វីយូឡាដែលបើកឡានដោយស្ងប់ស្ងាត់ ស្រាប់តែសង្កេតឃើញឡានដែលតាមខ្លួនមករហូតនោះ។ ស្រីមើលទៅកញ្ចក់ជារឿយៗ ដឹងថាខ្លួនកំពុងនៅក្នុងស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់។ ភ្នែករបស់នាងក្រឡេកឆ្វេងស្ដាំរកផ្លូវគេច តែអ្វីៗងងឹតឈឹង មានតែដើមឈើ និងព្រៃអមសងខាងផ្លូវ។

ស្រីក៏ឆ្ងល់ បើគេចង់សម្លាប់នាង ពួកគេអាចធ្វើវាត្រឹមតែ៥នាទីក៏រួចជាការស្រេច នាងគ្មានអ្វីដែលអាចការពារខ្លួនស្រាប់ហើយ គ្រាប់បែកតែមួយគ្រាប់ក៏គ្រប់គ្រាន់ក្នុងការកម្ចាត់នាងទៅហើយ។ ពួកគេគ្រាន់តែគំរាម និងឱ្យសញ្ញាថានាងកំពុងនៅក្នុងការតាមដានគ្រប់ជំហាន ដូចជាចង់ប្រាប់ឱ្យនាងបញ្ឈប់សកម្មភាពអ្វីមួយ ហើយនេះជាអ្វីដែលនាងចង់បាន វាជាគោលដៅទី១របស់នាង។

ពួកគេកាន់តែក្ដៅក្រហាយ នាងកាន់តែពេញចិត្ត ហើយអ្នកដែលនាងចង់ចួបនឹងបង្ហាញខ្លួនកាន់តែឆាប់។  

មកដល់ផ្លូវស្ងាត់ វីយូឡាបន្ថែមល្បឿន ឡានរបស់ពួកគេក៏បន្ថែមល្បឿនតាមមកប្រកិត មិនឱ្យដាច់ក្រសែភ្នែក។ នាងដឹងថាមិនមានផ្លូវគេច តែក៏មិនបោះបង់ ស្រីមិនអាចបណ្ដោយឱ្យខ្លួនធ្លាក់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ពួកគេនោះទេ បើស្លាប់វាប្រសើរជាងឱ្យគេប្រើប្រាស់។

មេឃចាប់ផ្ដើមងងឹតទៅៗ ឡានពីក្រោយចូលកាន់តែកៀក តែនាងមិនអនុញ្ញាតឱ្យវ៉ាបាន។

ពន្លឺភ្នែករបស់ស្រីមិនថមថយ គ្មានពន្លឺនៃភាពភ័យខ្លាច តែពេញដោយភាពក្លាហាន នឹងនរ និងហ៊ានប្រឈមជាមួយស្ថានភាពចំពោះមុខ។

ឡានធំរុលមកមុខលឿនស្លេវ ក្នុងបំណងបុកឡានតូចរបស់វីយូឡាពីក្រោយ។ ស្រីទប់ចង្កូតជាប់ ទាំងដែលជើងញ័រតិចៗនៅលើឈ្នាន់។

អារម្មណ៍ពេលនេះមិនខុសពីថ្ងៃនោះ ថ្ងៃដែលនាងរត់គេចពីបុរសមាឌធំពីរនាក់ដែលតាមចាប់នាងកាលពីស្រីអាយុ១៥ឆ្នាំ។ ដោយជើងទទេរ នាងតូចរត់ចូលដុបចូលព្រៃ កាត់ថ្នល់គ្រោះ ពេលខ្លះពួនក្នុងធុងសំរាម ដេកលើដើមឈើ ហើយធ្វើបានសូម្បីរើសផ្លែឈើដែលជ្រុះលើដី ដើម្បីរស់មួយគ្រា។ ហេតុការណ៍នោះផុសឡើងក្នុងការចងចាំរបស់នាងដូចគេលេងរឿងសារជាថ្មី ច្បាស់ៗ។

វីយូឡាប្រញាប់ទាញខ្លួនឯងមកការពិតដែលនៅចំពោះមុខវិញនៅពេលដែលឡានធំបុកគូទឡានរបស់នាងពីក្រោយ ល្មមអាចធ្វើឱ្យឡានរបស់នាងធ្លាក់ពីផ្លូវ ក្បាលឡានកៀបជាប់ចន្លោះដើមឈើពីរដើម ទៅមុខលែងរួច។

កម្លាំងបោកធ្វើឱ្យកស្រីស្ទើរគ្រេច ឯខ្លួនក៏ចុករោយ តែនាងក៏ព្យាយាមប្រមូលស្មារតីមិនឱ្យញាប់ញ័រខ្លាំង។ ដោយមានភ្លើងបញ្ចាំងចេញពីឡានរបស់ពួកគេ ធ្វើឱ្យនាងអាចមើលឃើញថាបុរសទាំងបួនកំពុងដើរសំដៅមករកឡានរបស់នាងដោយមានកាំភ្លើងនៅក្នុងដៃគ្រប់គ្នា។ ជាសំណាងដែលមេឃងងឹត វាមានភាពងាយស្រួលសម្រាប់នាងគេចខ្លួន។ ស្រីទាញទូរសព្ទ និងកាំភ្លើងដែលលាក់ទុកក្នុងឃ្លុបឡានមកកាន់ ហើយវារទៅបើកទ្វារម្ខាងទៀតដើម្បីប្រជ្រៀតខ្លួនចេញ។ គ្រាប់កាំភ្លើងដំបូងបានហោះក្បែរស្លឹកត្រចៀករបស់នាង បើកុំតែឱនទាន់ គ្រាប់កាំភ្លើងបានទម្លុះក្បាលរបស់នាងបាត់ទៅហើយ។

ពេលនេះរត់ចេញទៅផ្លូវធំមិនមែនជាជម្រើសល្អនោះទេ នាងប្រញាប់រត់ចូលព្រៃដើម្បីគេចពីពួកគេ យ៉ាងហោចណាស់ វាអាចឱ្យនាងមានភាពងាយស្រួលក្នុងការគេចពួនជាងផ្លូវធំទូលាយ។ បើចាំមិនខុស នៅខាងមុខប្រមាណមួយរយម៉ែត្រអាចជាមានស្ទឹងមួយ វាក៏ជាជម្រើសក្នុងការគេចខ្លួនទៅត្រើយម្ខាង។

អ្នកទាំងបួនតាមពីក្រោយប្រកិត គេដូចជាព្យាយាមចាប់នាងទាំងរស់ ដំបូងក៏ប្រហែស ប្រហែលជាគិតថានាងជានារីទន់ខ្សោយ មិនមានល្បិចការពារខ្លួន តែបន្ទាប់ពីបានដឹងពីសមត្ថភាពរបស់នាង ពួកគេប្រញាប់ធ្វើយ៉ាងណាចាប់នាងឱ្យបានឆាប់ជាទីបំផុត។

រត់មកដល់មាត់ទឹក ស្រីងាកទៅខាងស្ដាំ តែមិនរត់ចេញពីព្រៃនោះទេ ហើយគ្រាប់កាំភ្លើងទីពីរក៏បានបន្លឺឡើងក្នុងព្រៃស្ងាត់បង្អើលសត្វដែលកំពុងដេកលង់លក់ តែមិនអាចធ្វើឱ្យផ្អើលដល់មនុស្សម្នា។

ភាពងងឹតមានគុណសម្បត្តិក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ ព្រោះវាធ្វើឱ្យនាងអាចគេចពីគ្រាប់កាំភ្លើងបានងាយស្រួលជាងមុន ប៉ុន្ដែវាក៏ធ្វើឱ្យការរត់របស់នាងយឺតជាងមុនទោះបីជាស្រីជំនាញក៏ដោយ។ តាមពីក្រោយជាប់ ពួកគេព្យាយាមធ្វើឱ្យនាងមានរបួស តែមិនហ៊ានសម្លាប់។

ព្រៃដែលមិនជាធំប៉ុន្មាននោះបែរជាមានអារម្មណ៍ថាវាស្រាប់ពង្រីកខ្លួនឱ្យវែងជាងមុន វីយូឡាដឹងថានាងនឹងចាញ់ តែបោះបង់ហើយព្រមប្រគល់ខ្លួនមិនមែនជាជម្រើសទីមួយនោះទេ។ នាងក្រមុំរកកន្លែងពួន ដោយហត់ស្ទើរផុតដង្ហើម។

នៅក្រោមគុម្ពឈើ នាងកាប់កាំភ្លើងជាប់ ឯដៃម្ខាងទៀត រាវចាប់មែកឈើងាប់មកកាន់ បំណងគប់វាទៅខាងមុខដើម្បីបង្វែងដាន។ បើមានឱកាស នាងក៏គម្រោងនឹងបាញ់តទៅពួកគេ តែក្នុងភាពងងឹតទោះនាងពូកែបាញ់កាំភ្លើងក៏បានតែខាតបង់គ្រាប់ចោលដែរ។

ស្រីរាប់ក្នុងចិត្ត ខណៈពួកវាចូលមកកាន់តែជិត។ នាងប្រមូលកម្លាំងទាំងអស់ គប់កំណាត់ឈើមួយទំហឹងទៅខាងមាត់ស្ទឹង មុននឹងរត់ចេញទៅផ្លូវម្ខាងទៀត។ ពួកគេទាំងបួនបានតម្រង់ទៅប្រភពសំឡេង ដោយដឹងថាត្រូវបញ្ឆោត ពួកគេចែកផ្លូវគ្នារកវីយូឡាវិញ។ ដឹងថាខ្លួនគេចមិនផុត នាងរកកន្លែងពួនចាំវាយបកទៅពួកគេវិញ។

សំឡេងកាំភ្លើងលាន់ម្ដងទៀត តែលើកនេះវាចេញពីកន្លែងដែលវីយូឡាកំពុងលាក់ខ្លួន នាងញញឹមពេញចិត្តពេលឮសំឡេងម្នាក់ក្នុងចំណោមគេស្រែកដោយក្ដីឈឺចាប់។ អាម្នាក់ទៀតបង្វិលខ្លួន មើលជុំវិញដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ក្ដាប់កាំភ្លើងជាប់ចាំបាញ់បកទៅនាង។ 

វីយូឡាក្ដោបមាត់របស់ខ្លួន នៅក្នុងភាពងងឹតនាងបានត្រឹមស្ដាប់សំឡេងដែលចេញពីការធ្វើចលនារបស់ពួកគេ និងបាញ់ព្រាវពេលដែលគេមកដល់ជិតកន្លែងដែលនាងពួន។ ខណៈម្នាក់ដើរអូសជើង បីនាក់ទៀតនៅបន្តរកនាង មិនទៅណាឆ្ងាយព្រោះដឹងថាវីយូឡាកំពុងពួនម្ដុំនោះនៅឡើយ។

សំឡេងជើងកាន់តែកៀក បេះដូងនាងលោតកាន់តែលឿន ដៃដែលកាន់កាំភ្លើងញ័រតិចៗ ជើងឈានថយក្រោយដោយស្វ័យប្រវត្តិ មិនប្រយ័ត្នបូករួមជាមួយភាពងងឹតនាងជាន់ប៉ះមែកឈើងាប់លាន់សំឡេងដូចគេកាច់ កាំភ្លើងក៏លាន់ឡើងម្ដងទៀត វីយូឡាដួលក្រឹបពេលគ្រាប់កាំភ្លើងទម្លុះជើងរបស់ស្រី នាងមិនព្រមចាញ់បាញ់តម្រង់ពួកគេវិញ ហើយប្រមូលកម្លាំងរត់ចេញយ៉ាងលឿនដោយមិនងាយក្រោយ។

នាងមិនច្បាស់ថាពួកគេត្រូវរបួសឬក៏អត់ នាងដឹងត្រឹមថាពួកគេមិនបានតាមមកទៀតនោះទេ។ រត់បានជាងមួយរយម៉ែត្រ នាងដួលចុះ ញើសជោកថ្ងាស ខាំមាត់បិទភ្នែកដោយភាពស្រវាំង។ ស្រីប្រឹងសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួន វារទៅរកគុម្ពស្មៅខ្ពស់ៗរួចសំងំមួយសន្ទុះ មុននឹងប្រឹងងើបអូសជើងចេញទៅផ្លូវធំ សង្ឃឹមថានឹងមានអ្នកឆ្លងកាត់។

លោកស្រីចូអានដែលបញ្ជាឡានយឺតៗនៅលើផ្លូវដោយប្រុងប្រយ័ត្ននោះក្រឡេកឃើញប្រអប់ដៃដែលលេចចេញពីគុម្ពោតព្រៃនៅខាងឆ្វេងផ្លូវ។ គាត់បង្អង់ល្បឿន មើលឆ្វេងស្ដាំ រាងស្ទាក់ស្ទើរ រំឭកដល់សម្ដីកូនប្រុសដែលតែងតែប្រាប់គាត់ឱ្យមានការប្រុងប្រយ័ត្នជនប្លែកមុខ ឬហេតុការណ៍ដែលមិនគួរឱ្យទុកចិត្ត។ តែគាត់មិនសូវខ្វល់នោះទេ ពេលដែលឃើញគេមានទុក្ខ ចិត្តមិនដាច់មិនជួយនោះទេ។

«ជួយផង…» សំឡេងរបស់នាងលាន់ស្ទើរមិនឮ តែលោកស្រីល្មមអាចអានមាត់ស្លេកស្លាំងរបស់នាងបាន គាត់អង្គុយចុះក្បែរនាងដើម្បីពិនិត្យរបួស។

គាត់មិនបង្អង់យូរ រត់ទៅយកក្រណាត់មករុំជើងរបួសរបស់នាងហើយជួយលើកខ្លួនរបស់នាងឡើងទៅរកឡានរបស់គាត់។ គាត់មិនខ្វល់ថានាងជាអ្នកទោសដែលរត់គេចពីប៉ូលិស ឬក៏ជាឧក្រិដ្ឋជនមកពីណានោះទេ តួនាទីរបស់គាត់គឺសង្គ្រោះអ្នកមានរបួសដែលនៅចំពោះមុខ។ វីយូឡានៅដឹងខ្លួននៅឡើយ ព្រោះនាងក៏មិនទាន់ប្រាកដថាខ្លួនឯងអាចមានសុវត្ថិភាពជាមួយជនប្លែកមុខ តែពេលនេះមិនមែនជាពេលប្រកាន់ទៀតនោះទេក្នុងស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់នេះ អ្នកណាក៏ដោយឱ្យតែជួយគឺជាអ្នកមានគុណរបស់នាងហើយ។

ខ្លួនស្រីត្រូវបានជួយឱ្យគេងផ្ដេកទៅលើកៅអីផ្នែកខាងក្រោយ នាងប្រឹងបញ្ចេញសំឡេងអង្វរកុំឱ្យលោកស្រីយកខ្លួនទៅមន្ទីពេទ្យព្រោះនាងដឹងថាខ្លួនមិនមានសុវត្ថិភាពទេនៅទីសាធារណៈ។ គាត់ព្យាយាមបន្ថែមល្បឿនដើម្បីអាចព្យាបាលនាងបានឆាប់ៗ លោកស្រីចូអានស្ងើចដែលវីយូឡាមិនថ្ងូរឈឺចាប់បន្តិចសោះ សូម្បីពេលដែលគាត់ចងរឹតជើងដែលរបួសដើម្បីឃាត់ឈាម នាងសុខចិត្តខាំមាត់ ទប់ទល់ជាមួយការឈឺចាប់ បែកញើសជោកថ្ងាស។

ពេលមកដល់ផ្ទះ គាត់មើលឆ្វេងស្ដាំ ប្រាកដថាគ្មានអ្នកឃើញហើយគាត់ជួយគ្រាហ៍វីយូឡាចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ ហើយដាក់នាងនៅលើគ្រែក្នុងបន្ទប់ទំហំធំល្មមមួយដែលជាបន្ទប់របស់មនុស្សប្រុស បន្ទប់របស់រិទ្ធ។ ឈាមរបស់នាងប្រឡាក់ពូករបស់គេ តែវាមិនមែនជាពេលព្រួយបារម្ភពីរឿងនោះទេ ស្រីស្រស់បានសន្លប់បាត់ស្មារតីទៅហើយពេលដែលលោកស្រីចាប់ផ្ដើមព្យាបាលនាង។

សំណាងល្អគ្រាប់កាំភ្លើងទម្លុះជើងរបស់នាង វាមិនបៀម តែគ្រាប់មួយទៀតនៅលើស្មារបស់នាងនៅត្រង់នោះនៅឡើយ ទោះបីមិនធ្ងន់ធ្ងរតែក៏ត្រូវព្យាបាលដោយការយកចិត្តទុកដាក់ គ្រាន់តែមិនចាំបាច់ទៅមន្ទីពេទ្យ។

បន្ទាប់ពីចំណាយពេលជាច្រើនម៉ោងក្នុងការព្យាបាលជើង និងស្មារបស់វីយូឡា លោកស្រីចូអានអង្គុយចុះលើកៅអីក្បែរគ្រែ សម្លឹងមុខរបស់នារីកម្សត់។ វាជាថ្ងៃសម្រាករបស់គាត់ តែជំនួសដោយការមើលថែអ្នកជំងឺនៅមន្ទីពេទ្យគាត់បែរជាមានអ្នកជំងឺនៅផ្ទះទៅវិញ។

មើលមួយសន្ទុះ គាត់មានអារម្មណ៍ថាមុខរបស់នាងតូចដូចជាស្រដៀងៗ កាន់តែមើលកាន់តែយល់ថាប្រហាក់ប្រហែល តែរកនឹកមិនឃើញ។ មុខដែលមានសាច់សម៉ដ្ដត្រូវបានតុបតែងដោយស្នាមឆូតជាអន្លើ ថ្ពាល់ ថ្ងាស និងចង្ការលាបដោយថ្នាំ និងបង់បិតរបួស។ លោកស្រីដកដង្ហើមធំ មុននឹងឈោងដៃទៅពិនិត្យកម្ដៅរបស់នាង ហើយចេញទៅក្រៅបន្ទប់ក្នុងដៃក្ដាប់ទូរសព្ទជាប់។

*******

រូបភាពបីសន្លឹករបស់បុរសជនជាតិអាស៊ីបានដាក់នៅលើតុប្រជុំរបស់ក្រុមភ្នាក់ងារ។ ពួកគេសម្លឹងមើលរូបថតដោយស្ងៀមស្ងាត់ ពិចារណារៀងខ្លួនទៅលើព័ត៌មានដែលទើបតែរកឃើញថ្មីៗ។

«ហេតុអីក៏សុខៗប៊សមកជាប់ពាក់ព័ទ្ធជាមួយរឿងក្ដីកាលពី១០ឆ្នាំមុនដែរ?»

រិទ្ធសួរសំណួរដែលអ្នកផ្សេងក៏កំពុងឆ្ងល់ដូចគ្នា។ ខៃដែនញាក់ស្មា គេក៏គ្មានចម្លើយទោះបីនោះជាអ្វីដែលគេជាអ្នកស៊ើបដឹងមក។ សិទ្ធមិននិយាយអ្វីទាំងអស់ គេគិតតែសម្លឹងរូបថត គិតតែឯង។

«មនុស្សទាំងនេះត្រូវបានប៊សជួលឱ្យទៅស៊ើបរឿងគ្រួសារលីជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ មិនសួរក៏ដឹងថាប៊សបានដឹងរឿងនេះ និងអាថ៌កំបាំងនៃការស្លាប់របស់គាត់…»

ខៃដែនឈប់និយាយ ដៀងភ្នែកមើលទៅម៉ាកដែលនៅស្ងៀមមិនបញ្ចេញយោបល់ គេហាក់ដូចជាធម្មតា មិនបានខ្វល់ចិត្តទាំងដែលដឹងថាឪពុកចិញ្ចឹមរបស់ខ្លួនអាចនឹងមានពាក់ព័ន្ធរឿងក្ដីឃាតកម្មទៅលើគ្រួសារលី។ តែតម្រុយប៉ុណ្ណេះមិនអាចយកទៅចោទប្រកាន់ថាគាត់ជាឃាតករនោះទេ ហើយក៏មិនអាចសន្និដ្ឋានបានថាគាត់ដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាងនោះដែរ។

«យើងមិនអាចសួរគាត់ដោយត្រង់ លួចតាមដានក៏មិនបាន…»

«បានតើ!» សិទ្ធស្រាប់តែនិយាយឡើងធ្វើឱ្យគេទាំងអស់ងាកទៅមើលមេក្រុមដែលពេលនេះមានទឹកមុខស្មើរ បញ្ជាក់ថាគេមិនបាននិយាយលេង។ សិទ្ធជាសមាជិកដែលស្មោះត្រង់ជាមួយប៊សរបស់គេជាងគេ ហើយក៏ជាមនុស្សដំបូងដែលគាំទ្រគ្រប់យ៉ាងដែលប៊សបញ្ជា សមាជិកដទៃមិននឹកស្មានមានថ្ងៃនេះនោះទេ។

«មិនកើតទេដឹង…» ខៃដែនស្ទាក់ស្ទើរ។

រិទ្ធក្រឡេកមើលទូរសព្ទរបស់ខ្លួនដែលញ័រនៅក្បែរដៃ លេខម៉ាក់របស់គេនៅលើអេក្រង់ទូរសព្ទ។ គ្រប់ពេលដែលទទួលបានការខលពីម្ដាយនៅពេលយប់គេតែងតែមានអារម្មណ៍មិនស្រួល។ គេខ្លាចថាថ្ងៃណាមួយ គេនឹងទទួលបានដំណឹងដូចកាលពី១០ឆ្នាំមុនទៀត។

អ្នកកំលោះងើបចេញទៅនិយាយទូរសព្ទខាងក្រៅបន្ទប់ គេសម្រួលដង្ហើមធូរទ្រូងវិញពេលឮសំឡេងធម្មតារបស់ម្ដាយ។

«បាទម៉ាក់» គេឆ្លើយដោយសំឡេងស្រទន់តាមទម្លាប់។

«កូនរិទ្ធ! មកផ្ទះឥឡូវបានអត់?»

 «មានអីឬម៉ាក់?»

«គឺម៉ាក់បានជួយក្មេងស្រីម្នាក់ ឥឡូវនេះនាងកំពុងស្នាក់ព្យាបាលនៅផ្ទះ អ្វីដែលសំខាន់នាងមិនឱ្យម៉ាក់នាំទៅពេទ្យនោះទេ ម៉ាក់មិនដឹងថាធ្វើបែបនេះវាត្រឹមត្រូវឬអត់ ទើបម៉ាក់ចង់ឱ្យកូនជួយសម្រេច!»

«ម៉ាក់ជួយមនុស្សប្លែកមុខទៀតហើយ…»

«ម៉ាក់ដឹង! តែវាមិនមែនជាអ្វីដែលម៉ាក់កំពុងនិយាយនោះទេ»

«បាទ! ម៉ាក់ផ្ញើររូបក្មេងស្រីនោះមក ចាំខ្ញុំរកមើលថាគេជាអ្នកណា»

«បាន! ចាំបន្តិច!»

មិនទាន់បានមួយនាទីផង លោកស្រីចូអានផ្ញើរូបអ្នកជំងឺនៅផ្ទះរបស់គាត់ឱ្យកូនប្រុស។ បើគេចាំមិនខុស វាជាលើកទីមួយដែលគេមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនមានអាការគាំងបេះដូងកម្រិតស្រាល ក្នុងពោះហាក់ដូចជាទទេស្អាតមួយរំពេចពេលដែលឃើញរូបរាង និងមុខមាត់ស្លេកស្លាំងរបស់នាងគេងនៅលើគ្រែក្នុងបន្ទប់របស់ខ្លួន។ ដោយមិនចាំបាច់ពន្យល់ច្រើន គេចាប់សោឡានហើយបើកតម្រង់ទៅផ្ទះរបស់គេយ៉ាងលឿន។

សម្រាប់គេផ្លូវស្រាប់តែវែងជាងធម្មតា ពេលវេលាដើរដូចជាយឺតជាងរាល់ដង ឃើញមុខតូចច្រមិចរបស់ស្រីស្រស់វីយូឡាហើយបេះដូងរបស់គេហាក់រួមតូចនៅក្នុងទ្រូងទូលាយ។

នៅពេលមកដល់ផ្ទះ គេធូរចិត្តដែលឃើញនាងមានសុវត្ថិភាពដោយសារជំនាញរបស់លោកស្រី។

«ម៉ាក់ចួបនាងនៅកន្លែងណា?»

រិទ្ធអង្គុយលើគែមតុ សួរដោយសំឡេងស្ងប់ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមុខរបស់នាង មុខដែលគេទើបតែឃើញលើកចុងក្រោយមិនប៉ុន្មានម៉ោងមុន។ 

«ម៉ាក់ឃើញក្មេងស្រីម្នាក់នេះសន្លប់នៅចិញ្ចើមផ្លូវពេលម៉ាក់ត្រឡប់មកពីផ្ទះមិត្តភក្តិរបស់ម៉ាក់»

គាត់ឆ្លើយ ពិនិត្យកម្ដៅរបស់នាងម្ដងទៀត មុននឹងអង្គុយចុះ។

«មានអ្នកឃើញហេតុការណ៍ក្រៅពីម៉ាក់អត់?»

«ដូចជាគ្មានទេ ផ្លូវនោះតាមធម្មតាស្ងាត់ណាស់ មើលទៅដូចជារត់គេចមកពីណា ម៉ាក់គិតថាប្រហែលជាមានអ្នកព្យាយាមធ្វើបាបហើយ តែកូនដូចជាស្គាល់ក្មេងម្នាក់នេះ?»

«បាទ…»

«បើអ៊ីចឹងយើងគួរទាក់ទងទៅក្រុមគ្រួសាររបស់នាងទៅ គេច្បាស់ជាបារម្ភស្លាប់ហើយ!»

«គួរតែចាំដល់ពេលនាងដឹងខ្លួនល្អជាង»

«ហេតុអី?»

«រឿងអាចនឹងវែងឆ្ងាយជាងនេះ»

«ម៉ាក់ទំនេរយប់នេះ ប្រាប់ម៉ាក់បានថាហេតុអីក៏វាវែងឆ្ងាយ?»

រិទ្ធងាកទៅរកម៉ាក់របស់គេ ភ្ញាក់ផ្អើល។ លោកស្រីមិនមែនជាមនុស្សដែលចង់ដឹងចង់ឮរឿងរបស់អ្នកដទៃ ហើយក៏មិនចំណាយពេលអត់ប្រយោជន៍ស្ដាប់រឿងការងាររបស់គេដែរ គាត់ចូលចិត្តជួយគេ ហើយក៏មិនបានខ្វល់ពីដើមហេតុនោះដែរ។ តែពេលនេះវាប្លែក។

«ម៉េចក៏មើលមកម៉ាក់បែបហ្នឹង? ម៉ាក់គ្រាន់តែយល់ថាក្មេងម្នាក់នេះដូចជាធ្លាប់ស្គាល់ ម៉ាក់ក៏មិនដឹងដែរថាហេតុអីតែមានអារម្មណ៍ថាធ្លាប់ឃើញ យ៉ាចហោចណាស់ក៏ធ្លាប់ចួបម្ដងមកពីមុនដែរ…»

អ្វីដែលគាត់និយាយធ្វើឱ្យរិទ្ធលើកចិញ្ចើម។ គេងើបឈរត្រង់ខ្លួន ដឹងថាគេនឹងរកឃើញការពិតពីនាងកាន់តែច្រើនជាងមុន ជាពិសេសគេកំពុងតែនឹងដឹងការពិតមួយដែលគេតែងតែសង្ស័យរហូតមក នាងអាចជាមនុស្សម្នាក់នោះ មនុស្សដែលគេកំពុងតាមរក។

«វាអាចគ្រាន់ជាអារម្មណ៍ រិទ្ធ តែម៉ាក់…»

«ម៉ាក់ ខ្ញុំមានរូបមួយឱ្យម៉ាក់មើល»

គេដើរចេញពីបន្ទប់ទៅមុន ហើយម្ដាយ និងកូនរកកន្លែងសមរម្យនៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ។ រិទ្ធហុចទូរសព្ទរបស់ខ្លួនឱ្យម្ដាយ លើអេក្រង់គឺជារូបរបស់គ្រួសារលី។ ភ្នែករបស់លោកស្រីសម្លឹងមុខស្រស់ស្អាតរបស់នាងតូច ហើយគាត់ដឹងថាហេតុអ្វីក៏គេឱ្យគាត់មើលរូបនោះ។

«ម៉ាក់គិតដូចខ្ញុំអត់? គឺជានាងមែនអត់?»

សំណួររបស់គេមិនបានទាញកែវភ្នែករបស់លោកស្រីចេញពីរូបនោះទេ គាត់ពិនិត្យមើលសមាជិកគ្រួសារតូចមួយដែលគាត់ធ្លាប់ស្គាល់ដោយយកចិត្តទុកដាក់។ ទម្រង់មុខ និងកែវភ្នែកពិតជាស្រដៀងគ្នា។ អ៊ីចឹងវាជាហេតុដែលគាត់មានអារម្មណ៍ថាធ្លាប់ស្គាល់វីយូឡា។ កាលមុន គាត់បានចួបនាងមិនលើសពីប្រាំដងនោះទេ នាងតូចជាក្មេងស្លូតបូត និងរួសរាយ មានសក់ខ្មៅរលោង វែងគ្របចង្កេះតូច ចូលចិត្តពាក់រ៉ូបស ពេលញញឹមម្ដងៗភ្នែកធំទាញចេញជាទម្រង់ដងធ្នូ ស្រស់ស្អាត និងបរិសុទ្ធ។

កែវភ្នែកភ្លឺថ្លាដូចជាឪពុក ទម្រង់មុខតូចដូចម្ដាយ តែងតែមើលមកគាត់ដោយភាពខ្មាសអៀន តែនាងតូចមានភាពចាស់ទុំជាងអាយុ ទាំងការគិត ទាំងឥរិយាបថ។

«ពិតជាស្រដៀងមែន…»

«ម៉ាក់! បើសិនជាទាំងពីរនាក់នេះជាមនុស្សតែមួយមែន ខ្ញុំសុំឱ្យម៉ាក់ជួយរឿងមួយ»

រិទ្ធចាប់ផ្ដើម ត្រង់ៗ និងច្បាស់ៗ ដោយមិនពន្យារពេលតទៀត។ លោកស្រីងាកមើលទៅកូនប្រុស ជ្រួញចិញ្ចើម គេស្គាល់ច្បាស់ជាងអ្នកណាទាំងអស់ថាគាត់មិនធ្លាប់ចង់បានសំណង ឬធ្វើអ្វីមួយដោយសម្លឹងឃើញពីផលប្រយោជន៍នោះទេ មិនថាជារឿងការងារ ឬផ្ទាល់ខ្លួននោះទេ ហើយពេលនេះគាត់ដឹងថាកូនប្រុសតែមួយរបស់គាត់កំពុងនាំគាត់ឱ្យទាញប្រយោជន៍ពីវា។

«រិទ្ធ កូនក៏ដឹងថាម៉ាក់…»

«ម៉ាក់ សុំអង្វរ! ពេលនេះមិនមែនជាពេលដែលម៉ាក់ត្រូវប្រកាន់គោលសីលធម៌របស់ខ្លួននោះទេ ខ្ញុំដឹងថាម៉ាក់ជួយមនុស្សដោយសុទ្ធចិត្ត តែនេះវាពាក់ព័ន្ធជាមួយរឿងផ្លូវច្បាប់»

«អ៊ីចឹង…ប្រាប់ហេតុផលមក ម៉ាក់នឹងពិចារណា»

«ក្មេងស្រីដែលម៉ាក់ជួយនោះឈ្មោះ វីយូឡា សាន់ដ្រា ជាអ្នកគ្រប់គ្រងសណ្ឋាគារH&R ជាកន្លែងដែលករណីមនុស្សបាត់ខ្លួនកើតឡើង ហើយក្រុមប៉ូលិសកំពុងរកការពិត ម៉ាក់ប្រាកដជាបានមើលព័ត៌មានពីករណីមនុស្សបាត់ខ្លួនជាច្រើននាក់ ហើយក៏មានអ្នកស្លាប់បន្តបន្ទាប់ផងដែរ ហើយអ្វីដែលយើងរកឃើញពេលនេះ វីយូឡា សាន់ដ្រា ស្ថិតនៅក្នុងការសង្ស័យ ជាប់ពាក់ព័ទ្ធលើការចាប់ជំរិតអ្នកដែលបាត់ខ្លួន…មួយទៀត…»

គេឈប់បន្តិច ដកដង្ហើមធំបន្ធូរអារម្មណ៍តានតឹងមុននឹងប្រាប់ម្ដាយរបស់គេពីការសង្ស័យរបស់ខ្លួនទៅលើសមាសភាពរបស់វីយូឡា និងការស្លាប់របស់គ្រួសារលី និងឪពុករបស់គេ។

«លើសពីនេះ…នាងក៏អាចជាតម្រុយមួយដែលអាចឱ្យយើងរកឃើញពីឃាតកម្មនៅយប់នោះ ពេលនេះយើងបានរកឃើញការពិតខ្លះៗពីគម្រោងដែលវេជ្ជបណ្ឌិតលី និងភរិយារបស់គាត់បានរកឃើញ ហើយវាក៏អាចជាគម្រោងមួយដែលធ្វើឱ្យមានឃាតកម្មកើតឡើង បើសិនវីយូឡា សាន់ដ្រា ជាលី បូរ៉ា កូនវេជ្ជបណ្ឌិតលីនោះ ករណីមនុស្សបាត់ខ្លួនលើកនេះ ក៏នឹងមានជាប់ពាក់ព័ន្ធគ្នាមិនខាន»

គេពិនិត្យប្រតិកម្មរបស់លោកស្រីដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ធ្វើឱ្យលោកស្រីងាកមុខចេញ។

«សរុបមក…វីយូឡា សាន់ដ្រា ស្ថិតនៅក្រោមការតាមដានរបស់យើង»

លោកស្រីមិនទាន់បញ្ចេញមតិព្រោះកំពុងគិតពីអ្វីដែលខ្លួនបានឮពីមាត់កូនប្រុស។

«ប៉ុន្ដែ…វាយ៉ាងម៉េចបើក្មេងម្នាក់នេះជាកូនស្រីរបស់វេជ្ជបណ្ឌិតលី? នាងមានអ្វីជាប់ទាក់ទងទៅនឹងករណីមនុស្សបាត់ខ្លួននោះ?»

គាត់នៅស្រពេចស្រពិល មិនទាន់ច្បាស់។

«ទីមួយ វីយូឡាជាជនសង្ស័យចាប់ជំរិតមនុស្ស យើងនៅមិនទាន់ដឹងនៅឡើយពីមូលហេតុដែលគេចាប់ក្រុមមនុស្សទាំងនោះ ទីពីរបើសិននាងជាលី បូរ៉ា យើងនឹងអាចដឹងពីហេតុការណ៍យប់នោះព្រោះនាងក៏នៅទីនោះពេលដែលឃាតករសម្លាប់ឪពុកម្ដាយរបស់នាង និងប៉ា…ហើយយើងក៏អាចវែករកមុខឃាតករបាន…»

«វារំលងទៅដប់ឆ្នាំហើយ រិទ្ធ…ម៉ាក់គិតថាកូនបានភ្លេចវាហើយ»

អ្នកស្រីសម្លឹងចំកែវភ្នែកកូនប្រុស គាត់មិនគិតទេថាគេរក្សាគំនុំមួយនោះរហូតមក។

«មិនអាចទេម៉ាក់ ខ្ញុំធ្វើម៉េចអាចនឹងភ្លេចទៅ ខ្ញុំមិនអាចឱ្យប៉ាស្លាប់ទៅដោយបិទភ្នែកមិនជិតបែបនេះនោះទេ…គ្មានយប់ណាដែលខ្ញុំមិនយប់សប្ដិឃើញប៉ានោះទេ…»

«នោះមិនមែនជាអ្វីដែលប៉ាកូនចង់បាននោះទេ រិទ្ធ! នោះជាអ្វីដែលកូនចង់បាន…ដោះលែងការគុំគួនដែលមានក្នុងចិត្តរបស់កូនចោលសិនទើបកូនបានសុខ…ម៉ាក់ស្មានខុសរហូតមកថាកូនម៉ាក់ធ្វើការមួយនេះព្រោះជួយសង្គម តែថ្ងៃនេះទើបម៉ាក់ដឹងថាកូនធ្វើព្រោះតែចង់រកមុខឃាតករម្នាក់នោះទៅវិញ»

រិទ្ធខ្លួនឯងក៏ភាំងនឹងសម្ដីរបស់លោកស្រី ភ្នែករបស់គាត់ដក់ដោយទឹកភ្នែក បង្ហាញក្ដីព្រួយបារម្ភដែលបន្ថែមទម្ងន់មួយទៀតពេលដឹងការឈឺចាប់របស់អ្នកកំលោះដែលគេលាក់ទុក មិនព្រមលែងវាតាំងពីថ្ងៃឪពុកស្លាប់។ ទោះវាបង្ហាញភាពកត្តញូ តែគាត់មិនចង់បាននោះទេ ព្រោះវាមិនធ្វើឱ្យគេមានក្ដីសុខ។ គេមិនធ្លាប់ប្រាប់គាត់នោះទេថាគេតែងតែយល់សប្ដិឃើញឪពុក មានតែឈាម ដង្ហោយឱ្យជួយរកយុត្តិធម៌។

គាត់ជឿជាក់ថាវាមិនមែនជាព្រលឹង ឬជាអ្វីដែលស្វាមីរបស់គាត់ចង់បាននោះទេ តែវាជាអ្វីដែលរិទ្ធយល់ឃើញដោយខ្លួនឯងទៅវិញ។

គេឱនមុខចុះបន្តិច លោកស្រីទាញក្រដាសមកជូតទឹកភ្នែកមុននឹងប្រាប់គេថាគាត់នឹងព្រមជួយតាមដែលអាចធ្វើបាន តែគេត្រូវសន្យាជាមួយគាត់ថានិងជួយការពារនាង មិនឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់អ្វី។

រិទ្ធចូលទៅបន្ទប់វិញ ហើយប្រមូលរូបថតរបស់ខ្លួនចេញពីបន្ទប់ មិនឱ្យនាងដឹងថាខ្លួនជាកូនលោកស្រីចូអាន។ ឯលោកស្រីចូលទៅធ្វើស៊ុបឱ្យនាងក្រមុំ សំណាងហើយគាត់បានសម្រាកដោយសារវិស្សមកាលតូច មិនអ៊ីចឹងគាត់នឹងគ្មានពេលមើលថែនាងនោះទេ។

«ម៉ាក់…កុំឱ្យគេឃើញថានាងនៅជាមួយម៉ាក់ឱ្យសោះ ព្រោះវាអាចនាំគ្រោះថ្នាក់ឱ្យម៉ាក់បាន បើនាងដឹងខ្លួនប្រាប់ខ្ញុំភ្លាម» រិទ្ធរំឭករួចហើយ រត់ទៅបាត់ជាមួយសោឡាននៅក្នុងដៃ។

ពន្លឺពណ៌សរុំព័ទ្ធខ្លួនតូចមួយរបស់ក្មេងស្រីឈុតពណ៌ស្វាយដែលដើរយឺតៗនៅកន្លែងដែលមានទៅដោយពណ៌សស្អាតគ្មានអ្វីដែលអាចសម្គាល់ពីទិសដៅ។

ខ្យល់មិនដឹងបក់ពីខាងណា ពាំនាំស្រទាប់ផ្កាឡាវែនដឺល្អិតៗមកកន្លែងដែលនាងឈរ ផាត់ប៉ប្រះជើងទទេគ្មានសូម្បីស្រោមជើង។ សក់ខ្មៅវែងរសត់ពេញស្មា និងខ្នងតូចស្រឡូន។

នាងឃើញសួនផ្កាឡាវែនដឺ គុម្ពផ្កាធំៗ និងជួររបស់ផ្កាដាច់កន្ទុយភ្នែក និងស្រមោលមនុស្សពីរនាក់ពីចម្ងាយ។ សំឡេងកាំភ្លើងលាន់យ៉ាងខ្លាំងពីខាងក្រោយខ្នងនាងតូច ធ្វើឱ្យនាងបែរខ្លួនទៅមើលយ៉ាងរហ័ស ដំណក់ឈាមក្រហមឆ្អៅស្រក់ពីណាក៏មិនដឹងទៅលើកម្រាលឥដ្ឋពណ៌ស។ កែវភ្នែកធំៗបើកក្រលោត សម្លេងចំភ្នែកមួយគូដូចភ្នែកបិសាចនៅលើជញ្ជាំង។ បេះដូងរបស់នាងលោតស្ទើរធ្លាយនៅក្នុងទ្រូង ដង្ហើមធ្ងន់ទៅៗ ដូចជាចង់ដាច់ខ្យល់ម្ដងៗ។ ខ្លួនរបស់នាងទន់ចុះទៅលើឥដ្ឋ ដៃក្ដាប់ជាប់នៅលើទ្រូង ពេលបើកភ្នែកម្ដងទៀតក៏ឃើញខ្លួនឯងនៅក្រោមតុធ្វើការ ហើយនៅចំពោះមុខនាងគឺសាកសពពីរ ដេកស្តូកស្ដឹង ឈាមហូរចេញពីរាងកាយទាំងពីរមិនឈប់ វាហូរតម្រង់ទៅកន្លែងដែលនាងកំពុងពួន។

ភ្នែកបិសាចនោះនៅតែសម្លឹងមើលទៅនាង ហាក់បីដូចជានាងគឺជាសត្វមួយក្បាលដែលរង់ចាំការសង្គ្រប់របស់ព្រានព្រៃ។ នាងតូចរុញខ្លួនដែលញ័រទទ្រើកគេចពីឈាមដែលកំពុងជ្រាបទៅដល់ចុងជើង រំពេចនោះខ្លួនរបស់នាងក៏មានអ្វីមួយទាញថយក្រោយ ហើយនាងមានអារម្មណ៍ថារាងកាយរបស់នាងស្រាលដូចសំឡី ហើយធ្លាក់ពីទីខ្ពស់។

រោមភ្នែកវែងកោងរបស់វីយូឡាញ័រដោយសារការប្រឹងកម្រើករបស់ត្របកភ្នែកទាំងគូដែលហាក់ធ្ងន់ជាខ្លាំង តំណក់ញើសតូចៗដក់តាមជើងសក់។ នាងព្យាយាមចាកចេញពីសុបិនដ៏អាក្រក់ ត្រឡប់មករកការពិតដែលមិនខុសគ្នា ការពិតដែលមិនមានន័យអ្វីទាំងអស់។

មានភាគបន្ត…

កម្រិតនៃការឈឺរបស់ខ្ញុំមិនបានវាស់ស្មើទំហំក្តីស្រលាញ់ ចិត្តនឹកស្រណោះដែលមានចំពោះលោកជាងម្ភៃឆ្នាំមកនេះទេ យាន ហុងលី តែវាផ្តល់ឱ្យខ្ញុំនូវអារម្មណ៍ស្កប់ស្កល់មួយដែលខ្ញុំព្រមទទួលយក បើទោះក្តីសុបិន ពាក្យថាស្រលាញ់របស់ខ្ញុំចំពោះលោកមិនត្រូវបានសារភាព តែដំណឹងពីភាពរស់រានមានជីវិតនិងទទួលបានសុភមង្គលដែលលោកបង្ហាញមកខ្ញុំពេលនេះ គឺស្កប់ស្កល់ហើយ។

ខ្ញុំនៅទទួលបានថា លទ្ធផលនៃការរង់ចាំមួយនេះ គឺជាអនុស្សាវរីយ៍ដ៏មានន័យបំផុតក្នុងជីវិតស្នេហារបស់ខ្ញុំចំពោះមនោសញ្ចេតនាដែលពិបាកបំភ្លេច ឬមិនគួរបំភ្លេចក្នុងជីវិត។

យ៉ាងហោចណាស់ ខ្ញុំបានបោះបង់ចោលចរិតឆ្នាស់ឆ្នើម មិនគួរឱ្យចូលចិត្ត បោះបង់ភាពខ្ពង់ខ្ពស់ ក្រអឺតក្រទម អំនួតក្អេងក្អាង មើលស្រាលអ្នកដទៃ ហើយខ្ញុំបានក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ដែលស្រលាញ់ ថ្នមថែរុក្ខជាតិដូចជាលោក ហើយក៏…ព្រោះលោក ទើបខ្ញុំរកឃើញខ្លួនឯងពិតប្រាកដថាចង់ក្លាយជាអ្វី ដើម្បីអ្វី។

ខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្រមៃចង់ក្លាយជាគ្រូបង្រៀន ចំណាយពេលច្រើនម៉ោងជាមួយក្មេងៗ រហូតដល់ស្នេហាងប់ងល់មានឥទ្ធិពល​ព្រៀប​ពេញបេះដូង ជាស្នេហាខកខាន បារម្ភខ្លាចគ្មានឱកាស ជាក្តីសង្ឃឹម ដែលមិនអាចបំពេញ តែបែរជាការពិតនៃក្តីស្រមៃ ដ៏ស្រពេចស្រពិលទៅវិញ។

យាន ហុងលី មិនទាន់អស់ទេសម្រាប់ពាក្យសារភាពរាប់ពាន់ឃ្លាដែលកប់ជ្រៅក្នុងបេះដូង អារម្មណ៍ណែនស្ទះដែល​មិន​អាច​បញ្ចេញ​ និងការទាមទារសម្លឹងមើលស្នាមញញឹមសោះកក្រោះមិនឆ្អែតឆ្អន់ តែយ៉ាងណាវាក៏ត្រូវបានបិទបញ្ចប់នៅចុងទំព័រសៀវភៅ បើទោះខ្ញុំដាក់លក្ខខណ្ឌរួចស្រេចនឹងខ្លួនឯងថា មិនបើកបន្ត ឬសរសេរអ្វីពីវាទៀតឡើយ។

ខ្ញុំមិនដឹងថាព្រោះដំណើរមនោសញ្ចេតនាកំពុងត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ ឬខ្ញុំខ្លួនឯងកំពុងទាមទារចង់លុបបំបាត់ ចង់បោះបង់អារម្មណ៍អត់ធ្មត់ ហើយក៏ព្រមបណ្តោយតាមការផ្សំផ្គុំពីគ្រួសារ…

«ល្ងាចថ្ងៃសៅរ៍ ម៉ាក់និងគ្រួសារខាងគេបានណាត់គ្នាហើយ ពួកយើងទៅបាយល្ងាចជុំគ្នាម្តង!»

ម៉ាក់បានចូលមកក្នុងបន្ទប់ ហើយបន្លឺសំឡេងពីក្រោយខ្នង ស្របពេលខ្ញុំបានបិទបញ្ចប់សៀវភៅកំណត់ហេតុ។ គាត់ជាមនុស្សម្នាក់ដែលយល់ច្បាស់ពីកូនស្រីបំផុត គាត់ស្គាល់ចិត្តខ្ញុំជាងខ្ញុំខ្លួនឯងដែលជាសាមីខ្លួន ហើយក៏ដឹងថា ទោះការយល់សម្របខ្លួនតាមការរៀបចំមួយនេះមិនមានសំឡេងជំទាស់ ប្រឆាំងតវ៉ា តែក្នុងចិត្តខ្ញុំមិនបានស្រលាញ់ឬនៅនឹក យាន ហុងលី កម្រិតណា ខ្ញុំមិនអាចលាក់បាំងពីម៉ាក់បានឡើយ។

ខ្ញុំមិនទម្លាប់រស់នៅក្នុងគ្រួសារដែលមានប៉ាម៉ាក់ជាអ្នកសម្រេចចិត្តជំនួសតាំងពីដឹងក្តីមក តែសម្រាប់រឿងមួយនេះ ខ្ញុំហាក់គ្មានលទ្ធភាពនិងដឹងថា ខ្លួនឯងនឹងដើរទៅផ្លូវណា រង់ចាំអ្នកណា ជ្រើសរើសអ្នកណា ឬធ្វើអ្វី ដើម្បីអ្វី នៅពេលណា?

ជាងសាមសិបឆ្នាំហើយ មិនអាក្រក់ទេ បើគ្រាន់តែខ្ញុំសាកល្បង បើកឱកាសឱ្យខ្លួនឯង បានស្គាល់មនុស្សថ្មីម្នាក់ដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់ ក្រៅពីការបិទបេះដូងរយៈពេលយូរ សម្រាប់តែមនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលគេបានបំភ្លេចខ្ញុំ។

«ចាសម៉ាក់!»

គាត់ចាប់អង្អែលសក់កូនស្រីតែម្នាក់ដែលគាត់ថ្នមថែមកជាយូរ។ ម៉ាក់ធ្លាប់លួចសរសើរលោក ដែលគាត់មិនធ្លាប់ចួបមុខសោះ ព្រោះបានផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់មិនល្អរបស់កូនស្រីគាត់ជាច្រើន ខ្ញុំក៏ភ្ញាក់ខ្លួនថា ព្រោះគេ ទើបខ្ញុំក្លាយជាខ្លួនឯងពិតប្រាកដនៅពេលនេះ ចេះនឹក ចេះអាណិត ចេះស្រលាញ់ ចេះឈឺ តែក៏រឹងមាំ។

វាសមតម្លៃណាស់ ដែលឈ្មោះគេនៅតែអន្ទោលក្នុងការចងចាំមិនងាយរលត់។

«គាត់ឈ្មោះអ្វីទៅម៉ាក់?»

ខ្ញុំបានសួរក្រោយម៉ាក់រៀបនឹងបិទទ្វារចាកចេញ។ គាត់ងាកមកញញឹមហួសចិត្តកូនស្រីពេកណាស់ តែក៏តប៖

«វិសាល!»

«មិនពីរោះដូច យាន ហុងលី សោះ!» ខ្ញុំលួចរអ៊ូក្នុងចិត្តតែមិនហ៊ានប្រាប់ម៉ាក់។

គិតទេថា ពេលខ្លះបេះដូងហាក់មិនដឹងអ្វី តែមកពីខួរក្បាលទេ ដែលចចេសមិនព្រមបំភ្លេច។ ហើយខ្ញុំក៏បានចូលគេងជាមួយប្រធានបទថ្មីដែលគួរទន្ទេញជាប់មាត់គឺ«វិសាល»នៅរាត្រីនោះ។

មិនយូរឡើយ ការចួបជុំក៏បានមកដល់។ ខ្ញុំហាក់មានជំនាញសម្របខ្លួនបានល្អណាស់ទាំងជាមួយក្មេងៗរពិសទាំងនោះ​ ក៏ដូចជាចាស់ទុំ ដែលញញឹមពេញចិត្ត ពេញថ្លើមរូបខ្ញុំនៅពេលនេះ។

សូម្បីគេ…ដែលលួចសម្លឹងមុខរហូតធ្វើឱ្យខ្ញុំពិបាកទប់ទល់បំផុតពីអារម្មណ៍អៀនខ្មាស។

«ម៉ាក់! កូនសុំទៅបន្ទប់ទឹក!»

ខ្ញុំលួចខ្សឹបដាក់ម៉ាក់ ព្រោះទ្រាំលង់ស្នាមញញឹមលោកវិសាលនោះមិនបាន។

គេសុភាព មិនសូវចេះនិយាយស្តី តែពាក្យមួយម៉ាត់ៗមានន័យ ហើយយកជាការ ពិសេសខ្ញុំឃើញគេជាមនុស្សប៉ិនយកចិត្តទុកដាក់ មិនថា ចាស់ទុំខាងណាឡើយ។

ទាស់ម្យ៉ាង គឺគេប៉ិនញញឹមខ្លាំងមិនចេះរីងស្ងួត ហើយខុសពីលោកទាំងស្រុងណាហុងលី ដែលចូលចិត្តធ្វើមុខស្មើ សោះកក្រោះ ដូចជាការញញឹមត្រូវបានបង់ប្រាក់។

ខ្ញុំក្រោកចេញពីតុអាហារក្នុងបន្ទប់វីអាយភីដែលជួលផ្តាច់ដោយគ្រួសារទាំងពីរ។ ដើរសម្លឹងរុក្ខជាតិដែលគេដាក់អមតាមផ្លូវទៅបន្ទប់ទឹក ខ្ញុំក៏បានក្រឡេកប៉ះរបស់ម្យ៉ាង ដែលពិបាកបំផុតក្នុងការដកភ្នែកចេញហើយមិនចាប់អារម្មណ៍។

គឺឈើច្រត់។ ជារបស់អ្នកណាម្នាក់មិនដឹង តែម្តេចក៏ពេលនោះ បេះដូងខ្ញុំស្រាប់តែញាប់រន្ថាន់ហើយភ្លាម ក៏នឹកដល់គេ។

ខ្ញុំស្រាប់តែនឹកដល់ថ្ងៃចុងក្រោយដែលពួកយើងបានចួបគ្នា គេដើរមិនបានបើគ្មានដៃមនុស្សស្រីម្នាក់នោះដើម្បីទប់ ឬបើគ្មានឈើច្រត់មួយនេះសម្រាប់ទ្រជំហរខ្លួនរបស់គេ។

បេះដូងនិងខួរក្បាលមិនទាន់បានបញ្ជា តែជើងរបស់ខ្ញុំមិនអាច​បញ្ឈប់ក្នុងការដើរតាមសំឡេងឈើនោះ ដែលកាន់តែបន្ថែមសំឡេងញាប់ឡើងៗ ហើយឆ្ងាយទៅៗ។ ខ្ញុំចង់ដឹងជាខ្លាំង ចង់ឃើញមុខម្ចាស់ឈើច្រត់ដែលហាក់ព្យាយាមគេចពីខ្ញុំនិងត្រូវបន្តដើរតាមសឹងតែធ្លោយចូលបន្ទប់ទឹកមនុស្សប្រុសទាល់តែមានសំឡេងហៅ៖

«មេសា!»

បេះដូងមានស្នាមប្រេះកំពុងរំឭកខ្ញុំឱ្យសោកសៅ។ ខ្ញុំបង្ខំញញឹមបកស្រាយមុនសំណួរត្រូវបានហើបឡើងពីបបូរមាត់វិសាល ព្រោះចិញ្ចើមរបស់គេបញ្ជាក់ច្បាស់៖

«ដូចជាបានឃើញមនុស្សធ្លាប់ស្គាល់ តែគេចូលទៅបាត់ហើយ!»

«អ្នកណា? ឈ្មោះអី? បើខ្ញុំបានចួបនិងសួរគេ!»

«អូ! មិនអីទេ បំភ្លេចចុះ! ខ្ញុំទៅវិញហើយ!»

«បាទ!»

ខ្ញុំនៅតែងាកមិនអស់ចិត្ត ភ្នែកខ្ញុំអាចមិនច្បាស់ តែបេះដូងខ្ញុំចំណាំម្ចាស់ តែ…វាក៏អាចចាំខុសព្រោះភាពស្រមៃ ពេលនេះគេកំពុងនៅបរទេស ជាមួយមនុស្សដែលគេស្រលាញ់និងជាមនុស្សល្អម្នាក់ដែលអាចមើលថែគេ។

អាហារពេលល្ងាចចួបជុំត្រូវបានបញ្ចប់។ ចាស់ទុំត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញថែមទាំងបង្គាប់បញ្ជារឱ្យវិសាលត្រូវនាំខ្ញុំដើរលេងលម្ហែចិត្ត។ ម៉ាក់ច្បាស់គិតថាចិត្តខ្ញុំនៅវិលវល់ តឹងតែងមិនដាច់ស្រេចពីរឿងជាច្រើនដែលកើតឡើង ទើបគាត់ចេះតែចង់ឱ្យអ្នកដទៃ ចូលមកក្នុងជីវិតកូនស្រី កំដរនិយាយដើម្បីបន្លប់ ព្រោះខ្ញុំមិនមានមិត្តច្រើនទេដែលដឹងរឿងក្នុងចិត្ត។

«ខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់ យាន ហុងលី!»

បេះដូងខ្ញុំរញ្ជួយពេលឮឈ្មោះគេ ពិសេសពីមាត់មនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់ ហើយអាចជាអនាគតស្វាមីខ្ញុំ។

«មិនមែនដូចមេសាគិតទេ! ការពិតខ្ញុំនិងហុងលីធ្លាប់ចួបគ្នានៅមន្ទីរពេទ្យ! ហើយរឿងដែលខ្ញុំដឹងថា គេជាមិត្តមេសា វាចៃដន្យបំផុត! ដឹងទេ? ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលណាស់ពេលដឹងថា មេសានិងមនុស្សស្រីនៅក្នុងរូបថត ដែលហុងលីដាក់ជាប់ក្នុងកាបូបលុយ គឺជាមនុស្សតែម្នាក់!»

«តើពិតទេ?»

ខ្ញុំភ្ញាក់ចង់តែសួរគេ តែបានត្រឹមលាក់បាំង បន្ថែមអារម្មណ៍រវើរវាយវែងឆ្ងាយ។ ជាការពិតឬក្លែងក្លាយតែវាបានធ្វើឱ្យខ្ញុំយំក្នុងទ្រូង។ បេះដូងមួយនេះដូចជាមានកម្ម ពេលត្រូវឈឺ ហើយក៏ព្យាបាល មិនទាន់សះ ត្រូវមកបន្ថែមបន្ទុក ពេលត្រូវកាត់ចិត្តបែរជាមានអ្នកមករំឭក ហើយបានប្រាប់នូវរឿងជាច្រើន ដែលមិនធ្លាប់ដឹង ហើយស្មានមិនដល់។

មនុស្សមិនធ្លាប់សំខាន់ម្នាក់ ចាំបាច់ត្រូវថែរក្សារូបថតក្នុងកាបូបលុយ ក្បែរខ្លួនយ៉ាងនេះដែរ?

ប៉ុន្តែ…ពេលនេះចំពោះមុខខ្ញុំ គឺជាបុរសម្នាក់ដែលមានសាវតាជាមនុស្សល្អ ស្លូត សុភាពបុរស ជាម្នាក់ដែលម៉ាក់ប៉ាខ្ញុំស្រលាញ់ រាប់អាននិងទុកចិត្ត គេមកនិយាយពីស្នេហ៍ចាស់ តើខ្ញុំគួរសម្តែងនៅមុខគេរបៀបណា?

ខ្ញុំត្រូវបន្តសួរជីកឬសគល់ដើម្បីបានដឹងពីរឿងជាច្រើនទាក់ទងជាមួយហុងលីពីរូបគេ ឬត្រូវធ្វើបំភ្លេចចោល ហើយចាប់អារម្មណ៍មនុស្សក្បែរខ្លួន?

«តាមពិតអាចថាមេសាជាមិត្តម្នាក់ដែលហុងលីនឹករឭក មិនអ៊ីចឹង មិនមែនគេទុករូបនាងនៅក្បែរខ្លួនទេ!»

«មានអារម្មណ៍ទេថាមេឃថ្ងៃនេះឆាប់ងងឹត ធ្លាក់ខ្យល់?»

ខ្ញុំមិនដឹងរកសំណួរអ្វីមកបន្លប់ ក៏បង្វែរកែវភ្នែកសម្លឹងផ្ទៃទន្លេ ដែលកំពុងនាំខ្យល់ត្រជាក់មកបបោសកាយ។ ខ្ញុំមិនបានសម្លឹងមុខគេ ព្រោះព្យាយាមគេច តែក៏នៅដឹងបានថា គេកំពុងញញឹមនឹងការមិនចង់ដឹងមិនចង់ឮពីមនុស្សអតីតកាលរបស់ខ្ញុំ។

គេអាចសប្បាយចិត្តឬធម្មតា តែវាជាអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវតបស្នងនិងការយកចិត្តទុកដាក់របស់គេ។

វិសាលគេដណ្តប់អាវក្រៅពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ។ ខ្ញុំទទួលយកការបារម្ភនេះ ពួកយើងឈប់និយាយហើយអង្គុយស្ងប់ស្ងាត់រហូតដល់មេឃចាប់រលឹមកក៏ត្រឡប់មកផ្ទះ។

មនុស្សយើងពេលខ្លះបាត់បង់ឱកាសព្រោះតែការរង់ចាំមិនពិតប្រាកដ។​​ យ៉ាងណា យាន ហុងលី ខំប្រឹងមករកខ្ញុំដើម្បីបញ្ចប់រឿងទាំងគេកំពុងឈឺ ព្រោះ​មិនចង់ឱ្យខ្ញុំគិតម្នាក់ឯង គឺខ្ញុំមិនគួរនាំរឿងតូចមួយដែលបានដឹងពីវិសាលមកធ្វើការគិត ហើយបង្អាក់ការសម្រេចចិត្តទទួលអ្នកថ្មីឡើយ។

មេឃបង្អុរភ្លៀង ក្នុងចិត្តនៅតែស្រងេះស្រងោច បើដូចពេលមុន ខ្ញុំច្បាស់offline គឺដើម្បីប្រើពេលវេលាបែបនេះនឹក​អនុស្សាវរីយ៍​រវាងខ្ញុំនិងគេ បារម្ភពីគេ តែអំឡុងពេលនេះ ខ្ញុំបែរព្រមបើកឈែតឆ្លើយឆ្លងជាមួយវិសាល។

យើងនិយាយគ្នាច្រើន ហើយជាកិច្ចសន្ទនាមួយដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់មាន ប្រើពាក្យសម្តីដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់សរសេរ ព្រោះអតីតកាលរបស់ខ្ញុំ គឺការនិយាយឬសួរដែលគ្មានការឆ្លើយតប ទម្លាប់បែបនេះរបស់ខ្ញុំគឺតាំងពីមានហុងលីចូលក្នុងជីវិត តែពេលនេះប្រែប្រួលហើយ។

ទំនាក់ទំនងខ្ញុំនិងវិសាល ក៏ចាប់ផ្តើមពីថ្ងៃនោះរហូតដល់ពេលមួយដែលខ្ញុំអាចអង្គុយគិតនិងសួរខ្លួនឯងថា ខ្ញុំព្រមផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្លួនឯងទទួលយកគេ?

ខ្ញុំចង់ប្រាប់គេពីការសម្រេចចិត្តហើយថ្ងៃនេះយើងណាត់គ្នានៅកន្លែងយល់ចិត្ត ថ្ងៃទីមួយដែលផ្តើមទំនាក់ទំនង។

យូរណាស់ គេមិនទម្លាប់បែបនេះឡើយរយៈពេលប្រាំខែដែលយើងស្គាល់គ្នា។ តែម្តេចលើកនេះគេស្រាប់តែធ្វើឱ្យខ្ញុំអន្ទះអន្ទែង ហើយរង់ចាំ បើទោះនាទីទើបកន្លងផុតពីម៉ោងណាត់មិនប៉ុន្មានក្តី។

មេឃរកកលភ្លៀងដូចកាលរលឹមកក់ខែ វាយោបោកបក់នាំភាពត្រជាក់រងាពីរលកទន្លេមកបបោសកាយ តែមិនទទួលបានអាវក្រៅកក់ក្តៅមកគ្រងដណ្តប់ដូចមុន តែខ្ញុំនៅចាំ…

ទីបំផុតមេឃភ្លៀង គេអវត្តមាន ខ្ញុំនៅមិនយល់ថាហេតុអ្វីវិសាលដាច់ចិត្តទុកខ្ញុំនៅម្នាក់ឯងទាំងអាកាសធាតុបែបនេះ មិនសូម្បី​មានសារបញ្ជាក់ថាមិនមក?

ម្តេចម្តងហើយម្តងទៀត ខ្ញុំនៅតែត្រូវមនោសញ្ចេតនាបោកប្រាស់ ហើយប្រើវិធីបញ្ចប់ដោយបែបនេះ?

ខ្ញុំមកដល់ផ្ទះទាំងទទឹកជោក ភាពឈឺចាប់ កំពុងធ្វើឱ្យខ្ញុំនឿយហត់មិនសូម្បីចង់ឆ្លើយតបសំណួរជាច្រើនរបស់ម៉ាក់។ ខ្ញុំប្រញាប់ឡើងទៅបន្ទប់ មិនសម្អាតខ្លួន តែខ្ញុំប្រញាប់រកទូរសព្ទខលទៅគេ។

ខលច្រើនដងទម្រាំគេដាច់ចិត្តទទួល។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ខឹង ហើយចង់ស្រែកដាក់គេតាមទូរសព្ទជំនួសការយំ តែមិនស្មានពេលទទួលភ្លាមគេក៏ពោលឡើង៖

«សុំទោស!»

ខ្ញុំស្ងប់ចិត្តចាំស្តាប់ពាក្យច្រើនឃ្លាដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដឹងថាគេលាក់ទុក។ គេមានហេតុផលមិនទៅតាមការណាត់ គេកំពុងគេចមុខពីខ្ញុំដើម្បីបញ្ចប់ទាំងដែលគេជាអ្នកផ្តើម?

«ហេតុអី?» ខ្ញុំចចេសសួរ។

«បងធ្វើនេះដើម្បីមេសា!»

«ដើម្បីខ្ញុំ? គឺបោកខ្ញុំ?»

 «សុំទោស! ព្រោះបងមិនក្លាហាននឹងប្រឈមមុខ…!»

ខ្ញុំបង្ខំលេបទឹកភ្នែកនៅក្នុងទ្រូង វាគឺជាការឈឺចាប់ថ្មីមួយដែលខ្ញុំទទួលបាន។

«ប្រាប់មក! ខ្ញុំចាំស្តាប់!»

«បងគិតច្បាស់ បងមិនគួរអាត្មានិយម បង្ខំអូន​ឱ្យជ្រើសរើស! ដ្បិតអូនបានសម្រេចចិត្ត តែព្រោះអូននៅមិនដឹងរឿងជាច្រើនដែលកើតឡើង!»

ខ្ញុំលែងមាត់ព្រោះចាំស្តាប់។ ពីដំបូងមកទល់ពេលនេះ ខ្ញុំនៅតែជឿថា គេជាមនុស្សមានចិត្ត មានមនោសញ្ចេតនានិងក្តីស្រលាញ់ដូចគ្រាដំបូង មិនមែនសាងរូបភាពដើម្បីបានការទុកចិត្ត ហើយចុងក្រោយទុកខ្ញុំចោលបែបនេះ។

«បងមិនដើម្បីខ្លួនឯង…!»

«តែខ្ញុំបានជ្រើសលោកហើយ! វិសាល…!»

១៥ឆ្នាំមុននិង១៥ឆ្នាំក្រោយ ជារឿងកាលពីមុន។ ខ្ញុំឈប់សួរយោបល់ពីបេះដូង រឹតតែមិនចង់ឈ្លោះប្រកែកនិងអារម្មណ៍ដែលមិនដាច់ស្រឡះ ហើយក៏លែងចង់ដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាងដែលវិសាលចង់ប្រាប់ទាក់ទងនិងយានហុងលី។

……

ពេលវេលាបានកន្លងទៅជាច្រើនឆ្នាំ…រឿងថ្មីជាច្រើនក៏បានកើតឡើងក្នុងជីវិត។

ពេលនេះខ្ញុំគឺជាអ្នកស្រី តែអនាគតដែលខ្ញុំរំពឹងមិនមែនបែបនេះ។ ខ្ញុំនៅតែនឹកគេ ព្រោះខ្ញុំត្រូវការភាពរឹងមាំដែលគេបានផ្តល់ ទើបអាចទប់ទឹកភ្នែកនិងការឈឺចាប់ដែលអួលណែនពេញដើមទ្រូងដូចពេលនេះ។

«ស្តាប់តាមបង! ទៅនៅជាមួយបង អូនឯងចង់នៅឱបក្រសោបដល់ណាទៀត?»

«គាត់ជាប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំ បងនិយាយបែបនេះបានដោយរបៀបណា?»

«មេសា…!»

«យើងបញ្ចប់ត្រឹមនេះទៅវិសាល!»

ដ្បិតខ្ញុំមិនដេញ តែគេគួរយល់ច្បាស់ពីសម្តីមួយឃ្លានេះ។ គេមិនតវ៉ា ហើយក៏យកវ៉ាលីចាកចេញទាំងភាពខឹងស្អប់។ នឹកមិនដល់មែនទេ ពីមនុស្សប្រុសល្អម្នាក់ដែលយកចិត្តទុកដាក់ បារម្ភ ខ្វល់ខ្វាយពីមនុស្សចាស់ បែរមកបង្ខំឱ្យភរិយាបោះបង់ម្តាយឪពុកបង្កើត រត់យករួចខ្លួនទៅជាមួយគ្នា?

ខ្ញុំលែងយំចេញ មិនមែនព្រោះចិត្តរឹងរូសមានះដែលខ្ញុំទទួលបានពីយានហុងលី តែមកពីខ្ញុំឆ្អែតចិត្ត។ ប៉ាម៉ាក់លែងឃាត់ ក៏ទទួលបានគ្រប់គ្រាន់ពីការប្រែប្រួលរបស់គេ។

ម៉ាក់ឱបខ្ញុំអាណិត គាត់ពោលពាក្យសូមទោសជាប់មាត់ ប៉ាកាន់តែស្ងាត់ មិនសូម្បីហ៊ានសម្លឹងមុខកូនស្រីដែលពេលនេះក្លាយជាស្រ្តីមេម៉ាយ តែខ្ញុំបន្ទោសគេដែលល្អតែពីដំបូង ជាមនុស្សប្រុសអាត្មានិយមបំផុតក្នុងចំណោមមនុស្សដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់។

ពេលនេះខ្ញុំលែងឮពាក្យថា អាយុច្រើនហើយ ពេលណារៀបការ?

តើព្រោះពាក្យថាអាយុច្រើនមិនទាន់មានគ្រួសារនេះមែនទេ ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំមិនបានគិតវែងឆ្ងាយ ហើយសម្រេចចិត្តខុស?

ក្រោយថ្ងៃផ្តិតមេដៃសម្រេចចិត្តលែងលះ គ្រួសារយើងបីនាក់ម្តាយកូនក៏បានចាកចេញពីស្រុកកំណើត។ ប៉ាឈប់ធ្វើនាយកសាលា ម៉ាក់ធ្វើជាងកាត់សម្លៀកបំពាក់នៅផ្ទះទាំងដែលគ្រួសារយើងមិនធ្លាប់លំបាកបែបនេះឡើយ ឯខ្ញុំគ្រាន់តែស្នើសុំ​ប្តូរ​សាលា មិនបានមានគំនិតឈប់ធ្វើគ្រូបង្រៀនទេ ព្រោះវាជាការងារដែលខ្ញុំយល់ថាមានតម្លៃណាស់ក្នុងជីវិតមួយនេះ។

ពួកយើងបីនាក់ម្តាយកូនបាត់បង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង តែមិនធ្លាប់បាត់បង់ក្តីសង្ឃឹមនឹងស្នាមញញឹមឡើយ បើទោះខ្ញុំត្រូវបង្ខំខ្លួនឯង ឬសម្តែងថាខ្ញុំមិនបានឈឺចាប់នៅចំពោះមុខប៉ាម៉ាក់ ខ្ញុំព្រមធ្វើ ព្រោះមិនចង់ឱ្យលោកទាំងពីរមានអារម្មណ៍ថាមានកំហុស ដែលបានលើកកូនស្រីរៀបការជាមួយមនុស្សប្រុសដូចវិសាល។

បែបនេះទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្តផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅ មិនចង់ឱ្យស្នាមអតីតកាលរំឭករឿងឈឺចាប់ទាំងអម្បាលម៉ាន។

ឆ្នាំនេះឈានដល់វ័យ៤០ឆ្នាំ…ខ្លះហៅខ្ញុំថា«អ្នកគ្រូម៉ែ!»

ហើយសៀវភៅកំណត់ហេតុយុវវ័យក៏ត្រូវរបើកទំព័រថ្មីដោយស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់នេះ។

«សុខុម! កូនបានបន្លែស្រស់ៗទាំងនេះមកផ្ញើអ្នកគ្រូរអៀសចិត្តណាស់…យ៉ាងនេះចុះ! កូនប្រាប់តិចនិចដល់អ្នកគ្រូ ចាំអ្នកគ្រូសាកដាំដោយខ្លួនឯង!»

«មិនលំបាកអ្វីទេអ្នកគ្រូ តែបន្លែទាំងនេះមិនបានដាំនៅផ្ទះរបស់ខ្ញុំទេ ពុកម៉ែគាត់បានពីផ្ទះអ៊ំប្រុសម្នាក់នៅវាលស្បូវ! គាត់រស់នៅម្នាក់ឯង តែគាត់ពូកែដាំបន្លែ ដើមឈើហូបផ្លែ ពិសេស មានផ្កាស្រស់ចម្រុះពណ៌ អ្នកគ្រូដឹងទេ ផ្ទះគាត់គួរឱ្យចង់រស់នៅណាស់ គ្រាន់តែដើរចូលរបងផ្ទះភ្លាម ក្លិនម្លិះក្រអូបឈួលពេញច្រមុះ!»

ស្តាប់សំដីក្មេងនេះរៀបរាប់ ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកដល់លោក នឹកដល់រឿងជាងសាមសិបឆ្នាំមុនដែលខ្ញុំជាក្មេងស្រីឈ្លើយមិនគួរឱ្យស្រលាញ់ ហ៊ានបំផ្លាញផលដំណាំនិងផ្កាស្រស់របស់គេមិនញញើតដៃ។

«បែបនេះផង? អ្នកគ្រូដូចជាចង់ទៅឃើញណាស់!»

«អ្នកគ្រូម៉ែចង់ទៅ ទុកឱ្យសិស្សជូនអ្នកគ្រូចុះ! តែល្ងាចនេះសិស្សមានគួរគណិតវិទ្យាត្រូវរៀន ចាំស្អែកបានទេអ្នកគ្រូ?»

«ស្អែកថ្ងៃអាទិត្យល្មម! មិនរំខានឯងសម្រាក ប្រាប់ផ្លូវមក ចាំអ្នកគ្រូទៅរកដោយខ្លួនឯង!»

ស្អែកខ្ញុំបានក្រោកពីព្រឹករៀបចំបាយទឹកជូនប៉ាម៉ាក់ទៅវត្តដូចថ្ងៃសីលរាល់ដង។ ខ្ញុំស្រូតធ្វើដំណើរទៅតាមផ្លូវដែលសុខុមប្រាប់ ច្បាស់នឹកស្មានមិនដល់ពីជីវិតសោះថា នៅអាយុនេះ ខ្ញុំបែរជាប្តូរពីរថយន្តទំនើបដែលធ្លាប់បើកទៅបង្រៀនសិស្ស ហើយប្តូរមក​ជិះម៉ូតូអាគុបកញ្ជាស់កាត់តាមភ្លឺស្រែដែលខៀវខ្ចី អមដោយទេសភាពនៃដើមត្នោត សម្រស់ព្រៃភ្នំគួរជាទីនឹកស្រណោះមិនដាច់អាល័យបែបនេះទៅវិញ។

ជាងប្រាំឆ្នាំដែលប្តូរមករស់នៅទីជនបទនេះ ទីក្រុងស្កឹមស្កៃ បច្ចេកវិទ្យាទំនើប ពិតជាស៊ូទីនេះមិនបានពិតមែន។

ក្លិនម្លិះក្រអូបឈ្ងុយ ពិតជាភាយក្លិនដែលបង្ហើរតាមវាយោ ទាក់ទាញអ្នកឆ្លងកាត់ដូចសុខុមប្រាប់មែន។ ទីនេះជាដីចម្ការដែលស្រស់បំព្រងដូចនឹងសួននាឋានសុបិន ជាទីនៃក្តីសុខដែលជីវិតប្រាថ្នាចង់បាន តើបុរសណា មុខមាត់យ៉ាងម៉េច ដែលចេះថែរក្សាធម្មជាតិបានស្រស់បំព្រង និងមានតម្លៃយ៉ាងនេះ?

«ម្ចាស់ផ្ទះ! ខ្ញុំមករកទិញបន្លែ!»

ខ្ញុំឈប់ម៉ូតូមុខផ្ទះគេ ហើយប្រឹងអើតសម្លឹងឱ្យផុតចុងដើមផ្កាស្រស់ស្វែងរកម្ចាស់ចម្ការ។ ក្មេងម្នាក់អាយុប្រហែលជា១៥ឆ្នាំ រត់មករកខ្ញុំហើយបើកទ្វាររបង៖

«អញ្ជើញចូលមកអ្នកគ្រូ!»

ខ្ញុំភ្ញាក់នឹងការហៅរបស់គេ ក្មេងនេះខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់ទេ ម្តេចគេដឹងថាខ្ញុំជាគ្រូបង្រៀន?

«ជាសិស្សសាលាព្រៃស្វាដែរមែនទេ?»

«បាទអ្នកគ្រូ!»

«តែអ្នកគ្រូដូចមិនចំណាំមុខសោះ!»

គេមិនត្រឹមតែញញឹមស្រស់ ក៏នៅចិត្តបានជួយបណ្តើរម៉ូតូខ្ញុំចូលទៅខាងក្នុង។

គេបិទទ្វារបងទុកឱកាសឱ្យខ្ញុំបានគយគន់សម្រស់ចម្ការនេះពេញភ្នែក។ សម្តីរៀបរាប់របស់សុខុមបានត្រលប់មកវិញ ហើយឃើញនឹងភ្នែកស្រស់មិនខុសអ្វីមួយពាក្យណា។

«អ្នកគ្រូអញ្ជើញដើរទៅផ្លូវនេះ អ៊ំប្រុសគាត់កំពុងស្រោចដំណាំខាងក្រោយ!»

«អូ! អរគុណ!»

ខ្ញុំដើរច្រើនជំហានណាស់ទើបផុតរងបន្លែវល្លិរបស់គេដែលធ្លាក់រយោងពីលើក្បាល។ ហួសពីនេះទៅ ដើមល្ហុងជារងកំពុងបង្អួតខ្លួនជាមួយផ្លែពណ៌លឿងទុំ បង្ហើរក្លិនភាយ។ ឆ្ងាយដៃបន្តិច បុប្ផាជាជួរៗមានក្លិននិងពណ៌ចម្រុះកំពុងឆាបយកវិញ្ញាណយុវចាស់ម្នាក់នេះឱ្យវិលទៅរកអតីតកាល។

ខ្ញុំញញឹមបង្វិលខ្លួននិងលួចគិតថា បើគេកំពុងរស់នៅលើទឹកដីកម្ពុជានេះ តើគេនឹងធ្វើចម្ការ ដាំដំណាំ ផ្កាស្រស់ចម្រុះពណ៌ដូចនេះដែរឬអត់ទេ?

សម្លឹងឆ្អែតឆ្អន់ ខ្ញុំបានឮសំឡេងទឹកបោកបក់រលកលីងប៉ះធុងដែកនិងខ្នងបុរសម្នាក់កំពុងឱនដងពីស្រះទឹកទំហំល្មមដែលគេបានជីកទុកស្រោចដំណាំបង្ការ។ ខ្ញុំបម្រុងនឹងហៅហើយ តែសំឡេងត្រូវបានលបលាក់ កែវភ្នែកទ្រឹងភ្ញាក់ពេលគេបែរមក ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ថាគេជាអ្នកណា…

«យានហុងលី!»

មិនថាពេលវេលាកន្លងទៅយូរយ៉ាងណា ពួកយើងបែកគ្នាច្រើនឆ្នាំមិនសូម្បីមានរូបថតដើម្បីទុកមើលជាអនុស្សាវរីយ៍ និងក្តីស្រលាញ់មួយដែលអាឡោះអាល័យ តែចិត្តនិងបេះដូងដែលមិនព្រមបំភ្លេចគេតាំងពី១៥ឆ្នាំមុន ១៥ឆ្នាំក្រោយ មកដល់ពេលនេះ ទោះគេប្រែទៅជាខ្មៅបន្តិច តែខ្ញុំនៅចាំច្បាស់។

គេប្រែជាចេះញញឹម ជាពន្លឺភ្នែកស្រទន់មួយដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ចួប។ ស្នាមជ្រួញចាប់ផ្នត់នៅចុងកន្ទុយភ្នែក រាងកាយស្គមស្គាំងដូចមនុស្សគ្មានជីវជាតិផ្គត់ផ្គង់ទាំងដែលបន្លែបង្ការពេញផ្ទះ ឯជើងគេ…នៅដើរមិនត្រង់ គ្រាន់តែគ្មានឈើច្រត់ជំនួយដូចមុន។

ខ្ញុំបែរក្រោយភ្លាមក្នុងចិត្តគិតដូចជាប់អន្ទាក់ ដៃក្តាប់ខ្សែកាបូបយួរណែនព្រោះបេះដូងហាក់លោតរន្ថាន់ដោយអារម្មណ៍ច្របល់​។ ខ្ញុំគិតថាចាកចេញមិនចង់សន្ទនា បើទោះបេះដូងកំពុងខឹងស្អប់ជំហានជើងដែលមិនថយល្បឿន លើកណាក៏ខ្ញុំនឹងធឹង ច្បាស់លាស់ តែឃើញគេ ចិត្តគំនិតខ្ញុំហាក់មិនស្របអាយុ។

«មេសា! ឈប់សិន!»

គេប្រឹងអូសជើងដើរតាមពីក្រោយ រហូតខ្ញុំបានឮសំឡេងគេដួលទើបព្រមឈប់។

ខ្ញុំអត់ធន់សង្កត់ចិត្ត អារម្មណ៍ឈឺចាប់យុវវ័យកំពុងដាស់បេះដូងខ្ញុំឱ្យរង្គោះរង្គើ។ ខ្ញុំមិនដាច់ចិត្ត ទើបបែរក្រោយឃើញដៃគេរបួសប្រឡាក់ទាំងភក់និងមានស្នាមឈាមរឹមៗ។

ខ្ញុំស្ទុះទៅជួយគ្រាហ៍មនុស្សអតីតដែលមានរបួសស្នាមពេញបេះដូង។

«យ៉ាងម៉េចហើយ?»

គេមិនខ្វល់របួសដៃខ្លួន ក៏មិនខ្វល់សម្លៀកបំពាក់គេត្រូវប្រឡាក់ទទឹក តែគេបែរមកសួរខ្ញុំ៖

«ម្តេចចាំបាច់គេច? ចួបហើយ ពិតជាគ្មានពាក្យត្រូវនិយាយគ្នាទេ?»

ខ្ញុំជួយគ្រាហ៍គេចូលទៅក្រោមផ្ទះឈើប្រក់ក្បឿង។ លើក្តារងឿត្រជាក់ដូចអម្រឹត ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍រុក្ខជាតិច្រើនទៀតដែលគេ​ចង​ព្យួរតាមសរសរផ្ទះស្អាតពេកក្រៃ។ ប្រុសនេះត្រលប់មកវិញពេលណា ម្តេចមកសំងំលាក់ខ្លួនក្នុងចម្ការសម្បូរបែបយ៉ាងនេះ។

«ប្រអប់ថ្នាំនៅឯណា?»

គេនៅស្ងៀមដូចមានចេតនាមិនចង់ឱ្យខ្ញុំចូលរើរុសផ្ទះគេ តែខ្ញុំមិនព្រម ក៏ចុះពីក្តារងឿចិត្តឯងទាញបើកទ្វារបន្ទប់មួយជាប់​ចង្រ្កាន​បាយ ហើយក៏ជារឿងភ្ញាក់ផ្អើលបំផុតក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។

បេះដូងខ្ញុំធ្លុះធ្លាយជាមួយរូបថតខ្លួនឯងដែលគេបានបិទពេញជញ្ជាំងបន្ទប់។

យានហុងលីត្រដរដើរមកពីក្រោយខ្នង ស្របពេលទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់លួចលាក់បំផុត។

«ស្តាប់បងសិនមេសា!»

«ជាលោកពិតមែន! ម្ចាស់សំឡេងឈើច្រត់?»

ខ្ញុំសួរគេទាំងអស់សង្ឃឹមបំផុត ការពិតជាអ្វីឱ្យប្រាកដសម្រាប់លោកទៅយានហុងលី? គេបានត្រឹមឱនមុខគេចពីក្រសែភ្នែកខ្ញុំ។ ខ្ញុំបន្តសម្លឹងមើលរូបថតខ្លួនឯងជាច្រើនដែលត្រូវគេលួចថត ហើយជារូបប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយដែលខ្ញុំចាប់ផ្តើមទំនាក់ទំនងនឹងវិសាល សូម្បីតែរូបដែលខ្ញុំអង្គុយចាំគេទាំងខកចិត្តនៅកណ្តាលភ្លៀង ក៏គេមានដែរ?

«ហេតុអី? លោកស្គាល់ខ្ញុំច្បាស់ណាស់ តែលោកនៅតែឱ្យខ្ញុំជ្រើសយកគេ? ធ្វើបែបនេះដើម្បីអី យានហុងលី?»

បើចួបរឿងបែបនេះកាលពីជាង១០ឆ្នាំមុន ខ្ញុំនឹងសួរសំណួរទាំងនេះទៅគេ តែពេលនេះបានត្រឹមលួ​ចលាក់ក្នុងចិត្ត ខ្ញុំមិនដឹងថាចង់បានចម្លើយទាំងនេះនៅអាយុប៉ុននេះមកធ្វើអ្វីទេ ខ្ញុំខកចិត្តអន់ចិត្តមកជាមួយគេច្រើនណាស់មកហើយ ខ្ញុំបានបោះបង់ក្តីសង្ឃឹមជាមួយស្នេហានេះមកជាយូរ។ ខ្ញុំនៅរឭកពីគេព្រោះចង់យកឈ្មោះគេជាកម្លាំងចិត្ត គឺគេជាអ្នកបង្រៀនឱ្យខ្ញុំរស់ជាខ្លួនឯង ធ្វើជាមនុស្សស្រីរឹងមាំ។

ខ្ញុំអត់ធន់នឹងបញ្ហារហូតដល់រៀបការហើយក៏លែងលះនៅតែបន្តញញឹម ខ្ញុំលែងចង់យំ ហើយស្រក់ទឹកភ្នែក សួរសំណួរដែលគេមិនចង់ប្រាប់ទៀត។

ក៏គិតថាឈានជើងចាកចេញពីប្រុសចម្លែកម្នាក់នេះ តែគេមិនបោះបង់ ហើយផ្តើមមកចាប់ដៃខ្ញុំ៖

«បានជាមកហើយ! ផ្តល់ឱកាសឱ្យបងបកស្រាយបានទេ?»

