មិនថាសៀវភៅរបស់អ្នកនិពន្ធណាទេគឺជាអាយដល(Idol)ក្នុងចិត្តខ្ញុំទាំងអស់។ ពួកគាត់មានសីលវិធីខុសៗគ្នាក្នុងការទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំឱ្យអង្គុយអានតាំងពីរទំព័រដើមរហូតដល់ទំព័របញ្ចប់ ជាពិសេសបានធ្វើឱ្យខ្ញុំឈ្លក់វង្វេង អង្គុយស្រមើស្រមៃម្នាក់ឯងដូចមនុស្សឆ្កួត។

ចួនកាលខ្ញុំនេះក៏ស្រាប់តែដេកយល់សប្តថា តួប្រុសក្នុងសៀវភៅស្រាប់តែបង្ហាញខ្លួននៅចំពោះមុខ មកសារភាពស្នេហ៍ បង្កើតឈុតឆាកដូចខ្លួនឯងនឹងជាតួឯកស្រីអ៊ីចឹង។

ខ្ញុំមិនដឹងថាអ្នកដទៃរវើរវាយដូចជាខ្ញុំឬអត់ទេ តែសម្រាប់ខ្ញុំអាចនិយាយបានថាវាគឺជាសេចក្តីសុខមួយក្នុងចំណោមសុភមង្គលទាំងអស់ ទោះបីវាមិនបានលេចចេញជារូបរាងបង្អួតភ្នែកអ្នកគ្រប់គ្នាក៏ដោយ។ ខ្ញុំក៏សង្ឃឹមថាស្នេហាខាងក្រៅរបស់ខ្ញុំដូចនឹងគូស្នេហ៍ប្រលោមលោកយ៉ាងដូច្នេះដែរ។

បរិយាកាសដ៏សែនមនោរម្យនាមាត់ទន្លេធ្វើឱ្យការអានសៀវភៅរបស់ខ្ញុំកាន់តែរលូនទៅមុខ។ ចប់មួយទំព័រចូលមួយទំព័រ ស្នាមញញឹមដែលលួចក្នក់ក្នាញ់តួអង្គក្នុងសាច់រឿងកាន់តែធ្វើឱ្យមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួនសម្លឹងមើលមកខ្ញុំយ៉ាងចម្លែក។ តែខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ សំខាន់ខ្ញុំកំពុងជក់អារម្មណ៍នឹងសាច់រឿងនេះ ចង់ដឹងណាស់ថា គូស្នេហ៍មួយគូនេះនឹងទៅជាយ៉ាងណាទៅ?

មិនប៉ុន្មានម៉ោងទេខ្ញុំស្រាប់តែអានវាចប់ដោយមិនដឹងខ្លួន។ ស្នេហាដែលអ្នកនិពន្ធតាក់តែងបានចូលមកគ្របដណ្តប់អារម្មណ៍ហេងហាងរបស់ខ្ញុំសារជាថ្មី។ ធ្វើឱ្យខ្ញុំនៅមិនស្រណុកអង្គុយឆ្ងល់ អង្គុយច្រណែនតែម្នាក់ឯង។

«អស្ចារ្យណាស់! តើបុរសអាយុ៣០ឆ្នាំ អាចមកស្រឡាញ់មនុស្សស្រីអាយុ១៨ ឆ្នាំបានយ៉ាងម៉េចទៅន៎?»

ខ្ញុំលាន់មាត់សួរទាំងមិនអស់ចិត្តហើយក៏នៅតែសម្លឹងឈុតឆាកស្នេហាដែលតួឯកប្រុសនឹងតួឯកស្រីផ្អែមល្អែមដាក់គ្នាមិនដកភ្នែក។ អានហើយអានទៀត ទាល់តែអៀនឡើងរឹងខ្លួនទៅហើយ។

ពេលនោះខ្ញុំស្រាប់តែចាប់អារម្មណ៍នឹងសំឡេងហ្គីតាស្រាលៗដែលរសាត់មកប៉ះត្រចៀកទាំងគូ។ បទភ្លេងដែលប្រគំដោយដៃចំណានលាន់សូរពីរោះរណ្តំធ្វើឱ្យខ្ញុំងាកភ្លែតសម្លឹងមើលទៅម្ចាស់តូរ្យតន្រ្តីដែលអង្គុយនៅមិនឆ្ងាយពីខ្ញុំ។ គាត់មានដឹងទេថាសំឡេងតន្រ្តីរបស់គាត់ជាបាលីខាបដួងចិត្តក្រមុំនោះ?

គ្រាន់តែឃើញគាត់ភ្លាមខ្ញុំស្រាប់តែនឹកដល់តួឯកប្រុសក្នុងប្រលោមលោករបស់ខ្ញុំ៖

«គាត់ដូចជាតួអង្គក្នុងសាច់រឿងអ៊ីចឹង! គាត់សង្ហាណាស់! តើជីវិតខាងក្រៅរបស់គាត់ដូចនឹងសាច់រឿងដែរឬអត់ន៎?» ខ្ញុំសើចខ្លួនឯងហួសចិត្ត។

ខ្ញុំនិយាយនេះមិនមែនគិតថាគាត់មិនទាន់មានប្រពន្ធព្រោះតែរង់ចាំមនុស្សស្រីដូចរឿង “ភរិយាខ្ញុំអាយុ១៨ឆ្នាំ” របស់អ្នកនិពន្ធ គីមឌីណា នេះទេ តែខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ថា​ គាត់មានចិត្តស្រឡាញ់ក្មេងស្រីដែលប្អូនគាត់ដល់ទៅដប់ឆ្នាំជាងឬអត់? តែបើមែនយ៉ាងម៉េច? នាងម៉ាលីនកុំឆ្កួតតាមសាច់រឿងណា ឯងមានសង្សារហើយ។

គាត់ចំណាស់ជាងខ្ញុំមែនពិត តែសង្ហាណាស់ រាងរ៉ៅសមមាឌ កម្ពស់ក៏បាន ហើយចេះលេងហ្គីតាយ៉ាងពីរោះទៀត។ គាត់ជាបុរសក្នុងសុបិនខ្ញុំទេតើ…អត់ទេៗ ទោះជាស្រឡាញ់ ចូលចិត្តប៉ុនណាក៏មិនអាចស្រមៃផ្តេសផ្តាសដែរ ធ្វើយ៉ាងនេះដូចជាមិនគប្បីនឹងតួហេងពេកហើយ។ ទោះគេមានចរិតយ៉ាប់និយាយគ្នាយ៉ាងណាក៏គេជាសង្សាររបស់ខ្ញុំដែរ។

«ហ៊ើយ…»

មិនចង់គិតដល់ភាពរកាំរកូសរបស់ខ្ញុំជាមួយតួហេងទេ ព្រោះវាគួរឱ្យធុញ ហើយនាំតែខូចអារម្មណ៍។ ខ្ញុំបែរមើលទៅទឹកទន្លេ លើកដៃត្រដាងស្រូបយកចំហាយទឹកត្រជាក់ដែលបក់ភាយតាមខ្យល់ជំនោរមកប៉ះផ្ទៃមុខ ជាមួយអារម្មណ៍ស្រស់ថ្លារកអ្វីនិយាយប្រាប់មិនត្រូវ៖

«ខ្ញុំចូលចិត្តមាត់ទន្លេ អង្គុយអានសៀវភៅក៏ល្អ ហើយនៅទីនេះ…អាចឱ្យខ្ញុំគេចចេញពីបញ្ហាស្មុគស្មាញបានគ្រប់យ៉ាង…»

គ្មានកន្លែងណាដែលអាចឱ្យខ្ញុំមានសេចក្តីសុខជាងទីនេះទេ។ មិនមែនមកពីមានពូសន្យាអង្គុយកំដររាល់ថ្ងៃទេដឹង? ហិហិ…មិនប្រាកដដែរ។ មិនដឹងថាជានិស្ស័យអ្វីទេ បានជាបណ្តាលឱ្យពួកយើងមកចួបគ្នានៅទីនេះរាល់ថ្ងៃ។ គាត់ចូលចិត្តលេងហ្គីតា ឯខ្ញុំចូលចិត្តអានសៀវភៅ បើជាគូស្នេហ៍នឹងគ្នាពិតជាអស្ចារ្យណាស់។

ថ្វីដ្បិតតែពួកយើងទាំងពីរមិនដែលនិយាយរកគ្នាសូម្បីមួយម៉ាត់ តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាចូលចិត្តគាត់ ហើយស្គាល់គាត់ច្បាស់ទៀតផង។ រវើរវាយដល់កម្រិតហើយខ្ញុំ។ អារម្មណ៍ឆ្កួតឡប់មួយនេះក៏ស្រាប់តែទាញខ្ញុំឱ្យចាប់កាន់ប៊ិកមកសរសេរនៅទំព័រចុងក្រោយនៃសៀវភៅប្រលោកលោក រៀបរាប់ពីបុរសក្នុងសុបិនដោយមិនដឹងខ្លួន។

«បើមានបុរសណាម្នាក់អាចមកស្រែកហៅឈ្មោះរបស់ខ្ញុំទៅកាន់ទឹកទន្លេម្តងក្នុងមួយថ្ងៃ ឱ្យបានពេញមួយឆ្នាំ ខ្ញុំនឹងព្រមស្រឡាញ់គេពេញមួយជីវិត ហាស​ហា យល់សប្តទាំងថ្ងៃទៅកើត…»

«ម៉ាលីន!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតពេលឮសំឡេងតួហេងហៅឈ្មោះខ្ញុំ។ ទឹកដមនៃសំឡេងគ្មានរសគួរឱ្យចង់ឆ្លើយតបសោះ មុខវិញក្រម៉ូវដូចគេជំពាក់លុយរាប់ឆ្នាំមិនសង។ សង្ស័យមុនមកចួបខ្ញុំមានរឿងជាមួយអ្នកណាទេដឹង? ឬខឹងដែលខ្ញុំណាត់ចួបនៅមាត់ទន្លេនេះ? ឱ! សង្សាស្ទាវអើយ អូនមិនចង់ចូលហាងនាំតែអស់លុយទេ។

«អូនត្រូវប្រឈមមុខនឹងការពិត មិនមែនឈ្លក់វង្វេងនឹងក្តីសុបិនបែបហ្នឹងទេ OK?»

ខ្ញុំបញ្ឈប់ការអានសៀវភៅ ហើយក៏សម្លឹងមើលទៅគេទាំងហួសចិត្ត៖

«ចង់មានន័យថាម៉េច?»

«មកចួបគ្នាឬមកអានរឿង? អាននោះអាន…គិតថាជីវិតពិតវាដូចប្រលោមលោកមែន? បានហើយម៉ាលីន សម្រាកទៅ…យើងល្មមបែកគ្នាហើយ!»

ខ្ញុំស្រាប់តែស្រឡាំងកាំងរកនិយាយអ្វីមិនត្រូវ។ ទោះកន្លងមកស្នេហានេះមិនពេញលេញដូចស្នេហាអ្នកដទៃ តែខ្ញុំមិនដែលគិតថាវានឹងបញ្ចប់ទៅទាំងបែបនេះទេ។ ខ្ញុំស្រឡាញ់គេដោយបេះដូងបរិសុទ្ធ ទោះគេមិនមែនជាបុរសក្នុងក្តីសុបិនរបស់ខ្ញុំក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនដែលគិតថាពួកយើងនឹងបែកគ្នាដែរ តែគេវិញ ហាស្តីគ្មានក្រែងចិត្តខ្ញុំអីបន្តិចសោះ ម៉េចក៏សុំបែកស្រួលៗម្ល៉េះ?

គេមិនខ្វល់ពីអារម្មណ៍ឈឺចាប់របស់ខ្ញុំ មិនចាំស្តាប់ថាខ្ញុំយល់ព្រមបែកពីគេឬអត់ទេ មនុស្សប្រុសអន់ចរិតម្នាក់នេះស្រាប់តែដើរចេញយ៉ាងចិត្តដាច់។

«ហេង…»

គេក៏ឈប់តាមសំឡេងខ្ញុំស្រែកហៅ។ គិតថាខ្ញុំស្រណោះលោកណាស់មែនទេ បុរសសក់ពណ៌ត្រួយចេក? ពួកយើងទាំងពីរគ្មានចំណុចណាដែលសមគ្នាទេ ហើយក៏មិនស័ក្តិសមធ្វើជាសង្សារនឹងគ្នាយូរណាស់មកហើយ។

គ្រាន់តែគេបែរមុខមកភ្លាមសៀវភៅប្រលោមលោកនៅនឹងដៃខ្ញុំក៏ហោះទៅប៉ះចំកណ្តាលមុខគេមួយទំហឹង។ ខ្ញុំគប់តាមកម្សួលចិត្តដែលខឹងខ្លាំង។ មិនមែនខឹងព្រោះតែគេសុំបែក តែខឹងព្រោះចរិតគេក្អេងក្អាងពេក។

គេគ្មានប្រតិកម្មតបតែសម្លក់ខ្ញុំចង់ជ្រុះគ្រាប់ភ្នែកដល់ដី។ ចង់សងសឹកណាស់ទៅអី? ខ្ញុំគិតថាលោកមិនហ៊ានទេ។ តាមចិត្តខឹងចង់តែហក់ទៅដាល់ចំកណ្តាលមុខឱ្យឈាមច្រមុះម្តង។ បំណាច់នឹងថាបែកគ្នាហើយកុំឱ្យនៅជាប់កម្មពារអី ខ្ញុំក៏ដោះនាឡិការដែលគេទិញឱ្យនៅថ្ងៃកំណើតគប់ទៅលើគេសារជាថ្មី។

មនុស្សប្រុសអន់ចរិតម្នាក់នេះស្រាប់តែរត់ទៅរើសនាឡិការឡើងបោសផ្លុំធ្វើដូចជាបារម្ភនឹងរបស់ណាស់ គេចង់បញ្ចាក់ថាគេមិនស្តាយខ្ញុំអីបន្តិចទេ គេស្តាយនាឡិការច្រើនជាង។ ចិត្តខ្ញុំកាន់តែឆួលក្តៅខឹងគេខ្លាំងលើសកម្រិត៖

«ទៅ…! ម៉េចក៏មិនទៅ!»

ម៉េចក៏ឯងស្រាប់តែក្លាហានដេញគេទាំងចិត្តដាច់យ៉ាងនេះម៉ាលីន? ឯងធ្វើចិត្តបានឬគ្រាន់តែសម្តែងធ្វើជាខ្លាំងនៅពីមុខគេទេ?

«​នៅមានទៀត!»

«នៅស្អីទៀត និយាយឱ្យអស់មក?»

ហួសចិត្តណាស់ដែលគេនិយាយទាមទារគ្មានភាពខ្មាសអៀនយ៉ាងនេះ ធ្វើមើលតែខ្លួនឯងនឹងទិញកាដូរឱ្យខ្ញុំច្រើនខ្លាំងណាស់អ៊ីចឹង។

«ស្បែកជើងនោះខ្ញុំជាអ្នកទិញឱ្យ ដោះឱ្យខ្ញុំបានអត់?»

«ចង្រៃយក!»

គេស្រាប់តែចង្អុលមកស្បែកជើងទាំងគូរដែលខ្ញុំកំពុងតែពាក់។ ខ្ញុំឃើញគេញញឹមឌឺបែបគិតថាខ្ញុំស្រឡាញ់ស្បែកជើងមួយគូនេះខ្លាំងណាស់ហើយ។ គ្មានអីអស្ចារ្យទេ​ តែហេតុអីក៏ស៊យម្ល៉េះ? ស្រាប់តែពាក់វាមកចំថ្ងៃគេទារយកទៅវិញ។

តាមអំណាចចិត្តខឹងខ្ញុំចង់តែគុបស្បែកជើងឱ្យចំកណ្តាលមុខដូចមុនទេ តែធ្វើបែបនោះខ្ញុំគឺជាមនុស្សគ្មានសីលធម៌ពេកហើយ ខ្ញុំបានត្រឹមតែបោះវាទៅក្បែរជើងរបស់គេ៖

«អស់នៅ?»

«អស់ហើយ! អូ…! លុយចាយរួមគ្នាខែនេះមិនបាច់គិតទេ ព្រោះដើរលេងចេញលុយស្មើរគ្នា!»

ហ៊ឹស! លោកអើយ…ខ្ញុំរកនិយាយអ្វីតបទៅសង្សារស្ទាវកំពូលអន់ចរិតនេះមិនចេញទេ សូម្បីតែលុយដើរលេងរាល់ដងដែលខ្ញុំសឹងតែជាអ្នកចេញទាំងអស់សោះ ក៏គេគិតចង់ទូទាត់ទារពីខ្ញុំវិញដែរ។​ បែបនេះហើយ តើឱ្យខ្ញុំនឹងស្តាយស្រណោះគេដែរទេ? មើលចុះ គេរើសស្បែកជើងដើរចេញ ទាំងញញឹមឌឺទៀត។ គេទុកខ្ញុំជាស្អី? គេរកបានសង្សារថ្មីហើយបានជាធ្វើឬកឡូយមកសុំបែកខ្ញុំយ៉ាងនេះ?

«អែ៎…! ខ្ញុំសូមជូនពរលោក សូមឱ្យសង្សារថ្មីលោកឯង ទាត់ក្បាលចោលឆាប់ៗ! មនុស្សអន់ចរិតដូចជាលោក គ្មានថ្ងៃចួបស្នេហាពិតទេ!»

«មើលមាត់អ្អែស! អត់ខ្វល់យល់អ្ហេស? អត់ខ្វល់!»

«អាមនុស្សឆ្កួត!»

គេកាន់ស្បែកជើងដើរចេញ ហើយក្រវីគូទក្រវីស្មាឌឺដាក់ខ្ញុំយ៉ាងព្រៃផ្សៃ។ ខ្ញុំឈឺចិត្តណាស់ចង់តែហក់ទៅធាក់គេពីក្រោយឱ្យបាក់ចង្កេះទេ មនុស្សប្រុសអីក៏អាក្រក់ខ្លាំងម្ល៉េះ? គេចាត់ទុកស្នេហារបស់ខ្ញុំជាអ្វីទៅ? ហួសចិត្តណាស់នាងម៉ាលីន ហេតុអីក៏ឯងមកចួបមនុស្សប្រុសឆ្កួតឡប់បែបនេះ យកធ្វើជាសង្សារទៅកើត? មិនគួរទេ…!

ពេលគេចេញទៅបាត់ អារម្មណ៍ឈឺចាប់ស្រាប់តែជៀតចូលក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំ។ ទោះគេមិនស័ក្តិសមឱ្យខ្ញុំស្តាយស្រណោះ​ តែហេតុអីខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាឈឺចាប់ មកពីខ្ញុំស្រឡាញ់គេមែនទេ? ខ្ញុំសម្លឹងមើលសៀវភៅសំណព្វចិត្តដែលត្រូវខ្ញុំគប់ចោលនៅលើដី។ វាគ្មានកំហុសសោះ តែម៉េចក៏ខ្ញុំមិនចង់រើសវាយកមកវិញ? ខ្ញុំមិនចង់ឃើញសំណេរដែលខ្លួនសសេរនៅទំព័រចុងក្រោយ ហើយក៏លែងជឿជាក់រឿងស្នេហ៍ពិតអីទៀតហើយ វាមានតែក្នុងប្រលោមលោកទេ។

ខ្ញុំសម្រេចចិត្តដើរចេញមិនរើសសៀវភៅមកវិញមែន។

«អេ…ក្មេងតូច!»

ខ្ញុំងាកក្រោយវឹងឃើញពូសន្យាឱនរើសសៀវភៅប្រលោមលោកនោះ។ គាត់ដើរមកក្បែរ ហើយហុចវាមកឱ្យខ្ញុំ៖

«ភ្លេចសៀវភៅហើយ!»

«ខ្ញុំមិនត្រូវការទេ!»

ខ្ញុំនិយាយធ្វើហី នៅនឹកឃើញដល់រឿងឈឺចិត្តនោះនៅឡើយ។ សៀវភៅនេះអាចនឹងធ្វើឱ្យខ្ញុំចងចាំរឿងរ៉ាវថ្ងៃនេះ ម្លោះហើយខ្ញុំក៏សម្រចិត្តនិយាយបែបនោះ។ តែគាត់មិនបញ្ឈប់ទេ នៅដេញដោលមកខ្ញុំទៀត៖

«ហេតុអី? អូ…! ឬមួយក៏សៀវភៅមួយក្បាលនេះ ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះគេទិញឱ្យដែរ?»

«ពូគិតថា គេចេះអានសៀវភៅល្អអ៊ីចឹងដែរ? បើមែនគេនឹងប្រមូលខ្ទេចគ្មានសល់ហើយ។»

ខ្ញុំនិយាយទាំងមិនសប្បាយចិត្ត តែគាត់បែរជាសើចទៅវិញ។ គាត់ប្រហែលអស់សំណើចដែលហួសចិត្តនឹងចរិតតួហេងដែរទេដឹង? មែនហើយនឹកឃើញចង់តែសើច ខ្ញុំមិនដែលឃើញមនុស្សប្រុសបែបហ្នឹងទេលោក។

«ហើយម៉េចក៏ទុកចោល? ក្មេងនេះខឹងគោវាយរទេះហើយទេតើ។ សៀវភៅមានខុសអីឯណា មិនខ្លាចគេគិតថា…យើងជាក្មេង…»

«បានហើយៗ មិនបាច់និយាយទេពូ! បើពូចង់បានសៀវភៅហ្នឹងខ្ញុំឱ្យ!»

«មែនអ្ហី?!»

គាត់សួរខ្ញុំបញ្ជាក់អរប្លែក។ ពូសន្យាសប្បាយចិត្តអីខ្លាំងដល់ថ្នាក់នឹង? មកពីគាត់បានសៀវភៅអានដោយមិនអស់លុយ ឬក៏មានចេតនាអ្វីផ្សេងទេដឹង? តែគាត់មិនអន់ឯណា បើចង់បានសៀវភៅមួយក្បាលនេះមានអីទៅពិបាក។ មិនយល់ទេ ឃើញគាត់ជក់អានខ្ញុំកាន់តែមិនយល់ពីគាត់ហើយ។

«អរគុណហើយណា ខ្ញុំសន្យាថាខ្ញុំនឹងរក្សាវាឱ្យបានល្អ។»

«ស្រចតែពូចុះ!»

ខ្ញុំក៏ដើរចេញពីគាត់ទាំងគ្មានអារម្មណ៍រីករាយអ្វីបន្តិច។ បើជាថ្ងៃធម្មតាខ្ញុំអាចនឹងពិបាកធ្វើខ្លួនឱ្យត្រូវពេលបាននិយាយជាមួយគាត់ តែនេះវិញ្ញាណខ្ញុំដូចមិននៅក្នុងខ្លួនទេ តិចវាហោះទៅចងកម្មនឹងតួហេងទេដឹង?

«ខ្ញុំនឹងសាកល្បងក្មេងតូច»

ខ្ញុំភ្ញាក់បន្តិចនឹងសំឡេងស្រែករបស់គាត់ពីក្រោយខ្នង។ មិនប្រាប់ក៏ដឹងថាគាត់បានអានសំណេររបស់ខ្ញុំហើយ។ តែអំឡុងពេលនេះខ្ញុំរកតែញញឹម រកតែរីករាយនឹងពាក្យសន្យារបស់គាត់បន្តិចមិនមានសោះ ព្រោះអារម្មណ៍ឈឺចាប់នៅរងំក្នុងចិត្តនៅឡើយ ហើយម្យ៉ាងក៏មិនជឿជាក់ទៅលើតួឯកក្នុងសុបិនឆ្កួតឡប់ទៀតនោះដែរ។

«មិនអាចទៅរួចទេ បំភ្លេចវាទៅពូ!»

…………………………

មិននឹកស្មានថាបរិយាកាសនាមាត់ទន្លេនៅតែបរិសុទ្ធដរដែល គិតទៅខ្ញុំខានមកទីនេះជិតមួយឆ្នាំហើយ សូម្បីតែមុខពូសន្យាក៏លែងបានចួប។ ចង្រៃមកពីសង្សារហេងស៊យរបស់ខ្ញុំនឹងហើយ បើមិនព្រោះតែគេយកទីនេះជាការសុំបែកផ្លូវគ្នាទេ ខ្ញុំក៏មិនរអានឹងមកអង្គុយដ្រាម៉ា អានសៀវភៅលេងដូចពេលមុនដែរ។ គិតទៅនៅខឹងមិនទាន់បាត់ផង។

ទឹកទន្លេហូរទៅហើយមិនត្រឡប់ក្រោយទេ មិនបានប៉ុន្មានផងរលកថ្មីក៏ចូលមកដល់។ ចុះខ្ញុំចាំបាច់អីនៅស្តាយស្រណោះស្នេហាគ្មានរសជាតិនោះធ្វើអ្វីទៀត  ម៉េចក៏មិនរងចាំអ្នកថ្មីចូលមកជំនួសដូចជារលកទឹកដែលបោកបក់ទៅ? សង្ឃឹមថាជំនោរខ្យល់នាមាត់ទន្លេ នឹងរុញច្រានអតីតកាលដ៏អស់សំណើចមួយនេះចេញពីជីវិតខ្ញុំឱ្យឆ្ងាយ ហើយជួយរុញសុភមង្គលថ្មីឱ្យខ្ញុំបានឆាប់ផង។

«ម៉ាលីន…!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ដូចគេចាប់កន្ត្រាក់។ កំពុងឈរអណ្តែតអណ្តូងសម្លឹងទឹកទន្លេ ចុះអ្នកណាមកស្រែកហៅឈ្មោះខ្ញុំលាន់ដូចជាមេក្រូអ៊ីចឹង? ខ្ញុំសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួន ស្រាប់តែឃើញពូសន្យាឈរលើបង់ដែលគេអង្គុយស្រែកហៅឈ្មោះខ្ញុំទៅកាន់ទឹកទន្លេខ្លាំងៗ ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រឡាំងកាំងគាំងនិយាយអ្វីមិនចេញ។ គាត់កំពុងធ្វើអី? ព្យាយាមធ្វើជាបុរសក្នុងក្តីសុបិនរបស់ខ្ញុំមែនទេ?

«ម៉ាលីន….!»

«ពូសន្យា!»

ខ្ញុំដើរទៅស្រែកហៅគាត់ពីក្រោយជាមួយអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់។ ក្នុងចិត្តខ្ញុំយ៉ាងណាឱ្យប្រាកដខ្ញុំក៏មិនទាន់ច្បាស់ដែរ ព្រោះសុខៗស្រាប់តែមនុស្សប្រុសល្អម្នាក់ដែលខ្ញុំតែងតែគិតប្រាថ្នា មកតាំងខ្លួនធ្វើជាបុរសក្នុងក្តីសុបិនរបស់ខ្ញុំទៅវិញ។

ពូសន្យាចុះមកញញឹមពព្រាយដាក់ខ្ញុំ។ តាមឬកពារនិងទឹកមុខរបស់គាត់ មើលទៅដូចជាសប្បាយចិត្តណាស់ គាត់ត្រេកអរព្រោះឃើញខ្ញុំ ឬយ៉ាងណា? តែខ្ញុំនៅតែប្រកាន់ចិត្តខឹងចំពោះគាត់ដរដែល៖

«ពូធ្វើអី? នេះចង់មកឈរហៅឈ្មោះខ្ញុំឱ្យគ្រប់៣៦៥ដងអ៊ីចឹងហី?»

«តែខ្ញុំបានសន្យា…»

លោកអើយខ្ញុំដឹងហើយនៅសួរបញ្ជាក់ទៀត។ មើលចុះទឹកមុខគាត់ប្រែជាស្រពាប់ស្រពោនបែបគិតថាខ្ញុំខឹងនឹងគាត់ទេដឹង? តែពូមិនដឹងទេថា ខ្ញុំនេះអរចង់ហោះដល់ឋានព្រះឥន្ទទៅហើយ។ ខ្ញុំមិនចង់ជឿទេថា មានមនុស្សប្រុសសង្ហា ល្អទាំងព្រមបែរជាយកចិត្តទុកដាក់នឹងខ្ញុំខ្លាំងដល់ថ្នាក់នេះ។

ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយខ្ញុំនៅតែប្រកាន់ឬកធ្វើជាមិនពេញចិត្តនឹងអ្វីដែលគាត់កំពុងធ្វើនេះដរដែល៖

«ពូឯងម៉េចហ្នឹង? នៅលើលោកនេះមានមនុស្សដូចពូប៉ុន្មាននាក់ទៅ? ពូធ្វើបែបនេះធ្វើអី?»

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ…»

គាត់និយាយមិនទាន់បញ្ចប់ឃ្លាផងស្រាប់តែលើកសៀវភៅប្រលោមលោកនោះមកបង្ហាញច្បាស់នៅពីមុខខ្ញុំ។ ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញនូវសំណេរដែលខ្លួនសរសេរនៅទំព័រចុងក្រោយ។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ តែនៅលាក់អារម្មណ៍ទោះជាចង់ញញឹមក៏ត្រូវបិទបាំងសិនដែរ។

«ដឹងត្រឹមថាខ្ញុំចង់បំពេញបំណងម្ចាស់សៀវភៅនេះ …»

ទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោនរបស់លោកពូកាន់តែធ្វើឱ្យខ្ញុំរីកថ្លើមប៉ុនចង្អេរ។ ខ្ញុំនៅតែបន្តធ្វើមុខក្រញូវក្បត់បេះដូងដែលលោតរណ្តំព្រោះតែភាពរីករាយ ហើយទាញសៀវភៅពីដៃគាត់មកកាន់ធ្វើហី៖

«តែខ្ញុំមិនបានគោរពតាមពាក្យសន្យានឹងទេ…ខ្ញុំរៀបការរួចហើយ!»

គាត់បញ្ចេញប្រតិកម្មគួរឱ្យស្រឡាញ់។ សម្លឹងមុខខ្ញុំជាមួយនឹងកែវភ្នែកស្រទន់ ហើយព្យាយាមញញឹមទាំងអួលដើមក ខ្ញុំដឹងច្បាស់ណាស់លោកពូ សម្តីរបស់ខ្ញុំវាយប្រហាទឹកចិត្តពូប៉ុនណា តែពូនៅក្លែងធ្វើជាសប្បាយចិត្តជំនួសខ្ញុំដើម្បីបន្លប់អារម្មណ៍ឈឺចាប់។

ពូសន្យាដាក់បង្គុយលើបង់ថ្មទាំងអស់សង្ឃឹម។ ខ្ញុំលួចញញឹមជាសម្ងាត់ហើយអង្គុយក្បែរគាត់ចាំស្តាប់ពាក្យបរិយាយបន្ត៖

«ដូចខ្ញុំប្រាប់អ៊ីចឹង! ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់បំពេញក្តីស្រមៃរបស់លីន។ ខ្ញុំចង់ឱ្យលីនសប្បាយចិត្ត! ហើយឥឡូវ…តួនាទីរបស់ខ្ញុំចប់ហើយ»

ពូខូចចិត្តមែនទែនឬធ្វើលេងនឹង? បើអ៊ីចឹង…មានតែពូស្រឡាញ់ខ្ញុំហើយ? ពូពិតជាតួឯកក្នុងប្រលោមលោករបស់ខ្ញុំមែនទេ?

ពូសន្យាដើរទៅទាញហ្គីតារបស់គាត់ដែលបញ្ឈរចោលផ្អែកនឹងបង់អង្គុយ។ គាត់ប្រុងនឹងចាកចេញទាំងបែបនេះអ្ហែស? មិននិយាយតវ៉ាជាមួយខ្ញុំមួយម៉ាត់ទេអី? គ្រាន់តែខ្ញុំថារៀបការរួចភ្លាមចង់រត់ចេញតែម្តង​ បែបហ្នឹងហៅថាស្រឡាញ់ដែរ?ខ្ញុំខ្លាចគាត់រត់ចោលបាត់ ក៏រកនឹកសំនួរសួរផ្តេសផ្តាស ដើម្បីឃាត់ដំណើរគាត់៖

«ពូអាយុប៉ុន្មានហើយ?​»

«ថាម៉េច?»

គាត់បែរក្រោយវឹងជ្រួញចិញើ្ចមសួរខ្ញុំយ៉ាងចម្លែក បែបមិននឹកស្មានថាខ្ញុំសួរគាត់យ៉ាងហ្នឹងទេ។ ខ្ញុំសម្លឹងមុខគាត់ តាមរយៈក្រសែភ្នែកដែលមានប្រៀបខ្លាំងលើបេះដូងរបស់គាត់៖

«សាមក្រាស់ចូលសែហើយទេដឹង? ម៉េចក៏ពូមិនព្រមយកប្រពន្ធ? មកចំណាយពេលធ្វើតាមសន្យាឆ្កួតឡប់មួយនេះធ្វើអី?»

គាត់នៅស្ងៀមមិនឆ្លើយ សូម្បីតែមុខរបស់ខ្ញុំក៏គាត់មិនខ្ចីសម្លឹងដែរ ដូចជាកំពុងរកនឹកចម្លើយកុហកខ្ញុំមិនឃើញទេដឹង? បើអ៊ីចឹងហើយ ម៉េចក៏មិននិយាយថា ពូស្រឡាញ់ក្មួយឱ្យចប់រឿងតែម្តងទៅ អាលនឹងខ្ញុំតបទៅវិញថា ខ្ញុំមិនទាន់រៀបការទេ នៅរង់ចាំសន្យាមួយនេះដដែល។

លោកពូស្រាប់តែដាក់អង្គុយនៅលើបង់ជាមួយនឹងទឹកមុខស្រពោន បើប្រាប់ការពិតពីឥឡូវបែបលែងបានឃើញមុខក្រញូវរបស់គាត់ទៀតហើយ។ ខ្ញុំអង្គុយក្បែរគាត់យ៉ាងកៀកស្និទ្ធយកតែមែនទែន តែគាត់ធ្វើធម្មតា ដូចជាគ្មានអារម្មណ៍រំភើប រំជើបរំជួលអ្វីបន្តិចសោះ ម្លោះហើយខ្ញុំនៅតែតាមជម្រេញមិនឈប់៖

«ហេតុអី?»

«វាជាទម្លាប់របស់ខ្ញុំ​ ដែលចូលចិត្តធ្វើឱ្យមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួនសប្បាយចិត្ត»

គាត់ព្យាយាមញញឹមទាំងដួងចិត្តកំពុងឆេះសន្ធៅ ព្រោះពាក្យលេងសើចរបស់ខ្ញុំ។ ពូសន្យាស្រាប់តែទាញសៀវភៅប្រលោមលោកពីដៃខ្ញុំហើយលើកបង្ហាញខ្ញុំសារជាថ្មី៖

«អរគុណសម្រាប់សៀវភៅនេះ! អានច្រើនដងពេក ខ្ញុំអាចចាំរាល់ពាក្យសន្ទនារបស់តួអង្គទាំងអស់ ហើយសឹងតែក្លាយខ្លួនទៅជាអ្នកនិពន្ធទៅហើយ។»

ខ្ញុំស្រាប់តែផ្ទុះសំណើច។ មិននឹកស្មានថាបុរសវ័យចំណាស់ម្នាក់ដែលមមាញឹកនឹងការងារ ស្រាប់តែចោលពេលវេលាទៅដោយឥតប្រយោជន៍មកធ្វើរឿងទាំងនេះដើម្បីបំពេញក្តីស្រមៃក្មេងស្រីធម្មតាដូចខ្ញុំទៅវិញ។ ខ្ញុំសម្លឹងមុខគាត់ពេញដោយក្តីស្រឡាញ់ និងអាណិតពេញបេះដូង៖

«តាំងពីតួហេងបានបោកប្រាស់ខ្ញុំមក ខ្ញុំមិនជឿរឿងស្នេហាក្នុងសៀវភៅនេះទៀតទេ។ ខ្ញុំគិតថា…វាគ្រាន់តែជារឿប្រតិដ្ឋតែប៉ុណ្ណោះ!»

«ចុះអូនតូចមិនគិតថា…រឿងប្រតិដ្ឋក្នុងប្រលោមលោក តែងតែឆ្លុះបញ្ជាំងពីរឿងពិតទេ?»

ពូសន្យាបើកភ្នែកធំសម្លឹងមើលខ្ញុំ ហាក់ចង់បញ្ជាក់ថា គាត់ជឿជាក់លើរឿងស្នេហាក្នុងប្រលោមលោកនេះខ្លាំងណាស់។ ហ៊ឹស…គិតថាក្មេងស្រីៗនឹងលង់ស្រឡាញ់កំលោះចាស់សង្ហាទាំងអស់មែនទេ? កុំតែពូជាមនុស្សប្រុសដែលគួរឱ្យស្រឡាញ់ទេ កុំអីខ្ញុំក៏មិនស្រឡាញ់ដែរ។

«ខ្ញុំមិនជឿទេ! ហើយខ្ញុំគិតថា គ្មានមនុស្សប្រុសណាហ៊ានធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីបញ្ជាក់ពីស្នេហាស្មោះអីនឹងដែរ។ ចុះពូ…កំពុងព្យាយាមសម្តែងធ្វើតួឯកមែនអ្ហែស?»

