

“កុំអីមីង ទុកឱ្យខ្ញុំជាអ្នកបញ្ចប់រឿងមួយនេះទៅចុះ ហើយអូនមនោនឹងព្រមទៅចាប់ជាតិជាថ្មី”

ថាវរៈស្ទុះវឹង កញ្ឆក់កាំបិតពីម្តាយមនោ ហើយយកមកចាក់ខ្លួនឯងស្លាប់បាត់ទៅ។

“ក្មួយថាវរៈ ហ៊ឺ…ហ៊ឺ… កូនពេញចិត្តឬនៅ គេគ្រប់គ្នាស្លាប់ដោយសារតែកូន ហ៊ឺ…ហ៊ឺ…”

“ហ៊ឺ…ហ៊ឺ… ម៉ែកូនសុំទោស”

“មនោ! អូនឈប់ចងកម្មចងពៀរទៀតទៅណា” ព្រលឹងថាវរៈឈរនៅក្បែរនោះ បែរមុខទៅរកមនោ

“បងថាវរៈ ឱ្យអូនសុំទោស”

“កំហុសគ្រប់យ៉ាងមកពីបង មីងមើលថែរក្សាខ្លួនផង ខ្ញុំនឹងអូនមនោទៅចាប់ជាតិជាថ្មីហើយ” ព្រលឹងថាវរៈបានហើរទៅខាងលើជាមួយមនោ

“ម៉ែ! កូនឈប់ចងកម្មចងពៀរទៀតហើយ កូនលាម៉ែសិនហើយ”

“កូនម៉ែ! កូនទៅឱ្យបានសុខណា ជាតិក្រោយកើតមកជាកូនរបស់ម៉ែទៀតណាហ៊ឺ…ហ៊ឺ…”

ព្រលឹងថាវរៈនិងមនោក៏រលាយបាត់ទៅ ស្រាប់ភ្លៀងធ្លាក់មករ៉ូ… លាងជំរះសេចក្តីសៅហ្មង ការចងកម្មចងពៀររបស់មនោឱ្យរលត់បាត់ទៅ។ នៅសល់តែម្តាយមនោយំឱបសាកសពថាវរៈនៅក្រោមដើមស្វាយទាំងមេឃភ្លៀងសឹងបាក់មេឃជាមួយផ្លេកបន្ទោរព្រិចៗ ជាមួយសម្រែកយំមិនអាឡោះអាល័យដែលគ្មានថ្ងៃវិលវិញរបស់អ្នកទាំងពីរ។

មុននឹងអ្នកសម្រេចចិត្តថាហ៊ានយកលោហិតមកស្បថស្បែកជាមួយនរណាម្នាក់ អ្នកគួរតែរក្សាសម្បថមួយនេះឱ្យបានគង់វង្ស បើមិនដូច្នេះទេអ្នកនឹងជួបរឿងបែបនេះមិនខាន។