កញ្ញា ជាមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលខ្ញុំបានលួចសម្លឹងទុកក្នុងចិត្តយូរណាស់មកហើយ តែក៏មិនធ្លាប់ហ៊ានសាកល្បងសារភាពថាស្រលាញ់នាងម្តងណាដែរ ព្រោះខ្លាចថានាងខឹង ខ្លាចនាងលែងហ៊ានក្បែរខ្ញុំ ដូច្នេះខ្ញុំបានត្រឹមតែលួចស្នេហ៍នាងតែម្ខាងប៉ុណ្ណោះ។

អំណាចនៃស្នេហាពិតជាអស្ចារ្យមែន មិនដឹងថាហេតុអី រាល់ពេលដែលនាងមានស្នាមញញឹមម្តងៗ រាងកាយខ្ញុំទាំងមូលហាក់ត្រូវបាននាងចាប់ជាប់ ទុកក្នុងកន្លែងអាថ៌កំបាំងមួយដែលមើលលែងយល់អ្វី ហើយចិត្តខ្ញុំប្រែជាស្រស់ថ្លាខុសប្លែកពីធម្មតា…(ដែលឮគេនិយាយអត់! ថាអ្នកមានស្នេហាសុទ្ធតែមើលឃើញពិភពលោកពណ៌ស៊ីជម្ពូរ?)

នាង បាននាំខ្ញុំចូលទៅកាន់ពិភពលោកដ៏ស្រស់ស្អាតមួយនៃសេចក្តីស្នេហាដោយមិនដឹងខ្លួន។ ហើយដើម្បីបាននៅក្បែរនាង ខ្ញុំតែងព្យាយាមរកមធ្យោបាយផ្សេងៗ…វាពិតជារឿងដែលពិបាកខ្លាំងណាស់សម្រាប់ខ្ញុំ ក៏ព្រោះតែនាងជាមនុស្សដែលមានមិត្តច្រើន ដូច្នេះខ្ញុំពិតជាពិបាករកឱកាស ដើម្បីបានក្បែរនាង ឬជជែកលេងតែពីរនាក់ណាស់។
ម៉្យាង ខ្ញុំក៏មិនអាចរកជំនួយពីនរណាម្នាក់បានដែរ ក៏ព្រោះតែខ្ញុំខ្លាចបែកការដឹងដល់នាង ក៏ចេះតែសម្ងំលាក់ចិត្តពិតបែបនេះ ទោះមិនដឹងថាដល់ពេលណាក៏ដោយ។

ហ៊ឺម!!! អារម្មណ៍លួចស្រលាញ់គេពិតជាពិបាកណាស់!
រាល់ពេលដែលមានបុរសផ្សេងចូលជិតស្និតក្បែរនាង ខ្ញុំពិតជាមានអារម្មណ៍ថា ដូចគេយកភ្លើងមកដាក់ក្នុងរាងកាយទាំងមូល ហាក់ចង់កម្ចាត់ខ្មាំងសត្រូវចោលឱ្យអស់ តែ…ក៏បានត្រឹមសម្ងំកើតទុក្ខម្នាក់ឯងហ្នឹងឯង។ ចេះតែបារម្ភ ចេះតែខ្លាចថានាងអាចលង់ស្នេហ៍បុរសផ្សេង តែក៏នៅតែកំសាកមិនហ៊ានសារភាពស្នេហ៍នឹងនាងដដែល។

ពេលខ្លះក៏យល់ថា ខ្លួនពិតមិនស័ក្តិនឹងនាង…ដោយហេតុនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំគិតច្រើន! គិតថា…តើខ្ញុំអាចផ្តល់សុភមង្គលឱ្យនាងឬអត់? ខ្ញុំអាចមើលថែបានឬអត់? បើរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាមនុស្សអត់បានការម្នាក់ ដែលជើងជាន់មិនជាប់ដីផងហ្នឹង! ទោះស្រលាញ់គេខ្លាំង ក៏បានត្រឹមតែសម្លឹងទុក…

ពីមួយថ្ងៃទៅមួយ នាងកាន់តែគួរឱ្យស្រលាញ់ខ្លាំងឡើងៗ ហើយវាជាហេតុដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំពិបាកទប់ចិត្តទប់អារម្មណ៍មិនស្រលាញ់នាងមិនបាន។ បើទោះជាខ្ញុំមិនធ្លាប់សារភាពឱ្យនាងដឹង តែខ្ញុំតែងតែបង្ហាញអាការៈមួយចំនួន ដើម្បីលាកមើលថាតើនាងមានអារម្មណ៍បែបណាចំពោះខ្ញុំ…(ចម្លើយគឺអត់ទេ ព្រោះនាងមិនធ្លាប់ចាប់អារម្មណ៍លើទង្វើខ្ញុំចំពោះនាងផងហ្នឹង) តូចចិត្តណាស់!

មនុស្សស្រីស្រស់ស្រាយ ឆ្លាតដូចជានាង អ្នកណាក៏ចង់ស្រលាញ់ អ្នកណាក៏ចង់ក្បែរដែរ ថែមទាំងចិត្តល្អថែមទៀត…

ចំពោះអ្នកដទៃខ្ញុំមិនដឹងទេ តែសម្រាប់ខ្ញុំ នាងគឺឥតខ្ចោះ! ជួនកាល ខ្ញុំក៏ចង់ដឹងណាស់ ថាបុរសបែបណាដែលនាងស្រលាញ់!…
ខ្ញុំតែងរកឱកាសចូលក្បែរនាង មិនថារកហេតុផលសមរម្យឬមិនសមស្អីទេ ឱ្យតែបានជជែកជាមួយ នាងខ្ញុំស្ងប់អារម្មណ៍ហើយ។

ថ្ងៃមួយ…
ក្រោមអំណាចនៃសេចក្ដីស្នេហាដ៏ជ្រាលជ្រៅលើកញ្ញា ចិត្តប្រចណ្ឌវាហាក់បញ្ជាខ្ញុំឱ្យក្លាហានដោយមិនដឹងខ្លួន ខ្ញុំហាក់ទ្រាំពុំបាននៅពេលដែលមានបុសដទៃស្និតស្នាលនឹងនាង ខ្ញុំក៏ច្រលោតឡើងលែងគិត ហើយប្រើសម្តីគ្រោតគ្រាតបែបម៉ាត់ៗដូចកំពុងសួរចម្លើយអ្នកទោសដាក់នាង៖

« កញ្ញា ម្នាក់នោះត្រូវជាស្អីនឹងយើងដែរ?»
« ?? » នាងធ្វើមុខស្លើរ រក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់! មិនឆ្លើយហើយ ថែមដាក់សញ្ញាសួរលើមុខត្រលប់មកវិញទៀត។ តែទឹកមុខនេះ ក៏កំពុងដាស់សតិខ្ញុំឡើងមកវិញ ថាត្រូវជាអ្វីនឹងគេ។ ខ្ញុំក៏រហ័សប្តូរឥរិយាបទ​ទៅជាសើចបន្លប់វិញ មុនបន្ថែមប្រយោគមួយឃ្លានទៀត « ហិហិហិ គ្រាន់តែសួរចង់ដឹងទេ មិនប្រាប់ក៏បាន… »

ទោះក្នុងអារម្មណ៍នៅតែចង់ដេញដោល តែកោសិកាខួរក្បាលកំពុងរំញោចប្រាប់ថា (យើងមិនត្រូវជាស្អីហ្នឹងគេផង…រឿងអីទៅដេញដោលគេបែបនេះ!)។ មែន! ខ្ញុំរៀងរឹងខ្លួនបន្តិចដែរ និងកំពុងរកនឹក ថាធ្វើម៉េចដើម្បីសម្រួលស្ថានការណ៍ឡើងវិញ ក្នុងវេលាទើសទាល់បែបនេះ។

« អ្នកស្គាល់គ្នា » កញ្ញា ស្រដីឡើង កាត់ផ្តាច់ការគិតរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំនៅតែរឹងខ្លួនមិនទាន់ហ៊ានតបអ្វី តែក៏មិនភ្លេចសម្លឹងមុខម្ចាស់ចម្លើយដែលកំពុងមានប្រឹងបញ្ចេញស្នាមញញឹមបែបមិនចង់ញញឹម ទោះមិនកំណាញ់នឹងឆ្លើយក៏ដោយ។ អេ! លេងទឹកមុខបែបនេះ បានន័យថាម៉េច Crush! ជារួមទៅ ខ្ញុំមិនបានត្រេកអរនឹងចម្លើយនេះសោះឡើយ ក៏ព្រោះតែនាងឆ្លើយដូចដាក់ទានចម្លើយឱ្យអ៊ីចឹង។