គាត់ញញឹមសោះកក្រោះងាកមុខចេញពីខ្ញុំ អារម្មណ៍របស់គាត់ពេលនេះដូចជាស្រស់ថ្លាជាងពេលមុនបន្តិច៖

«ស្រេចតែម៉ាលីនគិតចុះ តែខ្ញុំបានបំពេញសន្យាខ្ញុំរួចរាល់ហើយ»

ចេះមកបោកក្មេងទៅកើត។ មិនដឹងថាម៉ាក់គាត់ស្គាល់និស្ស័យកូនប្រុសតាំងពីចាប់កំណើតមកហើយទេដឹង បានជាដាក់ឈ្មោះត្រូវអីយ៉ាងនេះ។ ឬមួយក៏មកពីគាត់ឈ្មោះសន្យា បានជាចូលចិត្តគោរពតាមសន្យារបស់អ្នកដទៃទាំងម្ចាស់ខ្លួនគេមិនដឹងយ៉ាងហ្នឹង?

«ធ្វើម៉េចខ្ញុំដឹងថា…ពូមកទីនេះរាល់ថ្ងៃទៅ?»

«គិតថាខ្ញុំកុហកក្មេងមែន?»

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ! ពូ…មួយឆ្នាំមុនបើសិនជាពូរៀបការប្រហែលជាមានកូនមួយហើយមែនអ្ហែស?»

ពាក្យសម្តីតែប៉ុន្មានម៉ាត់របស់ខ្ញុំស្រាប់តែធ្វើឱ្យលោកពូសើចបញ្ចេញស្នាមជ្រួញនៅចុងកន្ទុយភ្នែក ដូចអារម្មណ៍សោកសៅរបស់គាត់បានរសាយចេញពីខ្លួនខ្លះហើយ។ បើដឹងថាខ្ញុំនៅរង់ចាំគាត់ពេញមួយឆ្នាំទៀត មិនដឹងថាអរហោះដល់ឋានណាទេលោកពូ។

«ឱ្យខ្ញុំរៀបការម៉េចទៅ? បើតួឯកស្រីរបស់ខ្ញុំមិនព្រមបង្ហាញខ្លួនផង!»

ខ្ញុំស្រាប់តែអៀនឡើងចង់រឹងខ្លួន មិនប្រាប់ក៏ដឹង តួឯកស្រីរបស់គាត់ប្រាកដជាសំដៅមកខ្ញុំហើយ។ មិនដឹងជាចាស់ស្អីទេ មកនិយាយខាបអារម្មណ៍ក្មេងយ៉ាងហ្នឹង៖

«ចុះពូមិនខ្លាចគេគិតថា…ពូជាគោចាស់ចង់ស៊ីស្មៅខ្ចីទេអ្ហែស?

«អ្នកណាថា បើគោចាស់សង្ហាជាងស្មៅខ្ចីទៅទៀតនោះ!»

«ពូសន្យា…! ពូចង់ថាខ្ញុំមុខចាស់មែន?»

ស្តាប់គាត់និយាយចុះសរសើរខ្លួនឯងឱ្យទាល់តែបាន ហើយមកនិយាយឌឺដងថាខ្ញុំជាក្មេងស្រីមុខចាស់ទៀត។ ឃើញខ្ញុំមុខជូរគាត់ស្រាប់តែសើចបញ្ចេញថ្ពាល់ខួចទាំងសង។ ស្នាមញញឹមនេះហើយដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំចេះតែស្រមៃឃើញបុរសក្នុងសុបិនមិនដែលបាត់មួយយប់សោះ។

«នៅសើចទៀត! ខ្ញុំនេះឆ្កួតហើយ ដែលចំណាយពេលមកអង្គុយឃ្លាំមើលពូរាល់ថ្ងៃនោះ។»

លោកពូស្រាប់តែបើកភ្នែកធំសម្លឹងខ្ញុំ។ អ៊ីយ៉ាៗ…សង្ស័យអរដល់ថ្នាក់គាំងរកនិយាយអ្វីមិនចេញហើយ៖

«ពិតមែន? នេះក្មេងតូចមកអង្គុយចាំមើលខ្ញុំរាល់ថ្ងៃ?»

ខ្ញុំបានឃើញពន្លឺអ្វីម្យ៉ាងនៅក្នុងកែវភ្នែករបស់គាត់។ គ្រាន់តែដឹងថាខ្ញុំមកតាមឃ្លាំមើលគាត់រាល់ថ្ងៃភ្លាមស្រមោលព្រាលៗដែលជាស្រមោលសោកសៅនោះក៏រសាត់អស់ពីថ្ងាសទូលាយ។ បេះដូងចាប់ផ្តើមដំណើរការវិញហើយមិនដឹង៖

«ចា…! បើមិនមកម៉េចនឹងខ្ញុំដឹងថា ពូជាមនុស្សឆ្កួតជាមួយពាក្យសន្យាក្នុងសៀវភៅនឹងទៅ!»

ពូសន្យាញញឹមឡើងពព្រាយ ធ្វើឱ្យខ្ញុំអៀនខ្លាំងមិនហ៊ានប្រឈមមុខនឹងគាត់ទៀត។ តែពេលនោះតួហេងស្រាប់តែមានវត្តមាននៅពីមុខយើងទាំងពីរនាក់យ៉ាងច្បាស់ចែស កាត់ផ្តាច់អស់មនោសញ្ចេតនាស៊ីអារម្មណ៍របស់យើងទាំងពីរ។ ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតដូចជាន់ចំកពស់វែក។ ពូសន្យាសម្លឹងមុខខ្ញុំធ្វើឱ្យភាពរីករាយទាំងអម្បាលម៉ានរលាយហ្មត់ដូចអំបិលត្រូវទឹក។

មុខតួហេងស្រពាប់ស្រពោនខ្លាំងណាស់ហាក់ដូចមានវិបត្តិយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ៖

«ម៉ាលីន!»

ខ្ញុំក្រោកឈដើរទៅរកតួហេងទាំងមិនបានចាប់អារម្មណ៍ពីពូសន្យាថាគាត់បញ្ចេញកាយវិការបែបណាទេ៖

«ម៉េចក៏នៅទីនេះ? ហេងសុខសប្បាយតើអី?»

គេចេះតែឱនមុខចុះមិនហ៊ានសម្លឹងខ្ញុំចំ។ កុំប្រាប់ណាតួហេង ថាសង្សារថ្មីលោកទាត់លោកចោលមែន។ បើអ៊ីចឹងឱ្យសមមុខចុះ។ ទំនាយរបស់ខ្ញុំច្បាស់ជាស័ក្តិសិទ្ធិអ៊ីចឹងហើយ។ មួយសន្ទុះក្រោយទើបគេព្រមហើបមាត់និយាយថ្នមៗ៖

«មិនសុខទេ… ព្រោះខ្ញុំនឹកម៉ាលីន!»

«នឹកខ្ញុំ? ហាស ហាស គួរឱ្យចង់សើចណាស់។»

ខ្ញុំអស់សំណើចពិតមែន វាមិនមែនជាការសម្តែងដើម្បីឌឺដងឱ្យសង្សារចាស់នោះទេ។ ខ្ញុំចង្អុលខ្លួនឯងទាំងហួសចិត្តពេលឮគេនិយាយថានឹកខ្ញុំ តែមើលទៅគេចុះ ម៉េចក៏គួរឱ្យអាណិតខ្លាំងអីដល់ថ្នាក់នេះ? មុខដូចជាចង់យំហើយ។

«ហើយចុះមិត្តស្រីរបស់លោក?»

«កុំរឭកពីនាងអី នាងមិនមែនជាស្នេហាពិតរបស់ខ្ញុំទេ!»

ជ្រេញណាស់លោកបងសក់ពណ៌ត្រួយចេក។ ចេះមកនិយាយរឿងស្នេហាពិតមិនចេះអៀនមាត់សោះ ហើយចុះពាក្យសម្តីដែលនិយាយគ្នាកាលពីមួយឆ្នាំមុនបាត់ទៅណាអស់ហើយ? ក្រែងថាមិនខ្វល់ពីស្នេហាពិតឯណាហី? ចេះមកនិយាយបោកគ្នាទាំងរស់ទៅកើត បើគេមិនមែន ចង់ថាខ្ញុំឬដែលជាស្នេហាពិតរបស់លោក?

«រួចចុះខ្ញុំ? ខ្ញុំជាស្នេហាពិត? អូខេ…ខ្ញុំអត់ឱនទោសឱ្យលោកចុះ!»

តួហេងអរលោតកញ្ឆេង គេសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់មើលទៅបានជាមកចាប់ដៃខ្ញុំយ៉ាងស្អិតបែបនេះ។ មុខលោកហ្នឹងអ្ហែសទុកខ្ញុំជាស្នេហាពិត? សប្បាយសិនទៅសង្សារស្ទាវ។ ហ៊ឹម…និយាយបែបហ្នឹងមិនដឹងថាពូសន្យាមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាទេ តិចគាត់ស្រាប់តែរត់ទៅផ្ទះបាត់ទៅ? អំឡុងពេលដែលមុខតួហេងរីកដូចគ្រាប់ជី គាត់ប្រហែលកំពុងចងមុខដូចគេចាប់វាយហើយ។

«អរគុណណាស់ HONEY»

«ប៉ុន្តែ…ខ្ញុំចង់ឱ្យលោកបង្ហាញស្នេហ៍ពិតដល់ខ្ញុំ»

គេញញឹមក្របួចដូចជាជឿជាក់ខ្លួនឯងណាស់ហើយ៖

«បង្ហាញស្នេហ៍ពិត…បាន! អូនចង់ឱ្យបងធ្វើអ្វីប្រាប់មកចុះ!»

«វាងាយស្រួលទេតួហេង! លោកគ្រាន់តែលោតចូលទៅក្នុងទឹកទន្លេ ហើយហែលទឹកលេងរយៈពេលមួយម៉ោងទៅ! ម៉េច? លោកអាចធ្វើបានទេ?»

គេព្រលែងដៃខ្ញុំចេញយ៉ាងប្រញាប់។ អ៊ីយ៉ាបែបសើចលែងសមហើយតើ? ច្របូកច្របល់ខ្លាំងណាស់អីបានជាឡេងឡង់មើលឆ្វេងស្តាំមិនឈប់យ៉ាងនេះ។ ខ្ញុំលួចងាកមើលទៅពូសន្យា មិនដឹងសោះថាគាត់អង្គុយសើចយ៉ាងសម្ងាត់។ បែបហួសចិត្តនឹងលក្ខខណ្ឌដែលខ្ញុំដាក់ឱ្យតួហេងហើយមើលទៅ។

ខ្ញុំដើរទៅអង្គុយក្បែរពូសន្យាឱបដៃធ្វើហី។​ មើលគេចុះ ដើរលបៗទៅអើតទឹកទន្លេមុខស្លេកដូចមាន់ស្ងោរ។ គ្រាន់តែរឿងប៉ុណ្ណឹងសោះ ធ្វើដូចមេឃរលំបាក់សង្កត់លើអ៊ីចឹង។ បើខ្លាំងមែនម៉េចក៏មិនលោតទៅ។

អ៊ីយ៉ាៗ…ប្រភីសប្រភូសវីសតែនឹងដួលខ្ពោកចូលទន្លេគ្រាំទៅហើយ។ ល្អសើចណាស់មួយឆាកនេះ សង្សារស្ទាវអើយខ្ញុំក៏មិនចង់ធ្វើបាបបងប៉ុន្មានដែរ តែមកពីបងមើលមិនឃើញតម្លៃអូនខ្លួនឯងទេតើ។ ខ្ញុំបានចិត្តក៏និយាយតឿនគេបន្ថែម៖

«តួហេងលឿនឡើង!»

គេស្រាប់តែបែរក្រោយសម្លក់ខ្ញុំទាំងកំហឹងពេញមុខហើយស្រែកឡើងមួយទំហឹង៖

«អត់ទេ……..!»

………………………….

«ទីតៗៗៗ»

ជាសំឡេងកាប៉ាល់ធំទេតើ!

«អាលីន!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើត បើកភ្នែកសម្លឹងមើលឆ្វេងស្តាំ។ ខ្ញុំឃើញគ្រប់យ៉ាងរក្សាសភាពដដែល សូម្បីតែពូសន្យាដែលអង្គុយដេញហ្គីតាក៏នៅដដែល មើលមកខ្លួនឯងវិញទាំងចិញ្ចើមជ្រួញចូលគ្នាពិចារណា…សម្លៀកបំពាក់ខ្ញុំមិនបានប្តូរ​ ស្បែកជើងក៏អត់? អូ…ខ្ញុំចាំបានថា អម្បាញ់មិញ តួហេងបានយកស្បែកជើងខ្ញុំទៅបាត់ហើយ បើអ៊ីចឹងមានន័យថា អម្បាញ់មិញខ្ញុំដេកយល់សប្ត?

ខ្ញុំអង្គុយចាំមិត្តភក្តិរហូតដល់ដេកលក់ ហើយស្រមៃវែងឆ្ងាយយ៉ាងនេះផង?

ខ្ញុំខំរកមើលតួហេងក្រែងអម្បាញ់មិញជាការពិត តែគ្មានឃើញស្រមោលគេទេ ឃើញតែម៉ាណែតមិត្តសម្លាញ់របស់ខ្ញុំដើរមកញញឹមស្រស់កាន់ស្បោងម្ជូរសំដៅមករកខ្ញុំ។ យ៉ាងម៉េចអ៊ីចេះ? អង្គុយផ្អែកខ្នងជាប់ដងទង់ជាតិមួយភាំងអម្បាញ់មិញសោះយល់សប្តវែងឆ្ងាយដល់ម្លឹងអី?

ប្រហែលជាសំឡេងស្រែករបស់តួហេងក្នុងយល់សប្តបូកនឹងសំឡេងស៊ីផ្លេទូកនេះហើយដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ដឹងខ្លួនវិញនោះ។ ម៉ាណែតអង្គុយក្បែរខ្ញុំ រួចដាក់ស្បោងម្ជូរនិងកែវទឹកអំពៅនៅចំកណ្តាល មើលនាងចុះសើចញឹមៗមិនដឹងជាកើតស្អីទេ។

«កុំប្រាប់យើងថាឯងដេកលក់ណា»

ខ្ញុំធ្វើមុខជ្រេញសម្លក់នាងជើងល្អម្នាក់នេះ។ នៅមកនិយាយឡូយទាំងមិនដឹងខ្លួនខុសទៀត បើកុំតែគេមកយឺតដល់ទៅជិតមួយម៉ោង ស្មានថាខ្ញុំអាចអង្គុយដេកនៅទីសាធារណៈខ្មាសគេយ៉ាងនេះទេ។ ខ្ញុំឆ្លើយធ្វើហីមិនមើលមុខគេ៖

«អ៊ឹម…ថែមទាំងយល់សប្តិទៀតផង»

«យល់សប្ត? ហើយមួយភ្លែតហ្នឹង? ប៉ិឯងយល់សប្តឃើញអី?»

ខ្ញុំខឹងនឹងស្រីឆ្កួតនេះណាស់ដែលមកភ្ញាក់ផ្អើលឌឺដងស្រែកសឹងតែបែកទឹកទន្លេ…តែបើនិយាយពីរឿងយល់សប្តអម្បាញ់មិញនេះវិញ ខ្ញុំស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ល្អ ហើយសប្បាយចិត្តចម្លែក។ ខ្ញុំមិនខ្វល់តបនឹងមិត្តសម្លាញ់តែលួចមើលទៅពូសន្យាដែលអង្គុយដេញហ្គីតានៅមិនឆ្ងាយពីទីនោះ។ ម៉ាណែតក៏ស្រាប់តែសរសៀរមកក្បែរខ្លួនខ្ញុំ

«អ្ហេ…! គាត់សង្ហា ច្រៀងក៏ពីរោះ…អ្ហែងចូលចិត្តគាត់មែនពួកម៉ាក?»

គ្មានអ្នកណាដឹងចិត្តខ្ញុំ ហើយស្គាល់ខ្ញុំច្បាស់ជាងយាយចាស់ម្នាក់នេះទេ។ គេធ្វើឱ្យខ្ញុំអៀនមុខក្រហមង៉ូវ បានត្រឹមតែទំពារម្ជូរដែលនៅក្នុងមាត់បន្លប់ខ្សែភ្នែកដេញដោលរបស់គេ ហើយងក់ក្បាលតិចៗជាសញ្ញា។ នាងនោះស្រាប់តែបើកភ្នែកធំក្រឡោត ចង្អុលមុខខ្ញុំជាប់៖

«កុំប្រាប់យើងថាឯងយល់សប្តឃើញគាត់ហាស…?»

«The man in dream !!! »

ពួកយើងទាំងពីរលាន់មាត់ដំណាលគ្នា សើចសឹងតែផ្អើលអ្នកដែលនៅម្តុំនោះ

« អ៊ើយស្រីឆ្កួត…មនុស្សចាស់ក៏ឯងមិនលើកលែងដែរ។ តែ…ចាស់សង្ហា…»

ម៉ាណែតកាន់តែនិយាយធ្វើឱ្យខ្ញុំអៀននឹងពាក្យចំអន់របស់នាងយ៉ាងខ្លាំង។ មានអី…! សូម្បីតែយាយកញ្ចាស់​មិត្តខ្ញុំក៏មើលឃើញពូសន្យាសង្ហាដូចជាខ្ញុំដែរ។ ពួកយើងទាំងពីរនិយាយសើចៗ តែមិនដឹងថាពូសន្យាបានឮពីកិច្ចសន្ទនារបស់យើងដែឬអត់ បើសិនជាគាត់ពិតជាបានស្តាប់ឮមែន មិនរស់ទេខ្ញុំ…!

ខ្ញុំចេះតែលួចសម្លឹងមើលទៅពូសន្យាជាញយដង ពេលនោះខ្ញុំឃើញគាត់ឈប់ដេញហ្គីតាហើយលើកសៀវភៅប្រលោមរបស់ខ្ញុំមកបង្ហាញមុនពេលដែលគាត់ចាប់បើកទំព័រសៀវភៅនោះអាន។ តើគាត់ចង់បង្ហាញពីអ្វីឱ្យប្រាកដទៅ? ពាក្យសម្តីនិងកាយវិការរបស់គាត់ តើពិតដូចក្នុងសុបិនដែលខ្ញុំបានឃើញអម្បាញ់មិញនេះដែទេ? គាត់ពិតជាចង់ធ្វើតួឯកក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំមែនអ្ហែស? ឬមួយមកពីខ្ញុំគិតច្រើនម្នាក់ឯងពេកទេដឹង? ហ៊ឹម…ដូចជាពិបាកសន្និដ្ឋានដល់ហើយ បើខ្ញុំចេះសីល ខ្ញុំនឹងចូលទៅក្នុងបេះដូងរបស់ពូ ដើម្បីឱ្យដឹងថាពូគិត​មកលើខ្ញុំយ៉ាងណាឱ្យពិតប្រាកដ។ ឬមួយការយល់សប្តរបស់ខ្ញុំទាំងកណ្តាលថ្ងៃនេះ គ្រាន់តែជាការយល់សប្តទេ????

ពុទ្ធោ! បងភេត្រានៅតែកុហកខ្ញុំ!

អ្នកស្រីកល្យាណនិយាយទាំងទឹកភ្នែកសស្រាក់។

មនុស្សស្រីដែលរឹងមាំ ស្រឡាញ់គ្រួសារ ស្រឡាញ់កិត្តិយស មិនដែលបង្ហាញភាពទន់ជ្រាយឱ្យអ្នកណាបានឃើញ ប៉ុន្តែពេលនេះ អ្នកស្រីកល្យាណបែរជាអង្គុយយំ ដោយមិនខ្វល់ពីអ្វីទាំងអស់។ អ្នកស្រីប្រាកដជាឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់ ទើបមិនខ្វល់ពីក្រសែរបស់អ្នកណា។ ពីមុន អ្នកស្រីកល្យាណជាមនុស្សរៀបរយ ថ្លៃថ្នូរ ឆ្នាស់ឆ្នើម អ្នកដទៃតែងមើលមកអ្នកស្រីថាជាមនុស្សគ្មានចំណុចខ្សោយ ប៉ុន្តែគ្រប់គ្នាមិនបានដឹងនោះទេថា ក្ដីស្រឡាញ់ជាចំណុចខ្សោយរបស់អ្នកស្រីកល្យាណ។

ឯកសារមួយច្បាប់នេះ បានបញ្ជាក់រួចមកហើយថាជារបស់ពិត។ តើអ្នកស្រីមានអ្វីបកស្រាយដែរទេចំពោះវត្តមានរបស់លោកឧត្ដមនៅក្នុងថ្ងៃនោះ? ថ្ងៃដែលលោកឧត្តមទៅរកស្វាមីរបស់អ្នកស្រីនៅឯហាងកាហ្វេ។

អធិភូបន្លឺសំនួនជាសំណួរទៅកាន់អ្នកស្រីកល្យាណ។

មុននេះអ្នកស្រីកល្យាណបានមកដល់ទីស្នាក់ការ តាមការអញ្ជើញរបស់នាយឯករាជ្យដែលទទួលបញ្ជាពីនាយអធិភូ។

មកដល់បន្ទប់សាកសួរ អធិការអធិភូក៏ហុចលិខិតទិញលក់ភោជនីយដ្ឋានឱ្យអ្នកស្រីកល្យាណពិនិត្យមើល។ អានបណ្ដើរ ទឹកភ្នែកក៏ស្រក់មកជាបណ្ដើរៗ។ វាពិតជាឈឺចាប់ណាស់ នៅពេលមនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់កុហកម្ដងហើយម្ដងទៀត តែព្រោះស្រឡាញ់ ទើបអត់ឱនឱ្យគ្រប់យ៉ាង។

អ្នកស្រីកល្យាណតបទាំងរអាក់រអួល៖

គឺខ្ញុំមិនដឹងថា…ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវបកស្រាយបែបណានោះទេ។ វាច្រើនដងហើយ…ច្រើនដងពេកហើយដែលគេកុហកខ្ញុំ ដើម្បីតែក្មេងស្រីដែលគេធ្លាប់បោះបង់នោះ។ ​​​​​​​

ប្រយោគរបស់អ្នកស្រីមិញនេះ ធ្វើឱ្យអធិភូអន្ទះសារហើយនាយក៏សួរភ្លាម៖

ក្មេងស្រីម្នាក់នោះជាអ្នកណា? ហើយនាងពាក់ព័ន្ធអ្វីនៅក្នុងរឿងនេះ?

អ្នកស្រីកល្យាណតបដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ៖

គឺក្មេងឧមានោះ! មកដល់ដំណាក់កាលនេះហើយ ទោះបីខ្ញុំព្យាយាមលាក់បាំងទៀតក៏គ្មានប្រយោជន៍អ្វីដែរ។ ខ្ញុំប្រាប់លោកប៉ូលិសទៅចុះ ក្មេងស្រីដែលឈ្មោះឧមា នាងធ្លាប់ជាបុគ្គលិកនៅហាងកាហ្វេរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែពេលនេះ នាងបានលាឈប់ទៅហើយ។ ឧមាមិនមែនជាបុគ្គលិកធម្មតានោះទេ នាងជាកូនស្រីរបស់បងភេត្រា។ កូនស្រីដែលបងភេត្រាបោះបង់កាលពី១៧ឆ្នាំមុន ដើម្បីមករៀបការជាមួយខ្ញុំ។​ កាលនោះ បងភេត្រាជាបុគ្គលិកនៅហាងកាហ្វេរបស់ខ្ញុំ ហើយហាងនោះជាកាដូដែលប៉ាម៉ាក់បានជូនមកខ្ញុំនៅថ្ងៃកំណើត។ រយៈពេលជិត២ឆ្នាំ ដែលពួកយើងបានស្គាល់និងបានទាក់ទងគ្នាជាស្នេហា។ ដោយសារតែស្រឡាញ់ ចង់បានមកគ្រប់គ្រង ខ្ញុំក៏សុំឱ្យគាត់លែងលះជាមួយប្រពន្ធនៅស្រុកស្រែរបស់គាត់។ បន្ទាប់ពី លែងលះរួច ពួកយើងក៏រៀបការបានកូនប្រុសម្នាក់ ពេលនោះក៏ស្រាប់តែឮដំណឹងមកថា ម្ដាយរបស់ឧមាគាំងបេះដូងស្លាប់។ ភ្លាមនោះ បងភេត្រាក៏សុំទៅជួយចាត់ចែងបុណ្យសពរបស់ម្ដាយឧមា ប៉ុន្តែខ្ញុំបានសុំអង្វរមិនឱ្យគាត់ទៅនោះទេ។ ព្រោះពេលនោះ ខ្ញុំទើបតែសម្រាលកូនបានមួយសប្ដាហ៍ប៉ុណ្ណោះ ម្យ៉ាងនៅផ្ទះក៏មានតែខ្ញុំ កូន និងបងភេត្រា ចំណែកលោកប៉ាអ្នកម៉ាក់ក៏រវល់ចូលរួមពិធីមង្គលការក្មួយស្រីរបស់គាត់នៅឯទីក្រុងLondon នៃប្រទេសអង់គ្លេស។ ខ្ញុំខ្លាចណាស់! ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវបរិយាយពីអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំបែបណានោះទេ ខ្ញុំដឹងត្រឹមថា ខ្ញុំមិនអាចឱ្យបងភេត្រាទៅណាឆ្ងាយពីខ្ញុំនោះទេ។                                                                      ពេលវេលាពិតជាដើរលឿនណាស់ មួយប៉ប្រិចភ្នែកសោះកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំមានអាយុ៥ឆ្នាំទៅហើយ។ មានថ្ងៃមួយនោះ ឧមាឈឺធ្ងន់រហូតចូលមន្ទីរពេទ្យ បងភេត្រាក៏លួចទៅរកឧមាដោយមិនប្រាប់ខ្ញុំមួយម៉ាត់។ ចំណែកតួនាទីទៅទទួលកូនពីសាលារាល់ម៉ោង១០និង៣០នាទី ជាតួនាទីរបស់បងភេត្រា ប៉ុន្តែម៉ោង១១ថ្ងៃត្រង់ទៅហើយ នៅតែមិនទាន់ឃើញស្វាមីនិងកូនប្រុសត្រឡប់មកផ្ទះទៀត។ ភ្លាមនោះស្រាប់តែឮសំឡេងទូរសព្ទរោទ៍ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់លើកទទួលព្រោះជាលេខទូរសព្ទខាងសាលាទាក់ទងមក ហើយនាយកសាលាបានប្រាប់ថា កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំត្រូវឡានបុកស្លាប់…។ ភ្លាមៗ ខ្ញុំរន្ធត់ចិត្តខ្លាំងណាស់ រហូតធ្លាក់ទូរសព្ទពីដៃបែកខ្ទេច។ ពេលហ្នឹង ខ្ញុំមិនបានគិតអ្វីច្រើនទេ សុំត្រឹមតែបានទៅចួបមុខកូនប្រុស បានឱបកូនប៉ុណ្ណោះ។ តាំងពីថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំតែងតែបន្ទោសអ្នកនេះ បន្ទោសអ្នកនោះថាជាដើមហេតុធ្វើឱ្យកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំត្រូវស្លាប់យ៉ាងអាណោចអាធ័ម។ ប៉ុន្តែវាអាចមកពីទង្វើអាក្រក់របស់ខ្ញុំក៏ថាបាន ព្រោះខ្ញុំបានធ្វើឱ្យគ្រួសាររបស់ឧមាព្រាត់ប្រាស់ពីគ្នា ទើបកម្មតាមមកពង្រាត់កូនពីទ្រូងរបស់ខ្ញុំបែបនេះ។ ចាប់តាំងពីថ្ងៃកើតហេតុនោះមក ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមអគតិចំពោះឧមា ហើយខ្ញុំបានគំរាមលែងលះជាមួយបងភេត្រាបើគេមិនព្រមឈប់ពាក់ព័ន្ធជាមួយគ្រួសាររបស់ឧមា។ ចំណែកបងភេត្រាក៏ធ្វើតាមសន្យា គាត់ឈប់ទៅចួប ឈប់ពាក់ព័ន្ធ ប៉ុន្តែគាត់នៅតែលួចផ្ដល់លុយឱ្យឧមានិងយាយដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិត តែខ្ញុំក៏មិនដេញដោលព្រោះឧមានៅក្មេង ឯយាយក៏ចាស់ហើយ ខ្ញុំក៏ចាត់ទុកថាជាការប៉ះប៉ូវដែលបំបែកបំបាក់គ្រួសាររបស់ឧមា។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនៅតែមិនអាចលើកលែងឱ្យការខឹងស្អប់ដែលខ្ញុំមានចំពោះឧមាបានឡើយ។ រហូតនាងបានបញ្ចប់ថ្នាក់វិទ្យាល័យ ហើយក៏ត្រូវឡើងមករៀននៅទីក្រុង បងភេត្រាបានមកសុំអង្វរខ្ញុំឱ្យព្រមទទួលឧមាមកធ្វើការនៅក្នុងហាង ព្រោះនាងទើបតែមកទីក្រុងជាលើកដំបូង ខ្លាចក្រែងចួបមនុស្សមិនល្អ ទើបខ្ញុំព្រមឱ្យនាងមកធ្វើការជាមួយ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏មានលក្ខខណ្ឌមួយមកដោះដូរ គឺឧមាត្រូវមកធ្វើការក្នុងនាមជាបុគ្គលិកប៉ុណ្ណោះ ហាមមិនឱ្យអ្នកណាដឹងថាឧមាជាកូនរបស់បងភេត្រាជាដាច់ខាត។ បងភេត្រាជាមនុស្សសម្ដីស្រទន់ ចេះកុហកក៏ចេះលួង។ ជាច្រើនលើកច្រើនសារ ដែលបងភេត្រាផ្ដល់លុយក្រៅ និងទិញរបស់ថ្លៃៗឱ្យឧមាដោយលាក់បាំងពីខ្ញុំ។ ពេលចាប់បាន ខ្ញុំក៏ឡូឡាពីរឿងនេះ តែគាត់តែងនិយាយលួងលោម និងជួយនិយាយល្អពីឧមារហូត ពេលវេលាដើរទៅមុខជារឿយៗ ចិត្តខ្ញុំក៏លែងសូវប្រកាន់ខឹងនឹងឧមាដូចមុន។ រយៈក្រោយមកនេះ ពួកយើងក៏រស់នៅយ៉ាងល្អ ស្រឡាញ់និងយល់ចិត្តគ្នាខ្លាំងណាស់។ ហើយសម្ព័ន្ធភាពរវាងខ្ញុំនិងឧមា ក៏ប្រែជាល្អច្រើនឡើង។ ប៉ុន្តែរឿងល្អបែបនេះ បែរជាមិនអាចមានយូរអង្វែងទៅវិញ។ នៅសល់តែមួយខែទៀតក៏ដល់ពេលដែលឧមាត្រូវបញ្ចប់ការសិក្សាថ្នាក់បរិញ្ញាបត្រ ហើយខ្ញុំក៏បានតាំងចិត្តSurprise ឧមានិងបងភេត្រា នៅពេលដែលឧមារៀនចប់ ខ្ញុំនឹងទទួលឧមាមកធ្វើជាកូន ហើយទទួលលោកយាយរបស់ឧមាមកនៅជាមួយ។ ប៉ុន្តែគ្រប់យ៉ាងកើតឡើងលឿនណាស់ លឿនរហូតខ្ញុំមិនអាចទទួលយកបាន… គឺបងភេត្រា! កាលពីពីរខែមុខ បងភេត្រាបានមកពិភាក្សាជាមួយខ្ញុំ រឿងដាក់ទុនជាមួយអាជីវកម្មភាគហ៊ុន ហើយខ្ញុំក៏យល់ព្រមព្រោះជឿជាក់លើបងភេត្រា។ ប៉ុន្ដែមួយខែក្រោយមក គាត់ក៏មកប្រាប់ខ្ញុំថាការបណ្ដាក់ទុននោះក្ស័យធន់ហើយ ចំណែកលុយរបស់ពួកយើងក៏បាត់បង់ដែរ។ នៅពេលដែលពួកយើងបានខាតបង់លើជំនួញថ្មីនោះ ខ្ញុំតែងតែព្យាយាមលួងលោមបងភេត្រា ហើយថ្ងៃខ្លះខ្ញុំក៏លួចពិបាកចិត្តតែម្នាក់ឯង ប៉ុន្តែចុងក្រោយ… គេនៅតែកុហកខ្ញុំ!!

កំពុងនិយាយ អ្នកស្រីក៏បង្អក់ភ្លាមៗ។ ប្រយោគចុងក្រោយរបស់អ្នកស្រី ហាក់ភ្ញោចឱ្យដឹងបានថា អ្នកស្រីកំពុងឈឺដំបៅចាស់ដែលរ៉ាំរ៉ៃរាប់ឆ្នាំមកហើយ។ ក្នុងកាលទេសបែបនេះ អធិភូមិនបង្ខំសួរអ្នកស្រីភ្លាមៗ តែនាយក៏មិនបន្លាយពេលពេកដែរ។

បន្ទាប់ពីស្ងប់ស្ងាត់រយៈពេលប្រាំនាទី អ្នកស្រីក៏សម្រួលអារម្មណ៍មកវិញ។ ភ្លាមនោះ អ្នកស្រីក៏បន្លឺឡើង៖

សុំទោស! ខ្ញុំធ្វើឱ្យខ្ជះខ្ជាយពេលហើយ​។ លោកអធិការមានអ្វីក៏សួរមកចុះ?

កំឡុងពេលដែលគ្រប់គ្នាស្ងប់ស្ងាត់ អធិភូក៏ត្រៀមសំណួរទៅកាន់អ្នកស្រីកល្យាណរួចទៅហើយ។                                 នាយអធិភូម្នាក់នេះមិនសូញសាញច្រើនទេ ត្រូវនិយាយក៏និយាយ មិនត្រូវនិយាយក៏ស្ងាត់។ ដល់ពេលដែលសមស្របនាយក៏សួរភ្លាម៖

តើលោកភេត្រាបានកុហកអ្វីដល់អ្នកស្រី? ហើយហេតុអីបានជាទំនាក់ទំនងរបស់អ្នកស្រីនិងឧមា ស្រាប់តែប្ដូរពីបាតដៃមកខ្នងដៃ ទាំងដែលអ្នកស្រីក៏ឈប់ប្រកាន់ស្អប់នឹងឧមាទៅហើយនោះ?

អ្នកស្រីតប៖

ការពិត ខ្ញុំក៏មិនយល់ពីខ្លួនឯងដែរ! បងភេត្រាជាអ្នកខុសសន្យា តែខ្ញុំបែរជាទម្លាក់កំហឹងលើឧមា ទាំងដែលនាងមិនដឹងអ្វីសោះ។ ថ្ងៃនោះ ខ្ញុំចាប់បានថាលុយដែលបងភេត្រាប្រាប់ថាក្ស័យធុននោះ តាមពិតគាត់បានយកទៅទិញផ្ទះវីឡាឱ្យឧមាជាកាដូរបញ្ចប់ការសិក្សារបស់នាង។ ពេលនោះ ខ្ញុំខឹងនឹងបងភេត្រាខ្លាំងណាស់ ហើយក៏ស្អប់ឧមាផងដែរ!… ទើបខ្ញុំគំរាមដេញឧមាចេញពីហាង ហើយធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាគ្រប់កន្លែងមិនហ៊ានទទួលយកឧមាឱ្យចូលធ្វើការ។ បងភេត្រាខ្លាចឧមាមានឈ្មោះមិនល្អ ខ្លាចគ្រប់គ្នាមើលមកនាងដោយក្រសែភ្នែកដែលឧមាទទួលយកមិនបាន ទើបគាត់ស្នើរសុំដោះដូរ ដោយប្រគល់ផ្ទេរឈ្មោះផ្ទះនោះមកឱ្យខ្ញុំ ប្ដូរជាមួយសេរីភាពរបស់ឧមា។ ខ្ញុំដឹងថាបងភេត្រាស្រឡាញ់កូនស្រីរបស់គាត់ណាស់ ហើយខ្ញុំក៏មិនអាចបាត់បង់គាត់ដូចគ្នា។ ដើម្បីរក្សាមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់ពេញបេះដូង ខ្ញុំមានតែយល់ព្រមតាមការស្នើរសុំរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ ដោយសាររឿងរ៉ាវកើតឡើងភ្លាមៗពេក ទើបខ្ញុំធ្វើចិត្តមិនទាន់បាន រាល់ពេលដែលចួបឧមាម្ដងៗ ខ្ញុំតែងបង្ហាញការមិនពេញចិត្តចំពោះនាង។ ខ្ញុំសោកស្ដាយ ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏ពិបាកទទួលយក!

នាយអធិការបន្តសួរ ៖

ចុះបន្ទាប់មក តើអ្នកស្រីនិងលោកភេត្រាមានទំនាស់អ្វីដែរទេ?