គេដឹកដៃខ្ញុំទៅវាលផ្កាលឿងស្រស់ដែលគេបានដាំ។ ជំហានជើងមិនស្មើរបស់គេ ធ្វើឱ្យទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់ទាំងមិនអាចឃាត់។ ប្រុសម្នាក់នេះទ្រាំរស់នៅពិការអស់ច្រើនឆ្នាំ លាក់ខ្លួននៅជាយក្រុងឆ្ងាយយ៉ាងនេះ តែនៅលួចតាមដានខ្ញុំដឹងគ្រប់រឿង គឺគេពិតជាស្រលាញ់ហើយមិនចង់ឱ្យខ្ញុំពិបាក? គេសុខចិត្តជ្រើសរើសលាក់បាំងមនោសញ្ចេតនាខ្លួនឯង?

«បងមើលគេខុសហើយ! បងសុំទោសមេសា!»

«គេជាអ្នកសាង មិនមែនលោកទេ មកសុំទោសខ្ញុំធ្វើអី?»

ខ្ញុំឆ្លើយតោះតើយមកពីគេក៏បានដឹងរឿងខ្ញុំនិងវិសាល។ នៅថ្ងៃនោះពួកគេពិតជាបានចួបនិយាយគ្នាក្នុងបន្ទប់ទឹក វិសាលមិនមែនបានស្គាល់យានហុងលីមកជាយូរ ក៏មិនបានដឹងមកថាខ្ញុំនិងយានហុងលីជាអ្វីនឹងគ្នាដែរ ការពិតគេមានចេតនាបញ្ឆោតចិត្តខ្ញុំតាំងពីដំបូង។

គេចង់សាកចិត្តខ្ញុំ គេចង់ឈ្នះលោកណា យាន ហុងលី។ ពួកយើងរៀបការព្រោះឋានៈគ្រួសារត្រូវគ្នា មិនមែនព្រោះស្នេហានោះទេ។ លោកដឹងទេ ពេលគ្រួសារខ្ញុំធ្លាក់ខ្លួន លោកប៉ាចាញ់បោកលុយបណ្តាក់ទុនត្រូវសងបំណុលរាប់ម៉ឺនដុល្លា ដល់ថ្នាក់លក់ដីលក់ផ្ទះ លក់ឡានសងគេមិនគ្រាន់ តែអតីតប្តីរបស់ខ្ញុំ បែរច្រណែនថាខ្ញុំមិនគិតគូរប៉ាម៉ាក់គេ ហើយបង្ខំឱ្យខ្ញុំចាកចេញពីប៉ាម៉ាក់មិនទទួលស្គាល់បំណុលនោះ។ គេមិនស្រលាញ់ខ្ញុំ មិនស្រលាញ់គ្រួសារខ្ញុំទេ គេចាកចេញពេលខ្ញុំវេទនាបំផុត ម្តេចលោកដាច់ចិត្តប្រគល់ខ្ញុំឱ្យមនុស្សប្រភេទនេះ?

ខ្ញុំត្រូវតែរហ័សជូតទឹកភ្នែកនេះកុំឱ្យគេដឹង ព្រោះប្រុសម្នាក់នេះនៅសម្លឹងមុខខ្ញុំមិនព្រមគេចចេញ ជាមួយពន្លឺភ្នែកដែលខ្ញុំទើបនឹងស្គាល់គេច្បាស់ថ្ងៃនេះឯង។

«គេមិនបានគោរពសន្យា…!»

«ឈប់និយាយពីម្នាក់នោះ! រឿងហួសហើយ ខ្ញុំមិនចង់រឭកទេ!»

«បើគេមិនចេះមើលថែអូន ទុកឱ្យបង!»

អាយុ រូបរាង ពិតជាអាចបញ្ជាក់ពីវ័យ តែអារម្មណ៍នៃមនោសញ្ចេតនា ពិតជាមិនអាចទេ។ ខ្ញុំចាស់ហើយ ខ្ញុំទន្ទេញពាក្យនេះជាប់ជានិច្ច។ ខ្ញុំគ្មានចិត្តគិតរៀបការជាថ្មី ក៏មិនធ្លាប់សម្លឹងមើលឃើញអ្នកដែលធ្លាប់មកចែចូវជាស្នេហា តែម្តេចពាក្យសម្តី​របស់​គេ ចេះតែធ្វើឱ្យខ្ញុំវិលទៅអារម្មណ៍នៃស្នេហាជាង២០ឆ្នាំមុន?

ឬព្រោះគេជាមនុស្សតែម្នាក់ដែលខ្ញុំរង់ចាំគ្មានពេលវេលាកំណត់?

ខ្ញុំដកដៃគេចេញព្រោះមិនចង់ឆ្លើយតបអ្វី តែប្រុសចំណាស់នោះនៅតែចចេសកាន់ដៃខ្ញុំជាថ្មី៖

«បុព្វេកំណត់ថា ពួកយើងជាគូ បើទោះបែកយូរប៉ុនណាក៏គង់បានចួប…សំខាន់អូនព្រមឱ្យបងមើលថែអូនទេ? បងលែងគិតថាមិនស័ក្តិសមនឹងអូនហើយមេសា បងបន្ទោសខ្លួនឯងជានិច្ច​ដែលមិនក្លាហាន តែបងពិតជាមិនចង់ឱ្យពេលវេលា កន្លងទៅទទេ ដោយមិនបានបញ្ជាក់ប្រាប់អូនពីអារម្មណ៍បងទេ…!»

ខ្ញុំអរណាស់! ខ្ញុំចាំពាក្យនេះយូរហើយខ្ញុំទទួលស្គាល់។ ខ្ញុំកុហកខ្លួនឯងថាភ្លេចគេរហូតមក ដួងចិត្តនេះមានរបួសគឺមិនមែនត្រូវការពេលវេលាមួយមុខដើម្បីព្យាបាល តែគឺស្នាមញញឹមគេនេះ។

តែខ្ញុំនៅតែមិនអាចឆ្លើយតបឱ្យស្របនឹងសំឡេងចង្វាក់បេះដូង។ ខ្ញុំងាកសម្លឹងមើលអ្វីៗដែលគេកសាង ហើយក៏បានឃើញខ្លួនឯងកាលពីជាង២០ឆ្នាំមុនជាមួយគេ កំពុងដេញប្រឡែងគ្នាក្នុងសួនស្នេហ៍ដ៏ស្មោះស្ម័គ្រសប្បាយក្រៃ៕

ខ្ញុំទើបតែនិយាយជាមួយនឹងអ្នកគ្រូណីកាលពីព្រឹកមិញសោះថាបាត់មិនឃើញគាត់នៅឯសាលារៀន ប៉ុន្តែពេលនេះខ្ញុំបែរជាមកប្រទះនឹងសាកសពដ៏គួរឱ្យសង្វេគរបស់គាត់ដោយចៃដន្យ នៅក្នុងស្រះទឹកនេះទៅវិញ។

ស្រះទឹក?! មែនហើយ! ខ្ញុំមិនគួរភ្លេចស្នាមដានទំហំប៉ុនខ្លួនមនុស្សនិងសំឡេង “ក្ឌុង” មុនពេលដែលខ្ញុំស្ដាប់ឮសំឡេងទួញយំអង្វរកររបស់ស្រីយ៉ែនឡើយ។ ឬក៏មានអ្នកសម្លាប់គាត់ ហើយអូសសាកសពគាត់យកមកទម្លាក់ក្នុងស្រះទឹកនេះ?!

ខ្ញុំកំពុងតែញ័រខ្លួនដូចជាកូនសត្វ បានត្រឹមតែហូរទឹកភ្នែកសស្រាក់គ្រវីក្បាលតិចៗដូចមនុស្សវិកលចរិត ទាំងប្រឹងរកនឹកមួយរយហេតុផលដែលនាំឱ្យពូប្រមមកស្លាប់ដូចជាសត្វធាតុបែបនេះ។ កំពុងតែលង់ខ្លួនចូលជ្រៅទៅក្នុងការគិតក៏ស្រាប់តែម្រាមដៃមួយស្ទុះមកខ្ញាំសក់ខ្ញុំយ៉ាងរហ័ស រួចក៏ទាញផ្ដួលខ្លួនខ្ញុំចូលទៅក្នុងទឹក រុញផ្អឹបក្បាលខ្ញុំលិចចូលទៅក្នុងទឹកស្រះតែម្ដង។

ខ្ញុំប្រវេប្រវាដៃជើងប្រឹងស្រែករកជំនួយ ប៉ុន្តែបានតែត្រឹមបញ្ចេញខ្យល់មកក្រៅបែបពពុះទឹកខ្សុល។

ភ្លាមនោះម្ចាស់កម្លាំងដៃក៏ក្របួចទាញសក់ខ្ញុំឱ្យងើបពីទឹកឡើងមកវិញ…

«អ៊ឺ…ជួយ…»

ស្រែកបានតែត្រឹមនេះ ខ្ញុំក៏ត្រូវបានជននោះចាប់ជ្រមុជនៅក្នុងទឹកជាថ្មីម្ដងទៀត។ ខ្ញុំក៏ដង្ហក់ខ្យល់លេបទឹកចូលទៅក្នុងពោះមិនដឹងជាប៉ុន្មានក្អឹកឡើយ។ ប៉ុន្តែពេលនេះរឿងលេបទឹកស្រះគឺវាមិនសំខាន់ឡើយ ប៉ុន្តែរឿងដែលសំខាន់គឺខ្ញុំកំពុងឈ្លក់ទឹកជិតដាច់ដង្ហើមទៅហើយ។

ទោះបីជាយ៉ាងណាដៃរបស់ខ្ញុំនៅបន្តទាញដៃរបស់ជនមិនស្គាល់មុខពីក្បាលរបស់ខ្ញុំ  ដើម្បីនឹងអាចរកឱកាសបន្តដកដង្ហើមបានខ្លះៗ។ ប៉ុន្តែមិនអាចឡើយ!! ជននោះប្រើកម្លាំងដ៏ខ្លាំងជ្រមុជក្បាលខ្ញុំចូលទៅក្នុងទឹកឱ្យឱនងើបៗជាច្រើនដងរហូតដល់…

«ឈប់ឥឡូវនេះពូយ៉ន!!! ឆាប់លែងលោកគ្រូណាន់ភ្លាម!!»

ជាមួយនឹងសំឡេងល្វើយៗរបស់អ្នកគ្រូណីដែលខ្ញុំចាំបានមិនភ្លេច ម្ចាស់ដៃដ៏សាមាន្យក៏កន្ត្រាក់ទាញសក់ខ្ញុំឱ្យងើបក្បាលចេញពីទឹកជាថ្មីម្ដងទៀត។

«ហ៊ឺកកកក…អស់ៗៗ..ហ៊ឺ…អស់ៗៗ…»

ខ្ញុំក្អកដង្ហក់ដង្ហើយហៀរទឹកចេញពីច្រមុះនិងមាត់បីដូចជាឆ្កែឆ្កួត។ ក្រោយមកច្រមុះរបស់ខ្ញុំក៏ចាប់ដំណើរការដោយស្វ័យប្រវត្តិ ស្រូបយកនូវឧស្ម័នអុកស៊ីសែនខ្លាំងៗដើម្បីបំពេញទៅឱ្យសួត។ ភ្លាមនោះខ្ញុំក៏ស្ដាប់បាននូវសំឡេងក្ដុកក្ដួលរបស់អ្នកគ្រូណីបន្លឺមកល្វើយៗពីមាត់ស្រះសាជាថ្មី៖

«លោកគ្រូណាន់! លោកគ្រូយ៉ាងម៉េចហើយ? លោកគ្រូមិនអីទេអ្ហេស?»

ត្រចៀករបស់ខ្ញុំដូចជាចង់ហ៊ឹងអស់ ជើងដៃរបស់ខ្ញុំក៏ប្រែជាទន់ល្ហិតល្ហៃដូចជាគ្មានកម្លាំងកំហែងអ្វីបន្តិចសោះ ដូច្នេះគ្រាន់តែជនអន្យតិរ្ថិយដែលខ្ញុំដឹងថាជាពូយ៉នតាមរយៈសំឡេងស្រែករបស់អ្នកគ្រូណីនោះលែងដៃពីក្បាលខ្ញុំភ្លាម ខ្ញុំក៏ដួលដេកទៅលើចំណោតមាត់ស្រះនោះមួយរំពេច។ ម្ដងនេះសំឡេងតក់ស្លុតរបស់អ្នកគ្រូណីក៏លាន់ឡើងមកជាថ្មី៖

«លោកគ្រូណាន់! លោកគ្រូមិនអាចកើតអីជាដាច់ខាត!!…ខ្ញុំមិនឱ្យលោកគ្រូកើតអីជាដាច់ខាត!!»

ខ្ញុំនៅបន្តបើកភ្នែកប្រិមៗសម្លឹងរាងកាយពូយ៉ន ដែលកំពុងឈរមួយជំហរខ្លួនឈ្ងោកមុខចុះមកសម្លឹងខ្ញុំដោយកែវភ្នែកសាហាវឃោរឃៅ។ ទោះបីជាកែវភ្នែករបស់ខ្ញុំមើលឃើញនូវពូយ៉នក្នុងសភាពព្រាលៗក៏ដោយ ក៏ខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំនៅតែអាចបកស្រាយប្រាប់ខ្ញុំបានថា ពូយ៉នដែលកំពុងតែឈរនៅពីមុខខ្ញុំនេះ គឺមិនមែនជាពូយ៉នស្លូតបូតម្នាក់ដែលខ្ញុំតែងតែឃើញនោះឡើយ។ ភ្លាមនោះពូយ៉នក៏ក្ដាប់ដៃយ៉ាងណែនបន្លឺសំឡេងទាំងសង្កៀតធ្មេញ៖

«ល្អ!! មកជុំគ្នាតែម្ដងបែបនេះក៏ល្អ!!…ហ៊ឹះ! ពួកឯងស្រឡាញ់ស្មោះស្ម័គ្រគ្នាណាស់មែនទេ? បាន!! ចាំយើងជាអ្នកបញ្ជូនពួកឯងឱ្យទៅរួមរស់ជាមួយគ្នានៅឯឋាននរកទៅចុះ!!»

«គឺពូទេដែលត្រូវចុះនរកនោះពូយ៉ន! ពូជាឃាតករសម្លាប់មនុស្ស…ពូហ៊ានលើកដៃសម្លាប់សូម្បីតែក្មេងជំទង់ម្នាក់…តើចិត្តរបស់ពូសាងពីស្អីទៅពូយ៉ន?!»

អ្នកគ្រូណីខំតបតជាមួយនឹងពូយ៉ន ដោយសំឡេងអួលណែនលាយឡំនឹងភ្លើងទំហឹងខណៈដែលពូយ៉នឈរសើចដូចជាមនុស្សឆ្កួត៖

«ហាសហា…ឯងសួរថាចិត្តរបស់យើងសាងពីអ្វីអ៊ីចឹងអ្ហេស?! ចុះឯងមានដែលឆ្ងល់ថាចិត្តអាធាមនោះសាងឡើងមកពីអ្វីដែរទេ? អាឈាមថោកនោះវាចាប់រំលោភមីខ្យែនកូនយើង! ហ៊ឹះ! ក្មេងទំនើងបាតសង្គមម៉ែឪប្រដៅមិនស្ដាប់ដូចជាវា ស័ក្ដិសមហើយដែលវាត្រូវងាប់ទៅបែបហ្នឹង! មនុស្សដូចជាវារស់នៅនាំតែធ្ងន់ផែនដីឥតប្រយោជន៍ទេ!!»

ពូយ៉នសង្កត់កន្ទុយពាក្យមួយទំហឹងតែអ្នកគ្រូណីនៅតែមិនព្រមចុះចាញ់៖

«អ៊ីចឹងពូគិតថាផែនដីអាចទ្រនូវអំពើឃោរឃៅរបស់ពូបានដែរអ្ហេស?!!…សូម្បីតែពូប្រម…សូម្បីតែពូប្រមក៏ពូមិនលើកលែងឱ្យគាត់ដែរ! (អ្នកគ្រូណីក៏ប្រែជាខ្សឹកខ្សួល) គឺគ្រាន់តែមនុស្សវិកលចរិតម្នាក់…មនុស្សវិកលចរិតម្នាក់សោះក៏ពូមិនលើកលែងឱ្យដែរ!!»

«មិនបាច់បូរបាច់ច្រើនទេ!! ពួកឯងទាំងពីរចេះដឹងរឿងយើងខ្លាំងណាស់ អ៊ីចឹងត្រៀមខ្លួនក្លាយជាខ្មោចយាមទឹកស្រះរបស់យើងទៅ!!»

ជាមួយនឹងប្រយោគនេះ ពូយ៉នក៏បោះជំហានទៅរកអ្នកគ្រូណីនៅឯមាត់ស្រះ ខណៈខ្ញុំព្យាយាមស្រវាប្រទេញបំណងចាប់ជើងពូយ៉នឱ្យជាប់ តែកម្លាំងដ៏ស្ដួចស្ដើងរបស់ខ្ញុំបែរជាចាប់បានត្រឹមតែជើងខោរបស់ពូយ៉នទៅវិញ។

«កុំ…កុំអីពូ…កុំធ្វើអីអ្នកគ្រូណីអីពូ…!!»

ទោះបីជាយ៉ាងណា  ពូយ៉នក៏នៅតែបន្តបោះជំហានលឿនស្លេវឆ្ពោះទៅរកអ្នកគ្រូណី ខណៈខ្ញុំប្រឹងដាក់ភ្នែកដែលដិតដាមដោយទឹកភ្នែកហូរសស្រាក់សម្លឹងឃើញដោយព្រាលៗនូវរូបភាពរបស់អ្នកគ្រូណី ដែលកំពុងបោះជំហានខ្ញើចៗថយទៅក្រោយទាំងត្រដាបត្រដួស ប្រឹងនិយាយដោយសំឡេងញ័រៗ៖

«ពូប្រគល់ខ្លួនឱ្យប៉ូលិសទៅពូយ៉ន…ពូជឿខ្ញុំទៅ…ទោសធ្ងន់នឹងអាចក្លាយជាស្រាល!…តែបើពូនៅតែបន្តសម្លាប់មនុស្សបន្ថែមទៀត នោះទោសទណ្ឌរបស់ពូនឹងអាចឱ្យពូជាប់គុកអស់មួយជីវិតបាន!…ពូប្រគល់ខ្លួនឱ្យប៉ូលិសទៅ…ព្រមទទួលសារភាពគ្រប់យ៉ាងទៅពូមុននឹងអ្វីៗធ្ងន់ធ្ងរជាងនេះ…ហាស៎…អូយ…!!»

អ្នកគ្រូណីឈានថយក្រោយទាំងជើងខ្ញើចៗ មិនប្រយ័ត្នក៏រអិលជើងដួលព្រូសមួយរំពេច។ ភ្លាមនោះពូយ៉នដែលកំពុងតែបោះជំហានទៅរកអ្នកគ្រូណីស្រាប់នោះ ក៏ស្ទុះទៅច្របាច់កអ្នកគ្រូណីភ្លាមៗឥតបង្អង់។

«អ៊ឺ…លែង…លែង…!!»

«ទេ!!»

ខ្ញុំប្រឹងស្រែកញ័រអស់ទាំងខ្លួន ដំណាលគ្នានឹងអ្នកគ្រូណីបន្លឺសំឡេងផុតៗទាំងខំប្រឹងរើបម្រះពីកម្លាំងដៃរបស់ពូយ៉ន តែទោះជាយ៉ាងណា ពូយ៉នចិត្តសាមាន្យមិនប្រណីនាងឡើយ។ ឃើញបែបនេះខ្ញុំក៏ខំប្រឹងប្រមូលអស់កម្លាំងកាយចិត្ត ត្រដរច្រត់ដៃងើបខ្លួនទាំងត្រដាបត្រដួសដើម្បីទៅជួយអ្នកគ្រូណី។ បែរទៅរកពូយ៉នវិញ គាត់កំពុងតែច្របាច់កអ្នកគ្រូណីអស់ទំហឹង បំណងនឹងផ្ដាច់យកជីវិតរបស់នាងឱ្យទាល់តែបាន។

អ្នកគ្រូណីឯណោះកំពុងទធាក់ជើងទៅមក ប្រកាច់ប្រកិនត្រដរខ្យល់ ស្របពេលដែលពូយ៉នទាញកូនកាំបិតមួយចេញមក បម្រុងនឹងចាក់អ្នកគ្រូណីទៅហើយក៏ស្រាប់តែ…

«អ៊ឹះ!!…រត់…រត់ទៅអ្នកគ្រូណី!!»

ខ្ញុំដែលទើបនឹងបោះជំហានមកដល់ទាំងញញីញញ័រ ក៏ស្ទុះចាប់កដៃកាន់កាំបិតរបស់ពូយ៉នជាប់ទាំងស្រែកឱ្យអ្នកគ្រូណីរត់។

«អ៊ឺហ៊ឹះ! ស្រឡាញ់គ្នាណាស់អ្ហេស?!!»

ជាមួយនឹងសំឡេងគ្រហឹមនេះ ពូយ៉នក៏គ្រវាសខ្ញុំមួយដៃដួលដេកទៅជិតអ្នកគ្រូណីដែលកំពុងតែក្អកដង្ហក់នោះទាំងជំហរតែម្ដង។ ភ្លាមនោះពូយ៉នក៏ខាំមាត់យារកាំបិតបំណងនឹងចាក់សម្លាប់អ្នកគ្រូណីឱ្យខានតែបាន។ លុះឃើញបែបនេះខ្ញុំក៏ស្ទុះទៅទ្រោបពីលើរាងកាយអ្នកគ្រូណី ដើម្បីរងនូវមុខកាំបិតទាំងស្រែកសឹងតែភ្លាត់សំឡេង…

«ទេ!!!»

«លោកគ្រូ!!!»

«អូយ!!!»

ខ្ញុំទ្រោបពីលើអ្នកគ្រូណីចាំទទួលរងនូវមុខកាំបិតរបស់ពូយ៉ន ឥតមានខ្លាចក្រែងសេចក្ដីស្លាប់ឡើយ ព្រោះបើសិនជាខ្ញុំបណ្ដោយឱ្យនាងស្លាប់នៅចំពោះមុខខ្ញុំ នោះខ្ញុំនឹងមានវិប្បដិសារៈអស់មួយជីវិត។

ថ្វីដ្បិតតែខ្ញុំមិនដឹងថាស្នេហាគឺវាអ្វីឱ្យពិតប្រាកដក៏ដោយ ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចដឹងថាជីវិតរបស់ខ្ញុំនឹងលែងមានន័យតទៅទៀតបើសិនជាគ្មានវត្តមានរបស់អ្នកគ្រូណីទេនោះ។ ជាសត្យានុម័តដែលថានៅពេលនេះខ្ញុំគួរតែមានភាពឈឺចាប់នៅត្រង់ខ្នងមុននឹងខ្ញុំបិទភ្នែកទៅជារៀងរហូត ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញត្រចៀករបស់ខ្ញុំ នៅតែអាចស្ដាប់ឮនូវសម្រែកតក់ស្លុតរបស់អ្នកគ្រូណីនិងសម្រែកឈឺចាប់របស់ពូយ៉នបន្តគ្នា ទាំងដែលខ្ញុំគ្មានអារម្មណ៍ថាកូនកាំបិតរបស់ពូយ៉នបានជ្រៀតចូលទៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំឡើយ។  

បន្តមកខ្ញុំក៏បានស្ដាប់ឮនូវសំឡេងអណ្ដឺតអណ្ដករបស់មនុស្សម្នាក់ទៀត…

«ពុក! ពុកឈប់សម្លាប់មនុស្សទៅពុក!…វាបាបខ្លាំងណាស់ណ៎ាពុក…!»

ម្ដងនេះអ្នកគ្រូណីងើបអង្គុយ រួចក៏បែរមកទប់ទ្រខ្លួនខ្ញុំឱ្យងើបអង្គុយទាំងរន្ធត់ចិត្ត៖

«លោកគ្រូ!! លោកគ្រូមិនអីទេអ្ហេស?!»

ខ្ញុំមិនបានចាប់អារម្មណ៍ឆ្លើយនឹងអ្នកគ្រូណីឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញខ្ញុំក្រឡេកទៅម្ខាងឃើញពូយ៉នខំប្រឹងងើបឈរទាំងទ្រេតទ្រោត ខណៈនៅម្ខាងទៀតគឺជាស្រីយ៉ែនទាំងសាច់ទាំងឈាម ដែលកំពុងក្ដាប់ដំបងវែងមួយនៅក្នុងដៃយ៉ាងណែនទាំងយំយែកខ្សឹកខ្សួលដែលល្មមអាចឱ្យខ្ញុំស្មានដឹងបានថាមុននេះសម្រែកពូយ៉នគឺកើតឡើងដោយសារតែស្រីយ៉ែនវាយពុកនាងមួយដំបង។

មួយរំពេចនោះពូយ៉នក៏ងាកទៅសម្លឹងស្រីយ៉ែនដូចចង់ស៊ីសាច់ហុតឈាម រួចក៏យារកាំបិតចង្អុលកូនស្រីខ្លួនឯងទាំងនិយាយទ្រគោះបោះបោក៖

«មីកូនរមិលគុណ!! ហងឯងសុខចិត្តជួយគេក្បត់នឹងឪខ្លួនឯងអ៊ីចឹងអ្ហី?! ហងឯងគិតចង់ឱ្យអញទៅដេកគុកមែនទេអ្ហាស៎?! បាន!! មីកូនចង្រៃដូចជាហងឯងមិនចាំបាច់មានជីវិតរស់នៅតទៅទៀតទេ!!»

«ឈប់!! ឆាប់លើកដៃឡើងលើឥឡូវនេះភ្លាមអាយ៉ន!!»

ពូយ៉នមិនទាន់ទាំងបានស្ទុះចូលទៅជិតកូនគាត់ផង ក៏ស្រាប់តែពូប៉ែននិងសហការីរបស់គាត់បង្ហាញខ្លួនមកជ្រងោ ទាំងក្នុងដៃក្ដាប់កាំភ្លើងយ៉ាងណែនភ្ជង់តម្រង់មកពូយ៉នឱ្យគាត់ឈប់សកម្មភាព។ ម្ដងនេះពូយ៉នក៏ឈរធ្មឹងដូចជាមនុស្ស

យន្តប៉ុន្តែមាត់របស់គាត់នៅតែបន្លឺសំឡេងក្ដុកក្ដួលខ្សាវៗ៖

«មីខ្យែន!! នេះហងឯងហៅប៉ូលិសឱ្យមកចាប់ឪខ្លួនឯងពិតមែន!!»

ភ្លាមៗនោះស្រីយ៉ែនក៏ទម្លាក់ដំបងចុះក្ឌុក រួចក៏លត់ជង្គង់គ្រឹបដល់ដី ចាប់ស្រែកយំខ្លាំងៗទាំងពោលរៀបរាប់សឹងតែស្ដាប់មិនយល់៖

«ខ្ញុំ…ហ៊ឺ…ខ្ញុំសុំទោសពុក…ហ៊ឺ…ខ្ញុំសុំទោសពិតមែន…តែខ្ញុំ…ខ្ញុំមិនអាចឱ្យពុកសម្លាប់មនុស្សទៀតទេ…ហ៊ឺ…!!»

មកដល់ត្រឹមនេះទិដ្ឋភាពងងឹតព្រាលៗក៏ប្រែជាងងឹតស្លុប ខណៈឥន្ទ្រីយវិញ្ញាណទាំងប្រាំរបស់ខ្ញុំ លែងទទួលដឹងនូវអ្វីទាំងអស់ក្រៅតែពីសំឡេងស្រែកពោរពេញដោយក្ដីព្រួយបារម្ភរបស់អ្នកគ្រូណីលាន់ឮកាន់តែខ្សោយទៅៗនៅក្នុងត្រចៀករបស់ខ្ញុំ៖

«លោកគ្រូណាន់! លោកគ្រូណាន់!! ពូប៉ែនជួយលោកគ្រូណាន់ផង…!!»

……………………

ព្រះសុរិយារៀងរះនៅដើមថ្ងៃថ្មី…

នៅមណ្ឌលសុខភាពឃុំ…

«តិចៗលោកគ្រូ!!»

ទឹកដមសំឡេងផ្អែមពីរោះព្រមទាំងការយកចិត្តរបស់អ្នកគ្រូណីហាក់ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានកម្លាំងងើបអង្គុយព្រឺសតែម្ដង។ ខ្ញុំចាប់ក្រឡេកទៅប្លោកសឺរ៉ូមដែលកំពុងហូរតក់ៗចូលមកក្នុងដៃរបស់ខ្ញុំ លុះងាកទៅសម្លឹងអ្នកគ្រូណីដែលអង្គុយលើកៅអីនៅក្បែរនោះ ស្រាប់តែស្លាបព្រាបបរនៅជិតមាត់ខ្ញុំបង្កើយ។ ខ្ញុំងើបមុខញញឹមដាក់ម្ចាស់ស្លាបព្រាទាំងគិតរវើរវាយរហូតដល់…

«លោកគ្រូណាន់! លោកគ្រូកំពុងភ្លឹកអីហ្នឹង?! ប្រញាប់ពិសាបបរទៅទាន់នៅក្ដៅៗន្អាលនឹងបានមានកម្លាំងដូចដើមឆាប់ៗ!!»

ខ្ញុំដូចជាអឹមអៀនរកថាមិនត្រូវ ព្រោះអីគ្រាន់តែខ្សោយកម្លាំងងើបពីសន្លប់សោះអ្នកគ្រូណីក៏យកចិត្តទុកដាក់នឹងខ្ញុំថ្នាក់នេះទៅហើយ ចុះទម្រាំតែបានគ្នាជាប្ដីប្រពន្ធទៀតនោះ?! ហេសហេ!!

គិតវែងឆ្ងាយពេកដឹងអាណាន់អឺយយ!! ប្រាកដណាស់បើបានគ្នាជាប្ដីប្រពន្ធពិតមែននោះ រាងស្គមកំព្រឹងខ្ពស់ចោងណោងសាច់ដុំកង្កែបខ្សោយកម្លាំងដូចជាខ្ញុំ មុខតែឱ្យអ្នកគ្រូណីមើលថែដូចជាម៉ែមើលថែកូនជាក់ជាមិនខាន។ ខ្ញុំលេបបបរបានបន្តិចក៏ធ្វើជាដកមាត់ចេញពីស្លាបព្រាយ៉ាងរហ័ស៖

«អូយក្ដៅណាស់អ្នកគ្រូ!!»

អ្នកគ្រូណីក៏ដកស្លាបព្រាចេញទាំងធ្វើមុខភ្ញាក់ផ្អើល៖

«អ៊ូស! ក្ដៅខ្លាំងអ្ហេស? ឱ្យខ្ញុំសុំទោស!!!»

«បាទអ្នកគ្រូ! បើចឹងអ្នកគ្រូជួយផ្លុំឱ្យខ្ញុំបន្តិចបានអត់?!»

ឮបែបនេះអ្នកគ្រូណីក៏លើកស្លាបព្រាបបរយកទៅផ្លុំយ៉ាងរហ័ស ឥតមានសង្ស័យថាខ្ញុំនេះកំពុងតែលួចញញឹម ព្រោះសប្បាយដែលបោកនាងបានសម្រេច។ បន្ទាប់ពីញ៉ាំបបរអស់មួយចាន អ្នកគ្រូណីក៏ប្រុងលើកទឹកបញ្ចុកខ្ញុំទៀត ឃើញបែបនេះខ្ញុំក៏ផ្ទុះសំណើចទប់លែងជាប់តែម្ដង។ បែរមកអ្នកគ្រូណី នាងកំពុងតែធ្វើភ្នែកឡិងឡង់ហាក់មិនយល់រឿង៖

«លោកគ្រូសើចអី?! មានអីកំប្លែងអ្ហេស?!»

ខ្ញុំគ្រវីក្បាលតិចៗទាំងយកដៃម្ខាងខ្ទប់មាត់។ ដល់ទៅពេលឃើញនាងសួរត្រង់ទៅត្រង់មកបែបនេះខ្ញុំក៏ដូចជាមិនដាច់ចិត្តបន្តបោកនាងទៀតសោះ។ សម្រេចសម្រួចខ្ញុំក៏និយាយសាច់ការ៖

«ខ្ញុំអរគុណអ្នកគ្រូច្រើនហើយ! ការពិតទៅខ្ញុំមិនបានឈឺអីធ្ងន់ធ្ងរដល់ថ្នាក់ញ៉ាំបបរញ៉ាំទឹកខ្លួនឯងមិនកើតនោះទេ!! ម៏!!»

ជាមួយនឹងពាក្យ “ម៏” ខ្ញុំក៏ឈោងដៃទៅយកទឹកពីអ្នកគ្រូណី ប៉ុន្តែនាងបែរជាដាក់ទឹកទៅលើតុវិញទាំងធ្វើមុខក្រញូវ៖

«បោកខ្ញុំបានណាស់!! បើអ៊ីចឹងអញ្ចើញឈោងយកទឹកញ៉ាំដោយខ្លួនឯងទៅលោកគ្រូ!!»

អីយ៉ា! ងរមិនធម្មតាដែរតើ។ មើលចុះ! នាងបំបែរខ្លួនទៅរៀបចំស្រាក់បបរយ៉ាងលឿនងរខ្ទើតដូចជាខ្ទួយយ៉ាងអ៊ីចឹង។

«ពុទ្ធោអ្នកគ្រូ!! ខ្ញុំលលេងទេតើ!»

«លលេងឱ្យខ្ញុំផ្លុំបញ្ចុកបបរលោកគ្រូអស់មួយចានហ្នឹងអ្ហេស?!»

«ហូយយយ! កុំខឹងអីណ៎ាអ្នកគ្រូ! សុំទោស! សុំទោស! ខ្ញុំសុំទោសពិតមែនណ៎ា! លើកក្រោយខ្ញុំឈប់លេងបែបហ្នឹងទៀតហើយ! ឥឡូវមកនិយាយរឿងសាច់ការល្អជាង! គឺខ្ញុំចង់និយាយរឿងពូយ៉ន!!»

ម្ដងនេះអ្នកគ្រូណីក៏អង្គុយចុះវិញ   ប៉ុន្តែមិនទាន់ស្រាយទឹកមុខភ្លាមៗនោះទេ។ ឃើញបែបនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំភ័យណាស់ដែរ ព្រោះនាងខំដាក់ច្បាប់មិនទៅបង្រៀនសិស្ស ស៊ូក្រោកធ្វើបបរតាំងពីព្រឹកយកមកឱ្យខ្ញុំ មិនគួរណាខ្ញុំលលេងនឹងនាងបែបហ្នឹងទៅវិញ។ ភ្លាមៗអ្នកគ្រូណីក៏ផ្ទុះសំណើចធ្វើឱ្យខ្ញុំស្លឺភ្នែកតែម្ដង។

«ខ្ញុំprankលោកគ្រូលេងវិញតើ! លោកគ្រូចាំបាច់ធ្វើមុខស្អុយអ៊ីចឹងធ្វើអី? លោកគ្រូហ៊ានជួយជីវិតខ្ញុំ រឿងអីដែលខ្ញុំត្រូវខឹងលោកគ្រូនឹងរឿងប៉ុណ្ណឹងនោះ! បានហើយមកនិយាយពីរឿងពូយ៉នវិញ!»

និយាយដល់រឿងពូយ៉នអ្នកគ្រូណីក៏ប្ដូរទឹកមុខទៅជាប្រាកដប្រជា មុននឹងនិយាយរឿងគ្រប់យ៉ាងដែលកើតឡើងក្រោយពេលដែលខ្ញុំសន្លប់លែងដឹងខ្លួនប្រាប់មកខ្ញុំយ៉ាងដូច្នេះថា៖

«ពូយ៉នត្រូវបានពូប៉ែនឃាត់ខ្លួនយកទៅតាំងពីល្ងាចនោះម្ល៉េះ ហើយឥឡូវនេះពូយ៉នត្រូវបាននគរបាលនាំខ្លួនយកទៅឃុំឃាំងនៅឯទីរួមខេត្ត!!»

មកដល់ត្រឹមនេះអ្នកគ្រូណីក៏អាក់សម្ដីបន្តិច ស្របពេលដែលខ្ញុំកំពុងបន្ធូរដង្ហើមធំរំសាយអារម្មណ៍តានតឹង។ នាងហៀបនឹងបន្តប្រយោគជាថ្មីទៀតក៏ប៉ុន្តែ…

«អូ៎លោកគ្រូអ្នកគ្រូ! នៅជុំគ្នាតែម្ដងហើយហ្ន៎!»

ខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីភ្ញាក់ព្រើត លុះក្រឡេកទៅក៏ប្រសព្វនឹងមីងឱកដែលកំពុងតែដើរយួរថង់ផ្លែឈើចូលមក។ គាត់ចាប់ញញឹមជាថ្មីទាំងស្រដីមួយៗ៖

«នេះមីងយកផ្លែឈើខ្លះមកឱ្យលោកគ្រូពិសា!!»

ឃើញដូច្នោះខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីក៏ប្រញាប់ពោលរាក់ទាក់មីងឱកតាមទម្លាប់។ លុះក្រោយមកខ្ញុំក៏ជាប់មាត់ជជែកលេងជាមួយនឹងមីងឱកអស់ពីរឿងមួយចូលរឿងមួយរហូតឈានទៅដល់រឿងរ៉ាវពូយ៉ន ដែលជាប្រធានបទដ៏ក្ដៅគគុកប្រចាំក្នុងភូមិឋានជនបទមួយនេះ។

………………….

ពីរថ្ងៃកន្លងផុតទៅ…

ប៉ុន្មានថ្ងៃកន្លងផុត ខ្ញុំក៏ចាប់វិលទៅរកសភាពដើមវិញ។ នៅព្រឹកនេះខ្ញុំទៅបង្រៀនសិស្សធម្មតាបន្ទាប់ពីអវត្តមានពីរបីថ្ងៃកន្លងទៅនេះ។ ម៉ោងជាង៩ព្រឹកខ្ញុំចេញពីបង្រៀន ក៏ឆ្លៀតបង្ហួសទៅវត្តដើម្បីយកគ្រឿងភេសជ្ជៈ នំចំណីក្រៀមខ្លះៗនិងសម្ភារៈសិក្សាមួយចំនួនទៀតយកទៅប្រគេនព្រះសង្ឃ ដើម្បីបានធ្វើបុណ្យឱ្យចិត្តជ្រះស្រឡះពីរឿងឧបទ្រពចង្រៃទាំងឡាយទាំងពួង។

យ៉ាងណាក៏ដោយរឿងហេតុប្រថុយប្រថានអាយុជីវិតដែលខ្ញុំទើបនឹងឆ្លងកាត់មកនេះ ខ្ញុំមិនបានប្រាប់ពុកម៉ែខ្ញុំនៅឯស្រុកកំណើតឱ្យគាត់ដឹងឡើយ ព្រោះបើមិនអ៊ីចឹងទេនោះ ពុកម៉ែច្បាស់ជាបារម្ភពីខ្ញុំស្លន់ស្លោឡើងមកទីនេះជាក់ជាមិនខាន។

ខ្ញុំគិតថាចាំមើលដល់ខ្ញុំទៅលេងផ្ទះសិន យ៉ាងម៉េចយ៉ាងម៉ាសឹមប្រាប់ពួកគាត់នៅពេលហ្នឹងតែម្ដងទៅ។ ប៉ុន្តែបើសិនរឿងរ៉ាវនេះលាក់មិនជិតពីពួកគាត់ទេនោះ ខ្ញុំក៏មានតែគិតគូរដោះស្រាយទៅតាមហ្នឹងទៀតតែប៉ុណ្ណោះ។

ខ្ញុំចេញពីកុដ្ឋិលោកគ្រូសង្គ្រាជ ក៏ស្រាប់តែវ៉ាក់ជាមួយនឹងពូប៉ែនដែលឈប់ម៉ូតូចូលទៅអង្គុយនៅលើបង់ក្រោមទ្រើងផ្កាចេកទុំ។ ឆ្លៀតឱកាសនេះ ខ្ញុំក៏ចូលទៅជជែកលេងជាមួយនឹងគាត់ ដើម្បីបានសួរនាំពីរឿងរ៉ាវពូយ៉ននិងស្រីយ៉ែនលម្អិតផងដែរ។

បន្តមកពូប៉ែនក៏បានរៀបរាប់ប្រាប់ខ្ញុំយ៉ាងក្បោះក្បាយនូវរឿងរ៉ាវគ្រប់យ៉ាង។ គាត់បានបញ្ជាក់ថា ស្រីយ៉ែនបានរៀបរាប់អំពីដើមហេតុនៃការសម្លាប់ប្អូនធាមរបស់ឪពុកនាងនៅចំពោះមុខនគរបាលយ៉ាងដូច្នេះថា…

ការពិតទៅនាងមិនទាន់ចង់ឈប់រៀននោះទេ ក៏ប៉ុន្តែដោយសារបញ្ហាជីវភាពខ្វះខាតនាងក៏បង្ខំចិត្តឈប់រៀន។ បើនិយាយទៅ នោះមិនមែនជាបញ្ហាតែមួយដែលបណ្ដាលឱ្យនាងបង្ខំចិត្តឈប់រៀននោះទេ ផ្ទុយទៅវិញឪពុករបស់នាងដែលជាបុរសពោះម៉ាយតែងតែរករឿងរញ៉ាំរញ៉ូវប្រាប់ឱ្យនាងឈប់រៀនទៅជួយធ្វើការគាត់ជារឿយៗ។ ដោយសារបញ្ហាខ្វះខាតនិងសម្ពាធពីគ្រួសារ នាងក៏បង្ខំចិត្តឈប់រៀនទាំងទឹកភ្នែក។

ក្រោយមកនាងក៏ឡើងទៅធ្វើការនៅភ្នំពេញ។ មិនទាន់បានកន្លះឆ្នាំស្រួលបួលផង នាងក៏ត្រលប់មកជួយធ្វើចម្ការពូយ៉ននៅឯស្រុកកំណើតវិញ។ ពេលនោះលោកគ្រូនាយកបានដឹងឮដំណឹង គាត់ក៏ទៅហៅនាងឱ្យត្រលប់មកចូលរៀនវិញ។ នាងពិតជាត្រេកអរចង់ចូលរៀនវិញណាស់ ប៉ុន្តែទីបំផុតក្ដីស្រមៃចង់ចូលរៀនសាជាថ្មីរបស់នាងក៏ត្រូវបានរលាយរលត់ ដោយសារតែឪពុករបស់នាងមិនយល់ព្រមហើយថែមទាំងបង្ខំឱ្យនាងឆ្លើយបដិសេធជាមួយនឹងលោកគ្រូនាយកថែមទៀត។

នៅល្ងាចថ្ងៃមួយ ដោយនាងនឹករឭកសាលារៀនខ្លាំងពេក នាងក៏លួចពូយ៉នទៅលេងនៅសាលា។ មិននឹកស្មានថានៅល្ងាចនោះឯង ដែលប្អូនធាមបង្ខំចាប់រំលោភនាងនៅក្នុងបន្ទប់ឃ្លាំងសាលារហូតបានសម្រេច។ ដោយភាពឈឺចាប់ទាំងកាយទាំងចិត្តដែលត្រូវបានគេរំលោភបំពានមិនអាចទ្រាំបាន ស្រីយ៉ែនក៏យំយែកប្រាប់រឿងគ្រប់យ៉ាងឱ្យពូយ៉នដឹង។

ចំណែកឯពូយ៉នវិញ គាត់ក៏ទទួលសារភាពគ្រប់យ៉ាងដែរថា ក្រោយពីពេលដែលដឹងថាកូនស្រីរបស់គាត់ត្រូវបានប្អូនធាមចាប់រំលោភ គាត់ក៏មានការខឹងសម្បានឹងប្អូនធាមយ៉ាងខ្លាំងដល់ថ្នាក់រៀបចំគម្រោងទុកជាមុនដើម្បីសម្លាប់ប្អូនធាមសងសឹកឱ្យកូនស្រីគាត់។ គាត់បានសារភាពបន្ថែមទៀតថា ការពិតទៅគាត់មិនមានបំណងកាប់ផ្ដាច់ក្បាលនិងដៃម្ខាងរបស់ប្អូនធាមហើយបំបែកសាកសពកប់នៅពីរកន្លែងផ្សេងគ្នាបែបហ្នឹងឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញគាត់មានបំណងសម្លាប់ប្អូនធាមហើយកប់សាកសពនៅក្នុងឃ្លាំងសាលា ដែលជាកន្លែងដែលប្អូនធាមចាប់រំលោភស្រីយ៉ែន ក្នុងគោលបំណងជេរស្ដីដាក់បណ្ដាសាឱ្យខ្មោចប្អូនធាមក្លាយទៅជាខ្មោចអនាថានៅក្នុងសាលា ទៅតាមកម្សួលចិត្តពោរពេញដោយភ្លើងទោសៈរបស់គាត់។

ដោយមិននឹកស្មានដល់ គាត់ក៏ជ្រុលដៃយកកាំបិតផ្គាក់កាប់ដាច់ក្បាលនិងដៃម្ខាងរបស់ប្អូនធាម។ នៅពេលនោះគាត់ហាក់ដូចជាស្លន់ស្លោណាស់ដែរ ប៉ុន្តែក្រោយមកគាត់ក៏ចាប់អនុវត្តទៅតាមផែនការដែលគាត់បានគ្រោងទុក ដោយយកសាកសពប្អូនធាមទៅកប់នៅក្នុងឃ្លាំងសាលារៀន។

ប៉ុន្តែអ្វីៗមិនដូចការគិត ព្រោះតែដីក្នុងឃ្លាំងមានសភាពហឹរខ្លាំង ចំណែកឯទំហំឃ្លាំងទៀតសោតក៏មានភាពតូចចង្អៀតណែនណាន់តាន់តាប់ដោយសម្ភារៈកៅអីតុទូចាស់ៗទើបធ្វើឱ្យគាត់អាចកប់បានតែក្បាលនិងដៃម្ខាងរបស់សាកសពតែប៉ុណ្ណោះ។

ចួនជាពេលនោះគាត់និងស្រីយ៉ែនកំពុងស៊ីឈ្នួលបោចវល្លិ៍ដំឡូងឱ្យចម្ការមីងឱកស្រាប់ ដូច្នេះទើបគាត់នឹកឃើញយកសាកសពប្អូនធាមមួយចំណែកទៀតទៅកប់នៅក្នុងចម្ការដំឡូងមីងឱកតែម្ដងទៅ។ ជាងមួយសប្ដាហ៍ក្រោយមកទៀត គាត់ក៏បានដឹងឮព័ត៌មានដែលគេបានរកឃើញកំណាត់ក្បាលនិងដៃប្អូនធាមនៅក្នុងឃ្លាំងសាលាពីស្រីយ៉ែនកូនស្រីគាត់ ដែលទៅលបលួចមើលគេ។

ម្ដងនេះខ្ញុំក៏ចាប់នឹកឃើញដល់ថ្ងៃដែលគេឯងចលាចលរកឃើញបំណែកសាកសពប្អូនធាមនៅក្នុងឃ្លាំងសាលារៀន ហើយចៃដន្យខ្ញុំក៏ក្រឡេកឃើញស្រីយ៉ែនលឹបលលួចមើលទៅឃ្លាំងសាលា ដែលអាចឱ្យខ្ញុំកាត់យល់បានថា នៅពេលនោះឯងដែលនាងបានដឹងរឿងរ៉ាវសាកសពប្អូនធាមត្រូវបានបែកធ្លាយទើបនាងប្រញាប់យករឿងនោះទៅប្រាប់ពូយ៉នពុករបស់នាង។

បន្ទាប់ពីដឹងឮព័ត៌មាននោះ   ពូយ៉នក៏កាន់តែមិនស្រួលក្នុងចិត្ត ទើបគាត់ក៏លួចទៅមើលកន្លែងដែលគាត់កប់សពប្អូនធាមជាលើកទីពីរ នៅចម្ការមីងឱកទាំងយប់ដើម្បីឱ្យប្រាកដចិត្តថាគ្រប់យ៉ាងគឺរៀបរយល្អហើយ។ និយាយមកដល់ត្រឹមនេះ ខ្ញុំក៏នឹកឃើញដល់បងផាន់រ៉ា ដែលបានប្រាប់ខ្ញុំថាគាត់បានឃើញពូយ៉នលឹបលចេញពីចម្ការដំឡូងមីងឱកទាំងយប់ នៅយប់ដែលគាត់ត្រលប់មកពីចួបជុំនៅផ្ទះលោកគ្រូនាយកវិញនោះ។ នេះបញ្ជាក់បានថា នៅយប់ដែលគាត់ឃើញពូយ៉ននោះទំនងជាយប់ដែលពូយ៉ន លួចទៅមើលកន្លែងដែលគាត់កប់សាកសពប្អូនធាមជាលើកទីមួយ។

បន្ថែមពីនេះពូយ៉នក៏ព្រមទទួលសារភាពថែមទៀតថា បន្ទាប់ពីគេរកឃើញសាកសពមួយចំណែកទៀតនៅក្នុងចម្ការដំឡូងនោះ គាត់ក៏មានការស្លន់ស្លោហើយក៏គិតថាខ្ញុំនិងបងផាន់រ៉ា ដែលស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះស្នាក់ជិតចម្ការដំឡូងមីងឱកហ្នឹងឯង ដែលជាអ្នកធ្វើឱ្យបែកធ្លាយរឿងនោះ។ ក្រោយមកគាត់ក៏ក្លែងមកនិយាយលេងជាមួយខ្ញុំ លុះគិតថាខ្ញុំប្រហែលជាសង្ស័យគាត់ជាឃាតករ គាត់ក៏រៀបចំគម្រោងដើម្បីចាត់ការខ្ញុំ ដោយលើកដំបូងគឺគាត់បានលួចចម្លងស្លាកលេខម៉ូតូរបស់ខ្ញុំ យកទៅប្រាប់ម្ចាស់ឡានកុងតាន័រមួយហើយក៏ជួលគេម្នាក់នោះ ឱ្យបើកបំបុកខ្ញុំ ដែលជាម្ចាស់ស្លាកលេខម៉ូតូឱ្យស្លាប់តែម្ដង។ ត្រង់នេះមិនមានអ្វីចម្លែកឡើយដែលអ្នកគ្រូណីឃើញពូយ៉នធ្វើឫកពារគួរឱ្យសង្ស័យនៅជិតម៉ូតូរបស់ខ្ញុំ។

ប៉ុន្តែមិនស្មានថារឿងអកុសលនោះ បានធ្លាក់ទៅលើបងផាន់រ៉ានិងគ្រូនាយក ដែលខ្ចីម៉ូតូខ្ញុំជិះទៅការិយាល័យអប់រំស្រុកទៅវិញ។ ផែនការទីមួយមិនបានសម្រេច គាត់ក៏រៀបចំគម្រោងសម្លាប់ខ្ញុំជាលើកទីពីរ ដោយឱ្យស្រីយ៉ែនបោកបញ្ឆោតខ្ញុំចូលទៅក្នុងចម្ការដំឡូងនៅតាមផ្លូវ ដើម្បីឱ្យគាត់អាចសម្លាប់ខ្ញុំហើយនិងបំបិទព័ស្តុតាងនៅទីនោះតែម្ដង។ ប៉ុន្តែកម្មពៀរមានពិត ដោយឡានកុងតាន័រមួយបានបើកទៅកៀរស្រីយ៉ែន ធ្វើឱ្យនាងដួលរលូតកូន ដែលទើបនឹងដឹងខ្លួនថាទម្ងន់ជាមួយនឹងប្អូនធាមមិនទាន់បានមួយខែស្រួលបួលផងនោះ។

នៅពេលនោះឯងដែលពូយ៉នស្លន់ស្លោស្ទុះទៅមើលកូនស្រីរបស់គាត់ បន្ទាប់ពីគាត់បានវាយខ្ញុំមួយដំបងហើយបន្ទាប់មកក៏បានអ្នកគ្រូណីចូលទៅជួយសង្គ្រោះខ្ញុំទៅ។

ពូប៉ែនក៏បានយកក្រណាត់ការ៉ូប៉ុនបាតដៃ និងក្រណាត់អាវមួយទៀតដែលគាត់ទទួលបានពីខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណី ហើយគាត់សង្ស័យថាជារបស់ពូយ៉ននោះយកទៅសាកសួរពូយ៉នផងដែរ។ នៅទីបំផុតពូយ៉នក៏ទទួលសារភាពថាក្រណាត់អាវនោះគឺជារបស់គាត់ពិតមែន។ វាគឺជាក្រណាត់អាវដែលគាត់ពាក់នៅថ្ងៃកើតហេតុ ដោយបន្ទាប់ពីគាត់សម្លាប់ហើយកប់សាកសពប្អូនធាមរួចរាល់ គាត់ក៏ប្រញាប់ស្រូតចុះទៅលាងខ្លួននិងកាំបិតផ្គាក់របស់គាត់នៅក្នុងស្រះទឹក នៅឯចម្ការរបស់គាត់ទាំងយប់។

នៅពេលនោះឯងដែលគាត់កត់សម្គាល់ឃើញនូវស្នាមរហែកទំហំប៉ុនបាតដៃនៅលើដៃអាវរបស់គាត់ ដែលគាត់មិនបានចាប់ភ្លឹកទាល់សោះថាវាបានដាច់រហែកមកតាំងពីពេលណា។ លុះគិតចុះគិតឡើង គាត់ក៏សង្ស័យថាអាវរបស់គាត់អាចនឹងដាច់រហែកនៅពេលដែលគាត់ប្រទាញប្រទង់វាយតប់គ្នាជាមួយប្អូននឹងធាម មុននឹងគាត់កាប់វាប៉ុន្មានផ្គាក់។ គិតឃើញបែបនេះគាត់ក៏ប្រញាប់ដោះអាវនោះទុកនៅលើមាត់ស្រះដើម្បីយកទៅដុតចោលបំផ្លាញព័ស្តុតាងឱ្យអស់តែម្ដង។ មិននឹកស្មានថាពេលគាត់ឡើងពីមុជទឹកស្រះវិញ ក៏ស្រាប់តែបាត់មិនឃើញអាវរបស់គាត់ទើបគាត់ឆោឡោតាមរកអាវគាត់ជាបន្ទាន់ ព្រោះគាត់គិតថាប្រហែលជាមានឆ្កែពាំអាវរបស់គាត់យកទៅជាក់ជាមិនខាន។ ក្រោយមកគាត់ក៏បានឃើញអាវរបស់គាត់នៅនឹងពូប្រមទើបគាត់គិតថាពូប្រមនេះឯង ដែលជាអ្នកប្រមូលយកអាវរបស់គាត់នៅយប់នោះ។ ដូច្នេះគាត់ក៏ដណ្ដើមអាវនោះពីពូប្រមមកវិញ ប៉ុន្តែពេលរត់ប្រដេញប្រទាញប្រទង់គ្នាដល់ក្រោយសាលាក៏បាត់មិនឃើញអាវនោះ មិនដឹងជាពូប្រមគ្រវែងចោលនៅឯណានោះឡើយ។

ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមផ្គុំសាច់រឿងជាថ្មី។ ប្រាកដណាស់ថាអ្នកគ្រូណីបានឃើញពួកគាត់រត់ប្រដេញដណ្ដើមក្រណាត់អាវគ្នានៅល្ងាចនោះ ហើយនៅថ្ងៃបន្ទាប់ខ្ញុំក៏រើសបានអាវពូយ៉នដោយចៃដន្យនៅព្រំរបងសាលារៀន។ គិតមកដល់ត្រង់នេះ ខ្ញុំក៏ដូចជាមិនយល់ដែរដែលពូយ៉នថារកមិនឃើញក្រណាត់អាវរបស់គាត់ទាំងដែលក្រណាត់អាវក៏នៅជ្រងោៗនឹងព្រំរបងសោះ។ បើផ្អែកលើរឿងអបិយជំនឿ អាចទេដែលថាខ្មោចប្អូនធាមបានតាមទៅបំបាំងភ្នែកគាត់នោះ?!

បន្តមកទៀតដោយភាពខឹងសម្បាខ្លាំងពេក ពូយ៉នក៏ចាត់ការសម្លាប់ពូប្រមហើយក៏យកសពពូប្រមទៅកប់ចោលក្នុងចម្ការដំឡូងរបស់គាត់វិញម្ដង ប៉ុន្តែដោយគិតថាគេអាចនឹងរកឃើញសាកសពពូប្រម ដូចជាសាកសពប្អូនធាមដែលគាត់កប់នៅក្នុងចម្ការមីងឱកទៀត ទើបនៅល្ងាចដែលខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីទៅសួរសុខទុក្ខស្រីយ៉ែននោះ គាត់ក៏បានទៅគាស់យកសពពូប្រមដែលហើមប៉ោងនោះមកវិញ រួចក៏អូសសពពូប្រមកាត់តាមរងដំឡូងយកទៅចងនឹងដុំថ្មហើយបោះទម្លាក់ចូលទៅក្នុងស្រះទឹកនៅចម្ការរបស់គាត់ឱ្យត្រីស៊ីវិញម្ដង។ ពូយ៉នបានបញ្ជាក់ថាគាត់មិនបានធ្វើរឿងនេះនៅពេលយប់ទេ ព្រោះគាត់គិតថាពេលយប់នៅចម្ការដំឡូងគឺងងឹតស្លុបហើយសម្បូរសត្វអាសិរ្ពិសពិបាកចាត់ការសាកសពពូប្រមណាស់ ហើយម្យ៉ាងទៀតចម្ការរបស់គាត់ក៏នៅដាច់ឆ្ងាយពីគេ ដូច្នេះពេលល្ងាចបែបនោះពិតជាគ្មាននរណាមកឃើញគាត់នោះទេ។

ក្រោយពីគាត់បញ្ចប់កិច្ចការនោះរួច គាត់ក៏ទៅប្រមូលអីវ៉ែអីវ៉ាន់ក្នុងខ្ទមចម្ការដើម្បីរត់គេចខ្លួនទៅនៅស្រុកផ្សេងមុនពេលដែលគេសង្ស័យគាត់កាន់តែច្រើន ក៏ប៉ុន្តែនៅទីបំផុតគ្រប់យ៉ាងក៏ត្រូវបែកការណ៍ហើយប្រព្រឹត្តទៅខុសពីគម្រោងការរបស់គាត់ដោយសារតែខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីនោះឯង។

មួយវិញទៀត តាងរយៈការស្រាវជ្រាវរាវរករបស់ពូប៉ែន គាត់បានប្រាប់ខ្ញុំឱ្យដឹងថា មិត្តភក្ដិរបស់ប្អូនធាមបានអះអាងថា កាលពីរសៀលក្នុងថ្ងៃតែមួយដែលប្អូនធាមចាប់រំលោភស្រីយ៉ែននោះ ពួកវាប៉ុន្មាននាក់បានចួបជុំនាំគ្នាមើលរឿងអាសអាភាស។ លុះល្ងាចបន្តិចប្អូនធាមក៏លាពួកវាត្រលប់ទៅផ្ទះវិញដោយប្អូនធាមបានបញ្ជាក់ថាខ្លួនបានគេចមុខពីពុកម៉ែមកនៅជាមួយពួកវាជាច្រើនថ្ងៃហើយដែរ ដូច្នេះខ្លាចថាពុកម៉ែបារម្ភ។

តាមរយៈការបំភ្លឺនេះ ពូប៉ែនក៏សន្និដ្ឋានថា នៅពេលប្អូនធាមដើរត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ គេក៏បានប្រទះឃើញស្រីយ៉ែនតែម្នាក់ឯងនៅក្នុងសាលា។ ដោយខ្លួនទើបនឹងមានរឿងអាសអាភាសហើយផង គេក៏កើតមានអារម្មណ៍ហើយចាប់រំលោភស្រីយ៉ែនតែម្ដងទៅ។ ខ្ញុំស្ដាប់ពូប៉ែនហើយក៏ស្លុតចិត្តមិនស្ទើរនោះទេ។

នេះហើយជាឥទ្ធិពលបច្ចេកវិទ្យាទៅលើក្មេងជំទង់។ តើមានក្មេងៗនិងជំទង់ប៉ុន្មាននាក់ទៅដែលក្លាយទៅជាជនរងគ្រោះរបស់បច្ចេកវិទ្យា?!

ខ្ញុំជិះម៉ូតូត្រលប់មកផ្ទះ ទាំងអារម្មណ៍ហោះហើរវិះតែនឹងជិះធ្លាក់ផ្លូវម្ដងៗទៅហើយ។ លុះមកដល់ផ្ទះស្នាក់ខ្ញុំក៏ទាក់ទងទៅសួរសុខទុក្ខបងផាន់រ៉ាព្រមទាំងរៀបរាប់ពីរឿងគ្រប់យ៉ាងប្រាប់គាត់ផងដែរ។ នៅពេលនេះឯងដែលគាត់ប្រាប់ខ្ញុំថា ការណ៍ដែលសោជន្ទល់ម៉ូតូទៅនៅក្នុងកាតាបរបស់គាត់ ហើយបំណែកឯក្រណាត់ការ៉ូទំហំប៉ុនបាតដៃទៅនៅក្នុងតាកាបខ្ញុំវិញនោះ គឺមិនមែនជារឿងយល់ច្រឡំឬជាអានុភាពរបស់ខ្មោចស្អីនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញមិនមែនតែអ្នកគ្រូណីទេដែលបានឃើញពូយ៉នធ្វើឫកពាលឹបលជិតម៉ូតូរបស់ខ្ញុំ ក៏ប៉ុន្តែបងផាន់រ៉ាក៏បានឃើញហេតុការណ៍នោះដោយចៃដន្យដូចគ្នា។ ដូច្នេះហើយទើបគាត់លួចយកសោជន្ទល់ម៉ូតូរបស់ខ្ញុំប្ដូរគ្នាជាមួយនឹងបំណែកក្រណាត់ការ៉ូដែលគាត់បានមកពីដៃសព ព្រោះគាត់ក៏ចិញ្ចឹមចិត្តសង្ស័យពូយ៉នតាំងពីពេលដែលគាត់ឃើញពូយ៉នលឹបល ចេញពីចម្ការដំឡូងទាំងយប់នោះម្ល៉េះ។

ដោយគិតថាបើពូយ៉នអាចនឹងធ្វើអ្វីមួយទៅលើម៉ូតូរបស់ខ្ញុំ ឬក៏ចង់ធ្វើបាបខ្ញុំដោយប្រើម៉ូតូរបស់ខ្ញុំទើបបងផាន់រ៉ាធ្វើជាខ្ចីម៉ូតូរបស់ខ្ញុំជិះទៅការិយាល័យអប់រំស្រុក ព្រោះគាត់គិតថាយ៉ាងណាក៏គាត់បានដឹងឮរឿងឫកពារខុសប្រក្រតីរបស់ពូយ៉នដើរគ្រវែលម៉ូតូខ្ញុំ ដូច្នេះបើសិនជាមានរឿងអីកើតឡើងគាត់ក៏បានត្រៀមខ្លួនទុកជាមុនដែរ។ បន្ថែមពីនោះគាត់ក៏បានរាយការណ៍ពីរឿងគ្រប់យ៉ាងទាក់ទងនឹងពូយ៉នប្រាប់ទៅពូប៉ែន មុនពេលដែលគាត់ឡើងទៅការិយាល័យអប់រំស្រុកជាមួយនឹងគ្រូនាយកដែរ។

នៅទីបំផុតដោយមិននឹកស្មានដល់គាត់និងគ្រូនាយកក៏ត្រូវបានឡានកុងតាន័រ ដែលពូយ៉នជួលនោះមានបំណងបើកបំបុកដើម្បីសម្លាប់គាត់ព្រោះគិតថាគាត់ជាម្ចាស់ម៉ូតូ ប៉ុន្តែសំណាងល្អដែលគាត់បានគេចទាន់ទើបត្រូវរបួសត្រឹមតែបាក់ជើងតែប៉ុណ្ណឹង។

………………..

រឿងរ៉ាវគ្រប់យ៉ាងបានបញ្ចប់ទៅក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែព្រឹត្តិការណ៍ទាំងអស់បានដក់ជាប់នៅក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំគ្មានថ្ងៃនឹងបំភ្លេចបាននោះទេ។ វាគឺជាបទពិសោធដ៏ព្រឺព្រួចមួយដែលក្នុងមួយជីវិតរបស់ខ្ញុំមិនធ្លាប់បានឆ្លងកាត់ទាល់តែសោះ។

នេះឬជីវិតគ្រូបង្រៀននៅជនបទ?! ខ្ញុំត្រូវចួបប្រទះនូវរឿងរ៉ាវនឹកស្មានមិនដល់ជាច្រើន ប៉ុន្តែទោះបីជាយ៉ាងណា ខ្ញុំក៏រីករាយនឹងទទួលយកនូវបទពិសោធជីវិតដែលមិនមានលក់នៅលើទីផ្សារនោះដាក់ចូលទៅក្នុងអង្គចងចាំរបស់ខ្ញុំជារៀងរហូតដែរ។

ថ្វីដ្បិតតែរឿងក្ដីឃាតកម្មត្រូវបានបិទបញ្ចប់ជាច្រើនថ្ងៃទៅហើយក្ដី ក៏ប៉ុន្តែរឿងរ៉ាវរបស់ខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណី ក៏ស្រាប់តែក្លាយទៅជាប្រធានបទដ៏មានប្រជាប្រិយភាពចំពោះមាត់អ្នកភូមិអ្នកស្រុកទៅវិញ។ នៅថ្ងៃដែលស្រីយ៉ែនត្រូវឡានកៀរ អ្នកភូមិប៉ុន្មាននាក់ដែលមកជួយយកអាសារស្រីយ៉ែន បានឃើញម៉ូតូខ្ញុំនិងម៉ូតូអ្នកគ្រូណីចតចោលនៅលើចិញ្ចើមផ្លូវមិនជាឆ្ងាយពីកន្លែងឡានកៀរស្រីយ៉ែនប៉ុន្មាន ទើបពួកគេនាំគ្នានិយាយបង្កាច់បង្ខូចថាខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីចូលទៅធ្វើរឿងមិនល្អជាមួយគ្នានៅក្នុងចម្ការដំឡូងទៅវិញ។

ដំបូងរឿងនេះមិនសូវជាល្បីល្បាញប៉ុន្មានឡើយ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីឃើញខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីកាន់តែស្និទ្ធិស្នាលជាមួយគ្នា ពួកគាត់ទាំងអស់នោះក៏តាំងស្កៀបរមាស់ យករឿងនោះទៅនិយាយបញ្ចេញបញ្ចូលពីមាត់មួយទៅមាត់មួយធ្វើឱ្យក្អែកមួយក្លាយទៅជាក្អែកដប់ រហូតដល់ថ្នាក់ធ្វើឱ្យអ្នកគ្រូណីខ្មាសគេសឹងតែលែងហ៊ានចេញពីផ្ទះថែមទៀតផង។

ថ្វីដ្បិតតែខ្ញុំបានបកស្រាយរឿងគ្រប់យ៉ាងប្រាប់ទៅឪពុកម្ដាយអ្នកគ្រូណីហើយក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនិងឪពុកម្ដាយរបស់នាងប្រែជាមើលមុខគ្នាលែងសូវចំដូចមុន ចំណែកឯអ្នកគ្រូណីទៀតសោតក៏ផ្ដាច់ទំនាក់ទំនងពីខ្ញុំថែមទៀត។ យ៉ាងណាក៏ដោយសាវលីកូនសិស្សសំណព្វរបស់ខ្ញុំដែលបានដឹងឮរឿងគ្រប់យ៉ាងដែរនោះ បានព្យាយាមចូលខ្លួនធ្វើសាក្សីបញ្ជាក់ថាខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីគឺស្អាតស្អំទេ។ លុះក្រោយមកនាងក៏មកពន្យុះឱ្យខ្ញុំទៅដណ្ដឹងបងស្រីនាងដើម្បីដោះស្រាយបញ្ចប់ពាក្យចចាមអារាមបង្ខូចកេរ្ដិ៍ឈ្មោះបងស្រីនាងតែម្ដង។

ដំបូងៗខ្ញុំក៏ស្ទាក់ស្ទើរព្រោះគិតថាបើធ្វើបែបហ្នឹង ច្បាស់ជាអ្នកភូមិអ្នកស្រុកកាន់តែសង្ស័យលើខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីជាក់ជាមិនខាន។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីទទួលបានយោបល់ពីបងផាន់រ៉ានិងលោកគ្រូអ្នកគ្រូមួយចំនួនទៀតនៅឯសាលារៀន ខ្ញុំក៏ប្រថុយទូរសព្ទប្រាប់ម៉ែពីរឿងនោះតែម្ដងទៅ។ ពេលនោះម៉ែក៏ស្ដីបន្ទោសខ្ញុំណាស់ដែរ ព្រោះតែគាត់មិនបានដឹងរឿងរ៉ាវដែលខ្ញុំឆ្លងកាត់មក ទើបគាត់និយាយថាឱ្យខ្ញុំទៅបង្រៀនសិស្សតែបែរជាទៅស្រឡាញ់កូនស្រីគេទៅវិញ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក្រោមការអះអាងរបស់បងផាន់រ៉ា ម៉ែក៏គាត់មិនដាច់អហង្ការពេកដែរ។

ចំណែកឯពុក គាត់ក៏មិនបានស្ដីថាអ្វីដែរព្រោះតែគាត់តាមចិត្តខ្ញុំមកតែរហូតហើយ។ មួយសប្ដាហ៍ក្រោយមកម៉ែនិងពុកក៏ពឹងពរបងប្អូននិងអ្នកភូមិអ្នកស្រុកនៅទីនេះប៉ុន្មានឱ្យចូលទៅចែចូវអ្នកគ្រូណី។ មិនស្មានថាឪពុកម្ដាយអ្នកគ្រូណីមិនបានជំទាស់អ្វីទេ គ្រាន់តែគាត់និយាយថាចាំសួរចិត្តកូនស្រីគាត់តែប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំភ័យបុកពោះមិនស្ទើរទេព្រោះខ្ញុំក៏មិនដឹងថាកន្លងមកនេះអ្នកគ្រូណីគិតបែបណាចំពោះខ្ញុំដែរ។ ម្យ៉ាងវិញទៀតខ្ញុំក៏ជាដើមហេតុដែលធ្វើឱ្យនាងអាម៉ាស់មុខដូច្នេះនាងមុខតែប្រកែកមិនព្រមទទួលយកខ្ញុំផងក៏ថាបាន។ លុះសម្រេចសម្រួចអ្នកគ្រូណីក៏ព្រមទទួលខ្ញុំដោយសុទ្ធចិត្ត ហើយពួកយើងក៏ភ្ជាប់ពាក្យជាមួយគ្នារង់ចាំដល់ប៉ុន្មានឆ្នាំទៀតដែលខ្ញុំសន្សំលុយបានគ្រប់ ទើបពួកយើងសម្រេចរៀបការតែម្ដង។

គិតឱ្យសព្វៗទៅនៅក្នុងគ្រោះតែងតែមានលាភ រីឯក្នុងបញ្ហាក៏តែងតែមានឱកាសដែរ។ ដ្បិតតែខ្ញុំបានចួបប្រសព្វនូវរឿងរ៉ាវប្រថុយប្រថានដល់អាយុជីវិតក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏បានចួបប្រសព្វនូវរឿងរ៉ាវសមបំណងមួយទៀតដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាប្រាថ្នាចង់ហើយ។

នេះហើយជាជីវិតមនុស្សយើង! ជីវិតយើងតែងមានសុខមានទុក្ខ ចួនក៏ខកចិត្តចួនក៏គាប់ចិត្ត ចួនក៏លិចចួនក៏អណ្ដែតទៅតាមក្រសែជីវិត ប៉ុន្តែទោះចួបបញ្ហាយ៉ាងណា យើងមិនត្រូវបោះបង់ខ្លួនឯងនោះឡើយ ព្រោះថាយើងជាម្ចាស់ជោគវាសនានៃជីវិតរបស់យើង។ ម្យ៉ាងទៀតបើយើងបានចួបរឿងសមបំណងដែលធ្វើឱ្យសប្បាយរីករាយចិត្ត យើងក៏មិនគួរសប្បាយដាច់បង្ហៀរនោះដែរ ព្រោះថាជីវិតនេះគឺមិនទៀងទាត់នោះឡើយ។

មិនយូរប៉ុន្មានរឿងរ៉ាវភ្ជាប់ពាក្យរវាងខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីក៏ដឹងឮដល់មិត្តរួមថ្នាក់និងមិត្តភក្ដិផ្សេងទៀតដែលខ្ញុំស្គាល់ កាលពីខ្ញុំនៅរៀនក្នុងវិទ្យាស្ថានគរុកោសល្យ។ ពួកគេហាក់ដូចជាណាត់គ្នា លើកទ័ពមកសួរខ្ញុំសឹងតែគាំងChatទៅហើយ។

ខ្លះក៏ចូលរួមអបអរសាទរខ្ញុំ ឯខ្លះទៀតក៏ខឹងដែលខ្ញុំមិនបានហៅគេឱ្យមកចូលរួមក្នុងពិធីភ្ជាប់ពាក្យ ជាពិសេសគឺមិត្តរួមថ្នាក់របស់ខ្ញុំតែម្ដង។ ខ្ញុំក៏សុំទោសពួកវា ហើយបញ្ជាក់ប្រាប់ថា ដល់ពេលខ្ញុំការខ្ញុំនឹងហៅពួកវាមិនឱ្យបាត់ម្នាក់នោះទេ ប៉ុន្តែពេលនេះខ្ញុំសុំស្រែកប្រាប់ទៅមិត្តអត់លិឍមួយចំនួនរបស់ខ្ញុំថា “អញជិតបានប្រពន្ធហើយវើយអាពួកម៉ាក! ហាសហា!!”។

អេស៎! ចុះអ្នកអានហ្នុងមានគូមានគាប់ហើយនៅ?! ហិហិ!! ចង់ប្រាប់ថាអ្នកនិពន្ធហ្នឹងក៏អត់គូដែរ អាណិតគាត់ខ្លោចចិត្ត។

ហាសហា!!

ចប់ដោយបរិបូណ៌

ខ្ញុំរលះរលាំងបោះជំហានញាប់ៗនៅតាមផ្លូវ ទាំងដៃម្ខាងយួរថង់ក្រូចមួយស្បោងរណេងរណោងតម្រង់ទៅផ្ទះអ្នកគ្រូណី ព្រោះតែពួកយើងបានព្រមព្រៀងគ្នារួចរាល់ហើយថានឹងទៅសួរសុខទុក្ខស្រីយ៉ែននៅល្ងាចនេះតែម្ដង ហើយម្យ៉ាងទៀតមេឃមើលទៅក៏ដូចជាមិនបានធ្វើទុក្ខអ្វីដែរ។

ខ្ញុំខំប្រឹងដើរញាប់រន្ថាន់ឈានអស់ៗជំហានជើងព្រោះអីខ្ញុំបានណាត់អ្នកគ្រូណីនៅម៉ោងបីកន្លះ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះខ្ញុំបែរជាកំពុងដើរតាមផ្លូវទៅវិញ។

«ហើយបើយ៉ាងហ្នឹងៗ ប៉ះ date អ្នកគ្រូណីថ្ងៃដំបូងអីមិនកុនទៅហើយទេអ្ហីអាសុណាន់?!»

ខ្ញុំហួសចិត្តនឹងខ្លួនឯង ប៉ុន្តែបើបន្ទោសខ្លួនឯងក៏ដូចជាមិនត្រូវគួរណាស់តែបន្ទោសម៉ូតូខ្ញុំដែលមកលេលាធ្លាយកង់ចំពេលដ៏សំខាន់នេះទៅវិញទេ។ បើមិនអ៊ីចឹងទេខ្ញុំទៅមុនកន្លះម៉ោងឯណុះ។ ហិហិ!!

នៅទីបំផុត ដោយគ្មានជម្រើសអ្នកគ្រូណីក៏សុខចិត្តដើរបណ្ដើរគ្នាជាមួយខ្ញុំទៅផ្ទះពូយ៉នតែម្ដង។ ពួកយើងបណ្ដើរគ្នានៅលើផ្លូវធំក្រាលក្រួសក្រហមបានមួយភ្លែតក៏ស្រាប់តែអ្នកគ្រូណីចុះទៅតាមកូនផ្លូវលំមួយ ដែលបែកចេញពីស្ដាំដៃផ្លូវក្រួសក្រហម។

នាងក៏ដើរនាំមុខខ្ញុំយ៉ាងរំភើយកាត់តាមចម្ការពោតនិងចម្ការដំឡូងដែលម្ចាស់ចម្ការគេដាំដុះនៅអមសងខាងផ្លូវខណៈខ្ញុំកំពុងតែមីងមាំងងាកឆ្វេងងាកស្ដាំ៖

«ក្រែងផ្លូវចូលផ្ទះពូយ៉ននៅដល់ផ្លូវបំបែកអ្ហេសអ្នកគ្រូ?!»

អ្នកគ្រូណីបន្តបោះជំហានលឿនលយទាំងស្រដីច្បាស់ៗ៖

«ហ្នឹងជាផ្ទះភូមិគាត់! ចំណែកផ្លូវដែលខ្ញុំកំពុងនាំលោកគ្រូដើរនេះ គឺស្កាត់ទៅខ្ទមចម្ការគាត់ឯណុះ! កាលពីរសៀលមិញពុកត្រលប់មកពីវត្ត គាត់បានប្រាប់ខ្ញុំថាពូយ៉នមិនបាននៅផ្ទះភូមិទេ បើអ៊ីចឹងគាត់មានតែនៅខ្ទមចម្ការគាត់ហ្នឹងឯង!!»

ខ្ញុំដូចជាភាំងបន្តិច។ ជាធម្មតាទេដែលខ្ទមស្ថិតនៅកណ្ដាលចម្ការវារមែងតែស្ងាត់ជ្រងំហើយសម្បូរទៅដោយមូសនិងសត្វអាសិរ្ពិសផ្សេងៗ ប៉ុន្តែហេតុអីក៏ពូយ៉នទៅនៅខ្ទមចម្ការ ទាំងដែលស្រីយ៉ែនក៏ទើបនឹងចេញពីពេទ្យព្រឹកមិញនេះឯង។

ឬមួយក៏គាត់ត្រលប់មកផ្ទះភូមិវិញនៅពេលល្ងាច?! អ្វីដែលសំខាន់នៅពេលនេះគឺថាកូនផ្លូវលំដែលខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីកំពុងដើរនេះ ពិតជាមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់ហើយតូចចង្អៀតមែនទែន ពោលគឺដើរបានតែមួយខ្លួនម្នាក់តែប៉ុណ្ណោះ។ ទិដ្ឋភាពបែបនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឆ្ងល់អ្នកគ្រូណី ដែលនាងហ៊ានទុកចិត្តនាំខ្ញុំមកដើរកាត់តាមកូនផ្លូវលំស្ងាត់ជ្រងំបែបនេះតែពីរនាក់ ប៉ុន្តែបើនិយាយឱ្យអស់ទៅសូម្បីតែឪពុកម្ដាយអ្នកគ្រូណីក៏ដូចជាទុកចិត្តខ្ញុំណាស់ដែរ ព្រោះអីនៅពេលដែលខ្ញុំដើរទៅហៅអ្នកគ្រូណីនៅឯផ្ទះរបស់នាងនោះ ឪពុកម្ដាយនាងមើលទៅដូចជារួសរាយរាក់ទាក់នឹងខ្ញុំដែរ។

ប្រោក!!! ឌឹបៗ (សំឡេងសន្ធឹកជើងរត់ត្របាញ់បន្តគ្នា)

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតរួចក៏ទច់ង៉ក់ ចោលភ្នែកសម្លឹងទៅប្រភពសំឡេងទាំងភាន់ភាំងក៏ប្រទះនឹងយុវជននិងយុវតីពីរនាក់ កំពុងរត់បន្តគ្នាបំបែកទៅតាមកូនផ្លូវលំមួយខ្សែទៀត។ ភ្លាមនោះស្រាប់តែអ្នកគ្រូណីបន្លឺវាចាខ្សាវៗតឹងផ្អឹះដូចចាប៉ីជិតដាច់ខ្សែ៖

«យី! ក្មេងៗអស់នេះមិនគិតនាំគ្នាទៅរៀនសូត្រទេបែរជាមកពពាក់ពពូនគ្នានៅតាមគុម្ពដុបគុម្ពព្រៃទៅវិញ! ដល់ទៅឃើញឯងបានវានាំគ្នាផ្អើលរត់គេចដូចគោហ្វូង! ចំមែនហើយ!!»

អស់ពីស្រឡាំងកាំង ខ្ញុំក៏បែរជានឹកអស់សំណើចនឹងអ្នកគ្រូណីព្រោះពេលនាងក្រពុលមុខបែបនេះ មើលទៅដូចជាគួរឱ្យចង់សើចម៉េចមិនដឹងទេ។ អ្នកគ្រូណីក៏ងាកមកសម្លឹងខ្ញុំដែលកំពុងឈរសើចយកដៃក្ដោបមាត់ ដោយទឹកមុខងឿងឆ្ងល់។

នាងរៀបនឹងស្រដីតែខ្ញុំក៏លើកចិញ្ចើមម្ខាងនិយាយតិចៗទៅកាន់នាងមុន៖

«កុំមាត់ឡូឡាប្រយ័ត្នក្មេងវ៉ៃណ៎ាអ្នកគ្រូ!…តែថាទៅអ្នកគ្រូមិនបាច់ភ័យទេ ព្រោះអីមានបុរសក្លាហានដូចជាខ្ញុំនៅចាំការពារអ្នកគ្រូស្រាប់ហើយ! ហេសហេ!!»

ខ្ញុំបញ្ចប់ប្រយោគ រួចក៏ញាក់ចិញ្ចើមមួយដាក់អ្នកគ្រូណីយ៉ាងច្រឡឺមព្រមទាំងធ្វើកាយវិការបង្ហាញសាច់ដុំឱ្យអ្នកគ្រូណីមើលថែមទៀត។ ឃើញបែបនេះអ្នកគ្រូណីក៏ព័ន្ធដៃចូលគ្នាគ្រលៀសភ្នែកមួយយំដោយអាការៈហួសចិត្ត៖

«ខ្ពើមសាច់ដុំកង្កែបណាស់! លោកគ្រូខ្លួនឯងយករួចខ្លួនឱ្យបានសិនទៅ មិនចាំបាច់មកចង់ការពារខ្ញុំទេ ព្រោះអីស្រួលមិនស្រួលខ្ញុំអាចនឹងអូសលោកគ្រូទីងណាត់ទីងណែងយកទៅដាក់នៅផ្ទះទៀតផងក៏មិនដឹង! ហ៊ឹះៗ!!»

អ្នកគ្រូណីនិយាយចប់ក៏ពេបមាត់បំបែរខ្លួនដើរទៅរ៉ុយ ធ្វើឱ្យខ្ញុំឯណេះរឹងជើងដូចជាប់ជីពចរព្រោះត្រូវមួយផ្លែរបស់នាងអម្បាញ់មិញ។ ប៉ុន្តែមិនថ្វីទេព្រោះខ្ញុំធ្លាប់ឮមិត្តនៅវិទ្យាស្ថានខ្ញុំប្រាប់ថា បើសិនជាមនុស្សស្រីខឹងគឺមានន័យថាមនុស្សស្រីស្រឡាញ់។ នឹកឃើញបែបនេះ ខ្ញុំក៏ញញឹមពព្រាយម្នាក់ឯងដូចជាមនុស្សឆ្កួត លុះក្រឡេកឃើញអ្នកគ្រូណីដើរនាំមុខឆ្ងាយណាស់ទៅហើយ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់រត់ដេញតាមអ្នកគ្រូណីទាំងស្រែកបង្កូកល្វើយៗផង៖

«ចាំខ្ញុំផងអ្នកគ្រូ!!»

ខ្ញុំមកតាមទាន់អ្នកគ្រូណីទាំងហត់គឃូស។ មនុស្សស្រីខ្លួនតូចតែមួយ អីក៏ដើរលឿនដល់ថ្នាក់នេះ? ខ្ញុំសម្រួលដង្ហើមរៀបនឹងបូរបាច់ជាថ្មីស្រាប់តែ…

វូ!! រ៉ាវ!! ភ្លៀងស្រាប់តែបង្អុរចុះមកភ្លាមៗដោយមិនបានត្រៀមទុក។  ខ្ញុំក៏ចលាចលនិយាយទៅកាន់អ្នកគ្រូណីទាំងលើកដៃម្ខាងបាំងភ្នែក៖

«មេឃភ្លៀងហើយអ្នកគ្រូ!!»

«ទៅរកកន្លែងជ្រកសិនទៅលោកគ្រូ!! មកតាមខ្ញុំមក!!»