ដោយសារតែរឿងមុននេះ យើងក៏ស្ងាត់រៀងៗខ្លួន…ខ្ញុំក៏រកនឹកប្ដូរប្រធានបទទៅរឿងផ្សេង…
« ថ្ងៃនេះអផ្សុកណាស់! ទៅមើលកុនជាមួយគ្នាល្អទេ? » ចង់ប្រាប់ថាមួយឃ្លាហ្នឹង ដឹងចម្លើយមុន ហើយថា……
« មិនចង់ទេ » កញ្ញាឆ្លើយ
នោះ! ថាអីចេះខុស ដូចរៀងរឹងខ្លួននឹងពាក្យបដិសេធរបស់នាងបន្តិចដែរ តែក៏មិនថ្វី ព្រោះខ្ញុំដឹងរួចហើយថានាងជាមនុស្សបែបណា នាងក៏មិនចូលចិត្តការមើលកុនលក្ខណៈ Couple អីនោះដែរ….
« ហិហិ ខ្ញុំដឹងថាអ៊ីចឹងហើយ តែចេះតែសួរៗទៅ ក្រែងលមានអីប្លែក »
នាងលើកចិញ្ចើមខ្ពស់បន្តិច បញ្ចេញកាយវិការមួយឱ្យខ្ញុំដឹងខ្លួនថា ខ្ញុំនេះកំពុងតាប៉ែរនឹងនាងហើយ ខ្ញុំហាក់យល់ន័យក៏ប្រញាប់បញ្ចប់ការសន្ទនា ហើយដើរទៅកន្លែងសមគួរដែលត្រូវទៅវិញទៅ (ចង់ប្រាប់ថា…ពិបាកក្នុងខ្លួនណាស់ពេលនេះ)

_________

ពេលវេលាចេះតែរំកិលទៅមុខ ធ្មេចបើកៗខ្ញុំលួចស្រលាញ់នាងជាង ២ឆ្នាំបាត់ទៅហើយ (ងាប់ហើយ! ក៏កំសាកម្ល៉េះខ្ញុំ ជាង២ឆ្នាំ យកមិនបានសូម្បីតែកូនចិត្តរបស់នាង) តែក៏តែងតែនៅក្បែរមើលថែ និងការពារដូចជាអង្គរក្សជាង ២ឆ្នាំមកហើយដែរ។

ព្រោះតែមិនហ៊ានសារភាព ព្រោះតែស្រលាញ់នាងខ្លាំងពេក ហើយក៏ព្រោះតែពិបាកក្នុងការបញ្ចេញអារម្មណ៍ឱ្យនាងដឹង… ខ្ញុំក៏ចេះតែយករឿងនេះរឿងនោះ ទៅនិយាយបញ្ឆិតបញ្ឆោងសាកចិត្តនាង ដើម្បីចង់បង្ហាញនាងដឹងថាខ្ញុំស្រលាញ់នាង…
« កញ្ញា » ខ្ញុំអេសអុញនឹងនិយាយ តែក៏នៅតែបន្តបាន… «ខ្ញុំលួចស្រលាញ់មនុស្សស្រីម្នាក់យូរណាស់ហើយ »
និយាយត្រឹមឃ្លានេះ នាងស្រាប់តែបិតសៀវភៅទុក ហើយចាប់អារម្មណ៍នឹងការសន្ទនាជាមួយខ្ញុំវិញម្ដង…(បានផលទេដឹង!)

នាងងាកសម្លឹងមុខខ្ញុំដោយទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើល មុននឹងនិយាយ៖
« អេមហួស! គេប្រហែលជាគួរឱ្យស្រលាញ់ណាស់ហើយមើលទៅ »

តែសម្តីនេះ ដូចបំបាក់ទឹកចិត្តខ្ញុំទៅវិញ។ នាងគ្មានយល់អារម្មណ៍ខ្ញុំសោះហើយ…ខ្ញុំបានត្រឹមលួចខឹងក្នុងចិត្ត និងរអ៊ូម្នាក់ឯងក្នុងអារម្មណ៍ (យីស! គេចង់ ថាខ្លួនឯងហ្នឹងហើយនៅមិនដឹងខ្លួនទៀត)។ តែយ៉ាងណា ហេតុតែចង់បង្ហើបចិត្តខ្លួនឯងឱ្យនាងដឹង ក៏ចេះតែរកនឹកបន្តការសន្ទានបន្តទៀត៖
« គេគួរឱ្យស្រលាញ់ណាស់! ស្អាត ឆ្លាត ហើយចិត្តល្អទៀត គ្រាន់តែគេមិនដឹងថាខ្ញុំស្រលាញ់គេ »
ខ្ញុំបញ្ចប់ឃ្លានេះហើយ នាងក៏ញញឹម៖
« អូយ! ចង់ស្គាល់ដល់ហើយ តើមនុស្សស្រីម្នាក់ណាទៅដែលធ្វើឱ្យបុរសរុក្ខជាតិម្នាក់នេះកម្រើកបេះដូងបានណ៎!! »

ក្រោយនាងបង្ហើរពាក្យមួយឃ្លានេះ! ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងណាស់ បើជាអ្នកផ្សេងមែន! តើនាងនៅញញឹមបែបនេះទៀតអត់។
« និយាយរួមទៅមានអត្តចរិតដូចកញ្ញាឯងបេះដាក់ហ្មង » ប៉ុណ្ណឹងហើយ កុំថាមិនដឹងទៀតណាម្ចាស់ថ្លៃ!

« ចុះគិតថាសារភាពពេលណាដែរ? » កញ្ញាសួរបកមកវិញ
ឌឹក! សំណួរបកវិញឡើងចាក់ដោត ខ្ញុំគាំងត្រឹមហ្នឹង ព្រោះចិត្តនៅមិនទាន់ហ៊ាន តែក៏ឆ្លើយនឹងនាង…
« នៅទេ! នៅស្ទាក់ស្ទើរ ព្រោះនាងមើលទៅដូចមិនបានចាប់អារម្មណ៍ខ្ញុំវិញផង ខ្ញុំខ្លាចថានាង… »
ឆ្លើយត្រឹមប៉ុណ្ណេះ នាងកាត់សម្ដីខ្ញុំ៖
« ហើយហេតុអីមិនឆាប់សារភាព? »
នាងមើលមុខខ្ញុំហាក់ចង់ដឹងចម្លើយខ្លាំង ខ្ញុំគាំងយោបល់មួយសន្ទុះក៏ឆ្លើយ៖
« ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យនាងលំបាកទេ ខ្ញុំខ្លាចថាវត្តមានខ្ញុំអាចប៉ះពាល់ដល់ជីវិតដ៏ល្អស្រស់បំព្រងរបស់នាង »

តែថា និយាយមិនចប់ស្រួលបួលផង នាងក៏កាត់សម្ដីខ្ញុំដោយអាការៈមិនពេញចិត្ត «កុំសារភាពអីអ៊ីចឹង! កុំឱ្យពិបាកសម្រេចចិត្តទាំងអស់គ្នា! » មួយឃ្លានេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំគាំងយោបល់។ តែមនុស្សស្រីម្នាក់នេះ នៅតែបន្តសម្តីធ្វើដំណើរការនៃប្រព័ន្ធប្រសាទរបស់ខ្ញុំ ច្របូកច្របល់៖

« មនុស្សដែលហ៊ានស្រលាញ់ តែខ្លាចរអាក្នុងការផ្តល់ក្តីសុខសម្រាប់មនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់បែបនេះ កំសាកណាស់! កុំឱ្យនាងដឹងពីវត្តមានយើងអី នាំតែអាម៉ាសទេ…. » ។ ទឹកមុខនាងពេលនេះ ប្រែជាមនុស្សម្នាក់ដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់។ ស្នាមញញឹមដែលបង្កប់អារម្មណ៍ច្រើនយ៉ាង ហាក់ទាយមិនត្រូវ! លែងប្រើសម្តីទន់ភ្លន់ នាងប្តូរជានិយាយម៉ាត់ៗមួយៗដាក់ខ្ញុំ៖ « សំណាងហើយ!!! មនុស្សដែលខ្ញុំនឹងជ្រើស មិនបែបនេះ… »
« ??????? » មួយឃ្លាចុងក្រោយ ហាក់វៃប្រហារបេះដូងខ្ញុំខ្លាំង។ អារម្មណ៍ភាន់ភាំង ខ្លួនប្រាណក៏ស្រាលដូចជាជើងលែងជាប់ដី។ មួយឃ្លានេះ វិលវល់ពេញចិត្តគំនិតរបស់ខ្ញុំ….។ សំណាងហើយ មនុស្សដែលខ្ញុំជ្រើស មិនបែបនេះ!!!!!!!!!!