អ្នកស្រីកល្យាណតប៖

ចាសអត់ទេ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ពួកយើងមិនដែលឈ្លោះទាស់នឹងគ្នានោះទេ។ ប៉ុន្តែ ការរស់នៅរបស់ពួកយើងប្រែជាសោះកក្រោះ ខ្ញុំព្យាយាមធ្វើឱ្យគ្រួសារមានភាពរីករាយដូចពីមុន តែដូចដែលថា ទះដៃតែម្ខាង វាមិនឮនោះទេ។ រាល់ពេលទាស់សម្ដីតិចតួច បងភេត្រាតែងលួងលោមខ្ញុំដូចពីមុន ប៉ុន្ដែខ្ញុំហាក់ដូចជាមិនទទួលបានអារម្មណ៍កក់ក្ដៅពីគាត់ដូចមុនទៀតឡើយ។ ពីមុនខ្ញុំធ្លាប់គិតថា ខ្ញុំជាមនុស្សដែលសំណាងជាងគេក្នុងលោក ព្រោះមានស្វាមីដែលតែងតែស្រឡាញ់ និងមើលថែខ្ញុំរហូតមក។ ប៉ុន្តែចាប់តាំងពីថ្ងៃដែលខ្ញុំចាប់បានថាបងភេត្រាបានលួចទិញផ្ទះឱ្យឧមានៅថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំក៏លែងប្រាកដចិត្តទៀតហើយថា កន្លងមកបងភេត្រាល្អចំពោះខ្ញុំព្រោះក្ដីស្រឡាញ់ ឬព្រោះហេតុផលផ្សេង? ខ្ញុំដឹងថាពេលនេះមនុស្សដែលខ្ញុំស្រឡាញ់បានប្រែប្រួលហើយ ប្រែប្រួលរហូតដល់ខ្ញុំស្មានមិនដល់ថាគាត់ហ៊ានធ្វើទង្វើរថោកទាប ហ៊ានសូម្បីតែកេងប្រវ័ញ្ចមិត្តភក្តិដែលគាត់និយាយពេញមាត់ថាស្រឡាញ់រាប់អានទុកដូចជាបងប្រុស។ ទោះបីខ្ញុំមិនចង់ជឿពេលលោកប៉ូលិសប្រាប់ពីដំបូងក៏ដោយ ប៉ុន្ដែក្រដាស់មួយសន្លឹកនេះបានបញ្ជាក់ឱ្យឃើញច្បាស់រួចទៅហើយថា បងភេត្រានៅតែកុហកខ្ញុំ។ ហើយលើកនេះ ខ្ញុំក៏អាចទាយបានហើយថា បងភេត្រាប្រាកដជាទុកភោជនីយដ្ឋាននោះឱ្យទៅឧមាមិនខាន។

…

មិននឹកស្មានថា មនុស្សឥតខ្ចោះដូចលោកភេត្រាក៏មានជ្រុងគួរឱ្យខ្លាចដែរ។

នាយឯករាជ្យនិយាយចំពោះមុខអធិភូ ដោយហួសចិត្តនឹងទង្វើមិនគប្បីរបស់លោកភេត្រា។

ឯករាជ្យបញ្ចប់ប្រយោគ អធិភូក៏បន្លឺឡើង៖

ឯងគិតថា រវាងអ្នកស្រីកល្យាណនិងលោកភេត្រា តើអ្នកណាគួរឱ្យខ្លាចជាង?

ឯករាជ្យតប​៖

​ក្រោយបានស្ដាប់អ្នកស្រីនិយាយមុននេះ ខ្ញុំយល់ថាលោកភេត្រាជាមនុស្សឈាមត្រជាក់ពិបាកស្មាន ពូកែលាក់មហិច្ឆតា រកទុកចិត្តមិនបាននោះទេ។ ប៉ុន្តែពេលបានឮសំណួររបស់ឯង…ខ្ញុំស្រាប់តែភ្ញាក់ដូចត្រូវវាយមួយដៃអ៊ីចឹង។ អ្នកស្រីកល្យាណដ្បិតតែមានមនោសញ្ចេតនាជ្រាលជ្រៅ ប៉ុន្តែអ្នកស្រីជាមនុស្សអាត្មានិយម កាចសាហាវអាចធ្វើបានគ្រប់យ៉ាងដើម្បីក្ដីសុខរបស់ខ្លួនឯង ដោយមិនខ្វល់ថាអ្នកណាត្រូវមកក្ដៅក្រហាយនោះឡើយ។ ដូច្នេះ រវាងអ្នកទាំងពីរសុទ្ធតែពិបាកស្មាន! ចុះឯងគិតបែបណា?

អធិភូតបភ្លាម ៖

មិនដឹង ព្រោះមិនបានគិតទើបសួរឯង។

នាយអធិភូម្នាក់នេះក៏មិនធម្មតាដែរ សូម្បីនាយឯករាជ្យក៏តាមមិនទាន់ផង។

អធិភូដ្បិតតែប្រើភាសាដូចមិនខ្វល់ ប៉ុន្តែវាគ្រាន់ជាលេសរបស់នាយ ដើម្បីទុកពេលឱ្យខ្លួនឯងបានលម្អិតអំពីរឿងក្ដីប៉ុណ្ណោះ។ ម្យ៉ាង អធិភូក៏មានចម្លើយក្នុងចិត្តរួចទៅហើយ…។

ថ្មីរហូត!

ឯករាជ្យអស់សំណើចជាមួយសម្ដីនិងទឹកមុខរបស់នាយអធិភូ។ នាយឯករាជ្យមិនត្រឹមតែមិនខឹងនឹងសម្ដីសោះកក្រោះរបស់អធិភូ ប៉ុន្តែនាយបែរជាយល់ថាអធិភូកំពុងលេងសើចជាមួយខ្លួនទៅវិញ។ តែមិនទាំងស្រុងនោះទេ ភ្លាមនោះឯករាជ្យក៏បន្តដោយសម្ដីម៉ឺងម៉ាត់ ៖

មានអ្វីក៏ប្រាប់មកចុះ!

ឯករាជ្យនិយាយស្របពេលនាយទះស្មាអធិភូថ្មមៗ។

អធិភូមិនបានតបអ្វីក្រៅពីអង្គុយស្ងៀម ដោយក្រសែរភ្នែកកំពុងភ្នក់គិតពីអ្វីមួយ។ ឯករាជ្យយល់ការ ឃើញដូច្នេះនាយក៏រកកន្លែងអង្គុយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ដើម្បីស្វែងយល់អំពីរឿងក្ដីនេះបន្ថែមទៀត។

វាអាចទៅរួចដែលអ្នកស្រីជាឃាតករ! លោកភេត្រាជាមនុស្សដែលអ្នកស្រីស្រឡាញ់បំផុត ក៏ជាមនុស្សដែលធ្វើឱ្យអ្នកស្រីឈឺចាប់ខ្លាំងបំផុតដូចគ្នា។ លោកភេត្រាបានបោកប្រាស់ការទុកចិត្តរបស់អ្នកស្រីជាច្រើនដង អ្នកស្រីអាចនឹងប្រែការស្រឡាញ់មកជាការសងសឹងក៏ថាបាន។ ដូចពាក្យចាស់ថា ស្រឡាញ់ខ្លាំង ស្អប់ក៏ខ្លាំងដូចគ្នា។ មនុស្សដែលហួងហែងព្រោះស្រឡាញ់ ក៏អាចបំផ្លាញមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់ព្រោះភាពប្រចណ្ឌដឹកមុខ ដូច្នេះភាគរយដែលអ្នកស្រីជាប់ពាក់ព័ន្ធអាចនឹងមានច្រើន។ ប៉ុន្តែតើអ្នកស្រីធ្វើបានដោយរបៀបណា? ហើយពាក់ព័ន្ធអ្វីហ្នឹងគំនូរលើជញ្ជាំងនោះ? ហើយក្រែមដែលឃាតករប្រើគូសនៅលើជញ្ជាំងនោះជារបស់អ្នកណា? ​                                                                                                  បើក្រែមនោះជាម៉ាកតែមួយពណ៌តែមួយ ដូចក្រែមរបស់អ្នកស្រីកល្យណពិតមែននោះ ឃាតករលាក់មុខប្រាដកជាអ្នកស្រីកល្យាណ។

ប៉ុន្តែក៏មិនគួររំលងលោកឧត្ដមដែរ។ ដ្បិតថាលោកឧត្ដមរាប់អានលោកភេត្រាដូចជាបងប្អូន ទោះបីលោកភេត្រាបោកប្រាស់ក៏ព្រមអត់ទោស សុខចិត្តទៅសម្របសម្រួលដោយចិត្តត្រជាក់ ប៉ុន្តែតើអ្នកណាទៅដឹងថាក្រោយពេលលោកភេត្រាបានបដិសេធនិងសំណើររបស់លោកឧត្ដមរួចហើយវានឹងមានអ្វីកើតឡើងនោះ…។

ឯករាជ្យ ឯងទៅចាំឃ្លាំមើលសកម្មភាពរបស់អ្នកស្រីកល្យាណក្រែងមានអ្វីខុសធម្មតា។ ចំណែកលោកឧត្ដម ខ្ញុំនឹងឱ្យថាណាដាវជាអ្នកស៊ើប។

និយាយចប់ អធិភូក៏ទាញទូរសព្ទពីហោប៉ៅខោរបស់នាយ។                                                                        អធិភូបម្រុងនឹងឆែករកលេខដើម្បីទូរសព្ទទៅរកថាណាដាវ​ ឯករាជ្យក៏បន្លឺភ្លាម៖

ថាណាដាវ? នេះប្អូននាយដុនព្រមធ្វើការជាមួយពួកយើងហើយហី!

អធិភូតប៖

មិនខុសទេ ប៉ុន្តែដែលដាវត្រឡប់មកលើកនេះ នាងនឹងមកធ្វើជាអ្នកស៊ើបឯកជន។

ឯករាជ្យតបទាំងភ្ញាក់ផ្អើល៖

អ្នកស៊ើបឯកជន?!

អធិភូតបដោយទឹកមុខស្មើ៖

ពិតមែន ជាអ្នកស៊ើបឯកជនដែលឯករាជ្យ។ ដំបូងនាយដុនមិនយល់ព្រមទេ ព្រោះការងារនេះវាប្រឈមនឹងគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងពេក ប៉ុន្តែថាណាដាវក៏រំឭកដល់រឿងកាលពីឆ្នាំនោះ ទើបនាយដុនយល់ព្រមឱ្យដាវមកធ្វើការងារនេះ។

ថាហើយ នាយអធិភូក៏ទូរសព្ទទៅរកថាណាដាវ។

ថាណាដាវ ជាប្អូនស្រីរបស់នាយថាណាដុន ដែលជាមិត្តរបស់នាយអធិភូនិងនាយឯករាជ្យ។

កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន អធិភូបានទទួលភារកិច្ចក្នុងការសហការជាមួយប៉ូលិសអន្តរជាតិ ដើម្បីចាប់ខ្លួនជនបរទេសមួយក្រុមដែលជាពួកជួញដូរគ្រឿងញៀននិងជួញដូរមនុស្ស។ ពេលនោះហើយ ជាពេលដែលអធិភូបានចួបជាមួយថាណាដាវក្នុងនាមនាងជាប៉ូលិសអន្តរជាតិ។ ថាណាដាវត្រូវបានបញ្ជូនមកប្រទេសកម្ពុជាដើម្បីសហការជាមួយអធិភូ ក្នុងការចាប់ជនល្មើសដែលជាជនបរទេសហើយលួចភៀសខ្លួនពីប្រទេសមួយទៅប្រទេសមួយរហូតចូលមកដល់ស្រុកខ្មែរ។ ប៉ុន្ដែដោយមានការសហការរវាងថាណាដាវនិងអធិភូ គ្រប់យ៉ាងក៏បញ្ចប់ទៅដោយរលូន។ ភារកិច្ចក៏ត្រូវបានបញ្ចប់ ថាណាដាវក៏ត្រូវត្រឡប់ទៅវិញ ដោយនាំយកអ្នកទោសបរទេសនោះទៅដាក់ទោសតាមច្បាស់អន្តរជាតិ។ ប៉ុន្តែមុនពេលថាណាដាវត្រឡប់ទៅវិញ នាយដុនក៏មករកថាណាដាវដល់ទីស្នាក់ការ ដើម្បីនិយាយរឿងដែលថាណាដាវបានលាក់បាំងចំពោះគ្រួសារ។

នៅក្នុងការិយាល័យមានអធិភូ ឯករាជ្យ ថាណាដុន និងថាណាដាវ…

អូនដាវ ឯងកាន់តែព្រហើនថ្លើមធំហើយ! ឬមួយគិតថាអត់ពីម៉ាក់ប៉ាហើយ ប្អូនចង់ធ្វើអ្វីក៏បាន ខ្ញុំជាបងប្រុសរបស់ឯង ឬគ្មានសិទ្ធដឹងឮអ្វីពាក់ព័ន្ធនឹងប្អូនខ្លួនឯងហាស់!! កាលប៉ាម៉ាក់នៅរស់ គាត់ចង់ឱ្យឯងរៀនផ្នែកវិជ្ជបណ្ឌិតដើម្បីត្រឡប់មកបន្តតំណែងរបស់ពួកគាត់ តែនេះស្អី? ប្អូនបែរជាប្រឡងចូលធ្វើជាប៉ូលិសអន្តរជាតិ!

ការងារជាប៉ូលិសមិនល្អត្រង់ណា?!! បងអធិភូនិងបងឯករាជ្យក៏ជាប៉ូលិសដែរ ឬក៏បងភ្លេចហើយ?

ភ្លាមៗថាណាដាវក៏តបដោយស្រែកគំហកដាក់បងប្រុស ទាំងនាងហូរទឹកភ្នែកសស្រាក់។

ថាណាដុន ដ្បិតតែមុននេះនាយមកដោយកម្រោល តែពេលឃើញប្អូនស្រីជាទីស្រឡាញ់យំខូចចិត្តចំពោះសម្ដីរបស់ខ្លួន នាយដុនក៏ទម្លាក់ទឹកមុខដែលពោរពេញទៅដោយកំហឹងរបស់នាយ​ រួចនាយក៏ឱបលួងប្អូនស្រីតែម្នាក់គត់របស់នាយ។ ហើយនាយដុនក៏និយាយស្រទន់ទៅកានថាណាដាវ៖

បងសុំទោស មុននេះបងប្រើសម្ដីធ្ងន់ដាក់ដាវ តែបងគ្រាន់តែចង់ឱ្យឯងដឹងថាគ្មានបងប្រុសឯណាដែលអាចទ្រាំមើលប្អូនស្រីរបស់ខ្លួនទៅប្រឈមមុខនឹងគ្រោះថ្នាក់នោះទេ។ បងហាមព្រោះបងបារម្ភ ប៉ុន្តែបើប្អូនសម្រេចចិត្តច្បាស់ហើយ បងក៏ព្រមគាំទ្រប្អូនជានិច្ច។

បន្ទាប់ពីនាយដុន និងថាណាដាវនិយាយសម្រុះសម្រួលគ្នារួច នាយដុនក៏ឆ្លៀតនិយាយបញ្ចុះបញ្ចូលឱ្យថាណាដាវត្រឡប់មកធ្វើការនៅស្រុកខ្មែរ ប៉ុន្តែត្រូវបានថាណាដាវបដិសេដ។ ថាណាដាវនៅតែមិនទាន់ជឿជាក់បងប្រុសរបស់នាង ព្រោះនាងខ្លាចបងប្រុសកុហក ហើយរកវិធីបញ្ឈប់នាងពីការងារជាប៉ូលិស ហើយបង្ខំឱ្យចូលធ្វើជាវិជ្ជបណ្ឌិតដែលជាការងារបន្តវេនពីដូនតាមកម្ល៉េះ។

…

ថាណាដាវ បងចង់ឱ្យឯងស៊ើបពីជីវប្រវត្តិរបស់លោកវណ្ណៈឧត្ដម។ ព័ត៌មានខ្លះៗទាក់ទងនឹងលោកឧត្តម បងបានផ្ញើរទៅហើយ។

អធិភូដាក់បញ្ជាលើថាណាដាវក្នុងនាមជាអ្នកជួល។

ថាណាដាវបន្ទាប់ពីទទួលបញ្ជារួច នាងក៏ប្រតិបត្តិតាមតួនាទីរបស់ខ្លួនភ្លាម។ ចំណែកនាយឯករាជ្យ ក្រោយបញ្ចប់សន្ទនាជាមួយអធិភូ នាយក៏ចេញទៅប្រតិបត្តិតាមតួនាទីរបស់ខ្លួនដូចគ្នា។

រឿងក្ដីឃាតកម្មរបស់លោកភេត្រានឹងត្រូវបញ្ចប់ឆាប់ៗនេះហើយ។ ខ្ញុំក៏ចង់ដឹងដែរថាឃាតករលាក់មុខនោះជាអ្នកណា? ហើយមានទំនាក់ទំនងអ្វីជាមួយជនរងគ្រោះ?

បើឃាតករជាមនុស្សក្បែរខ្លួនរបស់លោកភេត្រា ឬជាអ្នកស្គាល់គ្នាមែននោះ ប្រាកដណាស់ថា លោកភេត្រាមិនមែនជាអ្នកជំនួញធម្មតានោះទេ។ ឃាតករមានបំណងគូសនៅលើជញ្ជាំង ដើម្បីប្រើភាសាសម្ងាត់ទាក់ទងជាមួយលោកភេត្រា។

តាំងពីថ្ងៃកើតហេតុរហូតមកដល់ពេលនេះ ខ្ញុំនៅតែមិនអស់ចិត្តចំពោះតួលេខទាំងដប់ខ្ទង់នោះ។ តួលេខទាំងនោះ វាហាក់ដូចជាប្រស្នាដ៏អាថ៍កំបាំងមួយសម្រាប់ខ្ញុំអ៊ីចឹង។ ហើយវាក៏ជារឿងក្ដីថ្មីមួយ ជាករណីដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ចួបពីមុនមក។ ប៉ុន្តែមិនថាទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំនៅតែជឿលើសទ្ធា សទ្ធាលើភាពត្រឹមត្រូវ សទ្ធាលើភាពយុត្តិធម៌ចំពោះមុខច្បាប់។

តួលេខ ២ ៣ ៧ ៨ ៣ ៧ ៤ ៣ ៦ ៣ តើអត្ថន័យវាបែបណា?!

រាល់ពេលដែលមើលតួលេខទាំងដប់ខ្ទង់នេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដិតដាម វាហាក់ដូចជាធ្លាប់ឃើញធ្លាប់ស្គាល់ ប៉ុន្តែរូបភាពក្នុងការចងចាំរបស់ខ្ញុំចំពោះវាគឺស្រពេចស្រពិលណាស់។

…ពិតមែនហើយ ទូរសព្ទ! កាលពីមុនខ្ញុំធ្លាប់លេងផ្គុំពាក្យជាភាសាអង់គ្លេស ដោយយកតួលេខមកជំនួសតួអក្សរ។ ហើយតួលេខនោះមាននៅតំបន់ហៅចេញហៅចូលរបស់ទូរសព្ទដៃ។

២ ៣ ៧ ៨ ៣ ៧ ៤ ៣ ៦ ៣ ។

លេខ២មានតួអក្សរចំនួនបីខ្ទង់គឺ ABC

លេខ៣មានតួអក្សរចំនួនបីខ្ទង់គឺ DEF

លេខ៧មានតួអក្សរចំនួនបួនខ្ទង់គឺ PQRS

លេខ៨មានតួអក្សរចំនួនបីខ្ទង់គឺ TUV

លេខ៣មានតួអក្សរចំនួនបីខ្ទង់គឺ DEF

លេខ៧មានតួអក្សរចំនួនបួនខ្ទង់គឺ PQRS

លេខ៤មានតួអក្សរចំនួនបីខ្ទង់គឺ GHI

លេខ៣មានតួអក្សរចំនួនបីខ្ទង់គឺ DEF

លេខ៦មានតួអក្សរចំនួនបីខ្ទង់គឺ MNO

លេខ៣មានតួអក្សរចំនួនបីខ្ទង់គឺ DEF ។

ប្រសិនបើត្រូវផ្គុំពាក្យ វាប្រាកដជាពាក្យដែលបង្ហាញអំពីអត្តសញ្ញាណរបស់ឃាតករ ឬហេតុផលអ្វីមួយរវាងឃាតករនិងលោកភេត្រាមិនខាន។ ព្រោះបើតួលេខទាំងដប់គ្មានអត្ថន័យ វាក៏គ្មានហេតុផលអ្វីដែលឃាតករត្រូវចាំបាច់ចំណាយពេលលាក់តួលេខប្រកបដោយសិល្បៈបែបនេះនោះដែរ។ មើលតាមលំដាប់លំដោយនៃពាក្យដែលអាចផ្គុំជាអត្ថន័យបានមានមិនច្រើននោះ តែពាក្យដែល… BESTFRIEND!  ជាមិត្តល្អ! អ្នកណាជាមិត្តល្អ? ជនរងគ្រោះ មិត្តល្អ! មិត្តល្អរបស់ជនរងគ្រោះ! គឺលោកឧត្ដម!!

ថាហើយអធិភូក៏ស្ទុះចេញពីបន្ទប់ធ្វើការរបស់នាយ។ អធិភូបម្រុងនឹងទាញទ្វាទៅហើយក៏ស្រាប់តែទទួលបានការទូរសព្ទចូលមក។ ភ្លាមនោះ អធិភូក៏ទាញទូរសព្ទពីហោប៉ៅ នាយមើលលេខនៅលើកញ្ចក់ទូរសព្ទ ប្រាកដណាស់នេះជាលេខទូរសព្ទរបស់កញ្ញាថាណាដាវ។

វគ្គ៥   ពន្លឺច្បាប់

លោកឧត្ដមធ្លាប់ជាមេបញ្ជាការអ្នកស៊ើបឯកជន!!…

សំនួនភ្ញាក់ផ្អើលរបស់អធិភូបន្លឺឡើងភ្លាមៗ បន្ទាប់ពីនាយទទួលបានរបាយការណ៍ពីថាណាដាវ។

ដោយឃើញប្រតិកម្មរបស់អធិភូ ថាណាដាវក៏នឹកឆ្ងល់ក្នុងចិត្តតែមិនហ៊ានសួរ ព្រោះមិនមែនជាតួនាទីដែលនាងត្រូវមកសួរដេញដោលនោះទេ។

រំពេចនោះ ថាណាដាវក៏បន្ទរដោយបន្តសំនួនរបស់ចាហ្វាយ៖

ចាសពិតមែន! លោកឧត្ដមធ្លាប់ជាមេបញ្ជាការអ្នកស៊ើបឯកជនមួយក្រុម ហើយរហ័សនាមរបស់ពួកគេគឺ ក្រុមព្យុះពពក។ ប៉ុន្តែដោយសារលោកឧត្ដមមានបញ្ហាសុខភាព ទើបពួកគេត្រូវរំសាយក្រុម។ ចំណែកសមាជិកដែលស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រង់របស់លោកឧត្ដម នៅមិនទាន់អាចបញ្ជាក់ពីចំនួនច្បាស់លាស់នៅឡើយទេ ប៉ុន្តែក្នុងចំណោមនោះ មានកូនចៅម្នាក់ដែលជំនិតជាមួយលោកឧត្ដម នោះគឺលោក ផុស ភេត្រា។

លោកភេត្រា!! អធិភូបន្លឺឡើងម្ដងទៀត។

មិនគួរឱ្យជឿសោះថា លោកឧត្ដមនិងលោកភេត្រាធ្លាប់មានអាជីពជាអ្នកស៊ើបពីមុនមក។ បើបែបនេះមិនបាច់រង់ចាំទៀតនោះទេ ទាំងពាក្យផ្គុំពីតួលេខក្នុងគំនូរ និងសមត្ថភាពក្នុងការបំបាត់ព័ស្តុតាងដែលជាប់ពាក់ព័ន្ធ គ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែត្រូវបានរៀបចំឡើងមកយ៉ាងល្អ បែបនេះបើគ្មានជំនាញក៏មិនអាចធ្វើបានដែរ។ ដូច្នេះគ្មានអ្វីត្រូវស្ទាក់ស្ទើរនោះទេ ខ្ញុំប្រាកដចិត្តថាលោកឧត្ដមជាឃាតករ!

មិនចាំយូរ អធិភូក៏នាំកងកម្លាំងសម្រុកទៅផ្ទះរបស់លោកឧត្ដម។

កំពុងធ្វើដំណើរតាមផ្លូវ អធិភូក៏ឆ្លៀតទូរសព្ទផ្ដល់ដំណឹងទៅនាយឯករាជ្យ និងបានបញ្ជាឱ្យឯករាជ្យប្រញាប់តាមទៅផ្ទះរបស់លោកឧត្ដម។

…

បន្ទប់បួនជ្រុង…

ហេតុអីលោកសម្លាប់លោកភេត្រា?

សំនួរដំបូងដែលអធិភូសួរទៅកាន់លោកឧត្ដម។

លោកឧត្ដមតបដោយទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើល៖

លោកប៉ូលិសនិយាយពីរឿងអី? ខ្ញុំមិនយល់នោះទេ!

អធិភូបានបោះឯកសារព័ស្តុតាងទាំងអស់ទៅលើតុ រួចស្រែកគំហកមួយទំហឹង៖

លោកឈប់ធ្វើពើទៀតទៅ!! ទាំងនេះជាព័ស្តុតាងដែលបញ្ជាក់បានថាលោកជាអ្នកសម្លាប់លោកភេត្រា។

ដោយលោកឧត្ដមមិនព្រមទទួលសារភាព ទើបអធិភូក្ដៅចិត្តនឹងការសម្ដែងរបស់លោកឧត្ដមដែលធ្វើដូចជាគ្មានអ្វីកើតឡើង។

លោកឧត្ដមគំហកសំណើច រួចនិយាយទាំងមុខស្មើ៖

ហ៊ឺស!! បើបានជាដឹងទៅហើយ យើងក៏គ្មានអ្វីត្រូវបកស្រាយដែរ។

អធិភូឈរដាក់ដៃទាំងពីរច្រតលើតុ រួចនិយាយទាំងមុខមាំ៖

ហេតុអីលោកសម្លាប់លោកភេត្រា?

លោកឧត្ដមតប៖

ឯងនេះសម្ដីគ្រាន់បើសមនឹងឈ្មោះពិតមែន! ណាស់ហើយ យ៉ាងណាយើងក៏គ្មានសល់អ្នកណាទៀតដែរ គ្មានអ្វីដែលត្រូវខ្វាយខ្វល់ឡើយ។ យើងប្រាប់ឯងទៅចុះ នាយភេត្រាសុភាពបុរសដ៏សែនល្អ ដែលអ្នកណាក៏លើកសរសើរ តាមពិតវាជាមនុស្សលាក់ពុត។​ ខ្ញុំមិនស្មាននោះទេថាមិត្តភាពដប់ឆ្នាំជាង ត្រូវមករលត់ព្រោះគំនុំ ដោយសារតែកំហុសអចេតនាកាលពីអតីតទៅវិញ!                                                                                                       លោកដឹងទេ នៅថ្ងៃដែលខ្ញុំតាំងចិត្តទៅចរចាជាមួយភេត្រា តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង? ភេត្រាបាននិយាយពីគំនុំក្នុងចិត្តតាំងពី២៥ឆ្នាំមុន។ កាលនោះ ភេត្រាមានម្ដាយដែលកំពុងដេកឈឺធ្ងន់នៅឯផ្ទះ ដោយសារខ្វះលុយព្យាបាល ភេត្រាបានទៅសុំការងារពីភរិយារបស់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែត្រូវបានភរិយារបស់ខ្ញុំបដិសេធព្រោះមានបុគ្គលិកច្រើនហើយ ម្យ៉ាងពួកយើងទើបហ្នឹងចាប់ផ្ដើមរកស៊ីដំបូង ទើបត្រូវរិះថាំហើយចំណាយតែអ្វីដែលចាំបាច់ប៉ុណ្ណោះ។                                                                                            ដោយសារតែពិបាករកការងារ កុំថាឡើយលុយព្យាបាល សូម្បីតែលុយទិញបាយហូបក៏គ្មានផង ក្នុងនាមជាកូនប្រុសទោះអត់បាយឱ្យតែម្ដាយបានឆ្អែតក្រពះ។ ពេលនោះ ទោះចង់មិនចង់ភេត្រាក៏ត្រូវសម្រេចចិត្តឡើងមកទីក្រុងដើម្បីរកការងារធ្វើនឹងអាលបានលុយយកទៅព្យាបាលម្ដាយដែលកំពុងដេកឈឺសឹងតែផុតដង្ហើមម្ដងៗទៅហើយ។ ភេត្រាបានពឹងអ្នកជិតខាងឱ្យជួយមើលម្ដាយនៅពេលគេមិននៅ ព្រោះគ្មានញាតិឯណាឱ្យពឹងនោះទេ មានតែអ្នកជិតខាងក្នុងភូមិហ្នឹងហើយដែលជាទីពឹង។ អំឡុងពេលដែលឡើងមកភ្នំពេញ ភេត្រាបានចូលធ្វើការជាអ្នករត់តុនៅហាងកាហ្វេមួយកន្លែង នោះគឺជាហាងលោកប៉ារបស់កល្យាណដែលជាភរិយារបស់ភេត្រាសព្វថ្ងៃ។ ពេលវេលាចេះតែដើរទៅពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ រយៈពេលមួយខែដែលភេត្រាបានសន្សំលុយល្មមនឹងព្យាបាលម្ដាយ ប៉ុន្តែជាអកុសលម្ដាយរបស់ភេត្រាបានផុតដង្ហើមមុនពេលដែលគេមកដល់តែបន្តិចប៉ុណ្ណោះ។ គ្រាន់តែបន្តិចប៉ុណ្ណោះ សូម្បីតែព្រហ្មលិខិតក៏គ្មានមេត្តាដល់មនោសញ្ចេតនាម្ដាយកូនទាំងពីរនេះដែរ។ ត្រឹមពាក្យលាមួយម៉ាត់ក៏ពួកគេមិនបាននិយាយចេញមកផង។ ព្រោះរឿងនេះហើយ ដែលធ្វើឱ្យភេត្រាចងគំនុំជាមួយភរិយារបស់ខ្ញុំអស់រយៈពេល២៥ឆ្នាំ។

និយាយចំពោះខ្ញុំ ភរិយារបស់ខ្ញុំជាមនុស្សដែលមានទឹកចិត្តល្អប្រពៃណាស់ ហើយពេលនោះបើភរិយារបស់ខ្ញុំបានដឹងថាភេត្រាត្រូវការលុយដើម្បីព្យាបាលម្ដាយដែលកំពុងឈឺធ្ងន់នោះ ភរិយារបស់ខ្ញុំនឹងជួយគេមិនខានឡើយ។ ខ្ញុំសោកស្ដាយចំពោះរឿងដែលកើតឡើងចំពោះភេត្រាកាលពី២៥ឆ្នាំមុន ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏មិនបន្ទោសភរិយារបស់ខ្ញុំដែរ ព្រោះនាងមិនបានធ្វើអ្វីខុសសោះឡើយ។ ភេត្រាជាមនុស្សឈាមត្រជាក់ណាស់។ កាលនោះ បើទោះជាពួកយើងរស់នៅក្នុងស្រុកភូមិជាមួយគ្នា ប៉ុន្តែខ្ញុំនិងភរិយាមិនដែលស្គាល់ ហើយក៏មិនបានចំណាំមុខមាត់របស់គេនោះដែរ។ ភេត្រាបាននិយាយទៀតថា ប៉ុន្មានឆ្នាំដែលគេត្រឡប់មកពីភ្នំពេញវិញ គេក៏រៀបការជាមនុស្សស្រីដែលគេស្រឡាញ់ ប៉ុន្តែដោយសារជីវភាពមិនសូវល្អ ទើបត្រូវចាកចេញពីគ្រួសារមករកការងារធ្វើនៅឯភំ្នពេញ។ ក្រោយមកភេត្រាក៏បានដំណឹងមកថាខ្ញុំនឹងភរិយាបានប្ដូរមករស់នៅនិងរកស៊ីលក់បាយនៅភ្នំពេញ ភេត្រាដឹងថាភរិយារបស់ខ្ញុំមិនបានចំណាំមុខរបស់គេ ទើបគេព្យាយាមមកស្និទ្ធស្នាលព្រមទាំងបានមកសុំការងារធ្វើទៀតផង។ នៅពេលភេត្រាបានចូលមកធ្វើការនៅហាងបាយភរិយារបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំក៏បានឃើញការអត់ធ្មត់ធ្វើការឧស្សាហ៍ព្យាយាមរបស់ភេត្រា។ ហើយដោយសារពេលនោះក្នុងក្រុមព្យុះពពករបស់ពួកយើងកំពុងខ្វះមនុស្សស្រាប់ ខ្ញុំក៏អនុញ្ញាតឱ្យភេត្រាចូលក្រុមនិងបានបណ្ដុះការហ្វឹកហាត់ដល់គេយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ។ បន្ទាប់ពីអស់រយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមក សុខភាពរបស់ខ្ញុំក៏ស្រុតចុះយ៉ាងគំហុកហើយខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តរំសាយក្រុម ចាប់តាំងពីពេលនោះមកឈ្មោះក្រុមព្យុះពពកក៏រលាយបាត់សូន្យ។ ប៉ុន្តែមិនស្មានថាប៉ូលិសវ័យក្មេងដូចជាឯងអាចស្រាវជ្រាវមកបានសោះ!

ក្រុមព្យុះពពកមិនមែនខ្ញុំជាអ្នករកឃើញនោះទេ ប៉ុន្តែក៏គ្មានអ្វីអាចលាក់បាំងពីភ្នែករបស់ខ្ញុំបានឡើយ។ សូម្បីតែសិល្បៈគំនូររបស់លោក!

អធិភូនិយាយដល់គំនូរ ធ្វើឱ្យលោកឧត្ដមភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង! លោកឧត្ដមញញឹមចុងមាត់រួចតបភ្លាម៖

ហ៊ឺស! អស្ចារ្យណាស់ ខ្ញុំមិននឹកស្មានថានឹងមានមនុស្សដែលអាចដឹងពីអាថ៍កំបាំងនៃគំនូររបស់ខ្ញុំសោះ។ ក្រៅពីខ្ញុំនិងភេត្រាគ្មានអ្នកដឹងអំពីអត្ថន័យរបស់វានោះទេ ព្រោះជាភាសាទំនាក់ទំនងរបស់អ្នកស៊ើបដូចជាពួកយើង។ ចំណែកកូនចៅផ្សេងទៀត ខ្ញុំបានបង្កើតភាសាទំនាក់ទំនងខុសៗគ្នា ហើយមានតែខ្ញុំម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលដឹងអំពីអត្ថន័យភាសារបស់ពួកគេ។ កាលនោះដោយសារតែរំសាយក្រុម ម្នាក់ៗក៏ទៅរកផ្លូវរស់រៀងៗខ្លួនហើយក៏ស្ងាត់បាត់ដំណឹងសូន្យ មានតែភេត្រាទេដែលតែងតែមកសួរសុខទុក្ខរហូតក្លាយជាមិត្តល្អនឹងគ្នា។ ការរាប់អានរបស់ពួកយើងយូរទៅប្រៀបដូចជាមនុស្សក្នុងគ្រួសារអ៊ីចឹង។ ចំណែកកល្យាណពីមុនជាមនុស្សរួសរាយណាស់ តែតាំងពីកូនប្រុសរបស់នាងបានស្លាប់ដោយសារចួបគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍នោះមក នាងក៏ក្លាយជាមនុស្សស្ងប់ស្ងាត់ ហើយឆេវឆាវ មិនសូវចូលចិត្តភាពអ៊ូអរដូចមុន ប៉ុន្តែចំពោះភេត្រាគឺនៅដូចដើម គេនៅតែជាភេត្រាដូចកាលពីមុន។                                                                                                                                                 រយៈពេលកន្លងផុតទៅជាច្រើនឆ្នាំ សម្បកកាយក៏ប្រែប្រួលប៉ុន្តែចិត្តដែលចងជាគំនុំនៅក្នុងចិត្តរបស់ភេត្រាមិនបានរលុប​ ឬប្រែប្រួលនោះទេ គេនៅតែចង់សងសឹកពួកយើង។ ហើយរឿងបន្តមកទៀតដូចដែលលោកប៉ូលិសបានដឹង ភេត្រាបានបោកបញ្ឆោតឱ្យភរិយារបស់ខ្ញុំចុះហត្ថលេខាលើលិខិតទិញលក់ភោជនីយដ្ឋានដែលជាដង្ហើមញើសឈាមរបស់ខ្ញុំនិងភរិយា។ បន្ទាប់ពីពួកយើងចាកចេញពីភ្នំពេញ ពេលមកដល់ផ្ទះនៅឯជនបទ ខ្ញុំក៏និយាយប្រាប់ភរិយារបស់ខ្ញុំអំពីរឿងដែលភេត្រាបាននិយាយជាមួយខ្ញុំនៅហាងកាហ្វេរបស់គេ។ ភរិយារបស់ខ្ញុំស្ដាប់ហើយស្លុតចិត្តរហូតដល់គាំងបេះដូងស្លាប់ភ្លាមៗនៅថ្ងៃនោះ។ ខ្ញុំឈឺចាប់ណាស់ដែលភរិយាជាទីស្រឡាញ់ត្រូវមកស្លាប់ទាំងដែលខ្ញុំមិនអាចជួយអ្វីនាងបានសោះ។ នៅពេលចាត់ចែងបុណ្យសពភរិយារបស់ខ្ញុំរួច ខ្ញុំក៏សច្ចាចងអាឃាតនឹងនាយភេត្រា។                            នាយភេត្រាទម្រាំតែបានទទួលកម្មដែលគេបានសាងឡើងវាយូរណាស់ ដូច្នេះទុកឱ្យម្ចាស់កម្មពារដូចជាខ្ញុំជាអ្នកដាក់ទោសគេទៅចុះ។

លោកសោកស្ដាយនូវអ្វីដែលលោកបានធ្វើដែរទេ?