ស្របជាមួយនឹងប្រយោគនេះ អ្នកគ្រូណីក៏រត់ទៅស្ដាំដៃដើម្បីទៅរកកន្លែងជ្រក។ ខ្ញុំក៏រត់តាមពីក្រោយនាង រហូតទៅដល់ក្នុងរោងមួយដែលអ្នកភូមិសង់ទុកចោលដើម្បីមកធ្វើចម្ការម្ដងម្កាល។ ខ្ញុំក៏ដាក់ថង់ក្រូចចុះទៅលើរនាបឈើឫស្សីមួយរួចក៏យកដៃម្ខាងឈ្លីសក់ ដៃម្ខាងទៀតរលាស់អាវតិចៗ ទាំងចោលភ្នែកសម្លឹងទៅទឹកភ្លៀងសក្បុសហូរស្រោចស្រពពេញចម្ការដំឡូង៖

«មេឃអត់ទំនងភ្លៀងសោះតែបែរជាមកភ្លៀងឱ្យដូចចាក់ទឹកទៅវិញ!!»

ខ្ញុំក្រឡេកទៅអ្នកគ្រូណី ឃើញនាងកំពុងអង្គុយលើគ្រែរនាបឫស្សីបែរមុខទៅទិសម្ខាងទៀតដោយសភាពស្ងប់ស្ងាត់។ មួយសន្ទុះទើបនាងបន្លឺសំឡេងតិចៗសឹងតែស្ដាប់មិនឮព្រោះសំឡេងទឹកភ្លៀងធ្លាក់ចុះមកលើដំបូងស័ង្កសីលាន់ឮប្រាវៗរណ្ដំគ្រាំគ្រេង៖

«មេឃមើលទៅដូចជាមិនងាយរាំងទេ!!»

ខ្ញុំងាកមកវិញរួចក៏រំកិលខ្លួនទៅកៀកនឹងជញ្ជាំងស័ង្កសីដែលបាំងរោងមួយចំហៀងគ្រាន់កុំឱ្យភ្លៀងសាច ទាំងដាក់ភ្នែកទៅជ្រុងម្ខាងសម្លឹងមើលទៅដើមដំឡូងដែលកំពុងយោលយោគដោយកម្លាំងខ្យល់បក់និងលំហូរទឹកភ្លៀង។ ស្ថិតក្នុងស្ថានភាពនេះខ្ញុំដូចជាមានអារម្មណ៍ស្រណោះស្រណោកនឹកដល់ស្រុកកំណើតរកថាមិនត្រូវ ព្រោះអីតាំងពីមកបង្រៀនទីនេះបានប៉ុន្មានខែខ្ញុំមិនទាន់បានឡើងទៅលេងផ្ទះម្ដងទេ។

ភ្លៀងដូចជារាងស្រាកបន្តិច ខណៈខ្ញុំនៅតែបន្តបណ្ដែតអារម្មណ៍ឱ្យហោះហើរទៅតាមទិដ្ឋភាពបក់បោកនៃដើមដំឡូង។ មួយរំពេចនោះស្រាប់តែខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើត ព្រោះថាខ្ញុំដូចជាមើលឃើញស្រមោលមនុស្សអូសអ្វីក៏មិនដឹង នៅក្នុងចម្ការដំឡូងឆ្ងាយពីខ្លួនខ្ញុំប្រហែលជាជាង២០ម៉ែត្រ។ ខ្ញុំរេកែវភ្នែករំពៃចុះឡើងដោយការចង់ដឹងចង់ឮ ក៏ប៉ុន្តែម្ដងនេះភ្លៀងស្រាប់តែបង្អុរចុះមកខ្លាំងៗជាថ្មី ដែលមិនអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំបានមើលឃើញដើមដំឡូងច្បាស់ផងទេ។

«នរណាធ្វើស្អីទាំងមេឃភ្លៀងអ៊ីចឹង?!»

អ្នកគ្រូណីទំនងជាឮសំឡេងខ្ញុំរង៉ូវៗ ទើបនាងដំឡើងសំឡេងប្រជែងនឹងសំឡេងទឹកភ្លៀងដែលធ្លាក់ចុះមកលើដំបូងស័ង្កសីដើម្បីសួរនាំខ្ញុំ៖

«លោកគ្រូនិយាយថាម៉េច?!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតងាកទៅសម្លឹងអ្នកគ្រូណីទាំងគ្រវីក្បាលតិចៗ៖

«អត់មានអីទេអ្នកគ្រូ!! (ខ្ញុំបោះជំហានទៅអង្គុយលើគ្រែរនាបឫស្សី) ចុះខ្ទមចម្ការពូយ៉ននៅឆ្ងាយពីនេះទៀតដែរទេ?!»

«មិនជាឆ្ងាយប៉ុន្មានទេ តែមិនដឹងថ្មើរណាទើបមេឃរាំងភ្លៀង!!»

អ្នកគ្រូណីបញ្ចប់ប្រយោគទាំងក្របួចមាត់រេក្រសែភ្នែកមើលទៅគ្រាប់ភ្លៀងសក្បុស។ ឆ្លៀតក្នុងឱកាសនេះ ខ្ញុំក៏នាំអ្នកគ្រូណីព្រោកប្រាជ្ញពីរឿងនេះរឿងនោះរង់ចាំឱ្យមេឃរាំងភ្លៀង។ ធម្មជាតិមិនទៀងទាត់ពិតមែន ព្រោះសន្សឹមៗភ្លៀងក៏ចាប់ផ្ដើមស្រាក។ អ្នកគ្រូណីក៏ស្ទុះងើបពីគ្រែរនាបឫស្សីទាំងគ្រលៀសវាចាយ៉ាងរហ័ស៖

«ភ្លៀងរាំងហើយ! បើចឹងយើងប្រញាប់ទៅខ្ទមចម្ការពូយ៉នទៅ!!»

អ្នកគ្រូណីស្រដីរួច ក៏រលះរលាំងចេញទៅយ៉ាងប្រញាប់ រកតែខ្ញុំឆ្លើយតបមិនទាន់។ ឃើញបែបនេះខ្ញុំក៏ស្រូតដើរទៅតាមអ្នកគ្រូណីទាំងត្រដាបត្រដួសព្រោះតែដីក្រោយភ្លៀងប្រែជាជាប់ស្អិតតតាត់។

លើកនេះអ្នកគ្រូណីក៏នាំខ្ញុំដើរកាត់តាមចម្ការដំឡូងដើម្បីឱ្យឆាប់ទៅដល់ផ្ទះពូយ៉ន។ ប៉ុន្តែផ្លូវកាត់តាមចម្ការដំឡូងលើកនេះគឺមិនបាច់ថ្លែងនោះទេ។ ខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីត្រូវបង្ខំចិត្តដោះទ្រនាប់ជើងយកមកកាន់ ក៏ព្រោះតែដីក្នុងចម្ការគឺជាប់ស្អិតលើសដីផ្លូវលំទ្វេគុណឯណោះ។ ខ្ញុំដែលមិនសូវជាប្រសប់ដើរតាមរងដំឡូងដូចជាអ្នកគ្រូណី ក៏រកកល់រអិលដួលជាច្រើនដង បើកុំតែអ្នកគ្រូណីរវៀសចាប់ដៃខ្ញុំជាប់ទេនោះ។ លុះកំពុងតែដើរទប់ៗបណ្ដើរទាំងលួចរអ៊ូបន្ទោសមេឃបណ្ដើរផងនោះក៏ស្រាប់តែ…

«អ្នកគ្រូ!!!»

សំឡេងដ៏ស្រាលស្ងើករបស់ខ្ញុំ គឺវាខុសគ្នាស្រឡះពីកម្លាំងដៃរបស់ខ្ញុំដែលកំពុងកញ្ឆក់រាងកាយអ្នកគ្រូណីយកមកឱបក្រសោប ឱនចុះនៅក្នុងគុម្ពោតដំឡូង។ អ្នកគ្រូណីភ្ញាក់ក្រញាង ប្រែជាបើកភ្នែកក្រឡង់ ស្ទុះបម្រះពីរង្វង់ដៃខ្ញុំទាំងរៀបនឹងបន្លឺវាចាសួរនាំក៏ប៉ុន្តែ…

«ស៊ូច!!»

ខ្ញុំលែងដៃពីរាងកាយអ្នកគ្រូណី រួចក៏យកម្រាមចង្អុលដៃដាក់នៅលើបបូរមាត់ទាំងបញ្ចេញសំឡេងតិចៗជាសញ្ញាឱ្យអ្នកគ្រូណីស្ងាត់។ អ្នកគ្រូណីក៏ស្ងាត់មាត់ភ្លាមៗ ប៉ុន្តែទោះបីជាយ៉ាងណានាងក៏នៅតែបន្តសម្លឹងខ្ញុំមុខដោយអាការៈភាន់ភាំងហាក់ដូចជាកំពុងប្រើកែវភ្នែកសួររកហេតុផលពីខ្ញុំយ៉ាងដូច្នោះ។

ម្ដងនេះខ្ញុំក៏ដាក់ភ្នែកសម្លឹងទៅតាមផ្លូវដែលខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូកំពុងតែនាំគ្នាដើរអម្បាញ់មិញ ទាំងនិយាយខ្សាវៗត្បៀតៗសឹងតែស្ដាប់មិនឮ៖

«ខ្ញុំ…ខ្ញុំដូចជាបានឃើញនរណាម្នាក់កំពុងអូសអ្វីម្យ៉ាង!!»

លុះឮបែបនេះអ្នកគ្រូណីក៏ងាកមុខសម្លឹងទៅតាមក្រសែភ្នែករបស់ខ្ញុំដោយអាការៈស្រឡាំងកាំងទាំងឆ្លៀតវាចាខ្សាវៗដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន៖

«អ្នកណា?…លោកគ្រូបានឃើញអ្នកណា? ចុះអ្នកណាមកធ្វើស្អីនៅក្នុងចម្ការទាំងដីស្អិតតតាត់បែបនេះ?!»

ខ្ញុំមិនចាប់ភ្លឹកតបជាមួយអ្នកគ្រូណីឡើយ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញខ្ញុំកំពុងតែងើបខ្លួនសន្សឹមៗដោយអាការៈប្រុងប្រយ័ត្ន ទាំងត្របាញ់ខ្សែភ្នែកទៅកន្លែងដែលខ្ញុំបានប្រទះឃើញនរណាម្នាក់អូសអ្វីម្យ៉ាងមួយក្រឡេកមុននេះ។

ខណៈនោះអ្នកគ្រូណីក៏សសៀរលបៗងើបឈរតាមពីក្រោយខ្ញុំដែរ។ ជើងទាំងគូសុទ្ធតែភក់របស់ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមបោះជំហានលបៗ ឆ្ពោះទៅកន្លែងដែលខ្ញុំបានប្រទះឃើញមនុស្សម្នាក់ដោយចៃដន្យអម្បាញ់មិញ ដោយមានអ្នកគ្រូណីឈានជំហានស្រាលៗសឹងតែមិនហ៊ានដកដង្ហើមតាមពីក្រោយផង។ មួយសន្ទុះក្រោយមកខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីក៏ស្រាប់តែមកប្រទះនឹងដានដីបែកវ៉ល់ទំហំប៉ុនខ្លួនមនុស្សចាក់ចូលជ្រៅទៅក្នុងចម្ការដំឡូង។ អ្នកគ្រូណីក៏ស្រដីខ្សឹបៗដោយទឹកមុខស្រឡាំងកាំង៖

«ដានស្អីហ្នឹងលោកគ្រូ?!»

ខ្ញុំងាកទៅសម្លឹងអ្នកគ្រូណីដោយទឹកមុខតឹងតែង ខណៈគ្រាប់ញើសតូចៗកំពុងដណ្ដើមគ្នាហូរស្រក់ជោកពេញខ្នងនិងជើងសក់របស់ខ្ញុំ៖

«យើងប្រញាប់តាមទៅមើលទៅ!!»

ជាមួយនឹងប្រយោគស្រាលដូចសំឡី ខ្ញុំក៏បោះជំហាននាំមុខអ្នកគ្រូណីយ៉ាងប្រយ័ត្នប្រយែង ដើម្បីដេញតាមស្នាមដានដ៏ចម្លែកនោះបន្តទៀត។ នៅពេលនេះខ្ញុំលែងមានអារម្មណ៍ដឹងថា ដីចម្ការកំពុងតែបែកវ៉ល់ស្អិតជាប់បាតជើងរបស់ខ្ញុំទៀតហើយ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំបែរជាពាំនាំនូវរូបភាពសាកសពរបស់ប្អូនធាមដែលត្រូវបានគេកប់បំបិទព័ស្តុតាងនៅក្នុងចម្ការដំឡូងទៅវិញ។ បន្ទាប់ពីសសៀរលបៗតាមរងដំឡូងដេញតាមស្នាមដាននោះបានមួយស្របក់ស្រាប់តែ….

ក្ឌុង!!!

ខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីក៏គាំងជើងដូចជាប់ជីពចរ បែរមុខមកសម្លឹងគ្នាដោយកែវភ្នែកស្រឡាំងកាំងលាយឡំដោយអារម្មណ៍តក់ស្លុតរកបរិយាយមិនត្រូវ ក៏ព្រោះតែសំឡេងអម្បាញ់មិញ គឺហាក់ដូចជាសំឡេងធ្លាក់អ្វីម្យ៉ាងចូលទៅក្នុងទឹក ដែលវាប្រៀបបានទៅនឹងប្រផ្នូលដ៏អាក្រក់សម្រាប់ពួកយើងនៅពេលនេះ។ ភ្លាមនោះអ្នកគ្រូណីក៏រេក្រសែភ្នែកចុះឡើងទាំងស្រដីខ្សឹបៗលាក់បង្កប់នូវភាពភ្ញាក់ផ្អើល៖

«មែនហើយ! ស្រះ!! គឺស្រះទឹកនៅក្នុងចម្ការរបស់ពូយ៉ន!!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ប្រហោងពោះប៉ុនកញ្ជើពេលស្ដាប់ឮសម្ដីអ្នកគ្រូណី។ ខ្ញុំបម្រុងនឹងគ្រលៀសសំណួរសួរអ្នកគ្រូណី ប៉ុន្តែអ្នកគ្រូណីក៏និយាយខ្សាវៗបង្អាក់ជាមុន៖

«ពូយ៉នធ្លាប់ប្រាប់ពុកថា គាត់ទុកដីចម្ការមួយចំណែកដើម្បីជីកស្រះគ្រាន់យកទឹកស្រោចដំណាំកៀនកោះ! ដូច្នេះបន្ទាប់ពីសន្សំលុយបានកាលពីឆ្នាំទៅ គាត់ក៏បានជួលគេឱ្យមកជីកស្រះ មានជម្រៅដល់ទៅមួយដៃអេស្កា (គ្រឿងយន្តជីកដី) ឯណោះ!!»

«បើអ៊ីចឹងសំឡេងមុននេះ…បានន័យថាមានស្អីម្យ៉ាងធ្លាក់ចូលក្នុងស្រះទឹករបស់ពូយ៉នអ្ហេស?!»

ខ្ញុំបន្លឺមួយប្រយោគទាំងតឹងទ្រូង ខណៈអ្នកគ្រូណីចាប់បន្តឃ្លា៖

«ចុះវាទាក់ទងស្អីនឹងដាននេះ?!»

ខ្ញុំដាក់ភ្នែកមើលទៅស្នាមដានទំហំប៉ុនខ្លួនមនុស្សនៅខាងស្ដាំដៃ ដែលវាបន្តអូសបន្លាយរហូតដល់លិចកំបាំងនៅក្នុងដើមដំឡូងច្រូងច្រាង បាំងបិទអស់ទិដ្ឋភាពគ្រប់យ៉ាងលាន់ឮតែសំឡេង “ក្ឌុង” មុននេះបន្តិចតែប៉ុណ្ណោះ។ ចុះនរណាធ្វើស្អីនៅពីក្រោយដើមដំឡូងស៊ុបទ្រុបនោះ?! ដោយកម្សួលចិត្តពុះកញ្ជ្រោលចង់ឃើញទិដ្ឋភាពនៅពីក្រោយដើមដំឡូងស៊ុបទ្រុបនោះ ខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីក៏បន្តបោះជំហានលបៗទៅមុនបន្តទៀត។ ប៉ុន្តែមិនទាន់ទាំងឈានបានពីរជំហានស្រួលបួលផង ក៏ស្រាប់តែ…

«ហ៊ឺ…ឈប់ហើយ…ឈប់ហើយ…ហ៊ឺ…!!»

ខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីក៏ទច់ដំណើរជាលើកទីពីរ ចាប់ចោលភ្នែកទៅខាងឆ្វេងដៃរំលងកាត់ដើមដំឡូងច្រូងច្រាង ឆ្ពោះទៅតាមទិសដៅសំឡេងដែលលាន់ឮល្វើយៗអម្បាញ់មិញ។ បើសិនជាផ្ទៀងស្ដាប់បន្តិចគឺច្បាស់ជាអាចដឹងថា នោះគឺជាសំឡេងយំសោកអង្វរករបស់មនុស្សស្រីម្នាក់ ហើយមនុស្សស្រីនោះគឺជា…

«ស្រីយ៉ែន?!»

អ្នកគ្រូណីឧទានតិចៗទាំងភ្ញាក់ផ្អើល ខណៈខ្ញុំចោលភ្នែកសម្លឹងទៅអ្នកគ្រូណីទាំងបន្តផ្ទៀងស្ដាប់សំឡេងអម្បាញ់មិញ។  ប្រាកដណាស់ថានេះជាលើកទីមួយហើយដែលខ្ញុំបានឮសំឡេងស្រីយ៉ែន ដូច្នេះខ្ញុំក៏ប្រញាប់សួរបញ្ជាក់អ្នកគ្រូណី៖

«ហ្នឹងឬសំឡេងស្រីយ៉ែន? ចុះអ្នកគ្រូប្រាកដចិត្តហើយអ្ហេសថានោះជាសំឡេងរបស់នាង?!»

អ្នកគ្រូណីងក់ក្បាលផ្ងក់ៗឥតបង្អង់៖

«ខ្ញុំចាំបានមិនច្រឡំទេ…គឺជាសំឡេងរបស់ស្រីយ៉ែនពិតមែន!!»

ម្ដងនេះខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីក៏សម្លឹងមុខគ្នាភាំង។ ក្រសែភ្នែករបស់ពួកយើងទាំងពីរគឺហាក់បញ្ជាក់ប្រាប់គ្នាទៅវិញទៅមកថា កំពុងតែមានរឿងអ្វីម្យ៉ាងកើតឡើងចំពោះស្រីយ៉ែនយ៉ាងពិតប្រាកដ។

នៅទីបំផុតខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីក៏បង្វែរទិសដៅ ទៅរកខ្ទមចម្ការពូយ៉នដែលជាប្រភពសំឡេងរបស់ស្រីយ៉ែនអម្បាញ់មិញវិញម្ដង។ គិតចុះគិតឡើង ពួកយើងទាំងពីរនាក់បានមកដល់ខ្ទមចម្ការពូយ៉ន តែមិនមែនក្នុងសភាពជាអ្នកសួរសុខទុក្ខស្រីយ៉ែនឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញពួកយើងទាំងពីរនាក់បែរជាមកដល់ទីនេះក្នុងសភាពលឹបល បោះជំហានលបៗចូលទៅកៀកនឹងជញ្ជាំងខ្ទមចម្ការ ដើម្បីចាំផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់សំឡេងពីខាងក្នុងខ្ទមចម្ការនោះទៅវិញ។

បើពិចារណាសព្វៗទៅ ខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីគឺហាក់ដូចជាចារបុរសចារនារី ឬក៏ជាភ្នាក់ងារស៊ើបអង្កេតរបស់ប៉ូលិសដូចនៅក្នុងភាពយន្តហុងកុងយ៉ាងម៉េចក៏មិនដឹង។

«អូយ!…ហ៊ឺឈប់ហើយ…ខ្ញុំឈប់ហើយពុក!! អូយ…ខ្ញុំខ្លាចហើយ…ហ៊ឺ…ខ្ញុំឈឺណាស់ពុក…ហ៊ឺ…!!»

សំឡេងសន្ធឹកវាយវ័ធ  ជាមួយនឹងសម្រែកយំអង្វរករបស់ស្រីយ៉ែនលាន់ឮចេញមកគ្រលួចធ្វើឱ្យខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណី ដែលខំប្រឹងសសៀរតាមជញ្ចាំងខ្ទមគាំងជើងស្ដូងមួយកន្លែងតែម្ដង។

នេះពូយ៉នកំពុងតែវ៉ៃស្រីយ៉ែនអ្ហេស?! តើមានរឿងអី?! ក្រែងស្រីយ៉ែនទើបនឹងចេញពីមន្ទីរពេទ្យពូយ៉នក៏ដឹងច្បាស់ តែមានរឿងអីទើបគាត់ដល់ថ្នាក់ប្រើហិង្សាទៅលើកូនស្រីបែបហ្នឹងទៅវិញ?

«អឺ! បើដឹងឈឺល្អហើយ! លើកក្រោយឈប់យំទួញសោកស្ដាយអាតំណក់ឈាមខ្មៅមួយដុំហ្នឹងទៀត បើមិនអ៊ីចឹងទេអញសំពងក្បាលហងឯងឱ្យងាប់ទៅតាមវាទាំងឪទាំងកូនជាមិនខាន!!»

សំឡេងគ្រលរៗតឹងសរសៃករបស់ពូយ៉ន ដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់បានឮទាល់តែសោះនោះ ក៏ចាប់ផ្ដើមសាយភាយចេញមកពីក្នុងខ្ទមដែលហាក់ដូចជាពាំនាំនូវភាពស្រឡាំងកាំងមីងមាំងមកឱ្យខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណី ដែលកំពុងតែអង្គុយសំងំលបស្ដាប់នៅខាងក្រោយខ្ទមផងដែរ។

តាមដែលខ្ញុំស្ដាប់ឮមិនច្រឡំ ពូយ៉នប្រើពាក្យ “អាតំណក់ឈាមខ្មៅមួយដុំ” គឺសំដៅដល់កូនក្នុងផ្ទៃស្រីយ៉ែនដែលរលូតទៅនោះអ្ហេស?! បើដូច្នេះមានន័យថាស្រីយ៉ែនពិតជាមានផ្ទៃពោះ ហើយរលូតកូនក្នុងឧបទ្ទវហេតុឡានកៀរនោះមែន។

ប៉ុន្តែបើដូច្នោះ តើនរណាជាឪពុករបស់កូននោះទៅ?! សំណួរជាច្រើនប្រជ្រៀតគ្នាចូលលុកលុយក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំកាន់តែអន្ទះសាចង់ឃើញទិដ្ឋភាពនៅក្នុងខ្ទមនោះទ្វេដង ព្រោះការស្ដាប់ឮសំឡេងតែម្យ៉ាង ច្បាស់ជាមិនអាចឱ្យខ្ញុំយល់បានពីរឿងរ៉ាវសព្វគ្រប់នោះឡើយ។

ចៃដន្យខ្ញុំដាក់ភ្នែកទៅម្ខាងក៏ក្រឡេកឃើញប្រហោងជញ្ជាំងខ្ទមទំហំធំជាងមេដៃបន្តិច ដែលល្មមអាចឱ្យខ្ញុំដាក់ភ្នែកលួចមើលទិដ្ឋភាពនៅខាងក្នុងខ្ទមបាន។ មិនបង្អង់យូរខ្ញុំក៏រំកិលជើងតិចៗចូលទៅជិតបរិវេណប្រហោងជញ្ជាំង រួចក៏ដាក់ភ្នែកតាមប្រហោងជញ្ជាំងនោះដោយអាការៈប្រុងប្រយ័ត្ន ខណៈដែលសំឡេងអណ្ដឺតអណ្ដករបស់ស្រីយ៉ែនចាប់បន្លឺឡើង៖

«តែ…តែយ៉ាងណាវាជាកូនរបស់ខ្ញុំ…ហើយវា…វាក៏ត្រូវជាចៅរបស់ពុកដូចគ្នា! វាមិនដឹងខ្យល់អីទេ…ពុកមិនគួរស្អប់វាឡើយ!

«យី! មីខ្យែន!!»

«អូយពុក…ពុកខ្ញុំឈឺណ៎ាពុក…ហ៊ឺ!!»

ខ្ញុំរឹងអស់ទាំងខ្លួន ខំប្រឹងបើកភ្នែកប៉ុនៗពងមាន់សម្លឹងទិដ្ឋភាពនៅចំពោះមុខដោយអារម្មណ៍តក់ស្លុតរកពណ៌នាមិនចេញ នៅពេលដែលខ្ញុំឃើញពូយ៉នស្ទុះទៅក្របួចសក់ស្រីយ៉ែនសឹងតែផ្ងារទៅក្រោយ ទាំងបើកភ្នែកក្រឡោតពោលសង្ឃកដូចចង់ស៊ីសាច់ហុតឈាមកូនខ្លួនឯងយ៉ាងដូច្នោះ។

រីឯស្រីយ៉ែនវិញនាងកំពុងតែលើកម្រាមដៃដប់សំពះអង្វរកឪពុកនាងទាំងខ្លួនប្រាណញ័រទទ្រើកដូចមនុស្សគ្រុនចាញ់។ មកដល់ត្រឹមនេះពូយ៉នក៏លើកម្រាមចង្អុលដៃ ចង្អុលញល់ចង់ដល់ថ្ងាសកូនស្រីនិយាយសង្កត់ៗទាំងសង្កៀតធ្មេញពោរពេញដោយភ្លើងកំហឹង៖

«ចាំទុកក្នុងលលាដ៏ក្បាលហងឯងទៅមីខ្យែន! ហាមយកអញទៅប្រឡាក់ប្រឡូកនឹងអាតំណក់ឈាមខ្មៅមួយដុំហ្នឹងទៀត! ពីមុនមកអញមិនដឹងថាហងឯងមានកូនជាមួយវា បើមិនអ៊ីចឹងទេនោះ អញនឹងឱ្យហងឯងទៅរំលូតវាចោលតាំងពីយូរហើយ មិនបានទុកឱ្យវានាំចង្រៃមកដល់ខ្លួនអញដូចថ្ងៃនេះទេ!…អ៎អ្ហ៎! (ពូយ៉នគ្រហឹមដើមកទាំងងក់ក្បាលតិចៗសម្លឹងកូនស្រីគាត់គួរឱ្យញញើត) ឬហងឯងក៏មានចិត្តស្រឡាញ់អាធាមឪអាតំណក់ឈាមខ្មៅមួយដុំហ្នឹងដែរតើមែនទេ? អ្ហាស៎មែនទេមីខ្យែន?! ឆ្លើយនឹងអញមកមីខ្យែន!! អញថាឱ្យឆ្លើយនឹងអញមកមីកូនឈាមថោក! ឆ្លើយមក!! ឆ្លើយភ្លាមមក!!»

«អូយពុក!…ពុកអឺយពុក…ខ្ញុំឈឺណាស់ពុក! អូយ…ហ៊ឺ…!!»

ខ្ញុំចាប់ញ័រជើងទទ្រើក ខណៈកែវភ្នែករបស់ខ្ញុំសឹងតែរត់មកពួននៅកញ្ចឹងកព្រោះញញើតតក់ស្លុតនឹងភាពឃោរឃៅរបស់ពូយ៉ន ដែលកំពុងតែបោចសក់ស្រីយ៉ែនបញ្ច្រាសទៅបញ្ច្រាសមក ទាំងលើកដៃវាយតប់នាងខ្លាំងៗ ឥតមានសំច័យកម្លាំង។

ខ្ញុំស្រាប់តែហូរទឹកភ្នែកមកតក់ៗទាំងមិនដឹងខ្លួន ព្រោះតែនឹកអាណិតស្រីយ៉ែនសឹងតែខ្លោចអស់ថ្លើមប្រមាត់ទៅហើយ។ នៅពេលនេះទោះបីជាខ្ញុំបានស្ដាប់ឮថាប្អូនធាមគឺជាឪពុករបស់កូននៅក្នុងផ្ទៃស្រីយ៉ែនដែលគ្នាទើបនឹងរលូតទៅថ្មីៗក៏ដោយ ក៏អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំនៅតែពេញព្រៀបទៅដោយភាពអាណិតអាសូរស្រីយ៉ែន គ្មានសូម្បីតែកូនអារម្មណ៍នឹកភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចសោះឡើយ។

ហេតុអីក៏ពូយ៉នប្រែជាឃោរឃៅដល់ថ្នាក់នេះ?! តើខ្ញុំគួរតែចូលទៅជួយស្រីយ៉ែនដែរទេ?! ខ្ញុំពិតជាមិនអាចទ្រាំមើលពូយ៉នប្រើហិង្សាទៅលើក្មេងស្រីជំទង់ម្នាក់ ដែលទើបនឹងងើបពីឈឺបែបនេះនោះទេ។ ខ្ញុំបម្រុងស្ទុះងើបទៅហើយស្រាប់តែអ្នកគ្រូណីដែលអង្គុយសំងំជិតខ្ញុំនោះទម្លាក់ម្រាមដៃមកចាប់កដៃខ្ញុំយ៉ាងរហ័ស។ ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតដាក់ភ្នែកទៅមើលអ្នកគ្រូណីយ៉ាងរហ័ស ក៏ប៉ុន្តែក៏ត្រូវគ្រលៀសភ្នែកសម្លឹងទៅតាមប្រហោងតូចចង្អៀតនោះវិញ នៅពេលដែលសោតាទាំងទ្វេរបស់ខ្ញុំចាប់បានជាថ្មីនូវសំឡេងកោកកាករបស់ពូយ៉ន៖

«ឬក៏ហងឯងនៅអាឡោះអាល័យវាមីខ្យែន? អឺ! បើអ៊ីចឹងហងឯងទៅហៅប៉ូលិសមកអូសក្បាលអញមក! ក្រែងហងឯងក៏ដឹងថាអញជាអ្នកសម្លាប់វា!…ទៅ! បោលក្បាលទៅប្រាប់ប៉ូលិសទៅមីខ្យែន បើហងឯងគិតថាអញសម្លាប់វា ពង្រាត់បង្រាសបំបែកបំបាក់ប្ដីប្រពន្ធហងឯង!! ទៅៗមីខ្យែន!!»

«អត់ទេពុក!…ហ៊ឺ…ខ្ញុំ ខ្ញុំអត់ទេពុក…ខ្ញុំស្អប់វា…ហ៊ឺ…ខ្ញុំស្អប់អាឈាមថោកហ្នឹងណាស់ពុក…ហ៊ឺ…!!»        

«អឺ! បើសិនហងឯងស្អប់អាធាម អ៊ីចឹងហងឯងនៅយំស្ដាយស្រណោះអាដុំឈាមខ្មៅរលូតទៅហ្នឹងធ្វើអីទៀតក្រែងវាជាដុំឈាមតិរច្ឆានរបស់អាធាមទេតើអ្ហី? បានហើយមីខ្យែន កុំមកធ្វើឱ្យអញមួម៉ៅក្ដៅក្រហាយជាងនេះ ប្រញាប់មកជួយអញរៀបចំអីវ៉ាន់ភ្លាមទៅ យប់នេះយើងនឹងរត់ចេញពីស្រុកនេះទាំងយប់តែម្ដង អញមិនភ្លើឱ្យប៉ូលិសយកអញទៅដាក់គុកទទេៗបានទេ!…ប៉ុន្តែបើហងឯងចង់នៅទីនេះធ្វើជាមនុស្សតែលតោលអត់មានទិសដៅគ្មានស៊ីគ្មានចុកក៏អញ្ជើញ!…ហងឯងសង្ឃឹមអ្ហីថាអាភូមិឃុំអង្គការអង្គស្អីអស់ហ្នឹង នឹងទំនុកបម្រុងហងឯងឱ្យដូចជាអញឪហងឯងអ្ហេស?!! អ្ហ៊ឹះ! ហងឯងស្គាល់សង្គមមនុស្សតិចពេកហើយមីខ្យែន!!»

សម្ដីគ្រប់មាត់របស់ពូយ៉នដាលចូលក្នុងត្រចៀករបស់ខ្ញុំ ខណៈរូបភាពគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានកែវភ្នែករបស់ខ្ញុំផ្ដិតយក ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យខ្ញុំគាំងចលនាដូចមនុស្សវិកលវិការ។ ប្រយោគ “ក្រែងហងឯងក៏ដឹងថាអញជាអ្នកសម្លាប់វា!” របស់ពូយ៉ន លាន់កងរំពងខ្ទ័ររងំក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំ ដែលល្មមអាចឱ្យខ្ញុំភ្លឺភ្នែកហើយយល់បានថាគាត់គឺជាឃាតករសម្លាប់ប្អូនធាមពិតប្រាកដមែន។

ប៉ុន្តែទោះបីជាយ៉ាងណា ក៏ខ្ញុំនៅតែមិនទាន់អាចកំណត់បាននូវទំនាក់ទំនងរវាងស្រីយ៉ែននិងប្អូនធាម ឱ្យជាក់ច្បាស់បានឡើយ។ តើពួកគេទាំងពីរជាសង្សារលួចលាក់ជាមួយគ្នាឬយ៉ាងណា? ចុះហេតុអីក៏ពូយ៉នឈានដល់ថ្នាក់លើកដៃសម្លាប់ប្អូនធាម?

ប្រោក! ខ្ញុំភ្ញាក់ក្រញាងនឹងសំឡេងប្រោកដែលបន្លឺឡើងជិតខ្លួនខ្ញុំបង្កើយ។ ដោយចលនារេផ្លិច ខ្ញុំក៏ចាប់ងាកទៅសម្លឹងអ្នកគ្រូណីយ៉ាងរហ័ស ប្រទះនឹងទឹកមុខតក់ស្លុតនិងជើងទាំងគូរបស់នាងជាន់ពីលើដើមដំឡូង ដែលល្មមអាចឱ្យខ្ញុំដឹងថាសំឡេងអម្បាញ់មិញគឺកើតឡើងពីនាងជាន់លើដើមដំឡូងងាប់ៗដោយចៃដន្យ។

ខ្ញុំបែរក្រឡេកមកតាមប្រហោងជញ្ជាំងវិញ ក៏ស្រាប់តែខ្ញុំស្រឡាំងកាំងផ្ដួលខ្លួនច្រត់ដៃទៅក្រោយសឹងតែដាច់ផ្ងារ ព្រោះតែពូយ៉នកំពុងតែសម្លឹងមកតាមប្រហោងជញ្ជាំងដោយក្រសែភ្នែកក្រហមតែតគ្របដណ្ដប់ដោយភ្លើងទោសៈ។ ម្ដងនេះខ្ញុំក៏ស្ទុះងើបទាំងពពីមពពើមរួចក៏កន្ត្រាក់ទាញដៃអ្នកគ្រូណីម្នីម្នាស្ទុះរត់ចេញពីនោះទាំងមិនដឹងក្បាលកន្ទុយ។ ខ្ញុំក្ដោបដៃអ្នកគ្រូណីយ៉ាងណែន ឈានជំហានជើងវែងៗរត់កាត់តាមរងដំឡូងយ៉ាងត្រដាបត្រដួស ព្រោះខ្ញុំជឿជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាពូយ៉នពិតជាមិនបណ្ដោយឱ្យអ្នកដែលដឹងថាគាត់ជាឃាតករសម្លាប់ប្អូនធាម អាចចាកចេញទៅបានដោយងាយៗឡើយ។

ខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីរត់កាត់តាមរងដំឡូងបានមួយសន្ទុះក៏…

«អាស៎…!!»

អ្នកគ្រូណីស្រាប់តែរអិលជើងដួលមួយរំពេច។ ស្ថិតនៅក្នុងសភាពដ៏ប្រថុចញ៉ុចនេះ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ស្ទុះទៅលើកគ្រាហ៍អ្នកគ្រូណីយ៉ាងរហ័សរហួន៖

«យ៉ាងម៉េចហើយអ្នកគ្រូ?! អ្នកគ្រូទៅរួចទេ?!»

អ្នកគ្រូណីងក់ក្បាលតិចៗទាំងទឹកមុខយ៉ាប់យ៉ឺន៖

«មិនអីទេ! ខ្ញុំ…ខ្ញុំទៅរួច!!»

«អ៊ីចឹងយើងប្រញាប់ឡើង!!»

ខ្ញុំក្រឡេកទៅក្រោយយ៉ាងរហ័សទាំងបើកភ្នែកតូចធំ រេចុះឡើងកាត់តាមរងដំឡូងដើម្បីក្រឡឹងរកមើលពូយ៉ន។ លុះប្រទះឃើញសភាពស្ងប់ស្ងាត់ ខ្ញុំក៏បំបែរខ្លួនមកកាន់ដៃអ្នកគ្រូណីយ៉ាងស្អិតបំណងនឹងបន្តរត់ជាថ្មីក៏ប៉ុន្តែ…

«អាស៎…អូយ…!!»

អ្នកគ្រូណីរៀបនឹងដួលចុះ បើកុំតែខ្ញុំរវៀសក្រសោបខ្លួននាងជាប់ទេនោះ។ ខ្ញុំចោលភ្នែកសម្លឹងទៅជើងអ្នកគ្រូណីរួចក៏បន្លឺសំណួរទាំងច្រាស់ច្រាល់៖

«ជើងអ្នកគ្រូយ៉ាងម៉េចហើយ?!»

«ប្រហែល…ប្រហែលជើងខ្ញុំគ្រេចហើយលោកគ្រូ!!»

គ្រាន់តែឮពាក្យថា “គ្រេច” ខ្ញុំក៏លែងគិតច្រិមច្រុម ប្រញាប់ដាក់ខ្លួនអង្គុយចោងហោងស្រដីញាប់ៗ៖

«ម៏! ខ្ញុំអៀវអ្នកគ្រូ! ឱ្យលឿនឡើង!!»

«តែ…!!»

ម្ដងនេះទៅជាអ្នកគ្រូណីជាអ្នកច្រិមច្រុមអែអង់ទៅវិញ។ ពិតមែនហើយ! បើខ្ញុំអៀវនាង  ខ្លួនប្រាណពួកយើងទាំងពីរគឺច្បាស់ជាកៀកកិតជាប់គ្នាជាក់ជាមិនខាន។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងសភាពដ៏តឹងតែងមួយនេះ កាលៈទេសៈពិតជាបង្ខំឱ្យខ្ញុំធ្វើបែបនេះពិតមែន។ មួយរំពេចនោះ ត្រចៀករបស់ខ្ញុំហាក់ដូចជាចាប់បាននូវសន្ធឹកជើងដែលកំពុងតែរត់ឌឹបៗចូលមកកាន់តែកៀកខ្លួនខ្ញុំខ្លាំងឡើងៗ។ ដល់ទៅឮបែបនេះខ្ញុំក៏សន្ធាប់ដាក់កំហិតអ្នកគ្រូណីតែម្ដង៖

«ប្រញាប់ឡើងមកអ្នកគ្រូ! ឬអ្នកគ្រូចង់ឱ្យយើងក្លាយជាខ្មោចយាមចម្ការដំឡូងនេះទាំងអស់គ្នា?!!»

ដោយមិនអាចចៀសបាន អ្នកគ្រូណីក៏សុខចិត្តឱ្យខ្ញុំអៀវ។

ខ្ញុំក៏ចាប់បន្តបោះជំហានទៅមុខយ៉ាងញាប់ជើង ហាក់ដូចជាគ្មានដឹងឮនូវភាពហត់នឿយអ្វីបន្តិចសោះ។ មួយស្របក់ក្រោយមកខ្ញុំក៏អៀវអ្នកគ្រូណីចេញមកដល់លើកូនផ្លូវលំ។ លុះក្រឡេកឃើញរោងស័ង្កសី ដែលខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីចូលជ្រកពេលមេឃកំពុងភ្លៀងនោះ ខ្ញុំក៏អៀវអ្នកគ្រូណីចូលទៅក្នុងរោងនោះជាបន្ទាន់។ ម្ដងដល់ក្នុងរោងខ្ញុំក៏ដាក់អ្នកគ្រូណីចុះទៅលើគ្រែរនាបឫស្សីទាំងបន្លឺវាចាញាប់ស្មេញ៖

«អ្នកគ្រូរកកន្លែងពួននៅម្ដុំនេះសិនទៅ ចាំខ្ញុំទៅពង្វាងដានពូយ៉ន!!»

«ប៉ុន្តែលោកគ្រូ…អត់ទេ! ខ្ញុំមិនអាចឱ្យលោកគ្រូធ្វើអ៊ីចឹងបានទេ!!»

ទឹកមុខរបស់អ្នកគ្រូណីអាចឱ្យខ្ញុំដឹងបានយ៉ាងជាក់ច្បាស់ថា នាងកំពុងតែខ្វល់ខ្វាយពីខ្ញុំប៉ុន្តែសភាពការណ៍នៅពេលនេះគឺពិតជាធ្វើឱ្យខ្ញុំគិតឃើញតែដំណោះស្រាយមួយនេះតែប៉ុណ្ណោះ។

«អ្នកគ្រូកុំបារម្ភពីខ្ញុំអី ខ្ញុំអាចយករួចខ្លួនបាន! អ៊ីចឹងអ្នកគ្រូប្រញាប់រកកន្លែងពួននៅម្ដុំៗនេះសិនទៅ!!»

និយាយរួចខ្ញុំក៏ស្ទុះរត់ត្រលប់ក្រោយ ដើម្បីទៅពង្វាងដានពូយ៉នទាំងចិត្តនៅតែនឹកបារម្ភពីសុវត្ថិភាពរបស់អ្នកគ្រូណីមិនលែងឡើយ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាពូយ៉នបានមើលឃើញខ្ញុំតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះខ្ញុំមានតែបន់ព្រះសំពះទេវតា សូមឱ្យគាត់ចាញ់បោកការពង្វាងដានរបស់ខ្ញុំទៅចុះ។ រត់ចុះរត់ឡើងខ្ញុំក៏ធ្លាក់ខ្លួនមកដល់គន្លងស្នាមដានទំហំប៉ុនខ្លួនមនុស្សដែលខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីបានឃើញមុននោះ។ ខ្ញុំក៏បន្តរត់តាមស្នាមដានទាំងភ្នែកនៅកញ្ចឹងក ខណៈសន្ធឹកជើងនិងសំឡេងកកិតនឹងដើមដំឡូងលាន់ឮប្រោកប្រាកដេញតាមពីក្រោយខ្លួនខ្ញុំ ប្រហែលជាលើសម្ភៃម៉ែត្រតែប៉ុណ្ណោះ។

ខ្ញុំបែកញើសជោកពេញទាំងខ្លួន ខំប្រឹងប្រើកម្លាំងកូនប្រុសរត់អស់ៗជើងមិនបង្អង់ងាកក្រោយបន្តិចសោះឡើយ។ ប៉ុន្តែដោយមិនបានស្គាល់តំបន់ភូមិសាស្ត្រខ្ញុំក៏ស្រាប់តែ…

«ហ៊ើយយយយយ!!»

ក្ឌុង!! ជាមួយនឹងសំឡេងភ្លាត់មាត់នេះខ្លួនប្រាណរបស់ខ្ញុំទាំងមូលក៏រអិលធ្លាក់ចូលទៅក្នុងស្រះទឹកមួយទំហឹងតែម្ដង។ ការធ្លាក់មួយទំហឹងចូលទៅក្នុងស្រះទឹកដោយមិនបានត្រៀមខ្លួននេះ ជាហេតុធ្វើឱ្យខ្លួនប្រាណរបស់ខ្ញុំលិចសឹងតែដល់បាតស្រះ។

ខ្ញុំថប់ដង្ហើមសឹងតែស្ទះខ្យល់ស្លាប់នៅខាងក្រោមបាតស្រះ តែយ៉ាងណាដោយសារតែខ្ញុំចេះហែលទឹកតាំងពីនៅក្មេងៗដែរនោះ សញ្ជាតិញាណរបស់ខ្ញុំក៏បញ្ជាឱ្យខ្ញុំខំប្រឹងប្រវេប្រវាខ្វៃដៃទធាក់ជើង ដំណោលខ្លួនស្ទុះឡើងមកខាងលើផ្ទៃទឹកទាំងត្រដាបត្រដួស…

«ហ៊ឺកកកកកក…អស់ៗៗ!!»

ខ្ញុំឈ្លក់ទឹកក្អកដង្ហក់សឹងតែដាច់ដង្ហើម ប៉ុន្តែទោះបីជាយ៉ាងណាខ្ញុំក៏ខំប្រឹងត្រដរហែលទៅមាត់ស្រះ រួចក៏ផ្អេកខ្លួននៅលើចំណោតមាត់ស្រះទាំងបន្តក្អកដង្ហក់សឹងតែធ្លាក់សួត។ ម្ដងនេះខ្ញុំខំប្រឹងប៉ប្រិចភ្នែកញាប់ៗឱ្យទឹកចេញពីកែវភ្នែកទាំងព្យាយាមសម្រួលដង្ហើមឱ្យបានស្រួល។ មេឃក៏ចាប់ផ្ដើមធ្លាក់ងងឹត ចំណែកឯខ្លួនប្រាណខ្ញុំក៏ទទឹកជោកទាំងស្រុង។

លុះនឹកដល់សន្ធឹកជើងដែលតាមខ្ញុំមកមុននេះ ខ្ញុំក៏ខំប្រឹងដោលកែងដៃបំណងនឹងឡើងមកខាងលើវិញ ប៉ុន្តែពេលខ្ញុំគ្រលៀសភ្នែកទៅលើផ្ទៃទឹកល្អក់ខ្វល់ជាថ្មីនោះ ក៏ស្រាប់តែខ្ញុំកន្ត្រាក់ខ្លួនអង្គុយភីងដូចសាកសពសរសៃទាញពេលអាចារ្យភ្លុកដុត។

«សាកសព!!!»

ខ្ញុំបន្លឺសំឡេងដាច់ៗទាំងញ័រមាត់ចំប្រប់។ កែវភ្នែកទាំងគូរបស់ខ្ញុំបើកធំៗសម្លឹងទៅកាន់សាកសព ដែលហើមប៉ោងអណ្ដែតស្ពីងផ្កាប់មុខនៅលើផ្ទៃទឹកទាំងបេះដូងលោតកញ្ជ្រោលរកចាប់មិនឈ្នះ។ ភ្លាមនោះភាពតក់ស្លុតលាយឡំនឹងភាពសោកសង្រេងក៏ចូលមកគ្របសង្កត់ដួងចិត្តរបស់ខ្ញុំទាំងមូល ហើយក៏ចាប់រុញច្រាននូវទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំចេញមកភ្លាមៗ កាលបើខ្ញុំនៅចាំបានយ៉ាងច្បាស់នូវខោអាវរបស់សាកសពបើទោះបីជាសភាពសាកសពនៅពេលនេះ គឺហើមស្ពីងសឹងតែប្រេះខោអាវមើលមិនឃើញមុខមាត់យ៉ាងណាក្ដី…

«ពូ…ពូប្រម?!! ទេ!!…»

មានភាគបន្ត…

«បងយ៉ាងម៉េចហើយបង??! បងមិនអីទេអ្ហេ៎បង??!»

បងផាន់រ៉ាក៏ងាកមកសម្លឹងខ្ញុំដោយអាការៈភ្ញាក់ផ្អើល៖

«សុណាន់??!!»

ខ្ញុំក៏តបរន្ថើនសួរគាត់ជាថ្មី៖

«បងកើតអីឬអត់??!»

បងផាន់រ៉ារេភ្នែកក្រឡើតក្រឡាប់សម្លឹងទិដ្ឋភាពក្នុងបន្ទប់មួយស្របក់ រួចក៏ងាកមកសម្លឹងខ្ញុំជាថ្មី ប៉ុន្តែម្ដងនេះគាត់ខំប្រឹងសម្រួលទឹកមុខបន្លឺសំឡេងខ្សាវៗទាំងរដាក់រដុបផង៖

«បង…បងអត់អីទេសុណាន់!! សុណាន់…សុណាន់គេងវិញចុះ!!»

ខ្ញុំសម្លឹងបងផាន់រ៉ាស្លឺ។ អត់អីយ៉ាងម៉េច?! គាត់ត្រូវខ្មោចសង្កត់ គួរណាស់តែគាត់មានញាណឬសតិដឹងឮរឿងនេះដោយខ្លួនឯងខ្លះ ប៉ុន្តែគាត់បែរជានិយាយថាគាត់មិនអីទៅវិញ។ ឬមួយគាត់មានចេតនាលាក់បាំងរឿងនោះជាមួយខ្ញុំទាំងដែលការពិតខ្ញុំក៏បានឃើញស្រមោលខ្មោចច្បាស់នឹងភ្នែកតែម្ដង ហើយម្ដងនេះខ្ញុំក៏ជឿដែលថាអមនុស្សពិតជាមានពិតមែន។

«បងឈប់លាក់បាំងនឹងខ្ញុំទៀតទៅបងផាន់រ៉ា! ខ្ញុំដឹងថាពួកយើងទាំងពីរសុទ្ធតែចួបរឿងចម្លែកៗដូចគ្នា ដូច្នេះវាដល់ពេលហើយដែលពួកយើងត្រូវនិយាយប្រាប់គ្នាពីរឿងទាំងអស់នោះដើម្បីជួយគ្នារកដំណោះស្រាយ! ការលាក់បាំងគ្នាទៅវិញទៅមក វាមិនមែនជាដំណោះស្រាយទេណ៎ាបង!!»

គ្រានេះបងផាន់រ៉ាក៏ងាកមកសម្លឹងខ្ញុំភាំងរួចក៏រេភ្នែកចុះឡើងដោយអាការៈរិះគិត។

…………..

ម៉ោងជាង៨ព្រឹកនៅផ្ទះស្នាក់គ្រូបង្រៀន…

ខ្ញុំញ៉ាំអាហារពេលព្រឹករួចរាល់ ក៏រវៀសរវៃទុកដាក់ចានក្បាន ដើម្បីប្រញាប់ស្រូតទៅបង្រៀនព្រោះព្រឹកនេះខ្ញុំប៉ះបង្រៀនពីរម៉ោងគឺម៉ោង៩-១១ជាប់គ្នាតែម្ដង។ ខ្ញុំលាងដៃស្អាតបាតក៏ដើរចេញពីផ្ទះបាយចូលទៅក្នុងបន្ទប់គេង ស្ទុះទាញកាតាបដែលរៀបចំរួចស្រេចដាក់ទៅលើកែបម៉ូតូ រួចក៏កកូរកកាយរកកូនសោជន្ទល់ម៉ូតូនៅក្នុងហោប៉ៅកាបូបទាំងព្រឺឆ្អឹងខ្នងពេលនឹកឃើញរឿងកាលពីយប់មិញ។

ខ្ញុំក៏ប្រែជាភ្ញាក់ព្រើតនៅពេលដែលកកូរកកាយមិនប៉ះចំកូនសោជន្ទល់ម៉ូតូ។ លើកនេះខ្ញុំក៏ឆែកឆេររើជជុះគ្រប់ហោប៉ៅកាបូប ទាំងលូកស្ទាបហោប៉ៅខោខ្លួនឯងចុះឡើងៗផង ប៉ុន្តែនៅតែរកមិនឃើញកូនសោជន្ទល់ម៉ូតូដដែល។ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ដើរទៅរកមើលកូនសោជន្ទល់ម៉ូតូនៅលើតុនិងនៅលើគ្រែគេង  ខ្លាចក្រែងវង្វេងដៃដាក់កូនសោជន្ទល់ម៉ូតូនៅកន្លែងនោះ ប៉ុន្តែអស់មួយសន្ទុះធំ ខ្ញុំនៅតែរកមិនឃើញកូនសោដដែល។

«ហើយអ្ហែងវង្វេងដៃទៅទុកនៅឯណាទៅអាសុណាន់?»

ខ្ញុំលើកនាឡិកាដៃមើល ឃើញម៉ោង៨កន្លះទៅហើយ។ មិនបង្អង់យូរខ្ញុំក៏លូកយកទូរសព្ទពីក្នុងកាបូបចុចបើក Online រួចក៏ chat ទៅបងផាន់រ៉ាដែលចេញទៅបង្រៀនតាំងពីព្រឹកព្រលឹមអុរក្រែងលោគាត់បានប្រទះភ្នែកឃើញកូនសោជន្ទល់ខ្ញុំម៉ូតូនៅឯណា។ បងផាន់រ៉ាមិនបើក Online នោះទេ។ ឃើញដូចនេះ ខ្ញុំក៏បិទទូរសព្ទទុកមិនហ៊ានខលទៅគាត់ឡើយ ព្រោះគិតថាគាត់ជាប់រវល់បង្រៀនសិស្ស។ លុះទីបំផុតខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តដើរទៅសាលាចៀសវាងកុំឱ្យខាតម៉ោងបង្រៀន។

ម៉ោងជាង៩ព្រឹកនៅសាលារៀន…

ម៉ោង៩-១០នេះ ខ្ញុំប៉ះបង្រៀនថ្នាក់ទី៧។ កូនសិស្សទើបនឹងឡើងមកពីថ្នាក់បឋម មើលទៅដូចជានៅកូនក្មេងហើយរាងមីងមាំងបន្តិចព្រោះពួកគេនៅមិនទាន់ស៊ាំនឹងរបៀបរៀនសូត្រនៅថ្នាក់អនុវិទ្យាល័យនៅឡើយទេ។ កំពុងតែពន្យល់សិស្សសុខៗ ស្រាប់តែសំឡេងបងផាន់រ៉ាលាន់ឮមកពីមាត់ទ្វារ៖

«សុំរំខានបន្តិចលោកគ្រូ!!»

ភ្លាមនោះខ្ញុំក៏ផ្អាកសកម្មភាពពន្យល់មេរៀន ហើយក៏ទៅរកគាត់នៅឯមាត់ទ្វារទាំងនិយាយតិចៗ៖

«បងមានការអីមែន?!»

«និយាយថាសុណាន់ឯងបាត់កូនសោជន្ទល់ម៉ូតូមែន?» គាត់ក៏លើកូនសោបង្ហាញខ្ញុំ

«នេះ! កូនសោបងរកឃើញនៅក្នុងកាបូបបង មិនដឹងវាទៅនៅក្នុងហ្នុងបានយ៉ាងម៉េច?!»

ខ្ញុំប្រែជាភាន់ភាំង មិនយល់ដូចគ្នាថាកូនសោខ្ញុំទៅនៅក្នុងកាបូបបងផាន់រ៉ាបានយ៉ាងម៉េច ព្រោះកាលពីយប់មិញ ខ្ញុំចាំបានច្បាស់ណាស់ថាមុនចូលគេងខ្ញុំបានចាក់សោជន្ទល់ហើយដាក់កូនសោចូលក្នុងហោប៉ៅកាបូប។ ភ្លាមនោះបងផាន់រ៉ាក៏ពោលបន្តមួយៗ៖

«ត្រូវហើយ! បើសុណាន់ឯងអត់រវល់អីទេ ចាំជិះម៉ូតូបងទៅផ្ទះទៅណ៎ះ! បងចង់ខ្ចីម៉ូតូណាន់ឯងជិះទៅការិយាល័យអប់រំស្រុកជាមួយគ្រូនាយកបន្តិច ព្រោះអីម៉ូតូនាយកជិះបានតែម្នាក់ឯង ហើយម៉ូតូបងវាធូរច្រវាក់មិនបានយកទៅឱ្យជាងធ្វើចង់ជិះទៅណាឆ្ងាយៗអីមិនកើតទេ!!»

«បាទអត់អីទេបង!! ចឹងបងចាំតិច ខ្ញុំយកកូនសោម៉ូតូឱ្យ!»

ខ្ញុំដើរចូលទៅក្នុងថ្នាក់រាវរកកូនសោម៉ូតូយកទៅឱ្យបងផាន់រ៉ា  ខណៈដែលបងផាន់រ៉ាក៏ហុចកូនសោម៉ូតូគាត់មកឱ្យខ្ញុំវិញដែរ បន្ទាប់មកខ្ញុំក៏ចូលមកពន្យល់មេរៀនសិស្សធម្មតាវិញ។ មួយស្របក់ក្រោយមកខ្ញុំក៏ឱ្យកូនសិស្សកត់មេរៀននៅលើក្ដារខៀនស្របពេលដែលខ្ញុំឆ្លៀតពេលទៅអង្គុយសម្រាកនៅលើកៅអីគ្រូមួយភ្លែត។

ដោយគិតចង់ថតកូនសិស្ស Add Story លេងម្ដង ខ្ញុំក៏រើរកទូរសព្ទនៅក្នុងកាបូប ប៉ុន្តែមួយរំពេចនោះខ្ញុំក៏បុកពោះភឹប កែវភ្នែកប្រែជាស្រឡាំងកាំង ព្រឺក្បាលចង់ប៉ុនកញ្ជើរួចក៏ភ្លាត់មាត់ភ្លាមៗ៖

«ហ៊ើយយយយយ!!»

«លោកគ្រូកើតអី?!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ក្រញាងជាថ្មី នៅពេលដែលងាកទៅកូនសិស្សឃើញពួកគេអើតកចំហមាត់មើលមកខ្ញុំគ្រប់ៗគ្នា។ ខ្ញុំព្យាយាមសម្រួលទឹកមុខទាំងនៅបុកពោះភឹបៗ៖

«គ្រូ…គ្រូអត់មានអីទេ! ពួកយើងស្រូតកត់មេរៀនឱ្យចប់ទៅ ន្អាលនឹងបន្តទៅចំណុចមួយទៀត!»

សិស្សគ្រប់គ្នាក៏ចាប់កត់មេរៀនបន្តទៀត ដំណាលគ្នានឹងខ្ញុំកំពុងបើកភ្នែកតូចធំសម្លឹងទៅកញ្ចប់ថង់ប្លាស្ទិកមួយ ដែលមានច្រកក្រណាត់ក្រឡាការ៉ូកញ្ជាស់ទំហំប៉ុនបាតដៃនៅក្នុងហោប៉ៅកាបូប។

ភ្លាមៗខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ថាត្រជាក់ចុងដៃចុងជើងហើយក៏ទៅជាព្រឺសម្បុរខ្ញាក។ ក្រណាត់ក្រឡាការ៉ូច្រកនៅក្នុងថង់ប្លាស្ទិកទំហំប៉ុនបាតនេះបានធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញនូវរឿងរ៉ាវកាលពីយប់មិញ។

ម៉ោងជាង២ទៀបភ្លឺកាលពីយប់មិញ…

«បងចង់ប្រាប់ខ្ញុំថា…បងបានឃើញពូយ៉នដើរលឹបលចេញពីចម្ការដំឡូងទាំងយប់នៅពេលដែលបងជិះម៉ូតូជាមួយនាយក មកផ្ទះស្នាក់យើងវិញទាំងយប់នោះអ្ហេស?!»

«ស៊ូច!!»

បងផាន់រ៉ាលើកម្រាមចង្អុលដៃដាក់នៅលើមាត់ ហាក់ជាសញ្ញាឱ្យខ្ញុំបន្ថយសំឡេង។ ខ្ញុំឯណេះក៏ប្រែជាស្ងាត់មាត់ទាំងរេភ្នែកឡិងឡង់ហាក់រង់ចាំស្ដាប់ចម្លើយបញ្ជាក់ប្រាប់ពីបងផាន់រ៉ា។

«ត្រូវហើយ! គឺនៅយប់ដែលសុណាន់ប្រាប់ថាឃើញភ្លឹបភ្លែតនៅក្នុងចម្ការដំឡូងនោះ! ពេលនោះបងគិតថាបងស្រវាំងភ្នែកព្រោះគ្រូនាយកជិះម៉ូតូរាងលឿន ហើយបងក៏ស្រវឹងស្រឿងៗដែរ តែចាប់ពីយប់នោះមកបងចេះតែយល់សប្ដិរវើរវាយផ្ដេសផ្ដាសឃើញខ្មោចក្មេងជំទង់ពាក់អាវសប្រឡាក់សុទ្ធតែឈាម ស្រែកយំសុំឱ្យបងជួយ! បងបែរជាគិតថាវាជារឿងធម្មតា ព្រោះអីដឹងទេ? ព្រោះបងធ្លាប់ស្រវាំងភ្នែកឃើញក្មេងជំទង់ពាក់អាវស នៅយប់ដែលសុណាន់អង្គុយវ៉ៃកុំព្យូទ័រប្រាជ្ញលេងជាមួយបងនោះ! ដំបូងបងគិតថាបងមិនបានព្រិលភ្នែកនោះទេ ព្រោះតែបងពិតជាឃើញខ្មោចក្មេងប្រុសជំទង់នោះ ដាក់ម្រាមដៃស្អុយរលួយអត់ក្រចកទំនៅលើស្មារបស់សុណាន់ថែមទាំងសើចបញ្ចេញធ្មេញខ្មៅកខ្វក់មករកបងថែមទៀតផង! ប៉ុន្តែក្រោយមកនៅពេលបងញីភ្នែករួច រូបភាពក្មេងនោះក៏រលាយបាត់ទៅ! បន្ទាប់មកនៅយប់នោះឯងដែលបងចាប់ផ្ដើមយល់សប្ដិឃើញខ្មោចក្មេងប្រុសជំទង់នោះ ដល់ថ្នាក់ស្រែករវើរវាយរហូតដល់សុណាន់មកជួយដាស់! បងក៏លាក់បាំងរឿងទាំងអស់នោះជាមួយសុណាន់ព្រោះបងផ្ទាល់ក៏ជឿថាខ្លួនឯងរវើរវាយគិតច្រើនដោយខ្លួនឯងដែរ! រហូតមកដល់ថ្ងៃដែលគេរកឃើញសាកសពនៅចម្ការមីងឱក បងក៏ប្រាកដចិត្តថាអ្វីៗមិនមែនជារឿងរវើរវាយនោះទេ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញគឺខ្មោចក្មេងជំទង់នោះឯងដែលព្យាយាមទាក់ទងមកបងឱ្យជួយរកយុត្តិធម៌ឱ្យគេនោះ!!»

ខ្ញុំអង្គុយស្ដាប់បងផាន់រ៉ារ៉ាយរ៉ាប់ទាំងព្រឺក្បាលសំពោង។ ពិតណាស់! បងផាន់រ៉ាមិនបានស្រវាំងភ្នែកនោះទេ ព្រោះនៅយប់នោះខ្ញុំវ៉ៃកុំព្យូទ័របានមួយសន្ទុះក៏ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថារោយស្មាមួយចំហៀងដោយគ្មានមូលហេតុ។ ចំណែកឯលោកគ្រូសង្គ្រាជក៏មានសង្ឃដីកាថាមានគេតាមខ្ញុំ ខណៈដែលសាវលីកូនសិស្សខ្ញុំក៏បានអះអាងថា នាងបានឃើញក្មេងប្រុសជំទង់ម្នាក់ជិះម៉ូតូពីក្រោយខ្ញុំផងដែរ។ ម្យ៉ាងទៀតបូករួមទាំងរឿងយល់សប្ដិនិងរឿងដែលខ្ញុំចូលបង្រៀននៅថ្នាក់ទី ៩ “ខ” នោះ គឺបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាខ្មោចប្អូនធាមពិតជាបានតាមខ្ញុំមកពិតមែន។ ខ្ញុំប្រឹងគ្រលៀសអណ្ដាតដែលកំពុងតែជាប់គាំង៖

«នេះមានន័យថាខ្មោចប្អូនធាមព្យាយាមទាក់ទងមកពួកយើង ដើម្បីឱ្យពួកយើងជួយរកយុត្តិធម៌ឱ្យគេអ៊ីចឹងអ្ហេស?!»

ភ្លាមនោះភ្លើងអំពូលក៏ប្រែជាញាក់ញោចភ្លឺដាច់ៗជាថ្មីម្ដងទៀត។ ខ្ញុំក៏ស្ទុះទៅជិតបងផាន់រ៉ាដោយស្វ័យប្រវត្តិ ខណៈពួកយើងម្នាក់ៗភ្នែកកំពុងតែរត់ទៅនៅកញ្ចឹងក ក្រឡើតក្រឡាប់ក្រឡឹងទិដ្ឋភាពជុំវិញខ្លួនឯងពេញដោយភាពភ័យខ្លាច។ លុះមួយសន្ទុះក្រោយមក អំពូលភ្លើងក៏ប្រែជាជះពន្លឺធម្មតាវិញ។ ខ្ញុំបន្ធូរដង្ហើមឃូរស្របពេលដែលបងផាន់រ៉ាគ្រលៀសសម្ដីម៉ាត់ៗ៖

«យើងត្រូវតែជួយគេណ៎ាសុណាន់! គេទាក់ទងជាមួយយើងមានន័យថាយើងពិតជាអាចជួយគេបានណ៎ាសុណាន់!!»

ខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើមរេភ្នែកឡិងឡង់សម្លឹងបងផាន់រ៉ាបន្តិច  ទើបវាចាខ្សាវៗទាំងមុខស្រងូតស្រងាត់៖

«ជួយយ៉ាងម៉េចទៅបង?! ខ្ញុំពិតជាមិនដឹងពិតមែនថាយើងគួរចាប់ផ្ដើមពីណាទៅណានោះ!!»

វូសៗ! វូៗៗៗ! !!!

សំឡេងឆ្កែលូកន្ត្រាក់ទាញអារម្មណ៍ខ្ញុំឱ្យព្រឺព្រួចជាថ្មីម្ដងទៀត។ ភ្លាមៗបរិយាកាសជុំវិញខ្លួនខ្ញុំក៏ស្រាប់តែចុះត្រជាក់ខុសពីធម្មតា ជាហេតុធ្វើឱ្យខ្ញុំត្រូវយកដៃត្រដុសគ្នាតិចៗដើម្បីបង្កើនកម្ដៅ ទាំងភ្នែករេរំពៃចុះឡើងៗយ៉ាងញញើតញញើមចាំស្ដាប់យោបល់របស់បងផាន់រ៉ា។

ខ្ញុំបែរមកសម្លឹងបងផាន់រ៉ាវិញ ឃើញគាត់ឈោងទៅយកអ្វីម្យ៉ាងពីក្នុងថតតុចេញមក។ ខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើមនឹកឆ្ងល់ លុះក្រឡេកឃើញហាក់ដូចជាផ្ទាំងឆ្លាស់ពណ៌សខ្មៅ ទំហំប៉ុនបាតដៃខ្ចប់នៅក្នុងថង់ប្លាស្ទិកនៅក្នុងដៃបងផាន់រ៉ា ខ្ញុំក៏រឹងតែចងចិញ្ចើមឆ្ងល់ទ្វេដង។

«ស្អីគេហ្នឹងបង?!»

បងផាន់រ៉ាងើបមុខសម្លឹងមកខ្ញុំ របៀបដូចជាស្ទាក់ស្ទើរយ៉ាងម៉េចមិនដឹង។ គាត់ទម្លាក់ភ្នែកចុះសម្លឹងកញ្ចប់ក្នុងដៃរបស់គាត់ជាថ្មីមុននឹងគ្រលៀសវាចាខ្សាវៗ៖

«វាអាចជាព័ស្តុតាងតែមួយគត់សំខាន់សម្រាប់វែករកមុខឃាតករ…!»

ខ្ញុំស្រឡាំងកាំងមិនស្ទើរនោះទេ។ ប៉ុន្តែម៉េចបានជាផាន់រ៉ានិយាយគ្មានដើមគ្មានវគ្គគ្មានក្បាលគ្មានកន្ទុយបែបនេះទៅវិញ?!

«គឺ….កាលពីយប់មុនពេលដែលគេរកឃើញតួសាកសពប្អូនធាមនៅចម្ការមីងឱក…បងត្រូវបានខ្មោចប្អូនធាមមកពន្យល់សប្ដិ ឱ្យទៅគាស់កកាយកន្លែងមួយនៅក្នុងចម្ការដំឡូងមីងឱក! ដំបូងបងក៏មិនបានចាប់ភ្លឹកដែរព្រោះបងគិតថាបងហត់នឿយហើយគិតច្រើនទើបយល់សប្ដិតែផ្ដេសតែផ្ដាស! ប៉ុន្តែ…ពេលនឹកឃើញដល់រូបភាពពូយ៉នលឹបលចេញពីចម្ការនៅយប់នោះ បងក៏ស្រាប់តែនឹកឆ្ងល់ខ្លាំងឡើងៗរហូតដល់ដាច់ចិត្តលីចបចូលទៅចម្ការមីងឱកទាំងកណ្ដាលអធ្រាត្រ!»

ស្ដាប់សម្ដីបងផាន់រ៉ាហើយ ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលមិនស្ទើរនោះទេ។ នេះហើយជាចំណុចដែលខ្ញុំសង្ស័យគាត់កន្លងមក តែពេលនេះគាត់កំពុងតែបកស្រាយរាល់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងឱ្យខ្ញុំស្ដាប់។

ខ្ញុំប្រឹងសម្រួលអារម្មណ៍រក្សាទឺកមុខ ព្រោះមិនចង់ឱ្យគាត់ដឹងថាខ្ញុំបានដឹងឮរឿងទាំងអស់នេះហើយនឹកសង្ស័យគាត់តែពាសឡើយ។

«បងក៏កាប់ឃើញសាកសពដោយចៃដន្យ! បងតក់ស្លុតសឹងតែសន្លប់នឹងកន្លែង តែក៏ប្រឹងពង្រឹងខ្លួនឯងកាយដីលុបសាកសពនោះវិញ ស្រាប់តែពេលនោះបងក៏បានឃើញបំណែកក្រណាត់នៃនៅក្នុងដៃសាកសព!»

បងផាន់រ៉ាបញ្ចប់ឃ្លាទាំងសម្លឹងទៅក្រណាត់ក្នុងដៃគាត់ ដោយក្រសែភ្នែកមុតស្រួច ខណៈខ្ញុំឯណេះបើកភ្នែកធំៗចង់ប៉ុនពងមាន់ទៅហើយ។

តាមដែលស្ដាប់គាត់និយាយ ខ្ញុំអាចស្មានបានថា នៅពេលដែលខ្ញុំរវៀសរវៃរត់ចូលមកបន្ទប់ឱ្យបានមុនបងផាន់រ៉ានោះ គឺជាពេលដែលគាត់បានរកឃើញក្រណាត់នៅក្នុងដៃគាត់នោះហើយ។ ប៉ុន្តែនោះគឺជាក្រណាត់នៅក្នុងដៃសាកសព?!

ខ្ញុំឈានជើងទៅក្រោយបន្តិចដោយស្វ័យប្រវត្តិបើទោះបីជាខ្ញុំបានតាំងចិត្តថាមិនខ្លាចក៏ដោយ។ យ៉ាងណាក៏ដោយរឿងភ័យខ្លាចនៅពេលនេះ គឺវាមិនមែនជារឿងអាទិភាពសម្រាប់ខ្ញុំឡើយ ព្រោះសន្ទុះចិត្តងឿងឆ្ងល់របស់ខ្ញុំ គឺវាខ្លាំងក្លាជាងភាពភ័យខ្លាចនោះទៅទៀត។

«តែ…ក្រណាត់នេះអាចជាបំណែកសម្លៀកបំពាក់សាកសពទេដឹងបង?»

បងផាន់រ៉ាគ្រវីក្បាលតិចៗ៖

«អត់ទេ! ព្រោះនៅព្រឹកដែលគេនាំគ្នាឆោឡោពេលរកឃើញសាកសពប្អូនធាមនោះ បងព្យាយាមពិនិត្យមើលហើយឃើញថា…សពគឺពាក់អាវសាច់ក្រណាត់លាតទំនងជាអាវពណ៌សមិនមែនជាអាវក្រណាត់ការ៉ូនោះឡើយ!»

ម្ដងនេះខ្ញុំកដាក់ភ្នែកសម្លឹងក្រណាត់ក្នុងដៃបងផាន់រ៉ាជាថ្មីដោយការពិនិត្យពិច័យយ៉ាងល្អិតល្អន់ជាងមុន៖

«បើអ៊ីចឹងបងគិតថា…វាជាក្រណាត់អាវរបស់ឃាតករអ្ហេស?!»

បងផាន់រ៉ាចាប់ងក់ក្បាលតិចៗជាសញ្ញាយល់ស្រប។ ខ្ញុំឯណេះលេបទឹកមាត់ក្អឹក។ ជាច្រើនថ្ងៃមកហើយដែលពូប៉ែននិងក្រុមការងាររបស់គាត់ខិតខំធ្វើការយ៉ាងសស្រាក់សស្រាំដើម្បីបំបែកសំណុំរឿងក្ដីមួយនេះ ប៉ុន្តែលទ្ធផលហាក់ដូចជាមិនទាន់បានអ្វីជាដុំកំភួនទាល់តែសោះ។ គ្រប់យ៉ាងហាក់បញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថានេះជារឿងរ៉ាវឃាតកម្មដោយចេតនា ដែលឃាតករបានរៀបចំគម្រោងការយ៉ាងហ្មត់ចត់ដើម្បីបំបិទព័ស្តុតាងពីភ្នែកប៉ូលិស។

ខ្ញុំព្រឺក្បាលសំពោង តែមិនមែនព្រឺក្បាលព្រោះខ្លាចខ្មោចទេ ផ្ទុយទៅវិញខ្ញុំកំពុងព្រឺក្បាលដោយសារតែខ្លាចញញើតនឹងឃាតកររូបនោះ។ ខ្ញុំក្រឡេកឆ្វេងស្ដាំមុននឹងនិយាយតិចៗព្រោះខ្លាចទ្វារមានមាត់ជញ្ជាំងមានត្រចៀក៖

«បើវាគឺជាក្រណាត់អាវរបស់ឃាតករពិតមែន ប្រាកដណាស់ថាឃាតករនិងជនរងគ្រោះបានប្រតាយប្រតប់គ្នា នៅពេលដែលឃាតករព្យាយាមសម្លាប់ជនរងគ្រោះ! ដូច្នេះទើបជនរងគ្រោះកន្ត្រាក់ដាច់រហែកក្រណាត់អាវឃាតករមួយដុំ! បើអ៊ីចឹងឃាតករពិតជាមិនបានដឹងទេថាជនរងគ្រោះក្ដាប់ក្រណាត់អាវរបស់គេជាប់នៅក្នុងដៃព្រោះបើមិនដូច្នោះទេឃាតករគ្មានថ្ងៃបន្សល់ទុកព័ស្តុតាងឱ្យយើងឃើញទេ!»

បងផាន់រ៉ាងក់ក្បាលតិចៗយល់ស្របនឹងខ្ញុំ។ បន្ទាប់មកគាត់ក៏បន្ធូរដង្ហើមឃូរទាំងស្រដីខ្សាវៗ៖

«ពួកយើងត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នខ្លួនឱ្យមែនទែន ព្រោះបងគិតថាឃាតករអាចនឹងនៅមិនឆ្ងាយពីពួកយើងប៉ុន្មានទេ! ថាមិនត្រូវវាអាចនឹងកំពុងសម្លឹងរកមើលអ្នកដែលពាក់ព័ន្ធដឹងឮរឿងរ៉ាវឃាតកម្មនេះដូចជាពួកយើងយ៉ាងអ៊ីចឹង!!»

មែនហើយ! បងផាន់រ៉ាក៏គិតដល់ចំណុចនេះដូចជាខ្ញុំដែរ។ ដូច្នេះហើយពួកយើងចាំបាច់ត្រូវពន្លត់ភ្លើងពីដើមទីឱ្យហើយ មិនអាចបណ្ដែតបណ្ដោយបាននោះទេ ព្រោះរឿងនេះគឺមិនត្រឹមតែជាការទាមទាររកយុត្តិធម៌ឱ្យប្អូនធាមប៉ុណ្ណេះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ជាការធានានូវសុខសុវត្ថិភាពចំពោះគ្រូចំណូលថ្មីដូចជាពួកយើងដែរ។

«ចុះពួកយើងគួរធ្វើយ៉ាងម៉េចជាមួយក្រណាត់ហ្នឹងទៅបង?!»

មកដល់ត្រឹមនេះបងផាន់រ៉ាក៏ងើបមុខសម្លឹងមកខ្ញុំដោយក្រសែភ្នែកចាក់ស្រែះរកថាមិនត្រូវ។

ត្រលប់មកបច្ចុប្បន្នកាលវិញ…

ខ្ញុំបែកញើសស្រាក់ៗសឹងតែស្វាយបបូរមាត់ទាំងព្រឹកព្រលឹម ព្រោះកាលពីយប់មិញបន្ទាប់ពីពិភាក្សាគ្នារួច ខ្ញុំបានឃើញបងផាន់រ៉ាយកក្រណាត់ប៉ុនបាតដៃនេះដាក់ចូលទៅក្នុងថតតុវិញ ប៉ុន្តែហេតុអីក៏ពេលនេះ វាមកនៅក្នុងកាតាបរបស់ខ្ញុំទៅវិញ?!

«លោកគ្រូ?! លោកគ្រូ?!!»

«បាទៗ?!!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតតបទាំងពពីមពពើមគ្មានដឹងមុខក្រោយ ខណៈសិស្សរបស់ខ្ញុំមីងមាំងងាកសម្លឹងមុខគ្នាទៅវិញទៅមកដោយក្ដីងឿងឆ្ងល់៖

«ដល់ម៉ោងចេញហើយលោកគ្រូ!»

«អ៎…អ៊ីចឹងពួកយើងចេញចុះ!!»

«បាទ! ចាស៎! អរគុណលោកគ្រូ!!»

មើលទៅព្រឹកនេះខ្ញុំគ្មានអារម្មណ៍បង្រៀនសិស្សទេ។   នោះក៏ព្រោះតែអាក្រណាត់ការ៉ូសខ្មៅនេះឯង។ ខ្ញុំរក្សាក្រណាត់នោះដាក់នៅក្នុងកាតាបបើទោះបីជាខ្ញុំមិនសូវចង់ឬក៏មានអារម្មណ៍មិនសូវស្រួលជាមួយនឹងក្រណាត់នេះក៏ដោយព្រោះថាយ៉ាងណាវាគឺជាព័ស្តុតាងតែមួយគត់ ដែលអាចចង្អុលមុខឃាតករសាហាវយង់ឃ្នងនោះបាន។

ថ្នាក់ទី៨ “ក”…

«មើលទៅលោកគ្រូដូចអត់សូវស្រួលខ្លួនអ្ហេសលោកគ្រូ?!»

ខ្ញុំគូសរូបលើក្ដារខៀនដើម្បីពន្យល់សិស្សបណ្ដើរទាំងឆ្លៀតងាកមកញញឹមតបនឹងសាវលីបណ្ដើរផង៖

«គ្រូអត់អីទេសាវលី គ្រាន់តែរៀងអស់ងងុយបន្តិច! ហើយថ្ងៃហ្នឹងប៉ះពីរម៉ោងជាប់គ្នា មុនហ្នឹងគ្រូទើបចេញពីបង្រៀនថ្នាក់៧ដែរ!»

«ចាស៎លោកគ្រូ!!»

ខ្ញុំញញឹមតបសាវលីជាថ្មីរួចហើយក៏ចាប់ងាកមកពន្យល់សិស្សលើខ្លឹមសារមេរៀនទន្លាក់សេរី៖

«ឥឡូវយើងក្រឡេកមកមើលរូបនៅលើក្ដារខៀនទាំងអស់គ្នា! យើងឃើញថា…អេ៎! ហើយយើងអ្នកក្រោយប៉ុន្មាននាក់ហ្នឹងឱនងើបៗធ្វើអីគេ?! ហើយនាំគ្នាសើចកក្អឹកហ្នឹងមានរឿងអី?!»

ខ្ញុំក៏ផ្អាកពន្យល់មេរៀន ប្រែជាចោលក្រសែភ្នែកទៅតុក្រោយបង្អង់នៅជាប់នឹងជញ្ជាំង ខណៈកូនសិស្សផ្សេងទៀតងាកទៅសម្លឹងតុនោះគ្រប់គ្នា។

ក្នុងថ្នាក់នេះនរណាមិនដឹងថាប្រុសៗបីបួននាក់គ្នាគេនៅតុក្រោយហ្នឹង គឺល្បីឈ្មោះខាងសិស្សខូចប្រចាំសាលា។ សព្វដងនៅម៉ោងខ្ញុំបង្រៀនមិនដែលឃើញពួកគេចូលរៀននោះទេប៉ុន្តែថ្ងៃនេះមិនដឹងជាកើតអី បែរជានាំគ្នាមកចូលរៀនទាំងបក្ខទាំងពួកទៅវិញ។

ឃើញពួកគេចូលរៀនបែបនេះ ខ្ញុំសប្បាយណាស់ហើយមិនបានទៅសួរនាំជីកឫសជីកគល់រករឿងអីពួកគេទេ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាគ្រប់យ៉ាងបែរជាមិនដូចអ្វីដែលខ្ញុំគិតព្រោះពួកគេមិនបានមកចូលរៀនទេ ប៉ុន្តែគឺចូលមកកូរក្នុងថ្នាក់ឱ្យក្លាយជាសម្លកកូរច្រើនជាង។

«វាលួចមើលរឿងសិចលោកគ្រូ!!»

ខ្ញុំនិងសិស្សផ្សេងទៀតនាំគ្នាភាំងពេលស្ដាប់ឮចម្លើយនេះ ពីសិស្សម្នាក់នៅក្នុងចំណោមក្រុមពួកគេ។ គេនិយាយថាក៏សើចស្ញេញស្ញាញទ្រោបចុះទៅលើតុអន្ត្រើកជើងត្រើកៗ ហាក់ដូចជាគិតថាអ្វីដែលគេនិយាយចេញមកអម្បាញ់មិញគឺវាជារឿងធម្មតាទូទៅគ្មានអ្វីគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលសោះ។

ភ្លាមនោះសាមីខ្លួនក៏ងាកទៅខាំមាត់ដាក់មិត្តរបស់វាអម្បាញ់មិញរបៀបលេងសើចរួចក៏ពោលមកកាន់ខ្ញុំរបៀបហី៖

«កុំទៅជឿវាលោកគ្រូ! ខ្ញុំអង្គុយស្ដាប់លោកគ្រូពន្យល់ធម្មតាតើ!!»

ហ្នឹងហើយជាអ្វីដែលខ្ញុំតែងត្រៀមចិត្តទុកជាមុន នៅពេលដែលខ្ញុំប្រលងចូលរៀននៅសាលាគរុកោសល្យ។ នៅក្នុងនាមជាអ្នកអប់រំម្នាក់ យើងនឹងចួបប្រទះនូវជាច្រើនសិស្សដែលមានអត្តចរិតផ្សេងៗពីគ្នា ហើយក្នុងចំណោមនោះក៏អាចនឹងមានប្រភេទសិស្សមួយចំនួន ដែលយើងពិបាកប្រើប្រាស់ទ្រឹស្ដីចិត្តគរុកោសល្យក្នុងការអប់រំពួកគេ បើសិនជាយើងមានចិត្តក្ដៅឆាប់ឆេវឆាវហើយមិនមានបទពិសោធក្នុងការគ្រប់គ្រងសិស្សផងនោះ។

ជាការពិត ខ្ញុំស្រឡាញ់មុខវិជ្ជាវិទ្យាសាស្ត្រ ហើយប្រាកដណាស់ថាការរីកចម្រើននាពេលបច្ចុប្បន្នគឺជាផ្លែផ្កាដ៏ធំនៃវិទ្យាសាស្ត្រ ប៉ុន្តែស្របពេលជាមួយគ្នានេះ វិទ្យាសាស្ត្រក៏បានផ្ដល់នូវទុក្ខទោសមកឱ្យមនុស្សជាតិយើងជាច្រើនវិញផងដែរ។

បើយើងគិតមើលទៅ វ័យជំទង់គឺជាដំណាក់កាលវិវត្តនិងរបត់ប្រែប្រួលនៃរូបរាងនិងស្ថានភាពផ្លូវចិត្តរបស់មនុស្ស ដូច្នេះនៅវ័យនេះ ពួកគេពិតជាចង់ដឹងចង់ឮនូវរឿងរ៉ាវថ្មីៗជាច្រើន។ ស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពនេះ សម្ភារៈទំនាក់ទំនងទំនើបៗអាចនឹងក្លាយជាអាវុធមុខពីរចំពោះពួកគេបានដោយងាយ។

ម៉ោងជិត១១ថ្ងៃត្រង់ គ្រាន់តែខ្ញុំឱ្យសិស្សចេញទៅផ្ទះភ្លាម ពួកគេក៏នាំគ្នារត់ចេញរូ មិនដឹងថាពួកគេរៀបចំកាតាបរួចរាល់តាំងពីពេលណាទេ។ ខ្ញុំឯណេះឈររៀបចំសម្ភារៈដាក់កាតាបមួយសន្ទុះទើបចេញមកក្រៅថ្នាក់។

ម៉ោងទើបតែជាង១១ថ្ងៃត្រង់ពិតមែន ប៉ុន្តែក្នុងសាលាបែរជាមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់ប្លែកទំនងជាសិស្សនិងគ្រូផ្សេងទៀតនាំគ្នាចេញទៅផ្ទះអស់ហើយ។ ខ្ញុំចោលភ្នែកទៅទីចាត់ការក៏ប្រទះនឹងម៉ូតូហុងដារបស់គ្រូជឿន លុះដាក់ភ្នែកទៅមើលម៉ូតូបងផាន់រ៉ានៅក្រោមដើមចាមរីក៏ប្រសព្វភ្នែកនឹងពូប្រមយួរអីវ៉ាន់សំពីងសំពោងរណេងរណោង ស្ទុះចេញពីម៉ូតូបងផាន់រ៉ាយ៉ាងញាប់ជើងចេញទៅក្រោយល្វែងថ្នាក់រៀន។

ខ្ញុំដូចជាប្លែកចិត្តណាស់ដែរ លុះមិនឃើញមួកសុវត្ថិភាពនៅក្នុងកន្ត្រកម៉ូតូបងផាន់រ៉ា ខ្ញុំក៏ភ្ញាក់ព្រើត។ មើលទៅពូប្រមយកមួកពីកន្ត្រកម៉ូតូទៅជាមិនខាន។ ដោយប្រញាប់ប្រញាល់ ខ្ញុំក៏បោះជំហានញាប់ៗទាំងរត់ត្រឹកៗតាមពូប្រមទៅក្រោយល្វែងថ្នាក់រៀន។

មកដល់ក្រោយថ្នាក់ខ្ញុំក៏ឃើញពូប្រមកំពុងរត់រម៉ោករម៉ាំងទៅតាមល្វែងក្រោយថ្នាក់នោះ បីដូចជាដឹងថាខ្ញុំកំពុងតែរត់តាមគាត់អ៊ីចឹង។ ខ្ញុំក៏បន្លឺសំឡេងហៅគាត់៖

«ពូ! ពូឈប់សិន!! ពូ!!»