ស្ទើរក្អួតឈាម ពេលនាងបង្ហាញពីវត្តមានបុរសម្នាក់ និងប្រាប់ថាជាមនុស្សកំពុងមើលចិត្តគ្នា និងឆ្លៀតប្រាប់ការពិតដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់បានដឹងមួយថា៖

« ពីមុនខ្ញុំបានលួចមានចិត្តសង្ឃឹមលើបុរសម្នាក់ ព្រោះតាមរយៈកាយវិការរបស់គេបានបញ្ជាក់ឱ្យខ្ញុំដឹងថា គេពិតជាមានចិត្តចំពោះខ្ញុំ ប៉ុន្តែក្តីសង្ឃឹមនេះ ក៏ប្រែទៅជាការរង់ចាំដ៏អត់ន័យ។ បុរសម្នាក់នោះ បានឱ្យខ្ញុំរង់ចាំពេលអស់ឡើងយូរ..ដោយគ្រាន់តែការខ្វះជំនឿចិត្តលើខ្លួនឯងប៉ុណ្ណឹង! ហើយគេក៏មិនខ្វល់ពីចិត្តខ្ញុំបែបណានោះដែរ។ ការពិតទៅ គ្មានអ្វីជាឧបសគ្គសម្រាប់បង្កើតក្តីស្រលាញ់រវាងខ្ញុំហើយនឹងគេសោះឡើយ ទ្វារបេះដូង ខ្ញុំតែងចំហរសម្រាប់គេ តែគេបែរជាមិនក្លាហាននឹងដើរចូលធ្វើជាចំណែកនៃជីវិតស្នេហារបស់ខ្ញុំ ទៅវិញ។ បើបែបនេះ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តបញ្ចប់គំនិតខ្លួនចំពោះគេតែម្តងទៅ! ហើយចាប់ផ្ដើមជាមួយបុរសដែលហ៊ាននាំខ្ញុំទៅកាន់ត្រើយសុភមង្គលជាមួយគេ។ បែបនេះ វាប្រសើរជាងនៅក្បែរមនុស្សកំសាក ដែលមិនដឹងមានថ្ងៃណាមើលឃើញពិភពលោកនៃក្តីសង្ឃឹម…»

នាងដាក់ដៃទះស្មាខ្ញុំតិចៗ មុននឹងបន្ត « អ្វីក៏ខ្ញុំយល់! អ្វីក៏ខ្ញុំដឹង! តែខ្ញុំមិនអាចរង់ចាំនរណាម្នាក់គ្មានកាលកំណត់ទេ » នាងញញឹមដាក់ខ្ញុំបន្តិច មុននឹងដើរចេញ ទុកឱ្យខ្ញុំនៅសញ្ជឹងគិតម្នាក់ឯង ជាមួយនឹងការស្តាយក្រោយ។

មែនហើយ! ខ្ញុំទើបតែជ្រាបនៅពេលនេះថា តាមពិតនាងបានដឹងរួចហើយពីចិត្តខ្ញុំចំពោះនាង…ស្តាយណាស់! ដែលខ្ញុំឆ្លងមិនផុតដំណាក់កាលខ្លួនឯង! ស្តាយណាស់ដែលខ្ញុំកំសាកបែបនេះ! ហេតុអីក៏ខ្ញុំមិនក្លាហានបន្តិចទៅ! បើខ្ញុំក្លាហានហ៊ានពុះពារចិត្តចង្រៃរបស់ខ្លួនឯង ម្ល៉េះពេលនេះ ខ្ញុំនិងនាងមិនអាចបែបនេះទេ៕ និពន្ធដោយ៖ Jupi

ចប់

និលរ័ត្ន គ្រាន់តែជាយុវតីគួរឱ្យស្រលាញ់ម្នាក់ នៃបន្ទប់រៀន ១២A ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែអ្នកណាៗក៏ស្គាល់នាងដែរ ក៏ព្រោះតែភាពរួសរាយ និងចិត្តល្អរបស់យុវតីរូបនេះ។
បើនិយាយពីទាក់ទាញរបស់នាង ក្នុងក្រសែភ្នែកក្មេងប្រុសជំទង់ៗ ស្របាលគ្នានោះ អាចនិយាយបានថា នាងជាមនុស្សជាទីចង់បានរបស់អ្នកបានស្គាល់ ហើយ អ្នកចោមស្រលាញ់ច្រើន ទោះបីមនុស្សស្រីនេះរៀងឆ្មើងឆ្មៃបន្តិចក៏ដោយ…

« ចា៎ស មិនមែនវាយឫកអីទេ គ្រាន់មិនចូលចិត្តមានស្នេហាបៀតខ្លួនអីឡើយ ព្រោះម៉ាក់ហាមថា ទាល់តែរៀនសាកលវិទ្យាល័យឆ្នាំទី២ ទើបមានស្នេហាបាន និយាយរួមទៅ កូនគេស្តាប់បង្គាប់ម្តាយនោះអី! អ៊ីចឹងមិនចង់ពាក់ព័ន្ធប្រូណាឡើយ។ »

« អ្ហើយ!!!!!!! » សំឡេងជ្រក់ជ្រេញព្រមគ្នា ពីកញ្ញាមិត្តទាំង២ នីសា និង សូដាណេតតា
« ស្អីទេអ្ហា៎! ធំប៉ុណ្ណឹងហើយ មិនចេះ break rules ខ្លះទេអី? » ណេតតា និយាយឡើង
« ហើយម៉េច? អត់មានសង្សារជារឿងរបស់ខ្ញុំ ទើសអីនឹងពួកយើងដែរ ចាស៎!? » ខ្ញុំឆ្លើយឌឺ មិនខ្ចីចុះញ៉មឡើយ

« អឺ!! ម៉េចក៏ម៉េចទៅ តែប្រយ័ត្នខកខានមនុស្សល្អ » នីតា បន្ត ដែលមានទាំង ណេតតា ចាំបុីទ្រដែរ។ កាលដែលមិត្តទាំងពីរនេះ ប្រឹងជំរុញខ្ញុំឱ្យមានស្នេហាខ្លាំងបែបនេះ ក៏ព្រោះតែចង់មិត្តភក្តិល្អរស់ពួកគេ ពឹងពាក់ឱ្យជួយសួរចិត្តខ្ញុំនោះអី!!!! តែយ៉ាងណា ខ្ញុំនៅតែយល់ថា វ័យប៉ុណ្ណេះ មិនទាន់អាចសំឡឹងឃើញអនាគតនៅឡើយទេ។ ក៏ព្រោះតែខ្ញុំចង់បានមនុស្សច្បាស់លាស់ មិនចង់ប្តូរសង្សារពីម្នាក់ទៅម្នាក់ ដូចមិត្តទាំងពីរនេះ ព្រោះខាតទាំងអារម្មណ៍ និងពេលវេលា។_________________________________________________________________________________________

ពេលវេលាជាច្រើនខែកន្លងផុតទៅ ការប្រលងបញ្ចប់ថ្នាក់មធ្យមសិក្សាទុតិយភូមិ ក៏ត្រូវបញ្ចប់ ឯមិត្តស្និតស្នាលខ្ញុំទាំងពីរ ក៏ត្រូវឃ្លាតឆ្ងាយគ្នា ដើម្បីទៅស្វែងរកការសិក្សាជំនាញដែលខ្លួនចូលចិត្តរៀងខ្លួន តែ ណេតា និង នីសា គេស្រលាញ់ជំនាញដូចគ្នា ក៏ជ្រើសរៀនសាលាតែមួយ និងថ្នាក់តែមួយ។ លើកលែងតែខ្ញុំ ដែលត្រូវគ្រួសារបង្ខំចិត្តឱ្យសិក្សាជំនាញ «ឱសថ» ដែលខ្ញុំមិនចូលចិត្តទាល់​តែ​សោះ ក៏ព្រោះគាត់យល់ថា ការរៀនបែបនេះគឺស្នងរបរគ្រួសារ….