អធិភូសួរទៅលោកឧត្ដម។

…បន្ទាប់ពីលោកឧត្ដមសារភាពកំហុសគ្រប់យ៉ាង លោកឧត្ដមក៏ត្រូវបានតុលាការកាត់ទោសដាក់ពន្ធធនាគារតាមកម្រិតនៃទោសទៅតាមផ្លូវច្បាប់។

ចំណែកអ្នកស្រីកល្យាណក៏ព្រមបើកចិត្តទទួលយកឧមាជាកូន ថែមទាំងរ៉ាប់រងមើលថែលោកយាយរបស់ឧមាទៀតផង។ ពេលនេះ ឧមាក្លាយជាកូនស្រីរបស់អ្នកស្រីកល្យាណដោយស្របទៅតាមច្បាប់។ អ្នកស្រីកល្យាណបានប្រកាសឱ្យឧមាជាអ្នកគ្រប់គ្រងហាងកាហ្វេចាប់ពីពេលនេះតទៅ។ រីឯភោជនីយដ្ឋានដែលលោកភេត្រាបានបោកបញ្ឆោតមកនោះ ត្រូវបានអ្នកស្រីកល្យាណប្រគល់ឱ្យទៅម្ចាស់គេវិញ ដោយមិនទាមទារយកលុយដែលទិញនោះមកវិញឡើយ។

មួយឆ្នាំកន្លងផុតទៅ…

ពេលវេលាពិតជាដើរលឿនណាស់ និយាយចំពោះនាយឯករាជ្យមិត្តសម្លាញ់របស់ខ្ញុំ ពេលនេះគេមានគូរដណ្ដឹងហើយ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាពួកគេចាប់ផ្ដើមតាំងពីពេលណានោះទេ តែពេលមកដឹងម្ដងទៀត ឯករាជ្យនិងថាណាដាវ ពួកគេជិតរៀបការទៅហើយ។ ខ្ញុំពិតជាសប្បាយចិត្តណាស់ ម្នាក់ជាមិត្ត ឯម្នាក់ទៀតក៏ដូចជាប្អូនស្រី ពួកគេនឹងមានសុភមង្គល។ អ! មែនហើយ ខ្ញុំភ្លេចប្រាប់ នៅថ្ងៃនោះខ្ញុំបានសួរលោកឧត្ដមថា លោកសោកស្ដាយនៅអ្វីដែលលោកបានធ្វើដែរទេ? ។                                                                                                                                ពេលនោះ លោកឧត្ដមឱនមុខចុះរួចនិយាយទាំងខ្សឹកខ្សួល៖

ខ្ញុំពិតជាសោកស្ដាយណាស់! បើអាច…ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យរឿងអាក្រក់ទាំងនោះកើតឡើងនោះទេ! ខ្ញុំមិនចង់បាត់បង់នរណាម្នាក់ឡើយ! ភរិយាជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ មិត្តសម្លាញ់របស់ខ្ញុំ ពួកគេសុទ្ធតែសំខាន់សម្រាប់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំសុំទោស! ខ្ញុំដឹងថា ពាក្យសុំទោសរបស់ខ្ញុំមិនអាចជួយឱ្យភរិយានិងមិត្តរបស់ខ្ញុំត្រឡប់មករកខ្ញុំវិញបានទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ឱ្យជីវិតចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំ បានធ្វើដើម្បីពួកគេជាលើកចុងក្រោយ។ បើខ្ញុំមានឱកាសនៅមានជីវិត បើអាចបានចេញពីពន្ធធនាគារខ្ញុំនឹងបួសរហូតដល់ដង្ហើមចុងក្រោយ។

មេឃស្រអាប់ពេញដោយពពកខ្មៅងងឹត បន្តិចក្រោយខ្យល់ក៏បក់បោកផាត់យកពពកខ្មៅចាកចេញពីផ្ទៃមេឃ ហើយព្រះអាទិត្យក៏ចាំងជះរះពន្លឺភ្លឺដល់បាតនៃមហាសាគរ។

ពេលនេះ បញ្ហាគ្រប់យ៉ាងក៏ត្រូវបានដោះស្រាយ បន្ទាប់មកក៏ត្រូវមានរឿងល្អៗដើម្បីជាកម្លាំងចិត្ត។                                នៅថ្ងៃដំបូងដែលខ្ញុំបានចួបឧមាគឺជាតួនាទី។ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះ ពួកយើងក៏បានចួបគ្នាម្ដងទៀតក្នុងនាមមនុស្សស្និទ្ធស្នាល។                                                                                                                                                               ខ្ញុំមិនដែលដឹងនោះទេថាអ្នកស្រីកល្យាណជាមិត្តរបស់អ្នកម៉ាក់ខ្ញុំ។ អ្នកស្រីកល្យាណមិនត្រឹមតែជាមិត្តរបស់អ្នកម៉ាក់ប៉ុណ្ណោះទេ គាត់ថែមទាំងជាអតិថិជនប្រចាំហាងគ្រឿងពេជ្ររបស់ម៉ាក់ខ្ញុំទៀតផង។ វាមិនចម្លែកទេ ដែលខ្ញុំនិងឧមាឧស្សាហ៍ចួបគ្នា។

តើរវាងពួកយើងអាចថាជានិស្ស័យដែរទេ?…

ចប់

ថ្ងៃថ្មីពន្លឺថ្មី!

ព្រះសុរិយាចែងចាំងពាសពេញមេឃា។

សួស្ដី លោកប៉ូលិស! ខ្ញុំឈ្មោះ វណ្ណៈ ឧត្ដម ជាមិត្តភក្តិរបស់នាយភេត្រា។ មិនគួរឱ្យជឿសោះ មិត្តខ្ញុំជាមនុស្សល្អណាស់ មិនសមមានអ្នកប៉ុនប៉ងអាក្រក់ទៅលើគេនោះទេ។ កាលពីសប្ដាហ៍មុនខ្ញុំទើបតែបាត់បង់ភរិយាជាទីស្រលាញ់ ហើយថ្ងៃនេះខ្ញុំស្រាប់តែទទួលបានទូរសព្ទពីលោកប៉ូលិសអំពីការស្លាប់របស់មិត្តសម្លាញ់ខ្ញុំទៀត។ ខ្ញុំពិតជាឈឺចាប់នឹងការបាត់បង់នេះណាស់!

លោកឧត្ដម ជាមិត្តរបស់លោកភេត្រា ហើយក៏ជាមនុស្សដែលនាយអធិភូបានលួចដាក់ការសង្ស័យតាំងពីមិនទាន់បានចួបមុខមកម្ល៉េះ។

ស្ដាប់លោកឧត្ដមនិយាយពីទុក្ខសោករួច​ អធិភូក៏ចោទជាសំណួរភ្លាម៖

លោកឧត្តម! កាលពីពីរសប្ដាហ៍មុន លោកបានទៅសុំចួបជាមួយនឹងលោកភេត្រានៅឯហាងកាហ្វេ តើលោកទៅធ្វើអ្វីនៅថ្ងៃនោះ?

លោកឧត្តមតប៖

ថ្ងៃនោះ ខ្ញុំបានទៅរកភេត្រាដើម្បីនិយាយពីរឿងដែលគេបានបោកប្រាស់ភរិយារបស់ខ្ញុំ។

អធិភូសួរ ៖

រឿងអ្វីដែរ?

លោកឧត្តមតប៖

ភេត្រាជាមិត្តដែលខ្ញុំស្រឡាញ់រាប់អាននិងទុកចិត្តបំផុត តែគេបែរជាហ៊ានបោកប្រាស់ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំ។ កាលពីមួយខែមុខ ភេត្រាបានមកបបួលភរិយារបស់ខ្ញុំ ដើម្បីធ្វើការដាក់ទុនលើសាខាហាងកាហ្វេថ្មីរបស់គេ ហើយភរិយារបស់ខ្ញុំក៏យល់ព្រមបណ្ដាក់ទុនម្នាក់ពាក់កណ្ដាល ដោយទុកចិត្តភេត្រា ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំមិនបានពិនិត្យអ្វីនោះទេ នាងក៏ព្រមស៊ីញេលើលិខិតនោះដោយមិនសង្ស័យអ្វីឡើយ។ ប៉ុន្តែមិននឹកស្មានថាលិខិតនោះ បែរជាការទិញលក់ភោជនីយដ្ឋានរបស់ពួកយើងទៅវិញ។ តាំងពីពេលនោះមក ភេត្រាមិនព្រមចួបជាមួយពួកយើងសោះ ខ្ញុំព្យាយាមទាក់ទងទៅគេជាច្រើនដង រហូតដល់ទ្រាំលែងបាន ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តទៅរកគេនៅឯហាង ដើម្បីនិយាយគ្នាឱ្យដឹងសខ្មៅតែម្ដង។ នៅថ្ងៃនោះ ខ្ញុំសារភាពថាខ្ញុំពិតជាឈឺចាប់ណាស់ដែលត្រូវមិត្តក្បត់បែបនេះ ទាំងខឹង ទាំងអន់ចិត្ត ទាំងហួសចិត្ត ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏មិនអាចធ្វើអ្វីបានក្រៅពីអង្វរគេប៉ុណ្ណោះ តែគេនៅតែអះអាងថាភោជនីយដ្ឋាននោះគេបានវាមកដោយស្របច្បាប់ នឹងមិនមានការកែប្រែអ្វីទាំងអស់។ ចំណែកខ្ញុំបានត្រឹមតែត្រឡប់មកផ្ទះទាំងខកចិត្ត។

តើលោកប្រាកដទេថាព្រោះតែរឿងនេះ?

អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយសុទ្ធតែជាការពិត។ ថ្ងៃនោះ ខ្ញុំបានទៅរកគេព្រោះហេតុផលនេះពិតមែន។

តែខ្ញុំបានឮមកថា កាលដែលលោកទៅរកលោកភេត្រានៅថ្ងៃនោះ ក៏ព្រោះលោកចង់ឱ្យលោកភេត្រាទទួលទិញភោជនីយដ្ឋានរបស់លោក ប៉ុន្តែត្រូវលោកភេត្រាបដិសេដ។

លោកឧត្ដមបង្ហាញទឹកមុខហួសចិត្ត រួចនិយាយទាំងតក់ក្រហល់៖

មិនពិតនោះទេ! ហេតុអីបានជាបែបនេះ?

ដោយឃើញឬកពាប្រតិកម្មខ្លាំងរបស់លោកឧត្ដម ចំពោះសម្ដីដែលនាយបានមកពីអ្នកស្រីកល្យាណ អធិភូក៏សម្រេចផ្ដល់នូវភាពយុត្តិធម៌ដល់សម្ដីភាគីទាំងសងខាង។

ដោយអធិភូ ផ្ដល់ឱកាសមួយឱ្យដល់លោកឧត្តម៖

តើលោកមានអ្វីបញ្ជាក់ទេថាដែលលោកនិយាយមុននេះជាការពិត?

ដូចដែលបានដឹងស្រាប់ហើយថា លោកវរសេនីយ៍ឯកម្នាក់នេះ មិនងាយធ្វើការសម្រេចចិត្ត ឬវិនិច្ឆ័យ ដោយគ្រាន់តែវិភាគប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវមានព័ស្តុតាង ការថ្លឹងថ្លែង និងការត្រួតពិនិត្យច្បាស់លាស់ ទើបជាសក្ខីនៃនិយមន័យពាក្យយុត្តិធម៌ របស់នាយអធិភូ។

គ្រាន់ឮសំណួរ លោកឧត្ដមក៏ឱនមុខគេចពីក្រសែភ្នែកដ៏មុតមាំរបស់នាយអធិភូ ដោយមិននិយាយអ្វីទាំងអស់។ បានបន្តិច លោកឧត្តមហាក់មានភាពក្លាហានក្នុងការងើបមុខមកនិយាយជាមួយអធិភូ។

លោកឧត្ដមតបដោយស្រទន់៖

ខ្ញុំគ្មានព័ស្តុតាងដែលអាចបញ្ជាក់ថាភេត្រាជាអ្នកបោកបញ្ឆោតនោះទេ មានតែឯកសារទិញលក់ដែលភរិយារបស់ខ្ញុំបានស៊ីញេប៉ុណ្ណោះ។

និយាយរួច អធិភូក៏ចាត់កូនចៅឱ្យទៅយកឯកសារបញ្ជាក់ការទិញលក់ជាមួយលោកឧត្ដម។

អំឡុងពេលរង់ចាំ អធិភូក៏ឆ្លៀតពេលសម្រាកបន្តិច ដើម្បីបំពេញដំណេកដែលបាត់បង់កាលពីយប់មិញ។

តុកៗ   …កំពុងសំងំធ្មេចភ្នែកជិតលក់ទៅហើយ ក៏ស្រាប់តែឮសំឡេងគោះទ្វា!

គោរពលោកនាយ កញ្ញាឧមាមកដល់ហើយទាន! ចំណែកលោកឧត្ដម និងក្រុមសមត្ថកិច្ចបីនាក់កំពុងធ្វើដំណើរត្រឡប់មកវិញទាន!

…

លោកនាយ ឯកសារទិញលក់ភោជនីយដ្ឋានរបស់លោកឧត្ដម ខាងមន្រ្តីជំនាញរបស់យើងបានបញ្ជាក់មកថាជាឯកសារស្របច្បាប់ពិតមែនទាន!

នាយសក្តិ១ត្រឡប់មកជាមួយនឹងលោកឧត្ដម ព្រមទាំងធ្វើការរាយការណ៍ជូនលោកវរសេនីយ៍ឯក អធិភូ។

ខ្ញុំពិតជាមិនដឹងថាព័ស្តុតាងមួយនេះអាចជួយអ្វីបានខ្លះនោះទេ។ ប៉ុន្តែលោកប៉ូលិសអាចត្រួតពិនិត្យបាន ភោជនីយ៍ដ្ឋានរបស់ខ្ញុំ ភេត្រាបានទិញក្នុងតម្លៃថោក មិនស្មើនឹងតម្លៃពាក់កណ្ដាលនៃការសាងសង់ផង នៅមានការតុបតែង និងវត្ថុមានតម្លៃជាច្រើនទៀតដែលខ្ញុំបានសន្សំទុក តែក៏ត្រូវភេត្រាប្រមូលយកជាកម្មសិទ្ធទាំងអស់ឱ្យតែជារបស់នៅក្នុងភោជនីយដ្ឋានមួយនេះ។

លោកឧត្ដមរៀបរាប់ទាំងអួលដើមក។

ដកឃ្លាបន្តិចលោកឧត្ដមក៏និយាយបន្ត៖

ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាភេត្រាហ៊ានធ្វើរឿងបែបនេះសោះ គេស្រាប់តែក្លាយជាមនុស្សដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់ពីមុនមក!

ស្ដាប់ចប់ អធិភូក៏សួរទៅកាន់លោកឧត្ដម៖

ក្រៅពីលោកហើយ តើលោកភេត្រាមានមិត្តឯណាទៀតទេ?

លោកឧត្ដមតប៖

ខ្ញុំមិនច្បាស់នោះទេ ភេត្រាជាមនុស្សដែលចូលចិត្តចេញមុខក្នុងសង្គម ដូច្នេះគេក៏ប្រហែលមានមិត្តមិនតិចនោះទេ។

លោកឧត្ដមនិយាយពាក្យទាំងនេះ ហាក់កំពុងបង្ហាញពីភាពខុសគ្នារវាងលោកនិងលោកភេត្រា។ ម្នាក់ចូលចិត្តចេញមុខក្នុងសង្គម ឯម្នាក់ទៀតចូលចិត្តភាពស្ងប់ស្ងាត់។ តើមានដែរឬ មនុស្សដែលមានចំណូលចិត្តខុសគ្នា ប៉ុន្តែបែរជាអាចសេពគប់ជាមិត្តភក្តិស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នាបាន?

ហើយតើលោកគិតថាលោកភេត្រាជាមនុស្សបែបណាដែរ?

អធិភូស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ រួចនាយគិតបន្តិចទើបតបសំណួរ។

និយាយដល់ចំណុចនេះ លោកឧត្ដមក៏ប្រែជាស្រពាប់ស្រពោន ដោយមិនឆ្លើយតបអ្វីទាំងអស់។

ចំពោះទំនាក់ទំនងមិត្តភក្តិ ពេលខ្លះក៏ពិបាកនិយាយចេញមក មិនថាល្អឬអាក្រក់គ្រាន់តែចង់រក្សាទុកនូវការចងចាំល្អៗរវាងគ្នាប៉ុណ្ណោះ។ បើមិត្តខុស មិត្តក៏ជួយដាស់តឿន តែបើនៅមិនព្រមភ្ញាក់ខ្លួន មិត្តភាពអាចនឹងរង្គោះរង្គើរបែកខ្ញែកគ្នា ហើយពេលខ្លះក៏អាចក្លាយជាសត្រូវនឹងគ្នាទៀតផង។ ប៉ុន្តែ បើមើលមកលោកឧត្ដម គាត់បែរជាជ្រើសយកភាពស្ងប់ស្ងាត់ ដោយមិននិយាយអំពីមិត្តសម្លាញ់របស់គាត់សោះឡើយ។

និយាយចំពោះលោកឧត្ដម សកម្មភាពពេលនេះហាក់មានរឿងលាក់បាំងជាច្រើននៅក្នុងចិត្តដែលតឹងណែនពិបាកនឹងនិយាយចេញមក។ ហើយវាក៏ពិបាកសន្និដ្ឋានពីជម្រៅចិត្តរបស់លោកឧត្តមផងដែរ។

ប្រសិនរឿងឆបោកដែលលោកឧត្ដមនិយាយជាការពិត នោះបានន័យថាលោកភេត្រាមិនមែនជាមិត្តល្អនោះទេ។ បើដូច្នេះ លោកឧត្ដមប្រាកដជាឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់ ដែលផ្ដល់ទំនុកចិត្តខុសមនុស្ស។ ដូចពាក្យចាស់ពោលថា រាប់មិត្តឱ្យមើលមាឃាទ រាប់ញាតិឱ្យមើលសន្ដាន។ ចំណែកពាក្យដែលមនុស្សសម័យថ្មីច្រើនប្រើចំពោះមិត្តភាពដែលមិនស្មោះត្រង់នោះគឺ ឆ្អិនក្បាលស៊ីក្បាល ឆ្អិនកន្ទុយស៊ីកន្ទុយ ។     ប៉ុន្តែពាក្យទាំងពីរឃ្លានេះ មិនប្រាកដថាជាជម្រើសរវាងទំនាក់ទំនងមិត្តភាពរបស់លោកឧត្ដមនិងលោកភេត្រានោះទេ។

ភេត្រាជាមិត្តល្អរបស់ខ្ញុំរហូតមក ហើយនេះជាលើកទីមួយដែលគេធ្វើរឿងមិនគប្បីមកលើគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ ក្នុងនាមជាមិត្តរបស់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែក្នុងនាមជាមិត្តម្នាក់ ខ្ញុំនៅតែមិនអាចស្អប់ ហើយក៏សង្ឃឹមថាគេនឹងកែប្រែជាមនុស្សល្អដូចកាលពីមុនវិញ។

លោកឧត្ដមពោលដោយក្រសែភ្នែកស្រទន់ ស្ទើតែស្រក់ទឹកភ្នែកទៅហើយ។

មិនទុកយូរ អធិភូក៏បន្លឺសំណួរពិឃាដទៅកាន់លោកឧត្ដម៖

តើលោកគិតថាអ្នកណាជាអ្នកសម្លាប់លោកភេត្រា?

លោកឧត្ដមបង្អក់បន្តិច ទើបតប៖

ខ្ញុំដឹងថាចំពោះមុខសមត្ថកិច្ច ខ្ញុំត្រូវនិយាយការពិត ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនចង់ឱ្យការស្មានរបស់ខ្ញុំជារឿងពិតនោះទេ!

លោកឧត្ដមស្រាប់តែបង្អក់ ដោយខ្សឹកខ្សួល មិនព្រមនិយាយបន្ដ។

មនុស្សដែលមានការអត់ធ្មត់ដូចជាអធិភូ ពេលខ្លះក៏មានព្រំដែនដែរ។ ដោយមិនអាចទ្រាំចាំការបកស្រាយដ៏តានតឹងមួយនេះ អធិភូក៏សួរភ្លាម៖

លោកចង់សំដៅដល់អ្នកណា?

កល្យាណ! មនុស្សតែម្នាក់ដែលភេត្រាស្រឡាញ់ ហើយតែងតែមានអារម្មណ៍ខុសចំពោះនាងរហូតមក ទាក់ទងនឹងរឿងអតីតកាល។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបានដឹងថាជារឿងអ្វីនោះទេ ព្រោះភេត្រាធ្លាប់និយាយប្រាប់ពីអារម្មណ៍ខុសឆ្គងចំពោះកល្យាណ តែគេមិនព្រមប្រាប់ពីមូលហេតុនោះសោះ។ ម្យ៉ាង រាល់ពេលនិយាយពីរឿងនេះ ភេត្រាគ្រាន់ចង់ឱ្យខ្ញុំធ្វើជាអ្នកស្ដាប់ប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះទើបខ្ញុំមិនហ៊ានសួរនាំអ្វីពីគេនោះឡើយ។ កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ភេត្រាបានទៅសកលវិទ្យាល័យមួយកន្លែង ចៃដន្យថ្ងៃនោះខ្ញុំទៅរកក្មួយប្រុសរបស់ខ្ញុំដែលជាគ្រូបង្រៀននៅទីនោះ ក៏ស្រាប់តែបានចួបនឹងភេត្រាដែលកំពុងដើរជាមួយក្មេងស្រីម្នាក់។ ពេលនោះ ខ្ញុំពិតជាមិនដឹងនោះទេថា ក្មេងស្រីដែលភេត្រាបណ្ដើរជាបុគ្គលិកក្នុងហាង។ ភ្លាមៗ ខ្ញុំក៏ទៅអូសដៃគេមកសួរឱ្យបានច្បាស់លាស់ តែគេមិនព្រមប្រាប់អ្វីសោះ ថែមទាំងឱ្យខ្ញុំជួយលាក់បាំងរឿងដែលគេបណ្ដើរក្មេងស្រីនោះទៀតផង។ ដោយសារមិនអស់ចិត្ត ថ្ងៃនោះខ្ញុំក៏លួចសួរក្មួយប្រុស ហើយគេបានប្រាប់ថា លោកភេត្រាជាអាណាព្យាបាលរបស់កញ្ញាឧមា ហើយក៏ជាអ្នកផ្គត់ផ្គង់ថ្លៃសាលាឱ្យនាងទៀតផង។ ខ្ញុំពិតជាបារម្ភចំពោះទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេទាំងពីរនាក់នេះណាស់! ពួកគេមិនមែនជាញាតិ ម្យ៉ាងភេត្រា បើទោះជាគេមានចិត្តល្អចំពោះមនុស្សទីទាល់ក្រលំបាកពិតមែន ប៉ុន្តែគេមិនអាចជួយដោយទទួលរ៉ាប់រងចំពោះនរណាម្នាក់ដូច្នេះនោះទេ បើមិនមែនជាមនុស្សសំខាន់សម្រាប់គេនោះ ខ្ញុំស្គាល់គេច្បាស់ណាស់។ រឿងនេះហើយ ជាហេតុផលដែលខ្ញុំសង្ស័យលើកល្យាណ។ កល្យាណជាមនុស្សស្រឡាញ់និងហួងហែងស្វាមីណាស់ ដូច្នេះនាងប្រាកដជាមិនអាចទទួលយកបាននោះទេ បើដឹងថាស្វាមីជាទីស្រឡាញ់របស់នាងលួចមានសាហាយ…! សុំទោស ខ្ញុំមិនអាចពោលពាក្យនេះចំពោះភេត្រាបានទេ!

លោកឧត្ដមនិយាយចប់ក៏ស្រុតទឹកមុខ ហាក់ដូចជាសោកសៅចំពោះរឿងដែលកើតឡើងទៅលើលោកភេត្រា។

…

ជម្រាបសួរ លោកអធិការ។

សម្ដីស្រទន់ កាយវិការសំពះសមរម្យគួរជាទីសរសើរ។

សំឡេងមនុស្សស្រីដែលពោលពាក្យពីរោះពិសារមុននេះជាកញ្ញា ឧមា។

អធិភូញញឹមតបនឹងការគួរសមរបស់នាង រួចនាយក៏ចោទជាសំណួរ៖

ខាងយើងបានទទួលព័ត៌មានមកថា នាងធ្លាប់ជាបុគ្គលិកនៅក្នុងហាងកាហ្វេរបស់លោកភេត្រា តើជាការពិតដែរទេ?

ឧមាតប៖

ចាសពិតមែនហើយ ខ្ញុំធ្លាប់ជាបុគ្គលិកនៅក្នុងហាងរបស់លោកភេត្រាពិតមែន ប៉ុន្តែខ្ញុំបានលាឈប់តាំងពីខែមុនមកម្ល៉េះ។

ហេតុអីនាងលាឈប់?

ព្រោះពេលនោះ យាយរបស់ខ្ញុំកំពុងឈឺធ្ងន់សម្រាកព្យាបាលនៅឯមន្ទីរពេទ្យក្នុងស្រុក។ ពួកយើងមានតែពីរនាក់យាយនិងចៅ បើដាក់ច្បាប់សម្រាក ខ្ញុំខ្លាចថារឿងកាន់តែវែងឆ្ងាយ ព្រោះខ្ញុំទើបតែមានទំនាស់ជាមួយថៅកែស្រី។ ដូច្នេះ ទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្តលាឈប់ដើម្បីមានពេលគ្រប់គ្រាន់នៅមើលថែយាយ។

ចុះហេតុអីបុគ្គលិកគ្រប់គ្នាគ្មានអ្នកណាដឹងពីហេតុផលនេះ? សុខៗនាងក៏លាឈប់!

គ្រប់គ្នានៅកន្លែងធ្វើការ គ្មានអ្នកណាជាមិត្តរបស់ខ្ញុំនោះទេ ពួកយើងគ្រាន់តែជាអ្នកសហការនៅក្នុងការងារប៉ុណ្ណោះ។ គ្រប់ពេលដែលពួកគេសម្លឹងមកខ្ញុំ ក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេហាក់ដូចជាកំពុងសម្លឹងមើលសត្វចម្លែកអ៊ីចឹង ពួកគេអគតិមកលើខ្ញុំ ព្រោះឃើញថាលោកថៅកែល្អចំពោះខ្ញុំជាងគេ។ ប៉ុណ្ណឹងមិនល្មម ពួកគេនៅហ៊ាននិយាយថែមថយឱ្យថៅកែស្រីស្អប់ខ្ញុំទៀតផង។ ពួកគេគ្រាន់តែចង់សប្បាយមាត់ រហូតលែងខ្វល់ពីសុជីវធម៌ ហ៊ានពោលសូម្បីតែពាក្យមួលបង្កាច់អ្នកដែលមិនដឹងអីសោះ។ នេះហើយ ជាហេតុផលដែលខ្ញុំមិនចាំបាច់ប្រាប់រឿងផ្ទាល់ខ្លួនទៅកាន់ពួកគេ។

ឧមានិយាយទាំងអួលដើមក។

មនុស្សស្រីម្នាក់រងនូវការប្រមាថធ្ងន់ធ្ងរបែបនេះ បើទោះជាឧមារឹងមាំប៉ុនណា ប៉ុន្តែនាងក៏មានបេះដូង មានសាច់មានឈាម នាងក៏ចេះឈឺចាប់ដូចគេឯងដែរ។

តើនាងមានទំនាស់អីជាមួយអ្នកស្រីកល្យាណ?

អធិភូសួរភ្លាមៗ ព្រោះអន្ទះសាររឿងដែលសង្ស័យថាឧមាជាស្រីចិញ្ចឹមរបស់លោកភេត្រា។

ឧមាតប៖

រឿងនេះរ៉ាំរ៉ៃជាយូរមកហើយ។ អ្នកស្រីមិនសូវចូលចិត្តខ្ញុំតាំងពីថ្ងៃដំបូងមកម្ល៉េះ គឺថ្ងៃដែលលោកភេត្រាទទួលខ្ញុំជាបុគ្គលិក ហើយថែមទាំងទទួលរ៉ាប់រងថ្លៃសិក្សានៅថ្នាក់សកលវិទ្យាល័យឱ្យខ្ញុំទៀត។ ទំនាក់ទំនងរបស់ខ្ញុំនិងលោកភេត្រាមិនដូចដែលគ្រប់គ្នាគិតនោះទេ លោកភេត្រាជាអ្នកស្គាល់រាប់អានគ្នាជាមួយនឹងឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំ ដោយឃើញជីវភាពលំបាក ទើបលោកភេត្រាជួយផ្គត់ផ្គង់ក្នុងនាមជាអ្នកស្គាល់ប៉ុណ្ណោះ។ ព្រោះឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំលែងមានវត្តមាននៅលើលោកនេះតាំងពីខ្ញុំនៅអាយុ៥ឆ្នាំមកម្ល៉េះ។

សម្តីរបស់ឧមានិយាយមានហេតុផល ប៉ុន្តែបើជារឿងយូរណាស់មកហើយ ហេតុអីបុគ្គលិកប្រាប់ថា ថ្មីៗនេះឧមានិងអ្នកស្រីកល្យាណមានទំនាស់នឹងគ្នា។ វាអាចមកពីពួកគេទើបតែចាប់អារម្មណ៍នឹងឬកពារបស់អ្នកស្រី ដែលមិនពេញចិត្តចំពោះវត្តមានរបស់ឧមាក៏ថាបាន ឬអាចថារឿងមិនមែនមានតែប៉ុណ្ណឹង វាអាចមានអ្វីលើសពីនេះក៏ថាបាន! ហើយបើមិនមែនបែបហ្នឹង តើវាបែបណាវិញ? វាគួរតែមានការបញ្ជាក់ឱ្យច្បាស់ជាងនេះ។

អធិភូចំណាយពេលគិតបន្តិច រួចក៏សួរ៖

ថ្មីៗនេះ នាងនិងអ្នកស្រីកល្យាណមានទំនាស់អ្វីដែរទេ?

ឧមាតប៖

ចាសគ្មានទេ ដ្បិតតែពីមុនអ្នកស្រីមិនចូលចិត្តខ្ញុំ តែក្រោយមកអ្នកស្រីក៏ផ្ដល់ក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះខ្ញុំដូចជាម្ដាយនិងកូន។ ប៉ុន្តែមួយរយៈក្រោយមកនេះ អ្នកស្រីស្រាប់តែបង្ហាញអាការៈហាក់ខឹងស្អប់ សូម្បីតែមុខរបស់ខ្ញុំ គាត់មិនចង់មើលផង។ ចំពោះខ្ញុំក៏ឆ្ងល់រឿងនេះណាស់ដែរ ប៉ុន្តែស្ថិតក្នុងកាលទេសនោះខ្ញុំរវល់ត្រៀមខ្លួនដើម្បីបញ្ចប់ការសិក្សាផង រវល់រឿងការងារផង ណាមួយយាយរបស់ខ្ញុំកំពុងធ្លាក់ខ្លួនឈឺទៀត។ ដូច្នេះទើបខ្ញុំគ្មានពេលគិតរឿងដែលអ្នកស្រីខឹងស្អប់ចំពោះខ្ញុំនោះទេ។

មើលទៅអ្វីដែលឧមានិយាយជាការពិតហើយ នាងប្រហែលជាមិនបានដឹងពីមូលហេតុដែលអ្នកស្រីកល្យាណស្អប់នាងនៅលើកនេះនោះទេ។ ប៉ុន្តែ បើនាងពិតជាកុហកខ្ញុំនោះ នាងប្រាកដជាពូកែសម្ដែងជាងការសង្កេតរបស់ខ្ញុំទៅទៀត។

តាំងពីនាងធ្វើការជាមួយលោកភេត្រាកន្លងមក នាងធ្លាប់ឃើញលោកភេត្រាមានទំនាស់ ឬជម្លោះជាមួយអ្នកណាខ្លះទេ?

អធិភូបន្លឺមួយសំណួរទៀត ហាក់ចង់បញ្ជាក់អំពីមូលហេតុនៃក្ដីឃាតកម្មនេះ។

មិនថាឧមាឆ្លើយបែបណាចំពោះសំណួរមួយនេះ ប៉ុន្ដែវាក៏ស្ថិតក្នុងការវែកញែករបស់អធិភូដដែល ព្រោះនាយម្នាក់នេះមិនងាយជឿនរណាម្នាក់ទាំងស្រុងនោះទេ។ ការសម្រេចគ្រប់យ៉ាងគឺស្ថិតក្នុងដែនកំណត់របស់នាយអធិភូជានិច្ច។

សំណួររបស់អធិភូមុននេះ ដ្បិតតែសាមញ្ញ ប៉ុន្តែវាមានផលដល់រឿងក្ដីទាំងមូល។ ចំណែកឯឧមា នាងជាមនុស្សចុងក្រោយដែលទទួលបានសំណួរមួយនេះពីនាយអធិភូ ក្នុងក្ដីឃាតកម្មដ៏ក្ដៅគគុករបស់លោកភេត្រា។

ឧមាតប៖

កន្លងមក ខ្ញុំមិនដែលឃើញលោកភេត្រាមានជម្លោះឈ្លោះទាស់ទែងជាមួយអ្នកណានោះទេ។ បើមាន ក៏មានតែស្ដីបន្ទោសឱ្យបុគ្គលិកតិចតួច ប៉ុន្តែគាត់ស្ដីឱ្យក្នុងន័យណែនាំប៉ុណ្ណោះ។ ចំណែកឯបុគ្គលិកក៏គ្មានអ្នកណាចងចិត្តខឹងនឹងគាត់នោះដែរ ព្រោះគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែដឹងថាលោកមានបំណងល្អចំពោះពួកយើងគ្រប់គ្នា។

និយាយចប់ គ្រប់គ្នាដែលនៅក្នុងបន្ទប់ក៏ស្ងប់ស្ងាត់។ ម្នាក់ៗកំពុងគិតថា បើអ្នកផ្ដល់ចម្លើយសុទ្ធតែនិយាយដូចគ្នាថា លោកភេត្រាគ្មានជម្លោះ ឬសត្រូវឯណា សូម្បីតែលោកឧត្តមដែលត្រូវបានលោកភេត្រាបោកប្រាស់ហើយ លោកនៅតែគិតដល់មិត្តភាពនិងចង់សម្របសម្រួលគ្នាវិញ ថែមទាំងនិយាយល្អពីលោកភេត្រាទៀត។ នេះក៏បានន័យថា លោកភេត្រាជាមនុស្សល្អហើយក៏សំណាងណាស់ដែលមានមនុស្សស្រឡាញ់រាប់អាន ហើយថែមទាំងព្រមអត់ទោសឱ្យគ្រប់យ៉ាងទៀត។ ហើយចុះបើលោកភេត្រាល្អយ៉ាងនេះ ហេតុអីមានមនុស្សចង់សម្លាប់គាត់។ តើអ្នកណាជាឃាតករ?

ចំណែកឧមាផ្ទាល់ នាងក៏គិតមិនខុសពីពួកគេដែរ។ នាងកំពុងគិតថា អ្នកណាជាអ្នកសម្លាប់លោកភេត្រា? តើសម្លាប់ព្រោះគំនុំឬជាការប្លន់សម្លាប់?!

ប៉ុន្តែអធិភូមិនគិតដូចពួកគេនោះទេ នាយបែរជាកំពុងគិតថា អ្នកណាជាអ្នកនិយាយកុហក?!

…

ទឺង ទឺង សំឡេងសារបន្លឺឡើងពីក្នុងទូរសព្ទដៃរបស់អធិភូ។

អធិភូស្រវាយកទូរសព្ទមកមើល ក្រសែភ្នែកនាយកំពុងផ្ដោតទៅកញ្ចក់ទូរសព្ទ តែទឹកមុខរបស់នាយមិនសូវល្អនោះទេ។ ឯករាជ្យឃើញទឹកមុខអធិភូមិនសូវស្រួលនាយប្រញាប់សួរ៖

ឯងកើតអី?! មុននេះនៅមុខនាងច្រមក់នោះឯងជារាជសីសោះ ម៉េចក៏ស្រាប់តែ…

ឯករាជ្យកំពុងនិយាយមិនទាន់ចប់ផង ក៏ត្រូវជំនួសដោយសំនួនរបស់អធិភូ។

អធិភូនិយាយទាំងមិនដកក្រសែភ្នែកពីកញ្ចក់ទូរសព្ទ៖

នាយដុនប្រាប់ថា កម្ទេចដែលបានពីរូបភាពចម្លែកនៅលើជញ្ជាំងក្នុងបន្ទប់របស់លោកភេត្រានោះ ជាកម្ទេចក្រែមម៉ាកល្បី និងកំណកឈាមសិប្បនិម្មិត។

នាយដុន ឈ្មោះពេញរបស់នាយគឺ យុទ្ធ ថាណាដុន។                                                                           នាយដុនជាបុគ្គលិកសំខាន់ម្នាក់នៅក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍ ហើយនាយក៏ជាមិត្តភក្តិរបស់អធិភូនិងឯករាជ្យផងដែរ។

ឯករាជ្យបង្ហាញអារម្មណ៍ដោយសម្ដី៖

អ្នកណាអីក៏សម្បូរលុយម្ល៉េះ ក្រែមម៉ាកល្បី ឈាមសិប្បនិម្មិត គំនូរបះរោម ដូចក្នុងរឿងកុនអ៊ីចឹង។

ឯករាជ្យស្ដាប់ហើយហួសចិត្ត ថែមទាំងរអ៊ូ ស្របពេលអធិភូស្ងាត់ឈឹងមិននិយាយអ្វីសោះ។

មកដល់ពេលនេះ ខ្ញុំនៅតែចម្លែកចិត្តចំពោះឃាតករ តើគេចង់លេងល្បែងបិទពួនជាមួយជនរងគ្រោះ ឬចង់លេងជាមួយសមត្ថកិច្ច?