ពូប្រមរត់កាន់តែលឿនគ្មានងាកក្រោយ ខណៈខ្ញុំឯណេះប្រុងតែនឹងស្ទុះតាមគាត់ទៅហើយ ក៏ស្រាប់តែត្រូវទច់ង៉ក់នឹងសំឡេងគ្រូជឿន៖

«កំពុងធ្វើអីហ្នឹងលោកគ្រូ?! ហៅអាប្រមមានការអី?!»

ខ្ញុំងាកទៅឃើញគ្រូជឿនកំពុងតែឈរយកដៃសេរេវ៉ែនតាទាំងជ្រួញចិញ្ចើមសម្លឹងមកខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់រៀបរាប់តាមដំណើររឿងប្រាប់ទៅគាត់ ទើបគាត់តបមកវិញរបៀបដូចជាហួសចិត្តបន្តិចផង៖

«ហ៊ឺ…!! មួកសុវត្ថិភាពលោកគ្រូផាន់រ៉ានៅក្នុងទីចាត់ការណក៎! ព្រឹកមិញហ្នឹងគាត់ច្រឡំពាក់មួករបស់ខ្ញុំឡើងទៅការិយាល័យអប់រំស្រុកជាមួយលោកនាយកបាត់ហើយ!!»

ឮបែបនេះខ្ញុំក៏ស្ញេញស្ញាញដាក់លោកគ្រូជឿនបន្តិច ស្របពេលដែលគាត់ដើរត្រលប់ទៅវិញទាំងប្រាប់ឱ្យខ្ញុំចូលទៅយកមួកនៅទីចាត់ការផង។ ខ្ញុំទ្រឹងបន្តិច លុះងាកទៅរកមើលពូប្រមវិញ ក៏បាត់គាត់សូន្យឈឹងមិនដឹងថាគាត់រត់ទៅដល់ណាដល់ណីហើយទេ។

មើលទៅខ្ញុំបំភ័យគាត់ខ្លាំងហើយ។ ខ្ញុំគ្រវីក្បាលតិចៗទាំងហួសចិត្តរៀបនឹងដើរបកត្រលប់ទៅវិញ ស្រាប់តែខ្ញុំទាក់ភ្នែកនឹងអ្វីម្យ៉ាងឡើងមក។ ខ្ញុំដៀងភ្នែករំពៃមើលទៅក្បែរព្រំរបងសាលាដោយការរិះគិត មុននឹងលាន់មាត់ឧទានតិចៗម្នាក់ឯង៖

«ក្រណាត់ស្អីហ្នឹង?!!»

……………….

ពេលរសៀលនៅផ្ទះស្នាក់…

«ជាក្រណាត់តែមួយពិតមែន??!!»

ខ្ញុំលាន់មាត់ស្រឡាំងកាំងតែម្នាក់ឯង ខណៈភ្នែកទាំងគូកំពុងតែសម្លឹងទៅក្រណាត់ការ៉ូទំហំប៉ុនបាតដៃជាមួយនឹងក្រណាត់អាវមួយផ្ទាំងទៀតឆ្លាស់គ្នាទៅវិញទៅមក។

ពិតមែនហើយ!! បន្ទាប់ពីប្រទះភ្នែកនឹងក្រណាត់ចម្លែកនោះនៅព្រំរបងសាលា ខ្ញុំក៏បានទៅរើសវាយកមកមើល។ នៅទីបំផុតទើបខ្ញុំដឹងថាក្រណាត់នោះគឺជាអាវដៃវែងរបៀបដូចជាអាវពាក់ទៅធ្វើចម្ការដែលប្រឡាក់ប្រឡូកប្រែពណ៌ស៊ឹងតែកំណត់ពណ៌ដើមមិនបាន។ ទោះបីជាយ៉ាងណា ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំធ្លាប់បានឃើញក្រណាត់ការ៉ូរបៀបហ្នឹង ទើបខ្ញុំយកវាមកប្រៀបធៀបគ្នាជាមួយនឹងក្រណាត់ដែលបងផាន់រ៉ាបានយកមកពីក្នុងដៃសាកសព។

សម្រេចសម្រួចចុះឡើងវាពិតជាក្រណាត់តែមួយពិតមែនព្រោះអ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំប្រាកដចិត្តនោះគឺ អាវដៃវែងមួយនោះមានដាច់រហែកនៅត្រង់កំភួនដៃ ដែលទំហំនោះគឺត្រូវគ្នានឹងទំហំក្រណាត់ដែលបងផាន់រ៉ាបានមកចំៗតែម្ដង។

ខ្ញុំចាប់បុកពោះភឹបៗព្រោះបើខ្ញុំស្មានមិនខុស នេះគឺជាអាវរបស់ឃាតករពាក់នៅថ្ងៃកើតហេតុយ៉ាងប្រាកដ។ ប៉ុន្តែហេតុអីបានជាវាទៅនៅនឹងព្រំរបងសាលាទៅវិញ? គិតចុះគិតឡើង ខ្ញុំក៏គិតដល់រឿងបំណែកក្បាលនិងដៃម្ខាងរបស់សាកសពដែលត្រូវបានឃាតកយកទៅកប់ចោលក្នុងឃ្លាំងនៅឯសាលា។ អាចទេដែលឃាតករកប់ចោលអាវរបស់គេ នៅកន្លែងណាមួយក្នុងបរិវេណសាលាប៉ុន្តែក៏មានឆ្កែទៅកកូរកកាយអាវនោះចេញមក? តែដូចជាមិនសមសោះ ព្រោះថ្វីដ្បិតតែអាវនេះចាស់ប្រឡាក់ប្រឡូកពិតមែន តែវាមិនមានសភាពដូចត្រូវគេកប់នៅក្នុងដីចោលឡើយ។

ខ្ញុំច្រាស់ច្រាល់កាន់តែខ្លាំង ចាប់បែកញើសប៉ុនៗគ្រាប់ពោត។ តើនរណាជាម្នាក់អាវទៅ? ហើយពេលនេះតើខ្ញុំត្រូវធ្វើបែបណា? បងផាន់រ៉ាក៏មិនទាន់ត្រលប់មកពីការិយាល័យអប់រំស្រុក ដូច្នេះខ្ញុំក៏ត្រូវស្ទាក់ស្ទើរមិនដឹងថាត្រូវរាយការណ៍ប្រាប់ទៅពូប៉ែនឥឡូវនេះដែរឬក៏អត់?!!

ទឹងៗៗៗ!!!

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតប្រញាប់រត់ទៅទទួលទូរសព្ទដែលដាក់នៅលើតុក្បែរគ្រែគេង។

«អាឡូបងផាន់រ៉ា!!»

ឃើញលេខទូរសព្ទរបស់បងផាន់រ៉ាមុនទទួលខ្ញុំរំពឹងគិតថាជាគាត់ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញវាបែរជាសំឡេងគ្រលរៗត្រដិតៗញាប់ៗរបស់អ្នកផ្សេង ដែលខ្ញុំមិនស្គាល់ទៅវិញ៖

«អាឡូ!!…អាឡូប្អូនហ្នឹងមិត្តិភក្ដិម្ចាស់ទូរសព្ទនេះអ្ហេស?!…គឺនែក៎…ឥឡូវហ្នឹងម្ចាស់ទូរសព្ទគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍នៅឯផ្លូវបំបែកមកភូមិឯណេះ! បើអ៊ីចឹងប្អូនរហ័សមកជួយមើលគាត់ផង! ឥឡូវគាត់កំពុងសន្លប់អត់ដឹងខ្លួនទេ!!»

«ថាម៉េច?! បងផាន់រ៉ាគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍?!!»

ខ្ញុំលាន់មាត់ស៊ឹងតែបែកផ្ទះរួចក៏ប្រែទឹកមុខទៅជាស្វាយល្អូកមួយរំពេច។

……………………..

បីថ្ងៃកន្លងផុតទៅ…

ពេលល្ងាចថ្ងៃអាទិត្យនៅវត្ត…

«ល្ងាចហ្នឹងយើងប៉ុណ្ណឹងសិនចុះគុណម្ចាស់ អាទិត្យក្រោយសឹមយើងបន្តទៀត តែគុណម្ចាស់កុំភ្លេចធ្វើកិច្ចការផ្ទះផងព្រះគុណ!!»

«ពរលោកគ្រូ!!»

ខ្ញុំបោះជំហានចេញពីកុដ្ឋិចំណាស់មួយ ដែលព្រះគ្រូសង្គ្រាជវត្តលោកបានអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំជួយមកបង្រៀនភាសាអង់គ្លេស ដល់ព្រះសង្ឃសាមណេរនៅទីនេះ។ ទោះបីជាម៉ោងប្រាំល្ងាចទៅហើយក្ដី ក៏ប៉ុន្តែព្រះអាទិត្យនៅមិនទាន់រៀបលិចនៅឡើយទេ។ ពន្លឺពណ៌មាសចាំងផ្លាតមកកំពូលកូនភ្នំក្រោយវត្តធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍អណ្តែតត្រសែតហោះហើររកថាមិនត្រូវ។

លុះបោះជំហានមកដល់ម៉ូតូដែលសំចតនៅក្រោមដើមស្វាយមួយដើម ខ្ញុំក៏ចាប់ដកដង្ហើមឃូរ នឹកឃើញដល់រឿងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍របស់បងផាន់រ៉ាកាលពីបីថ្ងៃមុន។

មើលចុះ! ម៉ូតូខ្ញុំដែលរងគ្រោះនៅក្នុងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍នៅថ្ងៃនោះ  គឺមិនបានប៉ះពារអ្វីធ្ងន់ធ្ងរខ្លាំងក្រៅតែពីក្រឡិតថ្នាំខ្លះៗនិងវៀចកន្ត្រកតែប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញលោកគ្រូនាយកបែរជាត្រូវរបួសមធ្យម ស្របពេលដែលបងផាន់រ៉ាដែលជាអ្នកបើកបរ បានត្រូវរបួសធ្ងន់ដល់ថ្នាក់បាក់ជើងម្ខាងត្រូវយកទៅសម្រាកព្យាបាលនៅឯមន្ទីរពេទ្យនៅទីរួមខេត្ត។

កាលពីព្រឹកមិញ ខ្ញុំបានឡើងទៅសួរសុខទុក្ខគាត់នៅឯខេត្តឃើញថាសភាពរបស់គាត់បានធូរស្រាលគ្រាន់ ព្រោះក្រៅពីការយកចិត្តទុកដាក់ដ៏ខ្លាំងក្លារបស់គ្រូពេទ្យ ម្ដាយនិងឪពុករបស់គាត់ក៏បានឡើងមកជួយមើលថែទាំគាត់ដោយផ្ទាល់ផងដែរ។ ឆ្លៀតក្នុងឱកាសនោះ ខ្ញុំក៏បានសួរនាំគាត់លម្អិតពីរឿងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍នៅល្ងាចនោះ។

បងផាន់រ៉ាបានប្រាប់ខ្ញុំថា នៅល្ងាចដែលគាត់ជិះម៉ូតូខ្ញុំឌុបលោកគ្រូនាយកត្រលប់មកសាលាដល់ផ្លូវបំបែក ស្រាប់តែឡានកុងតាន័រដឹកដំឡូងមួយបើកបរក្នុងទិសដៅផ្ទុយពីគាត់រេចង្កូតមកខាងផ្លូវដែលគាត់ជិះ។ ឃើញបែបនេះគាត់ក៏ខំជិះគេច ប៉ុន្តែមិននឹកស្មានសោះថា ឡាននោះបែរជាជ្រុលចង្កូតមកកៀរគាត់ដួលរម៉ោករម៉ាំងនៅចំហៀងផ្លូវតែវិញ។ ក្រោយមកឡាននោះក៏បើកគេចបាត់ស្របពេលដែលគាត់ចាំបានតែសំឡេងលោកគ្រូនាយក ស្រែកសន្ធាប់ហៅគាត់ប៉ុន្មានម៉ាត់ចុងក្រោយ មុនពេលដែលគាត់សន្លប់បាត់ស្មារតីតែប៉ុណ្ណោះ។

ខ្ញុំសម្លឹងម៉ូតូឆ្វេងស្ដាំបន្តិច ទើបឡើងជិះម៉ូតូទាំងនឹកគិតមិនដាច់ស្រេចដល់រឿងឡានកុងតាន័រមួយនោះ ព្រោះស្ដាប់បងផាន់រ៉ាទៅហាក់ដូចជាតៃកុងឡានមានចេតនាបើកបំបុកបងផាន់រ៉ានិងគ្រូនាយកច្រើនជាងការរេចង្កូតដោយចៃដន្យ។

ខ្ញុំបញ្ជាម៉ូតូយឺតៗតាមផ្លូវក្រួសក្រហម អមដោយចម្ការដំឡូងស៊ុបទ្រុបឆ្ពោះទៅផ្ទះស្នាក់តែម្នាក់ទាំងបន្តគិតពីរឿងមួយចូលរឿងមួយមិនចេះចប់។ ស្រាប់តែមួយរំពេចនោះ ខ្ញុំជាន់ហ្វ្រាំងឈប់ង៉ក់នៅកៀនផ្លូវទាំងចងចិញ្ចើមសម្លឹងទៅជ្រុងចម្ការនៅចម្ងាយប្រហែលជាជាង២០ម៉ែត្រពីកន្លែងដែលខ្ញុំឈប់ម៉ូតូ។ ខ្ញុំដូចជាបានឃើញមនុស្សរត់ចូលទៅក្នុងចម្ការលឿនស្លេវអម្បាញ់មិញ។ បើតាមខ្ញុំចាំមិនច្រឡំនោះ គេគឺជាស្រីយ៉ែនកូនពូយ៉ននោះឯង។ ចុះតើគេរត់ចូលទៅក្នុងចម្ការដំឡូងទាំងប្រញាប់ប្រញាល់បែបហ្នឹងធ្វើអី?! ឬក៏ខ្ញុំគិតច្រើនហើយស្រវាំងភ្នែកដោយខ្លួនឯង?! ដើម្បីបញ្ជាក់នូវការពិត និងដោះស្រាយនូវចម្ងល់ដែលចាក់ស្រែះនៅក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំផង ខ្ញុំក៏វ៉ៃជន្ទល់ម៉ូតូចុះស្ទុះបោះជំហានញាប់ជើងចូលទៅក្នុងចម្ការដំឡូង។

គ្រប់យ៉ាងប្រែទៅជាស្ងាត់ឈឹង នៅសល់តែទិដ្ឋភាពដើមដំឡូងច្រូងច្រាងនិងសំឡេងសត្វយំនាវេលាសុរិយាអស្តង្គតនេះ។ ខ្ញុំក្រឡេកឆ្វេងស្ដាំដោយការពិនិត្យពិច័យកាត់តាមរងដំឡូងជាជួរៗ ក៏ប៉ុន្តែមិនសូម្បីតែប្រទះភ្នែកនឹងដានជើងមនុស្សលុយតាមគុម្ពស្មៅស៊ុបទ្រុបដុះតាមប្រឡោះរងដំឡូងនោះឡើយ។

ប្រោក! ខ្ញុំភ្ញាក់ក្រញាងស្ទុះងាកទៅស្ដាំដៃតាមសំឡេងលាន់ឮអម្បាញ់មិញដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ តើនោះជាសំឡេងអី?! នរណាគេចូលទៅធ្វើស្អីនៅក្នុងគុម្ពោតដំឡូងនោះ?!

វឹប!! ខ្ញុំប្រហោងពោះធ្លុងនៅពេលប្រទះឃើញស្រមោលស្ទុងៗរត់ចេញពីកន្លែងមានសំឡេងអម្បាញ់មិញ ឆ្ពោះទៅកណ្ដាលចម្ការដំឡូងកប់បាត់នៅក្នុងស្លឹកនិងដើមដំឡូង។ ខ្ញុំក៏ប្រែជាស្រឡាំងកាំងឧទានតិចៗម្នាក់ឯង៖

«ស្រីយ៉ែន?!»

មិនបង្អង់យូរខ្ញុំក៏រត់សសៀរតាមរងដំឡូង ឆ្ពោះទៅតាមច្រកដែលស្រីយ៉ែនរត់ទៅអម្បាញ់មិញ។ ស្រាប់តែទៅដល់ម្ដុំនោះ គ្រប់យ៉ាងក៏ប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ជាថ្មី។ ម្ដងនេះខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តរត់បន្តទៅមុខទៀត ព្រោះខ្ញុំជឿជាក់ថាខ្ញុំពិតជាបានឃើញស្រីយ៉ែនប្រាកដមែន។ ចូលមកជ្រៅក្នុងដើមដំឡូងបន្តិច ខ្ញុំក៏ឈប់ជាថ្មីម្ដងទៀត រួចក៏ងាកក្រឡឹងជុំវិញខ្លួនឯងដើម្បីកំណត់ទិសដៅដេញតាមរកស្រីយ៉ែន។

ងឺតតតតត!! គ្រឹង!!

ខ្ញុំកន្ត្រាក់ខ្លួនងាកក្រោយ នៅពេលដែលសំឡេងងឺតបីដូចជានរណាចាប់ហ្វ្រាំងសន្ធាប់ លាន់សូរគួរឱ្យសង្កៀរត្រចៀកពីផ្លូវដែលខ្ញុំសំចតម៉ូតូចោលអម្បាញ់មិញ។ ភ្លាមនោះសំឡេងមីងឱកដែលខ្ញុំចាំបានមិនច្រឡំនោះក៏លាន់ឮយ៉ាងគ្រលួចបន្តពីក្រោយសំឡេងដ៏សែនសង្កៀរត្រចៀកមុននេះ៖

«មីកាយ៉ែន!! ពុទ្ធោ!!!»

ខ្ញុំស្រឡាំងកាំងប្រុងស្ទុះចេញមកក្រៅវិញ ក៏ស្រាប់តែ…ឌឹប!!

«អូយ!!»

ខ្ញុំយកដៃទៅក្ដោបកញ្ចឹងកដោយស្វ័យប្រវត្តិ ខណៈដែលភាពឈឺចាប់ចូលមកហ៊ុមព័ទ្ធត្រង់បរិវេណនោះ បន្ទាប់មកខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ព្រិលភ្នែករួចក៏ដួលចុះគ្រឹបលែងដឹងអ្វីទាំងអស់។

………………..

ម៉ោងជិត៧យប់…

ខ្ញុំបើកភ្នែកប្រឹមៗយ៉ាងលំបាក រួចក៏លើកដៃទាំងពីរមករងភ្នែកគេចចេញពីពន្លឺភ្លឺរន្ទាលទាំងងងីងងើ។ ខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំបញ្ជាក់ប្រាប់យ៉ាងច្បាស់នូវភាពឈឺចាប់ចុករោយនៅត្រង់កញ្ចឹងកដែលនៅមិនទាន់បាត់នៅឡើយ។ ភ្លាមនោះសំឡេងស្រួយស្រែសតូចឆ្មារមួយបន្លឺឡើងនៅជិតខ្លួនខ្ញុំបង្កើយ៖

«បងណី! បងណី! លោកគ្រូដឹងខ្លួនហើយ!!»

សន្ធឹកជើងក៏ត្របាញ់ឆ្ពោះមកកាន់តែជិតខ្លួនខ្ញុំ ខណៈខ្ញុំចាប់ផ្ដើមកំណត់ដឹងបានថាសំឡេងអម្បាញ់មិញគឺសំឡេងរបស់សាវលីកូនសិស្សរបស់ខ្ញុំ។ ម្ដងនេះរូបភាពសាវលីព្រាលៗស្ថិតនៅចំពោះមុខខ្ញុំ ចាប់ផ្ដើមបន្លឺសំឡេងជាថ្មីជាមួយនឹងសភាពច្រាស់ច្រាល់៖

«លោកគ្រូ! លោកគ្រូយ៉ាងម៉េចហើយលោកគ្រូ?!»

ខ្ញុំហើបមាត់សឹងតែមិនចង់រួច បានត្រឹមតែគ្រលៀសភ្នែកឆ្វេងស្ដាំទៅមកដោយសភាពយ៉ាប់យ៉ឺន។ លុះងាកមកវិញក៏ប្រសព្វនឹងរូបភាពអ្នកគ្រូស្រស់សោភារបស់ខ្ញុំកំពុងដាក់ខ្លួនអង្គុយជិតខ្ញុំថ្នមៗទាំងស្រដីមួយៗច្បាស់ៗ៖

«លោកគ្រូណាន់! លោកគ្រូមិនអីទេអ្ហេស?!»

គ្រានេះទិដ្ឋភាពនៅជុំវិញខ្លួនខ្ញុំចាប់ផ្ដើមច្បាស់ស្រឡះឡើងវិញ ដែលអាចឱ្យខ្ញុំដឹងបានថា ខ្ញុំកំពុងគេងនៅលើគ្រែនៅក្រោមផ្ទះដែលដាក់អំពូលភ្លើងនៅពីលើចាំងភ្នែកសឹងតែខ្វាក់ទៅហើយ។ ភាពមីងមាំងស្រឡាំងកាំងក៏ចាប់ប្រាកដឡើងចំពោះខ្ញុំ នៅពេលដែលខ្ញុំកំណត់បានជាក់ច្បាស់នូវវត្តមានរបស់សាវលីនិងអ្នកគ្រូណីនៅជិតខ្លួនខ្ញុំបង្កើយ។

«នេះ…ខ្ញុំកើតអី?! ហើយទីនេះជាកន្លែងណា?! ម៉េចបានជាខ្ញុំមកនៅទីនេះទៅវិញ?!»

សំណួរប្រទាក់ប្រទងបន្លឺចេញពីមាត់របស់ខ្ញុំ ស្របពេលដែលអ្នកគ្រូណីនិងសាវលីកំពុងសម្លឹងមកខ្ញុំដោយក្រសែភ្នែកភាន់ភាំងដូចគ្នា។ មួយសន្ទុះសាវលីក៏ស្រដីញាប់ៗឡើងមក៖

«គឺលោកគ្រូកំពុងនៅផ្ទះខ្ញុំ!!»

ជាមួយនឹងចម្លើយដ៏ខ្លីនេះ ខ្ញុំក៏ព្យាយាមរកនឹកនូវមូលហេតុដែលបណ្ដាលឱ្យខ្ញុំមកនៅទីនេះ។ ផ្ទុយទៅវិញខ្ញុំចាំបានតែត្រឹមថា ខ្ញុំបានឮសំឡេងស្រែករបស់មីងឱកពីលើផ្លូវមកតែប៉ុណ្ណោះ។

«ចុះគ្រូមកនៅផ្ទះសាវលីបានយ៉ាងម៉េច?!»

ខ្ញុំបន្លឺសំណួរជាថ្មីទាំងខំប្រឹងប្រើកម្លាំងច្រត់កែងដៃ ដើម្បីងើបអង្គុយទាំងត្រដាបត្រដួស។ ភ្លាមនោះសាវលីនិងអ្នកគ្រូណីក៏ស្ទុះចូលមកជួយទប់ខ្លួនខ្ញុំដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ចម្លែកនឹងការយកចិត្តទុកដាក់របស់អ្នកគ្រូណីចំពោះខ្ញុំ។ ខ្ញុំរេភ្នែកសម្លឹងអ្នកគ្រូណីនិងសាវលីទៅមក ទាំងផ្ទៀងត្រចៀករង់ចាំស្ដាប់ចម្លើយពីពួកនាង ប៉ុន្តែពួកនាងទាំងពីរបែរជាមិនឆ្លើយតបអ្វីជាមួយខ្ញុំទៅវិញ។

ខណៈនោះសាវលីរៀបនឹងនិយាយអ្វីមួយឡើងមក ក៏ស្រាប់តែអ្នកគ្រូណីងាកទៅសម្លឹងនាងរួចក៏និយាយកាត់ផូង៖

«ទៅអាំងត្រីងៀតថែមមួយកន្ទុយទៀតទៅសាវលី!!»

សាវលីដូចជាអេះអុញរារែកបន្តិច ស្របពេលដែលអ្នកគ្រូណីប្រើក្រសែភ្នែកមុតស្រួចសម្លឹងសាវលីហាក់ជាសញ្ញាឱ្យនាងធ្វើតាមជាដាច់ខាត។ សាវលីក៏ឆ្លើយចាស៎ រួចក៏លីលាចេញទៅទាំងចិត្តមិនចង់។ សាវលីចេញទៅបាត់ អ្នកគ្រូណីក៏ងាកមកសម្លឹងខ្ញុំដោយក្រសែភ្នែកស្រួចស្រាល់មុននឹងវាចាច្បាស់ៗ៖

«លោកគ្រូចូលទៅធ្វើអីនៅក្នុងចម្ការដំឡូងនោះ?!»

សំណួរបកមកវិញនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំរេភ្នែកឡិងឡង់សម្លឹងអ្នកគ្រូណីហាក់ដូចជាព្យាយាមរាវរកនូវមូលហេតុដែលនាំឱ្យនាងសួរសំណួរនេះមកកាន់ខ្ញុំ។ សំណួរមួយនេះអាចបញ្ជាក់ប្រាប់ខ្ញុំថា នាងបានឃើញខ្ញុំនៅក្នុងចម្ការដំឡូងនោះប្រាកដណាស់។ ចុះនាងទៅឃើញខ្ញុំនៅទីនោះបានដោយរបៀបណា?!

«ខ្ញុំបានឃើញពូយ៉នវាយលោកគ្រូមួយដំបងនៅក្នុងចម្ការដំឡូង!!»

ជាមួយនឹងសម្ដីយឺតៗច្បាស់ៗ រួមទាំងទឹកមុខប្រាកដប្រជារបស់អ្នកគ្រូណី ខ្ញុំក៏ប្រែជាភាន់ភាំងស្រឡាំងកាំងឡើងមក។ ភ្លាមៗខ្ញុំក៏យកដៃម្ខាងស្ទាបកញ្ចឹងកខ្លួនឯងដែលកំពុងនៅឈឺខ្ទោកៗនៅឡើយ។ សញ្ញាសួររាប់រយចាប់លោតច្រូងច្រាងក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំ ស្របពេលដែលខ្ញុំឧទានខ្សាវៗ៖

«ពូយ៉ន?!»

នៅទីបំផុត អ្នកគ្រូណីក៏រៀបរាប់រឿងគ្រប់យ៉ាងឱ្យខ្ញុំស្ដាប់។ នាងបានប្រាប់ខ្ញុំថាកាលល្ងាចមិញ នាងបានជិះម៉ូតូឆ្លងកាត់ចម្ការដំឡូងនោះទៅផ្សារ ក៏ស្រាប់តែប្រទះនឹងម៉ូតូខ្ញុំដែលចតចោលនៅលើចិញ្ចើមផ្លូវដោយចៃដន្យ។ ដោយការងឿងឆ្ងល់ នាងក៏ឈប់ម៉ូតូអើតលើមក្រឡឹងឆ្វេងស្ដាំរកមើលខ្ញុំ។ មួយរំពេចនោះ នាងក៏បានឮសំឡេងប្រោកប្រាក បីដូចជាមាននរណាអូសអ្វីម្យ៉ាងនៅក្នុងចម្ការដំឡូង។

ជាមួយនឹងកម្សួលចិត្តចង់ដឹងចង់ឮនាងក៏ចុះពីលើម៉ូតូដើរចូលទៅក្នុងចម្ការដំឡូង។ បន្ទាប់ពីសសៀរតាមរងដំឡូងចូលទៅដល់ក្នុងបន្តិច នាងក៏ទច់ង៉ក់នៅពេលដែលឮសំឡេងសន្ធឹកឡាននិងសម្រែកមីងឱកលាន់ឡើងមកបន្តគ្នា។

លុះងាកត្រលប់មកវិញ នាងក៏ប្រែទៅជាភាន់ភាំងស្រឡាំងកាំងនៅពេលដែលប្រទះឃើញពូយ៉នវាយខ្ញុំមួយដំបងធ្វើឱ្យខ្ញុំដួលសន្លប់ភ្លាមៗ។ អ្នកគ្រូណីក៏ចាប់ស្លន់ស្លោ បង្ខំយកដៃក្ដោបមាត់ទាំងញញីញញ័រ រួចក៏ទម្លាក់ខ្លួននៅក្នុងគុម្ពោតដំឡូងលបមើលសកម្មភាពពូយ៉នបន្តទៀត។ អ្នកគ្រូណីបាននិយាយប្រាប់ខ្ញុំបន្តថា បន្ទាប់ពីពូយ៉នវាយខ្ញុំមួយដំបងរួច គាត់ក៏ប្រែជាឈរស្រឡាំងកាំងសម្លឹងទៅផ្លូវទំនងជាភ្ញាក់ផ្អើលនឹងសម្រែករបស់មីងឱកដែលបង្កូកហៅឈ្មោះកូនរបស់គាត់។

ភ្លាមនោះគាត់ក៏ស្ទុះរត់ចេញពីចម្ការដំឡូងចេញទៅក្រៅ។ បានឱកាស អ្នកគ្រូណីក៏ម្នីម្នារត់ចូលទៅជួយខ្ញុំ ដោយខំប្រឹងអូសខ្ញុំទាំងត្រដាបត្រដួលចេញពីចម្ការ ស្កាត់មកដល់ផ្លូវលំមួយចំហៀងទៀតដែលជាផ្លូវវាងឆ្ពោះទៅផ្ទះរបស់នាង។ នៅទីបំផុតនាងក៏យកខ្ញុំមកដាក់សម្រាកនៅក្រោមផ្ទះរបស់នាងតែម្ដងទៅ។

«បន្ទាប់ពីយកលោកគ្រូមកដល់ផ្ទះ ខ្ញុំក៏យកកូនសោពីហោប៉ៅលោកគ្រូរួចក៏នាំសាវលីដើរត្រលប់ទៅកន្លែងចតម៉ូតូ ដើម្បីយកម៉ូតូខ្ញុំនិងម៉ូតូលោកគ្រូមកដាក់នៅផ្ទះខ្ញុំជុំគ្នាតែម្ដង! លុះជិតទៅដល់កន្លែងចតម៉ូតូខ្ញុំក៏បានឃើញពូយ៉នយំឱបស្រីយ៉ែនដែលកំពុងសន្លប់ស្ដូកស្ដឹង ខណៈដែលមីងឱកនិងមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ទៀតកំពុងចលាចលរៀបយកម៉ូតូបញ្ជិះស្រីយ៉ែនយកទៅពេទ្យ! លុះក្រោយមកទើបខ្ញុំបានដឹងថា ស្រីយ៉ែនត្រូវឡានកៀរដួលសន្លប់ហើយមីងឱកដែលបានឃើញហេតុការណ៍នោះផ្ទាល់ភ្នែក គាត់ក៏ស្លន់ស្លោស្រែករំពងផ្អើលគេផ្អើលឯងដំណាលគ្នានឹងឡានបង្កហេតុនោះបើករត់គេចបាត់ស្រមោលទៅ!!»

ខ្ញុំស្ដាប់អ្នកគ្រូណីរៀបរាប់សឹងតែភ្លេចដកដង្ហើម។ លុះគិតបកមកដល់រឿងដែលពូយ៉នវាយខ្ញុំមួយដំបង ខ្ញុំក៏ប៉ប្រិចភ្នែកញាប់ៗបន្លឺសំឡេងខ្សាវៗទាំងមិនអស់មិនហើយក្នុងចិត្ត៖

«ខ្ញុំមិនយល់ទេ…ម៉េចបានជាពូយ៉នវាយខ្ញុំម៉ាដំបងទៅវិញ?!»

«ចុះលោកគ្រូមានបានទៅដឹងឮរឿងអីមកខ្លះដែរទេ?!!»

ខ្ញុំងាកមុខទៅប្រសព្វនឹងកែវភ្នែកដ៏ខ្មៅក្រិប ដូចជាកូនម្រឹគរបស់អ្នកគ្រូណីកំពុងតែបាញ់ឆ្ពោះមករកខ្ញុំ ដែលហាក់ដូចជាបង្កើនទម្ងន់នៃចម្ងល់ទៅលើសំណួររបស់នាងអម្បាញ់មិញថែមទៀត។ ស្ដាប់ទៅវាដូចជាសំណួរសាមញ្ញធម្មតា ប៉ុន្តែខ្ញុំដូចជាមិនយល់សោះថាពាក្យ “រឿង” ដែលនាងនិយាយនោះគឺនាងសំដៅទៅលើរឿងអ្វី។

ខ្ញុំទម្លាក់ភ្នែកចុះ គិតសាចុះសាឡើងមួយសន្ទុះ ក៏នឹកឃើញដល់សម្ដីរបស់បងផាន់រ៉ានៅយប់នោះ ដែលបានបញ្ជាក់ប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់បានឃើញពូយ៉នលឹបលចេញពីចម្ការដំឡូងដែលជាកន្លែងកប់សាកសពរបស់ប្អូនធាម។ នឹកទៅដល់រឿងនោះ ខ្ញុំក៏ភ្ញាក់ក្រញាងងើបមុខទៅសម្លឹងអ្នកគ្រូណីជាថ្មី ស្របពេលដែលនាងបន្លឺវាចាច្បាស់ៗម៉ាត់ៗជាថ្មីដែរ៖

«មិនមែនតែម្ដងហ្នឹងទេ ប៉ុន្តែកន្លងមកខ្ញុំបានឃើញឫកពាចម្លែកៗរបស់ពូយ៉នច្រើនដងមកហើយ! នៅល្ងាចមួយនោះ ខ្ញុំបានឃើញពូយ៉នទៅដល់ផ្ទះស្នាក់របស់លោកគ្រូ រួចហើយក៏ដើរក្រឡឹងជុំវិញម៉ូតូលោកគ្រូដែលចតចោលនៅខាងមុខផ្ទះស្នាក់ដោយការយកចិត្តទុកដាក់ប្លែក លុះក្រោយមកស្រាប់តែខ្ញុំបានឮដំណឹងថាលោកគ្រូផាន់រ៉ានិងលោកគ្រូនាយកគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ រីឯម៉ូតូដែលពួកគាត់ជិះនោះបែរជាម៉ូតូរបស់លោកគ្រូទៅវិញ!!»

ប្រយោគពណ៌នាវែងអន្លាយនេះ បានរម្លឹកខ្ញុំដល់ថ្ងៃដែលពូយ៉នចូលទៅសុំទឹកខ្ញុំពិសា។ បើខ្ញុំស្មានមិនខុស ពេលដែលអ្នកគ្រូណីបានឃើញពូយ៉នដើរក្រឡឹងជុំវិញម៉ូតូខ្ញុំនោះ គឺជាពេលដែលខ្ញុំដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះយកទឹកមកឱ្យពូយ៉នពិសានោះឯង។ នៅថ្ងៃនោះសូម្បីតែខ្ញុំផ្ទាល់ក៏ចម្លែកចិត្តនឹងប្រយោគប្លែកៗដែលពូយ៉នសួរនាំខ្ញុំដែរ ប៉ុន្តែដោយគិតថាគាត់សួរនាំខ្ញុំក្នុងន័យបារម្ភធម្មតា ទើបខ្ញុំមិនបានចាប់ភ្លឹក។

អាចទេដែលថាគាត់មានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងឃាតកម្មប្អូនធាម ទើបធ្វើដូចជាមិនដឹងរឿង ហើយបង្វែរទិសដៅមកសួរនាំខ្ញុំ?! លុះក្រោយមកនៅពេលដែលគាត់បានដឹងថា ខ្ញុំនិងបងផាន់រ៉ាដឹងឮរឿងឃាតកម្មរបស់ប្អូនធាម គាត់ក៏មានបំណងចាត់ការខ្ញុំដើម្បីបំបិទមាត់ដែរ?!

បើដូច្នោះអាចទេដែលថារឿងគ្រោះថ្នាក់របស់បងផាន់រ៉ានោះមានជាប់ទាក់ទិនជាមួយនឹងគាត់?! គ្រប់យ៉ាងដូចជាស្ថិតនៅក្នុងសភាពស្រពេចស្រពិលរកកំណត់អ្វីឱ្យច្បាស់លាស់មិនបានឡើយ។ ប៉ុន្តែយ៉ាងណាក៏ដោយមនុស្សដែលខ្ញុំសង្ស័យខ្លាំងបំផុតនោះគឺជាពូយ៉នហ្នឹងឯង។

«មិនទាន់អស់ប៉ុណ្ណឹងទេ! កាលពីល្ងាចថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ខ្ញុំភ្លេចទូរសព្ទនៅក្នុងថ្នាក់រៀន ទើបខ្ញុំត្រលប់ទៅយកវិញ! ល្ងាចនោះនៅសាលាមានសភាពស្ងាត់ជ្រងំ! ខ្ញុំប្រញាប់ចាក់សោចូលទៅយកទូរសព្ទ លុះរៀបនឹងត្រលប់ចេញមកវិញ ក៏ស្រាប់តែខ្ញុំបានឮសន្ធឹកជើងរត់ប្រដេញគ្នានិងសំឡេងស្រែករបស់ពូប្រម! ភ្លាមៗខ្ញុំក៏ប្រញាប់ទាញទ្វារបិទបង្ហើបទុកប្រឡោះតូចមួយដើម្បីលបមើល មិននឹកស្មានថាខ្ញុំបានឃើញពូយ៉នកំពុងរត់ដេញតាមពូប្រមទាំងប៉ផាត់ពភីង មិនដឹងជាគាត់មានបំណងអីនោះទេ! ចំណែកឯពូប្រមវិញ ដៃគាត់មានកាន់ក្រណាត់កញ្ចេសកញ្ចាស់រយេងរយោងរត់ត្រហេបត្រហបទាំងស្រែកថាខ្លាចហើយៗ! បន្ទាប់មកពូយ៉នក៏ដេញតាមទាន់ពូប្រម រួចក៏ប្រទាញប្រទង់ក្រណាត់អាវមួយនោះពីពូប្រមយ៉ាងដាច់អហង្ការទាំងបញ្ចេញទឹកមុខគួរឱ្យខ្លាច ព្រោះថាតាំងពីខ្ញុំស្គាល់ពូយ៉នមក គាត់មិនដែលបញ្ចេញអាការៈគួរឱ្យខ្លាចបែបហ្នឹងនោះទេ! បន្តមកទៀតពូប្រមក៏ដណ្ដើមបានក្រណាត់អាវនោះវិញ រួចគាត់ក៏ស្ទុះរត់ទៅក្រោយល្វែងអគារសាលាបាត់ទៅ!…ប៉ុន្តែអ្វីដែលខ្ញុំចាំបានមិនភ្លេចនោះគឺ ក្រណាត់មួយផ្ទាំងនេះគឺប្រហាក់ប្រហែលទៅនឹងក្រណាត់អាវដែលពូយ៉ននិងពូប្រមប្រទាញប្រទង់គ្នានៅល្ងាចថ្ងៃនោះដែរ!!»

អ្នកគ្រូណីបញ្ចប់ប្រយោគ ទាំងលើកបង្ហាញខ្ញុំនូវក្រណាត់ការ៉ូទំហំប៉ុនបាតដៃខ្ចប់នៅក្នុងថង់ប្លាស្ទិក ដែលខ្ញុំស្គាល់ជាក់ថាជាក្រណាត់ដែលបងផាន់រ៉ាបានមកពីក្នុងដៃសពនោះ។ ខ្ញុំស្រឡាំងកាំងបញ្ឈរភ្នែកសម្លឹងក្រណាត់ក្នុងដៃរបស់អ្នកគ្រូណីសឹងតែភ្លេចដកដង្ហើម។ ខ្ញុំវង្វេងវង្វាន់អស់ហើយ។ ក្រែងខ្ញុំទុកក្រណាត់នេះនៅឯផ្ទះស្នាក់មិនថាអ៊ីចឹងអ្ហេស? ប៉ុន្តែនេះ…

«នេះ…ម៉េចបានជាក្រណាត់ហ្នឹងទៅនៅជាមួយអ្នកគ្រូទៅវិញ?!»

អ្នកគ្រូណីសម្លឹងខ្ញុំស្លឺមុននឹងបន្លឺវាចាមួយៗរបៀបស្ទាបស្ទង់៖

«លោកគ្រូធ្លាប់បានឃើញក្រណាត់នេះអ្ហេស?!!…គឺខ្ញុំរើសវាបាននៅតាមរងដំឡូងនៅពេលដែលខ្ញុំដើរចូលទៅរកលោកគ្រូនៅក្នុងចម្ការដំឡូងនោះ!!»

ខ្ញុំបុកពោះភឹប។ ម៉េចនឹងអាចទៅរួចបានទៅ! ឬក៏ក្រណាត់ក្នុងដៃរបស់អ្នកគ្រូណីនៅពេលនេះ គឺជាក្រណាត់មួយផ្ទាំងផ្សេងទៀត?! ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាចាំបានមិនច្រឡំពិតមែនថា ក្រណាត់មួយផ្ទាំងប៉ុនបាតដៃនៅពីមុខខ្ញុំនេះគឺជាក្រណាត់ដែលខ្ញុំបានមកពីបងផាន់រ៉ាដោយចៃដន្យនោះពិតមែន។ ចំណែកឯក្រណាត់អាវមួយផ្ទាំងទៀត ដែលខ្ញុំរើសបានពីក្រោយថ្នាក់រៀនក៏ខ្ញុំបានទុកវានៅឯផ្ទះស្នាក់ផងដែរ។

មែនហើយ! ក្រណាត់អាវ! បេះដូងខ្ញុំលោតឌឹបៗពេលនឹកដល់ឃើញសម្ដីអ្នកគ្រូណីមុននេះ។ បើអ្នកគ្រូណីអះអាងថា ក្រណាត់មួយផ្ទាំងតូចនេះ ដូចគ្នាទៅនឹងក្រណាត់អាវដែលពូប្រមនាំរត់យកទៅក្រោយល្វែងអគារសាលាដើម្បីគេចពីការដណ្ដើមរបស់ពូយ៉ន ប្រាកដណាស់ថាក្រណាត់អាវនោះ ច្បាស់ជាក្រណាត់ដែលខ្ញុំរើសបាននោះជាមិនខាន ព្រោះថ្ងៃដែលខ្ញុំរើសបានក្រណាត់អាវនោះដោយចៃដន្យបន្ទាប់ពីឃើញពូប្រមរត់ទៅក្រោយថ្នាក់នោះ គឺវាជាថ្ងៃសុក្រមុនថ្ងៃដែលអ្នកគ្រូណីបានឃើញពូប្រមនិងពូយ៉នរត់ប្រដេញដណ្ដើមក្រណាត់អាវគ្នា។

«ប្រាប់ខ្ញុំមកថាលោកគ្រូបានដឹងរឿងអ្វីមកខ្លះ? លោកគ្រូក៏សង្ស័យពូយ៉នថាមានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងឃាតកម្មប្អូនធាមដែរមែនទេ?!»

ខ្ញុំភាំងជាថ្មីដូចមនុស្សជាប់ជីពចរ។ ដោយសន្សឹមៗខ្ញុំក៏សម្រួលទឹកមុខស្រដីមួយៗទាំងរដាក់រដុប៖

«ម៉េច…ម៉េចបានជាអ្នកគ្រូសួរខ្ញុំបែបហ្នឹង?!»

«គឺខ្ញុំក៏ដូចជាលោកគ្រូ! ខ្ញុំបានដឹងរឿងផ្សេងៗទៀតពាក់ព័ន្ធនឹងពិរុទ្ធដ៏គួរឱ្យសង្ស័យរបស់ពូយ៉នលើសពីអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយប្រាប់លោកគ្រូមុននេះ! ខ្ញុំជឿជាក់ថាបើពួកយើងរួមដៃគ្នា យើងច្បាស់ជាអាចបញ្ជាក់បានជាក់ជាមិនខានថាពូយ៉នមានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងឃាតកម្មរបស់ប្អូនធាមដែរឬក៏អត់!!»

ឮប្រយោគនេះហើយ ខ្ញុំក៏រេភ្នែកសម្លឹងអ្នកគ្រូណីទាំងពាំនាំនូវការរិះគិតចាក់ស្រែះដូចអំបោះជំពាក់មុខ។

…………………

នៅផ្ទះស្នាក់គ្រូបង្រៀន…

ខ្ញុំជិះម៉ូតូពីផ្ទះអ្នកគ្រូណី មកដល់ផ្ទះស្នាក់ប្រហែលជាម៉ោងជាង៩យប់។

ការពិតទៅខ្ញុំមិនទាន់ចង់ត្រលប់មកផ្ទះស្នាក់វិញទេ ដោយហេតុថាខ្ញុំបារម្ភពីអ្នកគ្រូណីនិងសាវលីដែលនៅផ្ទះតែពីរនាក់បងប្អូន ព្រោះតែឪពុកម្ដាយនាងរវល់ទៅធ្វើបុណ្យបងប្អូននៅឯទីរួមស្រុក។ ទោះបីជាយ៉ាងណា បើខ្ញុំបន្តនៅផ្ទះអ្នកគ្រូណីដល់យប់ជ្រៅនោះ ច្បាស់ជាមិនសមភ្នែកអ្នកភូមិ នាំតែគេយកឈ្មោះនាងទៅនិយាយនិន្ទាបង្កាច់បង្ខូចខុសពីការពិតទទេៗ។

ខ្ញុំហូបបាយល្ងាចនៅផ្ទះអ្នកគ្រូណីរួចរាល់ ដូច្នេះគ្រាន់តែមកដល់ផ្ទះភ្លាម ខ្ញុំក៏ប្រញាប់រូតរះងូតទឹកសម្អាតខ្លួនស្រេចបាច់ រួចក៏ម្នីម្នារើរកក្រណាត់អាវដែលខ្ញុំរើសបាននៅសាលានោះយ៉ាងតក់ក្រហល់។ ខ្ញុំកកូរកកាយត្រង់កន្លែងដែលខ្ញុំបានទុកក្រណាត់អាវមួយនោះ ប៉ុន្តែបែរជាមិនប្រទះសូម្បីតែស្រមោលក្រណាត់អាវនោះទៅវិញ។

ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមបែកញើសស្រាក់ៗ ទាំងមានអារម្មណ៍ច្រាស់ច្រាល់ដូចមាន់រកពង។ ដៃទាំងពីរគិតតែប្រឹងរើនេះរើនោះខណៈភ្នែកទាំងគូកំពុងមីរដេរដាស សម្លឹងរកមើលក្រណាត់អាវដែលជាព័ស្តុតាងដ៏សំខាន់ក្នុងការវែកមុខរកឃាតករសម្លាប់ប្អូនធាម។ មិនអស់ចិត្ត ខ្ញុំក៏ដើររកគ្រប់ច្រកល្ហកនៅក្នុងបន្ទប់ មិនថាតែនៅលើគ្រែ ក្រោមគ្រែ លើតុ ក្នុងទូ ប៉ុន្តែនៅតែមិនប្រទះក្រណាត់អាវនោះទាល់តែសោះ។

«ចុះក្រណាត់អាវនោះបាត់ស្រមោលបានយ៉ាងម៉េច?» កំពុងតែចលាចលឆ្លាឡើងឆ្លាចុះក៏ស្រាប់តែ…

តុកៗៗ!!

ខ្ញុំភ្ញាក់ប្រហោងពោះធ្លុង ផ្អាកសកម្មភាពរេភ្នែកសម្លឹងទៅទ្វារបន្ទប់។ សន្សឹមៗខ្ញុំក៏បង្កោងខ្លួនទៅចុចបើកទូរសព្ទនៅលើគ្រែគេង ឃើញម៉ោងជាង១១យប់នៅលើ screen ទូរសព្ទទៅហើយ។ ឃើញបែបនេះ ខ្ញុំក៏លួចរអ៊ូតិចៗ

«ចុះនរណាមករកស្អីទាំងយប់ថ្មើរណេះ?» កំពុងតែនឹកឆ្ងល់មិនអស់មិនហើយ ស្រាប់តែភ្លាមនោះសំឡេងគោះទ្វារយ៉ាងរន្ថាន់ក៏បណ្ដើរឡើងមកជាប់គ្នារដឹកជាថ្មីម្ដងទៀត។ លើកនេះខ្ញុំក៏ដាច់ចិត្តស្រែកសួរពីចម្ងាយបីដូចជាមនុស្សគ្មានសុជីវធម៌តែម្ដង៖

«អ្នកណាគេមករកអីដែរ?!»

ស្ងាត់ឈឹង! មិនឮសូម្បីតែសំឡេងសន្ធឹកខ្យល់ឬក៏សំឡេងសត្វយំ។ ម៉េចបានជាស្ងាត់ចម្លែកបែបនេះ? មែនហើយ! ខ្ញុំវិះនឹងភ្លេចទៅថា បងផាន់រ៉ាសម្រាកព្យាបាលរបួសនៅមន្ទីរពេទ្យខេត្ត ដូច្នេះខ្ញុំនៅផ្ទះស្នាក់នេះតែម្នាក់ឯងគត់ ហើយនៅជុំវិញផ្ទះស្នាក់ខ្ញុំគឺជាចម្ការដំឡូងដាច់ប៉ែកពីផ្ទះអ្នកស្រុកឆ្ងាយគួរសមដែរ ដូច្នេះបើមិនស្ងាត់ទើបវាចម្លែក។

ប៉ុន្តែរឿងចម្លែកដែលខ្ញុំសំដៅដល់គឺជារឿងសំឡេងគោះទ្វារដែលខ្ញុំបានឮហើយគ្មានសញ្ញាឆ្លើយតបនោះទៅវិញទេ។ ឬមួយក៏ខ្ញុំស្ដាប់ច្រឡំដោយខ្លួនឯងទេដឹង? ខ្ញុំឈរទ្រឹងសម្លឹងទៅទ្វារមួយស្របក់ទាំងផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់សំឡេងឆ្លើយតបនិងសំឡេងគោះជាថ្មីម្ដងទៀត។ លុះមិនបានឮសំឡេងអ្វីទៀត ខ្ញុំក៏គ្រវីក្បាលបំបែរខ្លួនទៅកកូរកកាយរកមើលក្រណាត់អាវជំនួសវិញ។ មួយរំពេចនោះខ្ញុំដូចជាមានអារម្មណ៍ព្រឺសម្បុរខ្ញាក ពេលនឹកដល់រឿងខ្មោចសង្កត់បងផាន់រ៉ាកាលពីយប់នោះ។

ភ្លាមៗខ្ញុំក៏អាក់សកម្មភាពជាថ្មីនៅពេលដែលអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំប្រាប់ថា មានក្រសែភ្នែកចម្លែកកំពុងសម្លឹងមកខ្ញុំ។ ខ្ញុំព្យាយាមពង្រឹងស្មារតីបន្តរើកកាយរកក្រណាត់អាវទៀត ប៉ុន្តែម្ដងនេះសោតវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំហាក់ដូចជាអាចកំណត់បាននូវសម្រឹបជើងដ៏ស្រាលស្ងើក ដែលកំពុងតែធ្វើដំណើរមួយៗចូលមកជិតខ្ញុំកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។

វឹប!! ខ្ញុំក្រឡេកទៅក្រោយអស់ទំហឹង បែរជាប្រទះនឹងទិដ្ឋភាពទទេស្អាតគ្មានអ្វីខុសប្រក្រតីទៅវិញ។ ខ្ញុំលេបទឹកមាត់ក្អឹក រេភ្នែកក្រឡឹងឆ្វេងស្ដាំលើក្រោមមួយស្របក់ ទើបដាច់ចិត្តបែរខ្លួនមកបន្តសកម្មភាពកកូរកកាយជាថ្មី។ ដោយមិនបានត្រៀមទុក ស្រាប់តែក្រណាត់អ្វីក៏មិនដឹងលមកទាក់កខ្ញុំអស់ទំហឹង។ ស្របពេលនោះដែរ ចលនារេផ្លិចរបស់ខ្ញុំ ក៏បញ្ជាដៃទាំងសងខាងរបស់ខ្ញុំខ្ទាស់ក្រណាត់នោះជាប់ទាំងប្រដាក់ប្រដឺត ប្រឹងបន្លឺសំឡេងទាំងតក់ស្លុតដាច់ៗ៖

«លែង!! ចង់…ចង់ធ្វើស្អី?!…លែង!!»

ភ្លាមនោះដៃមាំមួយក៏យកក្រណាត់រវ័ណ្ឌកខ្ញុំមួយជុំទៀត ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យខ្ញុំដឹងថាជនអនាមិកនេះមានចេតនារឹតកខ្ញុំសម្លាប់តែម្ដង។

ប៉ុន្តែ…ប៉ុន្តែម៉េចក៏អាចទៅរួច?!! ខ្ញុំចាំបានថាខ្ញុំចាក់គន្លឹះទ្វារយ៉ាងជាប់ពេលមកដល់ផ្ទះស្នាក់ភ្លាម ហើយមុខនេះទៀតសោត នៅពេលដែលឮសំឡេងគោះទ្វារ ខ្ញុំក៏មិនបានបើកគន្លឹះដែរ ប៉ុន្តែហេតុអី…ហេតុអីក៏គេចូលមកក្នុងផ្ទះស្នាក់ខ្ញុំបានទៅវិញ?! កម្លាំងដ៏ខ្លាំងខំប្រឹងទាញចុងក្រណាត់ចេញពីគ្នាក្នុងគោលបំណងផ្ដាច់យកជីវិតខ្ញុំឱ្យខានតែបាន ខណៈខ្ញុំឯណេះប្រឹងបញ្ចេញកម្លាំងទាញក្រណាត់នោះពីករបស់ខ្ញុំ ត្រដរស្រែកម្ហបៗទាំងស្ទះខ្យល់ម្ដងៗ៖

«ឯង!…ឯងជានរណា?…ជួយ…ជួយផង!!»

ខ្ញុំបើកភ្នែកក្រឡោត ពេលសម្លឹងឃើញជាយក្រណាត់ដែលកំពុងរឹតកខ្ញុំ ព្រោះតែវាគឺជាក្រណាត់អាវក្រឡាការ៉ូដែលខ្ញុំកំពុងរើរុះអីវ៉ាន់រកនោះឯង។ ខ្ញុំវិលវល់អស់ហើយ។ ឬក៏មនុស្សដែលប៉ុនប៉ងសម្លាប់ខ្ញុំនេះ បានលបចូលមកក្នុងផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ហើយលួចយកក្រណាត់អាវនោះ ត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចដើម្បីរឹតកសម្លាប់ខ្ញុំ?!

ខ្ញុំបែកញើសប៉ុនៗគ្រាប់ពោតជោកអស់ទាំងផ្ទៃមុខ មាត់ខំប្រឹងស្រែករកជំនួយម្ហបៗ ជើងទាំងគូប្រឹងទធាក់សាបទៅមក ខណៈដៃទាំងពីរលេចចេញនូវសរសៃរវីមរវាមប្រឹងទាញខ្ទាស់ក្រណាត់អាវនោះឱ្យឃ្លាតចេញពីក ដើម្បីអាចដកដង្ហើមនិងស្រែករកជំនួយបានខ្លះៗ។

«ជួយ…ជួយខ្ញុំផង…ជួយផង…!!»

ម្ដងនេះកម្លាំងដៃនោះក៏កន្ត្រាក់ក្រណាត់អាវដែលកំពុងរឹតកខ្ញុំ ផ្ដួលខ្ញុំទៅលើសាប រួចហើយក៏លើកម្រាមដៃទាំងពីរមកច្របាច់កខ្ញុំយ៉ាងរហ័សសឹងតែមើលមិនទាន់។

ខ្ញុំក៏ប្រកាច់ខ្លួននៅលើសាបដូចត្រីរ៉ស់ដែលគេសំពងមួយដំបង ភ្នែកទាំងគូដិតដាមដោយទឹកភ្នែក ខំប្រឹងសម្លឹងមើលមុខជនដៃដល់ឱ្យបានច្បាស់ ប៉ុន្តែអកុសលជននោះបានហ៊ុមមុខជិត ដែលអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំបានមើលឃើញតែកែវភ្នែកចងអាឃាតររបស់ជននោះសម្លឹងមកខ្ញុំដូចចង់ស៊ីសាច់ហុតឈាមតែប៉ុណ្ណោះ។

ខ្ញុំប្រឹងរើកញ្ជ្រោល ដៃទាំងសងខាងប្រឹងប្រវេប្រវាក្ដាប់កំពួនដៃជនអនាមិក ដើម្បីជម្នះទាញដៃរបស់គេចេញពីករបស់ខ្ញុំ តែទោះបីជាយ៉ាងណាខ្ញុំពិតជាមិនអាចយកឈ្នះកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លាខុសពីធម្មតារបស់គេបាននោះឡើយ។ សន្សឹមៗភ្នែករបស់ខ្ញុំប្រែជាស្រវាំង ខណៈខ្ញុំកាន់តែមានអារម្មណ៍ថាថប់ខ្យល់កាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ហើយនៅទីបំផុតខ្ញុំក៏…

ប្រាវ!!!

«អូយយយ!!!»

«ហ៊ឺកកកកក…អស់ៗៗៗ (សំឡេងក្អកដង្ហក់)!!»

ខ្ញុំក្អកដង្ហក់សឹងតែដាច់ខ្យល់ ស្របពេលដែលភ្នែកទាំងគូរេសម្លឹងឃាតករដែលប៉ុនប៉ងឆក់យកជីវីតរបស់ខ្ញុំ កំពុងយកដៃក្ដោបក្បាលដួលដេកទៅម្ខាងព្រោះតែខ្ញុំស្រវាបានទាំងត្រដាបត្រដួលនូវកែវផឹកទឹកដែលខ្ញុំដាក់ចោលនៅលើគ្រែហើយក៏បោកបំបែកក្បាលវាមួយទំហឹងអម្បាញ់មិញ។

ខ្ញុំខំប្រឹងច្រត់ដៃងើបខ្លួនពីលើសាបទាំងតក់ស្លុត ពេលប្រទះឃើញឈាមស្រស់ហូរចេញពីក្បាលរបស់ជនអនាមិកតក់ចុះទៅលើសាបក្រហមឆ្អិនឆ្អៅ ដំណាលគ្នានឹងសំឡេងថ្ងូរគ្រហឹមឈឺចាប់របស់វា។ ភ្លាមនោះស្រាប់តែឃាតករសាមាន្យក៏ស្ទុះមកសង្គ្រប់ខ្ញុំដោយអំណាចភ្លើងទោសៈជាថ្មីម្ដងទៀត។

ខ្ញុំដែលខំប្រឹងងើបទាំងត្រដាបត្រដួសអម្បាញ់មិញក៏ត្រូវបានវាច្របាច់កជាថ្មី។ ម្ដងនេះឈាមក្រហមស្រស់របស់វាក៏បានហូរតក់មកលើមុខខ្ញុំតែម្ដង។ ក្នុងសភាពដ៏ប្រថុចញ៉ុចនេះ ខ្ញុំខំប្រឹងរើកញ្ជ្រោលអស់កម្លាំងជាថ្មី រួចហើយក៏គ្រវាសដៃកន្ត្រាក់ទាញក្រណាត់ហ៊ុមមុខរបស់វាអស់ទំហឹង។ នៅពេលនេះខ្ញុំកំពុងតែបើកភ្នែកក្រឡោត បេះដូងលោតកញ្ជ្រោលសឹងតែផ្ទុះចេញមកក្រៅ មាត់ក៏ប្រែជាញ័រចំប្រប់ ពីព្រោះជនដែលនៅចំពោះមុខខ្ញុំនេះគឺ…

«ពូ…ពូយ៉ន…?!!»

ខ្ញុំបន្លឺសំឡេងដាច់ៗ ខណៈដែលពូយ៉នមានទឹកមុខកាចសាហាវសម្លក់ខ្ញុំដោយកែវភ្នែកក្រហមតែត រួចគាត់ក៏បញ្ចេញកម្លាំងច្របាច់កខ្ញុំកាន់តែខ្លាំងជាងមុខទ្វេដង។ ចំណែកខ្ញុំវិញ កម្លាំងក៏កាន់តែខ្សត់ខ្សោយទៅៗ ស្របពេលដែលទឹកភ្នែកក៏ហូរចុះមកធ្វើឱ្យទិដ្ឋភាពទឹកមុខដ៏សែនព្រៃផ្សៃរបស់ពូយ៉នក៏កាន់តែព្រាលៗទៅ។

ការមិនស្មានដល់ និងចម្ងល់រាប់ម៉ឺនសែនក៏លេចអណ្ដែតមកក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំ ស្របគ្នានឹងចង្វាក់ដង្ហើមរបស់ខ្ញុំក៏កាន់តែខ្សោយៗទៅរហូតដល់…

«លោកគ្រូ! លោកគ្រូ!!»

«ហ៊ឺកកកកក!!!»

ខ្ញុំស្ទុះក្រោកពីគ្រែភីងទាំងក្អកដង្ហក់សឹងតែដកដង្ហើមមិនដល់គ្នា។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យដែលចាំងឆ្លុះពីប្រហោងជញ្ជាំងចូលមកក្នុងផ្ទះស្នាក់ អាចឱ្យខ្ញុំកំណត់បានថាឥឡូវនេះគឺជាពេលព្រឹក។ ដូច្នេះមានន័យថា មុននេះខ្ញុំយល់សប្ដិអ្ហេស?! ខ្ញុំយកដៃជ្រងសក់ដែលពោរពេញទៅដោយញើស រួចក៏ប្រែជាស្រឡាំងកាំងយកដៃស្ទាបកខ្លួនឯងចុះឡើងទាំងបេះដូងកំពុងលោតឌឹបៗ សឹងតែផ្ទុះចេញមកក្រៅពេលនឹកដល់រឿងយល់សប្ដិដ៏គួរឱ្យរន្ធត់អម្បាញ់មិញ។ ភ្លាមនោះក៏ស្រាប់តែសំឡេងគោះទ្វារប្រាកដមកព្រមគ្នានឹងសំឡេងស្រែកហៅ៖

តុកៗៗ!!!

«លោកគ្រូ! លោកគ្រូនៅដែរអត់?!»

«មីងឱក?!»

ខ្ញុំឧទានតិចៗទាំងចោលភ្នែកសម្លឹងទៅទ្វារ។ មែនហើយ! ថ្ងៃនេះគឺជាថ្ងៃអាទិត្យ ដូច្នេះមីងឱកច្បាស់ជាយកនំចំណីអាហារពេលព្រឹកមកឱ្យខ្ញុំដូចសព្វដងជាក់ជាមិនខាន។ នឹកឃើញបែបនេះ ខ្ញុំក៏សម្រួលបំពង់កឆ្លើយតបទៅកាន់គាត់៖

«បាទមីង!!»

នៅខាងមុខផ្ទះស្នាក់…

«ហ៊ឺមមីង! មើលចុះរំខានមីងទៀតហើយ!»ខ្ញុំនិយាយគួរសមទៅមីងឱកបណ្ដើរ ទាំងលើកស្រាក់ដែលមីងឱកយកមកឱ្យខ្ញុំរេចុះឡើងមើលបណ្ដើរផង។ ឯមីងឱកក៏ញញឹមទទួលដូចសព្វមួយដង៖

«ហ៊ឺ…មិនរំខានអីទេលោកគ្រូ!! អ៎ហើយនិយាយអ៊ីចឹង…លោកគ្រូផាន់រ៉ាអត់នៅ លោកគ្រូសម្រាន្តតែឯង អត់មានបញ្ហាអីណាអ្ហី?!»

ខ្ញុំទ្រឹងបន្តិច ទើបញញឹមដាក់មីងឱកទាំងមិនសូវសម៖

«អត់…អត់អីទេមីង! សុខសប្បាយអីធម្មតាហ្នឹងមីង!!»

«ចាស៎លោកគ្រូ! ហើយចុះលោកគ្រូផាន់រ៉ាឯណុះសុខទុក្ខយ៉ាងណាយ៉ាងណីហើយលោកគ្រូ?»

«បាទមីង! គាត់រាងធូរច្រើនហើយមីង! ប៉ុន្តែប្រហែលនៅសម្រាកនៅឯពេទ្យហ្នឹងយូរទៀតដែរ ព្រោះអីខ្ញុំទៅសួរសុខទុក្ខគាត់ពីម្សិល គាត់ប្រាប់ថានៅចាំឱ្យពេទ្យដកដែកចេញពីជើងគាត់សិនមីង!!»

«ចាស៎លោកគ្រូ!! (មីងឱកក៏បន្ធូរដង្ហើមបន្តិច) ហ៊ឺម…មីងឯណេះអត់បានឡើងទៅសួរសុខទុក្ខគាត់សោះ តែយ៉ាងណាៗជូនពរឱ្យលោកគ្រូផាន់រ៉ាជាឆាប់ៗ! អ៊ឺ…អ៊ីចឹងមីងលប់(ត្រលប់)ទៅវិញសិនហើយណ៎ះ ព្រោះអីថារកទៅសួរសុខទុក្ខមីកាយ៉ែនកូនលោកបងយ៉ននៅមណ្ឌលសុខភាពឃុំបន្តិច!!»

និយាយដល់រឿងស្រីយ៉ែន ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ឈ្លេចសួរមីងឱកភ្លាមៗ៖

«និយាយអ៊ីចឹងស្រីយ៉ែនម៉េចហើយមីង?!!»

«អ៎!…គេនាំគ្នាជួយដឹកវាទៅពេទ្យឃុំតាំងពីល្ងាច បន្ទាប់ពីឡានកៀរវាហ្នឹងម៉េះ! ឥឡូវឮថាវានៅដេកសម្រាកនៅមណ្ឌលសុខភាពឃុំហ្នឹងឡើយទេ!!»

«ចុះស្រីយ៉ែនត្រូវអីធ្ងន់ធ្ងរអត់មីង?!»

មកដល់ត្រឹមនេះ ស្រាប់តែមីងឱករេក្រសែភ្នែកមកសម្លឹងខ្ញុំដោយអាការៈស្ទាក់ស្ទើរហាក់ដូចជាចង់និយាយប្រាប់ខ្ញុំបន្តិចអត់បន្តិចយ៉ាងម៉េចក៏មិនដឹង។

……………………

ព្រឹកថ្ងៃចន្ទនៅសាលារៀន…

«ស្រីយ៉ែនហ្នឹងអ្ហេសមានសភាពដូចមនុស្សរលូតកូន?!»

អ្នកគ្រូណីស្រដីមកកាន់ខ្ញុំទាំងបើកភ្នែកក្រឡង់ធ្វើឱ្យខ្ញុំដូចជារឹងខ្លួនប្លែក។ ឆ្លៀតឱកាសម៉ោងចេញលេងដ៏ប្រថុចញ៉ុចនេះ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់រៀបរាប់ប្រាប់អ្នកគ្រូណីមួយៗទៅតាមដំណើររឿង៖

«បាទ! កាលពីព្រឹកម្សិលមិញខ្ញុំបានសួរមីងឱកពីអាការៈស្រីយ៉ែន មីងឱកក៏ប្រាប់ខ្ញុំថាគាត់បានឃើញស្រីយ៉ែនចេញមកពីចម្ការដំឡូងដោយចៃដន្យ ស្រាប់តែវ៉ាក់គ្នាជាមួយនឹងឡានធំ រួចក៏ត្រូវឡាននោះបើកកៀរដួលទាំងជំហរនៅចំហៀងផ្លូវ!…ស្រីយ៉ែនក៏យកដៃក្ដោបពោះស្រែកថ្ងូរប្រកាច់ប្រកិន លុះក្រោយមកគាត់ក៏បានឃើញឈាមហូរជោកខោស្រីយ៉ែន!…ខ្ញុំក៏មិនសូវយល់ពីអាការៈអស់ហ្នឹងដែរ…ប៉ុន្តែមីងឱកបានប្រាប់ខ្ញុំថា…ស្រីយ៉ែនមានអាការៈដូចមនុស្សស្រីរលូតកូន!!»

អ្នកគ្រូណីក៏ប្រែទឹកមុខទៅជាចងចិញ្ចើមចូលគ្នា៖

«រលូតកូនបានយ៉ាងម៉េច បើស្រីយ៉ែនមិនទាន់មានប្ដីផងហ្នឹង?! ប៉ុន្តែត្រូវហើយ! កាលពីល្ងាចនោះនៅពេលដែលខ្ញុំទៅយកម៉ូតូត្រលប់មកផ្ទះវិញ ខ្ញុំបានឃើញពូយ៉នយំឱបស្រីយ៉ែនដែលកំពុងដេកសន្លប់នោះបានមួយភ្លែតដែរ រួចក៏មានគេឌុបនាងយកទៅពេទ្យបាត់ទៅ!…បើតាមដែលខ្ញុំចាំ ពេលនោះស្រីយ៉ែនមើលទៅដូចជាស្លេកស្លាំងខ្សោយកម្លាំងខ្លាំងណាស់!»

«ឬក៏ត្រីឆ្តោស៊ីកូនឯង?!»

អ្នកគ្រូណីងាកមកសម្លឹងខ្ញុំចង់គ្រេចក មុននឹងបន្លឺវាចាខ្សាវៗទាំងទឹកមុខស្រឡាំងកាំង៖

«លោកគ្រូចង់មានន័យថា…ពូយ៉នហ្នឹង…»

ខ្ញុំសម្រួលអាការៈរេភ្នែកទៅសម្លឹងកូនសិស្សរត់លេងបន្លែងគ្នាបន្តិច ទើបគ្រលៀសសម្ដីមួយៗ៖

«ខ្ញុំមិនគួរណានិយាយអ៊ីចឹងនៅចំពោះមុខអ្នកគ្រូសោះ!  មែនទែនទៅខ្ញុំក៏មិនហ៊ានសន្និដ្ឋានថាអ៊ីចឹងដែរ…គ្រាន់តែថា បើរឿងដែលស្រីយ៉ែនរលូតកូននោះគឺជារឿងពិត…ខ្ញុំដូចជារកនឹកមិនឃើញសោះថា ស្រីយ៉ែនទៅមានទម្ងន់ជាមួយនឹងនរណាព្រោះស្រីយ៉ែនមើលទៅគឺជាក្មេងស្រីជំទង់ម្នាក់សុភាពរាបសាល្អណាស់!!»

«លោកគ្រូកុំទាន់អាលថា! ក្មេងៗសម័យឥឡូវយើងមើលមិនដឹងទេ! បើគិតទៅមានក្មេងស្រីជំទង់តិចណាស់អ្ហេស ដែលមានទម្ងន់នៅអាយុ១៥-១៦ឆ្នាំ!!»

«ប៉ុន្តែរឿងមួយទៀតដែលខ្ញុំចម្លែកចិត្ត  គឺមីងឱកបាននិយាយថាគាត់បានឃើញស្រីយ៉ែនរត់ចេញមកពីចម្ការដំឡូងរួចក៏ត្រូវឡានកៀរ! បើដូច្នេះការដែលខ្ញុំបានឃើញស្រីយ៉ែនរត់ចូលទៅក្នុងចម្ការដំឡូងមុនពេលកើតហេតុ គឺមានន័យថាខ្ញុំមិនបានស្រវាំងភ្នែកនោះទេ! ដោយសារតែឃើញស្រីយ៉ែនរត់ចូលក្នុងចម្ការដំឡូងហ្នឹងឯង ទើបខ្ញុំឈប់ម៉ូតូចូលតាមទៅរកនាង…ក្រោយមកខ្ញុំក៏ត្រូវ…»

«លោកគ្រូក៏ត្រូវពូយ៉នវាយសន្លប់! ប៉ុន្តែ…ម៉េចក៏រឿងរ៉ាវគ្រប់យ៉ាងទៅរញ៉េរញ៉ៃដល់ថ្នាក់ហ្នឹង? បើសិនជាពូយ៉នមានជាប់ទាក់ទិននឹងរឿងឃាតកម្មប្អូនធាមពិតមែន អ៊ីចឹងតើវាទៅពាក់ព័ន្ធអីនឹងរឿងស្រីយ៉ែនមានទម្ងន់?!!»

ខ្ញុំគ្រវីក្បាលតិចៗព្រោះខ្ញុំក៏ទាល់តម្រិះដូចគ្នា។ ភ្លាមនោះអ្នកគ្រូណីក៏បន្តបន្លឺវាចាស្រួយស្រែស៖

«នៅមានរឿងក្រណាត់ទំហំប៉ុនបាតដៃដូចគ្នាទៅនឹងក្រណាត់អាវ ដែលលោកគ្រូបានរៀបរាប់លម្អិតប្រាប់ខ្ញុំកាលពីយប់នោះទៀត! (អ្នកគ្រូណីងាកមកសម្លឹងខ្ញុំភ្លែត) និយាយអ៊ីចឹងលោកគ្រូរកឃើញក្រណាត់អាវនោះដែរអត់?!»

ខ្ញុំងាកទៅសម្លឹងអ្នកគ្រូណីបន្តិច ទើបងក់ក្បាលយឺតៗនិយាយច្បាស់ៗ៖

«បាទរកឃើញ!!»

«ល្អណាស់! បើចឹងយើងអាចនឹងមានព័ស្តុតាងយកទៅឱ្យពូប៉ែនហើយ!»

«កាលពីយប់មិញខ្ញុំយល់សប្ដិឃើញពូយ៉នចង់សម្លាប់ខ្ញុំ!!»

ខ្ញុំនិយាយដោយសំឡេងស្រាលស្ងើក ខុសស្រឡះពីប្រតិកម្មរបស់អ្នកគ្រូណី។ នាងបែរជារន្ថាន់សួរនាំខ្ញុំដោយការយកចិត្តទុកដាក់បើទោះជាវាគ្រាន់តែជារឿងយល់សប្ដិក៏ដោយ៖

«យល់សប្ដិ?! លោកគ្រូយល់សប្ដិយ៉ាងម៉េចខ្លះ?!»

«អ្នកគ្រូ!! អ្នកគ្រូ!!»

មកដល់ត្រឹមនេះកូនសិស្សស្រីតូចម្នាក់ ក៏ស្រែកហៅអ្នកគ្រូណីទាំងរត់រ៉ុយតម្រង់មករកនាងកាត់ផ្ដាច់នូវបទសន្ទនាគ្រប់យ៉ាងរវាងខ្ញុំនិងនាង។ មួយស្របក់ក្រោយមកបន្ទាប់ពីអ្នកគ្រូណីអស់ធុរៈជាមួយនឹងកូនសិស្សស្រីនោះ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមនិយាយរឿងថ្មីទាំងរេភ្នែកឆ្វេងស្ដាំសម្លឹងទិដ្ឋភាពក្នុងសាលា៖

«ព្រឹកនេះដូចជាមិនឃើញពូប្រម!!»

សម្ដីរបស់ខ្ញុំក៏បានទាក់ទាញក្រសែភ្នែកអ្នកគ្រូណីឱ្យសម្លឹងរំពៃឆ្វេងស្ដាំដូចគ្នា។ ពិតមែនហើយ! ព្រឹកនេះដូចជាបាត់ពូប្រមឈឹង ទាំងដែលសព្វដងនៅពេលដែលខ្ញុំមកសាលា យ៉ាងហោចណាស់ខ្ញុំក៏បានឃើញពូប្រមយួរអីវ៉ាន់សំពីងសំពោងដើរទៅដើរមកម្ដងទៅពីរដងដែរ។ ប៉ុន្តែព្រឹកនេះម៉េចបានជាមិនឃើញគាត់អ៊ីចឹង?!

………………………

ពេលរសៀលនៅមណ្ឌលសុខភាពឃុំ…

ខ្ញុំជាមួយនិងអ្នកគ្រូណី តាំងចិត្តទិញនំចំណីទៅសួរសុខទុក្ខស្រីយ៉ែននៅឯមណ្ឌលសុខភាពឃុំ ស្រាប់តែទៅដល់ ពេទ្យក៏ប្រាប់ថាស្រីយ៉ែនចេញពីមណ្ឌលសុខភាពតាំងពីព្រឹកម្ល៉េះ។ នៅទីបំផុតខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណីក៏បណ្ដើរគ្នាត្រលប់មកកន្លែងចតម៉ូតូវិញទាំងនិយាយឆ្លងឆ្លើយគ្នាបណ្ដើរផង៖

«ចុះល្ងាចបន្តិចអ្នកគ្រូទំនេរទេ? យ៉ាងម៉េចយ៉ាងម៉ា យើងនាំគ្នាទៅសួរសុខទុក្ខស្រីយ៉ែននៅផ្ទះនាងតែម្ដងទៅ ល្អទេ?!»

មកដល់ត្រឹមនេះ អ្នកគ្រូណីក៏ទ្រឹងបន្តិចរួចក៏ងើបមុខក្រឡឹងមេឃចុះឡើងមួយក្រលេកទើបស្រដីមួយៗ៖

«បើល្ងាចហ្នឹងមេឃអត់ភ្លៀងទេ ចាំយើងនាំគ្នាទៅ!!»

ខ្ញុំចោលភ្នែកសម្លឹងទៅពពកពណ៌ខ្មៅ ដែលកំពុងរសាត់យឺតៗហាក់ដូចជាសញ្ញាបញ្ជាក់ថាល្ងាចនេះអាចនឹងមានភ្លៀងធ្លាក់ខុសប្លែកពីសព្វមួយដង។ ប្រាកដណាស់! អាកាសធាតុគឺវាមិនទៀងទាត់ទេ ប៉ុន្តែកែវភ្នែកនិងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំនៅតែទៀងទាត់ដដែល ក៏ព្រោះតែពួកវាទាំងពីរនៅតែបន្តលួចមើលរូបសម្រស់អ្នកគ្រូណីនិងគិតរំពៃពីអត្តចរិតអាកប្បកិរិយារបស់នាងជាប់ជានិច្ច។

«លោកគ្រូ! លោកគ្រូ!!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតពីការភ្លឹកម្នាក់ឯង ម្នីម្នាតបអ្នកគ្រូណីទាំងពពីមពពើម៖

«បាទៗ?!!»

«លោកគ្រូញញឹមអី?! ហើយចុះសម្លឹងខ្ញុំធ្វើអី? មុខខ្ញុំប្រឡាក់អីអ្ហេស?»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតមិនដឹងថាខ្លួនឯងបញ្ចេញអាការៈបែបណាទេនៅមុននេះ។ ខ្ញុំប្រញាប់សម្រួលអារម្មណ៍រកលេសដោះសាញាប់មាត់៖

«អត់…អត់មានអីទេអ្នកគ្រូ! ខ្ញុំចង់ថា…ពួកយើងទៅផ្ទះវិញទៅ! យ៉ាងណាៗបើពេលល្ងាចមេឃអត់ភ្លៀងទេ ចាំខ្ញុំទាក់ទងទៅអ្នកគ្រូ!!»

«ចាស៎លោកគ្រូ!!»

ពួកយើងដើរបណ្ដើរគ្នាដូចជាគូស្នេហ៍ថ្មីថ្មោង (ហិហិ! ស្រមៃទាំងថ្ងៃហើយអាសុណាន់អឺយ!!)

រហូតមកដល់កន្លែងចតម៉ូតូ អ្នកគ្រូណីក៏ឡើងម៉ូតូស្គប់ពីគាត់ជិះចេញទៅ។ ចំណែកខ្ញុំវិញក៏ឡើងម៉ូតូជិះចេញទៅផ្ទះស្នាក់ទាំងពាំនាំនូវអារម្មណ៍ដ៏ចម្លែកដែលកើតឡើងពីក្រសែភ្នែករបស់អ្នកភូមិមួយចំនួន ដែលមានធុរៈមកមន្ទីរពេទ្យហើយក៏ដៀងភ្នែកសម្លឹងមកខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូណី ទាំងលួចស្រដីនិយាយខ្សឹបខ្សៀវគ្នាពីរឿងអ្វីក៏មិនដឹង។

គេនិយាយថាមាត់មនុស្សវែងជាងផ្លូវ ភ្នែកមនុស្សរវៀសជាងក្អែក។ ខ្ញុំដឹងខ្លួនច្បាស់ណាស់ថា ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយនេះ ខ្ញុំដូចជាធ្វើខ្លួនជិតស្និទ្ធិនឹងអ្នកគ្រូណីប្លែករហូតដល់មានពេលខ្លះ ខ្ញុំធ្លោយបញ្ចេញអាការៈមានកំណួចចិត្តទៅលើអ្នកគ្រូណីថែមទៀតផង។ ប្រាកដណាស់! ខ្ញុំជាមនុស្សប្រុស បើត្រូវគេនិយាយនិន្ទាគឺវាមិនជាខូចខាតប៉ុន្មានដូចជាមនុស្សស្រីឡើយ។ ប៉ុន្តែទោះបីជាយ៉ាងណា ខ្ញុំដេកសង្ឃឹមញញឹមទុកថា បន្ទាប់ពីរឿងឃាតកម្មប្អូនធាមត្រូវបានបិទបញ្ចប់រួចរាល់ នោះខ្ញុំនឹងឱ្យម៉ែឡើងមកស្ដីដណ្ដឹងអ្នកគ្រូណីជាក់ជាមិនខាន។ ហើយដល់ពេលនោះសម្ដីដែលខ្ញុំតែងនិយាយប្រាប់ម៉ែថា ខ្ញុំចង់ចេះមានស្នេហា ច្បាស់ជាត្រូវបានជំនួសវិញដោយប្រយោគថា “ម៉ែអឺយ! កូនលង់ខ្លួនស្រឡាញ់កូនស្រីគេហើយ!!»

…………………….

សិស្សមកឈរកកកុញនៅពីមុខថ្នាក់រៀនមួយរួមមានទាំងគ្រូបង្រៀន៣-៤នាក់ទៀតផង។ ខ្ញុំហាក់មានអារម្មណ៍ថាប្រហែលៗថ្នាក់រៀនមួយនេះ…ត្រូវហើយគឺជាថ្នាក់ទី៩ “ខ” ដែលខ្ញុំមកបង្រៀនកាលពីថ្ងៃសៅរ៍សប្ដាហ៍មុនទេតើ។

ខ្ញុំអើតកចុះឡើងទាំងការចង់ដឹង។ ខ្ញុំចង់ចូលទៅខាងក្នុងតែក៏ចូលមិនចុះព្រោះអីក្មេងៗនៅឈរណែនណាន់តាន់តាប់ហាក់មិនស្ដាប់សម្ដីលោកគ្រូម្នាក់ ដែលកំពុងតែស្រែកឡូងៗឱ្យពួកគេចូលទៅក្នុងថ្នាក់រៀនវិញសោះ។

«តស់ពួកយើង…ចូលទៅតាមថ្នាក់រៀងៗខ្លួនវិញ!»

សំឡេងស្រួយស្រែសមួយបន្លឺឡើង។ ខ្ញុំងាកទៅម្ចាស់សំឡេងមួយរំពេច។

ពុទ្ធោ!! នោះគឺជានារីដែលខ្ញុំបានឃើញកាលពីម្សិលមិញទេតើ។ នេះនាងជាគ្រូបង្រៀនដែរអ្ហេស? កូនសិស្សបឋមនាំគ្នាសំដៅទៅថ្នាក់វិញភ្លាមហាក់ស្ដាប់សម្ដីអ្នកគ្រូម្នាក់នេះណាស់។ ឯខ្ញុំវិញកំពុងតែភាន់ភាំងសម្លឹងមុខនាងសឹងមិនដាក់ភ្នែក។

«សុណាន់!!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ប្រហោងពោះធ្លុង។ ការពិតគឺជាបងផាន់រ៉ាសោះ។ ខ្ញុំហាក់ឆ្ងល់ឡើងមកពេលឃើញបងផាន់រ៉ាពាក់ម៉ាស់ទាំងបែកញើសជោកសក់ ធ្វើអាការៈបីដូចជាត្រហេបត្រហបណាស់។ បម្រុងថានឹងសួរបងផាន់រ៉ា តែគាត់ក៏និយាយកាត់ខ្ញុំផូង៖

«គេរកឃើញសាកសពក្មេងនៅក្នុងបន្ទប់នេះសុណាន់!!»

ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗ រួចក៏ឈរគាំងដូចជាប់ជីពចររបៀបមិនទាន់ជឿត្រចៀកខ្លួនឯង។ ខ្ញុំរៀបនឹងសួរបងផាន់រ៉ាបញ្ជាក់ ប៉ុន្តែលោកគ្រូនាយកក៏ចុះពីលើម៉ូតូដើរតម្រង់មកពួកយើងយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ទាំងបង្ហើបសំណួរយ៉ាងរហ័សផង៖

«លោកគ្រូរ៉ា! លោកគ្រូណាន់! នេះយ៉ាងម៉េចទៅហើយ? ខ្ញុំទើបនឹងបានដំណឹងមុននេះបន្តិច!»

បងផាន់រ៉ាក៏តបយ៉ាងរហ័សឥតមានបង្អង់រារែកឡើយ៖

«បាទលោកគ្រូ! ខាងក្រុមនគរបាលកំពុងធ្វើការនៅខាងក្នុង!»