ចំពោះការសិក្សា ខ្ញុំចេះបង្ខំចិត្តរៀនយ៉ាងណាឱ្យតែចេះចាំ និងអាចប្រលងជាប់ទៅ ឯអនាគតយ៉ាងណា ក៏លែងហ៊ានគិតដូចគ្នា ព្រោះជំហានទី១នេះ ខុសក្តីស្រមៃបាត់ទៅហើយ។ រាល់ថ្ងៃតែងប្រាប់ខ្លួនឯងថា “ដើរមួយជំហាន គិតមួយជំហាន” ។

រាល់ល្ងាច ខ្ញុំនឹងមិត្តវិទ្យាល័យទាំងពីរ តែងតែឆ្លៀតពេលជួបគ្នាញុំាប្រហិតតាមចំណូលចិត្តពួកយើង មិនដែលខានមួយថ្ងៃឡើយ។ ទោះដឹងថា វាមិនល្អចំពោះសុខភាព តែហាមការឃ្លានមិនបានសោះឡើយ… បូករួមមិនចេះទ្រលាន់ទៀត។ ឯពីរនាក់នេះ តាំងពីវិទ្យាល័យ ដល់សាកលវិទ្យាល័យ គឺមិនប្តូរឡើយ នៅតែព្យាយាមធ្វើមេអណ្តើកឱ្យខ្ញុំ និងម្នាក់នោះ….

« អេ! ឯងចង់ខលហៅ សុវណ្ណ មកអាហារល្ងាចជុំគ្នា ម៉េចដែរ? »
ណេតតា សួរ នីតា ដោយមិនខ្ចីមើលទឹកមុខខ្ញុំយ៉ាងណា… តែខ្ញុំនិយាយកាត់ ដោយក្តីមិនពេញចិត្តជាខ្លាំង៖
« ហៅបាន!​ តែយើងសុំទៅផ្ទះវិញហើយ »
ខ្ញុំទាញកាតាប ប្រុងងើបចេញហើយ តែនីតាទាញដៃអង្គុយវិញ ស្របនឹងសម្តីលួងលោម។
« អូយ!!! គេញ៉ោះលេងសោះហ្នឹង! ណាហ៊ានឱ្យពួកម៉ាកខ្លួនឯងមិនសប្បាយចិត្តអ្ហ៎… »

សមនឹងខ្ញុំមិនចេះប្រកាន់ច្រើនផង ពួកយើងក៏អង្គុយហូបអីបន្ត រហូតដល់បំបែកគ្នាទៅផ្ទះរៀងខ្លួន។

_________________________________________________________________________________________១សប្តាហ៍ក្រោយ… ថ្ងៃទី០៥ ខែមេសា ២០១៤

វគ្គ ជួបចៃដន្យ ក្លាយជាការយល់ច្រឡំ

ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃប្រកាសលទ្ធផលប្រលងឆមាសទី១ លើជំនាញដែលខ្ញុំរៀន តែទម្រាំម៉ោងគេប្រកាស ដល់ម៉ោង ៥រសៀលឯណោះ មិនដឹងទៅណា ព្រោះមិត្តទាំងពីរ ក៏ជាប់រវល់ខួបកំណើតមិត្តគេ គឺប្រុសម្នាក់ដែលពួកគេតែងបង្អាប់ខ្ញុំមិនដាច់ពីមាត់នោះឯង… អ៊ីចឹងខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តថា ជិះលេងមើលគេមើលឯងក្រោមកំដៅថ្ងៃហ្មងទៅ។

ជិះសុខៗ​ ទូរសព្ទក្នុងហោប៉ៅក៏រោទិ៍!​ ខ្ញុំអែបគៀន ដើម្បីលើកទូរសព្ទ
[ Bestie Ta ] ឈ្មោះលើអេក្រង់បង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ គឺមហាមិត្ត ខ្ញុំរហ័សលើកទាំងក្នុងចិត្តត្រេកអរថាពួកនេះ នឹងចប់កម្មវិធីគេ ហើយបបួលខ្ញុំទៅណា…

« អាឡូ ហ្ហែងនៅណា៎ ជួយទិញខេកដាក់ឈ្មោះ សុវណ្ណ មួយមក! ពួកអញចាំនៅ Sweet Time KTV » ( តូតៗៗ )

ខ្ញុំគាំងមួយសន្ទុះ ព្រោះមុននេះ ខ្ញុំអត់ទាន់បាននិយាយឆ្លងឆ្លើយសម្តីនឹងកញ្ញាមិត្តមួយម៉ាត់ទេ…
យ៉ាហ៊ី!! មិនទាន់ទាំងបានតវ៉ាអីផង ដាក់ទូរសព្ទចុះបាត់! ហើយឱ្យទិញនំទៅ Surprise ម្នាក់នោះយ៉ាងម៉េច!! អើយ!!! តិចលោគេថាយើងបើកភ្លើងខៀវឱ្យគេទៅ! ស៊ាំបេះដូងណាស់! តែយ៉ាងណាវាពឹងទៅហើយ ណ្ហើយចុះ…

១៥នាទីក្រោយ… សំឡេងទូរសព្ទខ្ញុំរោទិ៍ជាថ្មី អេក្រង់បង្ហាញឈ្មោះដដែល

   « ទិញបានឬនៅអ្ហា៎? » ណេតតាសួររន្ថើន
   « អឺ!!!»
   « អ៊ីចឹង! ពឹងជួយកាន់ឡើងមកផង »
   « ចុម! ឡប់មែនហ្ហា៎? ត្រូវជាស្អីនឹងគ្នា ឱ្យទិញខេកទៅ surprise គេហ្នឹង?
ខ្ញុំប្រតិកម្មតបភ្លាមមិនចាំយូរ។ 
   
   « អូយ!! ទិញមក អញអង្វរ ព្រោះលើកហ្នឹងលើកចុងក្រោយហើយ គាត់ត្រូវជិតទៅធ្វើការនៅកំពង់សោមហើយ អញមិនដឹងទេ ទិញមកអញចាំ » (តូតៗៗ)

យី!! ស្អីវាទៀតហើយ មិនទាន់ចរចាត្រូវរូវគ្នាផង បិទទៀតបាត់! ខ្ញុំរេរាមួយសន្ទុះ តែនឹកគិតក្នុងចិត្ត បើយើងខ្លាចនឹងជួបគេ បានន័យថាយើងមានចិត្តលើគេ ដូចមាត់គេបង្អាប់មែនហើយ! អើយ!ទិញក៏ទិញទៅ វាមិនខ្មេសទេ យើងមិនបានស្រលាញ់គេផង។
មិនអែរអង់យូរ ខ្ញុំក៏យកខេកដែលទិញខេកពីហាងតែមួយគត់នៅផ្លូវកែង ក្រោយសាលាសន្ធរម៉ុកអាតំលៃត្រឹម ៣ដុល្លារ ស្រូតជិះ icon លឿងចាំងយ៉ាងសមសួនអស្ចារ្យ ទៅ Sweet Time ក្រោយសាកលវិទ្យាល័យអាស៊ីអឺរ៉ុបជូន Crush មិនផ្លូវការតែម្តងទៅ។
(អ្ហើយ មីអូននេះរៀបរាប់សម្បើមណាស់!)

ចេញពីហាងនំមិនដល់ ៥នាទីផង ខ្ញុំនិងម៉ូតូខ្ញុំក៏ធ្វើដំណើរមកដល់មុខទីតាំង ហើយផ្ញើសារប្រាប់មិត្តសម្លាញ់ ដើម្បីរៀបចំ surprise bro នោះទាំងអារម្មណ៍នៅស្ទើរស្ទាក់មិនចង់ចូល តែទីបំផុតនៅតែបញ្ចប់សំណើរកញ្ញាមិត្តតាមការគួរ… តែមិនចប់ត្រឹមហ្នឹងទេ គ្រប់គ្នាដែលនៅជួបជុំកម្មវិធីតូចនេះ នាំគ្នាទទូចសុំខ្ញុំឱ្យនៅចូលរួម ពិេសសអ្នកនាងមិត្តទាំងអស់ ដែលរងូវៗរំខានប្រសាទ ទាល់តែខ្ញុំព្រមនៅ….

ក្នុងបន្ទប់ KTV ១ម៉ោង ៣ដុល្លារ ទំហំប្រហែល ៤ x ៥ ជាមួយពណ៌ភ្លើងចម្រុះគ្នាយ៉ាងស្រស់ស្អាត តែខ្ញុំបែរធុញថប់នឹងសំឡេងអ៊ូអែរសប្បាយអឺងកងរបស់ក្រុមមនុស្សទៅវិញ ហើយអ្វីដែលកាន់តែចង់ស្ទះអារម្មណ៍ជាងនេះទៀតនោះ!​ គឺគេលេងបង្អាប់ខ្ញុំជាមួយអាបុិនោះ ជាធីមធំហ្មង។ ខ្ញុំបានត្រឹមតែញញឹមតិចៗនឹងការលេងសើច ព្រោះយល់ថា ថ្ងៃកម្មវិធីគេកំពុងសប្បាយ មិនចង់ឱ្យខូចបរិយាកាសព្រោះតែយើងម្នាក់។ ខ្ញុំចេះតែសើចស្ញេញនឹងរបៀបគេជួបជុំគ្នាគេដែរទៅ ទ្រាំបង្ហាញអ្វីខុសពីចរិតខ្លួនឯង រហូតដល់ម៉ោងចែកជើងគ្នាទៅផ្ទះរៀងខ្លួន….