ឃាតករមានសមត្ថភាពមិនធម្មតា! គេយល់ដឹកពីរបៀបស៊ើបតាមក្រយៅដៃនិងដានជើង ព្រមទាំងទីតាំងកាមេរ៉ា ថែមទាំងចេះគូរគំនូរទៀត។ មានពហុជំនាញបែបនេះ មិនសមណាយកអនាគតទៅប្រឡែងល្បែងមរណៈនោះទេ។ ស្ដាយណាស់! ស្ដាយសមត្ថភាព មិនគួរណាដើរផ្លូវខុសសោះ!

ឯករាជ្យ ទាក់ទងទៅអ្នកស្រីកល្យាណឥឡូវនេះ! កាន់តែឆាប់កាន់តែល្អ ខ្ញុំមានរឿងខ្លះចង់សួរគាត់។

បន្ទាប់ពីស្ងាត់មួយសន្ទុះ អធិភូក៏បញ្ជាឱ្យឯករាជ្យទាក់ទងទៅអ្នកស្រីកល្យាណភ្លាម។

ឯករាជ្យឃើញអធិភូអន្ទះសារ នាយក៏សួរភ្លាម៖

រឿងក្រែម?

អធិភូតប៖

មិនមែនទេ!

អធិភូតបយ៉ាងខ្លីដោយបង្អាក់សំនួនបន្តិច រួចទើបនិយាយបន្ត៖

រឿងដែលលោកឧត្តមទៅរកលោកភេត្រានៅហាងក្នុងថ្ងៃនោះ។ ចម្លើយរបស់អ្នកស្រីកល្យាណ និងលោកឧត្ដមខុសគ្នាស្រឡះ។ ខ្ញុំត្រូវការបញ្ជាក់ឱ្យច្បាស់អំពីរឿងនេះ។

អ្នកស្រីកល្យាណនិយាយថា ស្វាមីរបស់គាត់បានប្រាប់គាត់អំពីវត្តមានរបស់លោកឧត្តមនៅថ្ងៃនោះ ព្រោះលោកឧត្ដមបានទៅពឹងឱ្យលោកភេត្រាជួយទិញភោជនីយដ្ឋានរបស់គាត់ ដោយសារលោកឧត្ដមត្រូវការលុយជាចាំបាច់។  ចំណែកលោកឧត្ដមបាននិយាយថា ថ្ងៃដែលលោកទៅរកលោកភេត្រានៅហាង ព្រោះចង់បានការបកស្រាយចេញពីមាត់របស់មិត្តសម្លាញ់។ ហើយថែមទាំងចង់ទិញភោជនីយដ្ឋានរបស់គាត់មកវិញក្នុងតម្លៃគុណនឹងដប់នៃតម្លៃដែលលោកភេត្រាបានទិញពីប្រពន្ធរបស់គាត់។ តែលោកភេត្រាមិនព្រមតាមការស្នើរសុំរបស់លោកឧត្ដម ទើបពួកគេបញ្ចប់ការចរចាភ្លាមៗ។

ចម្លើយរបស់អ្នកស្រីកល្យាណនិងលោកឧត្ដមខុសគ្នា ប៉ុន្តែលោកឧត្ដមមានព័ស្តុតាងដែលបញ្ជាក់អំពីសម្ដីរបស់គាត់។ ហើយខាងយើងក៏មានព័ស្តុតាងមួយចំនួនដែលបង្ហាញថា លោកឧត្ដមនិងភរិយាគ្មានបញ្ហារឿងលុយកាក់នោះទេ ដូច្នេះក៏គ្មានហេតុផលអ្វីដែលពួកគេព្រមលក់ភោជនីយដ្ឋានក្នុងតម្លៃទាបបែបនេះដែរ។

រឿងនេះអាចទៅរួចដែលអ្នកស្រីកល្យាណរួមផ្សំគំនិតជាមួយស្វាមីក្នុងការកេងប្រវ័ញ្ចទ្រព្យរបស់លោកឧត្ដមនិងភរិយា។ ប៉ុន្តែនេះគ្រាន់ជាការសន្និដ្ឋានប៉ុណ្ណោះ តែមិនថាទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំត្រូវតែស៊ើបរកការពិតឱ្យទាល់តែឃើញ…

មានភាគបន្ត…

បងភេត្រា!!!…

សំឡេងស្រែកឆ្វាចមួយទំហឹងរបស់ស្រ្តីវ័យកណ្តាលម្នាក់ ដែលកំពុងឈរគាំងថ្មឹងដោយឃើញស្វាមីរបស់ខ្លួនដេកស្លាប់ក្នុងថ្លុកឈាមយ៉ាងអាណោចអាធ័ម។ ដោយទទួលយកមិនបាន ភ្លាមៗស្រ្តីនោះក៏ដួលសន្លប់នៅក្បែរសាកសពបុរសដែលជាស្វាមី។

បន្ទប់សួរចម្លើយ…

ព្រះទិនករលាអស្ដង្គត។

នៅក្នុងបន្ទប់បួនជ្រុងដែលមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់ បានបន្តិចក៏មានសំឡេងបន្លឺឡើង៖

តើពូទៅធ្វើអ្វីនៅកន្លែងកើតហេតុ?

សំណួរដំបូងដែលចេញពីបបូរមាត់ក្រាស់របស់នាយអធិការ ដ្បិតតែស្ដាប់ទៅទន់ភ្លន់ប៉ុន្ដែទឹកមុខនិងសម្ដីមួយៗច្បាស់ៗរបស់នាយអធិការធ្វើឱ្យអ្នកដែលកំពុងត្រូវបានសួរនោះ ភ័យសឹងតែគាំងបេះដូងទៅហើយ។                                                                                                                                              

នាយអធិការវ័យក្មេងម្នាក់នេះ ដ្បិតតែអាយុមិនទាន់៣០ឆ្នាំ ប៉ុន្តែប្រវត្តិស្នាដៃមិនអន់នោះទេ។ នាយអធិការជាមនុស្សមានឆន្ទៈខ្ពស់ក្នុងការបូជាភក្ដីភាពជូនជាតិតាមរយៈការសាងស្នាដៃជាច្រើនកន្លងមក។ ហើយគ្រប់គ្នាតែងស្គាល់រហ័សនាមរបស់នាយថាជា កំពូលអ្នកប្រមាញ់ ឯឈ្មោះពិតរបស់នាយអធិការរូបសង្ហាម្នាក់នេះគឺ លោកវរសេនីយ៍ឯក ពន្លឺ អធិភូ ។

ខ្ញុំ…គឺខ្ញុំទៅជ្រកភ្លៀងនៅកន្លែងដាក់ម៉ូតូជាប់នោះ!

លោកពូម្នាក់នេះឆ្លើយទាំងរដាក់រដុប ព្រមជាទឹកមុខដ៏ស្លេកស្លាំង។

តើពូបានឃើញហេតុការអីខ្លះនៅទីនោះ?

អធិភូបន្តសួរដោយក្រសែរភ្នែកមុតស្រួច។

លោកពូឱនមុខគេចពីក្រសែភ្នែករបស់នាយអធិភូ រួចនិយាយទាំងតានតឹង ៖

ខ្ញុំមិនបានឃើញអ្វីនោះទេ។ ព្រោះខ្ញុំខ្លួនឯងក៏មិនដឹងថាដេកលក់នៅលើម៉ូតូរ៉ឺម៉កតាំងពីថ្មើរណាដែរ តែពេលឮសំឡេងស្រែក ខ្ញុំក៏ប្រញាប់រត់ទៅមើល។

ហើយបន្ទាប់មកទៀត?

ពេលនោះ ខ្ញុំឃើញលោកភេត្រា​និងភរិយារបស់គាត់ដេកស្ដូកស្ដឹង។ ហើយលើខ្លួនរបស់លោកភេត្រាមានសុទ្ធតែឈាម! ក្លិនឆ្អាបឆាបឈួលយ៉ាងអាសោចរបស់លោកភេត្រាធ្វើឱ្យខ្ញុំគាំងសឹងតែដកដង្ហើមមិនចេញ។ ខ្ញុំឈរគាំងមួយភ្លែតក៏មានស្មារតីមកវិញ រួចក៏ទូរសព្ទទៅប៉ូលិសភ្លាម។

ទឹកមុខស្រពោនខ្មៅស្រអាប់លាយឡំនឹងអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់របស់បុរសដែលជាអ្នកលក់លតឆា។

គ្រប់គ្នារក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ គ្មានសូម្បីសំឡេងដង្ហើមនៅក្នុងបន្ទប់សួរចម្លើយ។ ស្ថានភាពតានតឹង គ្រប់គ្នាមិននិយាយអ្វីទាំងអស់ ចំណែកពូដែលជាអ្នកលក់លតឆាមិនហ៊ានសូម្បីកម្រើកខ្លួន។

បានបន្តិចនាយអធិភូក៏បន្លឺឡើង៖

តើពូមានសាក្សីបញ្ជាក់ថាអ្វីដែលពូបាននិយាយមកនេះជាការពិតដែរទេ?

អ្នកលក់លតឆាធ្លាក់ទឹកមុខ ព្រោះជាលើកទីមួយដែលគាត់មកអង្គុយទល់មុខប៉ូលិសក្នុងស្ថានភាពដ៏តានតឹងមួយនេះ។ ពេលនេះ ទឹកមុខរបស់គាត់ហាក់បង្ហាញក្ដីអស់សង្ឃឹមជាខ្លាំង។ គាត់បានលើកបន្តោងខ្សែកដែលមានរូបគ្រួសារបស់គាត់មកមើល ភ្លាមនោះគាត់ស្រាប់តែនឹកឃើញអ្វីមួយដែលធ្វើឱ្យគាត់មានស្នាមញញឹមតិច។

ភ្លាមៗអ្នកលក់លតឆាក៏និយាយទាំងតក់ក្រហល់៖

កាមេរ៉ា! នៅកន្លែងផ្ញើម៉ូតូមានកាមេរ៉ា!

គាត់ស្រែកខ្លាំងៗថា កាមេរ៉ា   ទឹកមុខរបស់គាត់ហាក់ស្រស់ថ្លាជាមួយស្នាមញញឹមដែលពេញទៅដោយក្ដីសង្ឃឹមរបស់គាត់។

កាមេរ៉ាត្រូវបានជនដៃដល់វាយកម្ទេចគ្រប់គ្រឿង។

ម្ចាស់សំឡេងដែលស្ងប់ស្ងាត់មួយស្របក់ ស្រាប់តែបន្លឺភ្លាមៗពេលអ្នកលក់លតឆាបញ្ចប់ប្រយោគ។

អ្នកអានអាចនឹងគិតថានាយអធិភូម្នាក់នេះ មាត់ឆៅគ្មានមេត្តា មិនសូម្បីបន្សល់ក្ដីសង្ឃឹមចុងក្រោយដល់ពូអ្នកលក់លតឆា។ ប៉ុន្ដែនេះជាការពិតដែលគាត់ត្រូវទទួលស្គាល់។

នាយអធិភូថ្វីដ្បិតតែមាត់ឆៅ ផ្ដាច់ការ ប៉ុន្ដែនាយជាមនុស្សស្មោះត្រង់ និងយុត្តិធម៌បំផុត។

ទឹកមុខដែលទើបនឹងស្រស់ថ្លា ក៏ប្រែជាធ្លាក់ចូលសភាពមិនជ្រះស្រឡះដូចដើម។ ពូអ្នកលក់លតឆាឱនមុខចុះ រួចរអ៊ូតិចៗ  តើនេះជាកម្មពៀរអ្វីរបស់ខ្ញុំ? ខ្ញុំទាល់តម្រិះហើយ!

តុ តុ

ស្ថានការណ៍កំពុងពិបាកដកដង្ហើម ក៏ស្រាប់តែមានសំឡេងគោះទ្វាបន្លឺឡើង។

ចូលមក!  

អ្នកម្ខាងដែលបានគោះទ្វានោះបើកទ្វាចូលមកបន្ទាប់ពីមានការអនុញ្ញាតពីនាយអធិការអធិភូ។ នាយប៉ូលិសក្រោមបង្គាប់ដើរចូលមកយ៉ាងរហ័សរហួនរួចឱនខ្សឹបនឹងត្រចៀកនាយអធិភូ។

មួយសន្ទុះក្រោយមក នាយអធិការក៏បញ្ចប់ការសួរចម្លើយ។

…

អធិភូ ម៉េចក៏…

នាយឯករាជ្យមិនទាន់នឹងបានសួរផង នាយអធិភូក៏ឆ្លើយភ្លាមហាក់ដូចជាដឹងថាមិត្តសម្លាញ់ចង់សួរពីអ្វី។

គ្នាយើងបានរកឃើញកាមេរ៉ានៅក្នុងឡានរបស់លោកភេត្រា ដែលអាចបញ្ជាក់បានថាពូអ្នកលក់លតឆា មិនមែនជាអ្នកសម្លាប់លោកភេត្រានោះទេ។

ចុះជនល្មើស?!

ឮតែពាក្យ ជនល្មើស  នាយអធិភូក៏ងាកមករកនាយឯករាជ្យដែលកំពុងមានទឹកមុខឆ្ងល់ពេញទ្រូង។ អធិភូគ្រវីក្បាលបង្ហាញទឹកមុខសោះកក្រោះទៅកាន់នាយឯករាជ្យដែលឈរចំពោះមុខយ៉ាងអន្ទះសារ ថែមទាំងពោល៖

គ្មានតម្រុយទេ ឃាតករប្រាកដជាមានជំនាញណាស់ ទើបគ្មានបន្សល់ដានសោះ មិនថាជាស្លាកស្នាមក្រយៅដៃ ដានជើង ឬសូម្បីតែកាមេរ៉ាក៏ត្រូវវាបំផ្លាញគ្រប់គ្រឿងដែរ។ វាអាចទៅរួចដែលថាឃាតករជាអ្នកធ្លាប់ចេញចូលនៅទីនោះ បានជាស្គាល់ពីជ្រុងដាក់កាមេរ៉ាច្បាស់បែបហ្នឹង!…បន្សល់តែស្នាមមុខកាំបិតប្រាំចំណុចនៅលើខ្លួនរបស់ជនរងគ្រោះ។ ពេលនេះមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលយើងអាចរកតម្រុយបន្ថែមបាន គឺអ្នកស្រីកល្យាណដែលជាភរិយារបស់លោកភេត្រា និងជាអ្នកដែលនៅកន្លែងកើតហេតុផ្ទាល់ តែត្រូវរងចាំឱ្យគាត់ដឹងខ្លួនសិន ទើបដំណើរការសួរចម្លើយ។ នៅមានបុគ្គលិកបួននាក់ទៀត តាមព័ត៌មានដែលបានទទួលពីរបាយការណ៍ ហាងកាហ្វេរបស់ជនរងគ្រោះមានបុគ្គលិកសរុបចំនួនប្រាំនាក់ ប៉ុន្តែមានបុគ្គលិកម្នាក់បានលាឈប់តាំងពីខែមុនមកម្ល៉េះ ដូច្នេះនៅហាងមានបុគ្គលិកតែបួននាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ហើយថ្ងៃនេះហាងកាហ្វេរបស់លោកភេត្រាបិទសម្រាកមួយថ្ងៃ ទើបមិនមាននរណាមកធ្វើការ ប៉ុន្តែពួកយើងនៅមិនទាន់បានទទួលព័ត៌មានណាមួយដែលកំណត់បានពីមូលហេតុទាក់ទងនឹងការបិទហាងនៅថ្ងៃនេះនោះទេ។ តែយ៉ាងណារឿងសួរនាំបុគ្គលិកក្នុងហាង គឺពឹងលើឯងហើយ។ ចំណែកខ្ញុំនឹងទៅកន្លែងកើតហេតុម្ដងទៀត រួចក៏ឈាងចូលមន្ទីរពេទ្យ។

ថាហើយនាយអធិភូដើរចេញទៅ។

បើនិយាយទៅនាយអធិភូ និងនាយឯករាជ្យជាមិត្តសម្លាញ់នឹងគ្នាតាំងពីណាពីណីមកម្ល៉េះ។ ប៉ុ​ន្តែអ្នកទាំងពីរនាក់នេះ មិនដែលបង្ហាញភាពស្និទ្ធស្នាលបែបមិត្តភក្តិក្នុងពេលកំពុងបំពេញភារកិច្ចនោះទេ។ ឯករាជ្យក៏ជាប៉ូលិសដែលមានសមត្ថភាពនិងប្រជាប្រិយភាពណាស់ដែរ ហើយក៏ជាដៃគូប្រមាញ់ដ៏ល្អរបស់នាយអធិភូទៀតផង។ ហើយឈ្មោះពេញរបស់នាយគឺ លោកវរសេនីយ៍ត្រី ពិជ័យ ឯករាជ្យ។

បរិយាកាសតានតឹងត្រូវបានរសាយ ហើយក៏ត្រូវបានជំនួសដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់គ្របដណ្ដប់នៅក្នុងការិយាល័យរបស់លោកអធិការអធិភូ។

…

បរិយាកាសនៅលើដងវិថីនាពេលរាត្រីលម្អទៅដោយអំពូល និងភ្លើងពណ៌ គួរជាទីគយគន់។ យប់នេះអាកាសធាតុត្រជាក់ធ្លាក់ខ្យល់ ប៉ុន្ដែក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំបែរជាក្ដៅដោយភាពអន្ទះសារទៅវិញ។ ខ្ញុំចង់តែប្រាប់ឱ្យអ្នកនៅខាងឆ្វេងដៃ បន្ថែមល្បឿនឱ្យសមនឹងចិត្តក្ដៅរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានត្រឹមអង្គុយនៅម្ខាងយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ហើយសង្រួមអារម្មណ៍ខ្លួនឯង។ ដូចពាក្យគេថា ភាពស្ងប់ស្ងាត់ជាប្រភពអំណាចនៃថាមពល ប្រសិនបើយើងចេះច្នៃនិងដុសខាត់វា ។

ពេលនេះ អ្នកអានអាចនឹងគិតថាខ្ញុំជាមនុស្សឆេវឆាវ ខ្វះការអត់ធ្មត់។ ប៉ុន្តែនេះគ្រាន់តែជាចំណុចខ្វះខាតតូចមួយ មិនទាំងអស់នោះទេ។ ខ្ញុំទទួលស្គាល់ពេលខ្លះ ខ្ញុំពិតជាឆេវឆាវ ប៉ុន្ដែភាពឆេវឆាវរបស់ខ្ញុំតែងតែស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់របស់ខ្ញុំជានិច្ច។ អាចថាខ្ញុំជាមនុស្សពូកែអត់ធ្មត់ក៏ថាបាន ព្រោះខ្ញុំពិតជាបែបនោះពិតមែន។

គិតដល់រឿងក្ដីលើកនេះវាអាថ៍កំបាំងពេកហើយ។ ជាក្ដីឃាតកម្មពិតណាស់ តែបែរជាគ្មានស្លាកស្នាមរបស់ជនល្មើសបន្តិចសោះ។ ទំនងជាឃាករមានជំនាញណាស់ទើបមិនមានបន្សល់ដានដូច្នេះ! តើឃាតករមានគំនុំអ្វីជាមួយលោកភេត្រា? ឬមានអ្នកជួលមកសម្លាប់?! ហើយតើអ្នកណាជាឃាតករ? តែមិនថាជាអ្នកណាក៏ដោយ ខ្ញុំមិនឱ្យវារួចខ្លួនជាដាច់ខាត ទោះត្រូវជ្រែកដីក៏ត្រូវតែរកជនល្មើសឱ្យទាល់តែឃើញ។ ព្រោះខ្ញុំជឿលើសុទ្ធា ភាពស្មោះត្រង់ ការប្រកាន់ខ្ជាប់នូវភាពត្រឹមត្រូវ និយាយចំពោះអ្នកច្បាប់ដូចជាពួកខ្ញុំ ពិតជាកិត្តិយសនិងមោទនភាពណាស់ដែលបានប្រតិបត្តិច្បាប់បម្រើដល់ប្រជាជននិងរក្សាសន្តិភាពជូនសង្គមជាតិ។

មិនយូរប៉ុន្មានឡានក៏មកដល់កន្លែងកើតហេតុ ប៉ុន្តែភ្លាមៗស្រាប់តែមានគេទូរសព្ទមកប្រាប់ថាអ្នកស្រីកល្យាណដឹងខ្លួនហើយ។

ភ្លាមនោះអធិភូក៏សំដៅទៅមន្ទីរពេទ្យតែម្ដង។

…

ជម្រាបសួរអ្នស្រី ខ្ញុំឈ្មោះពន្លឺ អធិភូ ជាអធិការនៃអធិការដ្ឋានប្រចាំការនៅតំបន់នេះ។ អ្នកស្រីប្រាកដជាបានដឹងហើយ ថាខ្ញុំមកទីនេះក្នុងគោលបំណងសាកសួរពាក់ព័ន្ធនឹងការស្លាប់របស់លោក ផុស ភេត្រា។

ខ្ញុំក៏ទើបនឹងបានដឹងមុននេះដែរ។ លោកអធិការចង់ដឹងពីអ្វីក៏សួរមកចុះ ខ្ញុំសហការយ៉ាងពេញទំហឹង។

ថាហើយអធិការក៏លើកដៃជាសញ្ញាប្រាប់ដល់អ្នកកត់ត្រាត្រៀមខ្លួនឱ្យព្រម ព្រោះលោកនឹងចាប់ផ្ដើមសួរឥឡូវនេះ។

តើមានរឿងអីកើតឡើងចំពោះអ្នកស្រីនិងលោកភេត្រា?

អធិភូផ្ដើមសំណួរដំបូងទៅកាន់អ្នកស្រីកល្យាណដែលជាភរិយារបស់ជនរងគ្រោះ ឈ្មោះផុស ភេត្រា។

អ្នកស្រីកល្យាណឆ្លើយទាំងអួលដើមក៖

ខ្ញុំក៏មិនដឹងថាមានរឿងអីកើតឡើងនោះដែរ ដឹងត្រឹមពេលដែលខ្ញុំបើកទ្វាហាងមកក៏! ខ្ញុំក៏…ខ្ញុំក៏បានឃើញបងភេត្រាដេកស្ដូកផ្ទាល់នឹងឥដ្ធ ហើយខ្លួនគាត់សុទ្ធតែឈាមទាំងអស់! ពេលនោះ ខ្ញុំបានស្រែកមួយទំហឹងរួចក៏សន្លប់ទៅ។ ពេលដឹងខ្លួនម្ដងទៀត គឺមុនពេលដែលលោកអធិការមកដល់នេះហើយ។

ហើយចុះអ្នកស្រីនិងលោកភេត្រាទៅធ្វើអីនៅហាង? បើតាមដឹង ថ្ងៃនេះខាងមុខហាងមានបិទស្លាកសម្រាកមួយថ្ងៃទៀតផង។

បងភេត្រាបានទៅយកFlash វីដេអូអាពាហ៍ពិពាហ៍នៅឯហាង។ ខ្ញុំរងចាំគាត់ពីមួយម៉ោងទៅមួយម៉ោង ប៉ុន្តែមិនឃើញគាត់ត្រឡប់មកវិញសោះ! ទូរសព្ទទៅក៏មិនទទួល ទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្តមករកគាត់នៅហាង តែមិននឹកស្មានថា…! ខ្ញុំបែរជាមកឃើញស្វាមីរបស់ខ្ញុំដេកស្លាប់មិនដឹងតាំងពីថ្មើរណា!

និយាយដល់ទិដ្ឋភាពក្នុងហាងនារសៀលនោះ អ្នកស្រីក៏ចាប់ផ្ដើមខ្សឹកខ្សួលអួលណែនពេញទ្រូងរកនិយាយអ្វីមិនចេញ។ ឯកែវភ្នែកមួយគូដែលមិនអាចស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងក្នុងពេលនេះ បានធ្វើឱ្យទឹកភ្នែកស្រក់ហូរដោយគ្មានដែនកំណត់ក្នុងសភាពយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

បរិយាកាសកំពុងតានតឹង ប៉ុន្តែគ្រប់គ្នាក៏ព្រមបណ្ដោយឱ្យពេលវេលាកន្លងទៅពីមួយនាទីទៅមួយនាទីដោយមិនជ្រៀតជ្រែកសភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់អ្នកស្រីឡើយ។

បានបន្តិច អ្នកស្រីកល្យាណក៏បន្លឺព្រមជាមួយកែវភ្នែកដ៏ក្រហមឆ្អៅ៖

លោកអធិការ តើស្វាមីខ្ញុំស្លាប់ដោយសារឧប្បត្តិហេតុ ឬមានអ្នកណាធ្វើបាបគាត់?!

ការស្លាប់របស់លោកភេត្រាជាករណីឃាតកម្ម!

អ្នកណាសម្លាប់គាត់?!

អ្នកស្រីកល្យាណស្រែកសួរនាយអធិការទាំងទឹកភ្នែករលីងរលោង។

ដោយសារពាក្យថា ឃាតកម្ម   ធ្វើឱ្យអ្នកស្រីរំជួលចិត្តជាខ្លាំង។

ពេលនេះពួកយើងកំពុងស៊ើបរកព័ស្តុតាងបន្ថែម។ ប៉ុន្តែ តើលោកភេត្រាធ្លាប់មានជម្លោះជាមួយអ្នកណាដែរទេ?

នាយអធិការសួរសំណួរដោយភាសារសាមញ្ញទៅកាន់អ្នកស្រីកល្យាណ។ ប៉ុន្តែកែវភ្នែកដែលនាយមើលមកអ្នកស្រីមិនមែនលំៗនោះទេ វាហាក់ដូចជានាយកំពុងសង្កេតមើលពិរុទ្ធរបស់ស្រ្តីដែលនៅចំពោះមុខនាយ។

តើនាយអធិភូកំពុងសង្ស័យទៅលើអ្នកស្រីកល្យាណមែនទេ?

តើអាចទៅរួចដែរទេថាអ្នកស្រីកល្យាណជាឃាតករ?!

អត់មានទេ។ បងភេត្រាជាមនុស្សមិនចូលចិត្តសាំញ៉ាំ ទើបមិនធ្លាប់មានវិវាទជាមួយអ្នកណា។ លើកលែងតែ…!

កំពុងផ្ចង់អារម្មណ៍ស្ដាប់ អ្នកស្រីស្រាប់តែបង្អាក់។ ទឹកមុខរបស់អ្នកស្រីហាក់កំពុងរកនឹករឿងអ្វីមួយ។

ក្រោយបង្អាក់សំនួនបានបន្តិច អ្នកស្រីក៏និយាយបន្ត៖

លើកលែងតែថ្ងៃនោះ។ ថ្ងៃដែលលោកឧត្ដមទៅរកបងភេត្រានៅហាង។ មានបុគ្គលិកទូរសព្ទមករកខ្ញុំប្រាប់ថា លោកឧត្ដមឡើងទៅនិយាយជាមួយបងភេត្រានៅក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់គាត់។ ហើយថែមទាំងមានសំឡេងប្រកែកគ្នាខ្លាំងៗទៀតផង។

អ្នកស្រីជ្រាបទេថាជារឿងអី? ហើយលោកឧត្ដមត្រូវជាអ្វីនឹងលោកភេត្រា?

លោកឧត្ដមគឺជាមិត្តស្និទស្នាលរបស់បងភេត្រា។ ថ្ងៃនោះបងភេត្រាប្រាប់ថា លោកឧត្ដមចង់លក់អាហារដ្ឋានរបស់គាត់ ព្រោះត្រូវការលុយបន្ទាន់។ លោកឧត្ដមក៏មកស្នើតម្លៃឱ្យបងភេត្រា ប៉ុន្តែតម្លៃខ្ពស់ពេកបងភេត្រាក៏បដិសេធ ទើបលោកឧត្ដមខឹងសម្បាហើយស្រែកគំហកដាក់គាត់។

ចុះបន្ទាប់ពីថ្ងៃនោះមក លោកឧត្ដមមានធ្លាប់ទាក់ទងមកលោកភេត្រានិងអ្នកស្រីឬអត់?

ចាសអត់ទេ!

វិភាគអធិភូ៖

មើលតាមសភាពសាកសពរបស់លោកភេត្រា មិនមែនគ្មានសត្រូវនោះទេ។ នៅត្រង់ចំណុចមុខរបួសរបស់ជនរងគ្រោះ ឃាតករហាក់មានចេតនាធ្វើទារុណកម្មដោយការបង្កើតភាពឈឺចាប់តាមរយៈការផ្ដាច់សរសៃឈាមកដៃនិងកជើងទាំងសងខាង រួចទើបបញ្ចប់ជីវិតជនរងគ្រោះដោយចាក់ទម្លុះបេះដូង។ ហើយបើដូច្នេះ ឃាតករនិងជនរងគ្រោះអាចជាអ្នកស្គាល់គ្នា! ឬជាឃាតករស៊ីឈ្នួល!

បើថាជាលោកឧត្ដមក៏ពិបាកទៅរួចដែរ ព្រោះបើគ្រាន់តែរឿងប៉ុណ្ណឹងមិនសមនឹងគុំកួនដល់ថ្នាក់នេះទេ។ តែក៏មិនប្រាកដនោះដែរ…!

…ស្លាកស្នាមបួនកាំបិតផ្ដាច់ចលនា មួយកាំបិតផ្ដាច់ជីវិត! …គំនុំ!!

ទារុណកម្ម! ឃាតកម្ម!… អ្នកណាជាឃាតករ?!

វគ្គ២៖  តម្រុយ

យ៉ាងម៉េចហើយឯករាជ្យ?

សំឡេងអ្នកកំលោះ ស្រែកសួរពីមាត់ទ្វាបន្ទប់សួរចម្លើយ។

អធិភូសួរដោយមិនបង្អក់ដំណើរ នាយដើរមកអង្គុយនៅម្ខាងទល់មុខឯករាជ្យរួចសួរបន្ត​៖

ពួកគេទៅវិញតាំងពីថ្មើរណា?

ពួកគេដែលអធិភូសំដៅដល់នោះគឺជាបុគ្គលិកទាំងបួននាក់របស់លោកភេត្រា។ បន្ទាប់ពីសួរនាំរួច ឯករាជ្យក៏អនុញ្ញាតឱ្យពួកគេត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងខ្លួន។

ពួកគេចេញទៅមួយសន្ទុះហើយ។ ពេលនេះយើងមានរឿងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ច្រើនណាស់!

ឯករាជ្យតបដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ ប៉ុន្តែសំឡេងនិងទឹកមុខរបស់នាយពោរពេញទៅដោយការសង្ស័យនិងចម្ងល់ជាច្រើនដែលបង្ហាញចេញនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។

នាយឯករាជ្យ បង្ហាញទឹកមុខស្មុគស្មាញទៅកាន់អធិភូ មិនដល់៥នាទីផងឯករាជ្យក៏ស្រាប់តែអស់សំណើច ហើយញញឹមទៅមាត់បង្អួចដោយមិនខ្វល់អំពីអ្នកដែលកំពុងអង្គុយយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ព្រោះទឹកមុខសោះកក្រោះរបស់នាយអម្បាញ់មិញនេះ។

ដោយមិនយល់ពីប្រតិកម្មប្រែប្រួលភ្លាមៗរបស់ឯករាជ្យ អធិភូក៏សួរភ្លាម៖

មុននេះដូចជាក្រៀមក្រំ ឥឡូវនេះក៏ដូចជាសប្បាយចិត្តណាស់ ឬមុននេះចួបស្នេហ៍ពិត?

ឯករាជ្យតបវឹងទៅនឹងការចំអន់របស់មិត្ត ៖

ស្នេហ៍ពិតក្បាលឯងអី! វាជាការរកតម្រុយ មិនមែនរកសង្សារទេវើយ។

ឯករាជ្យឈ្លក់សម្ដី ព្រោះស្ញើចនឹងសំណួររបស់អធិភូ។ បុរសដែលសម្ដីកាច ម៉ឺងម៉ាត់ក្នុងតួនាទី តែក្រៅឯកសណ្ឋាន ឬចំពោះមុខមិត្តស្និទ្ធស្នាលដូចជាអធិភូ ឯករាជ្យបែរជាចូលចិត្តលេងសើចច្រើន ហើយពូកែវោហារទៀតផង។ ប៉ុន្តែបើទោះជាឯករាជ្យពូកែសម្ដីពិតមែន តែនាយមិនដែលមានសង្សារនោះទេ ទើបពេលអធិភូចំអន់នាយក៏ឈ្លក់ទឹកមាត់ អៀនរហូតមុខក្រហម។ ឯករាជ្យបង្អក់បន្តិច រួចទើបនិយាយបន្ត៖

អឺ! ឯងមកក៏ល្អហើយ មុននេះឯងមានបានឮសំឡេងអីទេ?

សំឡេងអី?!  អធិភូសួរ។

ឯងផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់បន្តិចទៅ។  ឯករាជ្យតប៖

គ្រូក…គ្រូក!  មិនមែនសំឡេងផ្គរ ក៏មិនមែនជាសំឡេងប៉ះទង្គិចអ្វីដែរ ប៉ុន្តែជាសំឡេងកូរពោះរបស់ឯករាជ្យដែលមិនទាន់បានញ៉ាំអ្វីតាំងពីរសៀលមកម្ល៉េះ។

ហិហិ ខ្ញុំឃ្លានហើយ!

ហ៊ឹ! យើងខំតែផ្ទៀងស្ដាប់ មើលទៅឯងដូចជាឃ្លានខ្លាំងហើយ សំឡេងដូចផ្គរលាន់។ ហើយឯងមានទូរសព្ទទៅកុម្ម៉ង់គេហើយនៅ? កុម្ម៉ងឱ្យខ្ញុំមួយផង។  អធិភូផ្ទុះសំណើចនឹងកាយវិការរបស់ឯករាជ្យ។

ពុទ្ធោ! លោកអធិការ ធ្វើការរហូតដល់ភ្លេចមើលម៉ោងហើយ។ ពេលនេះម៉ោង១នឹង៣០នាទីយប់ហើយ គេមិនទទួលដឹកនោះទេ។

អធិភូតប ៖

លំបាកឯងហើយ មុននេះយើងឈាងចូលទៅពិនិត្យនៅកន្លែងកើតហេតុម្ដងទៀត។ ពិនិត្យរួចក៏ប្រញាប់ត្រឡប់មកវិញ។

រួចចុះ តើបានអីបន្ថែមទេ?  ឯករាជ្យសួរ។

បាន ប៉ុន្តែ…

ឈប់សិន ឈប់! កុំទាន់អាលនិយាយអីទាំងអស់ សុំទៅទិញបាយមួយភ្លែតសិន។

អធិភូមិនទាន់បញ្ចប់ប្រយោគផង ឯករាជ្យក៏និយាយកាត់មុខមុន។

អធិភូសួរ៖

ហើយឯងបានអីជិះទៅ?

ម៉ូតូ!

ឯករាជ្យតប ទាំងកំពុងទាញមួកសុវត្ថិភាពមកពាក់។

អធិភូនិយាយទាំងមុខស្មើ៖

យប់ជ្រៅហើយ ម៉េចមិនបើកឡានទៅ?

ពិបាកចត ខាតសាំង ជិះម៉ូតូស្រួលជាង។

ម៉ូតូក៏ចាក់សាំងដែរ ជិះអំបោះទៅ។

ជិះអំបោះ?!

ឯងមិនធ្លាប់ឃើញក្នុងរឿងទេហី Harrypotterជិះអំបោះឡូយណាស់!

ពុទ្ធោ! ព្រះអើយ! មិននឹកស្មានថាលោកអធិការពូកែនិយាយយ៉ាងនេះ ខ្ញុំសុំចាញ់ហើយ ប្រញាប់ទៅទិញបាយ។

ហាហា!!  អធិភូអស់សំណើចនឹងទឹកមុខកំប្លែងរបស់នាយឯករាជ្យ។

តុអាហារក្នុងការិយាល័យ…

នៅបន្ទប់ធ្វើការរបស់អធិភូ កន្លែងទទួលភ្ញៀវត្រូវបានរៀបជាតុអាហារដែលបំភ្លឺដោយពន្លឺអំពូលសចិញ្ចាច ផ្ទឹមនឹងពន្លឺអំពូលពណ៌ពងមាន់ព្រាលដែលនៅគម្លាតពីគ្នា។

ឯករាជ្យ មុននេះឯងថាមានរឿងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ច្រើនណាស់?