លោកគ្រូនាយកមុខស្លន់ស្លោណាស់។ គាត់ស្ទុះវឹងចូលទៅខាងក្នុងបន្ទប់នោះភ្លាមៗ ឯខ្ញុំវិញប្រញាប់ងាកមកសួរបញ្ជាក់បងផាន់រ៉ា៖

«គេរកឃើញសាកសពក្នុងថ្នាក់ទី៩ “ខ” ហ្នឹងអ្ហីបង? នេះខ្ញុំទើបនឹងចូលបង្រៀនថ្នាក់នេះជំនួសលោកគ្រូកុសលកាលពីថ្ងៃសៅរ៍សប្ដាហ៍មុនតើបង!»

ភ្លាមនោះសំឡេងស្រួយស្រែសដែលខ្ញុំចាំបាននោះ ក៏លូកមាត់ចូលមកក្នុងបទសន្ទនារវាងខ្ញុំនឹងបងផាន់រ៉ា បន្ទាប់ពីនាងដេញពួកសិស្សថ្នាក់អនុ.ឱ្យចេញទៅបន្តពីសិស្សថ្នាក់បឋមអម្បាញ់មិញរួចរាល់៖

«មិនមែនទេគឺបន្ទប់ឃ្លាំងទេតើ!»

ខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើមងាកទៅនាងភ្លាមៗ។ បន្ទប់ឃ្លាំងយ៉ាងម៉េច? ក្រែងបន្ទប់នេះគឺជាថ្នាក់ទី៩ “ខ” មិនថាអ៊ីចឹង?

ខ្ញុំងាកទៅមុខថ្នាក់ដើម្បីសម្លឹងរកមើលប៉ាយ ក៏ប្រទះនឹងឈ្មោះប៉ាយ “ឃ្លាំង” ។ ខ្ញុំដូចជាភាំងបន្តិច។ ឬមួយក៏ខ្ញុំចាំបន្ទប់ខុស? មិនសមទេ! សាលារៀនទំហំប៉ុណ្ណឹង មានតែបន្ទប់រៀនប៉ុន្មានល្វែងហ្នឹង ខ្ញុំចាំមិនបានអ្ហេស?

ដ្បិតតែខ្ញុំមកបង្រៀននៅសាលានេះទើបតែបានជាងមួយខែក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែទំហំសាលាប៉ុណ្ណឹង ខ្ញុំអាចកំណត់ចាំបានតាំងពីថ្ងៃដំបូងមកម្ល៉េះ។ ខ្ញុំងាកទៅម្ខាងក៏ឃើញដើមចាមរី(ចន្ទគិរី)មួយដើមធំសម្បើម។ ពិតណាស់!! ថ្នាក់រៀនទី៩ “ខ”  គឺនៅទល់មុខដើមចាមរីធំមួយដើមនេះ។ បងផាន់រ៉ាវាចាហាក់ដូចជាដាស់ខ្ញុំពីការគិតរវើរវាយ៖

«ថ្នាក់ទី៩ “ខ”? ក្រែងនៅសាលាយើងមានថ្នាក់ទី៩តែមួយថ្នាក់ទេតើ គឺថ្នាក់ទី៩ “ក” ! ហើយឥឡូវហ្នឹងបងក៏កំពុងប៉ះម៉ោងបង្រៀនថ្នាក់ទី៩ “ក” ដែរ!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ដូចគេជះទឹកកកកណ្ដាលមុខ។ ខ្ញុំចាប់ត្រជាក់ចុងដៃចុងជើងមួយរំពេច ស្របពេលដែលចំហាយក្ដៅភាយចេញមកពីក្នុងខ្លួនខ្ញុំទាំងដែលអាកាសធាតុនៅខាងក្រៅត្រជាក់ល្ហឹម។ សំឡេងមួយទៀតក៏បន្លឺមកពីអ្នកគ្រូស្អាតរបស់ខ្ញុំ៖

«សាវលីបងប្រាប់ថាឱ្យទៅថ្នាក់ម៉េចឯងត្រលប់មកវិញចឹង? ទៅឱ្យឆាប់!»

សាវលីកូនសិស្សមាត់រអិលប្រចាំថ្នាក់របស់ខ្ញុំបូញមាត់៖

«តែបងណីខ្ញុំចង់ឃើញ…»

អ្នកគ្រូស្អាតសម្លក់សាវលីថ្មែ ស្រដីទាំងសង្កត់ពាក្យច្បាស់ៗ៖

«សាវលី!!»

កូនសិស្សរបស់ខ្ញុំក៏ធ្លាក់ទឹកមុខបូញមាត់របៀបអន់ចិត្តផងខឹងផង៖

«ទៅក៏បានដែរ!»

ខ្ញុំដកភ្នែកចេញពីពួកនាង រួចក៏ស្ទុះតម្រង់ចូលទៅក្នុងថ្នាក់ភ្លាមៗទាំងមិននិយាយតបបងផាន់រ៉ាអ្វីមួយម៉ាត់។ បងផាន់រ៉ាក៏ចូលទៅតាមខ្ញុំភ្លាមដែរ។

ចំណែកឯអ្នកគ្រូស្អាតនោះវិញក៏ងាកមកតាមសម្លឹងខ្ញុំជាប់ទាំងធ្វើមុខប្លែកៗ មិនដឹងជាគិតអ្វីនោះទេ។ មកដល់ក្នុងថ្នាក់ដែលបិទបង្អួចជិតឈឹងតែត្រូវបានបំភ្លឺដោយពន្លឺព្រះអាទិត្យតិចតួចដែលចាំងមកពីខាងក្រៅនិងពន្លឺពិលឆ្វេចឆ្វាច បានបង្ហាញឱ្យឃើញអីវ៉ាន់សំពីងសំពោងជាពិសេសគឺតុចាស់ៗដែលដាក់គរលើគ្នា។

ដីសឹងតែកម្រាស់មួយតឹក ឯពីងពាងព័ទ្ធសម្បុកខ្វែងខ្វាត់ មើលទៅបន្ទប់នេះដូចជាចាស់ទ្រុឌទ្រោមខ្លាំងណាស់។ ពន្លឺចាំងចូលពីខាងក្រៅមកអាចឱ្យខ្ញុំមើលឃើញបង្អួចដែលចងលួសហាក់បង្ហាញថាបង្អួចនេះនឹងរបេះបើសិនជាមិនចងលួសទេនោះ។

ខ្ញុំឃើញលោកនាយកនិងលោកគ្រូម្នាក់ទៀត ឈរជិតគ្នានៅពីមុខក្ដារខៀនដែលរហែករខេករខាកកំពុងចោលភ្នែកសម្លឹងទៅក្រុមនគរបាលពីរនាក់ ដែលពាក់ម៉ាស់ពាក់ស្រោមដៃកំពុងតែឈរធ្វើកិច្ចការរបស់គាត់។

ចំណែកឯក្រុមការងារម្នាក់ទៀត កំពុងតែធ្វើសកម្មភាពលើកដាក់ៗទៅលើក្រណាត់កៅស៊ូមួយ។ ខ្ញុំបោះជំហានទៅមុខបន្តិចទាំងអារម្មណ៍ច្រាស់ច្រាល់ ក្រឡេកឃើញក្រុមការងារនេះកំពុងតែលើកលលាដ៏ក្បាលនិងបំណែកឆ្អឹងដៃមួយផ្នែកទៀត ដែលនៅជាប់សាច់រលេះរលួយខ្លះៗដាក់ទៅលើក្រណាត់កៅស៊ូមួយៗដោយការពិនិត្យពិច័យ។

«មើលទៅសាកសពដូចមិនតិចថ្ងៃមកហើយទេ! ចុះនរណាឃើញដំបូងគេលោកគ្រូជឿន?!»

លោកគ្រូនាយកសួរនាំទៅលោកគ្រូជឿនដែលឈរនៅជិតគាត់។ លោកគ្រូជឿនដែលមានវ័យចំណាស់ល្បីថាជាគ្រូកាចប្រចាំសាលានោះក៏ចាប់តបតិចៗ៖

«ព្រឹកមិញខ្ញុំប្រើឱ្យកូនសិស្សចូលមកយកតុដាក់ជំនួសតុបាក់ក្នុងថ្នាក់រៀនលោកគ្រូ…កូនសិស្សក៏នាំគ្នាស្រែកឆោឡោរត់ចេញមកចែកជើងគ្នាប្រញាយ បន្ទាប់មកទើបខ្ញុំដឹងថាក្មេងៗវាឃើញឆ្អឹងខ្មោចនៅក្នុងឃ្លាំងនេះ!»

មកដល់ត្រឹមនេះ ក្លិនឆួលស្អុយដូចគំរង់ក៏រសាត់ចូលមកក្នុងច្រមុះរបស់ខ្ញុំ ថ្នាក់ខ្ញុំយកដៃខ្ទប់ច្រមុះទៅហើយ ក្លិននៅតែសាយភាយចូលក្នុងឃានវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យខ្ញុំចង់ដោលម្ដងៗ។

ខ្ញុំចាប់ស្រឡាំងកាំងព្រោះខ្ញុំដូចជាធ្លាប់ធុំក្លិនស្អុយបែបនេះ! ម្ដងនេះខ្ញុំចាប់សម្លឹងទិដ្ឋភាពក្នុងបន្ទប់នេះជាលើកទីពីរ ។​ ខ្ញុំចាំបានច្បាស់ណាស់។ ខ្ញុំមិនច្រឡំនោះទេ។ នេះគឺជាបន្ទប់ថ្នាក់ទី៩ “ខ” ដែលខ្ញុំបានចូលបង្រៀនកាលពីសប្ដាហ៍មុនទេតើ។ ខ្ញុំធ្លាក់ថ្លើមក្ឌុកព្រោះអ្វីៗខុសគ្នាស្រឡះដូចមេឃនឹងដី។ បន្ទប់ដែលជាថ្នាក់រៀនប្រែក្លាយទៅជាបន្ទប់ឃ្លាំងដាក់របស់របរអ៊ីចឹងអ្ហេស? ខ្ញុំស្រដីមួយៗទៅកាន់លោកនាយក៖

«លោកនាយក…ក្រែងបន្ទប់នេះជាថ្នាក់ទី៩ “ខ” អ្ហេសលោកគ្រូ?»

ម្ដងនេះលោកគ្រូនាយក លោកគ្រូជឿន ព្រមទាំងបងផាន់រ៉ាចាប់សម្លឹងមកខ្ញុំព្រាត។ លោកគ្រូជឿនមើលមកខ្ញុំទាំងជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នារបៀបហួសចិត្ត៖

«សាលាយើងមានថ្នាក់ទី៩ “ខ” មកពីណាលោកគ្រូ! យើងមានត្រឹមតែថ្នាក់ទី៩ “ក” ទេលោកគ្រូព្រោះអីសិស្សទី៩មានតែជាង១០នាក់ហ្នឹងលោកគ្រូ!»

លោកគ្រូនាយកក៏ចាប់ពោលបន្ថែម៖

«នេះបន្ទប់ឃ្លាំងយើងតើលោកគ្រូ! ដាក់របស់របរមកជាង៥ឆ្នាំហើយ!»

 មិនបាច់សួរថាខ្ញុំធ្វើមុខបែបណានោះទេ។ ខ្ញុំស្វាងហាក់ដូចជាគេទះដប់ដៃ។

បន្ទាប់មកខ្ញុំក៏ទទួលបានអារម្មណ៍ថាព្រឺសម្បុរខ្ញាក។ រូបភាពខ្មោចកូនសិស្សនៅក្នុងយល់សប្ដិចាប់មកប្រាកដក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំភ្លាមៗ។ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់លាលោកគ្រូនាយកនិងលោកគ្រូជឿនចេញមក។ ចំណែកបងផាន់រ៉ាវិញគាត់នៅក្នុងបន្ទប់នោះនៅឡើយ។ ខ្ញុំមិនគិតច្រើនទេស្ទុះដើរតម្រង់ទៅរកម៉ូតូតែម្ដងព្រោះម៉ោងបង្រៀនរបស់ខ្ញុំក៏ផុតហើយដែរ។

មួយរំពេចនោះស្រាប់តែខ្ញុំឃើញអ៊ំប្រុសចំណាស់ម្នាក់ក្នុងដៃកាន់ការ៉ុងសក់រញ៉េរញ៉ៃ ខោដាច់រខេករខាកនៅក្រវែលៗម៉ូតូរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំប្រញាប់ដើរទៅកាន់ម៉ូតូ លុះគាត់ឃើញខ្ញុំដើរទៅជិតគាត់ក៏រត់ចេញពីខ្ញុំភ្លាមៗហាក់ដូចជាភ័យខ្លាចនឹងខ្ញុំខ្លាំងណាស់។

ខណៈនោះសាវលីកូនសិស្សខ្ញុំក៏បន្លឺសំឡេងនៅក្បែរខ្លួនខ្ញុំតែម្ដង៖

«អ៊ំប្រមគាត់វិកលចរិតទេលោកគ្រូ! មួយថ្ងៃៗគាត់ដើរចុះដើរឡើងនៅក្នុងសាលាហ្នឹងឯងលោកគ្រូ! យប់ឡើងក៏សម្រាន្តនៅសាលាហ្នឹងដែរ!»

ខ្ញុំប្រឹងសម្រួលទឹកមុខវាចាទៅកាន់កូនសិស្ស៖

«អ៎! អឺ…គ្រូមកជាងមួួយខែហើយតែដូចអត់ដែលបានឃើញគាត់ ទើបនឹងមកឃើញមិញនេះឯង!»

និយាយមកដល់ត្រឹមនេះ សំឡេងម៉ូតូស្គុបពីលាន់ឮមកទ្រុល។ អ្នកគ្រូនារីសមសួនក្នុងបេះដូងខ្ញុំនោះ មកឈប់ម៉ូតូនៅមិនឆ្ងាយពីខ្ញុំនិងសាវលីប៉ុន្មានឡើយ។ សាវលីក្រឡេកឃើញនាងហើយក៏ងាកមកញញឹមដាក់ខ្ញុំ៖

«អ៊ីចឹងខ្ញុំជម្រាបលាសិនហើយលោកគ្រូ! បងគាត់មកដល់ហើយ!»

បង?! នាងជាបងស្រីសាវលីអ្ហេស? ខ្ញុំខំសម្រួលទឹកមុខញញឹមស្រាល៖

«បាទសាវលី!​ សុខសប្បាយ!»

សាវលីឡើងម៉ូតូពីក្រោយនារីរមទម្យ ដែលមកទល់នឹងពេលនេះខ្ញុំនៅតែមិនទាន់ស្គាល់ឈ្មោះនាងច្បាស់នៅឡើយ។ គ្រាន់តែឮសាវលីហៅនាងថាណីៗយ៉ាងម៉េចក៏មិនដឹង។ លុះងាកទៅចំហៀងល្វែងអគារកើតហេតុមួយក្រឡេក ខ្ញុំដូចជាប្រទះភ្នែកនឹងស្រីយ៉ែន ដែលកំពុងតែមានអាការៈលឹបលៗសម្លឹងទៅបន្ទប់ឃ្លាំងកើតហេតុទាំងទឹកមុខស្លេកស្លាំងភិតភ័យខុសពីធម្មតា។ ម្ដងនេះសញ្ញាសួររាប់រយក៏លោតនៅលើក្បាលខ្ញុំជាប់គ្នារដឹក។

ពេលថ្ងៃត្រង់នៅផ្ទះស្នាក់…

ខ្ញុំមកដល់ផ្ទះស្នាក់មុនបងផាន់រ៉ាក៏រៀបចំដាំបាយធ្វើម្ហូប។ ខ្ញុំហាន់សាច់ដើម្បីដាក់ឆាបណ្ដើរទាំងនឹកគិតអណ្ដែតអណ្ដូងបណ្ដើរ។ ខ្ញុំនៅតែមិនអស់ចិត្តនឹងរឿងបន្ទប់ឃ្លាំងនោះ។

ខ្ញុំបានទៅបង្រៀននៅបន្ទប់នោះច្បាស់ណាស់ ប៉ុន្តែហេតុអីបានជាវាក្លាយទៅជាឃ្លាំងទៅវិញ? ខ្ញុំចាប់មិនស្រួលក្នុងចិត្តព្រោះនឹកដល់រឿងអូមអាមខ្មោចព្រាយអីអស់នោះ។ ដ្បិតខ្ញុំមិនសូវមានជំនឿលើរឿងនោះមែន ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដែលប្រមាទម្ដងណាឡើយ។

ឬមួយក៏ខ្ញុំត្រូវខ្មោចលង?? ខ្ញុំគិតម្នាក់ឯង ភ័យបុកពោះឌឹបៗម្នាក់ឯងដល់ថ្នាក់ហាន់សាច់លែងចង់កើត។ គិតចុះគិតឡើង ក៏គិតដល់យ៉ែនកូនពូយ៉ន ដែលខ្ញុំស្គាល់តាមរយៈបងផាន់រ៉ា។ ខ្ញុំពិតជាចង់ទៅសួរនាំនាងខ្លាំងណាស់ថានាងបានចូលរៀនជាមួយខ្ញុំនៅថ្ងៃនេះដែរឬអត់?! ម្យ៉ាងទៀតតើនាងមកឈរអើតឡឹមៗមើលទៅបន្ទប់ឃ្លាំងកើតហេតុទាំងមុខស្លន់ៗបែបហ្នឹងធ្វើអី?!

«យើងបានម្ហូបអីសុណាន់?»

ខ្ញុំស្ទុះងាកចង់គ្រេចក។ ការពិតជាបងផាន់រ៉ាសោះ។ គាត់កំពុងអើតមើលមកខ្ញុំស្របពេលដែលខ្ញុំឯណេះភ័យចង់ស្លេកមុខ។ ខ្ញុំប្រញាប់តបមួយៗ៖

«ឆាស្ពៃបង!»

បងផាន់រ៉ាញញឹមងក់ក្បាលតិចៗទើបចាប់ដើរទៅប្ដូរខោអាវទាំងស្រដី៖

«សាកសពដែលប្រទះឃើញនៅក្នុងបន្ទប់ឃ្លាំងហ្នឹងគឺជាក្មេងប្រុស!»

ខ្ញុំទ្រឹងសកម្មភាព បញ្ចេញសំណួរសួរបងផាន់រ៉ាឥតបង្អង់៖

«ម៉េចបានគេសន្និដ្ឋានបានលឿនម្ល៉េះបង?»

បងផាន់រ៉ាប្ដូរខោអាវបណ្ដើរនិយាយរ៉ាយរ៉ាប់ប្រាប់ខ្ញុំបណ្ដើរផង៖

«អ្នកចុងភូមិគាត់បាត់កូនជាងកន្លះខែហើយ! ពីដំបូងគាត់គិតថាកូនគាត់ខឹងគាត់ដែលស្ដីបន្ទោសរឿងមិនជួយធ្វើការងារ ទើបវាគេចទៅដេកនៅជាមួយមិត្តភក្ដិវាដូចសព្វដង! ប៉ុន្តែប៉ុន្មានថ្ងៃមុន ពេលបាត់កូនយូរថ្ងៃពេកគាត់ក៏ទៅតាមកូនគាត់នៅផ្ទះមិត្តភក្ដិវា! លុះដឹងថាកូនគាត់បាត់ គាត់ក៏ដាក់ពាក្យបណ្ដឹងមកខាងប៉ូលិស! ចៃដន្យអីរកឃើញសាកសពនៅឃ្លាំងព្រឹកនេះមានសភាពដូចជាសពក្មេងជំទង់ទើបប៉ូលិសទំនាក់ទំនងទៅខាងពូមីងដែលបាត់កូន! ទីបំផុតសពហ្នឹងគឺជាកូនគាត់ហ្នឹងឯងព្រោះពួកគាត់នៅចាំចិញ្ចៀននៅនឹងម្រាមដៃសពបាន!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតចងចិញ្ចើមសួរបញ្ជាក់បងផាន់រ៉ា៖

«ដៃសពមានពាក់ចិញ្ចៀនអ្ហីបង?»

បងផាន់រ៉ាងក់ក្បាលតិចៗតបខ្ញុំធ្វើឱ្យខ្ញុំកាន់តែងឿងឆ្ងល់ទ្វេដង៖

«សពរកឃើញតែកំណាត់ដៃនិងក្បាល! ខ្ញុំឆ្ងល់ដល់ហើយបង! ចុះបាត់ខ្លួនអីទៅណាអស់ហើយ?»

បងផាន់រ៉ាស្រដីទាំងមុខស្មើធេង៖

«ប៉ូលិសសន្និដ្ឋានថានេះគឺជារឿងឃាតកម្ម!»

«ឃាតកម្ម?! ទេ! បើថាលួចប្លន់ក៏ដូចជាមិនសមព្រោះចិញ្ចៀននៅនឹងដៃសពធម្មតាតើ! ហើយឆ្ងល់ត្រង់សពទៅនៅក្នុងឃ្លាំងហ្នឹងបានយ៉ាងម៉េច?!

បងផាន់រ៉ាងក់ក្បាលតិចៗ៖

«បងកំពុងតែឆ្ងល់ដែរ! ប៉ូលិសគេកំពុងបើកការស៊ើបអង្កេតហើយ! តែបើតាមបងស្មាន​ ប្រហែលឃាតករសម្លាប់ហើយ វាយកសពទៅកប់ចោលនៅក្នុងហ្នឹង ព្រោះអីក្មេងៗប្រាប់ថា ពេលពួកវានាំគ្នាចូលទៅយកតុហ្នឹង ពួកវាដើរក្រឡាច់ជើង! ដំបូងពួកវាស្មានថាដីកំពីកកំពក តែពេលពិនិត្យទៅឃើញសក់រុយៗជាប់នឹងឆ្អឹង ក៏នាំគ្នាផ្អើលស្រែកឆោឡោរត់ចែកជើងគ្នាទៅ!»

ខ្ញុំដកដង្ហើមធំ។ មកបង្រៀននៅតំបន់ដាច់ស្រយាលទោះរៀងលំបាកបន្តិចក៏ខ្ញុំមិនថាដែរ ប៉ុន្តែនេះមកចួបរឿងឃាតកម្មអីបែបនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំដូចជាមិនស្រួលក្នុងចិត្តសោះ។

អ្វីដែលសំខាន់បេះដូងខ្ញុំកំពុងលោតស្ទើរធ្លាយព្រោះបងផាន់រ៉ាប្រាប់ថាជាសពក្មេងប្រុស។ វាគឺដូចនៅក្នុងយល់សប្ដិខ្ញុំដែលខ្ញុំត្រូវខ្មោចក្មេងប្រុសក្នុងបន្ទប់នោះលង។ ម្ដងនេះខ្ញុំកាន់តែប្រាកដចិត្តម្ដងបន្តិចៗហើយថាខ្ញុំត្រូវបានខ្មោចលងពិតមែន។ ខ្ញុំបន្ធូរដង្ហើមធំជាថ្មី។ ខ្មោចលងមិនលងដូចជាមិនសូវសំខាន់ទេនៅពេលនេះ ប៉ុន្តែអ្វីដែលសំខាន់នោះគឺថា ខ្ញុំចង់ដឹងពីមូលហេតុដែលនាំឱ្យក្មេងជំទង់នោះត្រូវគេសម្លាប់ហើយកាត់បំណែកសាកសព យកទៅកប់ចោលនៅក្នុងឃ្លាំងនៅសាលា។ ទង្វើនេះពិតជាសាហាវយង់ឃ្នងពេកហើយ។

តើឃាតករជានរណា អីក៏មានចិត្តអាក្រក់សាមាន្យថ្នាក់នេះ? ឬក៏ជាករណីគំនុំគុំកួន? ក្មេងប្រុសជំទង់ប៉ុនហ្នឹងទៅមានរឿងគំនុំគុំកួនជាមួយគេដល់ថ្នាក់គេសម្លាប់អ្ហេស?! បើមានគំនុំ សមណាស់ដែលថាក្មេងប្រុសរងគ្រោះមានគំនុំជាមួយក្មេងជំទង់ផ្សេងៗដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលគេ ប៉ុន្តែសភាពសាកសពនិងការបំបិទព័ស្តុតាងគ្រប់យ៉ាងធ្វើឱ្យខ្ញុំជឿថា អ្នកដែលសម្លាប់គេគឺជាមនុស្សចាស់យ៉ាងពិតប្រាកដ។ ហើយចុះបំណែកសាកសពផ្សេងទៀតនៅឯណា?!

ខ្ញុំចេះតែដាក់សំណួរសួរខ្លួនឯងពីមួយទៅមួយមិនចេះដាច់ លុះទីបំផុតចម្លើយដែលខ្ញុំទទួលបាននោះគឺ គ្មានចម្លើយ។  

យប់នេះខ្ញុំគេងមិនលក់សោះ ចេះតែរសេះរសោះមិនសុខមិនសាប់សោះព្រោះចេះតែគិតពីរឿងកាលពីព្រឹកមិញមិនចេះឈប់។ ខ្ញុំទាញទូរសព្ទយកមកមើលម៉ោងឃើញម៉ោងជិត១២យប់ទៅហើយ។ តាមរយៈពន្លឺព្រាលៗ ខ្ញុំបែរក្រឡេកទៅបងផាន់រ៉ាឃើញគាត់សម្រាន្តលក់ភ្លឹង។ ខ្ញុំបន្ធូរដង្ហើមព្យាយាមបញ្ឈប់ខ្លួនឯងពីការគិតប្រឹងធ្មេចភ្នែកគេងតែមិនខុសអីពីគេថាកាន់តែបំភ្លេចកាន់តែនឹកឃើញនោះទេ។

លុះមួយសន្ទុះធំខ្ញុំលក់រលីវៗក៏ស្រាប់តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាស្រមោលស្ទុងៗដើរកាត់ចុងជើងរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំចាប់ស្វាងចែសតែមិនទាន់បើកភ្នែកភ្លាមនោះទេ។ ខ្ញុំសន្សឹមៗបើកភ្នែកតិចៗក៏ឃើញស្រមោលមនុស្សបើកទ្វារតិចៗលបចេញទៅក្រៅ។ ខ្ញុំចាប់ស្រឡាំងកាំងដៀងភ្នែកយឺតៗមកមើលគ្រែបងផាន់រ៉ាវិញ។ ម្ដងនេះនៅលើគ្រែគាត់គឺទទេស្អាត។ ដូច្នេះមានន័យថាស្រមោលខ្មៅដែលដើរចេញអម្បាញ់មិញគឺជាបងផាន់រ៉ា?

ចុះគាត់ចេញទៅណាទាំងកណ្ដាលអាធ្រាត្រអ៊ីចឹង?

អ្វីដែលសំខាន់គាត់ធ្វើឫកពាហាក់ដូចជាលឹបលណាស់។ មួយស្របក់ទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្តងើបចេញពីគ្រែយឺតៗ។ កន្លងទៅជិតមួយនាទីខ្ញុំក៏មកដល់មាត់ទ្វារ ហើយក៏ប្រឹងដៀងភ្នែកសម្លឹងទៅក្រៅ។ ខ្ញុំភាន់ភាំងជាថ្មី។ ក្រោមពន្លឺចន្ទ្រា បងផាន់រ៉ាកំពុងតែលីចបកាប់ដើរទៅជិតដើមព្រីងជាប់ព្រំប្រទល់ចម្ការដំឡូង រួចក៏លូនតាមរបងលួសចូលទៅក្នុងចម្ការដំឡូងនោះមួយរំពេច។

គាត់ចង់ធ្វើអីហ្នឹង? ខ្ញុំមិនយល់ទេថាគាត់យកចបកាប់ទៅធ្វើស្អីក្នុងចម្ការទាំងយប់បែបនេះ? បងផាន់រ៉ាក៏បាត់ទៅក្នុងដើមដំឡូងស៊ុបទ្រុប។ ខ្ញុំមិនអាចបង្អង់បាននោះឡើយ ព្រោះថាសន្ទុះចិត្តនៃការចង់ដឹងរបស់ខ្ញុំវាកំពុងតែពុះកញ្ជ្រោលខ្លាំងណាស់។

ខ្ញុំខំបោះជំហានលបៗទាំងអត់ដង្ហើមម្ដងៗរហូតចូលទៅដល់ក្នុងចម្ការដំឡូងដែរ។ ខ្ញុំសសៀរៗដើរក្នុងរងដើមដំឡូងទាំងភ័យព្រួយខ្លាចពួកសត្វអាសិរ្ពិស ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនខ្វល់នោះឡើយព្រោះអ្វីដែលសំខាន់គឺខ្ញុំចង់ដឹងថាបងផាន់រ៉ាមកធ្វើស្អីក្នុងចម្ការដំឡូងនេះ។

ដើរលបៗចូលទៅក្នុងគុម្ពោតដំឡូងបន្តិច សំឡេងកាប់ដីក៏លាន់ឮឡើងមក។

ខ្ញុំឱនចុះក្នុងគុម្ពោតដំឡូងលាក់ខ្លួន ខណៈនៅចំពោះមុខខ្ញុំគឺជាបងផាន់រ៉ាដែលកំពុងកាប់ដីភឹបៗ បំភ្លឺដោយចង្ក្រៀងអគ្គិសនីដែលភ្លឺផ្លុងៗ។ ខ្ញុំតាមមើលគ្រប់សកម្មភាពរបស់បងផាន់រ៉ាមិនឱ្យរំលងនោះទេ។ គាត់កាប់ផងកាយផងគ្មានឈប់ដៃ។ តើនេះគាត់កំពុងធ្វើអី? ជីកកំណប់អ្ហេស? ហេតុផលដូចជាចាស់គំរឹលពេកហើយ។

ខ្ញុំមិនប្រយ័ត្នក៏រំកិលខ្លួនចំមែកដំឡូងងាប់លាន់ឮសំឡេងបន្តិច។ បងផាន់រ៉ាងាកមកកន្លែងខ្ញុំភ្លែត។ ខ្ញុំក្ដោបមាត់នៅស្ងៀមសឹងតែមិនហ៊ានដកដង្ហើម។ បងផាន់រ៉ាលើកចង្កៀងអគ្គិសនីទ្រោលបំភ្លឺទាំងអើតកផ្អៀងផ្អងមកកន្លែងខ្ញុំ។

មួយសន្ទុះគាត់ក៏ដាក់ចង្កៀងចុះរួចបន្តកាប់ដី។ ខ្ញុំឯណេះបន្ធូរដង្ហើមខ្សាក។ សំណាងហើយដែលកន្លែងខ្ញុំពួននេះបាំងដើមដំឡូងដែលដួលចុះច្រូងច្រាងនោះ។ បងផាន់រ៉ាប្រែជាដាក់ចបចុះរួចក៏កកូរកកាយដីខ្លាំងៗ ស្រាប់តែគាត់អុកគូទទឹសហាក់ដូចជាតក់ស្លុតណាស់។

គាត់ម្នីម្នាកាយដីលុបកន្លែងនោះវិញភ្លាមៗ។ ខ្ញុំដឹងថាគាត់ប្រុងនឹងទៅបន្ទប់វិញដូច្នេះខ្ញុំក៏ស្រូតលបចេញមកបន្ទប់មុនគាត់ទាំងសញ្ញាសួរលោតពេញក្បាលដោយការចង់ដឹង។

ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងណាស់ថាបងផាន់រ៉ាកាប់កាយរកអ្វី? ម៉េចនៅសុខៗគាត់ក៏ទៅជាលុបវិញដូច្នេះ? ខ្ញុំមកដល់លើគ្រែធ្វើជាសំងំគេងធម្មតា។ លុះមួយសន្ទុះបងផាន់រ៉ាក៏លបៗដើរចូលមកក្នុងរួចក៏លបៗដើរទៅបន្ទប់ទឹកទំនងជាទៅលាងសម្អាតដៃ ហើយទើបឡើងមកសម្រាកធម្មតាវិញ។  

ខ្ញុំខំលួចដៀងភ្នែកទៅគ្រែបងផាន់រ៉ាទាំងច្រាស់ច្រាល់ដូចមាន់រកពង។ ពេញមួយយប់នេះខ្ញុំបញ្ឈរភ្នែកដូចផឹកកាហ្វេអស់ដប់កែវ។ ម្ដងម្ដាលខ្ញុំនៅបន្តលួចដៀងភ្នែកទៅគ្រែបងផាន់រ៉ាព្រោះតែមិនអស់ចិត្តនឹកឆ្ងល់នឹងសកម្មភាពប្លែកៗរបស់គាត់។ តើបងផាន់រ៉ាជីកកកាយរកស្អីទៅ? ឬមានអីខុសប្រក្រតីនៅចម្ការមីងឱក?

………………………

ព្រឹកព្រលឹម…

«អ្ហាយយយយ…!!»

សំឡេងស្រែកលាន់មកដល់បន្ទប់ខ្ញុំយ៉ាងច្បាស់ទែង។ ខ្ញុំខំស្ទុះងើបភីងទាំងសើងមម៉ើង ខណៈបងផាន់រ៉ាបាត់ទៅណាហើយក៏មិនដឹង។ ខ្ញុំស្ទុះចេញមកក្រៅទើបដឹងថាសំឡេងលាន់មកពីចម្ការដំឡូងក្បែរផ្ទះស្នាក់ខ្ញុំនេះសោះ។ រីឯសំឡេងស្រែកនោះក៏បន្លឺឡើងមកជាថ្មី៖

«ជួយផង!…ជួយផង…!!»

«មានរឿងអីហ្នឹងសុណាន់?»

ខ្ញុំភ្ញាក់ដូចជាន់ពស់ លុះក្រឡេកទៅឃើញបងផាន់រ៉ាកំពុងបៀមច្រាសដុសធ្មេញក្នុងមាត់ទាំងសក់ក្បាលសើងមម៉ើងទំនងស្ទុះចេញមកពីបន្ទប់ទឹកហើយ។ ខ្ញុំក៏និយាយខ្សាវៗទាំងមីងមាំងដូចគ្នា៖

«ប្រញាប់ទៅមើលមើល៍បង!!»

ពួកខ្ញុំប្រញាប់រត់ចេញមកក្រៅ ស្របគ្នានឹងមីងឱករត់មករកពួកខ្ញុំទាំងឆ្ការដៃឆ្ការជើងនិយាយដាច់ៗទាំងដង្ហក់ខ្យល់៖

«លោកគ្រូ!….លោកគ្រូ!…ជួយផង…ជួយផង!!…»

គាត់រត់មកដល់ទាំងហត់គឃូស។ ខ្ញុំក៏ចាប់ស្រដីទាំងថប់ៗដែរ៖

«សម្រួលអារម្មណ៍សិនមីង…មានអីមែនមីង?»

ខ្ញុំដៀងភ្នែកទៅបងផាន់រ៉ាឃើញគាត់កំពុងតែមីងមាំងដូចគ្នា។ ម្ដងនេះមីងឱកក៏ចាប់បន្តប្រយោគទាំងផុតផើយ៖

«ហៅប៉ូលិស…ហៅប៉ូលិសមកលោកគ្រូ…!»

ខ្ញុំកាន់តែងីងើទ្វេដង ប្រញាប់សួរនាំគាត់ញាប់មាត់ជាថ្មី៖

«មានរឿងអីអ្ហេសមីង?!»

«គឺ…មីង…មីងឃើញសពក្នុងចម្ការដំឡូង!»

គាត់បញ្ចប់ឃ្លាសឹងតែមិនទាន់ផង ខ្ញុំក៏ទៅជាគាំងដូចមនុស្សយន្ត។

ខ្ញុំនឹកភ្នកដល់រឿងកាលពីយប់មិញពេលឮពាក្យថា “ក្នុងចម្ការដំឡូង”។ ខ្ញុំដៀងភ្នែកមើលទៅបងផាន់រ៉ាឃើញមុខគាត់ប្រែជាស្លេកងាំងគ្មានឈាមមួយតំណក់។ សភាពរបស់គាត់បញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាគាត់តក់ស្លុតជាងខ្ញុំទៅទៀត។

……………………………

ក្នុងចម្ការដំឡូង…

មនុស្សម្នាមករោមអ៊ូអ៊ែ ស្របពេលដែលប៉ូលិសនិងអ្នកជំនាញកំពុងធ្វើការពិនិត្យសាកសពដែលហើមប៉ោងសឹងតែមើលមិនយល់នៅលើក្រណាត់កៅស៊ូ។ ម្នាក់ៗរួមទាំងខ្ញុំផងដែរសុទ្ធតែខ្ទប់ច្រមុះព្រោះក្លិនអសោចជះខ្លាំងសឹងតែសន្លប់។ ខណៈនោះស្រាប់តែមីងនិងពូពីរនាក់ទៀតរត់មកវែកគេវែកឯង ស្ទុះទៅជិតសពរួចក៏យំហ៊ូ ទួញសោកកន្ទក់កន្ទេញ៖

«កូនម៉ែ…ហ៊ឺ…កូន….កូនម៉ែ…»

មីងម្នាក់នោះយំរៀបរាប់សង្រេងសង្រៃ ជាហេតុធ្វើឱ្យខ្ញុំដឹងថាគាត់ជាម្ដាយរបស់សាកសព។ ចំណែកឯពូម្នាក់នោះក៏កំពុងយំសស្រាក់ផងដែរ ហើយបើខ្ញុំស្មានមិនខុសទេគាត់គឺច្បាស់ជាពុករបស់សាកសពជាមិនខាន។

«មីងស្រៀងពូធុងរស់នៅចុងភូមិ ត្រូវជាឪពុកម្ដាយរបស់ប្អូនធាម ដែលត្រូវបានគេសម្លាប់ហើយកាត់ដៃនិងក្បាលយកកប់ចោលក្នុងឃ្លាំងនៅសាលា! នេះមិននឹកស្មានថា…តួខ្លួនសាកសពមកនៅក្នុងចម្ការមីងឱកបែបហ្នឹងវិញសោះ! មើលចុះសភាពសាកសពគឺពិតជាគួរឱ្យសង្វេគខ្លាំងណាស់! នរណាគេអីក៏ចិត្តខ្មៅម្ល៉េះហ៊ានលើកដៃសម្លាប់ក្មេងជំទង់បែបហ្នឹងទៅរួច! »

ខ្ញុំភ្ញាក់ស្រឡាំងកាំងនឹងសំឡេងខ្សាវៗកៀនខ្លួននោះមិនស្ទើរទេ លុះងាកទៅក៏ប្រសព្វនឹងនារីល្អឯកប្រចាំបេះដូងខ្ញុំតែម្ដង។

ខ្ញុំប្រហោងពោះធ្លុងនៅពេលដែលនាងងាកមកសម្លឹងខ្ញុំ ទាំងចោលស្នាមញញឹមសោះកក្រោះមកជាមួយផង។ នេះនាងកំពុងរ៉ាយរ៉ាប់ប្រាប់ខ្ញុំអ្ហេស??! ខ្ញុំក្រឡេកទៅសាកសពឃើញប៉ូលិសយកក្រណាត់សំពត់សគ្របសពជិតស្លុប។ ប៉ុន្តែបើតាមដែលឮនាងនិយាយ អាចបញ្ជាក់បានថានាងបានមកដល់ទីនេះ តាំងពីពេលដែលសពនៅមិនទាន់ត្រូវបានគេយកក្រណាត់សគ្របជិតម្ល៉េះ។

សាកសពសល់តែតួខ្លួននិងដៃមួយចំហៀង!! ពិតមែនហើយ! គឺពិតជាគួរឱ្យសង្វេគអាណោចអាធមខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំពិតជាសរសើរនាងណាស់ ដែលនាងមានភាពក្លាហានមកមើលសភាពសាកសពដែលគួរឱ្យញញើតនិងសង្វេគថ្នាក់នេះ។

មកដល់ត្រឹមនេះនាងក៏ចាប់ងាកទៅសម្លឹងក្រុមប៉ូលិសធ្វើការវិញដែលហាក់ពញ្ញាក់ឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ពីការសម្លឹងនាងភ្លឹក។ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ងាកទៅមើលក្រុមពូប៉ែនធ្វើការវិញទាំងបន្តគិតម្នាក់ឯងដូចជាមនុស្សឆ្កួត។ តួខ្លួនសាកសពត្រូវបានឃាតករយកមកកប់នៅទីនេះអ៊ីចឹងអ្ហេស?

ខ្ញុំនឹកឃើញដល់បងផាន់រ៉ាកាលពីយប់មិញ។ ម៉េចបានជាមានរឿងគាប់ចួនគ្នាបែបនេះ? ខ្ញុំចាំមិនច្រឡំទេថាកន្លែងដែលគាត់គាស់កាលពីយប់មិញគឺជាកន្លែងនេះច្បាស់ណាស់។

ខ្ញុំចេះតែដៀងភ្នែកមើលបងផាន់រ៉ាដែលឈរនៅម្ខាងខ្លួនខ្ញុំជាញឹកញាប់។ ទឹកមុខគាត់បញ្ជាក់ថាគាត់មានអារម្មណ៍មិនស្រួលនោះទេ។ ខ្ញុំកាន់តែច្រាស់ច្រាល់ក្នុងចិត្ត តែក៏ប្រញាប់បន្លឺសំឡេងខ្សាវៗសួរទៅកាន់អ្នកគ្រូស្អាតបន្តទៀតតាមកម្សួលចិត្តដែលចង់ដឹងចង់ឮ៖

«ចុះធាមរៀននៅថ្នាក់ទីប៉ុន្មានហើយគេជាក្មេងយ៉ាងម៉េចដែរ?!»

សំណួរត្រង់ភ្លឹករបស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យអ្នកគ្រូស្អាតដៀងភ្នែកមកសម្លឹងខ្ញុំបន្តិច ទើបនាងបន្លឺវាចាថ្នមៗជាថ្មី៖

«ឮសាវលីប្រាប់ថាកាលពីថ្នាក់ទី៧ ធាមរៀនជាមួយវាដែរ លុះដល់ថ្នាក់ទី៨ធាមក៏ឈប់រៀនទៅ! បើនិយាយពីអត្តចរិតរបស់ធាមវិញ សាវលីប្រាប់ថាកាលនៅរៀនធាមជាក្មេងស្ងប់ស្ងាត់មិនសូវចេះមាត់កច្រើនទេ! តែក្រោយមកធាមក៏ទៅសេពគប់ជាមួយនឹងពួកក្មេងស្ទាវៗពាលាអាវ៉ាសែ   លុះយូរៗទៅគេក៏ចេះគេចម៉ោងរៀនហើយទៅដេកនៅផ្ទះក្មេងស្ទាវៗអស់នោះញឹកញាប់ ជាងទៅដេកនៅផ្ទះរបស់គេទៅទៀត! ក្រោយមកគេក៏ឈប់រៀនទៅ!!»

ខ្ញុំទ្រឹងបន្តិចព្រោះដឹងថា ឥទ្ធិពលមិត្តភក្ដិនេះគឺវាខ្លាំងជាងឥទ្ធិពលទំនាញផែនដីទៅទៀត។ មនុស្សល្អម្នាក់អាចក្លាយទៅជាមនុស្សពាលាអាវ៉ាសែលែងដឹងខុសត្រូវក៏ដោយសារតែមិត្តភក្ដិអូសទាញនេះឯង។ ខ្ញុំបន្ធូរដង្ហើមខ្សាក រួចក៏ឆៀងភ្នែកទៅមើលនារីក្នុងសុបិនខ្ញុំ ដែលកំពុងតែផ្ដោតចក្ខុដូចកូនម្រឹគមើលទៅពូប៉ែននិងក្រុមការងារដែលកំពុងធ្វើការងារយ៉ាងសស្រាក់សស្រាំនោះ។

ខ្ញុំដូចជាប្លែកក្នុងចិត្តដែរនៅពេលដែលនាងមកនិយាយហូរហែជាមួយខ្ញុំ ទាំងដែលរាល់ដងនាងតែងតែគេចមុខមិនចង់និយាយជាមួយខ្ញុំឡើយ។

«ក្មេងខូចពិបាកស្ដីប្រដៅណាស់លោកគ្រូ! មិនដឹងថាវាទៅមានរឿងមានរ៉ាវជាមួយពីណាទេ ទើបដល់ថ្នាក់គេកាប់សម្លាប់អីបែបនេះ! ក្មេងៗសម័យឥឡូវយ៉ាប់សម្បើមណាស់! រឿងអីបន្តិចបន្តួចក៏ប្រើដៃប្រើជើងដែរ! ស្រួលមិនស្រួលអាធាមវាទៅករឿងករ៉ាវប៉ះពារស្អីគេហើយ ទើបគេបកមកសងសឹកវាវិញអ៊ីចឹង!!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើត លុះងាកទៅក៏ប្រសព្វនឹងពូយ៉ន ដែលទើបនឹងបញ្ចប់ប្រយោគអម្បាញ់មិញទាំងគ្រវីក្បាលតិចៗផង។ ខ្ញុំឯណេះលួចបន្ធូរដង្ហើមខ្សាកស្រដីខ្សាវៗ៖

«តែយ៉ាងណាក៏មិនត្រូវដល់ថ្នាក់កាប់សម្លាប់គ្នាបែបហ្នឹងដែរពូ!»

«ហេតុអីក៏ថាមិនអាចទៅលោកគ្រូ?!»

អ្នកគ្រូស្អាតស្រាប់តែព្រលយមួយសំណួរ ទាំងងាកមកសម្លឹងខ្ញុំបន្តិចផង។ សន្សឹមៗនាងក៏រេក្រសែភ្នែកទៅម្ខាងគេចចេញពីកែវភ្នែកភ្លឹះៗរបស់ខ្ញុំ បន្លឺតិចៗ៖

«លោកគ្រូទើបនឹងមកថ្មី ដូច្នេះលោកគ្រូគួរតែប្រយ័ត្នខ្លួនឱ្យបានច្រើនជាងនេះ!! នៅទីនេះក្មេងៗមួយចំនួនសេពគ្រឿងញៀនគ្រឿងស្រវឹងពាលាអាវ៉ាសែពុកម៉ែប្រដៅមិនស្ដាប់គ្រូថាមិនតាម! ពួកគេអស់ហ្នឹងមិនដឹងថាស្អីជាច្បាប់នោះទេ តែអ្វីដែលពួកគេដឹងគឺថានៅពេលដែលពួកគេខឹងស្អប់នរណាម្នាក់ហើយ ពួកគេនឹងគុំកួនសងសឹកជាមួយអ្នកនោះឥតមានគិតខ្លាចញញើតនគរបាលឡើយ!!»

ខ្ញុំលេបទឹកមាត់ក្អឹក។ នេះហើយជាអ្វីដែលម៉ែខ្ញុំបានផ្ដាំមកពីផ្ទះ។ គាត់ថាធ្វើជាគ្រូគេត្រូវតែចិត្តធ្ងន់ជាមួយសិស្សបន្តិច ហើយគួរធ្វើឱ្យសិស្សគោរពជាជាងឱ្យសិស្សខ្លាច ពីព្រោះសិស្សមួយចំនួនខ្លបខ្លាចគ្រូតែនៅចំពោះមុខតែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែនៅពីក្រោយខ្នងវិញ ពួកវានិយាយពេបជ្រាយគ្រូសព្វសារពើហើយថែមទាំងគិតរកល្បិចកលវាយបកធ្វើបាបគ្រូវិញថែមទៀតផង។

ខ្ញុំរៀបនឹងបន្តសន្ទនា ស្រាប់តែមួយរំពេចនោះសំឡេងស្រែករបស់នរណាម្នាក់បន្លឺក៏ឡើងមកខ្លាំងៗផ្អើលអ្នកស្រុកដែលមានឈរពពាក់ពពូនគ្នានេះ៖

«ហ៊ឺ….អ៊ឺ…ខ្លាចហើយ….ខ្លាចហើយ! អាក្រក់ណាស់! អាក្រក់ណាស់…!»

គ្រប់គ្នាបែរទៅប្រភពសំឡេងទាំងភ្ញាក់ផ្អើលស្រឡាំងកាំង ប្រទះនឹងពូប្រមដែលជាជនវិកលចរិត កំពុងតែបើកភ្នែកក្រឡើតក្រឡាប់សម្លឹងមកម្ដុំខ្ញុំទាំងស្រែកប្រកាច់ប្រកិនហាក់ដូចជាខ្លាចអ្វីមួយខ្លាំងណាស់។

តើគាត់ចង់មានន័យថាម៉េច?! គាត់ខ្លាចអ្វីទៅ? ខ្ញុំហៀបនឹងស្ទុះទៅរកគាត់ទៅហើយតែគាត់ក៏ពន់ការ៉ុងរត់ចេញពីគុម្ពោតដំឡូងនោះទៅក្រៅទាំងប៉ផាត់ពភីងលែងងាកក្រោយ។ គ្មាននរណាម្នាក់ចាប់អារម្មណ៍នឹងគាត់ឡើយ ព្រោះអ្នកភូមិនៅទីនេះនរណាក៏ដឹងដែរថាគាត់វិកលចរិតតែចំពោះខ្ញុំ ខ្ញុំបែរជាមានអារម្មណ៍ប្លែកៗទៅវិញ។

គាត់និយាយថាខ្លាចហើយៗ តើគាត់សំដៅដល់អ្វីទៅ? សំឡេងរបស់ពូយ៉នក៏លាន់ឡើងមកក្បែរខ្ញុំតិចៗ៖

«លោកគ្រូកុំទៅចាប់អារម្មណ៍នឹងអាប្រមធ្វើអី! វាឆ្គួតមកជាច្រើនឆ្នាំហើយតាំងពីគ្រួសារវាបានស្លាប់ក្នុងភ្លើងឆេះផ្ទះកាលពីឆ្នាំនោះម្ល៉េះ!»

ខ្ញុំងាកទៅពូយ៉នបន្តិចទាំងនឹកអាណិតពូប្រមឡើងមក។ បានន័យថាគាត់មិនបានវិកលចរិតតាំងពីកំណើតនោះទេ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញគាត់ច្បាស់ជាមានវិបត្តិផ្លូវចិត្តធ្ងន់ធ្ងរព្រោះទទួលយកមរណភាពក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់មិនបានហើយ។

……………….

ពេលរសៀលនៅផ្ទះស្នាក់…

«សុំលោកគ្រូទាំងពីរជួយសហការផងព្រោះអីខាងពូត្រូវប្រញាប់បិទបញ្ចប់រឿងក្ដីនេះឱ្យបានឆាប់បំផុត!»

ពូប៉ែនជានគរបាលដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់ព្រមទាំងនគរបាលពីរនាក់ទៀតចូលមកក្នុងផ្ទះស្នាក់របស់ខ្ញុំ ដើម្បីមកសាកសួរខ្ញុំព្រមទាំងបងផាន់រ៉ាខ្លះៗពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងសាកសពក្មេងប្រុសនៅក្នុងចម្ការមីងឱក ព្រោះថាដីចម្ការនោះនៅជាប់នឹងផ្ទះស្នាក់របស់ពួកយើង។ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់តបទៅគាត់៖

«បាទពូ! ខ្ញុំសហការជានិច្ច!»

បងផាន់រ៉ាមិនតបអ្វីនោះទេ។ គាត់ហាក់ដូចជារង់ចាំឱ្យពូប៉ែនសួរសំណួរតែម្ដង។ ពូប៉ែនក៏ចាប់ផ្ដើមសាកសួរពួកខ្ញុំ៖

«តាមរយៈការសន្និដ្ឋានជាបឋមសាកសពអាធាមត្រូវបានគេសម្លាប់ហើយកាត់យកតួខ្លួននិងដៃមួយចំហៀង យកមកកប់ចោលនៅដីចម្ការអ្នកឱកជាច្រើនថ្ងៃមកហើយ! ខ្ញុំចង់សួរលោកគ្រូទាំងពីរថា អំឡុងពេលប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ តើលោកគ្រូមានឃើញអ្វីខុសប្រក្រតីនៅដីចម្ការអ្នកឱកដែរទេ?»

ខ្ញុំទ្រឹងបន្តិចហាក់រកនឹកចម្លើយស្រាប់តែបងផាន់រ៉ាឆ្លើយផូង៖

«អត់ទេ! គឺ…ខ្ញុំចង់មានន័យថាគ្មានអីប្លែកទេពូ មែនទេសុណាន់?»

ខ្ញុំហាក់មើលដឹងថាបងផាន់រ៉ាដូចជាខុសប្រក្រតី។ ម៉េចបានជាគាត់ចាំបាច់ធ្វើឫកពាបែបនេះធ្វើអី? ខ្ញុំកំពុងតែគិតថាតើគួរនិយាយប្រាប់រឿងបងផាន់រ៉ាចូលទៅគាស់កកាយកន្លែងកប់សាកសពនៅក្នុងចម្ការមីងឱក  ប្រាប់ទៅពូប៉ែនដែរឬអត់ព្រោះដំណាក់កាលនេះដូចជាហាស្លាក់ខ្ជាក់ស្លែងដល់ហើយ។ ពូប៉ែនក៏សួរបញ្ជាក់៖

«លោកគ្រូប្រាកដហើយអ្ហេស?»

បងផាន់រ៉ាក៏ឆ្លើយរ៉ាវអត់មានបង្អង់ឡើយ៖

«បាទប្រាកដហើយ! ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះពួកខ្ញុំហត់នឿយណាស់មកពីសាលាក៏សម្រាក…មិនបានចាប់ភ្លឹកថាមានអ្វីប្លែកឬមិនប្លែកនោះទេពូ!»

«តែខ្ញុំមិនគិតអ៊ីចឹងទេបងផាន់រ៉ា!»

ទីបំផុតខ្ញុំក៏បន្លឺមួយប្រយោគ។ គ្រប់គ្នាស្ងាត់មាត់ច្រៀបហាក់រង់ចាំស្ដាប់ខ្ញុំនិយាយបន្ត។ ពូប៉ែនឃើញខ្ញុំធ្វើទ្រឹងៗស្ងាត់មាត់មួយសន្ទុះធំ គាត់ក៏ប្រញាប់តឿន៖

«លោកគ្រូបានឃើញអីខុសប្រក្រតីអ្ហេស?»

ខ្ញុំសម្រេចចិត្តហើយថានឹងប្រាប់អ្វីដែលខ្ញុំឃើញទៅប៉ូលិសព្រោះបើខ្ញុំលាក់រឿងគ្រប់យ៉ាងបន្តទៀតនោះ គឺមានន័យថាខ្ញុំកំពុងចូលដៃជាមួយនឹងឃាតករដែរ។

«កាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុនខ្ញុំបានឃើញភ្លើងភ្លឹបភ្លែតនៅក្នុងចម្ការទាំងយប់!»

ខ្ញុំបញ្ចប់ប្រយោគទាំងដៀងភ្នែកទៅមើលដៃបងផាន់រ៉ា។ ដៃទាំងពីររបស់គាត់កំពុងតែញ័រទទ្រើក។ ហេតុអីទៅ?! ម៉េចបានជាគាត់ធ្វើខ្លួនឱ្យមានពិរុទ្ធយ៉ាងនេះ? គាត់កំពុងតែក្ដាប់ដៃចូលគ្នាដើម្បីបន្លប់ភាពច្រាស់ច្រាល់។ ចំណែកឯពូប៉ែនក៏បន្តសួរជីកឫសជីកគល់តទៅទៀត៖

«លោកគ្រូបានឃើញនៅថ្ងៃណា? ប្រហែលជាថ្មើរណាដែរ?»

«គឺយប់ថ្ងៃអាទិត្យបើគិតទៅគឺកាលពីបីថ្ងៃមុន!    ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនចាំម៉ោងច្បាស់ទេពូ…បើតាមស្មានគឺប្រហែលជាម៉ោងជាងដប់យប់!»

បងផាន់រ៉ាក៏ផ្ទាន់សួរខ្ញុំភ្លាមៗយ៉ាងតក់ក្រហក់៖

«ថ្ងៃដែលបងទៅលេងផ្ទះលោកគ្រូនាយកនោះអ្ហេស?»

ខ្ញុំក៏ងក់ក្បាលតិចៗទាំងព្យាយាមសង្កេតអាការៈបងផាន់រ៉ាផងដែរ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំចាប់ផ្ដើមសង្ស័យបងផាន់រ៉ាហើយ។ នៅយប់នោះគាត់មកដល់ផ្ទះវិញទាំងគ្មានម៉ូតូហើយនិយាយថាម៉ូតូនៅផ្ទះគ្រូនាយក។ វាគាប់ចួនណាស់ដែលខ្ញុំបានឃើញភ្លើងនៅចម្ការដំឡូងហាក់ដូចជាមានមនុស្សកំពុងតែធ្វើស្អីនៅក្នុងនោះ។ លុះកាលពីយប់មិញខ្ញុំបានឃើញគាត់ចូលទៅគាស់កកាយកន្លែងសាកសពស្រស់ៗនឹងភ្នែកទៀតតើមិនឱ្យខ្ញុំសង្ស័យគាត់យ៉ាងម៉េចបាន?

ប៉ុន្តែអ្វីដែលខ្ញុំគិតមិនចេញនោះគឺតើបងផាន់រ៉ាធ្វើអ៊ីចឹងធ្វើអី? គាត់សម្លាប់ក្មេងធ្វើអីទាំងដែលគាត់ក៏ដូចខ្ញុំទើបនឹងមកបង្រៀននៅទីនេះមិនបានប៉ុន្មានផង។

ម្យ៉ាងទៀតបើសិនគាត់គឺជាឃាតករពិតមែននោះ គាត់គួរតែកប់សាកសពនោះចោលហើយមិនទៅរវីរវល់អ្វីទៀតទាំងអស់។ ប៉ុន្តែគ្រប់យ៉ាងបែរជាបញ្ច្រាសគ្នា។ ឬក៏ខ្ញុំគិតច្រើនដោយខ្លួនឯង? វាពិតជាមិនអាចទៅរួចនោះទេដែលបងផាន់រ៉ាជាឃាតករនោះ។ ដូច្នេះសម្រេចសម្រួចខ្ញុំសុខចិត្តរាយការណ៍ប្រាប់ពូប៉ែននូវរឿងមួយចំណែកប៉ុណ្ណោះ។ រីឯរឿងមួយចំណែកទៀតដែលកើតឡើងកាលពីយប់មិញហើយមានជាប់ទាក់ទងនឹងបងផាន់រ៉ានោះ គឺខ្ញុំមិនទាន់ហ៊ាននិយាយវាចេញមកនោះទេ។

«លោកគ្រូអាចនិយាយប្រាប់ខ្ញុំលម្អិតពីរឿងនៅយប់ថ្ងៃនោះបានទេ?»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតងាកមកសម្លឹងពូប៉ែននិងសហការីរបស់គាត់វិញរួចក៏ដៀងភ្នែកឆ្វេងស្ដាំបន្តិចមុននឹងចាប់រៀបរាប់រឿងគ្រប់យ៉ាងប្រាប់ទៅពូប៉ែន។

…………………..

ល្ងាចបន្តិច…

បងផាន់រ៉ាមានការចេញទៅណាបាត់ក៏មិនដឹង ទុកឱ្យខ្ញុំនៅចាំបន្ទប់ម៉ង់ៗម្នាក់ឯងទាំងមានអារម្មណ៍ថាព្រឺព្រួចប្លែក ព្រោះតែគេទើបនឹងរកឃើញកំណាត់ខ្លួនសាកសពថ្មីៗនៅជិតផ្ទះស្នាក់បង្កើយ។

តុកៗ!!!! ខ្ញុំភ្ញាក់បន្តិចតែក៏ប្រញាប់ស្ទុះទៅបើកទ្វារបន្ទប់ ស្រាប់តែប្រទះនឹងពូយ៉នជ្រងរៗធ្វើឱ្យខ្ញុំចម្លែកចិត្តបន្តិចដែរ។ គាត់ដោះមួកត្នោតចេញញញឹមមកកាន់ខ្ញុំទាំងបែកញើសសស្រាក់៖

«លោកគ្រូខ្ញុំសុំហូបទឹកបន្តិច! មកពីបោចវល្លិ៍ដំឡូងគេខាងណោះ ភ្លេចយកទឹកមកឱ្យឈឹង!!»

ខ្ញុំក៏ញញឹមតបគាត់ជាការគួរសម៖

«បាទពូ! ចឹងពូចាំខ្ញុំបន្តិច!!»

ខ្ញុំក៏ចូលទៅយកទឹកមកឱ្យពូយ៉នពិសា។ មួយសន្ទុះក្រោយមកពួកយើងក៏មកអង្គុយជជែកគ្នាលេងនៅលើគ្រែមុខផ្ទះស្នាក់របស់ខ្ញុំ។ ពូយ៉នយកមួកស្លឹកត្នោតកញ្ចាស់របស់គាត់បក់ចុះបក់ឡើងជំនួសផ្លិតទាំងនិយាយមួយៗផង៖

«ខ្ញុំរាងចម្លែកដែរ ប៉ុន្មានថ្ងៃមុនខ្ញុំនិងកាយ៉ែនមកបោចវល្លិ៍ដំឡូងនៅចម្ការអ្នកឱកហ្នឹង អត់មានបានចាប់ភ្លឹកអីបន្តិចសោះ ស្រាប់តែព្រឹកមិញនេះឮគេឆោឡោថារកឃើញខ្មោចអាធាមកូនមីកាស្រៀងអាធុង!»

ខ្ញុំក៏បន្តឃ្លាពីពូយ៉នទាំងមុខស្មើៗ៖

«មែនតើពូ! សូម្បីតែខ្ញុំនៅជិតហ្នឹងក៏គ្មានបានដឹងឮអីបន្តិចដែរ!!»

ពូយ៉នងក់ក្បាលតិចៗរួចក៏ព្រលយសំណួររបៀបខ្សឹបៗបន្តិចផង៖

«អ៊ីចឹងលោកគ្រូអត់មានបានដឹងឮឬសង្ស័យពីណាពីណីខ្លះទេអ្ហី?!»

ខ្ញុំប្រែជាជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិចពេលស្ដាប់ឮសំណួរពូយ៉ន។

ខ្ញុំទើបនឹងមកនៅទីនេះគាត់ក៏ដឹង។ តើឱ្យខ្ញុំនេះទៅស្គាល់មនុស្សម្នាហើយសង្ស័យគេឯងបានយ៉ាងម៉េចទៅ? ទោះជាយ៉ាងណាខ្ញុំខំប្រឹងសម្ដែងធ្វើជាធម្មតា៖

«អត់ផងពូ! ពីរនាក់បងផាន់រ៉ា មកតែពីបង្រៀនហូបបាយហូបអីរួចហើយក៏សម្រាកអត់មានបានចាប់ភ្លឹកអីសោះពូ!»

ពូយ៉នក៏បន្ធូរដង្ហើមឃូររួចងាកមុខសម្លឹងទៅចម្ការដំឡូងឆ្ពោះតម្រង់កន្លែងកើតហេតុបន្តិច ទើបងាកមកសម្លឹងខ្ញុំវិញទាំងគ្រលៀសសម្ដីតិចៗផង៖

«លោកគ្រូស្នាក់នៅហ្នឹង យ៉ាងម៉េចយ៉ាងម៉ាប្រយ័ត្នខ្លួនផង!  យប់ព្រលប់អីមើលចាក់សោដាក់គន្លឹះអីឱ្យជាប់ៗផងលោកគ្រូ! យើងមើលមិនដឹងដែរថាពីណាម៉េចៗទេ! មនុស្សទាំងអស់មិនមែនសុទ្ធតែស្រឡាញ់យើងទេលោកគ្រូ!!»

ប្រយោគចុងក្រោយរបស់ពូយ៉នដូចជាយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ។ ខ្ញុំដូចជាមិនស្រណុកក្នុងចិត្តព្រោះគាត់និយាយមកដូចមានលាក់បង្កប់អ្វីម្យ៉ាង។ សម្ដីរបស់មីងឱកម្ចាស់ចម្ការកើតហេតុ ដែលឆៀងចូលយកម្ហូបម្ហាមកឱ្យខ្ញុំកាលពីថ្ងៃត្រង់នោះក៏ស្រាប់តែលាន់ឮរងំក្នុងត្រចៀកខ្ញុំ

«លោកបងយ៉ននិងមីកាយ៉ែនពីរនាក់ឪកូនហ្នឹងទើបនឹងធ្វើស្មៅដំឡូងនៅចម្ការខ្ញុំរួចតើលោកគ្រូ! ប៉ូលិសថាទៅស៊ើបសួរពីពីរនាក់ឪកូនហ្នឹងដែរ តែខ្ញុំថាពីរនាក់ឪកូននោះម៉ឹះៗស្លូតបូតមាត់មិនចង់ហាចង្កាមិនចង់បើក ម៉ាង៉ៃៗគិតតែខំស៊ីឈ្មួលធ្វើការងារឱ្យគេតត្រុក  តើឱ្យគេពីរនាក់ឪកូនហ្នឹងទៅដឹងឮរឿងខ្មោចអាធាមម៉េចនឹងកើតទៅ?»។

ខ្ញុំសម្រួលទឹកមុខញញឹមតបទៅពូយ៉ន៖

«បាទអរគុណណាស់ពូ! ចឹងបានថា…យើងមានតែខំប្រឹងធ្វើល្អឱ្យច្រើនៗទៅពូដើម្បីឱ្យមានមនុស្សស្រឡាញ់ចូលចិត្តយើងច្រើន ពេលមានការអាសន្នអន់ក្រអីគេនឹងរវៀសរវៃមកជួយយើង!!»

ខ្ញុំបន្តព្រោកប្រាជ្ញលេងជាមួយនឹងពូយ៉ន់ដល់ក្បាលព្រលប់ ទើបស្រីយ៉ែនកូនគាត់ជិះម៉ូតូកញ្ចាស់មកឈប់នៅពីមុខទ្វាររបងផ្ទះស្នាក់របស់ខ្ញុំ ទាំងចោលភ្នែកសម្លឹងមករកពូយ៉នជាសញ្ញាតាមពុកនាងត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ។

ឃើញដូចនេះពូយ៉នក៏ងាកមកញញឹមលាខ្ញុំចេញទៅ។ ខ្ញុំឯណេះក៏ទៅជាចងចិញ្ចើមនឹងស្រីយ៉ែនកូនស្រីពូយ៉នដែលមានឫកពាប្លែកៗ មិនសូវចេះនិយាយស្ដី មិនសូម្បីតែដើរហើរឬចូលចំណោមជាមួយក្មេងដទៃឡើយ។

តើពូយ៉នចិញ្ចឹមកូនយ៉ាងម៉េចទៅ?? មើលទៅគាត់ដូចជាមិនដាក់គំនាបលើកូនស្រីរបស់គាត់ប៉ុន្មានឡើយតែផ្ទុយទៅវិញស្រីយ៉ែនដូចជាស្ដាប់បង្គាប់ពូយ៉នខ្លាំងណាស់ រហូតមកទល់នឹងពេលនេះខ្ញុំមិនធ្លាប់ឃើញនាងដើរលេងរហេតរហូតដូចជាក្មេងស្រីជំទង់ផ្សេងៗទៀតឡើយ។

………………….

ម៉ោងជាង១យប់នៅផ្ទះស្នាក់…

ប្រាវ!!! ខ្ញុំភ្ញាក់ស្ទុះងើបទាំងឆ្ការដៃឆ្ការជើងនៅពេលដែលសោតារបស់ខ្ញុំចាប់បាននូវសំឡេងដូចជាធ្លាក់របស់បែក។ លុះខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំបកស្រាយបានថាសំឡេងធ្លាក់របស់នោះលាន់មកពីខាងបងផាន់រ៉ា ខ្ញុំក៏បើកភ្នែកគ្រលួងស្វាងចែសអស់ភាពងុយងោក រួចក៏ប្រញាប់ស្ទុះទៅចុចកុងតាក់ភ្លើង ដើម្បីបំភ្លឺទិដ្ឋភាពក្នុងផ្ទះស្នាក់ឱ្យបានភ្លឺច្បាស់។

អំពូលភ្លើងជះពន្លឺភ្លឺរន្ទាលស្របពេលដែលខ្ញុំងាកទៅសម្លឹងគ្រែបងផាន់រ៉ាឥតបង្អង់។

«បងផាន់រ៉ា!!»

ខ្ញុំឧទានទាំងតក់ស្លុតព្រោះក្រឡេកឃើញបងផាន់រ៉ាកំពុងបម្រះបម្រែងឆ្ការដៃខ្វៃៗទធាក់ជើងទៅមកបីដូចជាប្រឹងរើបម្រះពីអ្វីម្យ៉ាងទាំងមិនបើកភ្នែក។ កម្ទេចកែវបែកនៅចំហៀងក្បាលដំណេករបស់គាត់ បញ្ជាក់ច្បាស់ថាគាត់ប្រឹងរើបម្រះពីអ្វីម្យ៉ាងរហូតដល់គ្រវាសដៃចំកែវទឹកធ្លាក់បែក។

«អ៊ឺ….ហ៊ឺ…ជួ…ជួយ…!!»

បងផាន់រ៉ាបន្លឺសំឡេងផុតៗ ទាំងខំប្រឹងកម្រើកខ្លួន ឡើងបែកញើសប៉ុនៗគ្រាប់ពោត  ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញខ្លួនរបស់គាត់បែរជានៅត្រង់ភ្លឹងបីដូចជាមានអ្វីសង្គ្រប់ជាប់ទៅវិញ។ ខ្ញុំឯណេះភ័យឡើងស្លក់ភ្នែក ប្រុងស្ទុះហក់ទៅជួយដាស់បងផាន់រ៉ាពីសភាពរវើរវាយរបស់គាត់ក៏ស្រាប់តែ…

ភ្លឹប!!! ភ្លើងក៏ស្រាប់តែដាច់ភ្លាមៗទុកឱកាសឱ្យភាពងងឹតចូលមកគ្របដណ្ដប់ទិដ្ឋភាពក្នុងផ្ទះស្នាក់ខ្ញុំមួយរំពេច។

ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំក៏នៅស្ដាប់ឮសន្ធឹកជើងរបស់ផាន់រ៉ាដែលគាត់ប្រឹងទធាក់ទៅមកកកិតនឹងកន្ទេល។ មិនបង្អង់យូរ ខ្ញុំក៏ស្រវារកទូរសព្ទដើម្បីចុចបើកពិល។ ភ្លាមៗខ្ញុំក៏ប្រែជាមួម៉ៅឡើងមកព្រោះតែស្រវារកទូរសព្ទនៅកន្លែងដែលខ្ញុំទុកមុនចូលគេងមិនឃើញ។

«នៅឯណាអ៊ីចេះ?!…ចំមែនហើយវើយ!!»

ម្ដងនេះខ្ញុំអង្គុយចោងហោងនៅលើគ្រែប្រឹងស្រវេស្រវារកទូរសព្ទដៃពីរដៃបីទាំងចិត្តតក់ក្រហល់ឥតឧបមា។

ស្រវាម្ដងប៉ះភួយ ស្រវាម្ដងប៉ះខ្នើយ រឹងរឹតតែធ្វើឱ្យខ្ញុំកើនកម្ដៅទោសៈសឹងតែគ្រវែងចោលភួយខ្នើយទៅលើសាបទៅហើយ។ លុះប្រឹងស្រវាចុះឡើងបន្តទៀតក៏…

«ហ៊ើយយយយ!!!»

ខ្ញុំអុកគូទទឹសនៅលើគ្រែ ទាំងកញ្ឆក់ដៃយកមកក្ដោបយ៉ាងរហ័សដោយចលនារេផ្លិច។ ដៃរបស់ខ្ញុំប្រែជាញ័រចំប្រប់ខណៈដែលសន្ធឹកបេះដូងរបស់ខ្ញុំលាន់ឮឌឹបៗសឹងតែធ្លាយចេញមកក្រៅ។ អម្បាញ់មិញ…គឺអម្បាញ់មិញខ្ញុំស្រវាប៉ះអ្វីក៏មិនដឹងត្រជាក់ល្អូកដូចជាទឹកកក។ កាយវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំអាចឱ្យខ្ញុំដឹងថាវាមានសភាព…មានសភាពបីដូចជាដៃមនុស្សយ៉ាងដូច្នោះ។

ភ្លឹប!!

«ហ៊ឺកកកក!!»

ខ្ញុំដង្ហក់សឹងតែដាច់ខ្យល់ នៅពេលដែលអំពូលភ្លឺត្រលប់មកជះពន្លឺភ្លឺរន្ទាលជាថ្មី។ ខ្ញុំស្ទុះងាកទៅគ្រែបងផាន់រ៉ាជាថ្មី។ ម្ដងនេះគាត់ប្រែជាដេកស្ដូកស្ដឹងបីដូចជាគល់ឈើ។ ខ្ញុំលេបទឹកមាត់ផ្សើមបំពង់កទាំងយកដៃម្ខាងជ្រងសក់ដែលជោកពេញទៅដោយតំណក់ញើស។

នេះមានរឿងអីឱ្យប្រាកដទៅ?! បងផាន់រ៉ានៅសម្រាន្តធម្មតា! ហេតុអីក៏ទៅជាអ៊ីចឹង?! ខ្ញុំរេភ្នែកចុះឡើងប្រែអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចទៅជាអារម្មណ៍ងឿងឆ្ងល់។ រវាងខ្ញុំនិងបងផាន់រ៉ា តើម្នាក់ណាជាអ្នកមមើមមាយឱ្យប្រាកដទៅ?!

ខ្ញុំកំពុងគិតចម្រូងចម្រាស់ស្រាប់តែបងផាន់រ៉ាផ្ដើមមានអាការៈទធាក់ជើងឆ្ការដៃដូចជាលើកមុនទៀត។

ខ្ញុំតក់ស្លុតអស់ហើយ ប្រញាប់ហក់ចុះពីលើគ្រែទៅមើលបងផាន់រ៉ាតាមកម្សួលចិត្តភិតភ័យ តែភ្លាមនោះអំពូលភ្លើងក៏ប្រែជាភ្លឹបភ្លែតៗភ្លឺដាច់ៗ។

របស់របរគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងបន្ទប់ក៏ស្រាប់តែញ័រកម្រើកបីដូចជារញ្ជួយផែនដី។ ខ្ញុំក្រឡឹងទិដ្ឋភាពគ្រប់យ៉ាងនៅជុំវិញខ្លួនទាំងញ័រជើងទទ្រើកតាំងជំហរសឹងតែមិនជាប់។ ខ្ញុំលើកដៃយកមកក្ដោបក្បាលភ្លាមៗ ព្រោះឥទ្ធិពលនៃភ្លើងភ្លឹបភ្លែតនិងសភាពញ័ររញ្ជួយនៃរបស់របរក្នុងផ្ទះស្នាក់ បានធ្វើឱ្យខ្ញុំវិលមុខវង្វេងវង្វាន់លែងដឹងទិសដៅអស់ហើយ។

យល់សភាពខុសប្រក្រតីខ្ញុំក៏បិទភ្នែកទម្លាក់ខ្លួនចុះយឺតៗទាំងខំតាំងសតិនឹករឭកដល់គុណម៉ែឪ និងគុណព្រះពុទ្ធព្រះធម៌ព្រះសង្ឃ។ មួយស្របក់ក្រោយមកគ្រប់ក៏យ៉ាងប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់។ ខ្ញុំចាប់បើកភ្នែកសន្សឹមៗទាំងបេះដូងនៅលោតកញ្ជ្រោល។ លុះខ្ញុំដាក់ភ្នែកទៅសម្លឹងបងផាន់រ៉ាខ្ញុំក៏…

«ហ៊ើយយយយយ!! ទេ!!»

ខ្ញុំផ្ងាកក្រោយច្រត់ដៃទាំងពីរនៅលើសាបទាំងស្រែកមួយអស់ក នៅពេលដែលកែវភ្នែកទាំងគូរបស់ខ្ញុំចាប់បាននូវស្រមោលខ្មៅនិល ធំប៉ុនធុងប៉ោតអង្គុយពីលើបងផាន់រ៉ាតែម្ដង។ បងផាន់រ៉ានៅតែបន្តប្រឹងរើបម្រះទាំងមិនបើកភ្នែក ខណៈខ្ញុំវិញរន្ធត់សឹងតែស្ទះស្លាប់នៅនឹងកន្លែងទៅហើយ។

ទោះជាយ៉ាងណាជាតិជាកូនប្រុស ខ្ញុំខំតាំងស្មារតីប្រមូលអស់ភាពក្លាហានរួចក៏ចាប់ស្រែកមួយអស់ៗក៖

«ចេញទៅ!!…ឯងចេញទៅ! ចេញភ្លាមទៅ!!»

«ហ៊ឺកកកកក!!»

រង់ចាំភាគ៣ ភាគបញ្ចប់

ខ្ញុំឈ្មោះសុណាន់ គឺជាគ្រូបង្រៀនកម្រិតអនុវិទ្យាល័យមុខវិជ្ជារូបវិទ្យាដែលទើបនឹងចេញបង្រៀននៅឆ្នាំនេះ។

សាលាដែលខ្ញុំត្រូវចុះបង្រៀននោះគឺនៅជនបទដាច់ស្រយាលមួយកន្លែង។ នៅតំបន់នេះគឺជាតំបន់ថ្មីដែលចាប់ផ្ដើមមានប្រជាជនមករស់នៅជាបណ្ដើរៗ ហើយមុខរបរចម្បងរបស់ពួកគាត់នោះគឺជាការធ្វើចម្ការ​និងចំណាកស្រុកឡើងទៅរកស៊ីនៅឯភ្នំពេញឬក៏នៅប្រទេសថៃ។

នៅក្នុងគ្រួសារភាគច្រើនមានជីវភាពក្រខ្សត់ហើយសាលារៀនដែលខ្ញុំទៅបង្រៀនទៀតសោត គឺសាងសង់ឡើងអំពីឈើរួមមានតែពីរខ្នងគត់ដែលជាថ្នាក់រៀនកម្រិតអនុវិទ្យាល័យ។ រីឯសាលាមួយខ្នងទៀតគឺថ្នាក់បឋមសិក្សាដែលសង់នៅលើទីធ្លាជាមួយគ្នានោះ។ 

ថ្ងៃសៅរ៍…អាកាសធាតុពេលព្រឹកត្រជាក់ល្ហឹម…

ខ្ញុំបញ្ជាម៉ូតូលើផ្លូវក្រួសក្រហមសំដៅទៅសាលារៀន។ ខ្ញុំវ៉ៃជន្ទល់ម៉ូតូចតនៅមុខល្វែងសាលា រួចហើយក៏ស្ពាយកាតាបឆ្ពោះទៅកាន់ថ្នាក់ខាងចុងគេ ដែលខ្ញុំប៉ះម៉ោងបង្រៀនជំនួសមួយម៉ោងនៅព្រឹកថ្ងៃសៅរ៍នេះ។

ថ្ងៃនេះនៅប៉ែកអគារថ្នាក់អនុវិទ្យាល័យដូចជាមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់ប្លែក។ ខ្ញុំលើកនាឡិកាមើលម៉ោងឃើញម៉ោង៨ល្មម។ មកដល់មុខទ្វារបន្ទប់ថ្នាក់ខ្ញុំងើយមើលទៅលើឃើញស្លាក “៩ខ”។

បង្អួចបិទជិតតែខ្ញុំក្រឡេកទៅទ្វារអត់មានចាក់សោទេ។ ខ្ញុំចម្លែកចិត្តបន្តិចប្រុងនឹងដើរទៅបើកទ្វារថ្នាក់រៀនក៏ស្រាប់តែ…

ក្រាក!! ទ្វារក៏របើកមុខពេលដែលខ្ញុំបើកទៅទៀត។ ខ្ញុំក្រឡេកមើលទៅក្នុងថ្នាក់ឃើញមានសភាពងងឹតព្រាលៗ លុះខ្ញុំអើតកចូលទៅក្នុងថ្នាក់  ខ្ញុំក៏ភ្ញាក់ឱ្យព្រើតព្រោះតែសិស្សជាង១០នាក់អង្គុយចាំខ្ញុំរហង់នៅក្នុងថ្នាក់។

ខ្ញុំចាប់សម្រួលឫកពាដើរចូលទៅក្នុងថ្នាក់ទាំងមិនគិតអ្វីច្រើនព្រោះដល់ម៉ោងបង្រៀនហើយ។ កូនសិស្សក៏ងើបឈរគារវកិច្ចខ្ញុំស្របពេលដែលខ្ញុំបក់ដៃឱ្យពួកគេអង្គុយចុះ៖

«បាទអរគុណអង្គុយចុះ!»

ខ្ញុំប្រុងនឹងដាក់កាតាបនៅលើតុតែលើតុសុទ្ធតែធូលី?

ខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើមទាញក្រណាត់នៅជិតនោះជូតតុបន្តិចទើបដាក់កាតាបចុះ។ លុះបែរមករកសិស្សវិញខ្ញុំស្រាប់តែភ្ញាក់ក្រញាងព្រោះតែពួកគេបែរមកសម្លឹងខ្ញុំគ្រប់គ្នា។ ទឹកមុខពួកគេដូចជាសោះអង្គើយគ្មានព្រលឹងក្នុងខ្លួនយ៉ាងម៉េចក៏មិនដឹងទេ។ ខ្ញុំសម្រួលអារម្មណ៍ចាប់ដើរឆ្វែលទៅក្រោយមួយជុំទាំងស្រដីតិចៗ៖

«ពួកយើងអត់បើកបង្អួចទេ?»

ម្នាក់ៗគ្រវីក្បាលព្រមគ្នា។ ខ្ញុំក៏ដើរទៅបើកបង្អួចមួយនៅជិតកន្លែងខ្ញុំអង្គុយទាំងបន្តនិយាយបន្លប់ភាពស្ងប់ស្ងាត់៖

«ហើយងងឹតឈឹងហ្នឹងពួកយើងរៀនកើតដែរ?»

ពួកគេក៏ងក់ក្បាលព្រមៗគ្នាតែម្ដង។ ខ្ញុំមិនបានដេញដោលពួកគេទៀតទេព្រោះគិតថានៅខាងក្រៅអាកាសធាតុត្រជាក់ ទើបបានជាពួកគេមិនចង់បើកបង្អួច ប៉ុន្តែស្របពេលនោះដែរខ្ញុំក៏កំពុងតែចាប់នឹកចម្លែកក្នុងចិត្តជាថ្មី ព្រោះមិនយល់ថាហេតុអ្វីបានជាពួកគេមិននិយាយអ្វីសោះហើយគិតតែងក់ក្បាលអ៊ីចឹង។ ខ្ញុំក៏ដើរទៅឈរពិតនៅនឹងតុបន្លឺសំឡេងជាថ្មី៖

«បាទ!! អ៊ីចឹងលោកគ្រូសួស្ដីគ្នាយើងម្ដងទៀត!  ថ្ងៃហ្នឹងពួកយើងទើបនឹងចួបគ្នាលើកទីមួយន៎? អ៊ីចឹងលោកគ្រូណែនាំខ្លួនប្រាប់ពួកយើងបន្តិចសិនមុននឹងលោកគ្រូបង្រៀនមេរៀនបន្តពីលោកគ្រូយើង!»

ខ្ញុំហូតយកដីសទាំងជ្រួញចិញ្ចើម ព្រោះនៅក្នុងបំពង់ដាក់ដីសមានសុទ្ធតែដីសពណ៌ក្រហម។ ខ្ញុំលើកយកដីសពណ៌ក្រហមមួយដើមឡើងមកទាំងនិយាយ៖

«ពួកយើងអត់មានដីសពណ៌សធម្មតាទេ?! ឥឡូវលោកគ្រូសរសេរដីសពណ៌សិន ប៉ុន្តែម៉ោងក្រោយពួកយើងត្រូវមានដីសពណ៌សណា ព្រោះសរសេរលើក្ដារខៀនវាងាយមើលជាង!»

ខ្ញុំចាប់សរសេរឈ្មោះខ្លួនឯងនៅលើក្ដារខៀនទាំងនិយាយទៅជាមួយផង៖

«អ៊ីចឹងពួកយើងដឹងហើយណា ថាលោកគ្រូមកបង្រៀនជំនួសលោកគ្រូកុសលដោយសារតែលោកគ្រូគាត់ត្រូវសម្រាកព្យាបាលជំងឺនៅមន្ទីរពេទ្យ! ឈ្មោះលោកគ្រូគឺ “សាង សុណាន់” ហើយឯកទេសលោកគ្រូគឺរូបវិទ្យាទេ ប៉ុន្តែម៉ោងហ្នឹងគ្រូមកជំនួសម៉ោងភាសាអង់គ្លេសលោកគ្រូកុសល!»

«ចាស!!»

រាប់ទុកថាម្ដងនេះមិនស្ងាត់ដូចមុនទេ ក៏ព្រោះថាមានសិស្សស្រីម្នាក់ដែលអង្គុយតុទីបីជាប់ជញ្ជាំងស្រដីតបមកខ្ញុំវិញ។ ខ្ញុំញញឹមតបសិស្សបន្តិចទើបសួរ៖

«គ្នាយើងសរុបមានប៉ុន្មាននាក់?»

សិស្សស្រីនោះក៏តបមកខ្ញុំជាថ្មី៖

«ចាស! ១៥នាក់លោកគ្រូ!»

ខ្ញុំងក់ក្បាលតបតិចៗ។ ខ្ញុំក៏បានដឹងព័ត៌មានខ្លះៗពីលោកគ្រូនាយកដែលគាត់មានប្រសាសន៍ប្រាប់ខ្ញុំថា នៅសាលា​នេះសិស្សថ្នាក់ទី៧ទី៨គ្រាន់មានចំនួនច្រើនតែពេលដល់ថ្នាក់ទី៩សិស្សនៅរៀនយ៉ាងច្រើនដប់ជាងនាក់ប៉ុណ្ណោះ ព្រោះថាពួកគេភាគច្រើនឈប់រៀនចេញទៅរកស៊ីនៅខេត្ត។ ខ្លះក៏ជួយធ្វើចម្ការឪពុកម្ដាយ ខ្លះទៀតក៏រៀបការមានប្រពន្ធប្ដីសីអ៊ីចឹងទៅ។

ខ្ញុំក៏ដើរទៅហូតសៀវភៅពុម្ពភាសាអង់គ្លេសថ្នាក់ទី៩ពីក្នុងកាតាបរួចក៏ចាប់សួរសិស្សជាថ្មី៖

«ម៉ោងមុនពួកយើងរៀនជាមួយលោកគ្រូកុសលដល់ណាហើយ?»