១៥នាទីក្រោយមក វីដេអូ surprise អាប៉ិហ្នុងក៏ផុសនៅលើហ្វេសប៊ុក Tag លាន់ពេញហ្នឹង រហូតដល់ notification ខ្ញុំទៀត។

     Thank you dear for your cake. I like it as I like you.
     សុវណ្ណ ឆាតមកខ្ញុំ

ចុម!! Chat មកអរគុណស្អី! ឯងគ្មានបំណងទិញផង គេបង្ខំឱ្យច្បាស់ក្រឡែតនៀក!!! តិចច្រឡំថាស្រលាញ់អីទៅ!
គ្រាន់តែឃើញពាក្យ I like you អារម្មណ៍ខ្ញុំច្របល់បាត់ទៅហើយ។ ព្រោះខ្លាចថាគេមានចិត្តពិត! ខ្លាចថាយើងមិនអាចជ្រើសគេ! រឹតតែមិនចង់ផ្តល់ក្តីសង្ឃឹមឲ្យអ្នកណាទៀតឡើយ ព្រោះបេះដូងមួយនេះ ក៏នៅមានរបួសមិនទាន់ភ្លេចអ្នកចាស់។ ម៉្យាងក៏ដឹងឮពីមិត្តភក្តិខ្លួនឯងហើយដែរថា គេតែងមិនសំណាងនឹងរឿងមនោសញ្ចេតនា ព្រោះត្រឹមអ្នកស្រែចំការ ហើយសំណាងបានអ្នករាប់គ្នានឹងឪពុក ឱ្យមករស់នៅទីក្រុងជាមួយ ដើម្បីសិក្សារៀនសូត្រ។ មិនដឹងហេតុអីទេ អារម្មណ៍អាណិត អ៊ីចឹងមានតែធ្វើហុីៗ ឆ្លើយមួយម៉ាត់ៗ តាមការគួរសមប៉ុណ្ណឹងទៅ។

៣ឆ្នាំក្រោយ…

ក្រោយរៀនចប់ ខ្ញុំក៏រកការងារបានសមនឹងបំណងខ្លួនឯង ធ្វើការ Media ផ្នែក Content Creator ជាមួយនឹងក្រុមហ៊ុនចិន។ ឈានជើងចូលក្នុងវិស័យនេះ ខ្ញុំមិនដឹងថាខ្លួនឯងអាចធ្វើបានកម្រិតណាទេ តែការដែលបានមកបម្រើការឱ្យក្រុមហ៊ុននេះ គឺមានការជំរុញខ្លាំងពីមិត្ត និងចូលមកធ្វើការបានជាគ្នាទៀត។

ធ្វើការបាន ៣ខែ ខ្ញុំក៏ណែនាំអ្នកស្គាល់ឱ្យដាក់ CV មកធ្វើការជាមួយដែរ ព្រោះតែក្រុមហ៊ុននេះ រៀងចម្លែកបន្តិច មិនប្រកាសរើសតាមស្ថាប័នព័ត៌មានទេ គេរើសតាមអ្នកស្គាល់គ្នាទៅវិញ…

ខ្ញុំក៏បានណែនាំ សុវណ្ណ ឱ្យមកសម្ភាសធ្វើការជាមួយដែរ។ ម៉្យាងនឹកអាណិតដែលម្នាក់នេះ ទៅតស៊ូធ្វើការនៅឆ្ងាយស្រុកកំណើតតែឯង។ មួយវិញទៀត ជាអារម្មណ៍មនោសញ្ចេតនាខ្លួនឯងចំពោះគេ ដែលមានតិចតួចផង…

_________________________________________________________________________________________

មែនហើយ ដូចពាក្យគេថា មនុស្សយើង! ល្អបានតែដំបូងៗយូរទៅនឹងមានការប្រែប្រួលដូចគ្នា។ ការប្រែប្រួលរបស់បុរសម្នាក់នេះចំពោះខ្ញុំ វាមិនបានជាបញ្ហាសម្រាប់ខ្ញុំឡើយ តែអ្វីដែលជាបញ្ហា គឺទំនាក់ទំនងរវាងគេនឹងខ្ញុំ ដែលមិនដាច់ស្រេចថាជាអ្វីនឹងគ្នាឱ្យប្រាកដ! ម្តងរាប់អាន ម្តងស្នេហា ជួនកាលត្រឹមអ្នកដទៃដែលគ្មានសិទ្ធិសូម្បីដឹងសុខទុក្ខ…..

វគ្គ ស្នេហា ដែលមិនច្បាស់ថាជាអ្វីនឹងគ្នាឱ្យប្រាកដ

ភាពស្និតស្នាលតាមរយៈរលកធាតុអាកាសជាច្រើនខែថ្ងៃ បីដូចមនុស្សកំពុងបណ្តុះមនោសញ្ចេតនា ដល់ថ្នាក់សារស័ព្ទរកគ្នារាល់ថ្ងៃ បីដូចគូស្នេហ៍ថ្មីថ្មោង។ ដោយហេតុផលនេះ ខ្ញុំក៏ព្រមបណ្តោយចិត្តដែលមានលើគេបន្តិចបន្តួច រីកធំធាត់ឡើងពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ថ្នាក់ហ៊ានណែនាំ សុវណ្ណ មករួមជម្រកក្រុមហ៊ុនតែមួយ ក្នុងចិត្តប្រាថ្នាជាគូជីវិត ទើបចង់លើកស្ទួយ…

តែដូចសុភាសិតចិនពោលថា មនុស្សគិតមិនដូចទេវតាគិត ទាញគេឱ្យមកនៅក្បែរខ្លួននេះ ដូចសម្លាប់ខ្លួនឯងទាំងរស់។ កាន់តែកៀកគ្នា ធាតុពិតមនុស្សនេះ ក៏ចាប់ផ្តើមបង្ហាញបន្តិចម្តងៗនូវចរិតព្រាននារី។

ក្រោយចាប់បានថា គេមានលួចលាក់ញ៉ែមនុស្សស្រីម្នាក់មុនស្គាល់ខ្ញុំ ខ្ញុំពិតទទួលយកមិនបានឡើយ។ តែសតិដាស់អារម្មណ៍នេះថា “ឯង មិនបានជាអ្វីនឹងគេទេ!!!!” នឹកឃើញដល់ត្រឹមនេះ ខ្ញុំក៏ប្រឹងពន្យល់ខ្លួនឯងជាច្រើនហេតុផល ទាំងដែលក្នុងចិត្ត ចង់ក្រោកសួរមនុស្សដែលអង្គុយនៅចំពោះមុខពីការពិតនៃគេ។

តឺង! អេក្រង់កំព្យូទ័របង្ហាញសារ (Line) ស្របនឹងសំឡេង
«រ័ត្ន កើតអីប៉ុន្មានថ្ងៃហ្នឹង ស្ងប់ស្ងាត់ម៉េស?» សុវណ្ណ សួរ

ឃើញសារនេះហើយ ចិត្តពិតមិនចង់តបឆ្លើយសោះ! តែព្រោះនៅមានការពិចារណាយល់ថា យើងមិនមែនជាស្នេហាគេ ទើបតបតាមទម្លាប់ ៖ « គ្មានអីទេ ដូចដែលធ្លាប់ប្រាប់អ៊ីចឹង!​ មានតែហេតុផលមួយទេ ដែលអាចឱ្យខ្ញុំស្ងប់ស្ងាត់ គឺផ្ចង់អារម្មណ៍ធ្វើអីមួយ »

« oh! ឃើញស្ងាត់ស្ងៀមពេក ខ្ញុំបារម្ភ »
សម្តីនេះ បើនិយាយពេលមុន ប្រហែលអាចសប្បាយអរ តែពេលនេះ បែរជាធ្វើឱ្យអារម្មណ៍ខ្ញុំកាន់តែតានតឹង និងខ្ពើមរអើមមនុស្សប្រុសនេះទៅវិញ។ តែបើគេចង់សម្តែង អូខេ! ខ្ញុំកំដរគេសម្តែងបាន។

ពេលខ្លះ មនុស្សនេះ ពិតជាធ្វើឱ្យខ្ញុំហាក់គិតអីមិនយល់ពីគេសោះឡើយ គេតែងបង្ហាញការយកចិត្តទុកដាក់នឹងខ្ញុំ ពិសេសតែងឈរនៅខាងខ្ញុំជានិច្ច បើសិនជាអ្នកណាហ៊ានពោលពាក្យមិនល្អនឹងខ្ញុំ។ តែអ្វីដែលខ្ញុំនៅមន្ទិល ហេតុអីគេពាក់ព័ន្ធនឹងមនុស្សស្រីម្នាក់នោះ! ជាទង្វើអ្វី?!