អធិភូសួរទៅកាន់នាយឯករាជ្យ ខណៈដែលអ្នកទាំងពីរកំពុងញ៉ាំបាយ។

បើថាប្លែកក៏មិនមែន ព្រោះនេះជាទម្លាប់របស់ពួកគេទៅហើយ ញ៉ាំបាយបណ្ដើរវិភាគរឿងក្ដីបណ្ដើរ។ ទាំងពីរនាក់នេះមានទស្សនៈមួយដែលដូចគ្នានោះគឺ ពេលវេលាគឺជាតួនាទីដែលជាភារកិច្ច ត្រូវប្រតិបត្តិទៅតាមច្បាប់  នេះហើយ នៅពេលមានក្ដីដែលត្រូវដោះស្រាយ ពួកគេធ្វើការទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ដោយមិនគិតពីភាពនឿយហត់នោះឡើយ។ ហើយនេះជាចំណុចដែលគួរឱ្យកោតសរសើរចំពោះឆន្ទះរបស់នាយប៉ូលិសទាំងពីរនាក់។

ឯករាជ្យតប៖

មែនហើយ រឿងទីមួយនោះគឺមានបុគ្គលិកស្រីម្នាក់ឈ្មោះ វេទ្ត ឧមា អាយុប្រហែលខ្ទង់២១ឬ២២ឆ្នាំ នាងស្រាប់តែដាក់ពាក្យលាឈប់។ ហើយគ្មានអ្នកណាបានដឹងពីមូលហេតុដែលកញ្ញាឧមាសុំលាឈប់នោះដែរ ក្រៅពីលោកភេត្រា។ ហើយរឿងបន្ទាប់នោះគឺកាលពីប្រមាណជាមួយខែមុន មានបុរសម្នាក់មកសំអាងថាជាមិត្តនឹងលោកភេត្រា ថែមទាំងទទូចចង់ចួបនិយាយជាមួយលោកភេត្រាដោយផ្ទាល់។ ពួកគេនិយាយគ្នាបានបន្តិចក៏ឮសំឡេងប្រកែកគ្នាខ្លាំងៗ តែស្ដាប់ន័យមិនបាននោះទេ។ រឿងទីបីនោះគឺ មានបុគ្គលិកម្នាក់បានឃើញថាមួយរយៈក្រោយមកនេះ មុនពេលកញ្ញាឧមាដាក់ពាក្យលាឈប់ គឺអ្នកស្រីកល្យាណនិងកញ្ញាឧមាមានទំនាក់ទំនងមិនសូវចុះសម្រុងនឹងគ្នា ទាំងដែលពីមុនអ្នកទាំងពីរនៅនិយាយគ្នាធម្មតានៅឡើយ។ ហើយបុគ្គលិកម្នាក់នោះបាននិយាយទៀតថា …ខ្ញុំធ្លាប់បានសាកសួរឧមាជាច្រើនដងដែរ ថាតើឧមាទៅមានរឿងអ្វីជាមួយអ្នកស្រី ទើបមួយរយៈនេះគាត់ដូចមិនសូវពេញចិត្តនឹងនាងសោះ?  ប៉ុន្តែនាងមិនបានឆ្លើយនោះទេ នាងបែរជាថា ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ បើចង់ដឹងទៅសួរអ្នកស្រីដោយខ្លួនឯងទៅ។   លោកប៉ូលិសសាកគិតមើល ខ្ញុំឯណាទៅហ៊ានសួរអ្នកស្រីដោយផ្ទាល់ បើហ៊ានតែចេះដឹងរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់ គាត់ប្រាកដជានារទេះខ្ញុំចេញពីហាងរបស់គាត់មិនខាន។ ព្រោះអ្នកស្រីមិនចូលចិត្តឱ្យអ្នកណាមកជីកឫសជីកគល់រឿងក្នុងគ្រួសារ ឬរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់នោះទេ។

បន្ទាប់ពីញ៉ាំបាយរួចនាយអធិភូ​ និងនាយឯករាជ្យ ក៏បន្តវិភាគចម្លើយនិងព័ស្តុតាងបន្ថែមដែលអធិភូបានមកពីកន្លែងកើតហេតុ។

ខ្ញុំគិតថាការស្លាប់របស់លោកភេត្រា គឺជាការធ្វើឃាតដោយទារុណកម្មរយៈពេលខ្លី។

អធិភូឈរឱបដៃ រួចនិយាយដោយជឿជាក់។

តាមពិតរឿងក្ដីមួយនេះឯករាជ្យក៏បានដឹងដែរថាជាក្ដីឃាតកម្ម ប៉ុន្តែអ្វីដែលគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺពាក្យថា ទារុណកម្ម  ដែលអធិភូទើបនឹងនិយាយអម្បាញ់មិញនេះ។

ដោយមិនអាចរងចាំការដកឃ្លាសំនួនរបស់អធិភូ ឯករាជ្យក៏សួរ៖

ហេតុអី?!

ឯករាជ្យសួរយ៉ាងខ្លី ទោះមិនបានបញ្ជាក់ន័យឱ្យច្បាស់ក៏ដោយ អធិភូក៏អាចយល់អំពីសំណួររបស់មិត្តម្នាក់នេះច្បាស់ថាចង់សំដៅពីអ្វី។

អធិភូតប៖

មើលតាមសភាពសពរបស់លោកភេត្រា គឺត្រូវបានឃាតករកាត់ផ្ដាច់សរសៃឈាមកដៃនិងកជើងទាំងសងខាង ដែលធ្វើឱ្យជនរងគ្រោះមិនអាចស្លាប់ភ្លាមៗ ប៉ុន្តែវេទនាជាងស្លាប់! មុននេះយើងបានទៅត្រួតពិនិត្យនៅកន្លែងកើតហេតុម្តងទៀត វាមិនមានអ្វីខុសប្លែកពីពេលរសៀលនោះទេ គ្រប់យ៉ាងនៅដូចដើម។ ប៉ុន្តែយើងនៅមិនអស់ចិត្តនឹងរូបគំនូរនៅទល់មុខតុធ្វើការរបស់លោកភេត្រាដែលគូសនៅចំកណ្ដាលជញ្ជាំងនោះសោះ។ ឃាតករមានចេតនាឱ្យជនរងគ្រោះបានឃើញ វាហាក់ដូចជាឈាមដាបតែមិនមែន ហើយរូបភាពក៏មិនអាចសន្និដ្ឋានបានថាជាអ្វី។ ទំហំរបស់វាមិនដល់មួយម៉ែត្រនោះទេ តែវាហាក់ដូចជាមានសិល្បៈរួមបញ្ចូល ខ្ញុំមិនប្រាកដចិត្តថាស្នាមគូសទាំងនោះជាក្រែមពណ៌ក្រហម ឬជាឈាម ប៉ុន្តែដែលឃើញជាក់ស្ដែងនោះគឺមានស្នាមហូរពណ៌ដូចដំណក់ឈាមនៅលើផ្ទៃគំនូរនោះបីបួនឆូតដែរ។ តើឃាតករគ្រាន់តែចង់បំភ័យជនរងគ្រោះ ឬមានអ្វីលើសពីហ្នឹង?!

ពីរសៀលខ្ញុំក៏បានឃើញដែរ តែមិនលម្អិតក៏យល់ថាជាទង្វើរបស់មនុស្សមានបញ្ហាផ្លូវចិត្ត។ ព្រោះមើលទៅផ្ទៃជញ្ជាំងមានស្នាមក្រវេមក្រវាមមិនសមជាសិល្បះគំនូរសោះ។ តែចម្លែក នៅក្នុងបរិវេនបន្ទប់ធ្វើការរបស់លោកភេត្រា មានតែស្នាមដានជើងរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែស្ដាប់ឯងនិយាយហើយ ក៏ស្រាប់តែយល់ថា ឃាតករជាអ្នកអាជីព។ ព្រោះបើឃាតករគ្មានជំនាញ ម្ល៉េះប្រាកដជាមានបន្សល់ស្លាកស្នាមខ្លះហើយ តែនេះគ្មានបន្តិចសោះ។

ឯករាជ្យតបដោយងឿងឆ្ងល់ និងមិនអស់ចិត្តចំពោះភាពមិនប្រក្រតីនៃក្ដីឃាតកម្មនេះ។

អ្នកណាថាគ្មាន?

អធិភូតបដោយសំនួនពញាក់អារម្មណ៍នាយឯករាជ្យ។

អធិភូចោលជាសំណួរឆក់ការចាប់អារម្មណ៍ពីអ្នកដែលកំពុងធ្វើទឹកមុខឆ្ងល់ រួចបង្អន់បន្តិច ទើបនាយនិយាយបន្ត៖

ស្នាមក្រវេមក្រវាមនៅលើផ្ទៃជញ្ជាំងហ្នឹងហើយ ជាតម្រុយដែលពាក់ព័ន្ធនឹងឃាតករ។

និយាយដល់ចំណុចនេះ នាយអធិភូនិងឯករាជ្យក៏បំបែកគ្នាទៅម្នាក់មួយជ្រុងនៃបន្ទប់ធ្វើការរបស់អធិការអធិភូ។

អធិភូដើរសំដៅទៅមាត់បង្អួចនិងត្រិះរិះពិចារណាយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

…

យប់នេះព្រះចន្ទពេញវង់ រស្មីស្រទន់ស្រស់ថ្លាគួរជាទីគយគន់ តែគួរឱ្យស្ដាយអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំមិនស្ងប់សោះ។ ពេលនេះ ខ្ញុំពិតជាមិនអាចសូម្បីតែបញ្ឈប់ការគិតទាំងឡាយ ដើម្បីចំណាយពេល៥នាទីក្នុងការគយគន់ព្រះចន្ទនោះឡើយ។ ​​

បើថាទៅនាយឯករាជ្យក៏តានតឹងមិនតិចជាងខ្ញុំដែរ ព្រោះបើមិនដូច្នោះគេប្រហែលជាមិ​​​​នស្ងាត់ស្ងៀមបែបនេះទេ។

បរិយាកាសនៅមាត់បង្អួច ត្រជាក់និងមានខ្យល់បក់រវិចៗ បក់យកទាំងក្លិនក្រអូបផ្កាចំប៉ា ដែលនាយសក្ដិ១បានដាំនៅខាងជើងឈាងខាងកើតនៃអាគារនេះ។ យប់នេះជាយប់១៥កើត យប់ដែលព្រះចន្ទពេញបូណ៌មី ហើយក៏ជាពេលមួយដែលខ្ញុំអាចមើលឃើញទិដ្ឋភាពដ៏ស្រស់ស្រទន់នៅខាងក្រៅបង្អួចនៃបន្ទប់ធ្វើការរបស់ខ្ញុំផងដែរ។ ទិដ្ឋភាពនៅទីលានខាងមុខនេះ មានសួនផ្កាអមជុំវិញដងទង់ជាតិ។

ពេលនេះក៏ពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រទៅហើយ។ ស្ថានភាពស្ងាត់ជ្រងំ មិនបានប៉ុន្មានសំឡេងឆ្កែលូក៏ផ្ដើមទ្រហឹងឡើង។ ភ្លាមៗបរិយាកាសក៏ផ្លាស់ប្ដូរទៅជាអធ្រាត្រដ៏ព្រឺព្រួច ព្រោះស្រាប់តែឮឆ្កែលូព្រមជាមួយសំឡេងខ្លែងស្រាកយ៉ាងគ្រលួច។

យប់នេះ ខ្ញុំប្រហែលជាមិនបានគេងនោះទេ ហើយបញ្ហាមិនមែនមកពីសំឡេងឆ្កែលូនិងសម្រែកខ្លែងស្រាកនោះដែរ។ តែមកពីហេតុការណ៍កាលពីរសៀល ធ្វើឱ្យខ្ញុំគ្មានអារម្មណ៍ងងុយគេង ឬភ័យខ្លាចក្នុងការអង្គុយវិភាគនៅមាត់បង្អួចនោះទេ។

តាំងពីបំបែករឿងក្ដីជាច្រើនមក ខ្ញុំមិនដែលតានតឹងខ្លាំងដូចពេលនេះ គ្រប់យ៉ាងវាហាក់ដូចជាអាថ៌កំបាំងពេកហើយ។ មើលទៅឃាតករប្រាកដជាអ្នកដែលមានជំនាញណាស់ ទើបអាចលុបដានបានយ៉ាងជិតឈឹង។ ស្នាមម្រាមដៃក៏គ្មាន ដានជើងក៏គ្មាន ហើយដែលកាន់តែចម្លែកនោះ ឃាតករបែរជាបន្សល់ទុកនូវស្នាមគូសនៅលើជញ្ជាំងទៅវិញ។

ស្នាមគូសនៅលើជញ្ជាំង ស្ដាប់ទៅវាហាក់ដូចជាធម្មតាណាស់ ប៉ុន្តែសភាពរបស់វាមើលមួយភ្លែត ខ្ញុំព្រឺសម្បុរខ្ញាកមានអារម្មណ៍ថារូបភាពនេះមានចលនាដូចក្នុងរឿងកុនអ៊ីចឹង ស្នាមគូរពណ៌ក្រហមថែមទាំងមានតំណក់ឈាមហូរកាត់ទៀត។

អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំនៅពេលនេះហាក់មិនអាចចាកចេញអំពីការស្រមៃទៅដល់គំនូរនោះសោះ។

ពេលនេះ ខ្ញុំនៅមិនទាន់អាចកំណត់បាននៅឡើយទេថា អ្នកណាជាឃាតករ។

តែតាមទិន្នន័យដែលទទួលបាន ខ្ញុំបានដាក់ការសង្ស័យទៅលើបុគ្គលបីនាក់ទៅហើយ។ អ្នកស្រីកល្យាណ ជាមនុស្សដំបូងគេដែលខ្ញុំសង្ស័យ ព្រោះបើតាមការរាយការណ៍របស់ឯករាជ្យ អ្នកស្រីហាក់មានទំនាស់ជាមួយបុគ្គលិកស្រីម្នាក់ដែលឈ្មោះឧមា។ ហើយទំនាស់របស់ពួកនាងទាំងពីរអាចមកពីលោកភេត្រា។ មុននេះឯករាជ្យក៏បាននិយាយហើយថា កញ្ញាឧមាម្នាក់នេះជាបុគ្គលិកធម្មតា ឯជីវភាពគឺមធ្យម តែបែរជាមានសមត្ថភាពទិញរបស់ថ្លៃៗមកប្រើប្រាស់ វាអាចទៅរួចដែលការលាឈប់របស់កញ្ញាឧមា មានជាប់ពាក់ព័ន្ធរក្នុងទំនាក់ទំនងរវាងអ្នកស្រីកល្យាណ លោកភេត្រា និងកញ្ញាឧមា។ អ្នកស្រីកល្យាណព្យាយាមលាក់បាំងទំនាស់ដើម្បីបញ្ចប់បញ្ហាដោយស្ងៀមស្ងាត់ តែក៏មិនអាចបញ្ជាក់ថានៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកស្រីអាចជ្រះស្រឡះ ហើយលើកលែងចំពោះរឿងនេះនោះដែរ។

រីឯកញ្ញាឧមា នាងព្រមចាកចេញដោយធ្វើការលាឈប់តាមសម្រួល ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តមិនប្រាកដថាគ្មានកំហឹងនោះទេ។ ម្នាក់នេះហើយ ជាជនសង្ស័យទីពីរ។

ចំណែកលោកឧត្តម បន្ទាប់ពីទទួលបានការបដិសេធពីលោកភេត្រា ដោយមិនព្រមតាមសំណើររបស់គាត់  លោកឧត្តមអាចនឹងចងគំនុំចំពោះលោកភេត្រា។ ហើយជនសង្ស័យទីបី ជាលោកឧត្ដមនេះហើយ។

ចំពោះលោកឧត្តម និងកញ្ញាឧមា ថ្ងៃស្អែកនេះខ្ញុំនឹងធ្វើការសាកសួរពួកគេដោយផ្ទាល់។

អធិភូ ឯងគិតថាអ្នកណាជាឃាតករ?

បន្ទាប់ពីស្ងប់ស្ងាត់អស់រយៈពេលជាច្រើនម៉ោង នាយឯករាជ្យក៏បន្លឺឡើងមួយសំណួរទៅកាន់អធិភូ។

អធិភូបញ្ចប់ក្រសែរភ្នែកពីទិដ្ឋភាពខាងក្រៅដោយទាញបង្អួចបិទជិត រួចដើរទៅរកម្ចាស់សំឡេងដែលកំពុងអង្គុយនៅលើសាឡុងតូចពណ៌គគី។

អធិភូដាក់បង្គុយលើសាឡុងតូចពណ៌គគីដែលនៅខាងឆ្វេងដៃរបស់នាយឯករាជ្យ។

អធិភូតបដោយសំណួរបក៖

ចុះឯងគិតថាជាអ្នកណា?

ឯករាជ្យឆ្លើយ ៖

ពីដំបូងយើងសង្ស័យលោកឧត្តម ព្រោះគាត់និងលោកភេត្រាទើបនឹងមានបញ្ហាជាមួយគ្នាថ្មីៗ។ តែក្រោយមក យើងក៏យល់ថាអ្នកស្រីកល្យាណទើបគួរឱ្យសង្ស័យ! មុននេះ យើងបានអានរបាយការណ៍កត់ត្រាចម្លើយគ្រប់ម៉ាត់របស់អ្នកស្រីកល្យាណដែលនៅលើតុរបស់ឯង។ បើការស្លាប់របស់លោកភេត្រាជាការចាក់សម្លាប់ វាអាចទៅរួចក្នុងករណីមានចោរចូលលួចនៅក្នុងហាងចំពេលដែលលោកភេត្រាទៅដល់ ទើបបង្កជាក្ដីឃាតកម្ម។ ប៉ុន្តែនេះមិនមែន!  ជនរងគ្រោះគឺត្រូវបានឃាតករធ្វើទារុណកម្ម រួចទើបសម្លាប់ នេះបញ្ជាក់បានថាឃាតករនិងជនរងគ្រោះជាអ្នកស្គាល់គ្នា។ ម្យ៉ាងទៀត ឃាតករហាក់មានគម្រោងទុកមុន សូម្បីកាមេរ៉ានិងប្រព័ន្ធភ្លើងនៅជាន់ក្រោមសុទ្ធតែត្រូវបានផ្ដាច់ តែបែរជាភ្លើងក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់លោកភេត្រានៅអាចប្រើបានធម្មតា។ ឃាតករបំណងចង់ឱ្យលោកភេត្រាមកឃើញគំនូរនៅលើជញ្ជាំង ហើយឆ្លៀតពេលលោកភេត្រាភិតភ័យរត់ចុះមកខាងក្រោម ឃាតករក៏ធ្វើសកម្មភាពភ្លាម។

តែមើលទៅជនល្មើសមានជំនាញណាស់ ម្ដេចនឹងអាចជាអ្នកស្រីកល្យាណ? ម្យ៉ាង អ្នកស្រីបានអះអាងថាអំឡុងពេលនោះ គាត់គឺកំពុងរង់ចាំលោកភេត្រានៅផ្ទះ។

មុននេះ អធិភូបានដាក់ការសង្ស័យទៅលើមនុស្សចំនួនបីនាក់រួចទៅហើយ  ក្នុងនោះក៏មានអ្នកស្រីកល្យាណម្នាក់ដែរ។ ប៉ុន្តែអធិភូបានស្ដាប់ការវិភាគរបស់ឯករាជ្យមុននេះ ឃើញថាឯករាជ្យមានជំនឿជាក់លើការសង្ស័យចំពោះអ្នកស្រីកល្យាណ ទើបនាយអធិភូចង់ឱ្យមានការបញ្ជាក់ច្បាស់លាស់ជាងនេះ។

ឯករាជ្យតប៖

ឃាតករឯណាដែលសុខៗមកសារភាពថាខ្លួនឯងជាជនល្មើសនោះ។ បើសិនជាឃាតករត្រូវបានជួលឱ្យមកសម្លាប់លោកភេត្រា អ្នកដែលជួលនោះច្បាស់ជាធ្លាប់ចេញចូលនិងស្គាល់ច្បាស់គ្រប់ច្រកល្ហកមិនខាន ព្រោះកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពដែលនៅក្នុងបន្ទប់របស់លោកភេត្រាត្រូវផ្ដាច់ លើកលែងតែអំពូលភ្លើងប៉ុណ្ណោះ។

ថាហើយឯករាជ្យនិងអធិភូក៏អង្គុយស្ងៀមស្ងាត់រៀងខ្លួន។

មើលសភាពរបស់ពួកគេចុះ ម្នាក់ៗដូចមនុស្សភ្លឹកស្មារតីអ៊ីចឹង។

…

សម្ដីឯករាជ្យមានហេតុផល ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅមិនទាន់ប្រាកដចិត្តនោះទេ។ ហើយថ្ងៃស្អែកនេះ ខ្ញុំត្រូវតែដឹងឱ្យបានថារវាងពួកគេទាំងបីមានទំនាក់ទំនងអ្វីជាមួយគ្នា។

បើទោះបីជាខ្ញុំគាំទ្រការលើកឡើងរបស់ឯករាជ្យពិតមែន ប៉ុន្ដែខ្ញុំនៅតែបន្តដាក់ការសង្ស័យទៅលើកញ្ញាឧមា អ្នកស្រីកល្យាណ និងលោកឧត្តមដដែល លុះត្រាតែមានព័ស្តុតាងដែលអាចបញ្ជាក់បានថាអ្នកណាជាឃាតករពិតប្រាកដ។ ប៉ុន្តែវាមិនមែនជារឿងធម្មតានោះទេ នៅមានគំនូរលើជញ្ជាំងទៀត។ តើក្រៅពីពួកគេទាំងបីនាក់ នៅមានអ្នកណាឱ្យសង្ស័យទៀត?!

មកដល់ពេលនេះហើយ ខ្ញុំនៅតែមិនទាន់អាចធ្វើការសន្និដ្ឋានបានថាគំនូសលើជញ្ជាំងនោះជាអ្វីឱ្យប្រាកដនៅឡើយទេ។ ប្រសិនបើឃាតករគ្រាន់តែគូសក្នុងន័យបំភ័យដល់ជនរងគ្រោះ ហេតុអីចាំបាច់រចនារូបភាពលាក់បង្កប់ធ្វើអ្វី? ម្យ៉ាងរូបភាពនោះមិនមែនអ្នកណាក៏អាចគូសបានដូច្នេះនោះទេ រូបភាពដែលសំបកក្រៅរញ៉េរញ៉ៃទាក់ទាញភាពភ័យខ្លាចរបស់អ្នកមើល តែបែរជាមានលាក់នូវអាថ៍កំបាំងប្រៀបដូចប្រស្នាក្នុងសិល្បៈនៃគំនូរនេះទៅវិញ។

រាប់ចាប់ពីវិនាទីដែលខ្ញុំនិងឯករាជ្យបានបញ្ឈប់ការសន្ទនា ដោយរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់រៀងខ្លួនអស់ពេលជិតមួយម៉ោងទៅហើយ ខ្ញុំមិនអាចដកក្រសែភ្នែកពីរូបភាពលើជញ្ជាំងដែលខ្ញុំបានថតនៅក្នុងទូរសព្ទដៃរបស់ខ្ញុំកាលពីពេលរសៀលនោះសោះ។ ភ្នែកកាន់តែសម្លឹង ចិត្តកាន់តែជាប់ជំពាក់ អារម្មណ៍កាន់តែចង់ដឹងចង់ស្វែងយល់។

និយាយពីគំនូ ដ្បិតតែខ្ញុំមិនអាចកំណត់រូបភាពរបស់វាបាន ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចប្រាប់បានថារូបគំនូដែលខ្ញុំកំពុងមើលនៅក្នុងទូរសព្ទដោយយកចិត្តទុកដាក់ពេលនេះ កាន់តែមើល កាន់តែយល់ថាវាជាប្រស្នា។ គ្រប់យ៉ាងនៃគំនូរនេះ ហាក់ដូចជាចង់បង្ហាញអ្វីមួយតែបែរជាដាក់លក្ខខណ្ឌអាថ៍កំបាំងទៅវិញ។ បែបនេះគួរតែហៅថាប្រស្នាបែបសិល្បៈគំនូរ។

ប៉ុន្តែ…ឈប់សិន! អេ! នៅត្រង់ចំណុចខាងស្ដាំដូចជាមានតួលេខ តែថា…

អធិភូកំពុងជក់នឹងការវិភាគលើគំនូសដែលនាយសន្និដ្ឋានថាជាប្រស្នាបែបសិល្បៈគំនូរ នាយសម្លឹងមើលហើយមើលទៀត ក្រសែភ្នែករបស់នាយសឹងតែគ្របដណ្ដប់រូបភាពទាំងមូលទៅហើយ។

ដោយឃើញអធិភូផ្ដោតអារម្មណ៍មើលទៅទូរសព្ទពេក ឯករាជ្យក៏សួរភ្លាម៖

ឯងធ្វើអីហ្នឹង? ដូចជាយកចិត្តទុកដាក់ម្ល៉េះ។

អធិភូតប ៖

អរ! ឃើញបរិយាកាសស្ងាត់ពេកចង់ចាក់ចម្រៀងកំដរអារម្មណ៍។

ល្អតើ កុំឱ្យឮសំឡេងឆ្កែលូពីខាងក្រៅ ព្រឺរសម្បុរណាស់!! ហើយឯងចង់ដាក់បទអី? ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

ទំនួញប្រែត។

អាឆ្កួត!!

ហាសហា លលេងទេ! យើងកំពុងមើលគំនូរលើជញ្ជាំងក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់លោកភេត្រា ដែលថតបានកាលពីរសៀល។

រួចចុះយ៉ាងម៉េចហើយ?

អធិភូតបដោយទឹកមុខស្មើ៖

ឯងគិតថាគំនូរនេះយ៉ាងម៉េចដែរ?

អធិភូនិយាយបណ្ដើរក៏ហុចទូរសព្ទដៃរបស់ខ្លួន ដែលមានរូបភាពលើជញ្ជាំងនោះឱ្យទៅនាយឯករាជ្យ។

ឯករាជ្យតប៖

យើងយល់ថាវារញ៉េរញ៉ៃតែចម្លែកគួរឱ្យស្វែងយល់ ទាស់ត្រង់ថា…

អ្វី?!

គឺទាស់ត្រង់ថាមើលរូបនេះស្របពេលឆ្កែលូ វាដូចជាព្រឺព្រួចព្រឺរម្បុរយ៉ាងមិចមិនដឹងទេវើយ និយាយភ្លាមបះរោមភ្លាម!

អធិភូតបដោយសំណួរ ៖

ឯងយល់ថាវាចម្លែកយ៉ាងម៉េច?

យើងក៏មិនច្បាស់ដែរ តែមានអារម្មណ៍ថាវាជាការលេងសើចរបស់ឃាតករច្រើនជាង។

នាយឯករាជ្យបញ្ចប់សំនួនរួចក៏លង់លក់ទៅ។ ប៉ុន្តែអ្នកដែលអង្គុយក្បែរនោះ ម៉ោងជិត៣ទៀបភ្លឺហើយនៅតែស្មិងស្មាធិ៍ចំពោះអេក្រង់ទូរសព្ទមិនឈប់សោះ។

…

វាមិនអាចទៅរួចនោះទេថាជាការលែងសើចរបស់ឃាតករ!

មែនហើយ! មុននេះខ្ញុំបានឃើញដូចជាមានតួលេខនៅត្រង់ចំណុចពណ៌ក្រហមបែកឈូកដែលស្ថិតចំចំណុចកណ្ដាលនៃគំនូរ។

លើកនេះ ខ្ញុំផ្ដើមពិនិត្យពីចំណុចក្រហមបែកឈូក។ ​ហើយមុននេះលេខដំបូងដែលប្រទះសឹងតែចែកមិនដាច់ពីខ្សែបន្ទាត់គឺលេខប្រាំបី។

ខ្សែបន្ទាត់ស៊ាំញ៉ាំណាស់! …អរ ខ្ញុំយល់ហើយ! ខ្សែបន្ទាត់ជាគំនូស គំនូរដែលកើតចេញពីខ្សែបន្ទាត់ខ្វែងខ្វាត់ជាច្រើនក៏បង្កើតបានជាសិល្បៈគំនូរ។

…វាស្មុគស្មាញពេកហើយ! ខ្ញុំពិនិត្យមើលច្រើនដងហើយនៅតែរកមិនឃើញចំណុចផ្ដើមនៃខ្សែសោះ!

គំនូរប្រកបដោយសិល្បៈ វាអាចទៅរួចដែលថាចំណុចចាប់ផ្ដើមនិងចំណុចបញ្ចប់ជាខ្សែតែមួយ។ បើដូច្នេះ ចំណុចផ្ដើមនៃគំនូស វាអាចជាចំណុចចាប់ផ្ដើមនៃអាថ៍កំបាំងទាំងមូលក៏ថាបាន។ ហើយបើបែបហ្នឹងពិតមែន នៅតាមខ្សែបន្ទាត់អាចនឹងមានបង្កប់តួលេខផ្សេងទៀត។

គំនូរក្រហមលើជញ្ជាំង ទាំងខ្សែបន្ទាត់ទាំងតួលេខសុទ្ធតែពណ៌ក្រហម ចំណែកពណ៌ក្រហមបែកឈូកសឹងតែមិនអាចកំណត់បាន ព្រោះវាស្រដៀងគ្នាដល់ទៅកៅសិបភាគរយ(៩០%)ទៅហើយ។ វាមិនងាយក្នុងការកត់សម្គាល់នោះទេ បើទោះជាយកកែវពង្រីកជាជំនួយក៏ពិបាកក្នុងការញែកពណ៌ដែរ។

តើខ្ញុំគួររកតួលេខផ្សេងទៀតដោយរបៀបណា?

…ពិតមែនហើយ! ក្រហមបែកឈូក ចំណុចដំបូងដែលខ្ញុំប្រទះភ្នែកឃើញលេខប្រាំបីគឺនៅត្រង់ចំណុចដែលមានពណ៌ក្រហមបែកឈូក។

នាយអធិភូម្នាក់នេះ បើថាចាប់អារម្មណ៍ឬសង្ស័យអ្វីមួយហើយ គេនឹងរិះរកគ្រប់វិធីដើម្បីបញ្ជាក់ការពិតឱ្យបាន។ ម្យ៉ាងវិញទៀត អធិភូមានចិត្តអំណត់ណាស់ បើគេតាំងចិត្តធ្វើអ្វីហើយ ទោះត្រូវឡើងភ្នំភ្លើង ឬត្រូវហែលសមុទ្រទឹកកកក៏អធិភូនឹងស៊ូមិនថយដាច់ខាត។ ប៉ុន្តែ តើគ្រប់គ្នាដឹងទេថាមានកម្លាំងបណ្ដាលចិត្តអ្វីធ្វើឱ្យអធិភូខ្លាំងក្លានិងមានឧត្ដមគតិបែបនេះ?

និយាយចំពោះអធិភូ នាយជាមនុស្សដែលងាយនឹងចុះសម្រុងជាមួយមនុស្សជុំវិញខ្លួន ប៉ុន្តែមិនងាយឱ្យបញ្ហាជុំវិញខ្លួនមកបំផ្លាញនាយនោះទេ។ គ្រប់បញ្ហាតែងមានដំណោះស្រាយ មើលលើស្ថានភាពជាក់ស្ដែង ពឹងលើការថ្លឹងថ្លែងជាយុទ្ធសាស្រ្ត។  មួយប្រយោគនេះហើយ ដែលអធិភូទទួលបានកម្លាំងជំរុញចិត្តដ៏មហិមាពីប៉ាម៉ាក់របស់នាយ។

រយះពេលមិនប៉ុន្មានម៉ោងទៀតក៏ភ្លឺហើយ ប៉ុន្តែមើលទៅអ្នកកំលោះម្នាក់នេះ ហាក់ដូចជាមិនហត់នឿយក្នុងការតាមប្រមាញ់រឿងក្ដីឃាតកម្មនេះសោះ។ អធិភូមិនត្រឹមតែមិនសម្រាក ថែមទាំងកាន់តែផ្ដោតទៅលើការងារខ្លាំងឡើង។  តាមពិតមិនមែនមានតែអធិភូដែលកំពុងធ្វើការនៅក្នុងការិយាល័យនោះទេ នាយឯករាជ្យក៏នៅដែរ តែមិនដឹងថាឯករាជ្យគេងលង់លក់តាំងពីថ្មើរណា។

…

ខ្ញុំកាន់តែប្រាកដចិត្តថា ជនល្មើសមិនមែនជាឃាតករធម្មតានោះទេ។ មើលទៅតាមខ្សែបន្ទាត់ដ៏ខ្វែងខ្វាត់ តែនៅអាចកំណត់បានថា ឃាតករចាប់ផ្ដើមគូសពីចំណុចកណ្ដាល ហើយបង្កើតជាខ្សែបន្ទត់មួយយ៉ាងស្មុគស្មាញ រួចក៏បញ្ចប់គំនូសនោះទៅផ្ទៃខាងស្ដាំនៃគំនូរនេះ។ ហើយការសន្និដ្ឋាននេះ ខ្ញុំប្រាកដចិត្តច្បាស់ណាស់ ព្រោះទៅត្រង់ចំណុចនោះមានសញ្ញាខណ្ឌដែលឃាតករបានសរសេរនៅខាងស្ដាំនៃចំណុចបន្ទាត់នោះ ដូច្នេះទើបខ្ញុំគិតថាវាជាចំណុចបញ្ចប់នៃខ្សែបន្ទាត់ហើយ។

លេខប្រាំបីជាលេខដែលខ្ញុំបានរកឃើញពីដំបូងដ្បិតតែវានៅចំចំណុចកណ្ដាល ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាលេខដំបូងដែលឃាតករបានគូសនោះទេ។ មើលតាមលំដាប់នៃខ្សែបន្ទាត់ តួលេខមាន ២ ៣ ៧ ៨ ៣ ៧ ៤ ៣ ៦ ៣ ។ បានសម្រេចមួយដំណាក់កាលហើយ បន្ទាប់មកទៀតគឺអាថ៌កំបាំងនៃតួលេខទាំងដប់ខ្ទង់នេះ។

តើតួលេខទាំងនេះជាអ្វី?…ជាលេខកូដ!  ប្រស្នា!  ឬជាលេខសម្ងាត់នៅក្នុងអង្គភាពណាមួយ?

បើជាលេខកូដ វាជាកូដអ្វី? ចាំបាច់អីត្រូវបង្កប់ក្នុងរូបភាពបែបហ្នឹង។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើជាប្រស្នា វាក៏ល្មមមានហេតុផល ព្រោះតួលេខត្រូវបានបង្កប់ តែក៏នៅមានវិធីរកឃើញ មួយវិញទៀតតួលេខទាំងនេះអាចនឹងមានអត្ថន័យអ្វីម្យ៉ាងដែលជាប់ពាក់ព័ន្ធ ឬអាចជាអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងតាមរកនៅពេលនេះក៏ថាបាន។ រួចចុះបើមិនមែនជាប្រស្នា?!  តើវាអាចហ្នឹងទៅជាអ្វី?

បើជាលេខសម្ងាត់នៅក្នុងអង្គភាពណាមួយនោះ  បញ្ជាក់ថាឃាតករមិនមែនធ្វើតែម្នាក់ឯងនោះទេ ពួកវាអាចនឹងទុកលេខសម្ងាត់នោះដើម្បីទាក់ទងគ្នា។ ប៉ុន្តែ បើជាកូតសម្ងាត់របស់អង្គភាពណាមួយ សញ្ញាសម្គាល់មានតែមនុស្សក្នុងអង្គភាពទេដែលដឹង ហើយចុះហេតុអីចាំបាច់បង្កើតភាពភ័យខ្លាចនៅលើគំនូរធ្វើអី? ព្រោះបើមើលទៅសភាពគំនូរនេះ ឃាតករគឺមានបំណងចង់សំដៅមករកជនរងគ្រោះច្រើនជាងធ្វើសញ្ញាទុកឱ្យបក្សពួក។

…ឬមួយឃាតករមិនមែនធ្វើការជាក្រុម ប៉ុន្តែឃាតករនិងជនរងគ្រោះជា…ក្រុមតែមួយ! បើវាជាការពិតមែននោះ តើមានអាថ៍កំបាំងអ្វីរវាងពួកគេ? ហើយពួកគេជាអ្នកណា? តើវាអាចទៅរួចដែរទេ?!