ម្ដងនេះសិស្សគ្រប់គ្នាក៏ស្ងាត់ច្រៀបជាថ្មី។ ខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច ខំងាកទៅសិស្សស្រីដែលតបជាមួយខ្ញុំមុននោះ តែនាងក៏ទម្លាក់មុខជ្រប់។ បែរមកគ្រប់គ្នាក៏ធ្វើភ្នែកឡិងឡង់ៗដូចគ្មានអារម្មណ៍ចង់រៀនសូត្រសោះ។

«ចប់មេរៀនទី១លោកគ្រូ!»

សិស្សស្រីដដែលនោះក៏តបមកខ្ញុំជាថ្មី។ ខ្ញុំក៏ចាប់សម្រួលទឹកមុខ៖

«Ok! អ៊ីចឹងយើងចូលមេរៀនទី២បន្តទៀត!»

និយាយរួច ខ្ញុំក៏ម្នីម្នាទាញដីសយកទៅសរសេរចំណងជើងមេរៀននៅលើក្ដារខៀន។ រៀបនឹងនិយាយរម្លឹកមេរៀនចាស់ ស្រាប់តែសំឡេងសើចបន្លឺឡើង៖

«ហ៊ឹកៗៗ!!»

ខ្ញុំអាក់សរសេរអក្សរ ងាកមុខមកកាន់សិស្សប្រសព្វគ្នានឹងពួកគេធ្វើស្មើបែរមកសម្លឹងខ្ញុំព្រមៗគ្នា។ ខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិចរួចក៏ងាកទៅសរសេរបន្ត។

«ហ៊ឹកៗៗៗ!!»

សំឡេងសើចក៏លាន់ឮជាថ្មីម្ដងទៀត។ ម្ដងនេះខ្ញុំក៏ងាកមុខយ៉ាងរហ័ស។ វឹប!! ខ្ញុំប៊ិះតែនឹងភ្លាត់មាត់ស្រែកនៅពេលដែលសិស្សប្រុសម្នាក់មកប្រាកដខ្លួននៅពីក្រោយខ្នងខ្ញុំតាំងពីពេលណាក៏មិនដឹង។

គេឈរស្ពាយកាតាបដូចប្រុងប្រៀបនឹងចេញទៅផ្ទះ។ ខ្ញុំបម្រុងនឹងសួរគេ​ទៅហើយ តែគេក៏និយាយកាត់ខ្ញុំមុន៖

«លោកគ្រូខ្ញុំសុំចេញមុន!»

ខ្ញុំក៏ប្រញាប់សួររកហេតុផលពីក្មេងប្រុសជំទង់ម្នាក់នេះភ្លាម៖

«ប្អូនមានការរវល់អីអ្ហេស?»

ក្មេងជំទង់ម្នាក់នេះសម្លឹងមកខ្ញុំឥតប៉ប្រិច ខណៈដែលខ្យល់ត្រជាក់បក់មកពីក្រៅតាមមាត់ទ្វារធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ព្រឺរោមឡើងមក។ គេស្រដីមកកាន់ខ្ញុំ៖

«ខ្ញុំអត់ស្រួលខ្លួន!»

ខ្ញុំប្លែកចិត្តនឹងសំឡេងអូសៗយឺតៗរបស់គេណាស់ប្រហែលសភាពគេឈឺពិត ហើយឈឺខ្លាំងផង ប៉ុន្តែក៏ប្រឹងញញឹមងក់ក្បាលបន្តិចតបទៅកាន់គេ៖

«បាទអ៊ីចឹងប្អូនអាចចេញទៅមុនបាន!»

ក្មេងជំទង់នោះក៏ដើរចេញទៅវឹងទាំងមិនអរគុណខ្ញុំសូម្បីតែបន្តិច។ ខ្ញុំងាកទៅសរសេរអក្សរបន្តទៀត ទាំងញាណរបស់ខ្ញុំកំពុងតែប្រាប់ខ្ញុំថាកូនសិស្សថ្នាក់នេះដូចជាមានឫកពាចម្លែកៗយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ។

ម្ដងនេះបម្រុងថានឹងសួរសំណួរសិស្សតែខ្ញុំក៏ហាក់ធុំក្លិនអ្វីឡើងមកភាយៗ។ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមធុំក្លិនបីដូចជាក្លិនគម្រង់សាកសពរកបរិយាយមិនត្រូវសោះ ប៉ុន្តែខ្ញុំធុំក្លិនរហូតដល់ថ្នាក់យកដៃញីច្រមុះទៅមក។ ទ្រាំមិនបានខ្ញុំក៏ដើរទៅតុទាំងសួរកូនសិស្ស៖

«ពួកយើងមានធុំក្លិនអីអត់?»

មិនបាច់ស្មានក៏ដឹងដែរ។ ពួកគេគ្រវីក្បាលដូចគោស្រាំងទិច។ ខ្ញុំចាប់បានថាក្លិនដូចជាភាយមកពីខាងក្រោយយ៉ាងម៉េចក៏មិនដឹង។ ដល់ពេលដែលខ្ញុំធុំក្លិនតែម្នាក់ឯងបែបនេះខ្ញុំក៏នឹកមិនយល់ខ្លួនឯងដូចគ្នា។

ទីបំផុតខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តបង្រៀនមេរៀនសិស្សវិញ។ ការបង្រៀនរបស់ខ្ញុំរយៈពេលមួយម៉ោងក៏កន្លងផុតទាំងដែលមានសិស្សស្រីតែម្នាក់គត់ដែលតបជាមួយខ្ញុំ។ ខ្ញុំលួចដកដង្ហើមធំ៖

«បើសិស្សស្ងាត់យ៉ាងៗហ្នឹងហើយបង្រៀនម៉េចទៅ?»

ប៉ុន្តែខ្ញុំព្យាយាមសម្រួលអារម្មណ៍មកធម្មតាវិញ ព្រោះខ្ញុំគិតថាប្រហែលជាពួកគេទើបនឹងស្គាល់ខ្ញុំដំបូងទើបមើលទៅមិនទាន់ទម្លាប់។ ចប់ម៉ោងខ្ញុំក៏ឱ្យសិស្សសម្រាក ប៉ុន្តែពួកគេបែរជានៅបន្តអង្គុយក្នុងតុស្ងាត់ឈឹង។

ខ្ញុំក៏មិនបានទៅសួរនាំអ្វីពួកគេទៀតដែរព្រោះគិតថាពួកគេប្រហែលជាប៉ះម៉ោងត្រូវរៀនបន្តទៀតទើបនៅអង្គុយចាំគ្រូតែម្ដង។ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់រៀបសម្ភារៈដាក់កាតាបស្ពាយចេញមកយ៉ាងលឿនព្រោះថាខ្ញុំធុំក្លិនសឹងតែបែកច្រមុះទៅហើយ។

មកដល់ខាងក្រៅខ្ញុំដកដង្ហើមខ្លាំងៗឱ្យពេញសួតហើយក៏ចាប់មានអារម្មណ៍ប្រសើរឡើងមក។ ឈរមុខថ្នាក់មួយសន្ទុះវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំហាក់កំពុងប្រាប់ខ្ញុំថាមានកែវភ្នែកកំពុងតែសម្លឹងមកខ្ញុំពីបន្ទប់ខាងចុងគេនៃល្វែងសាលានេះ។

ខ្ញុំងាកមុខវឹប! គ្រប់យ៉ាងគឺធម្មតា! គ្មានសូម្បីតែស្រមោលមនុស្ស។ មិនត្រាំត្រែងយូរខ្ញុំក៏ម្នីម្នាឡើងម៉ូតូជិះចេញមក។

……………..

យប់នៅជនបទ….

ខ្ញុំមកបង្រៀននៅទីនេះ ដោយបានស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះដែលគេធ្វើសម្រាប់គ្រូបង្រៀន។

ផ្ទះស្នាក់នេះធ្វើដូចជាផ្ទះជួលដែលមានពីរបន្ទប់។ បន្ទប់ដំបូងគេគឺជាបន្ទប់ដែលចាក់សោចោល។ ចំណែកឯបន្ទប់ទីពីរគឺជាបន្ទប់ដែលខ្ញុំស្នាក់នៅជាមួយនឹងបងប្រុស “ផាន់រ៉ា” ដែលត្រូវជាគ្រូបង្រៀនមុខវិជ្ជាប្រវត្តិវិទ្យាហើយចេញបង្រៀនមកទីនេះនៅឆ្នាំជាមួយខ្ញុំនេះឯង។

ខ្ញុំអង្គុយចុចកុំព្យូទ័រទាំងសក់នៅមិនទាន់ស្ងួតល្អព្រោះទើបតែងូតទឹករួចបានមួយសន្ទុះ។ បងផាន់រ៉ាដែលសម្រាន្ត scrollទូរសព្ទចុះឡើងនៅលើគ្រែស្រដីមកកាន់ខ្ញុំកាត់ផ្ដាច់នូវភាពស្ងប់ស្ងាត់នៅជនបទ៖

«ប្រឹងល្មមៗបានហើយសុណាន់អឺយ ស្អែកថ្ងៃអាទិត្យតើសម្រាកខ្លះទៅ!»

ខ្ញុំក៏ងាកទៅញញឹមដាក់បងផាន់រ៉ាបន្តិច៖

«ប្រឹងៗទៅបងដើម្បីអនាគតកូនស្រីគេ!»

បងផាន់រ៉ាក៏សើចរលាក់យ៉ាងពេញចិត្ត៖

«អីយ៉ា!!…លោកគ្រូ!! មកបង្រៀនទើបបានពីរអាទិត្យសោះ…បែបមើលឃើញកូនក្រមុំគេណាណីហើយដឹងហ្នឹងអ្ហាស៎?!»

«អត់ទេបង! ខ្ញុំនិយាយលេងតើ!»

«អ៊ឺម!…មិនយូរទេលោកគ្រូសង្ហាអ៊ីចេះ ប្រយ័ត្នបង្រៀនៗសុំម៉ែការប្រពន្ធអីចប់ហ្មង! ម៉េចៗនៅបង្រៀនបានជុំគ្នាជាមួយបងសិន! ហាសហា…!»

«ប្រយ័ត្នបងឯងមុនខ្ញុំវិញណ៎ា…ដល់ហ្នឹងខ្ញុំនៅផ្ទះស្នាក់តែឯងបណ្តោយ!»

សំឡេងសើចក៏បន្លឺឡើងមក។ ខ្ញុំចុចកុំព្យូទ័របណ្ដើរសើចបណ្ដើរហើយក៏ឆ្លៀតយកដៃទះមូសដែលខាំជើងបណ្ដើរផង។ បងផាន់រ៉ាក៏ងើបទៅសារេធូបមូសកុំឱ្យរលត់ទាំងនិយាយ៖

«និយាយពីរឿងមូស! ដល់តាហ្មងហើយមូស…ធូបមូសពីរបីហើយទប់មិនចង់ឈ្នះទៀតណា! ស្រុកចម្ការចឹងមែន!»

ខ្ញុំសើចបងផាន់រ៉ាជាថ្មីទាំងផ្ដោតអារម្មណ៍ទៅលើសំឡេងចង្រិតយំ។

នៅជនបទគឺបែបហ្នឹងឯង…មិនមានទេរថយន្តល្អៗ ហាងទំនើបៗ អគារខ្ពស់ៗ ប៉ុន្តែជីវិតគឺត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ទៅនឹងធម្មជាតិយ៉ាងជិតស្និទ្ធិបំផុត។

ពីដំបូងនៅពេលដែលបានមកដល់ទីនេះ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំមិនចេះរស់នៅបង្រៀនសិស្សនៅទីនេះនោះទេ ព្រោះតែនៅតំបន់នេះស្ងាត់ក៏ស្ងាត់ ម្យ៉ាងដោយខ្លាចថាគ្មានអគ្គិសនីនិងអ៊ីនធើណេតប្រើប្រាស់ផង ប៉ុន្តែអ្វីៗមិនអាក្រក់ពេកនោះទេ។ នៅទីនេះមានអគ្គិសនីប្រើប្រាស់ សេវាអ៊ីនធើណេតអាចទទួលយកបាន ទោះបីជាសេវាកម្មមិនសូវល្អដូចជាភ្លើងឧស្សាហ៍ដាច់ អ៊ីនធើណេតក៏រអាក់រអួល ប៉ុន្តែក៏នៅគ្រាន់បើជាងអ្វីដែលខ្ញុំគិត។     

រីឯកម្លាំងជម្រុញចិត្តដ៏ធំបំផុតឱ្យខ្ញុំពេញចិត្តស្ម័គ្រនៅបង្រៀននៅទីនេះ នោះគឺជាសិស្សរបស់ខ្ញុំហ្នឹងឯង។ ខ្ញុំអាណិតពួកគេដែលរស់នៅក្នុងតំបន់នេះ ទាំងមានជីវភាពយ៉ាប់យ៉ឺន ទាំងមិនទទួលបាននូវការអប់រំល្អប្រសើរ ទាំងមិនសូវទទួលបានការថែទាំផ្សេងៗ ផងទើបខ្ញុំតាំងចិត្តថានឹងបង្រៀនពួកគេឱ្យអស់ពីលទ្ធភាព។

ខ្ញុំគិតថាក្នុងនាមយើងជាគ្រូបង្រៀនម្នាក់មិនមែនត្រឹមតែបង្រៀនលំៗឱ្យតែបានៗនោះទេ ព្រោះថាយើងមានតួនាទីធំធេងណាស់ក្នុងការរួមចំណែកបណ្ដុះនូវធនធានមនុស្ស។ ខ្ញុំភ្ញាក់ពីការគិតម្នាក់ឯងរួចក៏បែរមកតបនឹងបងផារ៉ាន់៖

«មែនតើបង! កន្លែងយើងស្នាក់នេះស្ងាត់មនុស្សហើយនៅជិតចម្ការដំឡូងទៀតដល់ចឹងទៅមូសបានដៃដល់កហ្មង!»

បងផាន់រ៉ាសើចគ្រវីក្បាលបន្តិចទើបដាក់ទូរសព្ទចុះនិយាយមកកាន់ខ្ញុំ៖

«អ៊ីចឹងបងគេងមុនហើយណ៎ា!! ហើយសុណាន់ឯងខំល្មមៗបានហើយ…សម្រាកខ្លះអីខ្លះទៅ!!»

«បាទមិនអីទេបង!»

ខ្ញុំតបនឹងបងផាន់រ៉ាទាំងញឹមៗរួចក៏ងាកមកវ៉ៃកុំព្យូទ័របន្ត។ ពេលខ្លះខ្ញុំក៏នឹកក្រែងចិត្តបងផាន់រ៉ាដែរ ព្រោះតែនៅបន្ទប់យើងស្នាក់នេះមានអំពូលភ្លើងតែមួយ ដល់ពេលខ្ញុំធ្វើការងារដល់យប់ៗក៏ខ្លាចក្រែងចាំងភ្នែកគាត់សម្រាន្តមិនលក់។

ម្យ៉ាងទៀតខ្ញុំក្រចូលសម្រាកហើយក៏ក្រក្រោក ដូច្នេះហើយអាហារពេលព្រឹកគឺបងផាន់រ៉ាជាអ្នកធ្វើជានិច្ច។ សំណាងដែរដែលបងផាន់រ៉ាចិត្តទូលាយស្រឡាញ់រាប់អានខ្ញុំដូចជាបងប្អូនទោះបីជាយើងទើបនឹងស្គាល់គ្នាមកជាងមួយខែក៏ដោយ។ ខ្ញុំញោចស្មាយកដៃតប់ស្មាខាងស្ដាំតិចៗព្រោះមានអារម្មណ៍ថាចុករោយ។ លុះយូរៗទៅខ្ញុំក៏វ៉ៃកុំព្យូទ័រលែងចង់កើត ព្រោះស្មាចេះតែរោយខ្លាំងឡើងៗប្រហែលជាមកពីធ្វើការយូរពេកហើយ។

ម្យ៉ាងដោយទន់ភ្នែកណាស់ផង ខ្ញុំក៏រៀបចំរបស់របរចូលសម្រាក។ ខ្ញុំដើរទៅបិទភ្លើងរួចក៏ឡើងគេងនៅលើគ្រែ ដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីគ្រែរបស់បងផាន់រ៉ាសម្រាកឡើយ។ សំឡេងសត្វចង្រិតក៏ចូលមកគ្របដណ្ដប់បរិយាកាសនារាត្រីកាល ផ្សំនឹងអាកាសធាតុចុះត្រជាក់បន្តិចផងខ្ញុំក៏ឃ្លុំផួយបិទភ្នែកយកតែម្ដង។

«ហ៊ើយៗៗ…!!»

ខ្ញុំកំពុងលក់រលីវៗ ក៏ស្ទុះក្រោកភ្លែតទាំងបេះដូងលោតញាប់ៗរកកល់ចង់ស្ទះព្រោះភ្ញាក់នឹងសំឡេងបងផាន់រ៉ាដែលកំពុងតែស្រែក។ ខ្ញុំស្រឹមភ្នែកងាកទៅបងផាន់រ៉ាឃើញគាត់ស្រែកទាំងឆ្កាដៃឆ្កាជើងនៅលើគ្រែម្នាក់ឯង៖

«ចេញ…ចេញទៅវើយ…ចេញ!!»

ខ្ញុំស្រឡាំងកាំងពេលឃើញគាត់មានកាយវិការ និងនិយាយស្ដីខុសប្រក្រតីបីដូចជាមនុស្សមមើ។ ខ្ញុំក៏ស្ទុះទៅបើកភ្លើងរួចក៏រត់មកអង្រួនបងផាន់រ៉ាដែលកំពុងស្រែកគ្រវាសដៃចុះឡើងទាំងបិទភ្នែកមិនព្រមឈប់៖

«បង…បងៗ!!»

ខ្ញុំអង្រួនបងផាន់រ៉ាខ្លាំងឡើងៗទាំងអារម្មណ៍ច្រាស់ច្រាល់ ព្រោះមិនធ្លាប់ឃើញគាត់បែបនេះនោះឡើយ។ លុះមួយសន្ទុះបងផាន់រ៉ាក៏ស្ទុះងើបភីងធ្វើឱ្យខ្ញុំលស់ព្រលឹងមិនស្ទើរទេ។

គាត់ដកដង្ហើមដង្ហក់សឹងតែដាច់ខ្យល់។ ថ្ងាសរបស់គាត់បែកញើសជោក ងាកមកខ្ញុំធ្វើមុខផ្អើលៗធ្វើឱ្យខ្ញុំឯណេះវិះតែផ្អើលតាមគាត់ដែរ។

«មានអីមែនបង?!»

គាត់ចាប់សម្រួលដង្ហើមបន្លឺសំឡេងទាំងគ្រវីក្បាលតិចៗ៖

«អត់មានអីទេសុណាន់! សម្រាកទៅ! បងគ្រាន់តែយល់សប្ដិអាក្រក់!»

ខ្ញុំញឹមៗបន្តិចរួចក៏ស្នើគាត់៖

«បងដាក់កង្ហារអត់ ខ្ញុំទៅដោតឱ្យ!» បងផាន់រ៉ាគ្រវីក្បាលតិចៗជាថ្មី៖

«មិនបាច់ទេសុណាន់! បងអរគុណច្រើន!»

ខ្ញុំក៏សសៀរមកសសរដាក់កុងតាក់ភ្លើងរួចក៏វាចា៖

«អ៊ីចឹងខ្ញុំបិទភ្លើងហើយណ៎ាបង?»

បងផាន់រ៉ាក៏ងក់ក្បាលតបខ្ញុំតិចៗ ខ្ញុំក៏បិទភ្លើងហើយឡើងទៅសម្រាកដូចធម្មតា។ ខ្ញុំដៀងភ្នែកទៅបងផាន់រ៉ាឃើញគាត់យកដៃគងថ្ងាសសម្រាន្ត។ ខ្ញុំទៅជាប្លែកអារម្មណ៍នឹងទឹកមុខគាត់អម្បាញ់មិញ ដែលគាត់ធ្វើដូចជាឃើញអ្វីម្យ៉ាងគួរឱ្យខ្លាចយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ។ ខ្ញុំប្រែខ្លួនទៅម្ខាងទាំងបន្ទោសខ្លួនឯង

«គិតច្រើនតែខ្លួនឯងហ្នឹងអាសុណាន់!» ខ្ញុំបិទភ្នែកសម្រាកទាំងពាំនាំនូវការគិតបែកអូរហូរស្ទឹងមិនចេះចប់រហូតដល់គេងលក់។

ព្រឹកព្រលឹម….

រយៈពេលមួយសប្ដាហ៍ដូចជាលឿនដល់ហើយ។ ខណៈនេះខ្ញុំកំពុងជិះម៉ូតូទៅបង្រៀនថ្នាក់ទី “៩ខ” ដូចកាលពីសប្ដាហ៍មុនដែរ។ ម្ដងនេះនៅសាលាដូចជាស្ងាត់ច្រៀប។

ខ្ញុំវ៉ៃជន្ទល់ម៉ូតូទាំងចោលភ្នែកទៅល្វែងសាលាបឋមហើយគ្រប់យ៉ាងក៏ស្ងាត់ឈឹងថែមទៀត។ ខ្ញុំមិនបន្តគិតច្រើនទេ តែក៏ដើរចូលទៅក្នុងថ្នាក់រៀនព្រោះកៀកម៉ោងណាស់ហើយ។

ថ្នាក់រៀនក៏មិនខុសពីមុនដែរ បង្អួចក៏បិទជិតចំណែកទ្វារក៏ផ្អោបជាប់គ្រាន់តែមិនចាក់សោប៉ុណ្ណោះ។ តាមស្មានមុខតែសិស្សនៅចាំក្នុងថ្នាក់ដូចថ្ងៃដែលខ្ញុំចូលបង្រៀនដំបូងហើយ។ ខ្ញុំបើកទ្វារក្រាក នៅខាងក្នុងគឺងងឹតឈឹងដូចមុន។

ខ្ញុំបោះជំហានចូលទៅខាងក្នុងថ្នាក់ ស្រាប់តែខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតព្រោះក្នុងថ្នាក់គ្មានមនុស្សសូម្បីតែម្នាក់។ ខ្ញុំដាក់កាតាបចុះទាំងជ្រួញចិញ្ចើម លុះងាកទៅតុសិស្សជាថ្មី ខ្ញុំប្រហោងពោះធ្លុងព្រោះម្ដងនេះឃើញមានសិស្សប្រុសម្នាក់គឺជាសិស្សដែលសុំខ្ញុំចេញទៅផ្ទះមុន កាលពីសប្ដាហ៍មុននោះកំពុងអង្គុយជាប់នឹងជញ្ជាំងទម្លាក់មុខជ្រប់។ ខ្ញុំក៏ទៅបើកបង្អួចកន្លែងខ្ញុំអង្គុយដូចមុនទាំងបន្លឺវាចា៖

«ប្អូន! ថ្ងៃហ្នឹងគ្នាយើងទៅណាអស់ហើយ?»

ខ្ញុំរង់ចាំចម្លើយតបតែមិនឮគេតបសោះ លុះខ្ញុំងាកទៅមុខមើលគេឃើញគេនៅតែទម្លាក់មុខជ្រប់គ្រវីក្បាលតតាត់។ ខ្ញុំឯណេះមិនជាខ្វល់ច្រើនទេគិតតែពីខំទាញគន្លឹះបង្អួចតែក៏ទាញមិនរួចសោះ។

«ចុះគន្លឹះនេះក៏ជាប់សម្បើមម្ល៉េះ?»

ខ្ញុំប្រឹងអស់កម្លាំងដៃតែគន្លឹះដូចជាមិនរង្គើឡើយ។ ភ្លាមនោះ ខ្ញុំក៏ធុំក្លិនស្អុយឡើងមក។ វាដូចគ្នានឹងក្លិនដែលខ្ញុំធុំកាលពីសប្ដាហ៍មុនខ្លាំងណាស់។ ក្លិនចាប់ស្អុយអសោចខ្លាំងឡើងៗសឹងតែបែកច្រមុះ។

ខ្ញុំងាកទៅប្រុងនឹងសួរសិស្ស ក៏ស្រាប់តែបាត់គេខណៈនោះដែរ។ ខ្ញុំប្រែជាស្រឡាំងកាំងដកដៃចេញពីគន្លឹះបង្អួចភ្លែត រួចក៏ចាប់គន់រំពៃមើលសិស្សប្រុសម្នាក់អម្បាញ់មិញ។ គ្រប់យ៉ាងគឺទទេសូន្យ បរិយាកាសត្រជាក់ស្រេងធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំលោតញាប់ឡើងៗដោយគ្មានមូលហេតុ។ ខ្ញុំខំស្រែកបន្លប់នូវអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច៖

«ប្អូន!! ប្អូន!!»

ស្ងាត់ឈឹង!

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍កាន់តែមិនស្រួលឡើងហើយ។ ខ្ញុំបោះជំហានយឺតៗតម្រង់ទៅទ្វារ នឹកចង់ទៅអើតមើលសិស្សខ្លាចគេចេញទៅក្រៅ ស្រាប់តែ…គ្រឹប!! ទ្វារស្រាប់តែបិទដោយស្វ័យប្រវត្តិ។

ខ្ញុំចាប់យកដៃអង្រួនទ្វារខ្លាំងៗតែទ្វារមិនសូម្បីតែរង្គើ។ នៅក្នុងសភាពងងឹតព្រាលៗ កាយវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំកំពុងចាប់យកនូវភាពត្រជាក់ស្រេង ខណៈដែលបេះដូងរបស់ខ្ញុំវិញកំពុងតែលោកក្ឌុកក្ដាក់ព្រោះយល់សភាពការណ៍មិនស្រួល។ ខ្ញុំស្ទុះបែរក្រោយទៅកញ្ឆក់យកកាតាបស្រាប់តែមានអ្វីម្យ៉ាងរមៀលមកចំជើងរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំឱនមើលភ្លែតឃើញជាក់ជាដីសគឺដីសពណ៌ក្រហម។

ខ្ញុំមិនបង្អង់យូរទេកញ្ឆក់កាតាបបាន ខណៈដែលសំឡេងកកិតនៅលើក្ដារខៀនរបៀបនរណាសរសេរដីសថ្មីនៅលើក្ដារខៀនចាប់លាន់ឮងឺតៗ។ ខ្ញុំបែរមុខយឺតៗទៅក្ដារខៀនទាំងជើងខ្ញុំចាប់ផ្ដើមញ័រ។

វឹប!! ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗ…បញ្ជាឱ្យខួរក្បាលអាននូវអ្វីដែលលេចត្រដែតនៅលើក្ដារខៀន។ អក្សរក្រហមឆេះសរសេរថាថ្នាក់ទី “៩ខ” …ទេ!…គឺថ្នាក់ទី៩ “ខ…ខ្មោច”។ ខ្ញុំទៅជាលើកជើងមិនរួចហាក់ដូចជាណឺរ៉ូនចលកររបស់ខ្ញុំមិនដំណើរការយ៉ាងដូច្នេះឯង។

«លោកគ្រូ!!»

ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗលេបទឹកមាត់ក្អឹក។ សោតវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំចាប់បានសំឡេងក្មេងជំទង់លាន់មកពីខាងលើ។ មួយរំពេចនោះតំណក់ទឹកអ្វីក៏មិនដឹងធ្លាក់មកពីខាងលើចំកណ្ដាលថ្ងាសខ្ញុំពេញៗ។ តក់ៗ!! ខ្ញុំខាំមាត់ពង្រឹងខ្លួនឯងងាកមើលទៅប្រភពតំណក់ទឹកយឺតៗ។ មិនទាន់ងើយបានស្រួលបួលផង…..

ក្ឌុក!! តំណក់ទឹកខ្ចាយពេញមុខរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំជូតតំណក់ទឹកខ្លាំងៗចេញពីមុខរបស់ខ្ញុំ ស្របពេល…គ្រាំង!! ទ្វារចាប់ផ្ដើមរបើក។ ខ្ញុំងាកមុខទៅទ្វាររួចលាដៃទាំងពីរមើលយ៉ាងរហ័ស។ ខ្ញុំញ័រដៃទទ្រើកព្រោះនោះមិនមែនជាទឹកនោះទេគឺសុទ្ធតែជាឈាម។

«ឈាម!…ឈាមៗ!»

ខ្ញុំស្រែកខ្លាំងៗទាំងដង្ហក់ខ្យល់។ ម្ដងនេះខ្ញុំប្រើកម្លាំងលើកជើងមួយទំហឹងបោះពួយតម្រង់មាត់ទ្វារ​ តែខុសពីការគិត ទ្វារក៏បិទគ្រាំងជាថ្មីលាន់ព្រមជាមួយនឹងសំឡេងបង្អូសៗយឺតៗបន្លឺឡើង៖

«លោកគ្រូ!!»

«ហ៊ើយ!!»

ខ្ញុំស្រែកខ្លាំងៗ   ព្រោះអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងឃើញនោះគឺជាក្មេងប្រុសពាក់អាវសប្រឡាក់សុទ្ធតែឈាម កំពុងតែងើបឈរកាច់កកាច់ដៃជើងហើយក៏សម្លឹងមកខ្ញុំទាំងសើចចេញធ្មេញខ្មៅកខ្វក់។

«ខ…ខ្មោច!!»

ខ្ញុំស្រែកសឹងតែមិនរួច ភ្នែកទាំងគូរត់មកនៅកញ្ចឹងក ខណៈដែលរាងកាយរបស់ក្មេងនោះកំពុងតែលូនចូលមករកខ្ញុំសន្សឹមៗ។ ខ្ញុំចាប់បង្វែរទិសដៅមកអង្រួនទ្វារខ្លាំងៗជាថ្មីតែនៅតែមិនបានផល។ ខ្ញុំងាកទៅវិញក៏ស្រាប់តែ…មុខទល់មុខ…ធ្មេញខ្មៅកខ្វក់ញញឹមចេញមកជាមួយនឹងកែវភ្នែកដិតដាមទៅដោយឈាម….

«លោកគ្រូបង្រៀនខ្ញុំទេ…?!»

ស្របជាមួយនឹងពាក្យនេះ វាក៏កន្ត្រាក់ទាញដៃម្ខាងខ្លួនឯងដាច់បាញ់ឈាមក្រហមឆ្អៅ។ ខ្ញុំបើកភ្នែកប៉ុនៗពងមាន់ទាំងញ័រខ្លួនចំប្រប់ ប្រឹងស្រែកអស់ៗ៖

«អត់ទេ! អត់ទេ…ជួយផង…ជួយផង!!»

ខ្មោចក្មេងជំទង់ញញឹមមករកខ្លួនយ៉ាងគឃ្លើនរួចក៏បង្វិលក្បាលរបស់វាទៅក្រោយដាច់ជ្រុះពីលើកមួយរំពេច។

ក្បាលនោះធ្លាក់ទៅដល់ដីមែនពិត តែកែវភ្នែកនៅបន្តសម្លឹងខ្ញុំជាប់ មុននឹងបបូរមាត់ប្រេះក្រហែងរបស់វារលាស់សម្ដីបង្អូសៗគួរឱ្យភ័យខ្លាចព្រឺក្បាលឥតឧបមា៖

«លោកគ្រូបង្រៀនខ្ញុំទេ…?! បង្រៀនទេ?!…»

ខ្ញុំសឹងតែគាំងបេះដូងនៅនឹងកន្លែង តែប្រឹងបញ្ចេញកម្លាំងស្រែកជាថ្មីម្ដងទៀត បើទោះបីជាគ្មានសង្ឃឹមថាមានអ្នកមកជួយក៏ដោយ៖

«ជួយផង…ជួយខ្ញុំផង…នរណាក៏បានដែរជួយផង!!»

«សុណាសុងគីៗមករកេងនោះកំពុងតែលើរអូសថឌងខ្ន់!! សុណាន់!!»

«ហ៊ឺកកកក!!!»

ខ្ញុំភ្ញាក់មកទាំងសើងមម៉ើង ហើយម្ដងនេះគឺបងផាន់រ៉ាជាអ្នកអង្រួនខ្ញុំញាប់ដៃវិញម្ដង។ ខ្ញុំបែកញើសស្អិតតតាត់ពេញខ្លួន ដកដង្ហើមសឹងតែមិនដល់គ្នា។ បងផាន់រ៉ាសម្លឹងមកខ្ញុំទាំងឆ្លេឆ្លា៖

«សុណាន់យល់សប្ដិអាក្រក់អ្ហេស?»

ខ្ញុំព្យាយាមសម្រួលអារម្មណ៍​ រៀបថានឹងឆ្លើយតែសំឡេងមួយក៏បន្លឺចេញមកពីខាងក្រៅល្មម៖

«លោកគ្រូ! លោកគ្រូ!!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ក្រញាងពេលឮគេហៅលោកគ្រូ។ ខ្ញុំនឹកឃើញដល់យល់សប្ដិដែលប្រៀបដូចជារឿងកើតឡើងនឹងភ្នែកស្រស់។ ឯបងផាន់រ៉ាក៏ប្រញាប់តប៖

«បាទមីង!!»

តបរួចបងផាន់រ៉ាក៏ប្រញាប់ចេញទៅក្រៅ ទៅទទួលបបរពីមីងក្នុងភូមិដែលជាម្ចាស់ដីចម្ការដំឡូងជាប់ផ្ទះស្នាក់របស់ពួកយើង ហើយជារឿយៗគាត់តែងយកបបរមកជូនពួកយើងរៀងរាល់ថ្ងៃអាទិត្យមិនដែលខានឡើយ។ បទសន្ទនារបស់មីងឱកនិងបងផាន់រ៉ាក៏លាន់ឮមកដល់កន្លែងខ្ញុំដេក៖

«មីងយកបបរមកជូនលោកគ្រូ!»

សំឡេងបងផាន់រ៉ាតបទៅមីងឱកវិញ៖

«បាទអរគុណច្រើនមីង! ក្រែងចិត្តមីងដល់ហើយខំយកមកជូនពួកខ្ញុំរាល់អាទិត្យបែបនេះ!»

«ហ៊ឺ…ដឹងជាក្រែងចិត្តអីទេលោកគ្រូ! លោកគ្រូខំមកបង្រៀនដល់នេះមីងសប្បាយចិត្តណាស់ហើយ ព្រោះមិនហត់ឱ្យកូនឡើងទៅរៀននៅឯទីរួមស្រុក! អឺ…បើអ៊ីចឹងមីងទៅវិញសិនហើយណ៎ា ដោយសារបន្តិចទៀតហ្នឹងមីងប្រញាប់ទៅបើកអំណោយនៅសាលា!»

«បាទមីង! អរគុណម្ដងទៀតមីង!!»

«ចាសលោកគ្រូ!!»

មួយសន្ទុះបងផាន់រ៉ាក៏ដើរចូលមកក្នុងវិញ ទាំងយកស្រាក់បបរដាក់លើតុ រួចក៏ងាកមកខ្ញុំដែលកំពុងតែអង្គុយលើគ្រែដេក យកដៃជ្រោងសក់ទាំងទឹកមុខស្លេកស្លាំងនៅឡើយ៖

«ម៉េចហើយសុណាន់?»

ខ្ញុំគ្រវីក្បាលតិចៗ៖

«អត់អីទេបង! គ្រាន់តែយល់សប្ដិអត់ល្អ!!»

បងផាន់រ៉ាក៏ងក់ក្បាលតបតិចៗ៖

«ដូចតែបងយប់មិញដែរ!!…អ៎មែន! បើអត់អីទេប្រញាប់ទៅងូតទឹករៀបចំខ្លួនទៅចឹង ន្អាលនឹងមកញ៉ាំបបរហើយទៅសាលារៀន ព្រោះយើងត្រូវទៅធ្វើជំនួយការបើកអំណោយជូនអ្នកភូមិ!!»​

ខ្ញុំចាប់ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច៖

«ម៉េច…ខ្ញុំដូចអត់ដឹងអីសោះចឹងបង?!»

«លោកគ្រូនាយកទើបនឹងទូរសព្ទមកប្រាប់មិញហ្នឹង! និយាយទៅការចែកអំណោយហ្នឹងធ្វើឡើងភ្លាមៗចឹងណ៎ះដោយសារគេទើបឧបត្ថម្ភមកភ្លាមៗដែរហ្ន៎!»

ខ្ញុំញញឹមស្រាលតបបងផាន់រ៉ារួចក៏ប្រញាប់ងើបរៀបចំផួយមុងហើយក៏ទៅងូតទឹករៀបចំខ្លួនទៅសាលា។

សាលារៀន….

ខ្ញុំអង្គុយនៅកន្លែងមួយ ជួយប្រាប់បងប្អូនពូមីងកន្លែងដែលពួកគាត់ត្រូវផ្ដិតមេដៃដើម្បីបើកអំណោយ។ ចំណែកបងផាន់រ៉ាគឺជួយរៀបចំការបើកអំណោយនេះឱ្យមើលទៅមានសណ្ដាប់ធ្នាប់។ ព្រោះយល់សប្ដិកាលពីយប់មិញធ្វើឱ្យមកដល់សាលា ខ្ញុំដូចជាមានអារម្មណ៍ភ័យៗចេះតែមិនស្រួលក្នុងចិត្តយ៉ាងម៉េចក៏មិនដឹង។

ខ្ញុំសារភាពទោះបីជាខ្ញុំអាយុជាង២២ឆ្នាំហើយក៏ពិតមែន តែរឿងខ្មោចអីនោះគឺខ្ញុំអ្នកកំពូលខ្លាចហើយ។ ត្រឹមក្នុងយល់សប្ដិខ្ញុំភ័យស្លន់ដល់ម្ល៉ឹង ចុះទម្រាំតែចួបពិតទៀត ធានាថាខ្ញុំសន្លប់ឬស្លាប់នៅមួយកន្លែងមិនខានទេ។

«លោកគ្រូផ្ដិតមេដៃតានេះអ្ហេស?…លោកគ្រូ! លោកគ្រូ!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតប្រញាប់បង្វែរអារម្មណ៍មកតបនឹងពូយ៉ន ពោះម៉ាយកូនមួយដែលខ្ញុំទើបនឹងស្គាល់គាត់ថ្មោងថ្មីនេះដែរ។

«បាទពូបាទ!…ត្រង់នេះពូ!!»

គាត់ផ្ដិតមេដៃរួចហើយក៏ញញឹមអរគុណខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏ញញឹមតបគាត់វិញជាការគួរសមទៅតាមចរិតមិនចេះឆ្មើងឆ្មៃរបស់ខ្ញុំ។

«ចាសមីង! ត្រង់នេះមីង!»

សំឡេងស្រួយស្រែសមួយបន្លឺឡើងនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីខ្ញុំឡើយ។ ខ្ញុំងាកទៅប្រភពសំឡេង។ ខ្ញុំក៏ចាប់ស្រឡាំងកាំង…រោមភ្នែកងរខ្ទើតគ្របលើកែវភ្នែកខ្មៅយង់។ ស្នាមញញឹមមានមន្តស្នេហ៍សើចខួចទាញថ្ពាល់ទាំងសងដិតក្រឡៅ។ សក់ចងទៅក្រោយវែងហួសត្រគាកត្រង់ខ្មៅក្រិបដូចកេសាភូមរី។

ល្អអីក៏ល្អម្ល៉េះ!? ស្អាតអីក៏ស្អាតយ៉ាងនេះ!? នៅចុងកាត់មាត់ញកមានផ្កាក្រពុំមួយទងលាក់ខ្លួនអ្ហេស? ខ្ញុំនៅសុខៗក៏ញញឹមឡើងមកដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ នាងកំពុងចង្អុលបង្ហាញកន្លែងផ្ដិតមេដៃដោយកាយវិការរហ័សរហួននិងយកចិត្តទុកដាក់ខ្ពស់។

«លោកគ្រូ! លោកគ្រូ!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ក្រញាងជាថ្មី។ នេះខ្ញុំភ្លឹកទៀតហើយអ្ហេស?! យ៉ាងម៉េចឯងហ្នឹងអាសុណាន់? ខ្ញុំប្រញាប់បង្ហាញកន្លែងផ្ដិតមេដៃទៅលោកយាយរួចក៏លួចងាកទៅមើលនារីល្អឯកតំណាលគ្នានិងនាងងាកមកសម្លឹងខ្ញុំដែរ។

ពុទ្ធោ!! កែវភ្នែករបស់នាងបាញ់ទម្លុះបេះដូងខ្ញុំដូចគ្រាប់ព្រួញកាមទេព។ នាងមិនសើចមិនញញឹមអ្វីទាំងអស់តែបែរជាងាកទៅវិញក្រូស។ ខ្ញុំឯណេះទៅជាមានកម្លាំងព្រឺសលួចញញឹមម្នាក់ឯង។ ខ្ញុំប្រាប់ត្រង់ណាខ្ញុំមិនធ្លាប់មានស្នេហាទេ។

រហូតមករៀនដល់វិទ្យាស្ថានគរុកោសល្យក៏ធ្លាប់តែដឹងថាមានសិស្សប្អូនលួចស្រឡាញ់ខ្ញុំតែប៉ុណ្ណឹងឯង។ សានេះក្នុងខ្លួនខ្ញុំដូចជាយ៉ាងម៉េចក៏មិនដឹង។ អង្គុយដូចមិនចង់ជាប់សោះ។ ខំទប់ចិត្តកុំឱ្យច្រាស់ច្រាល់តែចិត្តកុំភ្នែកនៅតែមិនសហការគិតតែចង់ងាកទៅមើលនាង។ នាងជាគ្រូបង្រៀនដែរអ្ហេស? ឬជាអ្នកធ្វើការស្ម័គ្រចិត្ត? នាងជាកូនចៅនរណា? ឬនាងមកពីស្រុកផ្សេងដូចខ្ញុំដែរទេដឹង? សុខៗខ្ញុំក៏ដាក់សំណួរសួរខ្លួនឯងយ៉ាងច្រើន។

ខ្ញុំគ្រវីក្បាលសើចតិចៗ “បើឯងចង់ដឹងសួរនាងទៅអាសុណាន់!” “អត់ទេ! ឱ្យសួរយ៉ាងម៉េច?! បើនាងមិនតបមិនខ្មាសគេពេញហ្នឹងទៅហើយទេអ្ហី?”

«លោកគ្រូ! លោកគ្រូ!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតប្រញាប់តបញាប់មាត់ដោយស្វ័យប្រវត្តិ៖

«បាទៗផ្ដិតមេដៃត្រង់នេះ!!»

សំឡេងសើចកក្អឹកក៏បន្លឺឡើងមក។ ខ្ញុំស្ទុះងើបមុខមើលទើបដឹងថាជាបងផាន់រ៉ាសោះ។ គាត់ឈរឱបដៃសម្លឹងមកខ្ញុំឆ្វេងស្ដាំរួចក៏ចូលមកនិយាយខ្សឹបៗ៖

«ថីហ្នុង? ភ្លឹកដល់ណាដល់ណីហើយ? ម៉េចបានអ្នកគ្រូស្អាតអង្គុយធ្វើការជិតអារម្មណ៍លែងនៅនឹងខ្លួនហើយអ្ហីលោកគ្រូ?»

ខ្ញុំសើចញឹមៗតែក៏ព្យាយាមនិយាយបន្លប់៖

«មានណាបង! និយាយចឹងអស់មនុស្សហើយតើអ្ហីបង?»

បងផាន់រ៉ាមិនទាន់ទាំងតបផង សំឡេងមួយក៏បន្លឺមកបង្អាក់៖

«អូ៎! លោកគ្រូៗនៅនេះស្រេច! ខ្ញុំសុំពឹងលោកគ្រូទាំងពីរជួយឌុបអង្ករទៅវត្តប្រគេនព្រះសង្ឃបានពីរការ៉ុងផងលោកគ្រូ!»

ពូប៉ែនដែលជាមន្ត្រីនគរបាលនៅទីនេះសុំពឹងពាក់ពួកខ្ញុំ។  ខ្ញុំនិងបងផាន់រ៉ាក៏ទទួលជួយយ៉ាងរីករាយ។

ការពិតខ្ញុំនិងបងផាន់រ៉ាបានស្គាល់ពូប៉ែនតាំងពីមកដល់ទីនេះដំបូងម្ល៉េះ។ ម៉ែមានប្រសាសន៍ផ្ដាំខ្ញុំពីផ្ទះថា ពេលមកនៅទីនេះត្រូវស្គាល់មន្ត្រីនគរបាលខ្លះក្រែងលោមានការអាសន្នអីនឹងបានពឹងពាក់។

បងផាន់រ៉ានិងខ្ញុំក៏ដើរទៅតាមពូប៉ែនទាំងខ្ញុំឆ្លៀតក្រឡេកភ្នែករកមកនារីសោភាអម្បាញ់មិញ តែដូចជាមិនឃើញនាងសោះ។ ផ្ទុយទៅវិញខ្ញុំបែរជាឃើញពូយ៉នកំពុងតែលើកអង្ករមួយការ៉ុងដាក់លើម៉ូតូកញ្ចាស់របស់គាត់ ខណៈដែលខ្ញុំដូចជាប្រហែលមុខនឹងក្មេងស្រីជំទង់ម្នាក់ដែលកំពុងតែឈរជួយទប់ដៃម៉ូតូពូយ៉ននោះ។

«ហ្នឹងកូនស្រីពូយ៉នឈ្មោះយ៉ែន!! ឮគ្រូនាយកប្រាប់ថាយ៉ែនទើបនឹងឈប់រៀនកាលពីឆ្នាំមុនហ្នឹងឯង! នាងឈប់រៀនចំណាកស្រុកទៅធ្វើការនៅភ្នំពេញ​ តែមិនទាន់បានកន្លះឆ្នាំស្រួលបួលផងក៏ត្រលប់មកស្រុកវិញ! ពេលគ្រូនាយកទៅហៅឱ្យយ៉ែនមកចូលរៀនវិញ នាងក៏ប្រកែកប្រាប់ថាជាប់ស៊ីឈ្មួលធ្វើស្មៅដំឡូងឱ្យគេហើយណាមួយទោះនាងចូលរៀនវិញក៏រៀនមិនទាន់គេដែរ!!»

ស្ដាប់សម្ដីបងផាន់រ៉ា ខ្ញុំគួរតែអាណិតនាងព្រួច ប៉ុន្តែពេលនេះខ្ញុំស្រាប់តែភ្ញាក់ផ្អើលឡើងមក ក៏ព្រោះតែយ៉ែននេះហើយដែលជាក្មេងស្រីនិយាយឆ្លើយឆ្លងជាមួយខ្ញុំនៅក្នុងថ្នាក់ទី “៩ខ” នោះ។

ចុះហេតុអីក៏បងផាន់រ៉ានិយាយថានាងឈប់រៀនទៅវិញស៊ីឈ្មួលដកដំឡូងគេទៅវិញ។ ក្រែងថ្ងៃនោះនាងមកអង្គុយរៀនជាមួយខ្ញុំទេតើ។​​ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមច្រាស់ច្រាល់តាមសម្លឹងពូយ៉នឌុបអង្ករនិងស្រីយ៉ែនចេញទៅរហូតដល់ថ្នាក់បងផាន់រ៉ាស៊ីផ្លេម៉ូតូហៅខ្ញុំទើបខ្ញុំភ្ងាក់ខ្លួនស្ទុះទៅឌុបអង្ករទៅវត្ត។

ពូប៉ែន បងផាន់រ៉ា និងខ្ញុំនាំគ្នាឌុបអង្ករយកទៅវត្តដែលនៅឆ្ងាយពីសាលារៀនគួរសម។

ទិដ្ឋភាពនៅវត្តដែលខ្ញុំបានឃើញក៏មានសភាពខ្វះខាតច្រើនមិនខុសពីសាលានោះទេ។ នៅក្រោយវត្តគឺជាកូនភ្នំមួយដែលមានទេសភាពខៀវស្រងាត់។ ព្រះអាទិត្យបញ្ចេញរស្មីលាយនឹងអាកាសធាតុត្រជាក់ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ឮតែសំឡេងរ៉ៃយំល្វើយៗ ខ្យល់បក់មកត្រសៀកៗលាយនឹងពិដោរក្លិនផ្កាក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់ ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាជីវិតរស់នៅទីនេះគឺសាមញ្ញតែមានក្ដីសុខណាស់។

បន្ទាប់ពីយកអង្ករទៅទុករួចខ្ញុំនិងបងផាន់រ៉ានាំគ្នាដើរមើលបរិវេណវត្តបន្តិចទាំងថតរូបខ្លះៗផង។ លុះមួយសន្ទុះក្រោយមក ពូប៉ែនក៏ហៅខ្ញុំនិងបងផាន់រ៉ាទៅចួបជាមួយនឹងលោកគ្រូសង្គ្រាជ។ លោកគ្រូសង្គ្រាជមានសង្ឈដីកាសុំឱ្យខ្ញុំនិងបងផាន់រ៉ាឆ្លៀតពេលទំនេរល្ងាចៗថ្ងៃសៅរ៍អាទិត្យមកជួយបង្រៀនអង់គ្លេសព្រះសង្ឃក្មេងៗនៅក្នុងវត្តព្រោះវត្តនៅដាច់ឆ្ងាយពីភូមិស្រុក ម្យ៉ាងព្រះសង្ឃក៏ខ្វះមធ្យោបាយធ្វើដំណើរដើម្បីទៅរៀនអង់គ្លេសជាមួយក្មេងៗក្នុងភូមិផង។

ទីបំផុតខ្ញុំក៏យល់ព្រមតាមសង្ឈដីការបស់លោកគ្រូសង្គ្រាជវត្ត ព្រោះខ្ញុំក៏ចេះភាសាអង់គ្លេសខ្លះៗល្មមអាចចែករំលែកទៅកាន់សេមណេរក្នុងវត្តដែរ។ ចំណែកបងផាន់រ៉ាវិញគាត់ពិតជាសោកស្ដាយណាស់ដែលមិនអាចជួយបង្រៀនភិក្ខុសាមណេរបាន ព្រោះតែគាត់ត្រូវឡើងទៅរៀននៅសកលឯខេត្តដោយសាលាគាត់ចាប់ផ្ដើមបង្រៀនឆមាសថ្មីនៅសប្ដាហ៍ក្រោយនេះហើយ។

………………….

យប់នៅផ្ទះស្នាក់សម្រាប់គ្រូបង្រៀន…

ម៉ោងប្រាំបួនយប់…

ខ្ញុំបិទភ្នែកចូលសម្រាកលឿនខុសពីសព្វមួយដង ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅបើកភ្លើងខាងមុខផ្ទះស្នាក់ចោល ព្រោះទុកចាំបងផាន់រ៉ាដែលគាត់ទៅចួបជុំជាមួយនឹងលោកគ្រូនាយកនៅឯផ្ទះលោកគ្រូនាយកតាំងពីម៉ោងជិត៧ល្ងាចម្ល៉េះ។

ខ្ញុំបដិសេធមិនទៅចូលរួមនោះទេព្រោះថាខ្ញុំដូចជាល្វើយប្លែក។ អ្វីដែលសំខាន់គឺខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថារោយស្មាខាងស្ដាំមួយចំហៀងទៀតហើយ។ ខ្ញុំប្រះដេកទាំងយកដៃគងថ្ងាស។ យប់នេះខ្ញុំប្រុងទូរសព្ទទៅម៉ែតែទូរសព្ទគ្មានសេវាសោះ។

ចង់យកមក scroll Facebook លេងតែក៏គ្មានអ៊ីនធើណេត។ ខ្ញុំបន្ធូរដង្ហើមធំ ចិត្តក៏ចាប់រវើរវាយទៅដល់មនុស្សស្រីដែលខ្ញុំបានឃើញកាលពីព្រឹកមិញ។ ខ្ញុំស្រាប់តែញញឹមឡើងមក។ គ្រូបង្រៀនខ្ញុំនេះនៅបរិសុទ្ធទាំងកាយទាំងចិត្តតែម្ដង ព្រោះកន្លងមកក៏គិតតែពីខំរៀនមិនបានគិតគូររឿងស្នេហាអីអស់ហ្នឹងទេ។

ខ្ញុំមិនស្គាល់ថាអ្វីជាស្នេហាទេ ដឹងត្រឹមតែខ្ញុំចង់ឃើញមុខនាងទៀត។ កំពុងតែគិតបណ្ដើរដេកសើចម្នាក់ឯងបណ្ដើរ​ស្រាប់តែសំឡេងក្រិកក្រុកលាន់ឮនៅមុខទ្វារ។ ខ្ញុំប្រែទឹកមុខជ្រួញចិញ្ចើមស្ទុះងើបយកដៃច្រត់គ្រែសម្លឹងទៅទ្វាររួចក៏ចាប់ស្រែកហៅ៖

«បងផាន់រ៉ា! បងចូលមកខ្ញុំអត់ចាក់គន្លឹះទ្វារទេបង!»

ស្ងាត់ឈឹង! ខ្ញុំទ្រឹងបន្តិច ឬក៏គិតច្រើនខ្លួនឯងទេដឹង? បងផាន់រ៉ាត្រូវដងត្រូវផ្លែជាមួយនឹងលោកគ្រូនាយកណាស់ បើបានព្រោកប្រាជ្ញផងមិនក្រោមពីរទៅបីម៉ោងទេ។ មើលទៅគាត់មិនទាន់ត្រលប់មកវិញទេ។

ខ្ញុំផ្ដេកក្បាលចុះវិញតែក៏…ក្រាក!! ខ្ញុំស្ទុះងើបភីងសម្លឹងទៅទ្វារដែលរបើកអម្បាញ់មិញ។ ភ្លឹប!! ភ្លើងដាច់!! ខ្ញុំចាប់មានអារម្មណ៍មិនស្រួល៖

«បងផាន់រ៉ា!! បង!!»

ទ្វាររបើកតែគ្មានមនុស្សនោះទេ។ ម្យ៉ាងទៀតបើជាបងផាន់រ៉ាមែនខ្ញុំច្បាស់ជាឮសំឡេងម៉ូតូរបស់គាត់មិនខាន។ ភាពងងឹតនៅតែពន្លឺព្រាលៗនៅកន្លែងខ្ញុំដេកបែរជាត្រូវពន្លឺឆ្វាចចុះឡើងចុចចូលមក របៀបដូចមាននរណាបញ្ចាំងពិលចូលមកមួយភ្លែតហើយក៏បាត់ទៅវិញ។ ខ្ញុំឆ្ងល់ហួសពីឆ្ងល់។

«នរណាមកបញ្ចាំងអីយប់ថ្មើរណេះ?»

ឬក៏គេដើរចាប់សត្វនៅតាមរងដំឡូងព្រោះនៅម្ខាងផ្ទះស្នាក់របស់ខ្ញុំគឺជាចម្ការដំឡូងដែលមានដើមដំឡូងដុះផុតក្បាល។ ខ្ញុំសន្សឹមៗដើរចេញទៅក្រៅដែលមានពន្លឺព្រះចន្ទជះចេញមកព្រាលៗល្មមអាចសម្គាល់អ្វីជុំវិញខ្លួនបានតិចតួច។ ខ្ញុំមកដល់មុខទ្វារ ស្របពេលដែលពន្លឺពិលចាំងចេញពីចម្ការដំឡូងមកមួយភ្លែតទៀតហើយក៏បាត់ទៅវិញ។ ខ្ញុំឈរធ្មឹងបន្តិចស្រាប់តែ…ប្រោក!! សំឡេងអូសអ្វីក៏មិនដឹងលាន់ឡើងមកនៅម្ដុំភ្លើងពិលមុននេះ។

ដោយការចង់ដឹងខ្ញុំក៏ដើរលបៗទៅជិតរបងលួសដែលនៅជាប់នឹងចម្ការដំឡូងនោះ។ ខ្ញុំក្រឡេកភ្នែកឆ្វេងស្ដាំរកមើលមនុស្សតាមប្រភពសំឡេងដែលឮមក ទាំងដែលដឹងថាក្នុងរងដំឡូងងងឹតឈឹងក៏ដោយ។

មួយរំពេចនោះខ្ញុំក៏ស្រាប់តែកំណត់បានស្រមោលស្ទុងៗហាក់ដូចកំពុងធ្វើអ្វីម្យ៉ាង។ កំពុងព្យាយាមស្យង់មើលសឹងតែភ្លេចដកដង្ហើម អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំបែរជាកំពុងប្រាប់ខ្ញុំថាមាននរណាដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះស្នាក់របស់ខ្ញុំទៅវិញ។

ខ្ញុំចាប់ងាកទៅមើលផ្ទះស្នាក់ភ្លាមៗតែគ្រប់យ៉ាងគឺស្ងប់ស្ងាត់ល្អណាស់។ លុះងាកត្រលប់មកវិញស្រមោលស្ទុងៗមុននេះក៏បាត់ទៅណាក៏មិនដឹង។ ក្ឌាំង!! សំឡេងធ្លាក់របស់លាន់មកពីក្នុងផ្ទះស្នាក់របស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំស្រឡាំងកាំងលបៗទៅផ្ទះស្នាក់វិញមកពួនក្បែរទ្វារព្រោះខ្ញុំគិតថាដូចមានអ្វីម្យ៉ាងខុសប្រក្រតីហើយ។

ឬជាចោរ?? នឹកដល់ពាក្យចោរ ខ្ញុំទៅជាបុកពោះប៊ឹបខំតាំងជំហរនៅជិតទ្វារលួចមើលតាមប្រឡោះជញ្ជាំង។ ខាងក្នុងងងឹតដល់ថ្នាក់ខ្ញុំចាក់ភ្នែកមិនធ្លុះ។ កំពុងស្យង់ស្មារតីលបលួចមើល ស្រាប់តែស្អីក៏មិនដឹងទម្លាក់មកលើស្មាខ្ញុំពឹប! ខ្ញុំភ្ញាក់ក្រញាងស្ទុះងាកអស់ទំហឹង៖

«សុណាន់! មកអើតឡឺមស្អីនៅទីនេះទៅវិញ?»

ខ្ញុំបន្ធូរដង្ហើមលាន់សូរឃូរ កាលបើនៅចំពោះមុខខ្ញុំនេះគឺជាបងផាន់រ៉ាទាំងសាច់ទាំងឈាម។ ខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើមក្រឡេកឆ្វេងស្ដាំបន្តិចទើបសួរគាត់៖

«បងផាន់រ៉ា! ចុះឯណាម៉ូតូបង?»

«ចូលទៅក្នុងសិនទៅចាំនិយាយគ្នា!»

ខ្ញុំដូចជាចង់ឃាត់បងផាន់រ៉ាកុំឱ្យចូលទៅក្នុង តែបងផាន់រ៉ាក៏ដើរចូលទៅក្នុងយ៉ាងរហ័ស។ ខ្ញុំសន្សឹមៗដើរតាមពីក្រោយគាត់ទៅ។ គាត់ចុចបើកភ្លើងភ្លឺរន្ធាលឡើងមក។ ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗ…ក្រែងមុននេះភ្លើងដាច់អ្ហេស?? ម៉េចបានទៅជាអ៊ីចឹងកើត? ឬក៏ភ្លើងដាច់មួយភ្លែតហើយក៏មកវិញ?! បងផាន់រ៉ាងាកមកខ្ញុំធ្វើមុខឆ្ងល់៖

«ម៉េចមិនបើកភ្លើងក្រៅចាំបង? ហើយចេះទៅអើតឡឺមនៅក្រៅទៅកើត…បងស្មានថាជាចោរតើវិះតែវាយទៅហើយ! ចុះម៉េចបានជាសុណាន់ទៅធ្វើអីនៅក្រៅអ៊ីចឹង?»

ខ្ញុំសម្រួលទឹកមុខស្លន់ស្លោរួចក៏និយាយតិចៗរាងខ្សឹបៗ៖

«គឺអឺ…ខ្ញុំចេញទៅយកខ្យល់អាកាសមួយភ្លែតទើបខ្ជិលបើកភ្លើង តែពេលត្រលប់មកវិញក៏ឮសំឡេងក្ឌុងក្ឌាំងក្នុងបន្ទប់ ទើបគិតស្មានថាមាននរណាចូលក្នុងបន្ទប់ណ៎ាបង!»​

ខ្ញុំប្រតិដ្ឋរឿងឡើងមក។ ប្រាកដណាស់! តាំងពីមកបង្រៀននៅទីនេះខ្ញុំចួបរឿងប្លែកៗច្រើនណាស់ មិនថាតែរឿងពិតដូចជាសិស្សក្នុងថ្នាក់ទី “៩ខ” ការឮសំឡេងក្ឌុកក្ឌាំងប្លែកៗ ឬសូម្បីតែរឿងយល់សប្ដិចម្លែកៗកាលពីយប់មិញដែលខ្ញុំនៅតែលាក់ជាមួយនឹងបងផាន់រ៉ាដដែល។

មែនហើយ! បងផាន់រ៉ាប្រាកដជាថាខ្ញុំគិតច្រើនដោយខ្លួនឯងបើសិនជាខ្ញុំនិយាយរឿងគ្រប់យ៉ាងប្រាប់គាត់ ហើយខ្ញុំផ្ទាល់ក៏មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងបែបហ្នឹងដែរ។ បងផាន់រ៉ាចាស់ចិត្តចាស់គំនិតជាងខ្ញុំមិនផ្អើលៗដូចខ្ញុំដែលទើបតែអាយុ២០ស្ដើង នៅមិនទាន់ចាស់គំនិតដូចគាត់នោះទេ។ ខ្ញុំប្រញាប់សួរបងផាន់រ៉ាមិនឱ្យគាត់សួរបកខ្ញុំទាន់ទេ៖

«ចុះបងវិញ…ឯណាម៉ូតូ?»

បងផាន់រ៉ាដែលស្រវឹងស្រឿងៗផង ហូតយកកន្សែងពោះគោរៀបចំទៅងូតទឹកបណ្ដើរទាំងនិយាយតិចៗបណ្ដើរ៖

«ម៉ូតូបងធ្លាយកង់នៅផ្ទះគ្រូនាយកហ្នឹងឯង ទើបគាត់ជូនបងមកទៅ!»

ខ្ញុំភ្ញាក់បន្តិច…ថាម៉េច គ្រូនាយកជូនមក? ម៉េចបានជាខ្ញុំមិនឮសំឡេងម៉ូតូគ្រូនាយក? ឬពេលនោះខ្ញុំកំពុងផ្ចង់រកមើលមនុស្សនៅក្នុងបន្ទប់ទេដឹង?

«ចឹងបងរកទៅងូតទឹកសិនហើយ…ក្ដៅស្អុះណាស់! បើសុណាន់ងុយគេងបិទភ្លើងក្នុងទុកតែភ្លើងក្រោយទៅបានហើយ!»

«បាទបង!!»

បងផាន់រ៉ាញញឹមតបខ្ញុំបន្តិចទើបដើរចេញតាមទ្វារក្រោយទៅបន្ទប់ទឹក។

…………………………

នៅសាលារៀន….

ថ្នាក់ទី៨ “ក”

ខ្ញុំកំពុងសរសេរចំណងជើងមេរៀននៅលើក្ដារខៀន ខណៈដែលកូនសិស្សស្រីម្នាក់ដែលបានសម្ដីជាងគេនៅក្នុងថ្នាក់ មិនសូវជាខ្លាចនរណានោះបន្លឺសំឡេងស្រួយស្រែសឡើងមក៖

«កាលពីព្រលប់ថ្ងៃសៅរ៍ខ្ញុំចេញពីចម្ការឃើញលោកគ្រូជិះម៉ូតូដែរតើតែអត់ហ៊ានហៅលោកគ្រូ!»

ខ្ញុំសើចបន្តិចទាំងនៅបន្តសរសេរអក្សរ   តែក៏ឆ្លៀតតបទៅកូនសិស្សវិញកុំឱ្យស្ងាត់ថ្នាក់ដែលមានគ្នាត្រឹមតែជិត២០នាក់ប៉ុណ្ណោះ៖

«អ៎…ព្រលប់ថ្ងៃសៅរ៍ហ្នឹងគ្រូជិះម៉ូតូទៅទិញពងទា! គ្រូអត់សូវចេះធ្វើម្ហូប ចឹងញ៉ាំតែពងហ្នឹងឯងព្រឹកៗឡើង!»

ខ្ញុំបញ្ចប់ឃ្លាទាំងសើចបន្តិចផង។ សាវលីក៏សើចតិចៗជាមួយខ្ញុំដែរ៖

«ចាសលោកគ្រូ! តែខ្ញុំឃើញលោកគ្រូឌុបណាគេអ្ហ៎…ចឹងទៅខ្ញុំក៏អត់ហ៊ានហៅលោកគ្រូហ្មងទៅ!»

ខ្ញុំអាក់សកម្មភាពមួយរំពេច។ ឌុបនរណាគេអ៊ីចឹងអ្ហេស? ខ្ញុំដូចជារកនឹកមិនឃើញសោះថាកាលពីព្រលប់ថ្ងៃសៅរ៍ខ្ញុំឌុបនរណាគេនោះ ព្រោះខ្ញុំជិះទៅទិញពងទាទុកគ្រាន់ញ៉ាំបាយព្រឹកៗតែម្នាក់ឯងប៉ុណ្ណោះ គ្មានឌុបនរណាទេ។

ឃើញខ្ញុំស្ងាត់យូរសាវលីក៏បន្ត៖

«ហើយកាលព្រលប់ថ្ងៃអាទិត្យក៏ខ្ញុំឃើញលោកគ្រូដែរ! លោកគ្រូជិះកាត់មុខផ្ទះខ្ញុំ…ឃើញឌុបណាគេដែរ…ឃើញដូចក្មេងប្រុសជំទង់ពាក់អាវស!»

ម្ដងនេះខ្ញុំស្រឡាំងកាំងទ្វេដង។ អត់ទេ! ឌុបយ៉ាងម៉េច? កាលពីព្រលប់ថ្ងៃអាទិត្យខ្ញុំជិះត្រលប់មកពីវត្តវិញតែម្នាក់ឯងតាមពីក្រោយម៉ូតូបងផាន់រ៉ាហ្នឹង។ ខ្ញុំបែរមុខទៅកូនសិស្សទាំងធ្វើមុខមិនត្រូវ តែខ្ញុំកគ្រលឹមដើមករបៀបលេងសើច៖

«អ៊ឺ…អត់ទេ! គ្រូមានបានឌុបពីណាទេ! សាវលីច្រឡំហើយ!»

សាវលីធ្វើភ្នែកម៉ក់ៗតាមរបៀបមិនសូវចេះខ្លាចគ្រូរបស់នាង៖

«អត់ទេលោកគ្រូ! ខ្ញុំឃើញមែនតើ…ឃើញឡើងច្បាស់ចែស!»

ខ្ញុំដើរទៅឈ្ងោកមើលចំណងជើងរងក្នុងសៀវភៅពុម្ពនៅលើតុ ទាំងផ្ចង់ស្ដាប់សាវលីរ៉ាយរ៉ាប់ផង។  

សម្ដីរបស់សាវលីហាក់ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញដល់លោកគ្រូសង្គ្រាជវត្ត ដែលលោកមានសង្ឃដីកាប្លែកៗមកកាន់ខ្ញុំកាលពីល្ងាចថ្ងៃអាទិត្យនោះ

«គេតាមលោកគ្រូមកហើយ បើលោកគ្រូជួយគេបានគឺល្អណាស់!»

ខ្ញុំសម្រួលអារម្មណ៍រៀបនឹងតបទៅសាវលីវិញ ស្រាប់តែឃើញកូនសិស្សថ្នាក់បឋមរត់កាត់មុខថ្នាក់ខ្ញុំវូ។ ទាំងខ្ញុំទាំងកូនសិស្សគឺសុទ្ធតែភាន់ភាំងក្រឡេកទៅក្រៅថ្នាក់គ្រប់ៗគ្នា។ ភ្លាមៗនោះ សិស្សថ្នាក់ទី៧ “ក” ជាប់ថ្នាក់ខ្ញុំបង្រៀននោះក៏នាំគ្នារត់ចេញពីក្នុងថ្នាក់កាត់តាមមុខថ្នាក់របស់ខ្ញុំទៅដែរ។ ខ្ញុំកាន់តែស្រឡាំងកាំងទ្វេដង លុះងាកមកកូនសិស្សខ្លួនឯងវិញ ពួកគេក៏ជ្រួលច្របល់ស្ទុះចេញមកក្រៅតាមគេតាមឯងដែរ រកតែខ្ញុំឃាត់មិនទាន់ឡើយ។ «មានរឿងអីហ្នឹង?» ខ្ញុំមិនបង្អង់យូរ ក៏រត់ចេញទៅក្រៅតាមគេតាមឯងភ្លាមដែរ…

មានភាគបន្ត…

នេះគឺជាលើកទីប្រាំហើយដែល ក្រុមអ្នកនិពន្ធMST បានបង្កើតឡើងនូវប្រធានបទប្លែកៗ មួយចំនួនដូចជាកាលរដូវកាលទីមួយ អ្នកនិពន្ធក្រៅសាលា រដូវកាលទីពីរ អ្នកនិពន្ធជុំវិញបឹងទន្លេសាប ទីបី អ្នកនិពន្ធមកពីដែលនិរតី ទីបួន និពន្ធដើម្បីក្ដីស្រឡាញ់ និងចុងក្រោយនេះគឺអ្នកនិពន្ធមិនទាន់គ្រប់អាយុ។

អ្នកនិពន្ធ មិត្ត រស្មី នាមប៉ាកា​ទឹកសន្សើម ជាគ្រូបង្ហាត់សម្រាប់រដូវកាលថ្មី ក៏ជាម្ចាស់គម្រោងបានប្រាប់ឱ្យដឹងថា ៖«ក្នុងលោកយើងនេះ ភាពច្នៃប្រតិដ្ឋ​ មិនគិតវ័យទេ! កន្លងមក ពិតជាមាន​អ្នកនិពន្ធជាក្មេងជំទង់ជាច្រើនអាចបង្កើត និងបោះពុម្ពប្រលោមលោកបានជោគជ័យ​ថែមលក់ដាច់ខ្លាំងនៅអាមេរិក កូរ៉េ ជប៉ុន ថៃ!»។

អ្នកគ្រូបង្រៀនតែងនិពន្ធវ័យក្មេងបានសង្កត់ធ្ងន់ទៀតថា ពេលចុះឈ្មោះហើយ អ្នកសរសេរគ្រាន់តែផ្ញើស្នាដៃដើម្បីវាស់ស្ទង់សមត្ថភាព(៤ទំព័រជាភាសាខ្មែរ ប្រធានបទសេរី ) ហើយ​ចូលរួមជាមួយវគ្គបំប៉នដំបូង​ក្នុងការបង្កើតរចនាសម្ព័នប្រលោមលោក ដែលជាវគ្គសិក្សាអនឡាញដោយមិនគិតថ្លៃ។

អ្នកនិពន្ធ មិត្ត​ រស្មី រូបខាងស្តាំ។

នេះជាឱកាសពិសេសមួយសម្រាប់ជំនាញសរសេរ ជំនាញតែងនិពន្ធ សិក្សា ថ្នាក់​មូលដ្ឋាន និងកិច្ច​ពិភាក្សា​ច្រើនរូបភាព អំពីវិធីសាស្ត្រស្រាវជ្រាវ​ ព្រមជាមួយការយលដឹងនូវគុណតម្លៃនៃជីវិតជាអ្នកនិពន្ធ អំពីបច្ចេកទេសធ្ងន់ៗនៃបទនិពន្ធដែលមានសិល្បៈទាក់ទាញ។

ក្រុមការងារMSTយើងខ្ញុំ បានចងក្រងធនធានដ៏ល្អៗ សម្រាប់បេសកកកម្មនេះ !

ពេលនេះ យុវវ័យវ័យជំទង់ ឬអ្នកនិពន្ធគ្រប់វ័យ​ដែលនិយមសិក្សា​ ស្រាវជ្រាវអំពីការតាក់តែងប្រលោមលោកបែបវ័យជំទង់ អាចមកចូលរួមជាមួយ MSTWriter៥ ក្រោមប្រធានបទ៖ #អ្នកនិពន្ធមិនគ្រប់អាយុដោយទំនាក់ទំនងទីនេះ ។

ស្នាដៃអ្នកនិពន្ធ MST រដូវកាលទីពីរ

ស្នាដៃអ្នកនិពន្ធ MST រដូវកាលទីមួយ

ស្នូរជួងបន្លឺហៅក្រុមឧទ្យានុរក្សទាំងអស់ឱ្យប្រញាប់ចេញមកជុំគ្នានៅក្នុងបន្ទប់ប្រជុំ ក្រោយពីអាហារពេលល្ងាចរួចរាល់។

សុនេត្រអង្គុយនៅកៅអីខាងដើមតុជិតអរុណនិយាយ ក្រោយពេលឃើញសមាជិកក្រុមទាំងអស់មកដល់៖

“ជុំគ្នាហើយមែនទេ? មុននេះបន្តិចខ្ញុំបានទទួលព័ត៌មានថា ក្រុមដែលចេញកាប់ឈើថ្ងៃមុននោះនឹងចាប់ផ្ដើមធ្វើសកម្មភាពម្ដងទៀតនៅយប់នេះ!”

“ច្បាស់ទេសុនេត្រដែលថាដំណឹងនេះជាការពិត?” បុរសឧទ្យានុរក្សម្នាក់ដែលមានវ័យចំណាស់ជាងគេសួរដោយទឹកមុខធុញទ្រាន់។

“ឬមួយពូស៊ីណាគិតថាខ្ញុំនិយាយកុហក?”

“យើងគ្មានន័យបែបហ្នឹងទេ! តែមិនដែលឃើញឯងទទួលព័ត៌មានម្ដងណា ហើយធ្វើការបានសម្រេចសោះ … បើថាមិនកើតទេឱ្យអ្នកដទៃដែលមានសមត្ថភាពគេធ្វើម្ដងទៅ!”​

សុនេត្រសើចមួយឃឹកហួសចិត្ត ធ្វើឱ្យបុរសដែលមានវ័យចាស់ជាងងាកទៅសម្លឹង៖

“ដូចពូថាមែន! ប្រហែលជាមកពីខ្ញុំគ្មានសមត្ថភាពហើយ… តែពូកុំភ័យ! ម្ដងនេះខ្ញុំធានាថាកិច្ចការរបស់យើងពិតជាបានជោគជ័យ ព្រោះការចេញប្រតិបត្តិការម្ដងនេះ គឺលោកបង អរុណ ជាអ្នកដឹកនាំ!”

គ្រប់គ្នាងាកទៅមើលអរុណដែលអង្គុយស្ងប់ស្ងៀមយូរហើយ។

“ឱ្យប្រាកដទៅថាធ្វើការលើកនេះបានសម្រេច… បើសិនជាបរាជ័យម្ដងទៀត ខ្ញុំនឹងសើចឱ្យជ្រុះធ្មេញតែម្ដង ហើយពេលនោះឯងក៏គួរតែដឹងពីសមត្ថភាពរបស់ខ្លួនឯងហើយ ហ៊ឹសៗ!!”

ពូស៊ីណាសើចគ្រហ៊ឹមក្នុងបំពង់ក ធ្វើឱ្យអរុណដែលស្ងាត់មាត់សំងំចាំស្ដាប់យូរហើយនោះ បញ្ចេញយោបល់ដើម្បីសម្រួលស្ថានការណ៍កុំឱ្យតានតឹងពេក។

“ក្នុងនាមជាមន្ត្រីឧទ្យានុរក្ស ទាំងអស់គ្នាត្រូវមានស្មារតីទទួលខុសត្រូវខ្ពស់ក្នុងបុព្វហេតុកិច្ចគាំពារ​បរិស្ថាន និងការអភិរក្សធនធានធម្មជាតិ! ការងារនេះមិនងាយស្រួលទេ តែវាក៏មិនពិបាករហូតដល់ថ្នាក់ធ្វើអ្វីមិនកើតនោះដែរឱ្យតែ ពួកយើងត្រូវមានសាមគ្គីគ្នា និងមានភាពស្មោះត្រង់ទៅវិញទៅមក!”

អរុណរេភ្នែកមើលទៅគ្រប់គ្នាដែលអង្គុយផ្ទៀងចាំស្ដាប់ រួចបន្ត៖

“ខ្ញុំដឹងថាបរាជ័យប៉ុន្មានដងមកនេះ ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាបាក់ស្បាត និងមានអារម្មណ៍មិនល្អ… តែពេលនេះមិនមែនជាពេលដែលយើងត្រូវមើលបំណាំគ្នាទេ! វាគឺជាពេលដែលយើងត្រូវប្រកៀកស្មាគ្នាកំចាត់សត្រូវដែលនៅនឹងមុខយើងជាមុនសិន!”

ពូស៊ីណាហាក់ដូចជាដឹងថាខ្លួននិយាយរាងជ្រុលមាត់បន្តិច ទើបទម្លាក់ចោលទឹកមុខក្រអឺតមុននេះ ហើយបន្ទន់សម្ដីសួរអរុណ៖

“ចុះយប់នេះយើងគិតមានផែនការយ៉ាងម៉េចវិញ?”

អង្គប្រជុំទាំងមូលស្ងប់ស្ងាត់ម្ដងទៀត ទុកពេលឱ្យអរុណរៀបរាប់ពីផែនការដែលត្រូវធ្វើបន្ត។ ភ្លាមៗនោះសុនេត្រស្រាប់តែធ្វើមុខជូរហួញ ហើយយកដៃទាំងពីរទៅក្ដោបក្បាល។

“សុនេត្រ! ឯងកើតអី?” អរុណសួរដោយបារម្ភ។

“សុខៗក្បាលរបស់ខ្ញុំស្រាប់តែឈឺ! តែមិនអីទេ…លេបថ្នាំរួចប្រាកដជាលែងអីហើយ!”

“មើលទៅមុខរបស់ឯងឡើងស្លាំងអស់ហើយ… បើថាមិនកើតទេក៏សម្រាកទៅ ប្រតិបត្តិការលើកនេះទុកឱ្យពួកយើងធ្វើបានហើយ!” ពូស៊ីណានិយាយរបៀបលេងផងមែនផង ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាបែរមកមើលគាត់។

ដោយមិនចង់ឱ្យគ្រប់គ្នាមើលមកគាត់ជាតួអាក្រក់ពេក ទើបគាត់ពោលបន្ត៖

“ព្រោះយើងខ្លាចថាឯងឈឺកាន់តែខ្លាំងពេលទៅដល់ក្នុងព្រៃ នោះវានឹងរឹតតែពិបាក ហើយនាំទុក្ខដល់ទាំងអស់គ្នានោះអី! តែបើឯងមានះចង់ទៅយើងក៏គ្មានយោបល់អ្វីដែរ ព្រោះយ៉ាងណាក៏យើងមិនមែនជាអ្នកដឹកនាំប្រតិបត្តិការលើកនេះស្រាប់ហើយ!”

អរុណងក់ក្បាលយល់ស្រប៖

“មែនហើយសុនេត្រ! នៅទីនេះហោចណាស់ក៏មានម៉ាល័យជួយមើលដែរ!”

សុនេត្រមើលមុខអរុណ ហើយដកដង្ហើមធំ៖

“ទទួលបញ្ជា!”

ទោះចង់ឬមិនចង់ដើម្បីកុំឱ្យខូចការធំ សុនេត្រមានតែទ្រាំទទួលបញ្ជារបស់អរុណ។ ប្រតិបត្តិការម្ដងនេះសំខាន់ខ្លាំងណាស់ ហើយអាចជាប្រតិបត្តិការធំបំផុតមិនធ្លាប់មានពីមុនមក ក្នុងការជួយសង្គ្រោះធនធានធម្មជាតិផង និងដើម្បីបោសសម្អាតសម្បុករបស់ពួកនាយទុនទុច្ចរិតផង ដូច្នេះនាយមិនអាចធ្វើឱ្យផែនការត្រូវរលាយខូចដោយសារខ្លួនទេ។

“ក្នុងនាមខ្ញុំជាអ្នកដឹកនាំប្រតិបត្តិការលើកនេះ ខ្ញុំសូមបញ្ជាអ្នកទាំងអស់គ្នា… យើងនឹងបំបែកក្រុមរបស់យើងជាពីរក្រុម… ពូស៊ីណា! ខ្ញុំដឹងថាពូមានសមត្ថភាពនិងភាពកា្លហាន ពូត្រូវដឹកនាំគ្នាយើងដប់នាក់ចេញទៅមុន ដើម្បីសម្រុកចូលចាប់ពួកជនល្មើសដោយផ្ទាល់!”

ពូស៊ីណាភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចព្រោះមិនស្មានថាអរុណឱ្យគាត់ធ្វើជាអ្នកនាំមុខក្នុងក្រុម តែក៏មិនភ្លេចពាក្យគំនាប់៖

“បាទទាន!”

អរុណបន្ត៖

“ចំណែកខ្ញុំនឹងនាំគ្នាយើងដែលនៅសល់ ពួនចាំនៅជុំវិញទីតាំងកាប់ឈើ ដើម្បីជួយជាកម្លាំងដល់ពូស៊ីណា និងស្ទាក់ចាប់ពួកជនល្មើសក្នុងពេលដែលពួកវាបែកហ្វូង!”

“បាទទាន!” សហការីទាំងអស់ស្រែកគំនាប់ទទួលបញ្ជា។

ពេលនោះស្រាប់តែពូស៊ីណាលើកដៃឡើងសុំបញ្ចេញយោបល់៖

“ខ្ញុំមានយោបល់! តាមសមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំ គឺមិនត្រូវការគ្នាច្រើននោះទេ នាំតែទើសដៃទើសជើង… ខ្ញុំសុំតែអាបារាំងម្នាក់ដៃគូរបស់ខ្ញុំ ទុកគ្រាន់ជួយសម្រួលសរសៃឱ្យពេលខ្ញុំធ្វើការរួចរាល់ ប៉ុណ្ណឹងបានហើយ!”

ពូស៊ីណានិយាយទាំងអំនួត ថែមទាំងយកដៃទៅទះស្មាឧទ្យានុរក្សម្នាក់ទៀតមានវ័យស្របាលខ្លួន ដែលគាត់បានឧទ្ទេសនាមថាមានឈ្មោះ បារាំង អម្បាញ់មិញ។

អរុណហាក់មិនសូវប្រាកដក្នុងចិត្ត ព្រោះនាយពុំទាន់ស្គាល់មនុស្សនៅទីនោះអស់នៅឡើយទើបងាកទៅមើលសុនេត្រទំនងជាសុំយោបល់។ សុនេត្រក៏ងក់ក្បាលតិចៗតបមកមេបញ្ជាការវិញ។

“បាន!” អរុណតប “សម្រេចតាមហ្នឹងចុះ! ទោះបីជាការចុះបង្ក្រាបបទល្មើសលើកនេះវាសំខាន់ តែត្រូវចាំថាសុវត្ថិភាពរបស់អ្នកទាំងអស់គ្នាគឺសំខាន់ជាង… កុំភ្លេចថាអ្នកទាំងអស់គ្នាមានគ្រួសារដែលនៅចាំមើលផ្លូវនៅផ្ទះ! ទោះបីជាមានរឿងអ្វីកើតឡើងក៏ដោយ ត្រូវប្រយ័ត្នប្រយែងខ្លួនឯងឱ្យបានខ្ពស់បំផុត!”

“បាទទាន!”

“បើអ៊ីចឹងអ្នកទាំងអស់គ្នាទៅរៀបចំខ្លួនចុះ យើងមានពេល១០នាទីមុនពេលចេញដំណើរ!”

អង្គប្រជុំបានបញ្ចប់ ពូស៊ីណា​ងាកទៅវាយចិញ្ចើមដាក់សុនេត្រ រួចកៀកកពូបារាំងចេញទៅក្រៅ។ ចំណែកអរុណនិងអ្នកឯទៀតក៏បំបែកគ្នាទៅរៀបចំប្រដាប់ប្រដាត្រៀមរៀងខ្លួន។

“អាបារាំងអើយ! អញទៅនោមបន្តិចអ្ហា៎ ជិតបែកផ្លោកហើយអាអ្ហើយ!”

“អើ!ទៅចុះ… អញទៅយកកាំភ្លើងចាំមុន!”

——-

“ថៅកែៗ!”

សំឡេងខ្សឹបៗដាក់អាយកូម បន្លឺចេញពីជ្រុងងងឹតមួយនៃបន្ទប់។

“ទទួលបាន! មានការអ្វី?” សំឡេងមនុស្សប្រុសចេញពីខ្សែម្ខាងទៀតឆ្លើយតប។

“ថ្ងៃនេះក្រុមរបស់លោកមានចេញប្រតិបត្តិការមែនដែរទេ?”

“ត្រូវហើយ! ម៉េចក៏ឯងដឹង?”

“មិនដឹងអានេត្របានដំណឹងពីណា ថាយប់នេះក្រុមរបស់ថៅកែដេតចុះកាប់ឈើ… មុនទើបតែប្រជុំរួច អ៊ីចឹងមិនយូរទេប្រហែលជាចុះទៅដល់ទីតាំងហើយ!”

“ចង្រៃយក៍! ប្រហែលជាមានជនបង្កប់នៅក្នុងនេះហើយ… ចាំយើងរកមើលថាតើអាណាមួយថ្លើមធំហ៊ានក្បត់នឹងយើង… វាប្រហែលជាលែងចង់រស់ហើយ!”