_____________

តាំងពីចាប់បានថាគេមានពាក់ព័ន្ធនឹងមនុស្សស្រី អារម្មណ៍ខ្ញុំចំពោះគេ ក៏រៀងប្រែប្រួលបន្តិចដែរ! ចិត្តមួយនៅប្រាថ្នាចង់បានជាគូរគាប់ជីវិត តែចិត្តមួយចេះតែបារម្ភថា តម្លៃខ្លួនឯងអាចនឹងទាប ព្រោះតែបុរសម្នាក់នេះ….ហើយទីបំផុត ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តថា ប្រើវិធីបញ្ឆេះចិត្តគេ តែបំណងចង់ឱ្យគេយល់ថា ទោះមានគេឬគ្មានគេ មិនសំខាន់ឡើយសម្រាប់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមព្យាយាមរក្សាគម្លាតពីគេ ហើយស្និតស្នាលនឹងមិត្តរួមការងារដទៃ ដោយមិនខ្វល់ថា គេមើលមកខ្ញុំយ៉ាងណាឡើយ។ ម៉្យាង ខ្ញុំមាននាទីជាជំនួយការអ្នកគ្រប់គ្រងស្រាប់ផង

ម៉ោង ៩:៣០ នាទីយប់

គ្រាន់តែឈានប៉ុន្មានជំហានចេញពីកន្លែងធ្វើការ រាងកាយខ្ញុំក៏ត្រូវខ្យល់បក់ប៉ះ ត្រជាក់សឹងទ្រាំមិនបាន។
ខ្ញុំរហ័សទាញអាវក្រៅមកពាក់ និងដើរសំដៅទៅរកកន្លែងផ្ញើរម៉ូតូ។ ដើរជិតតែនឹងដល់កន្លែងដាក់ម៉ូតូទៅហើយ ស្រាប់តែនឹកឃើញ “ចំមែន! ភ្លេចថាម៉ូតូខូច ទុកនៅផ្ទះជាងនៅឡើយ” ។

ក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ មនុស្សទីមួយដែលខ្ញុំនឹកដល់ គឺស្នេហាបណ្តូលចិត្ត។
ភ្លាមៗ ខ្ញុំក៏ទាញទូរសព្ទទាក់ទងទៅគាត់៖

« សិដ្ឋ! បងនៅឯណា? ថ្ងៃនេះអាចមកយកអូននៅកន្លែងធ្វើការបន្តិចបានទេ? ព្រោះ »
មិនទាន់ទាំងបានបញ្ចប់ឃ្លាផង គេរហ័សឆ្លើយ៖
« សាលីតា បងរវល់ណា៎!​ អូនឯងរកកង់បី ឬ Taxi ជិះទៅ »
តូត! តូត!

និយាយចប់ភ្លាម គេក៏បិទទូរសព្ទតែម្តង ទាំងមិនបានចង់ដឹងថា ខ្ញុំចង់យ៉ាងម៉េចនោះទេ។
ខ្ញុំឈរភាំងមួយសន្ទុះ ត្រចៀកផ្តើមហឹង ទទួលដឹងត្រឹមតែអារម្មណ៍អន់ចិត្តរបស់ខ្លួនឯង…

“ហុឺម!” បានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំ ព្រោះនេះមិនមែនជាលើកទី១ឡើយ។

សង្សារខ្ញុំ ជាកំពូលមនុស្សរវល់ គាត់តែងតែបែបនេះ។
រាល់ពេលដែលអន់ចិត្ត ខ្ញុំក៏បានត្រឹមតែលួងលោមខ្លួនឯងថា “កុំអន់ចិត្តណា៎! ព្រោះពេលជ្រើសគេ ឯងក៏ដឹងថាគេជាមនុស្សបែបណាដែរ…” ។

« មែនហើយ! នេះជាជម្រើសដែលខ្លួនឯងជ្រើស »
ខ្ញុំហាស្តីប្រយោគនេះចេញមក ទាំងទ្រូងអួលណែន មាត់ប្រឹងញញឹម ឯភ្នែកសម្លឹងឡើងលើដើម្បីឃាត់ដំណើរ ទឹកភ្នែក មុននឹងឱនមុខចុះម្តងទៀតដើម្បីរកមធ្យោបាយទៅផ្ទះតាម App ។

ខ្ញុំត្រលប់ទៅផ្ទះជាមួយនឹងអារម្មណ៍វិលវល់ គិតមិនយល់ ថាហេតុអ្វីគេតែងតែបែបនេះរាល់ពេល។ មិនចាប់ទោស អូសដំណើរអ្វីទេ។ គ្រាន់តែឆ្ងល់ថា រាល់ពេលដែលខ្ញុំត្រូវការជំនួយពីគេបំផុត គេក៏បាត់មុខ ហេតុអ្វី!!!

វគ្គ ក្នុងបន្ទប់ឯកា

ដល់ផ្ទះ មិនដល់ ១០នាទីផង ខ្ញុំភ្លែតមើលទូរសព្ទមិនក្រោម ១០ដងឡើយ ព្រោះខ្លាចថាគ្មានសេវា ខ្លាចថាអស់ថ្ម ឬគ្មានអុីនធឺណិតអីអ៊ីចឹងទៅ ខ្លាចសិដ្ឋទាក់ទងមកមិនដឹង។ មើលហើយមើលទៀត គ្មានឈ្មោះគេ នៅលើអេក្រង់ទូរសព្ទខ្ញុំឡើយ សូម្បីតែសារមួយគ្មាន…

ខ្ញុំចំណាយពេលយ៉ាងយូររង់ចាំសាររបស់គេ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែសង្ឃឹមថា គេនឹងផ្ញើរសារត្រឹមមួយឃ្លាថា “អូនដល់ផ្ទះនៅ?” ប៉ុណ្ណឹងក៏អស់ចិត្ត ទោះគេមិនបានជូនខ្ញុំមកផ្ទះក៏ដោយ។ តើគេរវល់ដល់ថ្នាក់មិនអាច សូម្បីតែសារមួយ ដើម្បីដឹងពីសុខទុក្ខសង្សាររបស់ខ្លួនហ្ហេស!

ក្នុងបន្ទប់ភ្លើងស្ទុំៗ ខ្ញុំឈរមាត់បង្អួចសម្លឹងមើលដួងចន្ទដែលកំពុងបញ្ចេញរស្មី ប្រជែងនឹងពពកដែលរំកិលចូល មកបាំង។ ភ្លឹកនឹងគយគន់ផ្ទៃមេឃមួយសន្ទុះ ខ្ញុំក៏នឹកឃើញទូរសព្ទម្តងទៀត។ ដដែល មិនមានសារលោតមកទេ។ ខ្ញុំរេភ្នែកមើលម៉ោងម្តងទៀត ទើបខ្ញុំដឹងថា ពេលនេះម៉ោងជាង ១១យប់ទៅហើយ។
ភ្លាមនោះ ភ្នែកខ្ញុំផ្តើមស្រវាំងមួយខណៈ ទម្រាំទឹកភ្នែកស្រក់ចុះ អាចមើលឃើញគ្រប់យ៉ាងបានច្បាស់ម្តងទៀត។
ដើមទ្រូងក៏ចុក ដង្ហើមក៏ដកផុតៗ ខ្ញុំហាក់លែងអាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ខ្លួនឯងបាន ក៏សសៀរអង្គុយចុះ ផ្អែកជញ្ជាំងយំខ្សឹកខ្សួល ហើយដៃទាំងគូរស្រវាខ្វែងឱបលួងខ្លួនឯង ទន្ទឹមនឹងចិត្តគំនិត បង្ហាញគ្រប់ទង្វើនៃការ
ព្រងើយកន្តើយរបស់បុរសរូបនេះ ជាង១ឆ្នាំមកនេះ…