ពឹងលើការវិភាគចំពោះសភាពសាកសពរបស់លោកភេត្រា អាចសន្និដ្ឋានបានថា ឃាតករចងគំនុំសងសឹកជាមួយជនរងគ្រោះ។ វាអាចទៅរួចដែលជនល្មើស និងជនរងគ្រោះជាអ្នកស្គាល់គ្នា។ ប៉ុន្តែបើដូច្នេះ មានន័យថាជនរងគ្រោះមិនមែនជាអ្នករកស៊ីធម្មតានោះទេ។ ត្រង់នេះត្រូវតែមានការបញ្ជាក់ពីអ្នកស្រីលក្យាណឱ្យច្បាស់ថា លោកភេត្រាពិតជាមានរបរតែមួយគត់គឺជាថៅកែហាងកាហ្វេ ឬមានអាជីពអ្វីផ្សេងទៀត។

រឿងតួលេខទាំងដប់ បើទោះជាខ្ញុំមានហេតុផលដើម្បីដាក់បន្ទុកលើការសង្ស័យ ប៉ុន្តែក៏ត្រូវទាមទារឱ្យមានការបញ្ជាក់ ព្រមទាំងភាពច្បាស់លាស់ផងដែរ។ មិនអាចវិនិច្ឆ័យ ដោយគ្រាន់តែការមើលឃើញនោះទេ គ្រប់យ៉ាងត្រូវតែលម្អិតទើបគ្មានការថ្លោះធ្លោយកើតឡើង។

មានភាគបន្ត…

«នេះជាតំបន់ Old City Hunt  ដែលធ្លាប់ជាកំណត់ត្រាទីបញ្ជានិងប្រតិបត្តិការក្នុងតំបន់នៃ ក្រុមទាហាន US Ghost Adventures !»

ថមនិងហានីកា ត្រូវបានមគ្គុទេសទេសចរផ្តល់ជូននូវដំណើររឿងសង្ខេបនេះព្រោះពីរនាក់គេ​កំពុង​ធ្វើដំណើរទេសចរទៅរក​កន្លែង​មួយដែលល្បីថាជាទីក្រុងត្រូវបានបោះបង់ចោលព្រោះខ្មោចលង។

តាមការណែនាំប្រាប់ក្នុងអ៊ីនធើណេត នេះធ្លាប់ជាទីប្រជុំជនប្រវត្តិសាស្ត្រ នៃអាមេរិក ហៅកាត់ថា St. Augustine ដែលមានចោរសមុទ្រ សត្វកំណាច មច្ឆាយក្ខ ក្រុម អ្នកប្រមាញ់សត្វចម្លែក និងឃាតករឆ្លងកាត់មុនពេលវាត្រូវបានលិចលង់ស្តារមិនរួច។

ហានីកា​ជាកូនខ្មែររៀនៅអាមេរិក ចំណែកថមជាមិត្ត​ប្រុសរបស់នាង​។

ការពិពណ៌នាដែលមិនគួរឱ្យជឿរបស់ពួកអ្នកអួតអាងបានធ្វើឱ្យអ្នកទាំងពីរសម្រេចចិត្តមកថតអំពីប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់ St. Augustine រួមមានសំណួរថា តើការលងបន្លាចក្នុងជីវិតពិត រឿងនិទាននៃការបាត់បង់ក្រុមអ្នកសង្គ្រោះគ្មានដំណឹងជាបន្តបន្ទាប់ មានការពិតកម្រិតណា។

នេះគឺជាតំបន់ដែលរឿងរ៉ាវអំពីវិញ្ញាណមាន​ចាស់គំរឹលបំផុតនៅអាមេរិក។ គេឱ្យឈ្មោះថា នេះជា ទីក្រុងចាស់បំផុតមួយរបស់អាមេរិកផងដែរ។

បន្ថែមពីលើភាពសប្បាយរីករាយដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច ពួកគេចាប់ផ្តើម​ធ្វើដំណើដោយរថភ្លើង និងចុងក្រោយបានជិះទូកអ្នកនេសាទជួលអ្នកភូមិកុលសម្ព័ន្ធចាស់ តម្រង់មក Old City Ghosts ដោយសារមិនមាន​អ្នកទូកណាព្រមបន្តដំណើរមកទៀតទេ។

Tom ហានីកា ​និងបានមិត្តរួមដំណើរ២នាក់ទៀត និងកូនកុលសម្ព័ន្ធចាស់ម្នាក់។ ពួកគេទាំងប្រាំត្រូវបានគេ​ ផ្តល់ឱ្យនូវផែនទី និងបញ្ជាទូកមកដោយខ្លួនឯង។ សរុបមកពួកគេមានគ្នា​៥នាក់ ក្នុងនោះស្រីពីរនាក់ និងប្រុសបីនាក់ អាយុក្រោម២៥ឆ្នាំទាំងអស់។

 កូនចិន-អាមេរិកឈ្មោះ បេន វ័យ២២ឆ្នាំ ដែលមាន​ការយល់ដឹងប្រវត្តិសាស្ត្រតំបន់នេះច្រើនជាងគេ ធានាដឹកនាំផ្លូវ និងមាន​ជនជាតិស្បែកខ្មៅ មកពីកុលសម្ព័ន្ធចាស់អាមេរិក​-កូលំបីឈ្មោះ តុក ជាអ្នកបញ្ជាទូកម៉ាស៊ីនរបស់កសិករ។

មិនមែនជារឿងចម្លែកទេដែលពួកគេ​មកដល់នៅពេលព្រលប់ និងត្រជាក់ ព្រមទាំង​ស្រេកឃ្លាន ហត់នឿយ។ ពួកគេដឹងមកស្រេចថា ម្នាក់ៗមាន​ការតស៊ូ ជាមួយបំណងសម្ងាត់ផ្សេងៗគ្នា​  ក្នុងនោះមាននារីពីរនាក់គឺហានីកា​និងនាង​រីយ៉ា ជនជាតិអាមេរិក ពួកគេចង់ធ្វើVlogតែប៉ុណ្ណោះ។ តុកចង់ទៅរក​វត្ថុពិសិដ្ឋមួយរបស់កេនយ៉ា ដែលមានពាក្យចចាមអារ៉ាមថា កប់ក្នុងសារៈមន្ទីរនាទីក្រុងនេះ។ រីឯថមមានចិត្ត​ចង់បានគ្រឿងពេជ្រព្រោះមានហាងពេជ្រធំបង្អស់មួយលេចបាត់ក្នុងអតីតMallចាស់។

ថម កុហកសង្សារគេគឺហានីកាថា ទីនេះជាកន្លែងប្រវត្តិសាស្ត្រមាន​សោកនាដកម្ម អគ្គីភ័យ ការប្រយុទ្ធគ្នា ឃាតកម្ម និងជំងឺដែលលាក់នៅពីក្រោយបាតុភូតទឹកលិច គេថាគេជាអ្នកសារព័ត៌មានដែលចង់សរសេរនូវការពិត តែតាមពិតគេចង់បាន​សម្បត្តិស្តុកស្តម្ភព្រោះស្គាល់ប្រវត្តិទីនេះច្បាស់។

​«ដំណើរកម្សាន្តនេះ នឹង​ត្រូវ​ឆ្លងកាត់កន្លែងដែលខ្មោចលងបំផុតលើលោកយើង!»

បេនខ្សឹបដាក់តុក តុកឈប់ដៃ​ដែលកំពុងចងទូក ហើយគ្រហឹម៖

«គេមិនឱ្យនិយាយលេងសើចទេ!»

ពួកគេឡើងពីទូក។ រីយ៉ា​ភ្លាត់មាត់ថា៖

«នេះគឺ ស្ថានីយ៍ចាស់ កណ្តាលទីប្រជុំជន St. Augustine!»

ហានីកា​ឱ្យមើលត្រីវិស័យក្នុងដៃរបស់រីយ៉ា។

«Mall  Diamond Augustine នៅក្បែរនេះមិនខាន!»

ថមនិយាយដោយអំណរ​ហើយលើកចង្កៀងបំភ្លឺពណ៌បៃតងមកពាក់លើថ្ងាស។

«ឯងចង់បានពេជ្រ?» Benសួរទាំងយកស្មាបុកថម។

ថមទម្លាក់ទឹកមុខ ពេលឃើញហានិកា​ងាកមករង់ចាំចម្លើយ។

«ទេ! យើងមកស្វែងរកការពិត!» ថមប្រកែកមុខក្រម៉ូវ។

«ខាងណោះមាន​ទ្វារធំ!» រីយ៉ាចង្អុល ចំណែកតុកចាប់ផ្តើមថតនឹងកាម៉េរាធំថ្ពក់លើករបស់គេ។

Ben ងាកមកសួរតុក៖

«ឯងជាម្ចាស់ស្រុក ធ្លាប់មកដល់កន្លែងនេះទេ?»

«ខ្ញុំបបួលច្រើនដង គ្មានអ្នកណាមកទេ!»

«លើកនេះឯងសំណាងហើយបានចួបពួកយើង!»

«សង្ឃឹមថាបែបនេះចុះ!»

ថាហើយ​តុកក៏ដើរហួសទៅ សម្តែងភាពមិនពេញចិត្ត​នឹងBenសោះ ។ ពួកគេ​ទាំងប្រាំចូលតាមទ្វារធំដែលជាអតីតច្រកចូលនៃMall។

ផ្សារទំនើបដ៏ធំនេះ​ត្រូវលិចទឹកជាយូរមកហើយ។ ស្លែកាន់និងមានក្លិនច្អាប តែភ្លើងប្រើថាមពលសូឡានៅតែភ្លឺដដែលគ្រាន់តែកន្លែងខ្លះត្រូវស្រអាប់ងងឹត។

មាន​ក្តារនិងកំណល់ជាច្រើនត្រូវបានគេទម្លាក់ជាផ្លូវសម្រាប់ឈានដើរជាជួរៗនិងគ្រប់ទិស បញ្ជាក់ថា​ទឹកនេះរាក់ទេ។

«ពួកយើងគួរនៅជាមួយគ្នា​គ្រប់ជំហាន!» ហានីកានិយាយឡើងដាក់ថម។

«មិនដែលទេ! យើងអាចដូរទិសដៅដែលយើងចាប់អារម្មណ៍ហើយ​ណាត់គ្នា​កន្លែងណាមួយ!»

រីយ៉ានិយាយឡើងធ្វើឱ្យពួកអ្នកផ្សេងគិតថា នាងក៏មាន​គំនួចចង់ទៅរកអ្វីម្យ៉ាងដែរ។

តុក លើកឡើងយ៉ាងក្រអឺតថា៖

«សោរទូកនៅនឹងខ្ញុំ! យើងជុំគ្នា​ម៉ោងប៉ុន្មាន? ៥ម៉ោងទៀត! បើមិនមិនឃើញអ្នកណាមក ហើយចាំបាច់ត្រូ​វចេញ ខ្ញុំនឹងទៅចោល!»

«កុំនិយាយធ្វើមើលតែឯងម្ចាស់ពួកយើង!» Benខឹង។

«ទេយើងគោរពពេលម៉ោង!»តុកតវ៉ាហើយងាកមកមើលស្រីៗឱ្យជួយអន្តរាគម។ រីយ៉ាចាប់ផ្តើមកាត់សេចក្តី៖

«ភ្លឺ! ទុកពេលបែកគ្នាពីនេះទល់ភ្លឺ! »

«ម៉ោង!!! និយាយម៉ោងវិញបានច្បាស់ជាង! ម៉ោង៦ ឬ៧ឬ៨?»

«៦!»ហានីកា​ឆ្លើយ ថមស្តាប់ពួកនាងតែភ្នែកគេផ្តោតម្រង់ជណ្តើរយន្ត។

នៅខាងលើពីមុខនោះមាន​ហាងមួយមាន​ស្លាកថា«Diamond World »…គេមិនគិតថា នឹងចាំដល់ព្រឹកទេ។

«កុំយូរពេក!យើងឃ្លានណាស់ហើយទីនេះក៏មិនល្អលេងយូរដែរ ពីរម៉ោងទៀតបានហើយ!»

តុកគិតពីវត្ថុពិសិដ្ឋនៃកុលសម្ព័ន្ធគេ រីឯសារៈមន្ទីរគឺនៅជាន់ទី៥ ចុងប៉ូចនៃMallនេះ។

«អូខេ!» គេឆ្លើយខ្លីដូចជាខ្សុយ​ហើយងើយមើលទៅលើតាមប្រលោះចំហកណ្តាល។ ភ្នែកគេដូចជាឃើញអ្វីម្យ៉ាង ជាមនុស្សអើតមក តែលឹបទៅវិញបាត់។

ទីក្រុងខ្មោចនេះ ម្តេចមានមនុស្ស​នៅ?

«ស្អីគេអ៊ីចេះ?»

គេរអ៊ូដៃគេលូកយកកាំបិតខ្លីមានស្រោមសត្វពីក្នុងសាក់កាដូ។ Ben រាវរកកាំភ្លើងខ្លីដែលលាក់សម្ងាត់ក្នុងអាវជាប់ទ្រូង។  ឯស្រីៗថយក្រោយមកពួនបន្តិច។

«ឃើញអី?» Ben សួរ ចំណែកថម ចាប់អារម្មណ៍ចង់ទៅតែហាងពេជ្រ។

«មនុស្ស​អើតមកពីជាន់ទីពីរ!»តុកខ្សឹបៗ។

ទាំងអស់គ្នា​ងើយសម្លឹងតាមភ្លាម។

គ្មានអ្វីទាំងអស់។

«បើសិនណាជាមានមនុស្សពិតជា​ល្អហើយ!»

ហានីកាធ្វើជានិយាយកម្លា។

«ក្រែងថា ទីក្រុងនេះត្រូវបានបោះបង់ចោល?»

តាមពិតនាងធ្លាប់បានអានអំពីរឿងនិទាន ដែលមានគេស្រាវជ្រាវយ៉ាងល្អិតអំពីព្រឹត្តិការណ៍ជាក់ស្តែងមុនទីនេះត្រូវបានបោះបង់។

មគ្គទ្ទេសក៍ដែលមានបទពិសោធន៍ និងអ្នកជំនាញខាងប្រវត្តិសាស្ត្រ ជាច្រើនបានធ្វើដំណើរមកមុន ហើយមុនពេលពួកគេបានបាត់ដំណឹង គេបានរៀបរាប់អំពីរឿងរ៉ាវដែលចួបប្រទះក្នុងអ៊ីនធើណេត។

នាងគិតថា វាត្រឹមជាការលងបន្លាចធ្វើឱ្យ St. Augustine កាន់តែលែងមានអ្នកណាចង់មក។ នាងជាទាហានស៊ីឈ្នួលដែល FBI ជួល ហើយពួកគេសង្ស័យថា អតីត​អ្នក​ស្រុក​ដែល​ស្លាប់​ដោយសារ​សង្គ្រាម មានតំណគ្នាធ្វើជាទាហានលួចលាក់បម្រើឱ្យពិភពឥស្លាមនៅទីនេះ។

«មានអ្នកណាមានកាំភ្លើងទេ?» តុកសួរដោយក្រឡេកវិលជុំ។

«ពួកយើងជាអ្នកសិក្សា មានកាំភ្លើងពីណាមក!» ថមនិយាយ។

សំឡេងរបស់រីយ៉ាលាន់ឡើងពេលនាង​ថតវីដេអូ៖

«អស្ចារ្យ​​!!!!​យើងបានមកដល់ហើយ! នេះដំណើរកម្សាន្ត ក្នុងភាពងងឹតដែលមានពន្លឺមកពញ្ញាក់! ជា ដំណើរកម្សាន្តផ្តោតលើកន្លែងផឹកស្រាពិសេសមួយឃើញទេ ហាងស្រាថ្លៃៗនៅខាងឆ្វេងដៃ វាអត់គិតលុយទេ តែវាងំល្អណាស់ វាត្រូវបានផលិតមកនិងទុកចោលច្រើនឆ្នាំបំផុត!»

«យើងចែកផ្លូវគ្នា! ខ្ញុំទៅលើ! »

ថមនិយាយព្រោះជក់ចិត្ត​នឹងគ្រឿងពេជ្រ។

«ទៅទេ?»គេងាកមកហៅនាង​។

ហានីកា​សម្លឹងមុខម្នាក់ៗហើយសួរឡើងថា៖

«មួយម៉ោងទៀតចួបគ្នាទីនេះល្អទេ? ចួបហើយចាំគិតទៀត! ចាំណាត់ឡើងវិញជាថ្មីបានទេ?»

«អូខេ!» Ben លើកដៃហើយចាកចេញសំដៅទៅខាងស្តាំដែលមាន​ស្លាកពីចម្ងាយថា «រោងកុន»។ រីយ៉ាឈាន​ឆ្ពោះទៅហាងស្រា ថមវិញគេ​ដឹកដៃហានីកាដើរមួយៗសំដៅទៅជណ្តើរយន្ត ដោយមាន​តុកនៅសល់ម្នាក់ឯងងើយសម្លឹងជាន់លើ។

ក្រោយមកគេសម្លឹងជើងរបស់Benនិងហានីកា។ ពួកគេទាំងបួនមកពីទីក្រុង មានស្បែកជើងល្អ​ប្រឆាំងការឆក់ភ្លើង និងស្លែរអិលគ្រប់យ៉ាង ឯគេជាក្មេងកុលសម្ព័ន្ធដែលមាន​តែស្បែកជើងប្រមាញ់។

គេឈានបន្តិចម្តងៗសម្លឹងជុំវិញ ខណៈលើជណ្តើរ បាត់ប្រុសស្រីទាំងពីរហើយ។

ងាកទៅខាងរោងកុន ក៏មិនឃើញBen។ តើBenចង់បានអ្វីពីក្នុងរោងនោះទៅ? ​តុកគិតហើយងាកមកសម្លឹងហាងស្រា គេឃើញនាង គឺរីយ៉ា កំពុងរៀបកាម៉េរាថតវីដេអូ។

នាង​បែរខ្នង…គេញញឹមហើយខ្សឹប៖

«នាង​មុនគេចុះ!»

តុកទះដៃបីដង មនុស្ស​ម្នាក់សម្រូតខ្លួនតាមរយៈខ្សែវល្លិចុះមកដល់។ រាងកាយកន្ទ្រើងនិងប្រឡាក់។ គេនោះមាន​ស្បែកខ្មៅ ភ្នែកធំថ្មែ និងមាន​កាន់កាំបិតនៅដៃម្ខាង។

តុកងក់ក្បាលហើយនិយាយភាសាកុលសម្ព័ន្ធ៖

«FBI នៅជាន់ខាងលើ! ចំណែកនៅក្នុងហាងស្រាជាអ្នកVlog»

—–

៣០នាទីក្រោយមក ពួកគេវិលមកកន្លែងចាស់វិញ ហើយរីករាយជាមួយ​ការសម្លាប់។ ដៃតុក​យួរក្បាល រីយ៉ា ហានីកា និងថម។ គ្រឿងពេជ្រញាត់ពេញមាត់ថម។

«អាម្នាក់ចុងក្រោយក្នុងរោងកុន!» តុកនិយាយទៅកាន់មនុស្ស​តោកយ៉ាកដែលមិនចេះបញ្ចេញសំឡេងតែចេះស្តាប់។

ពួកគេដើរសំដៅទៅរក Ben ។ ទ្វាររោងកុនរបើក​តែខាងក្នុងងងឹតណាស់។​ Ben មានភ្លើងដែរទេតើ ម្តេចងងឹតម្ល៉េះ?

ពីរនាក់នេះមើលមុខគ្នា​រួចក៏ឈានចូលទៅប្រុងសំឡេះ Ben ដូចអ្នកមុនទាំងបី។ ផាំង! ពួកគេដួលស្លាប់ក្រោមស្នាដៃរបស់កូនចិនអាមេរិក។

តុកងាកមើលឪពុកវាដែលត្រដរខ្យល់ស្លាប់ ខ្លួនវាផ្ងារលើទឹក កម្រើកមិនបាន។

Benឈានចេញមក ហើយបាញ់បង្ហើយឪពុកវាចំកណ្តាលថ្ងាស។ បាញ់តុកចំបំពង់ក។ វាត្រដរខ្យល់។

Benនិយាយខ្សឹបៗ៖

«ប៉ាអញបានមកទីនេះ ហើយថតរូបពួកឯងពីរនាក់ឪកូនផ្ញើទៅអញ! គាត់ប្រាប់ថា​បើគាត់មិនវិលមកផ្ទះ ពួក ឯងជាអ្នកសម្លាប់គាត់!»

ចប់

អ្នកស្រុកតំណាលតៗមកថា គាត់ជាវិញ្ញាណមិនទៅចាប់ជាតិ និងបន្តនៅលើដើមអម្ពិលធំមួយក្បែរវត្តចាស់។

ក្បែរនោះមាន​ដៃស្ទឹង និងមានស្មៅខៀវខ្ចី ក៏ប៉ុន្តែមិនដែលមានអ្នកណាហ៊ានទៅក្បែរដើម្បី​ចងគោឱ្យឆីទេ។ លើកលែងតែពូវុត្ថា ដែលទើបរៀបការថ្មីចូលមករស់នៅភូមិ​នេះ។  ថ្ងៃអាទិត្យដែលមាន​បុណ្យភូមិហៅថាបុណ្យដាលាន​ អ្នកភ្នំពេញបានមកលេងច្រើន ពូវុត្ថាធុញពេកក៏ដឹកគោចងឱ្យទៅឆីស្មៅក្បែរកន្លែងមីងចាន់។ ពេលនោះខ្យល់បោកត្រសៀកៗ ពូស្រវាចងអង្រឹង​ហើយលក់បានមួយភាំង។

គាត់ដឹងខ្លួនឡើងព្រោះឮសូរកង់រទេះ។

វាជារទេះគោមួយមាន​នឹមគោចាស់ពីរ ហើយលើរទេះមាន​ប្រក់ដំបូលនិងកូនទ្វារពណ៌បៃតងប្រក់ស្បូវ។ ពូបង្ហាញភាពងឿងឆ្ងល់ ហាក់ដូចជាមិននឹកស្មានថាទីនេះមាន​រទេះចម្លែកបែបនេះ បង្ហាញខ្លួននោះទេ។

គាត់ញីភ្នែកសម្លឹងរហូតដល់បាត់ងងុយ​ស្វាងចែសក៏ក្រោកអង្គុយ​ទើបដឹងថា គោគាត់បាត់ហើយ។

គាត់ក្រឡេកទៅរទេះ យល់ថា​ពិតជាគោរបស់ប្រពន្ធគាត់ត្រូវទឹម។

ពេល​ឡើង​ទៅ​ដល់ក្បែរភ្លាម គាត់រឹតតែស្រឡាំងកាំងព្រោះគោទាំងគូចាស់ៗ ទ្រុឌទ្រោម។ គាត់ញីភ្នែកហើយ​ឆ្ងល់ថា តើហេតុអ្វីបានជាគ្រប់យ៉ាងបែបនេះ? វាជាយល់សប្តិឬអ្វី?

​ភ្លាមទ្វារបៃតងកម្រើករបើក ហើយ​តាចាស់ម្នាក់​បានអើតចេញមក។ គាត់លស់ព្រលឹងជាខ្លាំងព្រោះនោះជារូបគាត់បេះបិទ។

គាត់ទន់ជើងមិនអាចឈរបានទៀតទេ ដោយអុកគូទទឹប។ ស្នូរជើងមនុស្ស​មកពីក្រោយ គឺមាត់បឹងគាត់ត្រេកអរខ្លាំងណាស់ គិតថាមានជំនួយ ក៏ស្រែកឡើងថា៖

«ជួយ! ជួយ! យល់សប្តិអាក្រក់!»

​ ពេលងាកក្រោយមក គាត់បានឃើញ មនុស្ស​មួយក្រុមប្រឡាក់និងគគ្រិច វារឡើងមកពីក្នុងទឹក។ ពួកគេគ្មានសក់ និងមាន​មុខជាខ្មោចប្រេត។

 អ្វីមួយរមាស់ៗធ្លាក់ស្រោចលើគាត់។

គាត់អើតឡើងមកលើ ឃើញព្រាយមួយមុខជាស្ត្រីចាស់ ស្គមដណ្តប់ឆ្អឹង មានភ្នែកធំៗ ខមមករកគាត់យ៉ាងកំណាច។

ពូវុត្ថា​ស្រែកមិនចេញសំឡេងទេ គាត់ខំ​ថយក្រោយ រកផ្លូវនឹងទៅ តែក៏ត្រូវ​ស្លន់ដល់សន្លប់ភាំងស្មារតី។

ពេលដឹងខ្លួនឡើងគាត់ឃើញអ្ន​ក​ភូមិជាច្រើននៅព័ទ្ធជុំវិញ​គ្រែរបស់គាត់។ ពួកគេ​សង្គ្រោះគាត់ដោយពិធី​សាសនាផ្សេងៗ។

បីខែក្រោយមក គាត់ក៏នៅតែឈឺ និងស្គមស្គាំង សក់ជ្រុះសឹងអស់ពីក្បាល។ អង្គុយ​ឃ្លុំ មិនមាត់មិនក មិនហ៊ានទៅណា​ហើយ​និយាយដដែលៗថា៖

«…ប៉ុន្តែតើនោះជាអ្នកណា?»។ ដៃជើងគាត់ញ័រ និងត្រជាក់ខ្លួន។

ដោយពិបាកនឹងកូនឈឺលស់ព្រលឹងបែបនេះ ម្តាយគាត់បានមកនៅថែទាំ និង ធ្វើម្ហូបឱ្យបំប៉ន។ ល្ងាចមួយ ពូវត្ថា និងប្រពន្ធគាត់ ម្តាយគាត់ និងម្តាយក្មេក​បានអង្គុយនៅជុំវិញកូនតុដាក់តម្កល់ពីមុខកសិដ្ឋាន ជាប់នឹងផ្ទះបាយ។

មេឃស្រអាប់ជាមួយ ផ្សែងអុសឈើ។ គ្រប់គ្នាហូប ប៉ុន្តែពូវត្ថាមិនបានហូប

«ស៊ុបគោនេះឆ្ងាញ់ណាស់» មីងដាជាប្រពន្ធគាត់ខំប្រាប់ ហើយម្តាយគាត់តឿនថា

«វុត្ថា! ឯងត្រូវខំហូប ព្រោះឯងស្គមស្លក់សល់តែស្បែកទេ!»

«ខ្ញុំមិនឃ្លានទេ!» ពូវុត្ថាសម្លក់ម្ហូបដូចជាខ្ពើម។  ម្តាយគាត់សម្លឹងមើលមកគ្រប់គ្នា​ដូចជាខូចចិត្តជាទម្ងន់។

យប់នោះ ភ្ញៀវមួយក្រុមបានមកដល់ពីស្រុកកំណើតរបស់ពូវុត្ថា គឺក្រុមភ្លេងនិង​ចម្រៀងបុរាណ ដែលមាន​តាម្នាក់ អ៊ំប្រុសពីនាក់មាន​ពុកមាត់ ស្លៀកពាក់អាវស និងដូនជីម្នាក់ អ្នកចម្រៀងបុរាណម្នាក់ឈ្មោះមីងម៉ៅ។

ក្រោយបាយហើយពួកគេ​​បានធ្វើដំណើរជាមួយឧបករណ៍តន្ត្រីទៅកាន់មាត់ស្ទឹងជាមួយភ្លើងគប់។ គ្រួសារពូវុត្ថានិងគ្រួសារប្រពន្ធគាត់បាននាំផ្លូវ។

ពូវុត្ថាត្រូវបានក្មួយថ្លៃគាត់ឈ្មោះ ម៉ាប់ ពាក់គាវលើខ្នង​ដ្បិតអីគាត់ដើរទៅមិនរួច។

ប៉ុន្តែ​ពេល​គាត់ឃើញ​ដើមអម្ពិល ស្រាប់តែ​បើក​មាត់សើច។

«ផ្ទះអញៗ»

អ្នកភ្លេងចាប់ដាក់ឧបករណ៍និងលេងភ្លេងហើយ អ្នកម៉ៅបានច្រៀងឡើងថា៖

«ផ្ទះនាង​ផ្ទះថ្មី ចូរនាងស្រីឡើងទុំនៅ!»

ពូវុត្ថាមានសោមន្សជាខ្លាំង គាត់ញញឹមនិង​បាន​សម្លឹង​មើល​ទៅលើ មុនពេលដួលចុះសន្លប់។

មនុស្សកាន់តែច្រើនបានប្រមូលផ្តុំគ្នាដើម្បីសែងគាត់ទៅផ្ទះ ចំណែក ស្ត្រីចំណាស់ឈ្មោះម៉ៅនៅតែច្រៀងដដែលថា៖​

«នាងដល់ផ្ទះធំ នាងកុំទៅភូមិ នាំតែគេស្អប់!»

ចាប់ពីពេលនោះ មានតំណាលទៀតថា អ្នកភូមិមិនមាន​អ្នកណាហ៊ានទៅបំពានដើមអម្ពិលនោះទៀតឡើយ។

គេជឿថា មីងចាន់វិញ្ញាណដែលមិនមានបងប្អូន កាលនៅរស់ ជាមេម៉ាយ កូនស្លាប់ចោល​ហើយត្រូវពួកគហិបតីជំនាន់បារាំងរឹបអូសអស់ដីផ្ទះ។

គាត់បានរត់ទៅនៅវត្តរហូតដល់កើតវិកលនិងអស់ជីវិតយ៉ាងសោកសង្រេង។ ធ្លាប់មាន​ការបាត់ខ្លួនដ៏ព្រឺព្រួច​នៃពួកទាហានបារាំងនិងគហបតីដែលប្លន់ដីគាត់​នៅក្រោយមរណភាពរបស់មីងចាន់។

អាថ៌កំបាំងនៃការបាត់ខ្លួនរបស់ពួកគេ ត្រូវបានគេសន្មតថា មកពីវត្តមានព្រាយដើមអម្ពិលព្រោះក្រោយមកសពទាហាន និងមនុស្ស​រំលោភដីបានអណ្តែតឡើងមកពីបាតស្ទឹងជាបន្តបន្ទាប់។

ពួកគេ ត្រូវបាន គ្រូមន្តអាគម ឬអារក្សចូលអះអាងថាមិនបានទៅចាប់ជាតិឡើយ ព្រោះមីងចាន់មាន​ឫទ្ធិខ្លាំងនិងបាន​រារាំង​។

ប្រសិន​អ្នកណាហ៊ាន​មកទីនេះ កកូរកកាយភាពស្ងប់នៃដើមអម្ពិល​នឹង​ត្រូវត្រឡប់ទៅវិញ​ដោយ​ ​រាលដាល​ជំងឺ ឬកើតចលាចល ធ្វើស្រែចម្ការ​មិនបានផល រស់នៅមិន​សប្បាយ​ចិត្តទេ។

គ្មាន​អ្នកណាហ៊ានទៅក្បែរដើមអម្ពិលនោះមកទល់ឥឡូវ៕

ខ្ញុំឈ្មោះ ផល្លា តែជាប្រុសទេ។ ខ្ញុំនៅកំលោះ និងមានចិត្ត​ចង់បានប្រពន្ធម្នាក់ពីភូមិឧទ្ធរដែរ។

ខ្ញុំបានទៅដល់ជាមួយនឹង​កាមេរ៉ាពាក់ក ហើយថតរូបជាច្រើនសម្រាប់ពីធីនោះ។ ពូម៉ាធឿន ជាមេឃុំរបស់មិត្តខ្ញុំគឺសម្លាញ់បុល ដែលជាស្មៀនគាត់។

នៅពេលពេញចិត្ត​ចំពោះការថតរូបនេះ ពូម៉ាធឿនបានអញ្ជើញខ្ញុំទៅលេងនៅការិយាល័យរបស់គាត់នាព្រឹកបន្ទាប់ដើម្បីជួយថតរូបគ្រួសារគាត់ជុំគ្នា។

ម៉ោងប្រហែល៨ព្រឹកខ្ញុំត្រូវបានស្មៀនបុលដឹកម៉ូតូទៅដល់។ បន្តិចមក ក៏បានឃើញ ប្រពន្ធមេឃុំម៉ាធឿន គាត់ឈ្មោះមីង សោភក្រ្ត នាំស្រីក្រមុំពីរនាក់មកដល់។ គាត់ថាម្នាក់ជា ក្មួយគាត់ និងម្នាក់ជាប្អូនពៅគាត់។

ពួកគេមាន​រូបសម្រស់ល្អឥតខ្វះ តែមិនមាន​មាត់កជាមួយខ្ញុំទេ​ហាក់អៀនអន់ច្រើន។

នាង​ម្នាក់ជាក្មួយ របស់គាត់ឈ្មោះស៊ីថា និងប្អូនពៅគាត់ឈ្មោះ​ដានី។

ដានីស្លៀកពាក់ទំនើបតាមបែបអ្នកភ្នំពេញ។ នាងមានកំព្យូទ័រមួយមកតាម​និងអង្គុយក្បែរបង្អួច ធ្វើការជាមួយកំព្យូទ័រមិននិយាយរកអ្នកណាទេ។

ចិត្តខ្ញុំពេញចិត្ត​ដានីខ្លាំងណាស់ ពិតជាចាប់អារម្មណ៍នាងមែនទែនតែនាង​តោះតើយព្រោះខ្ញុំមិនសង្ហាមិនឡូយឆាយ។ គំនិត​នៃ​ការ​ថត​រូបជុំគ្នា ​គឺប្រពន្ធមេឃុំ​ចង់ណែនាំពួកនាងមកឱ្យខ្ញុំសោះ ប្រហែលដឹង បុលថា ខ្ញុំចង់បានភរិយាស្រុកនេះ។

នៅម៉ោងប្រហែល១០ ការរៀបចំទាំងអស់ត្រូវបានបញ្ចប់សម្រាប់ការថត។ ស្ត្រីក្មេងទាំងពីរនាក់ គឺត្រូវបានដាក់​ឱ្យឈរ​អមលោកនិងលោកស្រីមេឃុំដែលអង្គុយ​លើកៅអីវែងធ្វើពីគ្រញូង។

ខ្ញុំបានរំកិលខ្លួនជាមួយកាមេរ៉ាផ្តិតរូបជូនពួកគេ​ដោយ​ប្រិតប្រៀងបំផុត។ ពេលចប់ ពួកគេ​វិលទៅវិញ ខ្ញុំជាប់រវល់ត្រូវមេឃុំនាំដើរថតបរិវេណការិយាល័យនិងចម្ការម្រេចរបស់ប្រជាជន។

នៅល្ងាចនោះ ខ្ញុំបកមកភ្នំពេញវិញ។ មកដល់បន្ទប់ជួល ការងារមុនគេ គឺខ្ញុំឆែករូបថតដានី។

ខ្ញុំដកកាម៉េរ៉ាមក​មើលតែអស់​សំណើច​បំផុត ក្នុងរូបមាន​តែ​ប្តីប្រពន្ធមេឃុំនិងក្មួយគាត់ស៊ីថា ចំណែកនាង​ដានីមិនឃើញរូបទេ។

«ឆ្កួតអី?»

ខ្ញុំស្រែក ឡើង​បន្ទាប់មកអ្នកស្រមៃថា នាងនៅទីនោះឈរក្បែរបងស្រីនាង​ ហើយមិនញញឹម តែបានថត​និងបានពិនិត្យ​ឃើញច្បាស់ណាស់ក្រោយថត។

ខ្ញុំមានការព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងពេលចូលងូតទឹក ហើយគិតថានេះមកពីខ្ញុំហត់ពេក។ ចេញមកវិញ បើកមើល ក៏ដដែល។ មនុស្ស​ថតបួននាក់ឃើញតែបីនាក់?

ដោយមិនអាច​ទ្រាំបាននឹងហេតុភេទចម្លែកនេះខ្ញុំបានខលទៅរកស្មៀនបុលជាមិត្ត​ហើយសួរឡើងទាំងមិនសប្បាយចិត្ត​ថា៖

«នែ៎! ​ឯងជឿដែរ​ថា ខ្ញុំថតមេឯង​ឃើញ​មាន​មនុស្ស​តែ​បី​នាក់! គាត់ប្រពន្ធគាត់និងក្មួយគាត់ ប្អូនពៅ​របស់គាត់មិនឃើញ​ទេរូបណាក៏មិនឃើញ!»

​«លេងសើចម៉្លេះ?»បុលបានបន្ទរមកតាមទូរសព្ទ​។

ពិតជាលេងសើចមែន ខ្ញុំបែកញើសជោកហើយប្រញាប់ភ្ជាប់កាមេរ៉ាទៅមើលក្នុងកំព្យូទ័រក្រែងបានច្បាស់ជាង?

ដំបូងខ្ញុំអរណាស់ ព្រោះឃើញនាង​ក្នុងសន្លឹក​រូបថត​តែមួយក្រឡេក​មកវិញនាងក៏បាត់ទៀត? ពេលដំបូងឃើញនាងឈរខាងស្តាំ​កៅអី​យ៉ាង​ច្បាស់ ហើយពេលនេះម្តេចសល់តែបីនាក់?

​ជា​លទ្ធផល​ខ្ញុំមិនអាច​​ផ្តោត​អារម្មណ៍បាន​បន្តិចណាសោះ។ ពូមេឃុំឱ្យខ្ញុំផ្តិត​ធំតាំងជញ្ជាំងឱ្យគាត់ តើផ្តិតយ៉ាងម៉េចបើយ៉ាងនេះ?