“បាទលោក! អ៊ីចឹងថ្ងៃនេះលោកឱ្យក្រុមសំងំលាក់ខ្លួនសិនទៅ រឿងខាងណេះទុកឱ្យខ្ញុំជាអ្នកចាត់ការ…!”

“យើងចេះដោះស្រាយហើយ… ចំណែកប្រាក់រង្វាន់ចាំយកពេលក្រោយចុះ!”

“បាទ! អរគុណហើយថៅកែ… សូមជម្រាបលា!”

ទឺត!

សំឡេងអាយកូមត្រូវបានកាត់ផ្ដាច់ រូបរាងរបស់ជនលាក់មុខដើរចេញពីជ្រុងងងឹត មកជាមួយនឹងស្នាមញញិមដែលពោរពេញទៅដោយពុតត្បុត។

——-

ស្បៃអ​ន្ធការចាប់ផ្ដើមមានជ័យជំនះលើព្រះអរុណម្ដងទៀត ចំណែកឯសត្វរត្តិចរចាប់ផ្ដើមចេញពីទ្រនំដើម្បីរកស៊ីតាមទម្លាប់។ នាយស៊ីណានិងនាយបារាំង ចាប់ចេញដំណើរទៅកាន់ទីកន្លែងដែលអរុណបានបញ្ជា ដោយមានពន្លឺពិលភ្លឹបភ្លែតដែលពាក់នៅលើក្បាលជួយបង្ហាញផ្លូវ។ លុះដើរអស់មួយសន្ទុះធំ ពូស៊ីណាចុចបិទភ្លើង ចំណែកនាយបារាំងក៏យកដៃទៅដោះពិលដែលនៅលើក្បាលយកមកកាន់ម្ដងដើម្បីងាយស្រួលបញ្ជាបិទបើក។

ពូស៊ីណាខ្សឹបទៅកាន់ភឿន៖

“ថ្មើរនេះហើយ ម៉េចក៏ស្ងាត់ម្ល៉េះវ៉ី មិនទាន់ឃើញពួកវាធ្វើសកម្មភាពទៀត?”

“សង្ស័យតែពួកវាខ្លាចអំណាចអ្ហែងហើយមើលទៅ បានជាវាមិនហ៊ានធ្វើសកម្មភាព!” បារាំងតបបញ្ជោរ។

“ហាហា… ឯងនិយាយលើកជើងអញពេកហើយ តែអញចូលចិត្តសម្ដីនេះ! ចាំដល់ពេលអញឡើងធ្វើជាប្រធានក្រុមទីនេះពេលណា អញនឹងឱ្យឯងធ្វើជាដៃស្ដាំរបស់អញ!”

“មានបានកុំភ្លេចអញវើយ! តែថានេះដូចជាស្ងាត់ចម្លែកមែន… តិចពួកយើងមកខុសកន្លែងទេដឹងអ្ហា៎?” នាយបារាំងសួរម្ដង។

“មិនខុសទេ! ត្រូវកន្លែងល្អណាស់ តែថាយប់នេះពួកវាមិនចេញធ្វើការទេ!”

“ម៉េចក៏ឯងដឹង?”

ពូស៊ីណាមិនតប គ្រាន់ញញិមលាក់គំនួចជំនួសចម្លើយ។ នាយបារាំងងាកបែរមកមើលពូស៊ីណា ស្រាប់តែ…

ផូស!

កំណាត់ឈើមួយដើមបញ្ជាដោយដៃពូស៊ីណា ហើរមកប៉ះចំកញ្ចឹងកនាយបារាំង ធ្វើឱ្យគេដេកសន្លប់ស្ដូកនៅនឹងកន្លែង។

——-

នៅក្នុងបន្ទប់ប្រជុំនៃកន្លែងរបស់ថៅកែដេត…

បុរសដែលមានវ័យជ្រេ មុខជ្រួញបន្តិចទៅហើយ ដើរចុះឡើងនៅពីមុខមនុស្សមួយក្រុមមានគ្នាប្រហែលជាជាងម្ភៃនាក់។ ចិញ្ចើមរបស់គាត់ចងសឹងតែតែដល់គ្នា ធ្វើឱ្យអ្នកដែលអង្គុយចាំស្ដាប់កោតខ្លាចពុំមាននរណាហ៊ានកម្រើកមាត់មួយម៉ាត់។

នាយដេតសម្លឹងមើលទៅកូនចៅរបស់ខ្លួនម្ដងម្នាក់ៗឆ្លាស់គ្នា រួចស្រែកសង្ខើញឡើង៖

“យើងសួរពួកឯង… រាល់ថ្ងៃនេះពួកឯងមានលុយចាយមានបាយស៊ីដោយសារនរណា?”

“ដោយសារថៅកែ!” កូនចៅទាំងអស់ស្រែកឡើងព្រមគ្នា។

“ចុះពេលពួកឯងមានទុក្ខធុរៈ លេងល្បែងស៊ីសងអស់ទ្រព្យសម្បត្តិ ជាប់គុកច្រវាក់ ប្រពន្ធកូន ម៉ែឪឈឺជា បាននរណាជាអ្នកជួយពួកឯង?”

“គឺថៅកែ!”

“អើ! ដឹងអ៊ីចឹងល្អហើយ! រាល់ថ្ងៃនេះពួកយើងគឺជិះទូកជាមួយគ្នា បើអញលិចពួកឯងក៏លិច បើអញអណ្ដែត ពួកឯងក៏រស់នៅបានសុខសប្បាយ មានលុយចាយពេញដៃ!”

“…” កូនចៅទាំងអស់នៅបន្តស្ងាត់ជ្រាប ពុំមាននរណាហ៊ានបញ្ចេញយោបល់អ្វីទាំងអស់។

“តែថ្ងៃនេះអញបានទទួលដំណឹងថានៅក្នុងក្រុមរបស់យើងនេះ មានជនបង្កប់របស់ពួកអាឧទ្យានុរក្សអស់នោះ ពួកឯងថាទៅមើល តើអញត្រូវធ្វើដូចម្ដេចចំពោះវានោះ?”

សំឡេងជជែកគ្នាអ៊ូអរនៅក្នុងក្រុមចាប់ផ្ដើមរំពងឡើង សមាជិកក្រុមងាកសម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមក ខ្សឹបខ្សៀវដោយការសង្ស័យ។ រំពេចនោះស្រាប់តែមានបុរសម្នាក់ស្លៀកខោខូវប៊យ និងអាវស្បែកពណ៌ខ្មៅដែលយើងធ្លាប់បានឃើញម្ដងរួចមកហើយ ដើររលះរលាំងចូលមករាយការណ៍។

“យ៉ាងម៉េចហើយឆៃ?” នាយដេតសួរទៅកាន់ជំនិតរបស់ខ្លួន។

“ពួកអាឧទ្យានុរក្សនោះវានាំគ្នាមកឡោមព័ទ្ធកន្លែងយើងជុំវិញអស់ហើយ! វាមានគ្នាប្រហែលជាដប់នាក់ ហើយមានកាំភ្លើងគ្រប់ដៃចៅហ្វាយ!”

បានឮពីស្ថានការណ៍មិនស្រួល កូនចៅនាយដេតទាំងអស់ស្រាប់តែឆោឡោជ្រួលច្របល់។

ថៅកែដេតប្រញាប់ស្រែកបញ្ជា៖

“ពួកឯងទាំងអស់គ្នាឆាប់ទៅយកអាវុធការពារខ្លួន! ថ្ងៃនេះយើងនឹងប្រយុទ្ធជាមួយពួកវាដោយផ្ទាល់… បើពួកវាមិនស្លាប់ មានតែយើងស្លាប់!”

សហការីរបស់នាយដេតទាំងអស់ ស្ទុះក្រោកទៅយកកាំភ្លើងដែលលាក់ទុកក្នុងហិបតាមបញ្ជារបស់ចៅហ្វាយ រួចហើយមកប្រមូលផ្ដុំជុំគ្នាវិញនៅកណ្ដាលបន្ទប់ភ្លាមៗ។

“អ្នកនៅខាងក្នុងចាំស្ដាប់! នៅពេលនេះ ពួកយើងបានឡោមព័ទ្ធទីកន្លែងរបស់ពួកឯងអស់ហើយ… ឆាប់ចេញមកប្រគល់ខ្លួនឱ្យពួកយើងតាមសម្រួល ច្បាប់នឹងសម្រាលទោសឱ្យពួកឯង!” សំឡេងរបស់អរុណចេញពីឧគ្ឃោសនាសព្ទប្រកាសប្រាប់ដល់ក្រុមជនល្មើស។

នាយដេតមុខឡើងក្រហមដោយភ្លើងទោសៈដុតរោល ដៃក្ដាប់កាំភ្លើងខ្លីមួយដើមជាប់ លើកឡើងលើ មាត់ញ័រតតាត់ខំប្រឹងនិយាយជាមួយកូនចៅ៖

“ពួកឯងស្ដាប់ឱ្យច្បាស់… នរណាអាចសម្លាប់អាមេគេនោះបាន យើងនឹងមានរង្វាន់លើកទឹកចិត្តឱ្យវ៉ី!”

ពួកកូនចៅនាយដេតឮតែមានប្រាក់រង្វាន់ថែម ហាក់ដូចបានទឹកអម្រឹតមកពីឋានសួគ៌ ដៃចាប់កាន់កាំភ្លើងដោយស្វាហាប់ប្រុងប្រៀបចេញទៅប្រយុទ្ធជាមួយក្រុមឧទ្យានុរក្ស។

ផូង! ផូង! …

គ្រាន់តែក្រុមកូនចៅនាយដេតចេញពីក្នុងបន្ទប់ភ្លាម ស្នូរកាំភ្លើងក៏លាន់ឡើងដូចលាជផ្ទុះ។ គ្រាប់កាំភ្លើងហើរបាចសាចទៅមករវាងក្រុមកូនចៅថៅកែដេត និងក្រុមរបស់អរុណ។

ឮ“អូយ!”

កូនចៅនាយដេតម្នាក់ស្រែកថ្ងូរឡើង ដោយសារគ្រាប់សំណហើរពីចុងកាណុងរបស់អរុណមកបៀមជាប់នឹងដើមទ្រូងរបស់ខ្លួន។ អរុណទុកឱ្យសមាជិកក្រុមបាញ់ការពារនៅខាងក្រៅ ចំណែកឯខ្លួនចូលទៅឆែកឆេរក្នុងបន្ទប់ព្រោះគេពុំទាន់ឃើញមេខ្លោងជនល្មើសចេញមុខមក។

ខ្វាក!!!

នាយឧទ្យានុរក្ស ដើរពិនិត្យជុំវិញយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ស្រាប់តែទៅទាក់ជើងនឹងកម្រាលព្រំដែលក្រាលនៅលើក្ដារ។ រំពេចនោះពិតានខាងលើរបើកឡើង ធ្លាក់ទ្រុងដែកមួយមកគ្របពីលើ។ ទោះបីអរុណរហ័សយ៉ាងណា ក៏មិនអាចរមៀលខ្លួនគេចផុតពីសំណាញ់ដែកនេះបានដែរ ព្រោះពុំនឹកស្មានថាថៅកែដេតពិតជាត្រៀមខ្លួនបានល្អយ៉ាងនេះ។

សំឡេងទះដៃបន្លឺឡើង ទន្ទឹមគ្នាវត្តមាននាយដេតចេញពីទ្វារបន្ទប់សម្ងាត់មកប្រាកដនៅពីមុខនាយ។ អរុណស្ទុះស្ទាងើបអង្គុយចំកោងប្រាណ ទាញកាំភ្លើងកំញើញទៅកាន់គូសត្រូវ តែគួឱ្យស្ដាយបែរជាមិនអាចធ្វើអីបាន ព្រោះពេលនោះកាំភ្លើងមួយដើមទៀតដែលគ្រប់គ្រងដោយនាយឆៃ បាននឹងកំពុងភ្ជង់ក្បាលអ្នកពីក្រោយដូចគ្នា។

“ឆាប់ដាក់កាំភ្លើងចុះភ្លាម!”

នាយឆៃសម្លុតខ្លាំងៗ អរុណដាច់ខាតត្រូវតែធ្វើតាមការគំរាម មុនពេលដែលគ្រាប់កាំភ្លើងអាចហើរចេញមកទម្លុះលលាដ៏ក្បាលរបស់គេ។

គម្រោងការណ៍ចាប់មេបញ្ជាការរបស់ក្រុមឧទ្យានុរក្សបានសម្រេច ធ្វើឱ្យថៅកែដេតអង្គុយលើកជើងគងអន្ទាក់ខ្លា ដៃកាន់អង្អែលចុងកាណុងកាំងភ្លើង មាត់ញញិមឌឺផ្គើនឱ្យអរុណ។

——-

យប់កាន់តែជ្រៅ មេឃកាន់តែងងឹត សោតឯគ្រោះថ្នាក់ដែលអាចកើតមានក៏កាន់តែស្មានលែងត្រូវ។ ប៉ូលិសមួយក្រុមទៀតកំពុងធ្វើដំណើរតាមរថយន្ត ដែលមានសុនេត្រជាអ្នកបរយានដោយផ្ទាល់។ កែវភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់នាយក្រឡេកមើលលេខនាឡិកាស្វ័យប្រវត្តិដែលបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងរថយន្ត តែក្នុងចិត្តនាយកំពុងគិតពីមេបញ្ជាការនិងសហការី​ ដែលបានដឹកនាំប្រតិបត្តិការទៅមុន។

តាមពិតក្រុមរបស់សុនេត្រមិនបានទៅតាមពូស៊ីណាទេ ហើយសុនេត្រក៏ពុំបានឈឺថ្កាត់អ្វីនោះដែរ… គ្រប់យ៉ាងគឺគ្រាន់តែជាល្បិចបញ្ឆោតពស់ដែលសំងំក្នុងគុម្ពស្មៅ ឱ្យអើតក្បាលចេញក្រៅតែប៉ុណ្ណោះ។

“លោកនាយប្រយ័ត្ន!”

កូនក្រុមម្នាក់ស្រែកស្លន់ប្រាប់ទៅសុនេត្រ ពេលគេឃើញមានស្រមោលមនុស្សម្នាក់ឈរនៅចំពីមុខឡាន។

ង៉ឺត…!!!

សំឡេងជាន់ហ្វ្រាំងរថយន្តបានបន្លឺបង្អូសយ៉ាងវែង។ ខ្វះតែមួយចំអាមទៀត តួយាននឹងទៅបុកជនដែលនៅឈរខាងក្រៅ។ សុនេត្រប្រញាប់ដោះខ្សែក្រវាត់រថយន្តហើយរត់ចេញទៅសួរនាំ ព្រោះនាយគ្មានពេលច្រើនទេ។

“អ្នកនាងមិនអីទេមែនទេ? ម៉េចបានជាយប់ថ្មើរនេះហើយបែរជាមកនៅកណ្ដាលព្រៃទៅវិញ?”

“ខ្ញុំស្មានដឹងថាយប់នេះលោកចេញប្រតិបត្តិការចាប់ពួកជនល្មើសទាំងនោះ!”

“ម៉េចក៏នាងដឹង? នាងជានរណា?” សុនេត្ររាងភាំងបន្តិចដែរ ព្រោះគិតថាផែនការដែលខ្លួនបានរៀបចំឡើងមកជាមួយអរុណ គឺស្ងាត់កំបាំងណាស់ មិនអាចមានអ្នកក្រៅដទៃណាដឹងឮទេ ជាពិសេសមនុស្សស្រីប្លែកមុខដូចជាខត្តិយានេះទៀត។

មេក្រុមសម្លឹងមើលទៅក្នុងឡាន ដោយក្ដីសង្ស័យ ស្រាប់តែខត្តិយាចាប់អង្រួនដៃនាយសុំអង្វរ៖

“ឱ្យខ្ញុំសុំទៅជាមួយផង!”

សុនេត្រស្រែកកាត់ឡើងភ្លាមដោយមិនចាំគិតវែងឆ្ងាយ៖

“មិនបាន!”

“ហេតុអ្វី?” ខត្តិយាសួរទៅបកទៅវិញ។

“ព្រោះ…វាគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់! ខ្ញុំមិនអា​ចឱ្យអ្នកនាងយកជីវិតទៅផ្សងជាមួយពួកយើងបានទេ!” អស់ពីឆ្ងល់ នាយទៅជាស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការអនុញ្ញាតឱ្យនាងទៅជាមួយ ព្រោះការងារលើកនេះគ្រោះថ្នាក់ពេកហើយ នាយមិនអាចធានាសូម្បីតែសុវត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួន។

“ខ្ញុំដឹង… តែខ្ញុំត្រូវតែទៅ ព្រោះលោកអរុណកំពុងតែស្ថិតនៅក្នុងគ្រោះថ្នាក់”

“ម៉េចក៏នាងដឹងថាអរុណកំពុងចួបគ្រោះថ្នាក់?” នេះជាសំណួរដែលសុនេត្រប្រុងសួរទៅខត្តិយា តែមិនទាន់បានហាមាត់ផងសំឡេងអាយកូមដែលនៅជាប់ហោប៉ៅអាវរបស់សុនេត្របន្លឺឡើងកាត់ចង្វាក់៖

“ឆ្មាខ្មៅៗ! ពួកយើងត្រូវការជំនួយជាបន្ទាន់… ពួកវាមានគ្នាច្រើនលើសពីការស្មានរបស់យើង ឥឡូវនេះយើងជិតទប់ទល់លែងជាប់ហើយ!”

“ទទួលបាន! ក្រុមយើងជិតទៅដល់ឥឡូវហើយ!” សុនេត្រប្រញាប់តបទៅកាន់ក្រុមរបស់អរុណ ដែលកំពុងត្រូវការជំនួយទៅជួយ។

នាយប្រុងតែនឹងរត់ឡើងឡានវិញ នឹកថាមិនរវល់ជាមួយមនុស្សស្រីប្លែកមុខម្នាក់នេះទេ ប៉ុន្តែនាយត្រូវអាក់ជើងព្រោះសម្ដីរបស់នាង៖

“ខ្ញុំស្គាល់ផ្លូវកាត់អាចទៅដល់ទីនោះលឿន!”

សុនេត្រងាកមកសម្លឹងមុខនាងម្ដងទៀតដោយខួរក្បាលពេញទៅដោយក្ដីសង្ស័យ ប៉ុន្តែសុវត្ថិភាពលោកបងអរុណ និងក្រុមការងារផ្សេងទៀតជាអាទិភាពធ្វើឱ្យគេងក់ក្បាលយល់ព្រម។

“ខ្ញុំអាចឱ្យនាងទៅបាន តែនាងត្រូវនៅចាំពួកយើងក្នុងឡាន! មិនអាចចេញទៅពាក់ព័ន្ធជាមួយពួកជនល្មើសទាំងនោះជាដាច់ខាត យល់ទេ?”

“ចាស!”

——-

“ម៉េចមិនខ្លាំងទៀតទៅលោកមេក្រុមឧទ្យានុរក្ស? មើលទៅប្រតិបត្តិការរបស់លោកថ្ងៃនេះប្រហែលជាត្រូវបរាជ័យទៀតហើយ ហាហា!” ថៅកែដេតនិយាយដោយទឹកសំឡេងធ្ងន់ៗ ច្បាស់ៗ មួយៗ។

អរុណខាំធ្មេញគ្រឺតៗ ព្រោះពេលនេះដៃទាំងពីររបស់នាយបានជាប់ចំណងទៅហើយ។ តែដោយសារមាត់នៅសេរី នាយចង់បញ្ចេញពាក្យសម្ដីខ្លះៗ ក្រែងលោបន្តិចទៀតនាយលែងមានឱកាសបាននិយាយ។

“ឯងកុំទាន់សប្បាយអរពេក! មនុស្សអាក្រក់ទុរយសដូចជាឯង ទោះបីជាយើងចាប់ឯងមិនបាន ក៏គង់មានគេមកចាប់ឯងបានដែរ!”

“ហាហា! នេះបានចំជាសម្ដីក្មេងមិនទាន់បាត់ធុំក្លិនទឹកដោះមែន! ចាប់ស្អី? អ្ហ៎ះចាប់ស្អី? យើងខ្លាចតែពួកវាមិនទាន់រៀបគម្រោងចាប់យើងផង លុយរបស់យើងចាប់ចិត្តលោភលន់របស់វាបានមុនបាត់ទៅហើយ!”

“មិនមែនគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែមានចិត្តលោភលន់ដូចជាឯងទេ! មិនយូរមិនឆាប់ច្បាប់ក្រោមមេឃនឹងចាប់មនុស្សថោកទាបដូចជាពួកឯងយកទៅកាត់ទោសជាមិនខាន!”

នាយដេតស្ដោះទឹកមាត់ទៅលើដី ក្បែរជើងអរុណ៖

“ធ្វើយ! កុំយកច្បាប់ស្អីនោះមកនិយាយជាមួយយើង វាគ្មានប្រយោជន៍ទេ! ស្មានតែមនុស្សឆ្លាតដូចអញអង្គុយនៅស្ងៀមឱ្យពួកមនុស្សភ្លើដូចជាឯងចាប់បានងាយៗអ៊ីចឹងអ្ហែ? យើងផ្ទាត់លុយតែប៉ុន្មានសន្លឹក រឿងរ៉ាវក៏វាស្ងាត់ទៅហើយ!… លុយណា៎លុយ! ឯងស្គាល់ទេ?”

ជ្រុលកើតជាឈ្លើយសឹកទៅហើយ បើមិនស្លាប់ពេលនេះក៏គង់តែស្លាប់ពេលក្រោយ នាយឧទ្យានុរក្សនៅតែប្រកាន់គោលជំហររបស់ខ្លួន៖

“ហ៊ឹស! កោតតែឯងថាឯងជាមនុស្សឆ្លាតប៉ុណ្ណេះដែរ តែនិយាយចុះនិយាយឡើងគ្រាន់តែជាមនុស្សដែលធ្វើការដើម្បីតែលុយ… ឯងឱ្យក្រដាសមកបញ្ជាក្បាលឯងបាន! ហើយក្រដាសដែលឯងរកបាននេះទៀតសោតនោះ គឺបានមកពីការបំផ្លាញធនធានធម្មជាតិទៅវិញ! នេះមែនទេជាទង្វើដែលមនុស្សឆ្លាតគេធ្វើនោះ?”

“ត្រូវហើយ… យើងឆ្លាត!​ ឈើទាំងនេះយើងមិនចាំបាច់ដាំ ហើយក៏មិនចាំបាច់ស្រោចទឹក ចំណែកសត្វព្រៃទាំងនោះវិញ យើងមិនចាំបាច់នឿយហត់ចិញ្ចឹមឱ្យចំណីវាស៊ីផងផង! សួរថាមានការងារអ្វីដែលស្រួលជាងនេះទៀតនោះ?”

អរុណសើចឃឹក ចំអកឱ្យនាយដេត មុននឹងបញ្ចេញវាចា៖

“មនុស្សដែលមើលមិនឃើញគុណតម្លៃនៃធម្មជាតិដូចជាពួកឯងនេះអស់កែហើយ… មើលទៅមានតែក្ដីស្លាប់ប៉ុណ្ណោះដែលអាចធ្វើឱ្យឯងស្រក់ទឹកភ្នែកបាន!”

ថៅកែក្បាលពោះកំប៉ោង យកដៃទៅច្របាច់មាត់អរុណញីខ្លាំងៗ ទាល់តែញ័រទាំងដៃខ្លួនឯង។ ឈាមក្រហមស្រស់ហូរចេញតាមអញ្ជាញធ្មេញរបស់អរុណដោយសារកម្លាំងដៃសង្កត់របស់បុរសចំណាស់។

“ហ៊ឹស! ឯងមិនចាំបាច់និយាយច្រើនទេ យកល្អទុកទឹកមាត់របស់ឯងទៅតវ៉ាក្ដីនៅឋាននរកទៅ!”

“ឯងហ្នឹងហើយដែលត្រូវទៅតវ៉ានៅក្នុងតុលាការមុននោះ!” សំឡេងគ្រលរលាន់ចេញពីមាត់ទ្វារ ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាបង្វែរចំណាប់អារម្មណ៍ទៅមើល។

នាយឆៃដែលឈរនៅជ្រុងបន្ទប់ស្ងាត់មាត់មួយរយៈមុននេះ លើកដៃដែលកាន់កាំភ្លើងផ្គងសំដៅទៅសុនេត្រដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ អរុណហាក់មានកម្លាំងព្រឺសឡើងវិញក្រោយពេលឃើញសហការីមកដល់ តែមាត់របស់នាយមិនអាចហានិយាយបាន។

នាយដេតលែងដៃពីមាត់អរុណ ហើយបែរទៅសើចដាក់សុនេត្រ ហាក់បីដូចជាកំពុងសប្បាយចិត្តនឹងឆាកល្ខោនមួយនេះពន់ពេក។

“អូ៎! មកដល់ហើយអ្ហេ៎ លោកឧទ្យានុរក្ស វណ្ណ សុនេត្រ? រីករាយណាស់ដែលបានចួប!” ថៅកែនិយាយម៉ាត់ៗ ធ្ងន់ៗ តែធ្មេញដែលនៅក្នុងមាត់ខាំគ្នាសឹងប្រេះ។

“កុំនិយាយអត់ប្រយោជន៍! ឆាប់ទម្លាក់អាវុធចុះទៅ ពួកយើងឡោមព័ទ្ធកន្លែងឯងអស់ហើយ ចំណែកកូនចៅរបស់ឯងក៏យើងបង្ក្រាបបានអស់ដែរ ពេលនេះទោះបីឯងមានស្លាបក៏ហើរមិនរួចដែរ!”

“អ៊ីចឹងអ្ហេ៎? យើងពិតជាខ្លាចណាស់ ហាហា!” នាយដេតខាំធ្មេញនិយាយ។

សុនេត្រប្រុងប្រៀបដៃដែលកាន់កំភ្លើង ដើម្បីកំញើញគូសត្រូវ តែថៅកែម្នាក់នេះមិនត្រឹមតែមិនខ្លាច ថែមទាំងហ៊ានញញិមចំអកមកវិញ។ ដេតនិយាយបន្ត៖

“មើលទៅឯងរំភើបនឹងជ័យជំនះពីខាងក្រៅពេក រហូតដល់ភ្លេចហើយថាមានកូនស្ទាំងមួយក្បាលកំពុងនៅក្នុងដៃយើង!”

នាយដេតធ្វើសញ្ញាឱ្យនាយឆៃនាំអរុណមកជិតខ្លួន។

“ចាត់ការពួកវាទៅសុនេត្រ! មិនចាំបាច់ខ្វល់ពីខ្ញុំទេ!” អរុណបញ្ជាក់ប្រាប់សុនេត្រ។

“កុំធ្វើអីផ្ដេសផ្ដាស បើឯងចង់ចាប់ មកចាប់យើងជំនួសទៅ កុំប៉ះពាល់គាត់!” សុនេត្រតវ៉ា។

នាយដេតជញ្ជក់មាត់ ហើយឧទាន៖

“ជុកៗៗ! បារម្ភសុខទុក្ខគ្នាណាស់ហ្ន៎? មើលទៅយើងប្រហែលជាត្រូវពិបាកធ្វើការសម្រេចចិត្តបន្តិចហើយ!”

“ឯងត្រូវការអី?” សុនេត្រសួរទៅកាន់ជនដែលជាបច្ចាមិត្ត។

“ដាក់អាវុធចុះ! យើងត្រូវការសុវត្ថិភាព និងសេរីភាពរបស់យើងមកវិញ… បើឯងធ្វើបាន យើងចាត់ទុកថាមិនដែលស្គាល់គ្នាទៅចុះ! តែបើធ្វើមិនបានទេ… ត្រៀមរៀបចំបុណ្យសពឱ្យលោកបងឯងឱ្យហើយទៅវ៉ី!”

សុនេត្រក្រឡេកទៅមើលអរុណ ដែលគ្រវីក្បាលតិចៗ រួចត្រលប់មកសម្លក់នាយដេតវិញ។

“បាន! សង្ឃឹមថាឯងមិនក្បត់សម្ដីទេណា៎!”

“កូនប្រុសនិយាយម៉ាត់ណាម៉ាត់ហ្នឹង!” នាយដេតពោលអះអាង។

សុនេត្រ ហៅអាយកូមផ្ដល់ដំណឹងដល់កូនចៅដែលនៅខាងក្រៅ ដើម្បីបើកផ្លូវឱ្យនាយដេត និងនាយឆៃចេញទៅ។ អរុណមិនសង្ស័យច្រើនចំពោះការសម្រេចចិត្តរបស់សុនេត្រ ព្រោះអ្នកឃើញសុនេត្រយកដៃគោះលើភ្លៅខ្លួនឯង ដែលជាសញ្ញាឱ្យអ្នកព្រមចេញទៅមុន ហើយគេនឹងចេញទៅជួយតាមក្រោយ។

ពេលចេញមកដល់មាត់ទ្វារ នាយដេតរេចុងកាំភ្លើងម្ដងទៅឆ្វេង ម្ដងទៅស្ដាំ លើក្រុមឧទ្យានុរក្សដែលនាំគ្នាតម្រង់កាណុងមករកខ្លួនដូចគ្នា។ បើកុំតែមានអរុណនៅក្នុងដៃនាយឆៃ ម៉្លេះសមអ្នកទាំងពីរគ្មានថ្ងៃដើរចេញមកបានដោយស្រួលបែបនេះទេ។

“បើកផ្លូវឱ្យពួកគេទៅៗ!” សុនេត្របញ្ជាទៅកូនចៅ កុំឱ្យពួកគេធ្វើអ្វីផ្ដេសផ្ដាស។

ចេញមកដល់កន្លែងចតឡាន ថៅកែបញ្ជានាយឆៃឱ្យឡើងកាន់ចង្កូត ទុកឱ្យខ្លួនជាអ្នកភ្ជង់អរុណវិញម្ដង។ ទីបំផុតអ្នកទាំងបីបានចេញផុតពីសម្បុកចោរដោយសុវត្ថិភាព។ គ្រាន់តែចេញមកដល់បានឆ្ងាយបន្តិចពីក្រុមរបស់សុនេត្រ អរុណចាប់ផ្ដើមគិតរកល្បិចតវ៉ាជាមួយនាយដេត។

“ក្រែងឯងថាត្រូវការសុវត្ថិភាព និងសេរីភាពនោះអី? ឥឡូវនេះពួកឯងផុតគ្រោះថ្នាក់ហើយ ល្មមអាចដោះលែងយើងបានហើយ!”

ភ្នែកសម្លឹងមើលទៅផ្លូវខាងមុខ តែមាត់របស់ថៅកែស្រែកសំឡុត៖

“បិទមាត់! ស្មានតែយើងល្ងង់លែងឯងដោយងាយៗអ្ហី?”

“ឯងចង់មានន័យថាម៉េច?”

បុរសកន្ធាត់ងាកមកប្រឈមមុខនឹងអរុណវិញ៖

“មានន័យយ៉ាងម៉េចក៏ស្រេចតែឯងកាត់ន័យយល់ខ្លួនឯងទៅ! ហ៊ឹសៗ…” នាយដេតសើចគ្រហឹមក្នុងបំពង់ក។

ង៉ឺត!!!

សំឡេងហ្វ្រាំងឡានឮរំពងព្រៃស្ងាត់ ធ្វើឱ្យអ្នកដែលជិះនៅបាំងក្រោយទ្រេតទ្រោត ទប់ជំហរពុំជាប់ដួលច្រងាប់ច្រងិល។

នាយដេតស្រែកសួរ៖

“ហើយវាយ៉ាងម៉េចឯងអាឆៃ?”

“គឺ… គឺ… មានសត្វរត់មកពាំងពីមុខឡាន ចៅហ្វាយ!”

“សត្វអីឯង?”

“គឺសត្វខ្លាធំ ចៅហ្វាយ!”

ថៅកែដេតកំពុងយកដៃមករៀបរយខោអាវ តែស្រាប់តែគាំងពេលឮចម្លើយពីឆៃ។

“ថាម៉េច? ខ្លាធំ?” ទាំងនាយដេត និងអរុណភ្ញាក់ផ្អើលដោយសារតែវត្តមានសត្វដែលកម្រនេះ។

អ្នកទាំងពីរខំអើតកទៅមុខ ដើម្បីមើលឱ្យច្បាស់ប្រាកដថានាយឆៃមិនបានស្រវាំងភ្នែកទេ។

ពិតជាសត្វខ្លាពិតមែន! ជាសត្វខ្លាធំញីមួយក្បាល ទាំងសាច់ទាំងឈាម។

ថៅកែដេតយកដៃមកទះផ្លូវឮសូរតែ ផាច់ៗ! ព្រោះក្ដីអំណរ៖

“នេះបានចំជាលាភក្នុងសំណាងមែន! តែប៉ុណ្ណេះមិនចាំបាច់ខ្លាចអត់មានលុយចាយទេអ្ហ៎ា! … ហើយឯងចាំអីទៀតម៉េចមិនឆាប់បើកបំបុកវាឱ្យស្លាប់ទៅ នឹងអាលលើកដាក់ឡាន!”

អរុណស្ទើរតែមិនជឿនឹងត្រចៀក ថាមនុស្សដូចជានាយដេតនិងនាយឆៃសាហាវព្រៃផ្សៃ ឃោរឃៅ និងលោភលន់ដល់ថ្នាក់នេះ សូម្បីតែឥឡូវពួកគេកំពុងរត់គេចពីការតាមចាប់ខ្លួនក៏ដោយ។

តែអ្វីដែលនាយកំពុងតែងឿងឆ្ងល់មួយទៀតនោះគឺ ហេតុអ្វីបានជាខ្លាមួយក្បាលនេះស្រាប់តែលេចមុខចេញមកនៅពេលនេះ ព្រោះជាធម្មតាកាលណាឃើញមានពួកមនុស្ស សភាវគតិរបស់វាគឺភ័យខ្លាច ហើយច្បាស់ជារត់គេចចេញ តែសត្វខ្លាធំដែលនៅចំពោះមុខនេះ បែរជានៅដើរក្រវែលចុះឡើងនៅពីមុខរថយន្ត ដូចជាចង់ឃាត់ដំណើររបស់ពួកគេទៅវិញ។

មិនចង់ឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់ដល់សត្វកម្រនេះ អរុណសាកល្បងដាស់តឿនពួកគេ៖

“ពួកឯងយករួចខ្លួនស្ទើរតែមិនចង់រួចផង នៅចង់សាងបាបកម្មទៀតអ្ហេ៎?”

“ស្ងាត់ទៅ! ពេលនេះមិនមែនជាពេលដែលឯងមានសិទ្ធិតវ៉ាទេ បើនៅហ៊ាននិយាយច្រើនទៀតប្រយ័ត្នយើងបោះចេញទៅក្រៅឱ្យខ្លាស៊ី!” នាយដេតសង្កៀតធ្មេញសម្លុតដាក់ក្បែរត្រចៀកទៅវិញ ទាំងដៃកាន់កាំភ្លើងភ្ជង់ក្បាល។

សំឡេងម៉ាស៊ីនឡានរោទិ៍ឡើងរន្ថាន់ ទន្ទឹមគ្នានឹងសត្វខ្លាដែលនៅខាងមុខបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងមើលមកក្នុងឡាន។ នាយឆៃជាន់ហ្គារឡានឱ្យទៅមុខយ៉ាងគំហុកបំណងបុកខ្លាធំនោះឱ្យងាប់ តែត្រចៀកវាងវៃ និងដំណើរដ៏រហ័សរហួនរបស់សត្វព្រៃមួយនេះធ្វើឱ្យវាលោតគេចទៅចំហៀងផុត។

នាយឆៃបួងចង្កូតឡានមួយទំហឹង បំបែរមុខត្រលប់មករកខ្លានោះវិញ។ ដោយសារសេចក្ដីលោភលន់ពេក ពេលនេះនាយឆៃនិងនាយដេត បែរជាកំពុងលេងល្បែងភ្នាល់ជីវិតជាមួយស្ដេចសត្វចតុប្បាទ ភ្លេចគិតថាខ្លួនកំពុងតែរត់គេចពីសំណាញ់ច្បាប់។

ឡានបត់ចុះឡើងពីរ-បីត្រលប់ ដូចជួយអង្រួនខ្សែចំណងដៃរបស់អរុណឱ្យធូរឡើង។ ដោយអាងថាអរុណជាប់ចំណង នាយដេតដែលត្រូវលោភៈបាំងមុខ ខ្វល់តែពីរឿងសត្វខ្លា ពុំបានដឹងថាអរុណកំពុងព្យាយាមរំដោះខ្លួនឡើយ។

រំពេចនោះនៅតាមផ្លូវដែលឡាននាយឆៃទើបតែចេញមកមុននេះ ស្រាប់តែមានពន្លឺភ្លើងលេចឡើងបន្តិចម្ដងៗ… គឺសុនេត្រ ដែលកំពុងបើកឡានមកតាមក្រោយ ព្រោះនាយបារម្ភពីសុវត្ថិភាពរបស់អរុណ។

គ្រាន់តែឃើញទិដ្ឋភាពនៅនឹងមុខភ្លាម នាយទៅជាស្រឡាំងកាំង ភាន់ភាំង ដ្បិតមិនចង់ជឿនឹងភ្នែកថាបែរជាបានឃើញសត្វខ្លាធំដែលគេខានប្រទះវត្តមានជាយូរមកហើយ កំពុងរត់ទៅមកប្រលែងជាមួយភ្លើងឡានរបស់ថៅកែដេត។ សុនេត្រពន្លត់ម៉ាស៊ីនឡានពីចម្ងាយ ហើយចុះរត់ទៅពួននឹងគម្ពោតព្រៃដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីឡានរបស់នាយឆៃ។

នាយឆៃកំពុងបង្វិលចង្កូតឡានបែរមុខទៅរកសត្វខ្លាធំម្ដងទៀត សតិរបស់សុនេត្រស្រាប់តែនឹកទៅដល់រឿងមិនល្អដែលអាចកើតមានឡើង។

ង៉ូងៗៗ!!!!

ផូងៗ!!

សត្វខ្លាដែលរត់ចុះឡើងនៅមុខឡានមុននេះឈរស្ងៀម ព្រោះផ្អើលនឹងសំឡេងគ្រាប់កាំភ្លើងពីរគ្រាប់ដែលបាញ់ចេញពីចុងកាណុងកាំភ្លើងរបស់សុនេត្រ។ គ្រាប់សំណហោះទៅទម្លុះកង់រថយន្តរបស់នាយឆៃដែលកំពុងមានចលនាទៅមុខប៊ិះតែបុកត្រូវខ្លាទៅហើយនោះ ឱ្យរេចង្កូតទៅបុកចំគល់ត្រាចមួយដើមធំ បណ្ដាលឱ្យរលត់ម៉ាស៊ីនស្ងាត់ឈឹង។

សត្វខ្លាបែរមុខមកឃើញសុនេត្រដែលកំពុងកាន់កាំភ្លើងដើរចូលទៅពីចម្ងាយ ក៏រត់គេចខ្លួនចូលទៅក្នុងព្រៃវិញបាត់ ទុកឱ្យនាយនៅចាត់ការរឿងដែលនៅសល់។ អ្នកកំលោះចង់ទៅតាមមើលសត្វខ្លាណាស់ តែនាយបារម្ភពីអរុណដែលកំពុងជាប់ចំណងនៅក្នុងឡានជាង ទើបនាយសុខចិត្តដើរទៅរកឡានយឺតៗដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ ជនអាវខ្មៅបើកទ្វារឡានចេញមកទាំងដំណើរទ្រេតទ្រោត ដៃកាន់កាំភ្លើងគ្រវាសម្ដងទៅឆ្វេងម្ដងទៅស្ដាំដើម្បីការពារខ្លួន ដ្បិតមុននេះគេមិនដឹងថាគ្រាប់កាំភ្លើងបាញ់ចេញពីទិសដៅខាងណានោះទេ។

ដោយមុននេះីការពារខ្លួនព្រោះមុននេះគេមិនដឹងថាតើនរណាជាអ្នកធ្វើឱ្យកង់ឡានរបស់ខ្លួនបែកនោះទេ។រវល់តែគិតរឿងស្រាយចំណង ទើបអរុណពុំបានទប់ខ្លួន ធ្វើឱ្យក្បាលទៅបុកនឹងឡានស្ទើរបាត់បង់ស្មារតី។ ថៅកែប្រើដៃឆ្វេងទាញកអាវអរុណ ហើយដៃខាងស្ដាំភ្ជង់ក្បាលដើម្បីបង្ខំគេឱ្យចេញមក។ អ្នកដែលជាកូនចៅដើរនាំមុខអ្នកទាំងពីរបម្រុងនឹងចាកចេញទៅ ស្រាប់តែបញ្ឈប់ជំហានភ្លាមៗដោយសារឃើញសុនេត្រនៅនឹងមុខ។

ថៅកែដេតមិនបង្អង់ ក៏លើកដៃកាន់កាំភ្លើងតម្រង់ទៅសុនេត្រវិញ។ សុនេត្រពោលទាំងកំហឹងពុះពោរនៅក្នុងខ្លួន តែត្រូវសង្កត់អារម្មណ៍កុំឱ្យឆេវឆាវក្រែងខូចការណ៍៖

“ដំបូងយើងថាផ្ដល់ឱកាសឱ្យពួកឯងកែខ្លួន តែមិននឹកស្មានថាឯងមិនត្រឹមតែមិនភ្ញាក់រឭកទេ ថែមទាំងចង់សម្លាប់សត្វព្រៃបន្ថែមទៀត ទាំងដែលដឹងខ្លួនហើយថាសូម្បីតែថ្ងៃស្អែកឯងមិនដឹងមានជីវិតរស់នៅឃើញពន្លឺថ្ងៃឬអត់ផង!”

“ហើយដែលឯងធ្វើគ្រប់យ៉ាងនេះ ស្មានតែឯងដឹងថាឯងអាចរស់នៅដល់ថ្ងៃស្អែកអ្ហះ?” នាយដេតសួរបកមកវិញ។

“ថៅកែទៅមុនទៅ ទុកឱ្យខ្ញុំជាអ្នកចាត់ការនៅទីនេះ!” នាយឆៃតឿនចៅហ្វាយឱ្យឆាប់ចាកចេញមុន ដោយគេអាងថាមានអរុណនៅក្នុងដៃ។

“បាន! ឯងត្រូវប្រយ័ត្នខ្លួនណា៎!”

នាយឆៃមិនងាកមើលទេ តែងក់ក្បាលតិចៗតបទៅចៅហ្វាយវិញ។ សុនេត្រមិនអាចធ្វើអ្វីបានដោយសារពេលនេះអរុណនៅក្នុងដៃសត្រូវនៅឡើយ ទើបបានត្រឹមតែមើលនាយដេតឈានជើងចេញទៅ។

អរុណហាក់ដូចជាភ្ញាក់ស្មារតីឡើងវិញ ក៏ព្រលែងខ្សែដែលនាយធ្វើពុតជានៅចងជាប់នឹងដៃចេញ រួចរលាស់ខ្លួនមកក្រោយទាត់ដៃនាយឆៃដែលកាន់កាំភ្លើងឡើងទៅលើ ធ្វើឱ្យម្រាមដៃរបស់ឆៃកេះកៃ «ផូង!» ចំមែករុក្ខាខាងលើក្បាល។

នាយដេតដែលមិនទាន់ទាំងដើរបានប្រាំពីរជំហានស្រួលបួលផងនោះ ក៏ស្រាប់តែបែរខ្លួនមកវិញលើកកាំភ្លើងបម្រុងបាញ់អរុណដែលកំពុងរលាស់ខ្លួនចេញពីកណ្ដាប់ដៃនាយឆៃ សុនេត្រឃើញដូច្នោះប្រញាប់តម្រង់កាំភ្លើងទៅរកនាយដេតត្រលប់វិញ។

ផូង! … ស្នូរគ្រាប់កាំភ្លើងទីពីរបាញ់ចេញពីដៃសុនេត្រ ហោះទៅបុកពោះរបស់ថៅកែកន្ធាត់ ធ្វើឱ្យកាំភ្លើងដែលបម្រុងបាញ់ទៅអរុណត្រូវធ្លាក់ចុះទៅលើដី ស្របគ្នាជាមួយនឹងរាងកាយម្ចាស់របស់វាកំពុងទន់ជង្គង់ស៊្រឹបទៅលើដី។

“ថៅកែ!”

នាយឆៃភាំងស្មារតី ភ្លាត់មាត់ហៅចៅហ្វាយនាយដែលដេកដួលព្រោះស្នាដៃរបស់សុនេត្រមុននេះ ធ្វើឱ្យអរុណបានឱកាសវាយបកទៅវិញ។

អរុណខ្ចប់កណ្ដាប់ដៃដ៏មាំរបស់ខ្លួនដាល់ទៅចំថ្ពាល់ខាងឆ្វេងរបស់នាយឆៃ ធ្វើឱ្យគេទ្រេតទៅចំហៀងបន្តិច។ សុនេត្រចូលលើកជើងវាត់កន្ទុយនាគទៅលើនាយឆៃបន្តទៀត តែមិនត្រូវព្រោះនាយឆៃថយក្រោយយ៉ាងរហ័ស ធ្វើឱ្យមួយជើងដែលសុនេត្របង្ហើរទៅមុននេះប៉ះខ្យល់ ហើយបណ្ដាលឱ្យនាយភ្លាត់ជំហរប៊ិះដួលអុកគូទទៅលើដី។

នាយឆៃទាត់សុនេត្រសងមួយជើង ហើយលើកកាំភ្លើងមកប្រុងបាញ់ផ្ដាច់ជីវិតដើម្បីសងសឹកឱ្យមេរបស់ខ្លួន តែអរុណរហ័សដែរ ទើបនាយហក់ទៅធាក់នាយឆៃដួលផ្កាប់មុខទៅនឹងដីបានមុន។ សុនេត្របោះកាំភ្លើងដែលនៅនឹងដៃខ្លួនមកឱ្យអរុណ អរុណទទួលបានក៏បញ្ជាអាវុធដែករបស់ខ្លួនឱ្យខ្ជាក់សំណអគ្គីចេញមកក្រៅ ហោះទៅទម្លុះខ្នងទុច្ចរិតជនធ្លុះដល់ទ្រូង។

ផូងៗ!

“អូយ!”

នាយឆៃយកដៃមកខ្ទប់ត្រង់មុខរបួសដែលកំពុងបាញ់ឈាមច្រោកចេញមកក្រៅ។ រាងកាយដ៏រឹងមាំរបស់នាយអង្គរក្សបម្រើឧត្តមគតិមនុស្សអាក្រក់ ចុងក្រោយក៏ត្រូវដួលស្លាប់នៅក្នុងថ្លុកឈាមយ៉ាងអាណោចអាធ័ម។

អរុណប្រញាប់រត់ទៅមើលសុនេត្រ។

“ឯងយ៉ាងម៉េចហើយ? មិនអីទេមែនទេ?”

“ប៊ិះៗទៅហើយ សំណាងលោកបងមកជួយទាន់! អរគុណលោកបងណាស់!”

“គុណស្រ័យអី! ឱ្យតែឯងសុខសប្បាយទៅយើងសប្បាយចិត្តណាស់ហើយ មិនអ៊ីចឹងយើងមិនដឹងទៅរកនាយសុនេត្រនៅឯណាមកសងម៉ាល័យវិញទេ!”

អ្នកទាំងពីរសើចដាក់គ្នា។

នឹកស្មានថាគ្រោះថ្នាក់ត្រូវបានកម្ចាត់ ទើបអរុណងាកទៅមើលទិសដៅដែលសត្វខ្លារត់ទៅមុននេះ។ នរៈនឹកអរគុណដល់អ្នកមានគុណ ហើយចង់ទៅតាមដានសត្វនេះម្ដងទៀត។ ភ្លាមនោះនាយស្រាប់តែឮសុនេត្រស្រែកភ្លាត់សំឡេង៖

“លោកបងប្រយ័ត្ន!”

អរុណបែរក្រោយវឹប គ្រលៀសភ្នែកទៅឃើញនាយដេតដែលត្រូវគ្រាប់កាំភ្លើងហើររសាត់ត្រូវចំពោះមុននេះ ស្រាប់តែងើបកាន់កាំភ្លើងតម្រង់មករកខ្លួនបាត់ទៅហើយ។

ផូងៗ!

គ្រាប់កាំភ្លើងរបស់នាយដេតមុននេះហើរយ៉ាងលឿនមករកអរុណ ទាំងដែលនាយពុំបានត្រៀមខ្លួន។ អរុណគិតធ្វើអ្វីមិនទាន់ បានត្រឹមតែឈរធ្មឹងចាំទទួលគ្រាប់សំណ។

រំពេចនោះស្រាប់តែលេចសត្វខ្លាដែលបាត់ខ្លួនទៅក្នុងព្រៃមុននេះ ស្ទុះលោតចេញមកពាំងគ្រាប់កាំភ្លើងដែលហើរមក កាត់ចំពីមុខអរុណ។ សត្វខ្លាកម្សត់ត្រូវមួយគ្រាប់ចំកណ្ដាលក្បាល ដេកប្រកាច់ស្លរឈាមនៅនឹងកន្លែងក្រោមក្រសែភ្នែកតក់ស្លុតពីនាយឧទ្យានុរក្ស។

សុនេត្រមិនបង្អង់យូរ ប្រញាប់ឱនទៅរើសអាវុធពីដៃនាយឆៃ យកមកបាញ់មួយគ្រាប់ហើយមួយគ្រាប់ទៀតបន្តគ្នាសំដៅទៅរកចុងដណ្ដើមនាយទុនចិត្តបាប លុះត្រាតែអស់គ្រាប់ពីកាំភ្លើង។

ថៅកែដេតដួលគ្រឹបទាំងភ្នែកនៅបើកក្រឡោត ហាក់ដូចជាពុំនឹកស្មានថាវាសនារបស់ខ្លួនចុងក្រោយត្រូវមកស្លាប់ពេលនេះ ម៉ោងនេះ ដោយសារស្នាដៃរបស់នាយឧទ្យានុរក្សវ័យក្មេងដែលនាយតែងតែមើលស្រាលសោះ។

អរុណស្ទុះទៅជិតសត្វខ្លាដើម្បីពិនិត្យមើលអាការ តែគួរឱ្យស្ដាយសត្វដែលមានគុណជួយគេម្ដងជាពីរដងនេះ បានផុតដង្ហើមបាត់ទៅហើយ។ ទឹកភ្នែកសើមៗជាប់នឹងរង្វង់ភ្នែកទាំងគូដែលស្ទើរបិទស្ទើរបើក ប្រហែលជាបណ្ដាលមកពីការឈឺចាប់ដោយសារគ្រាប់កាំភ្លើង ឬក៏មកពីនៅអាឡោះអាល័យចំពោះការលាចាកលោកទៅដោយពុំបានត្រៀមខ្លួនរបស់វា។

“គេទៅបាត់ហើយ…! ”

អរុណលើកសត្វខ្លាត្រកងដោយដៃទាំងទ្វេ ហើយនិយាយតិចៗប្រាប់ទៅសុនេត្រហាក់បីដូចជាខ្លាចរំខានដំណេករបស់ខ្លាធំមួយក្បាលនេះ។ នាយឧទ្យានុរក្សហាក់មានស្មារីនៅភាំងៗចំពោះព្រឹត្តិការណ៍ដែលកើតឡើងមុននេះ។ មិនដល់មួយប៉ព្រិចភ្នែកផង ប្រសិនបើខ្លាមួយក្បាលនេះមិនលោតចូលមកវិញ ម៉្លេះអ្នកដែលត្រូវស្លាប់គឺជារូបនាយ។

គេក៏បន្តតម្អូញប្រាប់សុនេត្រដែលឈរស្ងៀមស្ងាត់នៅពីក្រោយខ្នងគេ៖

“ដូចអ្វីដែលយើងបានគិតមែន! រយៈពេលកន្លងមកសត្វខ្លាធំគឺនៅមានជីវិតក្នុងព្រៃនេះ តែឥឡូវ…” គេអួលដើមក “ឥឡូវនេះបែរជាត្រូវមកស្លាប់ក្នុងដៃមនុស្សទុរយស… ស្លាប់ព្រោះតែជួយរងគ្រាប់ជំនួសខ្ញុំ… វាធ្វើឱ្យខ្ញុំឈឺចាប់ជាងត្រូវគ្រាប់សំណដោយខ្លួនឯងទៅទៀត!”

អរុណនិយាយអ្វីតទៅទៀតលែងចេញ ព្រោះគ្រប់ពាក្យពេចន៍ទាំងអស់នៅទើត្រឹមបំពង់ក។ សុនេត្រដើរចូលមកជិត ហើយយកដៃទៅទះស្មាអរុណថ្នមៗ៖

“គេទៅបានសុខហើយ! ប្រហែលនេះជាអ្វីដែលគេយល់ថា ជារឿងដែលត្រូវតែធ្វើដើម្បីជួយដល់សត្វព្រៃដែលនៅមានជីវិតដទៃទៀត!”

អរុណយកដៃទៅបិទភ្នែកខ្លាញី ហើយអង្អែលរោមដ៏ទន់ល្មើយថ្នមៗដូចម្ដាយកំពុងលួងលោមកូនឱ្យដេក។ នាយស្រាប់តែប្រទះឃើញថា នៅលើជើងខាងក្រោយរបស់វាមានចងកូនកន្សែងដៃពណ៌ស ប៉ាក់រូបព្រះអាទិត្យពណ៌លឿងតូចមួយ ដែលមានប្រឡាក់ស្នាមឈាម។ កន្សែងដៃមួយនេះ គេស្គាល់យ៉ាងច្បាស់ និងធ្លាប់ជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិរបស់វាទៀតផង។

អ្នកស្រាប់តែនឹកឃើញរឿងមួយ ហើយក៏ស្រែកឡើងយ៉ាងរន្ធត់៖

“ខត្តិយា! … អូយ!”

អរុណយកដៃទៅក្ដោបពោះដែលមានឈាមស្រក់ចុះមក។ មុននេះនាយពុំបានចាប់អារម្មណ៍ ព្រោះរវល់តែភ្លាំងភ្លឹកពីរឿងសត្វខ្លា។ អារម្មណ៍ឈឺចុកពឺតកើតឡើងរហូតស្ទើរទ្រាំមិនបាន  ទឹកភ្នែកដែលស្លាក់ក៏ធ្លាយចុះមក។ នរៈខំប្រឹងធ្មេចដើម្បីកាត់ផ្ដាច់គន្លងទឹកភ្នែក កម្លាំងក្នុងខ្លួនក៏ចាប់ថយចុះបន្តិចម្ដងៗ រហូតដល់នាយឧទ្យានុរក្សទន់ខ្លួនដេកសន្លប់ទៅលើខ្លាដ៏កម្សត់។

“លោកបងៗ!”

——-

ព្រះទិនករមិនដែលបំភ្លេចលោកាដ៏ធំធេង តែងតែយាងមកបំភ្លឺធម្មជាតិយ៉ាងទៀងទាត់។ ទឹកសន្សើមដែលដក់ជាប់ចុងឈើពេលព្រឹកព្រលឹមធ្លាក់ចុះមកតក់ៗ លាយនឹងខ្យល់ជំនោរចុងរដូវរងាបក់មកប៉ប្រះកាយា ធ្វើឱ្យរងាព្រឺស្បែក។

អរុណអង្គុយលើរទេះរុញ ដោយទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់ និងមានរុំបង់សនៅជុំវិញពោះផង។ កែវភ្នែករបស់នាយឡើងក្រហម លាក់បង្កប់នូវក្ដីទុក្ខសោក និងទឹកភ្នែករាប់រយតំណក់មិនឱ្យបញ្ចេញមកក្រៅ។

នៅពីមុខនាយ គឺជាគំនរឈើដែលគរកម្ពស់ប្រមាណមួយម៉ែត្រពីដី ទ្រទម្ងន់សាកសពសត្វខ្លាធំមួយក្បាល។ នៅក្រោយខ្នងរបស់អ្នក មានក្រុមឧទ្យានុរក្សផ្សេងទៀត ព្រមទាំងម៉ាល័យនិងសំណាង ដែលត្រូវជាកូនរបស់នាងជាមួយនឹងសុនេត្រផង។ ក្នុងដៃគ្រប់គ្នាមានកាន់ផ្កាព្រៃស្រស់ចម្រុះពណ៌ ឈរគោរពវិញ្ញាណក្ខ័ន្ធសត្វខ្លាញីនេះទាំងទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោន។

ពេលវេលាមកដល់ សុនេត្រដើរកាន់គប់ភ្លើងចូលមកប្រគល់ឱ្យអរុណ។ ដៃម្ខាងរបស់មេបញ្ជាការប្រឹងទប់រទេះក្រោកឈរ ទទួលគប់ភ្លើងពីសុនេត្រ ហើយរង់ចាំឱ្យអ្នកគ្រប់គ្នាយកផ្កាទៅដាក់នៅជុំវិញសពជាការលាគ្នាលើកចុងក្រោយ រួចទើបនាយដើរចូលទៅរកពំនូកឈើដែលគេសន្មតយកធ្វើជាមេរុ។

“សូមទៅឱ្យបានសុខ… លាហើយ!” ថារួចគេក៏រុញគប់ភ្លើងចូលទៅ។

ព្រះអគ្គីចាប់ផ្ដើមឆាបឆេះសន្ធោសន្ធៅឡើង លេបត្របាក់ឈើស្ងួត និងរូបកាយស្ដេចសត្វចតុប្បាទដែលដេកស្ងៀមឥតកម្រើកបន្តិចម្ដងៗ។ ផ្សែងខ្មៅគួចវិលឡើងទៅលើមេឃ នាំទាំងចិត្តវិបយោគរបស់ក្រុមឧទ្យានុរក្សឱ្យក្ដុកក្ដួលខ្លោចផ្សា ព្រោះការបាត់បង់ព្រលឹងពូជអ្នកចម្បាំងក្នុងព្រៃ។ សុនេត្រត្រលប់មកឈរក្បែរម៉ាល័យនិងកូន កាន់ដៃលួងលោមអ្នកទាំងពីរដែលកំពុងតែឈរយំខ្សឹកខ្សួល។

លុះបានបន្តិច យើងក៏ឃើញពូស៊ីណាដើរចូលមកគំនាប់៖

“សូមរាយការណ៍ទាន!”

អរុណថយក្រោយបន្តិច តែភ្នែកនៅតែសម្លឹងមើលទៅកន្លែងបូជា ហើយសួរទៅពូស៊ីណា៖

“មានបានទទួលដំណឹងអ្វីដែរទេពូ?”

“បាទទាន! សំណាងហើយដែលលោកនាយបានដាក់ការសង្ស័យ ហើយឱ្យខ្ញុំតាមដានលើសកម្មភាព និងស្ថានភាពសេដ្ឋកិច្ចរបស់ក្រុមឧទ្យានុរក្សទាំងអស់! ក្នុងនោះមានតែអាបារាំងម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលជាប់សង្ស័យ ទើបខ្ញុំប្រើល្បិចបោកវាឱ្យបញ្ចេញកន្ទុយមក! វាបានសារភាពថា វាធ្លាប់បានលួចរាយការណ៍ទៅនាយដេតតាំងពីយូរមកហើយ រាល់ពេលយើងចេញធ្វើប្រតិបត្តិការ! ប៉ុន្តែ…”

បុរសដែលមានវ័យចំណាស់ជាងនាយបន្តិចនេះបង្អង់បន្តិចហាក់ដូចជាមានរឿងស្ទាក់ស្ទើរមិនដឹងគួរនិយាយឬអត់។ អរុណសួរតឿន៖

“ប៉ុន្តែយ៉ាងម៉េចពូ?”

“វាថាគ្រប់យ៉ាងវាធ្វើដោយបង្ខំចិត្តទេ… កាលដំបូងនោះប្រពន្ធវាសម្រាលកូន ហើយពុំមានលទ្ធភាពរកប្រាក់មកដោះស្រាយថ្លៃចាយវាយ ទើបវាដាច់ចិត្តទៅសុំលុយពីកូនចៅនាយដេតដែលវាស្គាល់ ជាថ្នូរនឹងការផ្ដល់ដំណឹងសម្ងាត់ដល់ពួកកាប់ឈើ… ក្រោយមកតម្រូវការក្នុងគ្រួសារចេះតែច្រើន វាក៏សម្រេចចិត្តបន្តដើរផ្លូវនេះដើម្បីជួយសម្រាលបន្ទុកប្រពន្ធកូន! ឥឡូវនេះយើងបានធ្វើកំណត់ហេតុ និងបញ្ជូនខ្លួនវា ព្រមទាំងកូនចៅនាយដេតទាំងអស់ដែលយើងចាប់បានទៅតុលាការ ដើម្បីដោះស្រាយបន្តហើយ! ចំណែកប្រពន្ធកូនអាបារាំងនៅឯស្រុកផ្សេងនោះក៏យើងបានទាក់ទងផ្ដល់ដំណឹងរួចហើយដែរ!”

“អរគុណពូ! ចុះសុនេត្រ? “ អរុណងក់ក្បាលតិចៗ ហើយងាកទៅរកសុនេត្រម្ដង “មានបានទទួលព័ត៌មានពីកន្លែងនាយដេតទេ?”

“នៅទីនោះយើងរកឃើញកំណាត់ឈើជាច្រើនប្រភេទ ហិបដាក់ស្បែកសត្វ និងហិបដាក់ភ្លុកដំរីជាច្រើននៅក្នុងបន្ទប់ក្រោមដី ទំនងជាបម្រុងនាំចេញទៅក្រៅប្រទេស… ក្រៅពីនេះយើងរកឃើញអន្ទាក់ និងកាំភ្លើងកែច្នៃជាងមួយរយគ្រឿង ព្រមទាំងម៉ាស៊ីនអារឈើធុនធំចំនួនដប់គ្រឿងផងដែរ! ចំណែកឯមនុស្សស្រីម្នាក់នោះ…”

សុនេត្ររារែកបន្តិច ធ្វើឱ្យអរុណបិទភ្នែកផ្ទៀងត្រចៀកចាំស្ដាប់ស្ទើរស្ទះដង្ហើម។

“មនុស្សស្រីដែលលោកនាយឱ្យរកនោះ ពួកយើងរកមិនឃើញទេ… នៅជុំវិញតំបន់នោះជាងមួយគីឡូម៉ែត្រពួកយើងបានចែកកម្លាំងឆែកឆេរដែរ តែពុំមានប្រទះមនុស្ស សាកសព ឬអ្វីដែលគួរឱ្យសង្ស័យឡើយ!”

អរុណដកដង្ហើមធំ។

សុនេត្រដើរចូលមករកនាយ ហើយហុចរបស់ម៉្យាងដែលអរុណនៅចាំបានថានាយធ្លាប់បានឃើញមុនពេលដែលនាយសន្លប់ក្រោយត្រូវរបួស។

“កូនកន្សែងដៃនេះខ្ញុំបានរក្សាទុក ឥឡូវសងលោកបងវិញ!”

មាណពឈោងដៃទទួលយកទ្រព្យសម្បត្តិលួងចិត្តចុងក្រោយមកកាន់ទុកក្នុងដៃ។ អស់កិច្ចការហើយ អ្នករាល់គ្នាក៏ចាកចេញទៅ នៅតែអរុណដែលសុំពេលនៅស្ងប់ស្ងាត់ម្នាក់ឯងមួយស្របក់សិន។ នាយនឹករឭកដល់រឿងរ៉ាវដែលកើតឡើងបន្តបន្ទាប់គ្នាយ៉ាងឆាប់រហ័សតាំងពីពេលដែលនាយមកដល់ទីនេះ រហូតដល់យប់ចេញប្រតិបត្តិការ។

“កន្សែងនេះហើយដែលខ្ញុំធ្លាប់រុំមុខរបួសឱ្យនាងកាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុន… តែហេតុអ្វីបែរជាពេលនេះវានៅនឹងជើងសត្វខ្លានេះទៅវិញ? សុនេត្រប្រាប់ថាមានមនុស្សស្រីម្នាក់ដឹងថាខ្ញុំកំពុងចួបគ្រោះថ្នាក់ រួចសុំឡើងឡានមកជាមួយ បន្ទាប់មកស្រាប់តែបាត់ខ្លួន! តែក្រៅពីម៉ាល័យនិងខត្តិយា ខ្ញុំគ្មានស្គាល់មនុស្សស្រីណាផ្សេងទេនៅទីនេះ…​ នាងច្បាស់ជាខត្តិយា! ប៉ុន្តែនាងបាត់ទៅណា? ឬមួយក៏នាងចួបគ្រោះថ្នាក់?”

អរុណគិតក្នុងចិត្តតែឯង សួរសំណួរជាច្រើនចេញមកទាំងដែលដឹងថាពុំអាចមាននរណាឆ្លើយបានក្រៅតែពីនារីម្នាក់ដែលនាយនឹកដល់។

រំលងមួយខែក្រោយ មុខរបួសរបស់អរុណបានធូរច្រើនស្ទើរតែជាសះស្បើយអស់ទៅហើយ។ ល្ងាចត្រជាក់បន្តិច នាយជិះកាណូតទៅឈប់នៅកណ្ដាលទន្លេ។ អរុណលើកយកកូនកន្សែងដៃប្រឡាក់ឈាមមកស្រាយចេញ ហើយយកកម្ទេចផេះធាតុរបស់សត្វខ្លា បាចរោយទៅកណ្ដាលទឹកទន្លេស្រែពកទាំងមុខស្រពាប់ស្រពោន។ លុះរួចរាល់ ទើបនាយចេញកាណូតទៅត្រើយម្ខាងទៀត។

អនុស្សាវរីយ៍កាលពីជាងមួយខែមុន រត់រសឹបបន្តគ្នាចូលមកបញ្ចាំងក្នុងខួរក្បាលរបស់នាយ។ ទីកន្លែងនេះហើយដែលនាយបានឮសូរសម្រែកសត្វខ្លាជាលើកដំបូង… ទីកន្លែងនេះហើយដែលនាយបានចួបខត្តិយា នារីដែលនាយដាក់ចិត្តស្រឡាញ់ទាំងមិនដឹងខ្លួន។

ផ្ទៃមុខដែលធ្លាប់មានទៅដោយស្នាមញញិមរបស់អរុណពេលនេះប្រែទៅជាស្លេកស្លាំង តែពុំបានបិទបាំងភាពស្រស់សង្ហារបស់នាយនោះទេ។ ក្នុងដៃកំលោះកាន់រូបថតពីរសន្លឹក ដែលបានផ្ដិតចេញពីកាមេរ៉ាស្វ័យប្រវត្តិនាយប់ដែលនាយត្រូវរបួស។ មួយសន្លឹកជារូបសត្វខ្លាធំ ហើយមួយទៀតជារូបមនុស្សស្រីស្លៀកសំពត់បត់វែងត្រឹមស្មងជើង។ ច្បាស់ណាស់ស្រ្តីម្នាក់នេះ គឺជានារីដែលនាយកំពុងនឹកទាំងសាច់ទាំងឈាម។

“ខត្តិយា! នាងជានរណា? ពេលនេះនាងនៅទីណឹងនាងម្ដងទៀតផង ដើម្បីឱ្ម្បីឱ្យខ្ញុំបានសារភាពភាពពីទំហំចិត្តខ្លាំងណាស់ ខត្តិយា់ខ្លួនវានាំមកវិញបាន។ា? ចួបសុខឬទុក្ខ? ឬមានអ្វីកើតឡើងចំពោះនាង? ខ្ញុំពិតជានឹកនាងខ្លាំងណាស់ តើនាងមាននឹកគិតមកដល់ខ្ញុំដែរទេ? តើសត្វខ្លាធំនេះមានអ្វីពាក់ព័ន្ធជាមួយនាង? ខ្ញុំពិតជាមានសំណួរច្រើនណាស់ដែលចង់សួរនាង!”

គេនិយាយរអ៊ូៗម្នាក់ឯងបន្ត៖

“នាងដឹងទេ? ពេលនេះក្រុមទុច្ចរិតដែលកាប់បំផ្លាញព្រៃឈើនិងដាក់អន្ទាក់សម្លាប់សត្វព្រៃទាំងនោះ ត្រូវបានក្រុមឧទ្យានុរក្សយើងចាត់ការរួចអស់ហើយ! ទាំងអស់នេះក៏មានគុណសម្បត្តិរបស់នាងដែរណា៎! បើកុំតែថ្ងៃនោះនាងស្ម័គ្រចិត្តនាំខ្ញុំទៅរកឃើញកន្លែងលាក់ខ្លួនរបស់ពួកវា ម៉្លេះសមមិនដឹងថាមានព្រៃឈើប៉ុន្មានដើម និងសត្វព្រៃប៉ុន្មានក្បាលទៀតដែលត្រូវបំផ្លាញក្រោមដៃវានោះទេ!…”

នរៈបិទភ្នែកថ្នមៗ ដកដង្ហើមចូលយ៉ាងវែង ហើយងើយមុខទៅកាន់ទិសដែលព្រះអាទិត្យរៀបលិច។ នាយតាំងអធិដ្ឋានក្នុងចិត្ត៖

“ខត្តិយា! ខ្ញុំមានរឿងជាច្រើនដែលចង់ដឹងអំពីនាង! ខ្ញុំមានរឿងក្នុងចិត្តជាច្រើនដែលចង់ចែករំលែកជាមួយនាង! ឱ!ព្រៃភ្នំដ៏ស័ក្តិសិទ្ធិ…  គឺបើសិនជាលោកនេះមានអព្ភូតហេតុពិតមែន សូមឱ្យខ្ញុំបានចួបនឹងនាងនៅទីនេះម្ដងទៀតផង!”

“ខត្តិយា… បងនឹកអូន!” ទីបំផុតពាក្យសម្ដីដែលលាក់ក្នុងចិត្តនាយមកជាយូរ ក៏ស្រាប់តែធ្លោយចេញពីបបូរមាត់ដ៏ស្រស់សង្ហារបស់គេ។

ព្រះអាទិត្យបន្ថយរស្មីបន្តិចម្ដងៗ ចោលពន្លឺពណ៌ក្រហមទុំមកលើភក្ត្រអរុណ ហាក់ដូចកំពុងជួយកំលោះកម្សត់ដង្ហោយហៅម្ចាស់គ្រងបេះដូងឱ្យត្រលប់មកវិញ ។

“ខ្ញុំក៏នឹកលោកដូចគ្នា … លោកឧទ្យានុរក្ស!”

អរុណភាំងធ្មឹងសឹងលែងដកដង្ហើម ទម្រាំតែនាយអាចបើកភ្នែកឡើង ស្ទុះបែរក្រោយទៅរកប្រភពសំឡេង៖

“ខត្តិយា!” នរៈហៅឈ្មោះនាងដោយក្ដីភ្ញាក់ផ្អើល “ពិតជានាងមែន! នេះបងមិនបានយល់សប្តិទេ!”

អរុណត្រេកអរស្ទើរហោះ។ នាយទាញខត្តិយាមកឱបយ៉ាងណែន ហាក់ថាខ្លាចនាងនឹងត្រូវចាកចេញទៅណាចោលនាយទៀត។ ខត្តិយាលើកដៃមកឱបប្រាណនាយដែលពេញទៅដោយសាច់ដុំធំៗ។ បានបន្តិចនាយបន្ធូរដៃរបស់ខ្លួនវិញ ដើម្បីឱ្យអ្នកអាចមើលមុខនាងបានកាន់តែច្បាស់។

នរៈសម្លឹងមើលភ្នែកខត្តិយាយ៉ាងមុត ដូចជាកំពុងរាវរកចម្លើយនៃសំណួរជាច្រើនដែលកប់ទុកក្នុងចិត្តនាយ។ ខត្តិយាមិនល្ងង់ទេ នាងយល់គ្រប់យ៉ាងថាពេលនេះអរុណគិតអ្វី ទើបនាងនិយាយទៅកាន់ប្រុសកំពូលស្នេហ៍៖

“បងប្រហែលជាកំពុងឆ្ងល់ហើយមែនទេ ថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងកន្លងមកនេះ? ហើយមួយរយៈនេះបាត់ខ្ញុំទៅណា?”

អរុណញញិមព្រោះឮនាងប្ដូរការប្រើពាក្យ «លោក» មកជា «បង»។ នាយឆ្ងល់ពិតមែន តែគេមិនសួរម្ដងទៀតទេ ព្រោះដឹងថានាងមុខតែនឹងនិយាយរឿងរ៉ាវគ្រប់យ៉ាងប្រាប់គេ។

ខត្តិយាព្រលែងដៃដែលឱបចង្កេះអរុណ តែបែរជាត្រូវប្រុសស្នេហ៍ស្រវាយកមកដាក់នៅកន្លែងដើមវិញ។ នាងអៀនម្ដងទៀតហើយ… គេដឹង! ព្រោះនាងលែងហ៊ានប្រឈមមុខជាមួយគេ។ កាលលើកមុននាងអៀនដោយសារតែនរៈស្រវាឱបនាងកុំឱ្យដួល តែនោះជារឿងចៃដន់ ចំណែកម្ដងនេះនាងអៀនព្រោះតែក្ដីស្នេហ៍ដែលបុរសបានបង្ហាញប្រាប់នាងដោយការតាំងចិត្ត។

មាណវីផ្អែកក្បាលលើដើមទ្រូងហាប់ណែនរបស់បុរស ហើយចាប់ផ្ដើមរ៉ាយរ៉ាប់រឿងរ៉ាវទាំងអស់របស់ខ្លួន៖

“តាមពិតទៅខ្លាធំដែលបងឃើញនោះគឺជាសត្វខ្លាដែលម្ដាយរបស់ខ្ញុំ បានជួយកាលពីដប់បួនឆ្នាំមុន! ក្រោយពេលដែលម៉ែស្លាប់ទៅ សត្វខ្លាញីមួយក្បាលនេះក៏បានត្រលប់មកវិញ ឃើញខ្ញុំនៅយំឱបសពម្ដាយ ទើបវាយកក្បាលមកត្រដុសខ្លួនខ្ញុំដើម្បីលួងលោម! តាំងពីពេលនោះមក ខ្ញុំនិងគេក៏បានរស់នៅជាមួយគ្នា ជួយមើលថែរក្សាគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយខ្ញុំដាក់ឈ្មោះឱ្យសត្វខ្លានោះថា «ចំប៉ា»… ក្រោយមកមានថ្ងៃមួយខ្ញុំនិងចំប៉ាចេញមករកអាហារក្នុងព្រៃ ស្រាប់តែមិនប្រយ័ត្នក៏ទៅជាន់ប៉ះអន្ទាក់ទាំងពីរនាក់… ខ្ញុំខ្លាចមានគេមកឃើញ ទើបក៏ខំប្រឹងដោះអន្ទាក់ឱ្យនាងមុន… គ្រាន់តែដោះរួចភ្លាម ខ្ញុំឮសូរសន្ធឹកជើងដើរចូលមក ទើបដេញចំប៉ាឱ្យរត់ទៅពួនសិនព្រោះខ្ញុំគិតថាខ្ញុំអាចយករួចខ្លួនបាន មិននឹកស្មានសោះថាមនុស្សដែលដើរចូលមកនោះគឺជាបង!”

“អ៊ីចឹងបានន័យថាសំឡេងដែលបងបានឮនៅថ្ងៃនោះគឺជាការពិតមែនទេ?”

ស្រីតូចងក់ក្បាល៖

“​ចាស! ក្រោយមកខ្ញុំក៏បានយកកន្សែងដែលលោករុំជើងឱ្យខ្ញុំទៅរុំឱ្យចំប៉ាបន្តទៀត ព្រោះតែរបួសគេធំជាងខ្ញុំ!”

អរុណនៅស្ងៀមចាំស្ដាប់ការរៀបរាប់បន្តរបស់ស្រី។ មាណវីងើបមុខរបស់នាងដែលនៅកម្ពស់ត្រឹមដើមទ្រូងអរុណមកប្រឈមជាមួយគេ មុននឹងវាចាបន្ត៖

“នៅយប់ដែលក្រុមរបស់បងចេញប្រតិបត្តិការ ខ្ញុំមានប្រផ្នូលមិនល្អសោះ ដូច្នេះហើយទើបខ្ញុំលួចចេញពីផ្ទះពេលចំប៉ាកំពុងដេក… តែពេលដែលមិត្តរបស់បងនាំគ្នាចូលទៅកន្លែងនាយដេតនោះ ចំប៉ាស្រាប់តែលេចមុខមកដល់! ខ្ញុំមិនដឹងត្រូវធ្វើយ៉ាងណា ទើបនាំចំប៉ាចូលទៅក្នុងព្រៃវិញ! ចំប៉ាប្រហែលដឹងថាខ្ញុំបារម្ភពីសុវត្ថិភាពរបស់បង ទើបពេលដែលទៅដល់ព្រៃស្ងាត់ វាស្រាប់តែខាំទាញវល្លិមករុំខ្លួនខ្ញុំជាប់ ហើយគេរត់ត្រលប់មកវិញ!”

“អ៊ីចឹងទេតើបានជាបងឃើញរូបថតដែលនៅក្នុងកាមេរ៉ាស្វ័យប្រវត្តិមានរូបអូនដើរចេញ ហើយបែរជាថតជាប់រូបរបស់ចំប៉ាដើរចូលមក!”

អរុណថាហើយ ព្រមទាំងដករូបពីក្នុងហោប៉ៅមកបង្ហាញនារី។ ខត្តិយាអង្អែលរូបថតសត្វខ្លាដែលជាមិត្តតាំងពីកុមារភាពទាំងក្រៀមក្រំ។ នាងបន្តទាំងខ្សឹកខ្សួល៖

“ទម្រាំតែព្រឹកឡើងទើបវល្លិទាំងនោះស្វិតក្រៀម របូតចំណង ទើបខ្ញុំអាចស្រាយចេញបាន! ខ្ញុំប្រឹងដើរទៅរកគេនៅកន្លែងនាយដេត ស្រាប់តែបានឮដោយចៃដន់ពីក្រុមឧទ្យានុរក្សដែលនៅទីនោះនិយាយគ្នាថាចំប៉ាស្លាប់បាត់ហើយព្រោះតែរងគ្រាប់ជំនួសបង… ភ្លាមៗខ្ញុំទទួលយករឿងនេះមិនបាន ទើបសំងំនៅតែក្នុងផ្ទះកាន់ទុក្ខឱ្យនាង មិននឹកស្មានថាចេញមកថ្ងៃនេះស្រាប់តែបានចួបនឹងបងសោះ!”

“បងសុំទោស! ព្រោះតែបងទើបបានជា..” ពាក្យសុំទោសអរុណ ធ្វើឱ្យខត្តិយាគ្រវីក្បាលតិចៗ។

“មិនមែនជាកំហុសរបស់បងទេ! ខ្ញុំជឿថាបើអាចថយពេលវេលាវិញបាន ចំប៉ាក៏នៅតែរើសយកជីវិតមួយ ប្ដូរជាមួយនឹងជីវិតសត្វព្រៃ និងធនធានធម្មជាតិឯទៀតដែលក្រុមរបស់បងខិតខំការពារដែរ!”

ខត្តិយាងើបមកមើលមុខរបស់អរុណ រួចបន្ត៖

“ខ្ញុំពិតជាស្ងប់ស្ងែងណាស់ចំពោះវីរភាពរបស់បងព្រមទាំងសហការី ក្នុងកិច្ចការពារព្រៃឈើ និងសត្វព្រៃដែលជាសម្បត្តិធនធានធម្មជាតិ… ហើយទាំងនេះក៏ជាអ្វីដែលខ្ញុំនិងនាងចំប៉ាបានប្ដេជ្ញានឹងជួយក្នុងពេលដែលពួកយើងនៅមានជីវិតដូចគ្នា!”

“ចុះហេតុអ្វីកាលនោះពេលបងសួរ ម៉េចក៏អូនកុហកថាមិនដែលបានឃើញសត្វខ្លា?”

“បើខ្ញុំប្រាប់បងថាធ្លាប់ឃើញ តើបងនឹងឈប់សួរខ្ញុំទេ?”

អរុណភាំងនឹងសំណួរបកត្រលប់របស់នាងភ្លាម។ គេនៅស្ងៀមបន្តិចគិតឡើងវិញ។

“ច្បាស់ណាស់ថាមិនអាចទេ! ក្រុមរបស់បងប្រាកដជានឹងធ្វើការសាកសួរដេញដោលតទៀតជាមិនខាន…”

តូចតន់បង្អង់បន្តិច តែមិនចង់ឱ្យគេយល់ច្រឡំពីគំនិតរបស់នាង ទើបស្រស់ស្រីត្រូវចាំបាច់បញ្ចប់ប្រយោគរបស់ខ្លួន៖

“ខ្ញុំដឹងថាពួកបងគ្មានបំណងអាក្រក់នោះទេ! តែខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឱ្យនាងបានរស់នៅក្នុងជីវិតតាមបែបធម្មជាតិរបស់នាងតែប៉ុណ្ណោះ!”

អរុណទាញខត្តិយាមកឱបយ៉ាងតឹងដៃ  ព្រោះក្នាញ់នឹងស្រីតូចច្រមិចម្នាក់នេះ។ នាងហាក់ដូចជានៅក្នុងខ្លួនរបស់គេអ៊ីចឹង! អ្វីដែលអ្នកគិត មិនអាចលាក់កំបាំងពីនាងបានឡើយ។

នរៈស្រាប់តែនឹកឃើញថាគេនៅជំពាក់សន្យាមួយជាមួយខត្តិយា នាយរម្លឹកស្រស់ស្រី៖

“មែនហើយ! បងនៅជំពាក់សន្យាមួយជាមួយអូន!”

ខតិ្តយាដែលស្ថិតក្នុងដៃប្រុសស្នេហ៍ សម្លឹងមើលមុខគេដោយកែវភ្នែកស្រទន់ដូចថ្ងៃដែលរៀបលិច៖

“ថែរក្សាជីវិតរបស់បងនិងជីវិតនៅក្នុងព្រៃនេះឱ្យបានល្អរហូតទៅ… បងអាចធ្វើបានទេ?”

អរុណងក់ក្បាលពេញចិត្តជាមួយនឹងសំណូមពររបស់កែវបណ្ដូលចិត្ត។ អ្នកឱនខ្សឹបដាក់ត្រចៀកស្រី៖

“បងសន្យាជាមួយអូនក្នុងនាមកូនប្រុស! ជីវិតបង ជីវិតអូន និងជីវិតក្នុងព្រៃមួយនេះបងការពាររហូតដល់ថ្ងៃអវសាន! បងស្រឡាញ់អូន!”

ថាហើយអ្នកកំលោះឱនមុខចុះទៅថើបថ្ងាសរបស់នារីដែលខ្លួនស្រឡាញ់។ ខត្តិយាបិទភ្នែករង់ចាំទទួលស្នាមថើបដែលនាងរក្សាទុកមកជាយូរសម្រាប់មនុស្សដែលនាងស្រឡាញ់។

“អូនក៏ស្រឡាញ់បងដែរ!”

គូស្នេហ៍ទាំងទ្វេសែនកក់ក្ដៅពេញក្នុងដួងចិត្ត ដ្បិតបេះដូងរងគ្រោះត្រូវបានទទួលការព្យាបាលយ៉ាងស័ក្តិសម។ ព្រះអាទិត្យអាចនឹងលិចបាត់នៅថ្ងៃនេះ ប៉ុន្តែថ្ងៃស្អែកក៏នឹងរះឡើងវិញជាប្រាកដ នាំយកពន្លឺរស្មីនៃក្ដីសង្ឃឹមមកបំភ្លឺភពផែនដែនសីមាឱ្យបន្តបេសកកម្មជួយការពារធនធានធម្មជាតិបន្តទៀត៕

ចប់!

សន្ធឹករោទ៍នៃម៉ាស៊ីនយានបានបង្វិលកង់រថយន្តឱ្យទៅមុខ ធ្វើឱ្យអស់ដើមឈើនិងសំណង់អគារតូចធំនៅតាមដងផ្លូវ ហាក់ដូចជាកំពុងធ្វើចលនារត់ថយក្រោយវិញ។

ថ្ងៃចាប់ផ្ដើមជ្រេបន្តិចម្ដងៗ រហូតទាល់តែម៉ោងបួនល្ងាច ទើបឡានបានមកឈប់នៅចំណតដែលដាក់ស្លាកធំៗថា «ចំណតរថយន្តទីរួមខេត្តមណ្ឌលគិរី»។

នរៈងើបឈរពត់ពែនខ្លួនបន្តិច រួចយួរអីវ៉ាន់ចុះពីឡាន។

សូរស័ព្ទកងរំពងលាន់ឮពីគ្រប់ទិសទី ព្រោះនៅទីនេះមានផ្សារលក់ដូរទំនិញ និងមនុស្សដើរទៅមកចេញចូលឥតដាច់។ អ្នកកំលោះងាកមើលឆ្វេងស្ដាំ ហាក់ដូចជាកំពុងរកមើលនរណាម្នាក់។

“អត់ទោសលោក! នេះគឺលោក ចន្ទ អរុណ មែនទេបាទ?” បុរសម្នាក់មានវ័យប្រហាក់ប្រហែលនឹងអរុណស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ប៉ារ៉ាដូចនាយទាហាន ដើរចូលមកសួរជនចំណូលថ្មី។

នរៈងាកមួយក្រឡេក ហាក់ស្គាល់ថាម្នាក់នេះហើយជាអ្នកដែលខ្លួនរង់ចាំ ទើបតប៖

“បាទ! គឺខ្ញុំនេះហើយ… ប្អូនគឺ…”

“ខ្ញុំបាទឈ្មោះ សុនេត្រ … គឺលោក ធនិន ប្រាប់ខ្ញុំឱ្យមកទទួលលោកទៅស្នាក់ការត្រពាំងធ្មៀរតែម្ដង ព្រោះនៅខាងនោះយើងបានរៀបចំចាំទទួលលោករួចស្រេចហើយ!”