ពេលនេះ ក្នុងចិត្តនិងគំនិត កំពុងតវ៉ាគ្នាឥតឈប់។ ចិត្តប្រាប់ថាស្រលាញ់ ត្រូវយោគយល់។ គំនិតប្រាប់ថា ខុសហើយ ត្រូវដើរចេញ។

គ្រប់ពេលដែលខ្ញុំអស់សង្ឃឹម បាក់ទឹកចិត្ត មនុស្សម្នាក់ដែលខ្ញុំចង់នៅក្បែរបំផុត ត្រូវការបំផុត គេមិនធ្លាប់បង្ហាញខ្លួននៅចំពោះមុខខ្ញុំនោះទេ។ គេតែងទុកខ្ញុំឱ្យនៅម្នាក់ឯងឯកា។

នៅក្បែរគេពេលណា ខ្ញុំតែងមានអារម្មណ៍ថា រងារកថាមិនត្រូវ…
មែនហើយ! ខ្ញុំតែងទទួលបានពាក្យថាស្រលាញ់ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនធា្លប់ទទួលបានទង្វើថាស្រលាញ់នោះទេ។
គេតែងទុកខ្ញុំឱ្យកំព្រាតែម្នាក់ឯង មិនថាខ្ញុំត្រូវការគេប៉ុណ្ណា គេតែងបញ្ជាក់តាមកាយវិការថា គេមិនបានខ្វល់ នឹងបញ្ហារបស់ខ្ញុំឡើយ។ នេះឬក្តីស្រលាញ់? តាមស្រលាញ់ខ្ញុំធ្វើអី?

វគ្គ មិត្តភាព និងស្នេហា

ព្រឹកថ្ងៃថ្មី

« យប់មិញ បងរវល់រឿងអី?» នេះជាលើកទីមួយហើយ ដែលខ្ញុំចេះខលទៅដេញដោលសួរនាំគេ។
« យប់មិញ ភា មានបញ្ហាតិចតួច បងកំដរ ភា »
ចម្លើយនេះ ដូចចាក់សម្លាប់ខ្ញុំទាំងរស់ ច្រើនលើកច្រើនសារហើយ ដែលសង្សារសម្លាញ់ចិត្តខ្លួនឯង ប្រាប់ថារវល់ ក៏ព្រោះតែមនុស្សស្រីម្នាក់នេះ។

« មិត្តល្អបងឯងទៀតហើយ! »
« ម៉េចអូនឯងហ្នឹង! »
« គ្មានអីទេ គ្រាន់តែទទួលអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងមិនសំខាន់ »
« កុំមករករឿងណា៎ អូនក៏ដឹងដែរថាពួកបងរាប់អានគ្នាយូរប៉ុណ្ណា »
« ចុះ.ខ្ញុំ.? » ខ្ញុំចាប់ផ្តើមអួលដើមក
« ថី? កុំធ្វើចរិតកូនក្មេង បងអត់ចូលចិត្ត » គេប្រើគំហកដាក់ខ្ញុំ
« …… »
តូត! តូត! តូត!

គួរតែខ្ញុំ ជាអ្នកចុចបិទមុន។ តែម្តងណា ក៏គេជាអ្នកច្រលោតបិទមុនដែរ។
នេះជាលើកទីមួយដែលខ្ញុំដេញដោលគេ ហើយក៏ជាលើកចុងក្រោយដែរ។
ខ្ញុំសង្ឃឹមថា ភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់ខ្ញុំ នឹងធ្វើឱ្យគេយល់។

៣ថ្ងៃមកនេះ ពួកយើងមិនបានទាក់ទងគ្នាទេ។ អាចថា ទុកវេលាឱ្យម្ខាងៗស្ងប់រៀងខ្លួន។ តែលើកណាក៏ជាខ្ញុំ ដែលទ្រាំមិនបាន ផ្ញើរសារទៅគេមុនដែរ៖
« បងនៅឯណា? »
ផ្ញើរសារបណ្តើរ ចិត្តខ្ញុំមមៃគិតបណ្តើរ។ រំពឹងថា… គ្រប់យ៉ាងនឹងប្រសើរឡើងវិញ។
មួយសន្ទុះក្រោយ សារមួយក៏លោតលើអេក្រង់ទូរសព្ទខ្ញុំ៖
« បងនៅផ្ទះ ចុះអូន? »
ឃើញគេនៅចង់ដឹងពីខ្ញុំបែបនេះ ខ្ញុំក៏លួចរីករាយក្នុងអារម្មណ៍បន្តិច ហើយរហ័សឆ្លើយទៅគេ៖
« ឥលូវ អូននៅសាលា។ តែរៀនតែមួយព្រឹកទេ ថ្ងៃនេះ កន្លែងវឹកហាត់ការងារ គេអនុញ្ញាតឱ្យសម្រាក ១ថ្ងៃមុនអុំទូក បងទំនេរអត់? ថ្ងៃអូនចង់បបួលបងទៅមើលគេរៀបចំត្រៀមព្រះរាជពិធីបុណ្យបន្តិច »
« អ៊ីចឹងក៏បាន ចាំបងទៅយក»
« អូខេ »
ខ្ញុំតបទាំងទឹកមុខញញឹមពព្រាយ។ មិត្តៗដែលកំពុងអង្គុយក្បែរ ក៏នាំគ្នាបង្អាប់៖
« មាន date ហ្មង!!! »
ខ្ញុំញញឹមញញែមបញ្ជាក់ន័យ។

ចេញពីរៀន ខ្ញុំរូតរះមកផ្ទះ មិនខ្ចីនឹកនាបាយទឹក រត់ទៅបើកទូរសម្លៀកបំពាក់មុនគេ។ ក្នុងចិត្តអរកខិបកខុប ជីវិតដូច pink pink ម្តងទៀតអ៊ីចឹង។

ខ្ញុំចំណាយពេលឡើងរាប់ម៉ោង ដើម្បីលោសម្លៀកបំពាក់ ទម្រាំរើសរួចម៉ោង ៣ រសៀលល្មម។ ខ្ញុំរហ័សរៀបចំខ្លួន ហើយដើរទៅអង្គុយចាំគេនៅកន្លែងចាំឡានក្រុងសាធារណៈ ដែលមាន ចម្ងាយពីផ្ទះប្រហែល ១គីឡូម៉ែត្រ។ ហេតុផលដែលមកចាំត្រង់នេះ ក៏ព្រោះតែពួកយើង ចង់ឱ្យច្បាស់លាស់ជាង នេះសិន ទើបប្រាប់អ្នកផ្ទះ។ បើពួកគាត់ដឹងថាទាក់ទងគ្នា ប្រាកដជាពិបាកទៅណាមកណាមិនខាន។ ហើយធម្មតា ខ្ញុំតែងឱ្យ សិដ្ឋ មកយកខ្ញុំត្រឹមហ្នឹង ឬជូនដល់ត្រឹមហ្នឹង ជៀសវាងអ្នកផ្ទះខ្ញុំឃើញ។

ខ្ញុំអង្គុយចាំសង្សារសម្លាញ់ចិត្ត មួយសន្ទុះធំ នៅតែមិនឃើញគេមក។ ផ្ញើរសារទៅក៏មិនតប។ ខលទៅក៏មិនលើក។ ចាំដល់ម៉ោង ៦រសៀល ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តដើរលេងៗ គ្មានទិសដៅ រហូតដល់ដល់សួនក្តាន់ពីរ។

ថ្មើរនេះ ចរាចរណ៍តាមដងផ្លូវហាក់មមារញឹកណាស់ ក៏ព្រោះតែមនុស្សម្នា ស្រូតទៅទស្សនាការរៀបចំ ព្រះរាជពិធីបុណ្យអុំទូក ទោះថ្ងៃកម្មវិធីបុណ្យជាតិនេះ ចាប់ផ្តើមនៅស្អែកក៏ដោយ។

ទីក្រុងអូអរ តែខ្ញុំបែរជាដើរតែលតោលម្នាក់ឯង តាមដងផ្លូវ។ ឯដៃនៅតែចុចខលទៅសង្សារមិនឈប់។

ដើរដល់ត្រង់ចំណុចផ្លូវបំបែកស្តុបក្តាន់ពីរ ខ្ញុំគិតថា គួររកកន្លែងអង្គុយលំហែចិត្តសិន ប្រសើរជាងដើរទៅមុខ ទៀត ដោយគ្មានទិសដៅ។ ឈរទ្រឹងមួយសន្ទុះ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តឆ្លងថ្នល់ ដើរបន្តសំដៅទៅប្លុកបឹងកក់ ព្រោះតែ ទីនោះមានផ្សារទំនើប មានហាងអាហារគ្រប់សព្វ ហ៊ោចណាស់អាចឱ្យខ្ញុំអង្គុយលេង និងញុាំអីផង។