“អូ៎!​ អរគុណណាស់! អ៊ីចឹងយើងប្រញាប់ទៅតែម្ដងទៅ … ហើយប្អូនមិនចាំបាច់ហៅខ្ញុំថា«លោក»ទេ… ហៅថា «បង»ធម្មតាៗទៅបានហើយ ព្រោះមើលទៅយើងអាយុប្រហែលជាស្របាលៗគ្នាទេ!”

“បាទបង! សូមអញ្ជើញ!”

សុនេត្រសើច ហើយប្ដូរពាក្យគំនាប់វិញ រួចគេជួយឈោងយកអីវ៉ាន់ទៅដាក់លើឡានបរចេញទៅ។

នៅអមសងខាងផ្លូវមានដើមស្រល់តូចធំដុះជាជួរៗ និងផ្ទះតូចៗនៅដាច់ៗពីគ្នា។ ផ្លូវទឹករលកខ្ពស់ទាបៗ សមនឹងសណ្ឋានដីភ្នំ ធ្វើឱ្យត្រចៀករបស់អរុណហ៊ឹងថប់។ បើកឡានបណ្ដើរ សុនេត្រឆ្លៀតងាកមកសួរសុខទុក្ខ ហើយនិយាយគ្នាលេងជាមួយនឹងអរុណ ដើម្បីបន្លប់ស្ថានភាពដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងរថយន្ត។

តាមការសន្ទនា អរុណដឹងថាសុនេត្រ គឺជាមន្តី្រឧទ្យានុរក្សដែលទើបជ្រើសរើសបានថ្មីៗ ក្រោយពីមានការប្រឡងប្រជែងជ្រើសរើសមន្ត្រីរបស់មន្ទីរបរិស្ថានខេត្ត។

ផុតពីផ្លូវជាតិ រថយន្តបានបត់ចូលទៅតាមផ្លូវលំមួយដែលជុំវិញមានសុទ្ធតែព្រៃឈើធំៗដុះរាយបណ្ដាក់គ្នា។ រុក្ខជាតិទាំងឡាយចាប់ផ្ដើមថយសម្រស់ដោយសារខែនេះជាខែរងា។ ស្មៅវែងខ្លីប្រែជាស្ងួតក្រៀមក្រោះ តាមផ្លូវចាប់ផ្ដើមមានជង្ហុកតូចធំជាច្រើន ធ្វើឱ្យតៃកុងឡានលែងសូវនិយាយស្ដី គិតតែប្រឹងទប់បញ្ជាចង្កូតយាន។

ដើម្បីទៅឱ្យដល់ស្នាក់ការរបស់ក្រុមឧទ្យានុរក្សាក្នុងដែនជម្រកសត្វព្រៃស្រែពកនេះ គេត្រូវបរឡានឆ្លងកាត់តាមប្រឡាយធំៗចំនួនពីរឬបីទៀត ដែលប្រឡាយទាំងនេះគឺរីងទឹកអស់ហើយនៅរដូវប្រាំង សល់តែដុំថ្មតូចធំមួយចំនួនកល់ជាប់នៅបាតដី។

ព្រះអាទិត្យចាប់ផ្ដើមបាំងគងព្រៃបន្តិចម្ដងៗ ចោលនូវស្រមោលស្បៃអន្ធការមកលើសេះយន្តដែលកំពុងបរយឺតៗ។ ស្នូរសត្វចង្រិតយំច្រេចៗ រឹតតែធ្វើឱ្យទិដ្ឋភាពក្នុងព្រៃទាំងមូលមានភាពស្រងេះស្រងោច។

ប្រមាណជាជាងពីរម៉ោងក្រោយមក គេសង្កេតឃើញពន្លឺភ្លើងពណ៌សចេញពីជ្រុងខាងស្ដាំដៃ ទើបសុនេត្រដែលជានាយសារថី បែរមកប្រាប់អរុណថាពួកគេបានមកដល់ទីស្នាក់ការត្រពាំងធ្មៀរហើយ។ លោក ធនិន ជាមន្ត្រីរបស់មន្ទីរបរិស្ថាន ដែលគ្រប់គ្រងប្រចាំនៅតំបន់នេះ បានដើរចូលមកជាមួយនឹងមនុស្សប្រុសស្រីប្រហែលជាដប់នាក់ដើម្បីទទួលស្វាគមន៍អរុណ។

“សួស្ដី អរុណ! ដែនដីភាគឦសានសូមស្វាគមន៍!”

“បាទជម្រាបសួរលោកពូ! ទីបំផុតយើងបានចួបគ្នាម្ដងទៀតហើយ!” អរុណលើកដៃគំនាប់តបទៅម្ចាស់តំបន់។

បុរសវ័យពាក់កណ្ដាលមួយរយម្នាក់នេះ បែរទៅនិយាយជាមួយអ្នកក្នុងតំបន់ ទាំងមិនភ្លេចធ្វើដៃជាសញ្ញាបង្ហាញខ្លួនអរុណដល់ពួកគេ៖

“ខ្ញុំសូមណែនាំឱ្យទាំងអស់គ្នាបានស្គាល់ នេះគឺលោក ចន្ទ អរុណ ជាគ្រូឧទ្ទេសក្រុមឧទ្យានុរក្សមកពីភ្នំពេញ… គាត់នឹងមកស្នាក់នៅទីនេះជាមួយយើងក្នុងនាមជាអ្នកបង្វឹកក្រុមឧទ្យានុរក្សថ្មីរបស់យើងផ្នែកបច្ចេកទេស និងវិធីសាស្ត្រល្បាតរយៈពេលប្រាំមួយខែ!”

អរុណបែរទៅគោរពគ្រប់គ្នាដែលកំពុងសម្លឹងមើលមកខ្លួន៖

“ជម្រាបសួរបងប្អូនទាំងអស់គ្នា! រីករាយណាស់ដែលខ្ញុំបានមករួមការងារនៅទីនេះ… ខ្ញុំបាទសូមផ្ញើខ្លួនផ្ញើប្រាណផង!”

សំឡេងទះដៃបានបន្លឺឡើងដើម្បីជាកិច្ចស្វាគមន៍ដល់អ្នកកំលោះទីក្រុងរបស់យើង។

ដែនជម្រកសត្វព្រៃស្រែពក មានទំហំប្រមាណ ៣៧២ ៩៧១ហិកតា ដែលជាទំហំមួយយ៉ាងធំ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងចំនួ​នមន្ត្រីឧទ្យានុរក្សដែលមានសម្រាប់នៅប្រចាំការការពារ។

កាលបើផ្ទៃដីធំ បទល្មើសក៏មានច្រើន ព្រោះជនទុច្ចរិតមានច្រើនក្រុម ច្រើនប្រភេទ។ ដូច្នេះក្នុងនាមមន្ត្រីឧទ្យានុរក្ស ដែលជាអ្នកត្រូវប្រឈមនឹងគ្រោះថ្នាក់ទាំងនេះ ដាច់ខាតត្រូវហ្វឹកហាត់ទាំងផ្នែកកម្លាំងកាយ និងកម្លាំងចិត្ត ដើម្បីស្វែងយល់ពីវិធីការពារខ្លួនពីគ្រោះថ្នាក់ផ្សេងៗជាយថាហេតុ។ ក្រៅពីនេះពួកគេក៏ត្រូវរៀនស្វែងយល់ពីនីតិវិធីច្បាប់ផងដែរ ដើម្បីងាយស្រួលក្នុងការចាត់ការចំពោះជនល្មើស។

រៀងរាល់ព្រឹកព្រលឹម អរុណមានតួនាទីជាគ្រូបង្វឹកផ្នែកកាយសម្បទាដល់ក្រុមឧទ្យានុរក្សទាំងអស់ ដោយមានសុនេត្រជាប្រធានក្រុម។ ពេលល្ងាច នាយបង្រៀនចំណេះដឹងផ្នែកខាងទ្រឹស្ដីទាក់ទងនឹងច្បាប់ផ្សេងៗ ការប្រើប្រាស់ឧបករណ៍GPS និងរបៀបដាក់កាមេរ៉ាស្វ័យប្រវត្តិដើម្បីចាប់រូបភាពសត្វព្រៃដល់ពួកគេ។

ចាប់តាំងពីពេលដែលបានមកដល់ទឹកដីនៃភូមិភាគឦសាននេះ នរៈខំប្រឹងបំពេញតួនាទីយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះនាយត្រូវធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីធានាឱ្យកូនក្រុមទាំងអស់មានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការធ្វើការ។ មួយរយៈនេះមានករណីបទល្មើសកើតឡើងស្ទើរតែរៀងរាល់ថ្ងៃ រាប់ទាំងការកាប់ព្រៃឈើ ការដាក់អន្ទាក់ចាប់សត្វ និងការបរបាញ់សត្វព្រៃខុសច្បាប់។

មួយខែកន្លងទៅហើយ ដែលអរុណបានស្នាក់នៅតំបន់ទេសភាពខ្ពង់រាបភាគខាងកើត។ ព្រឹកនេះចរន្តខ្យល់បក់ពីទិសខាងជើងនៅពុំទាន់ស្ងួតស្ងប់នៅឡើយ តែងរសាត់មកប៉ះចុងស្មៅវែងខ្លីដែលដក់ជាប់ដោយទឹកសន្សឹមពេលព្រលឹម។ អរុណភ្ញាក់ពីដំណេកដើរចេញមកក្រៅឃើញសុនេត្រ និងកូនក្រុមពីរបីនាក់កំពុងរៀបចំអីវ៉ាន់ដាក់លើរថយន្តទើបសួរ៖

“ហើយរៀបចំអីវ៉ាន់ប្រុងទៅណា សុនេត្រ?”

នាយប្រធានក្រុមឮនរៈសួរដូច្នេះក៏ប្រញាប់ទម្លាក់អីវ៉ាន់ទៅក្នុងឃ្លុបឡាន រួចបែរមកឆ្លើយ៖

“អូ៎! ពួកខ្ញុំយកសម្ភារប្រើប្រាស់ដែលទើបទទួលបានពីថ្នាក់លើទៅចែកដល់គ្នាយើងដែលនៅស្នាក់ការម្រើចមេ!”

“បើអ៊ីចឹងខ្ញុំសុំទៅជាមួយផង ព្រោះមកដល់យូរហើយពុំដែលបានចេញទៅណាសោះ!”

សុនេត្រសើចហើយតប៖

“បាទទាន! សូមរៀបចំខ្លួនតាមសម្រួលចុះ!”

តាមផ្លូវពីស្នាក់ការត្រពាំងធ្មៀរទៅកាន់​ស្នាក់ការម្រើច​នេះ សណ្ឋានដីក៏ពុំសូវខុសគ្នាពីមុនប៉ុន្មានដែរ ផ្លូវមានសភាពពិបាក និងបត់បែនច្រើន។ តៃកុងឡានជាន់ហ្គារយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ធ្វើឱ្យអ្នកដែលរួមដំណើរក៏តានតឹងអារម្មណ៍ទៅជាមួយដែរ។

ម៉ោងប្រាំបួនព្រឹក ពួកគេបានមកដល់ទីស្នាក់ការម្រើច។ គ្រាន់តែពន្លត់ម៉ាស៊ីនឡានភ្លាម ស្នូរទឹកហូរបុកប៉ប្រះថ្ម លាន់ប្រាកដមកប៉ះត្រចៀករបស់អរុណ។ អ្នកស្នាក់នៅទីនេះនាំគ្នាជួយជញ្ជូនសម្ភារទុក ចំណែកនារីវ័យកណ្ដាលសម្បុរស្រគាំម្នាក់ចេញមកទទួលយកបន្លែបន្លុក និងគ្រឿងដណ្ដាំស្លក្នុងផ្ទះបាយ។ សុនេត្រឃើញដូច្នោះក៏ណែនាំឱ្យអរុណស្គាល់៖

“ម៉ាល័យ! នេះគឺបងអរុណ ជាអ្នកបង្វឹកក្រុមឧទ្យានុរក្ស… លោកបង! នេះគឺម៉ាល័យជាភរិយាខ្ញុំ និងជាអ្នកនៅជួយមើលការខុសត្រូវ ដាំស្លឱ្យក្រុមឧទ្យានុរក្សរបស់យើងនៅទីនេះ!”

“ជម្រាបសួរលោកបង!” ម៉ាល័យលើកដៃសំពះគួរសម ។

“បាទជម្រាបសួរ! ខ្ញុំធ្លាប់តែឮសុនេត្រពោលសរសើរពីសម្រស់របស់ម៉ាល័យឯង ដល់មកឃើញជាក់ស្ដែងអ៊ីចឹង ទើបដឹងថាម៉ាល័យស្អាតមែន!” អរុណនិយាយកំប្លែងលេងធ្វើឱ្យម៉ាល័យអៀន រីឯសុនេត្រក៏សើច។

ពីរនាក់ប្ដីប្រពន្ធដើរកៀកចង្កេះគ្នាចូលទៅកន្លែងស្នាក់នៅ ចំណែកអរុណសុំខ្លួនទៅមើលទឹកទន្លេស្រែពកជាមុនសិន ទើបពុំបានរួមដំណើរទៅជាមួយ។

មាណពសង្ហាដើរចេញទៅ ដោយស្ដាប់តាមសូរសំឡេងទឹកហូរ។ ប្រហែលជាហាសិបម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះគេក៏បានឃើញទន្លេមួយធំពត់ពែនខ្លួនដូចជានាគរាជដែលអនុញ្ញាតឱ្យគង្គាហូរកាត់ពុំដាច់។ ផ្ទៃទឹកពណ៌ខៀវថ្លាយង់ឆ្លុះឱ្យឃើញថ្មដាតូចធំក្នុងទឹកអែបនឹងមាត់ច្រាំង។

ក្នុងឈុតអាវយឺតដៃខ្លី ស្រោបពីក្រៅដោយអាវកំណាត់មូរដៃ ថែមជាមួយខោសាច់គគីរ និងស្បែកជើងកវែង កាន់តែបង្ហាញពីភាពស្រស់សង្ហា របស់នាយឧទ្យានុរក្ស។ អរុណសាកល្បងលូកដៃក្បង់ទឹកយកមកលុបមុខ។ សីតុណ្ហភាពត្រជាក់នៃទឹក បានបបោសអង្អែលភក្ត្រានាយឱ្យស្វាងស្រឡះ តែបែរជាធ្វើឱ្យបេះដូងកំលោះរងាឯកាលើសដើម។

នាយដាក់ខ្លួនអង្គុយចុះទៅលើផែនថ្មដែលពើងខ្លួនចេញពីទឹក ភ្នែកសម្លឹងមើលទៅខ្សែទឹកដែលកំពុងហូរត្របាញ់មកផ្ទប់នឹងថ្ម បណ្ដាលឱ្យក្លាយទៅជាគំនួចទឹកតូចៗរសាត់បន្តគ្នា។ ខ្យល់បន្តបក់មកត្រសៀកៗបណ្ដាលឱ្យនរៈនឹកស្រមៃទៅដល់រឿងរ៉ាវស្នេហាពីអតីតរបស់ខ្លួន។

ប្រហែលជាជាងមួយឆ្នាំមុន អរុណធ្លាប់បានសាងអនុស្សាវរីយ៍ជាមួយនឹងបុប្ផាទីក្រុងម្នាក់។ តែស្នេហ៍ដែលអ្នកទាំងពីរខំថ្នមថែ បែរជាត្រូវដើរដល់ផ្លូវទាល់ព្រោះនាងមិនអាចទទួលយកបាន ពេលដឹងថាអរុណស្ម័គ្រចិត្តទទួលការងារធ្វើជាអ្នកជួយបង្វឹកក្រុមឧទ្យានុរក្សតាមតំបន់ការពារទេសភាព និងដែនជម្រកសត្វព្រៃ។

“ខ្ញុំមិនក្លាហានគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការដែលឱ្យគ្រួសារយកអាយុជីវិតខ្លួនឯងទៅប្រថុយក្នុងព្រៃបែបនេះទេ!… ខ្ញុំមិនចង់ថា… ថ្ងៃណាក៏មានព្រលឹងពុំជាប់ខ្លួនព្រោះបារម្ភពីសុវត្ថិភាពប្ដី រាល់ពេលដែលចេញប្រតិបត្តិការនោះទេ!”

សម្ដីរបស់នាងឮរងំជាប់ត្រចៀកដូចកំពុងបន្ទោសនាយថា គ្រប់យ៉ាងគឺជាកំហុសរបស់គេ… គឺគេតែម្នាក់គត់ ដែលធ្វើឱ្យស្នេហ៍មួយនេះពុំអាចឆ្លងដល់ត្រើយសុភមង្គល។

ក្រោយមក អរុណទទួលបានដំណឹងថាក្រសួងត្រូវការរើសអ្នកបង្វឹកក្រុមឧទ្យានុរក្សថ្មីនៅមណ្ឌលគីរី នរៈក៏ស្ម័គ្រចិត្តទទួលតួនាទីមួយនេះ ក្នុងគោលបំណងបំពេញភារកិច្ចដែលខ្លួនស្រឡាញ់ផង និងដើម្បីប្រើវេលាព្យាបាលរបួសបេះដូងផង។

នាយសង្ហាសន្សឹមៗងើយក្បាលសម្លឹងទៅមេឃដែលមានពណ៌ខៀវខ្ចី បង្ហាញឱ្យឃើញឆ្អឹងខ្ចីនៃភាពជាបុរសនៅលើករបស់ខ្លួនយ៉ាងច្បាស់។ គេបិទភ្នែកទាំងគូ រីឯត្រចៀកផ្ទៀងស្ដាប់សំឡេងទឹកហូរនិងសត្វបក្សីយំឆ្លើយឆ្លងគ្នា ដើម្បីបន្សាត់អារម្មណ៍នឹករឭក។ រំពេចនោះអ្នកស្រាប់តែឮសូរសំឡេងសត្វអ្វីម៉្យាងស្រែករោទ៍រំពងឡើង។

អ្នកកំលោះរេភ្នែកទៅរកទិសដៅនៃសំឡេង ហើយប្រឹងទប់ដង្ហើមដើម្បីផ្ទៀងស្ដាប់ថាតើអ្វីដែលនាយឮមុននេះជាការពិត ឬគ្រាន់តែជាការស្រមើស្រមៃ? បន្តិចឡើងគេស្រាប់តែឮសូរសន្ធឹកម្ដងទៀតដែលទំនងជាចេញពីត្រើយម្ខាងទន្លេ។ អរុណក៏សម្រេចចិត្តចុះដើរឆ្លងទៅត្រើយម្ខាងទន្លេ រាវៗរកមើលកន្លែងដែលមានទឹករាក់។

ក្រោយឡើងទៅដល់លើគោក អរុណក្រឡេកមួយឆ្វាច់ជុំវិញខ្លួន តាមទម្លាប់រហ័សរហួនរបស់អ្នកថ្មើរព្រៃ ក្រែងលោមានអន្ទាក់ ឬប្រទះភ្នែកនឹងសត្វព្រៃណាមួយ តែដោយពុំឃើញមានអ្វី នាយក៏ចេះតែដើររុលទៅមុខ គេពុំបានចាប់ភ្លឹកថាខ្លួនបានដើរចូលទៅក្នុងព្រៃជ្រៅឡើយ។

ភ្នែកអ្នករំពៃមើលឆ្វេងស្ដាំចុះឡើង ក៏ស្រាប់តែប្រទះឃើញនារីម្នាក់ពាក់អាវកមូលដៃវែង បង់កជាមួយនឹងក្រមាត្បាញ។ សំពត់បត់ខ្លីត្រឹមកំភួនជើងរបស់នាង បង្ហាញឱ្យឃើញសម្រស់មួយផ្នែករបស់នារី។ ឃើញនាងកំពុងអង្គុយលើកំណាត់ឈើយកដៃស្ទាបកជើងខ្លួនឯង អរុណក៏ដើរចូលទៅរក ភ្លេចឈឹងថាគោលបំណងរបស់នាយគឺមកតាមរកប្រភពសំឡេងចម្លែកមុននេះ។  

“សួស្ដីអ្នកនាង! មានអ្វីឱ្យខ្ញុំជួយដែរទេ?” នរៈស្រែកសួរពីចម្ងាយដើម្បីកុំឱ្យនាងភ័យ។

នារីកម្សត់ស្រាប់តែបែរមកឃើញអរុណ នាងរាងភ្ញាក់បន្តិចតែក៏ព្រមឆ្លើយតបមកវិញ៖

“ចាស! គឺខ្ញុំដើរមិនប្រយ័ត្នទើបជាន់ចំអន្ទាក់ដាក់សត្វ ជាប់ជើងកម្រើកពុំរួចសោះ!”

“អូ៎! ចាំខ្ញុំជួយដោះជូនណា៎! សូមនៅឱ្យស្ងៀម ក្រែងលោវាកាន់តែរឹតជើងអ្នកនាង… តែមួយភ្លែតទេរួចហើយ!”

“ចាសអរគុណ!”

មិននិយាយតែមាត់ ដៃរបស់អរុណហូតយកកូនកាំបិតស្នៀតពីចង្កេះខោមកកាត់ខ្សែកាបដែលពួកប្រមាញ់សត្វប្រើសម្រាប់ដាក់ចាប់សត្វធំៗដូចជាខ្លា ជ្រូកព្រៃ ទន្សោងជាដើម។ មាណវីមិនហ៊ានមាត់មួយម៉ាត់ ភ្នែកតាមសម្លឹងមើលសកម្មភាពប៉ិនប្រសប់របស់អរុណ។

“អ្នកនាងមកពីណាទៅណាទើបបានជាដើរមកជាប់អន្ទាក់នៅទីនេះវិញ?” អរុណសួរទៅមាណវីបណ្ដើរ ដៃអ្នកកាត់ខ្សែអន្ទាក់បណ្ដើរ។

ឆោមនារីស្ទាក់ស្ទើរនឹងនិយាយ ទាល់តែឃើញនាយងើបមុខមកមើលនាង ទើបនាងឆ្លើយ៖

“គឺខ្ញុំចេញមកបេះបន្លែ តែចៃដន់នៅជិតផ្ទះពុំមានរបស់ដែលត្រូវការ ទើបចេះតែដើរៗរហូតមកដល់ទីនេះតែម្ដងទៅ!”

តាមពិតទៅពីដំបូងនាងក៏ភ្ញាក់ផ្អើលនឹងវត្តមានរបស់អរុណមិនតិចដែរ ព្រោះមិនដឹងថានាយជាមនុស្សបែបណា តែពេលដែលឃើញភាពស្ទាត់ជំនាញក្នុងការចាត់ការជាមួយអន្ទាក់មួយនេះ នាងក៏អាចកាត់ស្មានបានថាគេប្រាកដជាសមាជិកណាម្នាក់នៃក្រុមអភិរក្សធនធានធម្មជាតិ។ ដូច្នេះហើយបានជានាងធ្វើជាធ្លោយសម្ដីថែមមួយឃ្លាទៀតដើម្បីឱ្យនរៈចាប់អារម្មណ៍៖

“ពីមុនខ្ញុំធ្លាប់ដើរមកទីនេះដែរ តែមិនធ្លាប់ឃើញមានអន្ទាក់ទេ ទើបតែថ្ងៃនេះឯង!”

អរុណបង្អង់ដៃបន្តិច មុននឹងនិយាយខ្សឹបៗទាំងភ្នែកនៅជាប់នឹងចំណង៖

“ពួកជនល្មើសអស់នេះកាន់តែហ៊ានទៅៗហើយ!”

ដូចជាបានដឹងខ្លួនថា សម្ដីរអ៊ូតិចៗអម្បាញ់មិញអាចនឹងធ្វើឱ្យនាងឆ្ងល់ ទើបគេបន្តសម្ដី៖

“ខ្ញុំគឺជាមន្ត្រីឧទ្យានុរក្សដែលមកធ្វើការនៅតំបន់នេះ! អម្បាញ់មិញខ្ញុំកំពុងនៅត្រើយម្ខាងខាងនោះ ស្រាប់តែបានឮសំឡេងស្រែកម៉្យាងដូចជាសំឡេងសត្វខ្លានៅទីនេះ ទើបខ្ញុំឆ្លងទឹកមក តែពេលមកដល់បែរជាបានឃើញអ្នកនាងទៅវិញ!”

ធីតាហាក់ដូចជាបង្ហាញភាពភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចនៅលើផ្ទៃមុខរបស់នាង ពេលដែលឮគេនិយាយពីរឿងសំឡេងសត្វខ្លា នេះបើតាមការសង្កេតអ្នកកំលោះ តែនាយបែរជាគិតថាប្រហែលជាមកពីមុននេះនាយទាញកន្ត្រាក់ខ្សែអន្ទាក់ចេញ ទើបធ្វើឱ្យដៃទៅប៉ះនឹងជើងនាង។ តែចុងក្រោយគេក៏ពន្លែងចោលការគិតសង្ស័យជាច្រើន ព្រោះបច្ចុប្បន្នភ្នែករបស់គេបានប្រទះនូវស្នាមញញិមសែនស្រស់របស់ស្រី។

នរៈដាក់ចោលខ្សែកាបទៅម្ខាងលើដី ហើយភ្នែកលួចដកពីភក្ត្រានាងទាំងសោកស្ដាយ មកពិនិត្យលើស្នាមរបួស។

អរុណដកយកកូនកន្សែងដៃពណ៌សប៉ាក់រូបព្រះអាទិត្យពណ៌លឿងតូចមួយចេញពីហោប៉ៅអាវ មករុំកជើងស្រីដែលដាច់រលាត់ចេញឈាម។ មាណវីតាមសម្លឹងគ្រប់កាយវិការដ៏ស្ទាត់ជំនាញរបស់អរុណ នឹកស្ងើចសរសើពីភាពរហ័សរហួន និងភាពស្រស់សង្ហារបស់គេបើទោះបីជាពេលនេះមានតំណក់ទឹកញើសតូចៗលេចឡើងនៅលើថ្ងាសរបស់គេក៏ដោយ។

“នេះបាទ! រួចរាល់ហើយ… ថ្ងៃក្រោយអ្នកនាងដើរប្រយ័ត្នប្រយែងបន្តិចណា៎ ព្រោះបើប៉ះចំអន្ទាក់មុតជាងនេះ វាអាចនឹងធ្វើឱ្យពិការបាន!”

នាងយកដៃទៅស្ទាបត្រង់កជើង កន្លែងដែលអរុណរុំកូនកន្សែងឱ្យ៖

“ចាស! រំខានលោកហើយ… ខ្ញុំសូមអរគុណច្រើន!”

“បាទមិនអីទេ! និយាយអ៊ីចឹងផ្ទះអ្នកនាងនៅដល់ណា? អ្នកនាងអាចត្រលប់ទៅវិញដោយខ្លួនឯងបានទេ?”

មាត់គេសួរ តែមុខគេមិនហ៊ានមើលនាងចំទេ។ គេធ្វើជាបែរមើលជុំវិញរកផ្លូវដែលនាងដើរមក ដើម្បីគេចពីក្រសែភ្នែកនារីដែលហាក់ដូចជាហ៊ានក្នុងការសម្លឹងមើលខ្លួនចំៗពេក។

“ចាសមិនអីទេ! របួសប៉ុននេះមិនជាធ្ងន់ធ្ងរអីទេ ខ្ញុំឧស្សាហ៍ចួបញឹកញាប់ណាស់!” ដល់តែឮនាងនិយាយស្មោះត្រង់ពេកទៅ ធ្វើឱ្យអរុណអស់ពីខឹងនឹងពួកព្រានព្រៃ ទៅជាគ្រវីក្បាលហួសចិត្ត អស់សំណើចតាមនាង។

“អ៊ីចឹងខ្ញុំគិតលាលោកសិនហើយណា៎! សូមអរគុណម្ដងទៀត!”

តូចតន់ស្រាប់តែលាអ្នកកំលោះ ធ្វើឱ្យនរៈយើងពុំបានតាំងចិត្តក៏ភ្លាត់មាត់សួរ៖

“ឈប់សិន! ខ្ញុំពុំទាន់ស្គាល់ឈ្មោះអ្នកនាងទេ!”

ស្រីតូចបង្អង់បន្តិច ក៏ដាច់ចិត្តឆ្លើយ៖

“ខត្តិយា ចាស!”

“ខត្តិយា? ពិតជាពីរោះណាស់! ខ្ញុំឈ្មោះ អរុណ … រីករាយណាស់ដែលបានស្គាល់!”

“ចាស! រីករាយដែលបានស្គាល់ លោកអរុណ!”

“អឺ…! តើខ្ញុំនិងអ្នកនាង អាចនឹងចួបគ្នាម្ដងទៀតទេ?” នាយសួរ។

“បើមាននិស្ស័យយើងគង់នឹងបានចួបគ្នាណា៎ លោកឧទ្យានុរក្ស!”

លោកឧទ្យានុរក្ស! សំនៀងរបស់ស្រី​… របៀបដែលនាងហៅគេ  នាយមិនធ្លាប់បានឮសោះ… វាពីរោះសឹងធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់គេឈប់លោតម្ដងៗ តែបុរសឧទ្យានុរក្សដែលខ្លាំងក្លា រឹងមាំដូចជាគេ ម៉េចនឹងអាចប្រាប់នាងបែបនេះបានទៅ?

និយាយមិនទាន់ចប់ស្រួលបួលផង ខត្តិយាក៏បែរក្រោយហើយដើរចេញទៅទុកឱ្យអរុណនៅឈរភ្លឹកតែម្នាក់ឯង។ មាណពយើងភ្ញាក់ខ្លួនមកវិញស្រាប់តែបាត់រូបនាងសូន្យឈឹងទៅហើយ ទើបចាប់អារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងនៅក្នុងព្រៃជ្រៅ ទម្រាំតែរកផ្លូវចេញមកដល់មាត់ទន្លេវិញក៏ដល់ពេលថ្ងៃត្រង់ល្មម។

នៅតាមតំបន់ព្រៃភ្នំស្ងាត់ជ្រងំបែបនេះ បានប្រែជាមានជីវិតនៅពេលយប់។ សត្វរាត្រីចរដូចជាប្រចៀវ ជ្រឹង មៀម ទីទុយ ដែលជាធម្មតាពេលថ្ងៃគឺសំងំលាក់ខ្លួនដេកយកកម្លាំង រង់ចាំតែពេលយប់មកដល់នឹងអាលទទះស្លាបចេញហើររកចំណី។ ណាមួយសត្វព្រៃខ្លះ ហ៊ានចេញដើររកស៊ីតែពេលងងឹត ឬព្រឹកព្រលឹមស្រាងៗប៉ុណ្ណោះ ព្រោះខ្លាចពើបប្រទះនឹងពពួកព្រានព្រៃ ឬសត្វដែលសាហាវជាងខ្លួនចាប់ស៊ីជាអាហារ។

ម៉ោងជិតដប់ពីររំលងអធ្រាត្រទៅហើយ អរុណនៅតែគេងមិនលក់ អ្នកប្រែទៅប្រែមកជាច្រើនសា។ មួយសន្ទុះក្រោយមកនាយស្រាប់តែឮសូរមាត់ខ្សឹបខ្សៀវតិចៗនៅក្រោមផ្ទះ ទើបក្រោកចុះពីគ្រែ ហើយដើរមកអើតមើលតាមបង្អួច។

អគ្គិសនីធម្មជាតិពីព្រះចន្ទ ធ្វើឱ្យអ្នកបានឃើញបុរសពេញកម្លាំងប្រាំនាក់កំពុងឈរប្រជុំគ្នានៅក្រោមដើមជ្រៃធំជិតទីស្នាក់ការ។ អរុណនឹកឆ្ងល់ក៏ចុះមកក្រោម ឃើញសុនេត្រនិងក្រុមឧទ្យានុរក្សផ្សេងទៀតកំពុងរៀបចំសម្ភារការពារខ្លួន មានពិល កាំភ្លើង និងកាំបិតស្នៀតគ្រប់ដៃ។

គេសួរទៅសហការី៖

“ទាំងអស់គ្នារៀបចំខ្លួនប្រុងចេញទៅណា?”

“អូ៎លោកបង! គឺថាក្រុមរបស់យើងទទួលបានព័ត៌មានមកថា មានពួកកាប់ឈើខុសច្បាប់មួយក្រុមកំពុងចេញធ្វើការនៅម្ដុំព្រៃធំឯម្ខាងទន្លេឯនោះ ប៉ុន្តែដោយសារគ្នារបស់យើងដែលនៅប្រចាំការទីនោះមានតិច ហើយជនល្មើសប្រហែលជាអាចមានកាំភ្លើងគ្រប់ដៃផង ទើបពួកគេទាក់ទងមកសុំជំនួយបន្ថែមពីក្រុមយើង!” សុនេត្ររាយការណ៍។

“ការងារធំបែបនេះ ម៉េចក៏មិនប្រាប់ខ្ញុំផង?”

“គឺដោយសារខ្ញុំមិនចង់រំខានដំណេករបស់លោកបង!”

“កុំនិយាយបែបនេះ! ការងារនេះគឺជាកាតព្វកិច្ចរបស់ពួកយើងទាំងអស់គ្នាតើ… ចាំបន្តិច ខ្ញុំទៅយកសម្ភារមួយភ្លែត!”

ថាហើយ អរុណក៏ប្រញាប់ត្រលប់ឡើងទៅលើផ្ទះ ហើយចុះមកវិញជាមួយនឹងសម្ភារដូចសមាជិកក្រុមផ្សេងទៀតដែរ។

ការធ្វើដំណើរនៅក្នុងព្រៃនាពេលយប់ពុំមែនជាការងាយស្រួលនោះទេ។ សុនេត្រធ្វើជាអ្នកនាំមុខក្រុម ដោយសារខ្លួនស្គាល់ភូមិសាស្ត្រនៅទីនេះច្បាស់។ ជិះម៉ូតូអស់មួយសន្ទុះធំទើបពួកគេមកដល់កន្លែងយាមប្រចាំការរបស់ក្រុមឧទ្យានុរក្សដែលបានផ្ដល់ដំណឹងឱ្យសុនេត្រ។ ក្រោយពេលជុំគ្នាហើយ ពួកគេចែកគ្នាជាពីរក្រុមដើម្បីព័ទ្ធចាប់ក្រុមជនល្មើសទាំងអស់នោះ។

ស្រ៊ឹបៗ! … ស្នូរសន្ធឹកជើងថ្នមៗដែលជាន់លើកម្ទេចស្លឹកឈើស្ងួតងាប់ ធ្វើឱ្យបេះដូងអ្នកការពារលោតរន្ថាន់ឡើង។ ប៉ុន្តែគ្រប់យ៉ាងនៅជុំវិញទីនោះហាក់ស្ងាត់ជ្រងំ ធ្វើឱ្យអរុណ សុនេត្រ និងឧទ្យានុរក្សឯទៀតចាប់ផ្ដើមលេចចេញនូវសំណួរជាច្រើននៅក្នុងខួរក្បាល។

សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវចេញពីមាត់ក្រុមឧទ្យានុរក្សបានឮឡើង៖

“ហេតុអ្វីពុំឃើញមានជនល្មើស? តើពួកគេបាត់ទៅណាអស់? ឬមួយក៏ក្រុមឧទ្យានុរក្សនៅប្រចាំការទីនេះទទួលបានដំណឹងខុស?”

“ទេ! ដំណឹងមិនខុសទេ!” អរុណឆ្លើយតបទៅសហការី ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាបែរទៅសម្លឹងនាយ។

នរៈកាន់ពិលឈួលទៅលើ ដែលទីនោះស្រឡះហាក់ដូចជាស្រឡះចម្លែកខុសពីគេ។ នាយដើរទៅមុខប្រហែលជាម្ភៃជំហានទៀតទើបឈប់ ហើយឱនទៅចាប់យកកម្ទេចឈើមកកាន់ក្នុងដៃ។ គេទាត់ស្លឹកឈើដែលនៅគ្របបាំងគល់ឈើ ហើយនិយាយបន្ត៖

“ដើមឈើប៉ុន្មានដើមនៅទីនេះ ត្រូវបានដួលរលំដោយសាររណាយន្ត រីឯកម្ទេចឈើនៅសើម បញ្ជាក់ថាជនល្មើសទើបតែចាកចេញមួយសន្ទុះមុននេះទេ!”

“បេសកកម្មរបស់យើងបរាជ័យទៀតហើយ!” សុនេត្រពោលឡើង ដោយដកដង្ហើមធំ។

អរុណយកដៃទះស្មាប្រធានក្រុមថ្មីតិចៗដើម្បីលើកទឹកចិត្ត ព្រោះនាយដឹងច្បាស់ថា ការងារចាប់ជនល្មើសមិនមែនជាការងាយស្រួលឡើយ។ ជនល្មើសមានល្បិចកល និងបម្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ណាស់ តោងតែពួកអ្នករៀបផែនការឱ្យបានច្បាស់លាស់ និងរក្សាការសម្ងាត់ឱ្យបានល្អពីប្រតិបត្តិការបង្ក្រាបរបស់ខ្លួន ទើបអាចឈានទៅដល់ការចាប់ពួកគេបាន។

“នេះជាលើកទីបីហើយនៅក្នុងខែនេះ ដែលការចុះបង្ក្រាបរបស់ពួកយើងមិនបានសម្រេច… ទោះបីពួកគេមិនអាចនាំយកឈើចេញពីទីនេះបាន តែគេបានកាប់បំផ្លាញអស់ជាច្រើនដើម ចំណែកពួកយើងនៅតែមិនអាចកំណត់មុខសញ្ញា និងចាប់ពួកគេបានទៀត!” សុនេត្រតប។

ក្រុមឧទ្យានុរក្សទាំងអស់ដាក់ទឹកមុខចុះ មិនមាននិយាយស្ដី ធ្វើឱ្យទិដ្ឋភាពនៅក្នុងព្រៃទាំងមូលប្រែជាស្ងាត់ជ្រងំម្ដងទៀត។ អរុណស្ងៀមស្ងាត់បន្តិចដែរ រួចទើបនិយាយបន្ត៖

“ចាត់ទុកថាទាំងនេះជាបទពិសោធទៅចុះ! លើកក្រោយទាំងអស់គ្នាត្រូវត្រៀមខ្លួនឱ្យបានប្រសើរជាងនេះ!”

សុនេត្របញ្ជាកូនចៅឱ្យទៅរកកន្លែងសម្រាកនៅជិតៗ ព្រោះមើលទៅមេឃនៅយូរទៀតទម្រាំភ្លឺ ដោយខ្លួនរ៉ាប់រងធ្វើជាអ្នកយាមនៅទីនេះជាមួយអរុណ។

អ្នកទាំងពីររៀបចំបង្កាត់ភ្នក់ភ្លើង ដើម្បីបន្ថែមភាពកក់ក្ដៅដល់រាងកាយ និងដើម្បីការពារសត្វសាហាវផង។ យូរៗម្ដង អរុណយកមែកឈើទៅឆ្កឹះភ្នក់ភ្លើង និងថែមកម្ទេចឈើតូចៗជាចំណីដល់ព្រះអគ្គី។ សុនេត្រអង្គុយធ្មឹង សម្លឹងមើលទៅព្រឹក្សាធំៗដែលដួលច្រងេងច្រងាងនៅលើវាលស្មៅ បន្សល់នៅតែគល់ខ្លីៗដែលប្រឹងងើយចង្អុលទៅលើមេឃយ៉ាងកម្សត់។

“ហ៊ឺម…!” សុនេត្រព្រលែងដង្ហើមធំមួយចេញមក ទាំងទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោន។

“កុំតានតឹងពេក!” អរុណប្រាប់។

“ខ្ញុំពិតជាគិតមិនចេញសោះថាហេតុអ្វីបានជាប្រតិបត្តិការប៉ុន្មានលើកមកនេះពួកយើងបរាជ័យរហូត? បើបែបនេះតទៅទៀត ខ្ញុំគ្មានមុខអ្វីនឹងធ្វើជាប្រធានក្រុមឧទ្យានុរក្សនៅទីនេះទៀតទេ!”

“ខ្ញុំគិតថាប្រតិបត្តិការរបស់យើងច្បាស់មានការថ្លោះធ្លោយត្រង់ណាមួយមិនខាន…!”

ហ៊ឺម!!!

អរុណមិនទាន់នឹងបានបញ្ចប់ប្រយោគផង ស្រាប់តែឮសូរសន្ធឹកគ្រហឹមកាត់ឡើង ធ្វើឱ្យអ្នកទាំងពីរខំរេភ្នែកសឡឹងមើលជុំវិញខ្លួន។ ពន្លឺពណ៌លឿងមួយគូនៅពីក្រោយខ្នងរបស់អរុណ ធ្វើឱ្យសុនេត្រព្រឺក្បាលខ្ញាក ហើយប្រញាប់ស្រែកប្រាប់ទៅនរៈយើង។

“លោកបងប្រយ័ត្នខាងក្រោយខ្នង!”

អរុណក្រឡាស់ខ្លួនវឹបបែរទៅក្រោយ ដៃម្ខាងឈោងទៅចាប់កាំភ្លើងដែលសៀតនៅនឹងចង្កេះមកទុកការពារខ្លួនយ៉ាងរហ័ស។ ពន្លឺមួយគូដែលកំពុងសម្លឹងមើលមកពួកនាយនោះភ្ញាក់កន្ត្រាក់បន្តិច ហើយក៏រលត់ភ្លឹបបាត់ នៅសល់តែសំឡេងជាន់លើស្លឹកឈើប្រោកប្រាកបន្លឺជាប់កាន់តែឆ្ងាយទៅ។

បន្ទាប់ពីស្រឡាំងកាំងអស់មួយភ្លែត អ្នកទាំងពីរក៏ប្រញាប់រត់ទៅតាមប្រភពសំឡេងនោះ តែបន្តិចក្រោយមកបាត់ដាន គ្មានឮសូរសន្ធឹកអ្វីបន្តទៀត ទើបអរុណ​និងសុនេត្រឈប់ដេញតាម ហើយសម្រេចត្រលប់មកទីកន្លែងដើមវិញ។

“ឯងដឹងទេថាមុននេះជាអ្វី?” អរុណសួរដើម្បីឱ្យប្រាកដចិត្តខ្លួនឯង។

សុនេត្របិទភ្នែក ជ្រួញចិញ្ចើមរិះគិតបន្តិចរួចពោល៖

“តាមសូរសំឡេងគ្រហឹម និងពន្លឺពណ៌លឿងអម្បាញ់មិញនេះ បើខ្ញុំទាយមិនខុសទេ វាគឺជាសត្វខ្លាធំ… ប៉ុន្តែគួរឱ្យស្ដាយដែលយើងតាមវាមិនទាន់!”

អរុណងក់ក្បាលតិចៗយល់ស្រប៖

“អាចថាយើងស្ដាប់ច្រឡំទេ? ព្រោះបើតាមរបាយការណ៍សត្វព្រៃ គេថាសត្វប្រភេទនេះលែងមានវត្តមាននៅក្នុងប្រទេសយើងយូរហើយ!”

“ខ្ញុំក៏ធ្លាប់ដឹងព័ត៌មាននេះដែរ អ៊ីចឹងហើយទើបបានជាខ្ញុំខំរត់មកតាមលោកបងដើម្បីឱ្យដឹងច្បាស់!”

“តាមពិតទៅខ្ញុំក៏គិតដូចឯងដែរ! កាលពីថ្ងៃមិញ ពេលដែលមកដល់ភ្លាម ខ្ញុំក៏ធ្លាប់បានឮសំឡេងស្រដៀងនេះម្ដងរួចមកហើយ ប៉ុន្តែពេលខ្ញុំចូលទៅរកស្រាប់តែមិនឃើញមានអីទៅវិញ!”

“ខ្ញុំមកនៅទីនេះជិត២ឆ្នាំហើយ តែពុំដែលឮសូរអ្វីសោះ… ឬមួយក៏វាសំងំលាក់ខ្លួននៅក្នុងព្រៃជ្រៅដែលយើងមិនដែលទៅដល់ ឬថាសត្វនេះទើបតែឆ្លងដែនមកពីប្រទេសជិតខាងយើងទេដឹង?”

“បើចង់ដឹងច្បាស់ មានតែរង់ចាំដល់ពេលព្រឹក ហើយសុនេត្រឯងត្រូវជូនខ្ញុំទៅស្នាក់ការត្រពាំងធ្មៀរវិញ ដើម្បីយកកាមេរ៉ាមកដាក់នៅក្នុងតំបន់ក្បែរនេះ ក្រែងលោមានដានថ្មី!”

“បាទបង!”

ថ្ងៃរសៀលបន្តិចបន្ទាប់ពីត្រលប់មកពីស្នាក់ការត្រពាំងធ្មៀរ អរុណនិងសុនេត្របានមកដល់ទីស្នាក់ការម្រើចវិញ ព្រមជាមួយឧបករណ៍ប្រើប្រាស់មួយចំនួនទៀតរួមមានកាមេរ៉ាស្វ័យប្រវត្តិជាច្រើនគ្រឿងមកជាមួយផង។ អរុណបែងចែកឧបករណ៍ទៅតាមក្រុម ដើម្បីដំឡើងទៅតាមទីកន្លែងដែលបានគ្រោងទុក ចំណែកកាមេរ៉ាមួយចុងក្រោយដែលនៅសល់ គេយកវាទៅដាក់នៅកន្លែងដែលខ្លួនសន្និដ្ឋានថាបានឮសំឡេងនោះលើកដំបូង។ ពេលរួចរាល់ អ្នកដើរសង្កេតមើលជុំវិញទីនោះម្ដងទៀតមុននឹងចាកចេញ។

នៅតាមបណ្ដោយដងទន្លេ ទឹកហូរប៉ប្រះជាមួយថ្មដែលផុសរកេតរកូត បន្ទរឱ្យកើតជាបទភ្លេងធម្មជាតិ បំពេរអារម្មណ៍អ្នកកំលោះឱ្យនឹកភ្នកដល់រឿងរ៉ាវដែលបានកើតឡើងកន្លងមកតាំងពីខ្លួនបានមកដល់ទីនេះ។

រំពេចនោះ សូរគ្រហឹមច្រៀងរបស់មនុស្សស្រីលាន់ឮរងំចេញពីមាត់ទន្លេមកប៉ះត្រចៀកដ៏វៃរបស់អរុណ។ នាយឧទ្យានុរក្ស ដើរលបៗទៅឈរអែបនឹងគម្ពោតព្រៃមួយគុម្ពដែលដុះនៅជិតនោះ សន្សឹមៗអើតមើលទៅឯទីដែលសំឡេងប្រតិដ្ឋឡើង។

“ខត្តិយា?!”

អរុណភ្លាត់មាត់បញ្ចេញសំឡេងតិចៗ សឹងមិនចង់ឮខ្លួនឯងផង តែបែរជាធ្វើឱ្យម្ចាស់កាយដែលកំពុងលេងទឹកភ្ញាក់ ស្ទុះជ្រមុជខ្លួនទៅនឹងទឹកទន្លេទាំងមុខក្រហមងាំង។ អ្នកកំលោះប្រញាប់យកដៃបិទភ្នែករួចបែរខ្នងដាក់នាងវិញ។

ដោយរវល់ភាន់ភាំងនឹងភាពវាងវៃក្នុងការស្ដាប់សំឡេងរបស់នាង អរុណនៅតែបន្តឈរឆ្ងក់ ឥតទាន់បានដើរចេញពីទីនោះនៅឡើយ។ ខត្តិយាក៏ប្រញាប់រូតរះឡើងពីទឹក ស្រវាយកសំពត់ស្បៃមកគ្របដណ្ដប់រាងកាយស្រឡូនស្រឡះរបស់នាង។

“លោកឧទ្យានុរក្ស!”

សំឡេងនាងក្រមុំនៅជិតបង្កើយ។ អរុណបើកភ្នែកមកស្រាប់តែឃើញស្រស់ស្រីឈរនៅទល់ចំពីមុខនាយ ធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់ រៀបចំទឹកមុខស្ទើរមិនត្រូវ។

“អឺ… សុំ… សុំទោសផង អម្បាញ់មិញនេះ ខ្ញុំគ្មានចេតនាមកលបមើលអ្នកនាងងូតទឹកទេ គឺខ្ញុំគ្រាន់តែដើរកាត់ ហើយឮសូរសំឡេងគ្រហឹមទើបដើរចូលមកមើល ស្រាប់តែឃើញថាជាអ្នកនាង!”

“ចាស! មិនអីទេ!” មាណវីនិយាយខ្លី អមមកជាមួយស្នាមញញិមស្រស់បំព្រង។

នៅពីក្រោយផ្កាដែលកំពុងរីកលើបបូរមាត់នារី អរុណបែរជាសង្កេតឃើញពីភាពរឹងមាំ និងមិនចេះខ្លាចរបស់នាង។ តាមធម្មតា ជាស្រីក្រមុំគួរតែនឹកខ្មាសអៀនដែលមានមនុស្សប្រុសសង្ហាៗដូចជាគេ មកលបមើលនៅមាត់កំពង់ទឹកបែបនេះ តែនាងមិនត្រឹមមិនអៀន ថែមទាំងហ៊ានដើរមកឈរកៀកក្បែរ និងចោលផ្កាស្នេហ៍មកធ្លាក់ទើរលើបេះដូងទុគ៌តរបស់នាយថែមទៀត។

“នេះអ្នកនាងពិតជាមិនប្រកាន់មែនអ្ហែ?”

ខត្តិយាសើច បញ្ចេញធ្មេញតូចៗសដូចជាផ្កាម្លិះដែលគេយកមកដោតតម្រៀបគ្នា ហើយវាចាតបទៅវិញ៖

“ចាស! ខ្ញុំមើលដឹងថាលោកឧទ្យានុរក្សគ្មានបំណងអាក្រក់ទេ!”

“នេះអ្នកនាងជឿជាក់លើខ្ញុំដល់ថ្នាក់ហ្នឹងផង?”

“គួរនិយាយថា ខ្ញុំជឿជាក់លើក្រសែភ្នែកខ្លួនឯងច្រើនជាង! ខ្ញុំកម្រមើលមនុស្សខុសណាស់!”

ទោះបីជានាងមិននិយាយបន្ថែមឃ្លាចុងក្រោយនេះ ក៏កាយវិការជិតស្និទ្ធរបស់នាងបានប្រាប់អ្នករួចហើយថានារីម្នាក់នេះមិនដែលខ្លាចអ្នក មិនតែប៉ុណ្ណោះ ពន្លឺព្រិចៗក្នុងកែវភ្នែករបស់ខត្តិយា បង្ហាញថានាងកក់ក្ដៅពេលដែលបាននៅក្បែរៗជាមួយគេ។

អ្នកកំលោះងាករកមើលឆ្វេងស្ដាំ ធ្វើឱ្យធីតាងឿងឆ្ងល់។

“លោករកមើលអ្វីដែរ?”

“អ្នកនាងមកងូតទឹកនៅទីនេះតែម្នាក់ឯងទេឬ?” អរុណសួរ ព្រមទាំងធ្វើចង្អុលទៅក្នុងទន្លេ ទីដែលនាងសំងំលេងទឹកមុននេះ។

“ចាស!”

“មិនខ្លាចទេ? ក្នុងព្រៃស្ងាត់បែបនេះ ហ៊ានមកងូតទឹកតែម្នាក់ឯងផង!”

ខត្តិយាសើចមកបន្ថែមជាបន្តបន្ទាប់ ធ្វើឱ្យបេះដូងនាយស្ទើររលាយក្លាយទៅជាក្រមួន។

“លោកកុំភ្លេចណា៎ថាទីនេះគឺជាទឹកដីរបស់ខ្ញុំ!”

“តែអ្នកនាងក៏មិនគួរប្រហែសខ្លួនដែរ ព្រោះមួយរយៈនេះករណីបទល្មើសមានច្រើនជាហូរហែរ បើចួនជាចៃដន់សំណាងមិនល្អប្រទះនឹងពួកមនុស្សមិនល្អ អ្នកនាងប្រាកដជា…!” អរុណមិនចង់បញ្ចប់ឃ្លា ទុកឱ្យនាងកាត់ន័យយល់ដោយខ្លួនឯង។

“អរគុណ! ថ្ងៃក្រោយខ្ញុំនឹងប្រយ័ត្នខ្លួនឱ្យច្រើនជាងនេះ! រួចចុះលោកមកម្ដុំនេះមានការអ្វីដែរ?”

“អូ៎! គឺខ្ញុំមកដាក់កាមេរ៉ាស្វ័យប្រវត្តិនៅម្ដុំដែលយើងចួបគ្នាកាលពីថ្ងៃមុននោះ… រួចហើយក៏ដើរមើលជុំវិញម្ដុំនេះក្រែងលោមានពួកជនល្មើសមកទីនេះទៀត!”

មាណវីញញិមបន្តិចតែមិននិយាយអ្វីបន្ត ហាក់ដូចជាកំពុងគិតរឿងអ្វីមួយដែលគ្មាននរណាដឹង។ ដៃឈោងយកក្អមទឹកមកកណ្ដៀត រួចឈានជើងដើរទៅតាមមាត់ទន្លេ ដោយមានអរុណដើរតាមធ្វើជាអង្គរក្សពីក្រោយ។ ថ្ងៃនេះខត្តិយាបួងសក់លាវ ដោតផ្កាត្របែកព្រៃពណ៌ស្វាយពីរបីពីលើ បញ្ចេញគល់កសខ្ចីបង្អួតភ្នែកកំលោះទីក្រុង។

អារុណទប់អារម្មណ៍មិនឱ្យអណ្ដែតអណ្ដូងផ្ដេសផ្ដាស ដោយបង្វែរជាសួរសំណួរទៅកាន់ខត្តិយា៖

“មែនហើយ ខ្ញុំមិនដែលបានចួបអ្នកផ្ទះរបស់អ្នកនាងសោះ តើពួកគាត់សុខសប្បាយជាទេ?”

តូចតន់បញ្ឈប់ជំហានភ្លាមៗ រួចបែរមុខមកមើលអរុណ ធ្វើឱ្យអ្នកកំលោះដែលដើរពីក្រោយទប់ខ្លួនពុំទាន់ ជ្រុលទៅប៉ះនាងបណ្ដាលឱ្យទ្រេតជំហរ តែសំណាងល្អដែលអរុណរហ័ស ស្ទុះទៅត្រកងកាយស្រីមកឱបជាប់ ធ្វើឱ្យមុខរបស់អ្នកទាំងពីរនៅជិតស្ទើរតែប៉ះគ្នា ។

ថ្វីបើរាងកាយគ្មានចលនា តែបេះដូងទាំងពីរដែលនៅក្បែរៗ លោតកញ្ជ្រោលស្ទើរផ្ទុះចេញពីដើមទ្រូងម្ដងៗ។ ប៉ុន្មានដង្ហើមដែលអ្នកទាំងពីរភាំងស្មារតី អ្វីៗនៅជុំវិញខ្លួនទៅជាទ្រឹងលែងមានចលនាកម្រើក ដូចជាកំពុងតែអៀននឹងទិដ្ឋភាពផ្អែមល្ហែមដែលកើតឡើងភ្លាមៗ។

ក្រមុំតូចភ្ញាក់ខ្លួន រុញកាយអរុណចេញ ហើយប្រញាប់រៀបចំកាយដែលប៉ះប្រុសកំលោះមុននេះឱ្យរៀបរយឡើងវិញ។ មុខនាងក្រហមរលោងគួរក្នាញ់ អរុណឃើញច្បាស់… វាក្រហមដូចផ្លែទ្រាលទុំ។

“សុំទោស!” ទាំងពីរនាក់ពោលឡើងព្រមគ្នា។

ខត្តិយាងាកខ្លួនត្រលប់ទៅវិញទាំងស្ងៀមស្ងាត់ ធ្វើឱ្យអរុណលែងហ៊ាននិយាយសួរនាំអ្វីតទៅទៀត។ ស្រស់ស្រីដើរទៅទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយលើផែនថ្មមួយដុំ ដោយមានអរុណឈរនៅអែបនោះ។ ធីតាបញ្ចេញវាចាទាំងមុខស្រពោន៖

“ខ្ញុំគ្មានគ្រួសារទេ!”

“ថាម៉េច? អ៊ីចឹងបានន័យថាអ្នកនាងរស់នៅតែម្នាក់ឯងទេ?” អរុណជ្រួញចិញ្ចើមហាក់ដូចជាមិនចង់ជឿ។

“ចាស!”

ខត្តិយាដាក់មុខចុះ ហើយបន្តស្រាយចម្ងល់របស់នាយឧទ្យានុរក្ស៖

“តាមពិតទៅ កាលពីតូចខ្ញុំក៏ធ្លាប់មានឪពុកម្ដាយរស់នៅជាមួយដែរ… ឪពុករបស់ខ្ញុំ គឺជាមន្ត្រីឧទ្យានុរក្សម្នាក់ធ្វើការនៅឆ្ងាយពីទីនេះ តែក្រោយមក គាត់បានពលីជីវិតក្នុងពេលចុះបង្ក្រាបបទល្មើសព្រៃឈើ! ពេលឪពុករបស់ខ្ញុំស្លាប់ ខ្ញុំទើបតែមានអាយុ៣ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ… បន្ទាប់មកដោយសារតែម្ដាយរបស់ខ្ញុំចង់បន្តឆន្ទៈរបស់លោកពុក ទើបគាត់សុខចិត្តនាំខ្ញុំមករស់នៅក្នុងព្រៃនេះ! ពួកយើងតែងជួយដល់សត្វព្រៃដែលទន់ខ្សោយ ជាប់ក្នុងអន្ទាក់ពួកមនុស្សអាក្រក់ អាត្មានិយមទាំងនោះ ឱ្យបានរួចជីវិតទៅចួបគ្រួសារពួកគេវិញ!”

“ស្ត្រីដែលមានការលះបង់ និងឧត្តមគតិដូចជាម្ដាយអ្នកនាងពិតជាពិបាករកណាស់… ខ្ញុំសូមគោរពកោតសរសើរ!”

ខត្តិយាញញិមស្ងួតនឹងសម្ដីរបស់អរុណ។  ឃើញគេនៅស្ងៀមទំនងជាចាំស្ដាប់ ទើបនាងនិយាយរឿងរ៉ាវប្រាប់គេបន្ត៖

“គួរឱ្យស្ដាយ! កាលពីដប់បួនឆ្នាំមុន មានថ្ងៃមួយពេលដែលម្ដាយខ្ញុំកំពុងតែជួយដោះអន្ទាក់ឱ្យសត្វខ្លាមួយក្បាល ស្រាប់តែពួកពាលនោះមកទាន់ ហើយបាញ់កាំភ្លើងជាច្រើនគ្រាប់មកលើគាត់ ធ្វើឱ្យគាត់ត្រូវស្លាប់យ៉ាងវេទនា… ពេលនោះខ្ញុំនៅលេងជិតៗនៅដែរ តែបែរជាមិនអាចជួយអ្វីដល់គាត់បាន ក្រៅពីពួនឈរមើលពួកជនតិរច្ឆានទាំងអស់នោះលើកដៃផ្ដាច់ជីវិតម្ដាយរបស់ខ្ញុំយ៉ាងឃោរឃៅ…!”

តំណក់ទឹកថ្លាឆ្វង់ស្រក់បន្តមួយតក់លើថ្ពាល់រលោងម៉ដ្ដខៃ តែស្រីឥតលើកដៃជូតទេ។ ថានាងត្អូញត្អែរក៏បាន តែឱ្យតែនឹកឃើញដល់រឿងនេះពេលណា កែវភ្នែកមាតាដែលសម្លឹងរកមើលកូនស្រីនៅថ្ងៃនោះ ផុសឡើងនៅក្នុងខួរក្បាលរបស់នាងហាក់ដូចនៅថ្មីៗ។

បេះដូងអ្នកកំលោះដាច់ដោចជាបំណែក ក្រោយបានដឹងរឿងរ៉ាវជីវិតដ៏សែនជូរចត់របស់ខត្តិយា។ តាមបំណាច់បេះដូងដែលលបលួចលាក់ឆ្លាក់វង់ភក្ត្រាស្រី នាយចង់តែស្ទុះទៅត្រកងលួងលោមកុំឱ្យនាងក្ដុកក្ដួលពេក តែគេមិនអាចធ្វើបាន។ អ្នកដឹងថាខ្លួនជាកូនប្រុស មានតួនាទីរក្សាកិត្តិយសឱ្យមនុស្សស្រី ជាពិសេសចំពោះនារីដែលខ្លួនកំពុងចង់ផ្សាភ្ជាប់មនោសញ្ចេតនាជាមួយ។

“សុំទោសផង! ខ្ញុំគ្មានចេតនារម្លឹកបើកកកាយរឿងរ៉ាវមិនសប្បាយចិត្តរបស់ខត្តិយាទេ!”

ស្រស់ស្រីកក់ក្ដៅនៅពេលបានឮអរុណប្ដូរពីការហៅនាងថាជាអ្នកនាង មកជាការហៅឈ្មោះចំៗវិញ។

“ចាសមិនអីទេ!” ខត្តិយាស្រដីតិចៗ។

ទាំងពីរនាក់ស្ងាត់ស្ងៀមមួយស្របក់ ទុកពេលឱ្យដៃគូធ្វើចិត្ត។ អរុណបានត្រឹមលួចសម្លឹងមុខខត្តិយាយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។​ ទឹកភ្នែកមួយតំណក់ហើយមួយតំណក់ទៀត ស្រក់ហូរចុះមកប្រលែងលើភក្ត្រដើម្បីរំសាយភាពតានតឹងក្នុងចិត្តស្រី។ អរុណឃើញដូច្នោះ នាយបម្រុងយកដៃទៅជូតទឹកភ្នែកឱ្យនាង តែក្រមុំភ្ញាក់ខ្លួនគេចមុខចេញ ។

“ឱ្យខ្ញុំសុំទោស! ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់…” អរុណដកដៃចេញវិញព្រោះគិតថាខត្តិយាភ័យ។

“អរគុណ! ខ្ញុំមិនអីទេ… ខ្ញុំគ្រាន់តែនឹកដល់ពួកគាត់តែប៉ុណ្ណោះ!”

អរុណញញិមស្រាល ភ្នែកសម្លឹងទៅរកតូចតន់ ហើយងក់ក្បាលតិចៗជាការលួងលោមដល់មិត្តនារី។ អាកាសធាតុចាប់ផ្ដើមចុះត្រជាក់ ស្បៃរាត្រីចាប់ផ្ដើមបាំងបិទស្រទាប់មេឃា ។ ខត្តិយាក្រោកឈរឡើង ព្រោះគិតថាដល់ពេលដែលនាងត្រូវត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ។

“ឱ្យខ្ញុំជូនដំណើរខត្តិយាទៅគ្រាន់បានជាគ្នាផងល្អទេ?”

“ខ្ញុំថាកុំអីល្អជាង! ខ្ញុំអាចមើលថែខ្លួនឯងបានហើយ ម៉្យាងខ្ញុំខ្លាចក្រែងថាលោកឧទ្យានុរក្សនឹងពិបាករកផ្លូវត្រលប់មកវិញផង!”

ខត្តិយាបែរខ្នងបម្រុងចេញទៅ ស្រាប់តែអរុណចាប់ដៃនាងជាប់។ ស្រស់ស្រីបែរមុខមកមើលអរុណនិងហត្ថាធំៗ កក់ក្ដៅ ដែលកំពុងមានវត្តមាននៅលើដៃនាង។

“ខត្តិយាភ្លេចយកក្អមទឹកទៅហើយ!”

ខត្តិយាសើចខឹក អស់សំណើចហួសចិត្តនឹងខ្លួនឯង ធ្វើឱ្យអរុណបានចិត្តក៏ស៊កសម្ដីថែមទៀត៖

“ក្អមដាក់ទឹកតូចៗអ៊ីចឹងខត្តិយាប្រើគ្រាន់ដែរ? បើមិនយល់ទាស់ ចាំថ្ងៃក្រោយខ្ញុំមកជួយដងល្អទេ?”

“ចាស! អរគុណបំណងល្អហើយ តែមិនហ៊ានរំខាន ព្រោះខ្ញុំឥតមានប្រាក់បៀរវត្សបើកឱ្យលោកឧទ្យានុរក្សទេ!”

ខត្តិយាតបទាំងមិនបែរមុខមកមើលនាយ។ អរុណដឹងថាតាមពិតទៅនារីតូចម្នាក់នេះក៏ចេះអៀនដែរ ដូច្នោះក៏មិនហ៊ានញ៉េះញ៉ោះអ្វីទៀត។​ អ្នកបានត្រឹមតែឈរតាមមើលដំណើរនាងក្រមុំដើរចេញទៅ ទាំងបេះដូងពេញទៅដោយក្ដីអាណិតស្រឡាញ់។

មួយរយៈនេះ បទល្មើសព្រៃឈើនិងសត្វព្រៃ ធ្វើឱ្យអរុណ សុនេត្រឈឺក្បាលវិលមុខមិនឈប់។ ក្រុមឧទ្យានុរក្សទាំងអស់ផ្អាកធ្វើការហ្វឹកហាត់ក្នុងជំរុំ ដោយត្រូវបំបែកគ្នាចុះល្បាតតាមក្រុមវិញ។ ចំណែកអរុណក៏ត្រូវនៅក្នុងទីស្នាក់ការម្រើចបន្តទៀតដើម្បីជួយសុនេត្រនិងសហការីឯទៀតធ្វើការ។ ភារកិច្ចរបស់នាយគឺ គ្រប់គ្រងនិងបែងចែកក្រុមយាមល្បាត ព្រមទាំងរង់ចាំទទួលព័ត៌មានផ្សេងៗដើម្បីកំណត់មុខសញ្ញា និងទីកន្លែងធ្វើការរបស់ពួកជនល្មើសទាំងនោះ។

រំលងទៅជិតមួយសប្ដាហ៍ទម្រាំតែមេក្រុមរបស់យើងបានទំនេរដៃ។ ល្ងាចនេះអរុណស្លៀកពាក់យ៉ាងស្អាតបាត ចេញកាណូតឆ្លងទៅត្រើយម្ខាង បំណងទៅចួបមុខនារីដែលនាយដេកនឹកស្រមៃរាល់រាត្រី។

ឆ្លងទន្លេរួចកាលណា នាយបន្តដំណើរដោយថ្មើរជើងចូលទៅក្នុងព្រៃ។ នៅតាមផ្លូវ អ្នកស្រាប់តែប្រទះនឹងសាកសពសត្វទន្សោងដែលត្រូវបានគេកាត់ក្បាល និងពន្លះសាច់អស់ បន្សល់ទុកតែគ្រោងឆ្អឹង ស្បែក និងជើង ហើយទំនងជាបម្រុងដុតកម្ទេចចោលដើម្បីបំបាត់ព័ស្តុតាង តែប្រហែលជាដោយសារពួកគេចាកចេញទៅទាំងប្រញាប់ប្រញាល់ ទើបពុំបាននៅមើលថារបស់ទាំងនេះដុតឆេះឬអត់?

អរុណដកទូរសព្ទថតព័ស្តុតាងទុក និងពិនិត្យមើលជុំវិញ ក្រែងលោនៅម្ដុំនេះមានអ្វីផ្សេងទៀតបន្សល់ដាន ដែលអាចជួយអ្នកកំណត់អត្តសញ្ញាណជនល្មើសបាន។ ភ្លាមនោះស្រាប់តែអ្នកឮសូរសម្រឹបជើងមនុស្សម្នាក់ដើរមកពីក្រោយខ្នង…

“លោកឧទ្យានុរក្ស! កំពុងធ្វើអីហ្នឹង?”

សំឡេងដ៏ផ្អែមស្រទន់បានទាក់ទាញអារម្មណ៍ម៉ួហ្មងរបស់អរុណមុននេះឱ្យរសាយចេញ ហើយជំនួសមកវិញនូវពន្លឺកែវភ្នែកដ៏មានរស្មីដូចជាព្រះអាទិត្យរះចិញ្ចែងចិញ្ចាចរបស់គេ។

នរៈបែរមុខទៅរកតូចតន់ មិនទាន់ទាំងបានឆ្លើយផង ខត្តិយាស្រាប់តែយកដៃខ្ទប់មាត់ក្រោយពេលឃើញឆ្អឹងអសុភសត្វ រួចបន្លឺវាចាទាំងភ្ញាក់ផ្អើល៖

“សត្វទន្សោង?”

អរុណងក់ក្បាលតិចៗ ព្រមជាមួយដង្ហើមធំ៖

“ពួកជនល្មើសទាំងនេះ កាន់តែរីកថ្លើមពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃហើយ!”

ខត្តិយាធ្លាប់តែឃើញអរុណរួសរាយបានសម្ដី តែថ្ងៃនេះឃើញគេដូចជាតានតឹង នាងមានអារម្មណ៍ដឹងភ្លាមថាអ្វីៗគឺកំពុងប្រែកាន់តែអាក្រក់ទៅៗហើយ។

“ក្រុមរបស់លោកមិនទាន់ចាប់ពួកគេបានទេ?”

អរុណគ្រវីក្បាលយឺតៗ ជាចម្លើយតបទៅមិត្តនារី។

“ចុះលោកចង់ចាត់ការយ៉ាងម៉េចទៀត ចំពោះរឿងនេះ?”

“ចាប់ពួកជនខិលខូចទាំងនេះឱ្យបានលឿនបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន មិនអ៊ីចឹងទេយើងអាចនឹងពិបាកស្មានពីលទ្ធផលណាស់!”

ខត្តិយាលូកដៃមកគោះថ្នមៗពីលើដៃអរុណដើម្បីលើកទឹកចិត្ត៖

“ខ្ញុំជឿជាក់ថាក្រុមរបស់លោកប្រាកដជាអាចចាប់ពួកមនុស្សអាក្រក់ទាំងនោះមកដាក់ទោសបានឆាប់ៗណា៎!”

អរុណបបួលខត្តិយាចេញពីទីកន្លែងនោះ ចំណែកនាងក៏មិនបានបដិសេដដែរ ព្រោះពេលឃើញគេមិនសប្បាយចិត្ត ក្នុងអារម្មណ៍របស់នាងក៏ស្រណុកដូចគ្នា។ នៅតាមផ្លូវអរុណមិនមាត់មិនក ភាំងៗ ព្រោះកំពុងគិតរឿងដែលប្រទះមុននេះ ទើបខត្តិយានាំអ្នកនិយាយដើម្បីបន្ធូរបរិយាកាស។

“លោកអរុណ! ធ្លាប់ស្ដាប់រឿងនិទាន «ជាតិខ្លាធំ» ដែរឬទេ?”

“បាទ? មិនធ្លាប់ទេ! តែពេលនេះស្រាប់តែចង់ស្ដាប់! ខត្តិយាអាចនិទានឱ្យខ្ញុំស្ដាប់ផងបានទេ?” អរុណញញិមដាក់ខត្តិយា។

“ខ្ញុំនិទានរឿងនេះឱ្យលោកស្ដាប់ក៏បាន តែលោកត្រូវសន្យាឱ្យរបស់ម៉្យាងមកខ្ញុំ!”

“ខត្តិយាត្រូវការអ្វី? ឱ្យតែអាចរកឱ្យបាន ខ្ញុំរីករាយនឹងរកមកឱ្យ!”

“ពេលនេះខ្ញុំនឹកមិនទាន់ឃើញទេ ខ្ញុំនឹងប្រាប់លោកពេលណាខ្ញុំនឹកឃើញ តែកុំភ័យរបស់នោះមិនហួសពីសមត្ថភាពរបស់លោកទេ!”

អរុណងក់ក្បាលយល់ព្រមទទួលសន្យា។

ធីតាសោភាដើរទៅអង្គុយលើវល្លិ៍ឈើធំមួយដែលធ្លាក់សំយុងចុះមកក្រោមដូចជាទោង ហើយក៏ចាប់ផ្ដើមនិទានរឿងប្រាប់នរៈសង្ហាដែលឈរចាំស្ដាប់នៅក្បែរនោះ…

“និទានតំណាលថា កាលពីព្រេងនាយ មានព្រះមហាក្សត្រមួយព្រះអង្គ សោយរាជសម្បត្តិនៅនគរមួយ មានអគ្គមហេសីជាចមស្ត្រី មានមន្ត្រីចតុស្ដម្ភបួននាក់ និងហោរាម្នាក់! ថ្ងៃមួយព្រះរាជាទ្រង់ចង់យាងទៅរៀនសិល្បសាស្ត្រ! ពេលរៀនចប់ត្រលប់មកវិញ ចួនជាវង្វេងក្នុងព្រៃគ្មានអាហារសោយ ព្រះរាជាក៏ជំនុំនឹងមហេសី ហោរា និងមន្ត្រីទាំងបួន ដើម្បីកាឡាខ្លួនជាសត្វខ្លាធំដើម្បីចាប់សត្វឆីជាចំណីគ្រាន់ចម្អែតក្រពះទម្រាំនឹងធ្វើដំណើរទៅដល់នគរវិញ! ស្រុះស្រួលគ្នាហើយ ព្រះអង្គក៏បានកាឡាខ្លួនមុនគេជាក្បាលខ្លាដែលមើលទៅឃើញសម្បើមអស្ចារ្យ ព្រោះតួអង្គព្រះមហាក្សត្រមានឫទ្ធិជាងគេទាំងអស់! ដងខ្លួនដែលទន់ភ្លន់ គឺបានមកពីអគ្គមហេសីជាស្ត្រីភាព! ឯជើងទាំងបួនដែលមានកម្លាំងខ្លាំង ហើយមានក្រចកមុត គឺចតុស្ដម្ភទាំងបួននិងអ្នកនៅសល់ក្រោយគេត្រូវកាឡាខ្លួនជាកន្ទុយ! សត្វខ្លាធំនេះកាលនឹងចាប់សត្វជាអាហារ គឺដឹងដោយសារកន្ទុយជាមុនព្រោះជាហោរា នោះឯង!”

ក្រមុំព្រៃភ្នំភូមិភាគឦសាន មិនត្រឹមតែស្រស់ស្អាតនោះទេ និទានរឿងក៏ពូកែ ចេះលើកដាក់សំឡេងតាមឃ្លាឃ្លោងធ្វើឱ្យកំលោះទីក្រុងស្ដាប់ជក់ត្រចៀក ឡើងភ្លឹកដល់បេះដូង។ រឿងនិទានបានបញ្ចប់ ខត្តិយាហៅអរុណពីរ-បីដង ទម្រាំតែនាយភ្ញាក់ស្មារតីមកវិញ។

អរុណនឹកខ្មាសមាណវី ទើបអ្នកយកដៃមកអង្អែលសៀតផ្កាហើយសួរទៅតូចតន់៖

“ពីរោះណាស់! ខ្ញុំទើបតែបានដឹងរឿង “កំណើតសត្វខ្លាធំ” នៅពេលនេះឯង! … អូ៎! និយាយអ៊ីចឹងខត្តិយានៅក្នុងព្រៃនេះយូរហើយ តើមានធ្លាប់បានឃើញសត្វខ្លាធំដែរទេ?”

ខត្តិយាដៀងភ្នែកមើលអរុណដោយកិរិយាងឿងឆ្ងល់៖

“អឺ… ពុំធ្លាប់ឃើញទេ! ម៉េចបានជានៅសុខៗលោកបែរជាសួរពីរឿងនេះទៅវិញ?”

“និយាយទៅក៏ខត្តិយាមិនជឿដែរ… កាលពីថ្ងៃដែលបានចួបនាង ខ្ញុំបានឮសូរសំឡេងស្រែករោទ៍ចម្លែកម៉្យាង ដែលខ្ញុំជឿថាជាសំឡេងសត្វខ្លា ប៉ុន្តែពេលដែលខ្ញុំដើរទៅដល់បែរជាឃើញខត្តិយាទៅវិញ!”

“ចួនកាលលោកអាចនឹងស្ដាប់ច្រឡំក៏ថាបានណា៎!”

“មិនមែនតែម្ដងទេ… កាលពីយប់មួយនោះ ក្រោយពេលដែលពួកខ្ញុំធ្វើប្រតិបត្តិការបង្ក្រាបពួកលួចកាប់ឈើខុសច្បាប់ ខ្ញុំនិងឧទ្យានុរក្សម្នាក់ក៏បានឮសូរសន្ធឹកបែបនោះម្ដងទៀត ហើយគេក៏គិតថាវាជាសំឡេងរបស់សត្វនេះគ្នាដែរ គ្រាន់តែថា…”

“គ្រាន់តែថាយ៉ាងម៉េច?”

“យើងតាមវាមិនទាន់! គួរឱ្យស្ដាយណាស់ សត្វខ្លានេះត្រូវបានគេប្រទះឃើញនៅក្នុងប្រទេសយើងលើកចុងក្រោយតាំងតែពីឆ្នាំ២០០៧ មកម៉្លេះ… ក្រោយពីនោះមកពុំដែលមាននរណាឃើញវាម្ដងទៀតទេ ហើយអ្នកជំនាញក៏អះអាងថាសត្វខ្លាធំនេះបានចាកចេញពីប្រទេសកម្ពុជាយើងបាត់ទៅហើយ…”

មិនទាន់ចប់ប្រយោគស្រួលបួលផង ខត្តិយាស្រាប់តែនិយាយកាត់៖

“ទាំងអស់នេះសុទ្ធតែបណ្ដាលមកពីទង្វើរបស់ជនទុច្ចរិតទាំងនោះ… ពួកគេដាក់អន្ទាក់ និងមានកាំភ្លើងក្នុងដៃ… រឿងដែលកាន់តែគួរឱ្យស្អប់ទៀតនោះគឺ ពួកគេនាំគ្នាកាប់បំផ្លាញព្រៃឈើដែលជាជម្រករបស់សត្វខ្លា និងសត្វព្រៃផ្សេងៗទៀត ធ្វើឱ្យសត្វទាំងអស់នោះមិនអាចរស់នៅបាន!”

ឃើញនាងហាក់ដូចជារៀងប្រតិកម្មនឹងរឿងនេះ ទើបអរុណងក់ក្បាលតិចៗយល់ស្រប ហើយបង្វែររឿងរ៉ាវកុំឱ្យទៅជាតានតឹង៖

“អាចទេដែលថា សត្វខ្លាធំមួយក្បាលនោះកំពុងសំងំលាក់ខ្លួនក្នុងព្រៃនេះ នៅកន្លែងដែលគ្មាននរណាចាប់អារម្មណ៍?”

ខត្តិយាធ្វើមុខដូចជាកំពុងពិចារណាសម្ដីអរុណ៖

“ក៏អាចដែរ! ថ្វីបើខ្លាជាសត្វដែលកាចសាហាវ មានគ្រោះថ្នាក់ តែធម្មជាតិជាសត្វ ឬមនុស្សតែងតែស្រឡាញ់ជីវិត និងខ្លាចការគំរាមកំហែង ជាពិសេសពីពួកមនុស្សដែលគ្មានក្ដីមេត្តាទាំងនោះ!”

ដោយមិនបានតាំងចិត្ត ខត្តិយាភ្ញាក់កន្ត្រាក់ ព្រោះអរុណស្រាប់តែស្រវាចាប់ដៃរបស់នាង ទាញចូលទៅពួននៅក្រោយដើមឈើទាលធំមួយដើមក្បែរនោះ។

ខត្តិយាស្រឡាំងកាំង នាងសម្លឹងមើលមុខអរុណទាំងងឿងឆ្ងល់។ អរុណបែរមក យកចង្អុលដាក់ក្បែរមាត់របស់ខ្លួនជាសញ្ញាកុំឱ្យនាងនិយាយអ្វី រួចភ្នែកនាយត្របាញ់ឆ្ពោះទៅទិសដៅម្ខាងទៀងនៃដើមឈើដែលនាយកំពុងឈរ។ ខត្តិយាលបមើលតាមនាយ ស្រាប់តែឃើញមនុស្សពីរនាក់ដើរចូលមកអើតអើមៗ គួរឱ្យសង្ស័យ។

បុរសទីមួយដែលមានតឺនុយខោខូវប៊យអាវស្បែកពណ៌ខ្មៅ ខ្សឹបសួរ៖

“ឯងប្រាកដហើយមែនទេ ថាគ្មាននរណាតាមឯងមកដល់ទីនេះ?”

“បាទប្រាកដណាស់ លោកឆៃ! ខ្ញុំប្រយ័ត្នប្រយែងណាស់ ឥតហ៊ានឱ្យធ្លោយទេ!”

ជនម្នាក់ឈ្មោះ ឆៃ មានវ័យប្រហែលជាសាមសិបស្ដើង មានពាក់វ៉ែនតាខ្មៅបាំងគ្របមុខ។ ចំណែកឯម្នាក់ទៀតស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ធម្មតា អរុណពុំបានឃើញមុខទេ ព្រោះគេឈរបែរខ្នងដាក់នាយ។

“ល្អ! នេះគឺថ្លៃឈ្នួលដែលឯងបានរាយការណ៍ឱ្យថៅកែកាលពីថ្ងៃមុន!”

“បាទអរគុណលោក! លើកក្រោយបើមានកិច្ចការអ្វីបានលុយ សូមកុំភ្លេចខ្ញុំឱ្យសោះ!”

“មិនអីទេ! ឱ្យតែឯងស្មោះត្រង់ជាមួយថៅកែ ឯងមិនខ្វះប្រាក់ចាយទេ! តែប្រយ័ត្ន… បើឯងហ៊ានតែក្បត់នឹងពួកយើង… នោះអាចមានរឿងអ្វីខ្លះកើតឡើង ឯងគួរតែដឹងហើយ!”

បុរសដែលទទួលប្រាក់ពីជនអាវប្រញាប់ស្រវេស្រវាយកលុយមកទុកក្នុងហោប៉ៅ។ សកម្មភាពលួចលាក់ សូកប៉ាន់ទាំងអស់របស់អ្នកទាំងពីរមិនបានរំលងពីក្រសែភ្នែកមុតស្រួចរបស់នាយឧទ្យានុរក្សយើងឡើយ គ្រាន់តែនាយពុំទាន់យល់ទាំងស្រុងថាពួកគេឃុបឃិតគ្នាពីរឿងអ្វី។

មុននឹងចាកចេញមនុស្សប្រុសដែលឈរបែរខ្នងដាក់នាយនោះ ឆ្លៀតបង្ហើបដំណឹងប្រាប់នាយឆៃ៖

“យកល្អមួយរយៈនេះ លោកគួរតែប្រាប់ថៅកែឱ្យផ្អាកសកម្មភាពសិនទៅ ព្រោះអាសុនេត្រ និងអរុណស្អីគេនោះកំពុងតែតាមស៊ើបអង្កេតតឹងរឹងណាស់!”

នាយឆៃឮដូច្នោះក៏បែរយ៉ាងរហ័សមកមើលមុខដៃគូ ហើយបន្ទោស៖

“ផ្អាកឬមិនផ្អាកឯងមិនបាច់ចេះដឹងទេ! មួយរយៈនេះថៅកែត្រូវលុយមកបង្វិល! ម៉្យាងយើងក៏ចង់ដឹងដែរថាពួកអាឧទ្យានុរក្សស្អីគេនោះ វាពូកែប៉ុនណាទៅ? យកល្អបើឯងឆ្លាតគួរជួយពង្វាងដានពួកវាវិញទើបត្រូវ ព្រោះឯងនេះក៏ចាយលុយថៅកែដែរវ៉ី!”

អរុណចាប់ផ្ដើមកាត់យល់នូវប្រភពនៃលុយដែលបានពីអំពើទុច្ចរិតរបស់បុរសនោះហើយ។ នាយក្ដាប់ដៃខឹងសឹងស្រកឈាមចេញមកក្រៅ តែមិនអាចធ្វើអ្វីបាន ព្រោះមិនទាន់ដល់ពេល។

នាយឆៃ ក្រោយពីបានផ្ដាំផ្ញើរួចក៏ប្រញាប់ចាកចេញទៅ។ បើតាមចិត្តអរុណប្រុងតាមដានដើម្បីឱ្យស្គាល់សម្បុករបស់ថៅកែនាយឆៃដែរ ប៉ុន្តែដោយសារបុរសម្នាក់នោះមិនព្រមចាកចេញទៅភ្លាមៗ​ ទើបនាយទ្រាំនៅលាក់ខ្លួនបន្ត… រឿងធំយ៉ាងនេះនាយមិនអាចវាយស្មៅបង្អើលពស់បានទេ។

“គេម្នាក់នោះជានរណា? ម៉េចក៏ដឹងរឿងចេញប្រតិបត្តិការរបស់ក្រុមឧទ្យានុរក្ស? ពុទ្ធោអ្ហើយ! ស្ដាយណាស់ដែលមិនដឹងថានាយដេត និងកូនចៅវានោះលាក់ខ្លួននៅទីណា!”

អរុណយកដៃទៅវាយដើមឈើដើម្បីបញ្ចេញកំហឹងក្រោយពេលពួកនោះចេញផុត។

“តាមទិសដៅដែលគេដើរចូលទៅអម្បាញ់មិញ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំអាចដឹងថាពួកគេនៅម្ដុំណា?” ខត្តិយានិយាយទាំងមិនដកភ្នែកពីទិសដៅដែលនាយឆៃដើរទៅ។

អរុណងាកមកមើលមុខនារីដោយក្ដីរំភើបភ្ញាក់ផ្អើលជាមួយនឹងដំណឹងដែលចេញពីមាត់នាង។

មានភាគបន្ត…