វគ្គ វេលាបង្ខំជ្រើស

ក្រោមខ្យល់បក់ត្រជាក់ៗ ខ្ញុំដើរដូចមិនជាហត់សោះ។ មិនប៉ុន្មាននាទីផង ក៏ដើរមកដល់ Eden។

សមនឹងអាកាសធាតុត្រជាក់ បូករួមខ្លួនឯងកំពុងសេដផង ខ្ញុំក៏ដើរសំដៅទៅរកផឹក Cocktail ដែលនៅក្នុង Zone ទីតាំងនេះ។ ខ្វះតែប៉ុន្មានជំហានដល់កន្លែងដែលខ្លួនឯងបម្រុងទៅ ទៅហើយ ស្រាប់តែប្រទះឃើញអ្វី ដែលមិនចង់ឃើញបំផុត…

ខ្ញុំមើលឃើញ សិដ្ខ កំពុងអង្គុយទល់មុខនឹង ភា មនុស្សស្រីដែលគេតែងយកចិត្តទុកដាក់។
ទ្រូងខ្ញុំចុកណែនខ្លាំងណាស់។ ឈឺចាប់រកប្រាប់មិនត្រូវ។ តែទឹកភ្នែក ដូចជារាំងស្ងួតហើយ ខ្ញុំមិនអាចស្រក់ ទឹកភ្នែកសូម្បីមួយតំណក់។ ភ្លាមនោះ! ខ្ញុំរហ័សទាញទូរសព្ទខលទៅ សិដ្ឋ ម្តងទៀត។ ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងថា គេមិនដឹង ឬមិនចង់លើក។ (ទឺតៗៗ… ទូរសព្ទដែលលោកអ្នកហៅ មិនមានការឆ្លើយតបទេ)

កំហឹងខ្ញុំឈួលឆាបឡើង ពេលដឹងថា គេពិតជាមិនលើកទូរសព្ទខ្ញុំមែន។ ខ្ញុំដើរសំដៅទៅពួកគេ ទាំងកំហឹង ទៅឈរនៅចំពោះមុខគេទាំងពីរ ដោយមិននិយាយស្តីអ្វីទាំងអស់។ ខ្ញុំក៏កំពុងព្យាយាមទប់កំហឹងខ្លះដែរ ព្រោះមិនចង់ខ្មាសគេ។
« សាលីតា! ម៉េចអូនឯងមកហ្នឹងអ៊ីចឹង? »
សិដ្ឋ សួរមកខ្ញុំបែបធម្មតាៗ ដូចមិនមានអីកើតឡើងអ៊ីចឹង។ ធ្វើឱ្យខ្ញុំកាន់តែហួសចិត្ត គិតមិនយល់ថា គេភ្លេចបានឬយ៉ាងម៉េច ថាថ្ងៃនេះត្រូវណាត់នឹងខ្ញុំ?
« ខ្ញុំមករកការបញ្ជាក់ »
« …… »
ពួកគេទាំងពីរសម្លឹងមុខគ្នា ធ្វើមុខឆ្ងល់ៗ​។ ធ្វើឱ្យកំហឹងក្នុងអារម្មណ៍ខ្ញុំកាន់តែឈួលឆេះ។ ខ្ញុំប្រឹងបន្តសំណួរ ដោយប្រឹងទប់កំហឹង មិនបណ្តោយឱ្យខ្លួនស្រែកឡូឡាឡើយ៖
« ម៉េចបានបងមិនលើកទូរសព្ទ? ដឹងថាអូនចាំយូរប៉ុណ្ណាទេ? »
« សុំទោស! បងភ្លេច »
« ឆឺស! ភ្លេច? »
« …… » គេឱនមុខចុះ បែបមិនដឹងតបអ្វី។ តែមិត្តភក្តីស្រីរបស់គេ រហ័សឆ្លើយជួស៖
« លីតា! កុំខឹងសិដ្ឋអី មកពីខ្ញុំទេ ខ្ញុំ.ខ្ញុំមិនសប្បាយចិត្ត ក៏ហៅ »
« ត្រូវតែជាម្នាក់ហ្នឹងរហូតមែន៎! » ភា មិនទាន់បញ្ចប់ឃ្លាផង ខ្ញុំដំឡើងសំឡេងបន្តិចដាក់ ភា ។
« ម៉េចអូនឯងថាឱ្យមិត្តភក្តិបងអ៊ីចឹង? បងធ្លាប់ប្រាប់ហើយ ថាភាកម្សត់ប៉ុនណា។ ភា ត្រូវការអ្នកនៅក្បែរ មិនអ៊ីចឹងទេ ភា. »
« អ៊ីចឹង បញ្ចប់ជីវិតជាមួយគ្នាហ្មងទៅ »
ខ្ញុំរហ័សកាត់សម្តីសង្សារ ព្រោះដឹង ថាគេនឹងនិយាយអ្វី។ គេតែបារម្ភពីមនុស្សស្រីម្នាក់នេះ ព្រោះតែនាង មានវិបត្តិគ្រួសារ និងធ្លាប់ព្យាយាមសម្លាប់ខ្លួន ២ដងរួចមកហើយ តែបានសិដ្ឋជួយទាន់រាល់ពេល។

ក្រោយខ្ញុំនិយាយពាក្យនេះ សិដ្ឋ ក៏អូសដៃខ្ញុំទៅកន្លែងស្ងាត់ ដើម្បីដោះស្រាយគ្នា។ ដើរបណ្តើរ ខ្ញុំគិតបណ្តើរ ខ្ញុំនៅតែលួចសង្ឃឹមថា គេភ្ញាក់ខ្លួន គេយល់ពីទំហំចិត្តស្រលាញ់ខ្ញុំចំពោះគេ…

មកដល់ខាងក្រៅ គេព្រលែងដៃខ្ញុំ យកដៃច្រត់ចង្កេះ ចិញ្ចើមចងជាប់ និងវាចាសម្តីផ្ទុយស្រឡះពីការគិតខ្ញុំ៖
« អូនឯងធ្វើជាមនុស្សដឹងអីតិចបានទេ! បងពិតជាធុញ »
ឮប្រយោគនេះ ចិត្តខ្ញុំស្រាប់តែស្ងប់ដូចទឹក។ ស្រូបខ្យល់ដង្ហើមវែង រួចក៏វាចាទៅគេវិញថា៖
« យើងចប់គ្នាត្រឹមហ្នឹងទៅ »
« …… »
« ខ្ញុំស្លាប់ចិត្តចំពោះបងហើយ។ ខ្ញុំហត់ណាស់! បើំមាន ដូចគ្មានបែបនេះ ខ្ញុំនៅម្នាក់ឯងប្រសើរជាង ម៉្យាង បងក៏បាននៅកំដរគេដោយពេញមុខដែរ »
« …… »
គេមិននិយាយអ្វីទាំងអស់ គ្រាន់តែខាំមាត់ ងក់ក្បាលហើយដើរចេញ…

ចិត្តខ្ញុំពេលនេះ ឈឺចាប់រកពាក្យអ្វីមកថ្លែងពុំបានទេ តែអារម្មណ៍មួយទៀត ហាក់ជ្រះស្រឡះច្រើន។

ស្នេហាមួយដែលជួបតែក្តីទុក្ខ ស្នេហាមួយដែលយល់តែភាពឯកា តើមាននរណាម្នាក់ចង់នៅបន្តជាមួយ នឹងមនោសញ្ចេតនាបែបនេះបន្តទៀតនោះ!

ស្នេហា! មានសើច មានយំ ជួបស្មោះក៏មានក្តីសុខ ជួបក្បត់ក៏ត្រូវគ្រាំគ្រាចិត្ត នេះជារសជាតិនៃស្នេហា…

ចុះសម្រាប់ជីវិតស្នេហាខ្ញុំ យ៉ាងណាដែរ? គ្មានការផិតក្បត់ តែក៏ដូចគ្មានក្តីសុខ ស្រលាញ់ដូចមិនស្រលាញ់! មានសង្សារដូចគ្មាន! ខ្វះការយល់ចិត្ត ខ្វះភាពកក់ក្តៅ ចុះឡើងៗ ក៏មិនយល់ថាស្រលាញ់គ្នាដើម្បីអ្វី? ទោះស្មោះភក្តី បានត្រឹមតែកំព្រារងាឯកាបែបនេះ! អ៊ីចឹង! សុខចិត្តបញ្ចប់ មិនល្អជាង!