ខ្ញុំបានយករឿងនេះពិភាក្សាជាមួយអ៊ំប្រុសម្នាក់ជាអ្នកជិតខាង ។ អ៊ំស្តាប់ដំណើរទំនងហើយ​ក៏ស្លេកមុខ ពន្យល់ខ្ញុំថា នាងអាចជា«ខ្មោច»។

នេះ​ជា​​គ្រាប់បែក​ធំ​ពេកណាស់​សម្រាប់ឱ្យ​ខ្ញុំ​អាច​លេបទទួលយក​បាន។ ដូច្នេះ ខ្ញុំ​បាន​ឈប់ជជែកហើយគិតទាំងហ្មងសៅ។

​ខ្ញុំមិនជឿរឿងខ្មោចទេ ប៉ុន្តែ ពិតជា​បានថតហើយមិនជាប់ពិតមែន។

ចុងក្រោយទៅ ខ្ញុំសម្រេចចិត្ត​ខលទៅពូមេឃុំតែម្តងដោយសារភាពនូវរឿងចម្លែក​អស់ទាំងនោះ។  ជាការពិតមេឃុំម៉ាធឿនមិនបាន​ភ្ញាក់ផ្អើលអ្វីសោះទេ គាត់ថា នេះមិនមែនជារឿងថ្មីទេ គាត់ចួបបញ្ហា​នេះជានិច្ច​ហើយកើតទុក្ខឆ្ងល់ជាខ្លាំង នៅពេលដែលដានីថតមិនដែលជាប់ សូម្បីធ្វើអត្តសញ្ញាណ​អត្រានុកូលដ្ឋាន​ផ្សេងៗបានជាគាត់ហៅខ្ញុំម្នាក់ទៀតទៅថត។

ប៉ុន្តែ…ការទទួលស្គាល់របស់គាត់​ថានេះមិនមែនជាកំហុសខ្ញុំក៏នៅមិនអាចរម្ងាប់ភាពងឿងឆ្ងល់ទាំងអស់ពីទ្រូងខ្ញុំដាច់ខាត។

តើស្រីម្នាក់នេះនាងជានរណាហេតុអ្វីបានជាថតមិនជាប់។

ខ្ញុំចង់ចួបនាង​ផ្ទាល់ដើម្បីបានពិភាក្សាអំពីរឿងនេះ​ប៉ុន្តែ​ត្រូវបានបុលបដិសេធថា ប្រពន្ធមេឃុំមិនអនុញ្ញាតដោយហេតុផលផ្សេងៗ។

ក្រោយមកពីរសប្តាហ៍ ខ្ញុំទាក់ទងបាន​និងបញ្ជូនរូបភាពមួយច្បាប់ ទៅអាមេរិកដែលមាន​ពូម្នាក់ស្គាល់គ្នាជាមួយ​មិត្តខ្ញុំ​ ហើយបានសុំឱ្យគាត់ជួយសិក្សា​ស្វែងរកការពន្យល់បែបវិទ្យាសាស្ត្រអំពីបាតុភូតនេះ។

មិនយូរទេមានអាចារ្យគ្រិស្តម្នាក់ពន្យល់ខ្ញុំវិញតាមអ៊ីម៉ែល​ថា៖

«ក្មេងស្រីនៅក្នុងរូប​ជាទាយាទនៃត្រកូលបុរាណដែលមាន​មហិទ្ធិឫទ្ធិ! រូបភាពរបស់នាងអាចបន្លំបាត់ បោះចោលនៅលើលម្ហដោយសាររាងកាយនាង​រងឥទ្ធិពលពីវិញ្ញាណដ៏ភ្លឺមួយ សមនឹង​ភពផ្សេងៗទើបមើលឃើញច្បាស់។»

ខ្ញុំឡេឡឺមិនយល់ថែមទាំងគ្រុន។ នៅសាលាខ្ញុំបានអានមេរៀនវិទ្យាសាស្ត្រ និងគីមីវិទ្យាតិចតួច ហើយអាចធ្វើការវិភាគអំពីប្រភេទចំណាំងផ្លាតនៃគ្រាប់អំបិលស្ងួត ប៉ុន្តែ ការបាត់រូបមនុស្ស​ទាំងមូលក្នុងឌីជីថល នេះគឺជាធាតុធំពេកសម្រាប់ការយល់ដឹងដ៏មានកម្រិតរបស់ខ្ញុំ។

មិនយូរប៉ុន្មាន បុលបានមករកខ្ញុំ ហើយសារភាពថា ដានីបានស្លាប់ហើយ ព្រោះនាងធ្វើអត្តឃាត។ អ្នកស្រុកអះអាងថា នាងជាអម្បូរព្រាហ្មដែលមិនសមនឹងឋានមនុស្ស​លោកទេ នាង​មកសងកម្ម និងមិនដែលនិយាយជាមួយអ្នកណាឡើយចាប់តាំងពីកើតមក។ ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្ត​លុបរូបទាំងអស់នោះចេញពីម៉ាស៊ីនរបស់ខ្ញុំ។

យប់មួយ ខ្ញុំភ្ញាក់ឡើងក្រញាងព្រោះសុបិនឃើញដានីអង្គុយនៅបន្ទប់ចុងគេមួយនៃផ្ទះជួលក្បែរៗនេះ។

ផ្ទះនោះមាន​ស្ត្រីមានពោះគ្រប់ខែម្នាក់ គាត់ជាកម្មកររោងចក្រ។

ស្អែកឡើង ខ្ញុំបានដំណឹងថា គាត់ប្រសូតបានកូនស្រី ថែមដាក់ឈ្មោះថាដានី។

ខ្ញុំចម្លែកនិងផ្ទុកអាថ៌កំបាំងនៃចម្ងល់នេះម្នាក់ឯងរហូតដល់៥ឆ្នាំក្រោយមក ខ្ញុំបានរៀបការមាន​កូនប្រពន្ធ ចេញមកនៅឆ្ងាយពីម្តុំនោះ។

ពេលកូនមីងម្ចាស់ផ្ទះជួលរៀបការ គាត់អញ្ជើញអ្នកធ្លាប់ជួលផ្ទះគាត់ទាំងអស់មកជុំគ្នា។ ខ្ញុំបានឃើញកុមារីដានីជាលើកដំបូង។ នាងមានទឹកមុខ ឫកពារនិង​របៀបអង្គុយ​ដូចដានីក្មួយពូមេឃុំទាំងស្រុង ហើយអ្នកជុំវិញតុខ្សឹបប្រាប់ខ្ញុំថា នាងវ័យ៥ឆ្នាំហើយ មិនចេះនិយាយទេ៕

ទីនេះជាសំណង់បាក់បែកនៃអតីតសារមន្ទីរមួយ អ្នកស្រុកគេហៅតៗគ្នា​ថា «សារមន្ទីរចិន»ទីនេះ​គេស្គាល់ថា ជាអតីតកម្មសិទ្ធិនៃដង្ខៅចិនម្នាក់ល្បីឈ្មោះ គឺកុងហៃ។

កាលពីឆ្នាំ១៩៣៤ កុងហៃជាឈ្មួញដ៏មានស្តុកស្តម្ភ។ គាត់បានសម្រេចចិត្ត​សង់ទីនេះ ដោយប្រមូលបណ្តាគំនូរចិន វត្ថុសិល្បៈចាស់ៗ និងអនុស្សាររត់លូនពីស្រុកចិនមកកកើតគ្រួសារនៅកម្ពុជា។ គាត់គ្រាន់តែសង្ឃឹមថា​នឹងមានការសិក្សា​ច្បាស់ទៅសម័យក្រោយៗ អំពើប្រវត្តិនៃការរត់មកផ្ញើវាសនាលើដីខ្មែរ ដោយជនជាតិចិនដែលគេចទុរ្ភិក្ស។

ទោះបីជាយ៉ាងណា មណ្ឌលសារមន្ទីនេះ ត្រូវបានគេបោះបង់ចោលអស់ប៉ុន្មាន​ទសវត្សរ៍មកហើយ។ ប្រវត្តិសាស្រ្តពិតរបស់វា បានត្រូវលាក់បាំងដោយស្ងាត់ ព្រោះអ្នកពាក់ព័ន្ធស្លាប់អស់។ គ្រួសារជំនាន់ក្រោយរបស់កុងហៃ មិនមាន​តម្រុយនៅរស់រាន​វិលមករកកម្មសិទ្ធិដីធ្លីវិញទេ។

អាថ៌កំបាំង និងការពិតនៃសារមន្ទីរនេះ ក៏ត្រូវបានបំភ្លេចចោលដោយពេលវេលា។

ទោះយ៉ាងណា  អ្នកស្រុកក្បែរៗបាននិយាយដោយខ្សឹបខ្សៀវថា គ្រួសារកុងហៃត្រូវរងនូវបណ្តាសា អប្រិយមួយក្រោយពេលសាងសង់សារមន្ទីរនេះ។ ដីនេះ ជាកន្លែងដែលមាន​ស្រមោលខ្មៅ ហើយមានអ្នកនៅរស់សល់ ដឹងឮពីអតីតកាលដែលមាន​ព្រលឹងវិលវល់វង្វេងអន្ទងនៅរក្សា​យាមកាម មិនឱ្យអ្នកណាបៀតបៀនព្រោះពួកគេ​មិនអាចទៅចាប់កំណើត​និងស្ថិត​ក្នុងភាពអស់សង្ឃឹមអស់កលជានិច្ច។

មានការចងក្រងទុកនៅទីស្នាក់ការឃុំចាស់មកថា ជាច្រើនទស្សវត្សរ៍មុន សារមន្ទីរចិន គឺជាពន្លឺនៃការសិក្សារបស់សមាគមចិនជំនាន់ក្រោយក៏ ជាជម្រកសម្រាប់ក្មេងៗកំព្រាជាច្រើនរាប់ដែលមិនមានឪពុកម្តាយ។

កុងហៃ បានឱ្យ​​ស្រី្តម្នាក់ឈ្មោះ ម៉ីហួង ដែល​មានដើមកំណើតចិន ចេះអក្សរចិន​ជ្រៅជ្រះ និង​​មាន​ចិត្ត​សប្បុរស មកគ្រប់គ្រងទីនេះ។

ភ្ញៀវខ្មែរនិងបារាំងបានបណ្តាក់គ្នាមកទស្សនាទីនេះ ស្តាប់ប្រវត្តិចិនដែលរត់មកខ្មែរសាងទីលំនៅ តស៊ូបាតដៃទទេ​និងទុកជាប្រាក់ អំណោយបរិច្ចាគជួយក្មេងៗផងដែរ។

​ប៉ុន្តែនៅពេលស្រុកយើង ធ្លាក់ក្នុងសង្គ្រាមស៊ីវីល សារមន្ទីរចិននិង មណ្ឌលកុមារកំព្រាបានធ្លាក់ចុះទៅក្នុងវិបត្តិហិរញ្ញវត្ថុដូចគ្នា។ ក្នុងសភាពដ៏ទ្រុឌទ្រោម អតីតកាលដ៏លំបាករបស់វាបានត្រូវគេលបទម្លាយជាច្រើនរូបភាព។

នៅឆ្នាំ២០២៤នេះ ក្នុងយប់ថ្ងៃសុក្រ យុវវ័យដែលនិយមផ្សងព្រេងថតវីដេអូ​រកលុយលើអ៊ីនធើណេត បានយកសារមន្ទីរដែលមាន​អាថ៌កំបាំងព្រឺព្រួចនេះ​ជាគោលដៅថតរកលុយ​។

ក្នុង​ចំណោម​នោះ​មានទាំង​នារី​វ័យ​ក្មេងដែលព្រហើននិងចង់ល្បីផងដែរ នាងឈ្មោះនូណា។ នូណា​ជាម្ចាស់ Vlog ល្បីមួយឈ្មោះថា Your world។ នាងតែងនិទានរឿងបន្លាចក្មេង ឱ្យ​​ចង់​ដឹង​ចង់​ឮ ហើយរកលុយ​បាន​យ៉ាងច្រើនលើ Youtube ។

​នូណា​ ​តែង​តែ​មាន​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​រឿង​ខ្មោច ថតមកបន្លាច និងសើចចំអកលើបណ្តា​រឿងនិទាន​នៃ​អបិយជំនឿ។

យប់នេះនាងបានបបួល មិត្តស្រីស្រលាញ់ស្រីរបស់នាង​គឺ ខឹះ និងប្រុសៗពីរនាក់គឺ នីអូ និង សុភៈ។  ពួកគេទាំងបួនជិះកូនឡានមួយ​មកដល់នៅម៉ោងជិត៧យប់ ប្រដាប់ដោយកាម៉េរានិងភ្លើងសម្រាប់ថត។

អ្នកស្រុកនៅមាត់ផ្លូវបានហាមប្រាមថា ចាំភ្លឺចាំទៅថត តែពួកគេបានត្រឹមសើចចំអកហើយឡើងឡាន​ចាក់ភ្លេងញាក់ឮៗ បញ្ជាចង្កូតងូងៗទៅរកគោលដៅ។

ប្រមាណជា១០គីឡូម៉ែត្រពួកគេបត់ចូលផ្លូវលំ ដែលអមដោយរុក្ខជាតិចាស់ៗនិងងងឹតស្លុប។ នៅពេលពួកគេមើលឃើញ​ទ្រង់ទ្រាយនៃអគារបាក់បែកដែលត្រូវបោះបង់នោះ  ព្រោះពឹងលើផ្លេកបន្ទោរប៉ុណ្ណោះ។

«យើងឈប់ឡានសិន! ថតមួយប្លង់សិន ពីនេះទៅអេម! ធានាថាខ្លាច!»

នាង​បញ្ជាហើយឈានចុះមុនគេដោយក្លាហាន។ ភាពត្រជាក់មួយវឹប បានបក់បោកមកប៉ះស្បែកនូណា។

«ស្អី? ព្រឺសម្បុរ?»

នូណាសើច ខណៈ នីអូស្ពាយកាម៉េរាមកក្បែរ ឯនាង​ខឹះកំពុងលេបទឹកសាបក្អឹកៗ។

«អញចង់នោម!»

សុភៈស្រែក តែគេមិនទៅឆ្ងាយទេព្រោះគ្រប់យ៉ាងងងឹត។

«នាំគ្នា​នោមឱ្យអស់ហើយទៅ! ប្រយ័ត្នទៅដល់ក្នុងសារមន្ទីរលេចមិនបាច់ប្រឹងវ៉ី!» ខឹះថាហើយសើចក្អាកក្អាយ។

ស្នាមបះមួយ ប្រេះនៅលើស្បែករបស់ខឹះ។ នាងឈប់សើចហើយឱនមកពិនិត្យ​ស្បែកខ្លួនព្រឺដូចសម្បុរគីង្គក់។  បេះដូង​របស់ខឹះចេញសញ្ញា​​លោតព្រោះគេឃើញអ្វីម្យ៉ាង។

ទាំង​ញាប់​ក្នុង​ទ្រូង​ដោយភាព​រំជើបរំជួល ​​ភាព​ភ័យ​ខ្លាច​បាន​បំពេញសព​សរសៃ​ឈាម​របស់​នាងព្រោះនាងញីភ្នែកយ៉ាងណានៅតែមើលឃើញ។

នៅលើដំបូលនៃអាគារអតីតសារមន្ទីរនាងឃើញសង្សារខ្លួន គឺនូណាកំពុងតែឈរញញឹម​មុនពេល​លោតចុះក្រោម។

ខឹះងាកមកសម្លឹងខ្នង​នូណាដែលកំពុងពិនិត្យ​កាម៉េរា។ ខឹះមួលដបទឹកទុក ហើយលែងមាត់កអ្វី។ នេះជាបេសកកម្មដំបូងមួយ ដែលនាង​មានអារម្មណ៍ចម្លែក។

«តស់! ស្រូត!»

នូណាបញ្ជា ក្រោយនីអូបានថតចប់ប្លង់ពីឆ្ងាយ។ ពួកគេ​ចូលឡានវិញ បិទទ្វារគ្រឹបៗ ខណៈខឹះនៅស្ងៀមត្រិះរិះអ្វីម្នាក់ឯងលែងនិយាយស្តី។

«ម៉េច?» សុភៈយកកែងដៃអុកខឹះដែលធ្មឹង។

ខឹះមិនមាត់ មិនហ៊ានប្រាប់អារម្មណ៍ពិតទេ ខ្លាចបីនាក់ទៀតសើចចំអកឱ្យ ។ នាង​ធ្វើជាបែរទៅសួរនីអូ៖

«ថតមិញ​ឡូយទេ?»

«កប់!» នីអូញញឹម។

«ធានាម៉ាញាក់សាច់!» គេបន្ថែម។

ខឹះមិនមាត់ព្រោះគេឃើញអ្វីម្យ៉ាងនៅលើដងផ្លូវ។ ទោះឡានបោលញាប់ តែគេជឿថា បានឃើញ​មនុស្សស្រីពោះធំរត់យំម្នាក់ឯងកណ្តាលយប់ស្ងាត់?

ស្អី?

គេបែរក្រោយ​តែងងឹតស្លុបមើលអ្វីមិនឃើញឡើយ។ អ្វីមួយចម្លែកកំពុងមានឥទ្ធិពលលើចិត្តគំនិតរបស់ខឹះដែលជាស្រីស្លៀកពាក់បែបប្រុស ហើយមិនដែលចុះញ៉មខ្លាចអ្វីឡើយ។

ឡានឈប់!

នូណាស្ទុះក្រោកចេញយ៉ាងញាប់ដដែល វាជាចរិតនាងជាមេដឹកនាំក្លៀវក្លា។ ខឹះសម្លឹងទ្វារឈើដ៏ធ្ងន់ដែលបានថ្ងូរគួរឱ្យេព្រឺនៅពេលនីអូនិងសុភៈរុញវារបើក។

ខឹះស្ពាយភ្លើង និងឃើងកាម៉េរា ឯនូណាកំពុងថតមិនសំច័យ។

ដោយបង្ហាញផ្ទៃខាងក្នុងងងឹត ដែលគ្រប់យ៉ាង​ហាក់ដូចជាបាន​កកគាំងតាមពេលវេលាខឹះចាប់ផ្តើមបាញ់ភ្លើង ដែលជាការងារធម្មតារបស់ខឹះ។ នៅខាងក្នុង នូណាកំពុងញញឹមស្រូបផ្តិតទិដ្ឋភាពគ្រឿង​សង្ហារឹមបុរាណរចនាបទចិន ​ដែល​ខូច​ខាត និង​របស់របរសេះឈើដែល​ក្មេងជិះ​លេងត្រូវបានពុករោយ ​និងស្ថិតក្នុងសភាព​បោះ​ចោល​រាយ​ប៉ាយ​ពេញ​ឥដ្ឋ។ មាន​ស្នាមកាកសំណល់​នៃ​គំនូរ រហែក ពុក កខ្វក់ និងលេចឡើងស្រមោលនៃជីវិតចាស់ជំនាន់មុនសង្គ្រាម​​ដែលទីនេះ ​ធ្លាប់​មានមនុស្ស​ជំនាន់ដើម​រស់​នៅ​។

«ចាស៎! នេះឯងសារមន្ទីរចិនដែលគេល្បីថា ជាសារមន្ទីរ…ខាបវិញ្ញាណគ្មានអ្នកណាហ៊ានមកចាស៎ ឥឡូវបងនូណាមកហើយ មកដល់ពិតៗ ម៉ោង៧យប់ប្អូនៗ!»

«ចូល!»

នូណាងាកមកបញ្ជាអ្នកបាញ់ភ្លើង ធ្វើឱ្យខឹះឈានចូល ដោយមាន​នីអូមកជួយទទួលជើងភ្លើង​មួយសម្រាលទម្ងន់ខឹះ។

សន្សឹមៗអ្នក​ផ្សងព្រេងបានរុលកាន់តែជ្រៅទៅក្នុងអតីតមណ្ឌលកុមារកំព្រានិងសារមន្ទីរ។  ជំហានរបស់ពួកគេលាន់ស្នូរឆឹបៗ បន្លឺបន្តផ្ទួនព្រោះសាលទទេ។

សន្ធឹក​ ខ្យល់​ក្រាស់បោលមកបំប៉ើងសក់នូណា បង្ហាញ​​អារម្មណ៍​នៃ​ការសៅហ្មង ដែលមិនចង់​ស្វាគមន៍ពួកគេមករុករាន​មណ្ឌល​នេះ។

«វាជាសន្ធឹកខ្យល់មកតវ៉ា​នឹង​ការ​ឈ្លានពាន​របស់​យើង»

សុភៈចំអក ខណៈសាច់អាវស្តើងរបស់គេប៉ោងឡើងដូចសប់។

«ឈប់លេងទៅ!» ខឹះកម្លា។

នូណា​ងាកមកសម្លឹងសង្សារព្រោះចម្លែកនឹងចរិតប្រុងប្រៀបរបស់ខឹះ។ ទាំងបីនាក់ទ្រាំមិនបាន​សើចខឹកចំអកឱ្យខឹះ។

«មេឱ្យស្ងាត់ ស្ងាត់ទៅវ៉ី!»

នីអូ​បុកដៃសុភៈ។

នៅពេលដែលពួកគេកំពុងចំអន់គ្នាលេង នូណា​រកជញ្ជាំងអាក្រក់បំផុតមកឈរថត  ហេតុការណ៍ចម្លែកបានចាប់ផ្តើមកើតឡើងក្នុងគំនិតខឹះព្រោះទ្វារជាន់លើដែលជះមកចំពីមុខពួកគេ​ហាក់របើកយឺតៗ​ដោយខ្លួនឯង។

«ខ្យល់!» នូណាពន្យល់ប្រាប់ខឹះពេលសម្លឹងទៅលើ។

នីអូសម្លឹងដែរខណៈសុភៈសើចចំអកឮៗ។ បន្តពីសុភៈ…ជាសំឡេងសើចចំអកលាន់មករំពងពីចម្ងាយអន្លាយៗ និងខ្ទរ។

នូណាងាកមកសុភៈ ឃើញបីនាក់នេះចំហមាត់មើលមុខគ្នា​ព្រោះពួកគេបានឮដូចៗគ្នាហើយនូវស្នូរសើចរបស់ក្មេងៗបានបន្លឺឡើងតាមច្រករបៀងស្តាំនិងឆ្វេង អុកឡុក ខ្ទរឡើងៗ។

ខ្មោច…លង!

ខឹះបន្លឺញ័រមាត់។

នូណាស្លេកបន្តិច ព្រោះវាមិនសមថាមានក្មេងមកលេងសើចលងពួកគេ? ដើម្បីយកឈ្នះលើការសង្ស័យនិងការភ័យខ្លាចខឹះនាងធ្វើជាកម្លា៖

«ថតសំឡេងហ្នឹងមក!  ពីរោះ !!!ព្រឺ! ធ្វើបានល្អ!»

ថាហើយ នាង​ឈាន​ដើរឡើង សំដៅខាងលើ តែត្រូវខឹះទាញដៃឃាត់។

«ថតក្រោមបានហើយ!»

នូណា​ងាកមកសង្សារ​ហើយផ្ទុះសំណើចខឹក។

«កុំប្រមាថ!» ខឹះបញ្ជា។

នូណា​ទម្លាក់ទឹកមុខហើយងក់ក្បាល។

«ខ្ញុំមើលបន្ទប់នោះ!»

សុភៈចង្អុលទៅបន្ទប់ខាងស្តាំពោរពេញដោយគំនូរសត្វពាហនៈ និងតុក្កតាដែលបាក់បែក។

គេដើរទៅ ខណៈខឹះរេសម្លឹងតាមព្រោះនូណា​ដើរទៅរ៉ុយតាមសុភៈ។

ខឹះញ័រជើង ពេលឃើញ​ កែវភ្នែករបស់សត្វទាំងនោះរេតាមនូណាគ្រប់ចលនា។

«ស្អី?»ខឹះសួរខ្លួនឯងតែគាំងមិនចេញសំឡេងទេ។

«មើលនៀក!»

នាង​ងាកទៅនីអូដែលភ័យនិងភ្លាត់។​ នីអូកំពុងបញ្ចាំងលើជញ្ជាំងនៅជ្រុងម្ខាងឆ្វេងនៃបន្ទប់ធំ។  

រូបថតចាស់ៗជាច្រើននៅសល់។ ភាគច្រើន​ជារូបភាពក្រុមកុមារដែលគូរដូចសម្តែងល្ខោនហ៊ីចិន។

នីអូធាក់ថយ…ព្រោះក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ​មាន​ក្មេង​ស្រី​ម្នាក់ ​ដែល​មាន​កែវ​ភ្នែក​ខ្មៅគ្មានប្រស្រីកំពុង​កាន់ផ្លិតមូល ដែល​រហែក​ធ្លាយ។ មុខនាងគឺនូណា។

ពីនេះទៅ ខឹះបានញ័រ​ខ្លួន គាំងចលនា ព្រោះ​ក្មេងស្រីបានញញឹម​ហើយលូកដៃមកមានម្រាម​វែងស្រួច ទាញច្របាច់ក អូសនាំនីអូចូលទៅក្នុងភាពងងឹត។

ខឹះចំហមាត់សម្លក់ភ្លើងដែលដួលធ្លាក់មកលើឥដ្ឋ។

ភ្លើងបែក លាន់សូរស្រួយស្រឹប តែពន្លឺមិនបាន​រលត់​ទេ។

ភាពព្រឺសម្បុររត់ចុះ​មក​តាមចង្អូរឆ្អឹងខ្នង​របស់ខឹះ  ហើយឈានទីណាមិនបានព្រោះបន្ទប់ទាំងមូលហាក់បីដូចជា រងថាមពលពីពិភពផ្សេង កក ត្រជាក់និងគាំង។

ជួយផង! នូណា ភៈ!

នាងស្រែកឡើងតែមិនឮអ្វីចេញពីមាត់ខ្លួនទេ។ ត្រចៀកនេះឮតែសំលេងខ្សឹបៗរបស់ក្មេងៗដែលចោមព័ទ្ធ៖

«អ្នកគ្រូអើយ! ឃ្លានណាស់!»

ពួកគេ​វេទនា​និងត្រូវបានគេបំភ្លេចចោល ពួកគេ​រស់ក្នុងសេចក្តីប្រាថ្នាឱ្យពិភពលោកចងចាំពួកគេផង។

នៅពេលដែលខឹះខំ​ងាកទៅរក ទ្វារស្តាំដែលនូណា​និងសុភៈកំពុងថត គេ​ហាក់ដូចជាឮស្នូរគោះទ្វារ និងសម្រែក​នូណា៖

«ទេ!!! ជួយ!!! »

ភ្លើងពួកគេធ្លាក់មកលើឥដ្ឋដូចគ្នា ចាំងជះមកក្រៅ ចំមុខរបស់ខឹះ។ ខឹះមិនអាចមើលពួកគេឃើញទេ។

«ជួយផង!»

ជាសំឡេងនារីចិនម្នាក់ មានផ្ទៃពោះ ឈរលើជណ្តើរ។ ខឹះទម្លាក់គ្រប់យ៉ាង ទៅលើឥដ្ឋព្រោះរាងកាយគេខ្សោយ។

គេទន់ជើងនិងដួល។

គេនៅមើលឃើញ…ពួកចិន​ជាទាហាន ចាប់ក្រៀក​ស្ត្រីមានផ្ទៃពោះ ដាក់ទៅក្នុងកញ្ច្រែងដែលគេទុកក្រុងសត្វជ្រូក។

«ជួយផង!»

គ្រប់យ៉ាង ហាក់បីដូចជា គន្លឹះនៃអាថ៌កំបាំងដែលកប់ទុកយូរមកហើយរបស់មណ្ឌលកុមារកំព្រានិងសារមន្ទីរនេះបានអណ្តែតមកឱ្យខឹះមើលឃើញ។

គេឃើញ​បុរសចំណាស់ស្តុកស្តម គ្រងព្រែខ្មៅពីលើដល់ចុងជើង និងមាន​អមដោយប្រពន្ធជាច្រើនឈរធ្មឹងពីក្រោយខ្នង​។ ក្នុងចិត្ត​ខឹះ បុរសនោះគឺកុងហៃ។

សំឡេងបុរសនោះនិយាយជាភាសាប៉ៃឡាំៗថា៖

«គ្រប់គ្នាគិតថា វាជាសារមន្ទីរ តែតាមពិតវាជាទីដែលមានវិញាណពួកយើង នៅជាមួយគ្នាអស់កប្ប»

ពីថ្ងៃនោះមកគ្មានអ្នកណាបានឃើញ​នូណានិងក្រុមរបស់នាងទៀតទេ៕

ពេលវេលាកន្លងទៅផុតជាច្រើនឆ្នាំ ពេលនេះគ្រប់យ៉ាងក៏ប្រែប្រួល បងប្រុសរបស់ខ្ញុំដាយុតគាត់ពេញកំលោះហើយមានគូស្រករជិតរៀបការឆាប់ៗដែរ។

ពេលនេះគាត់មានទំនួលខុសត្រូវកាន់តែច្រើនគាត់ប្ដូរពីបងយុតពូកែដើរលេងយប់ប្រែមកជាបងយុតចេះជួយការងារផ្ទះ ដំណាំ បាយទឹកម្ហូប គោមាន់ទាជ្រូកគាត់រ៉ាប់រងទាំងអស់ ហើយនៅពេលទំនេរយកផ្លែឈើនិងនំខ្លះទៅជូនយាយក្មេកគាត់ដែលនៅស្រុកសែនដី ឆ្ងាយពីភូមិខ្ញុំមែនទែន។

តែម៉ែនិងខ្ញុំតែងតែដាស់តឿនគាត់មិនឱ្យជិះម៉ូតូពេលយប់នោះទេ ផ្លូវទីនោះស្ងាត់ណាស់គួរបារម្ភ ហើយសម័យនេះក្មេងទំនើងពេញផ្លូវធ្លាប់ទៅលេងទីនោះម្ដងរាងមិនចង់ទៅទៀតទេ។ ដូចជាថ្ងៃនេះបងយុតទៅទៀតហើយ ខ្ញុំក៏បានរៀបចំកន្រ្ដកផ្លែឈើនំបញ្ចុកខ្លះដែលម៉ែលក់តែរំលែកទុកផ្ញើទៅដូនចាស់របស់បងថ្លៃខ្ញុំនិងបន្លែដែលដាំក្រោយផ្ទះមួយចំនួនផងដែរ។

  “បងយុតពេលទៅដល់ Call ប្រាប់ផងឮទេ?”

“អឺ! ដឹងហើយ!”

“ហើយទៅដេកនោះឬមកវិញកូន?”

“ប្រហែលជាមកវិញម៉ែ មិនចង់ដេកទីនោះទេ ខ្លាចមាត់ចាបមាត់ព្រាបណាស់ ដូចម៉ែដឹងស្រាប់ហើយភូមិហ្នឹងអ្នកណាក៏ល្បីនិយាយដើមផ្អើលស្រុកសែនដីឥឡូវហ្នឹង”

“ក៏ពិតដូចបងយុតនិយាយមែនណាម៉ែ ម្យ៉ាងបងថ្លៃអាចខូចឈ្មោះដោយសារមាត់អ្នកស្រុកហ្នឹងផងតែ…”

“តែស្អីឯងមិ្លះ?”

“តែយប់ធ្វើដំណើរក្មេងៗម្ដុំហ្នឹងក៏មិនមានសុវត្ថិភាពដែរ បងយុតខ្ញុំបារម្ភ”    

បងយុតសើចដាក់ខ្ញុំដូចរាល់ដងដែលខ្ញុំនិយាយទៅគាត់ពេលគាត់ទៅទីនោះម្ដងៗ។

“ម្លិះអើយម្លិះ បងធំហើយណា៎កុំគិតច្រើន ឯងគិតច្រើននិយាយច្រើនមិនខ្លាចឆាប់ចាស់ជាងម៉ែទេអី?”

ឮបងប្រុសខ្ញុំនិយាយផងសើចផងម៉ែគាត់ក៏សើចតិចៗ តែយ៉ាងណាក៏បារម្ភទោះបីមិនមែនការជិះទៅលើកទី១ក៏ដោយ។

“តែយ៉ាងណាក៏ដោយបងយុតត្រូវតែប្រយ័ត្ន បានហើយខ្ញុំទៅសាលាអង់គ្លេសហើយបើយឺតហ្នឹង គ្រូថាគេចទៀតឥឡូវហ្នឹង”

“អឺៗ! ឆាប់ទៅកូន ម៉ែភ្លេចដែរហ្នឹងណា៎”

បងយុតនិងម៉ែក៏រៀបចំទៅ ឯខ្ញុំត្រូវប្រញាប់ទៅសាលារៀនអង់គ្លេសហ៊ឹម! ម៉ោងរៀនភាសានិយាយពីថាចូលចិត្តចង់ចេះ តែអ្វីដែលជាឧបសគ្គគឺ….

“ម្លិះឡើងមកសន្ទនាជាមួយនឹងខេវីន”

សំឡេង​ Teacher របស់ខ្ញុំហៅហើយ។ តាមពិតមិនបានខ្លាចសមត្ថភាពខេវីនទេ តែគឺខ្ញុំខ្លាចព្រោះតែខ្ញុំអានមិនបាន ព្រោះមិនចេះហ្នឹងហើយ។ ម៉ោងគួរអង់គ្លេសហ្នឹងហា៎ មិនដែលឈ្នះគេទេ មករៀន២ខែហើយតែក្រៅពី ABCនិងពាក្យ Good bay Good Morning  Good night ហ្នឹង។

“គឺ…គឺ លោកគ្រូហៅអ្នកផ្សេងបានអត់?”

“យ៉ាងម៉េចទៀតហើយម្លិះ គ្រូថាឯងរកកន្លែងគេចទៀតហើយហ្នឹងហា៎? មករៀនមិនចង់អាន រៀនម៉េចចេះហា៎?  ហើយបើនៅតែបែបហ្នឹង ម៉ែឯងច្បាស់ជាឱ្យរង្វាន់ធំដល់ឯងមិនខានម្លិះអើយ…”

រអ៊ូចប់គាត់ក៏ហៅស្រីណាអានជាមួយខេវីនវិញ ហើយខេវីនក៏សម្លឹងមុខខ្ញុំដោយស្ងៀមស្ងាត់ហើយលេងទឹកមុខស្មើផង។

សល់តែ១៥នាទីទៀតទេ ដល់ម៉ោងចេញពីរៀនហើយខ្ញុំអង្គុយរៀនតែអារម្មណ៍មិនល្អសោះរសាប់រសល់ខុសធម្មតាបងយុតមិនដឹងថាដល់ឬនៅទេ?

“Call ទៅឬអត់ទេ? ហើយបើគាត់កំពុងតែជិះម៉ូតូពិបាកហើយ មិនអីទេៗ បងយុតអាចនឹងកំពុងតែត្រលប់មកវិញក៏ថាបានសង្ស័យតែខ្ញុំគិតច្រើនពេកហើយ” 

ជាមួយគ្នានោះដែរ ទូរសព្ទខ្ញុំក៏បានលេចសូរសំឡេងឡើងមក “ទឺត..ទឺត…” សំឡេងទូរសព្ទលាន់ឮហើយទាំងលោកគ្រូនិងសិស្សក្នុងថ្នាក់ក៏ងាកមកភ្លាមៗតែម្តង។

“របស់អ្នកណា?” ហ្នឹងហើយចរិតលោកគ្រូខ្ញុំវគ្គខ្លាចូលមិនមែនលំៗទេ។

“គឺ..គឺរបស់ខ្ញុំលោកគ្រូ”

“ម្លិះថ្ងៃនេះគ្រូមិនដឹងថាមានរឿងអ្វីទេ រៀនហាក់មិនចូលសោះ”

“សូមទោសលោកគ្រូ”

“ចុចទទួលបានហើយ លើកក្រោយៗបិទសំឡេងផង ម៉ោងរៀនមែនម៉ោងចេញលេងទេ”

“ចាស អរគុណលោកគ្រូ” ស្ដាប់ធម៌ទេសនាចប់ភ្លាមខ្ញុំក៏លូកយកទូរសព្ទមកចុចទទួល   ហើយលេខ

គឺលេខបងប្រុសខ្ញុំហ្នឹងហើយ។

“អាឡូ! អាឡូបងមកវិញនៅ?”

“ម្លិះៗ ឯងនៅឯណា?”​ ស្ដាប់សម្ដីរបស់បងយុតដូចជាមិនស្រួលទេ។

“បងយុតៗ បងកើតអ្វីឬអត់ទេ? សំឡេង សំឡេងបងម៉េចក៏និយាយដាច់ៗអ៊ីចឹង? “

“បងដួលម៉ូតូ”

“ដួលម៉ូតូ!” ខ្ញុំស្ទុះក្រោកពីតុរៀនដោយសារភ័យផងភ្លេចខ្លួនកំពុងស្ថិតក្នុងថ្នាក់ យ៉ាងម៉េចក៏យ៉ាងហ្នឹងទៅ ពេលនេះហើយ។

“លោកគ្រូសុំចេញមុនម៉ោង” ខ្ញុំនិយាយដោយដកទូរសព្ទពីត្រចៀកសិន។

“ម៉េចទៀតហើយម្លិះ?” ខេវីននៅក្បែរខ្ញុំទើបឮថាខ្ញុំនិយាយអ្វី គេក៏ចិត្តល្អជួយនិយាយ។

“គឺលោកគ្រូកុំខឹងម្លិះធ្វើអី! បងប្រុសរបស់នាងដួលម៉ូតូឱ្យនាងចេញទៅ”

“ដួលម៉ូតូ? ពេលនេះនៅឯណា? ម៉ែឯងដឹងឬនៅ?”

” គឺៗ កុំទាន់ឱ្យដឹងដល់ម៉ែធ្វើអ្វីលោកគ្រូ ខ្ញុំបារម្ភពេលម៉ែដឹងម៉ែរឹតតែភ័យទៀតហើយ បងយុតគាត់ថាមិនធ្ងន់ទេ យ៉ាងណាសុំទោសលោកគ្រូផងខ្ញុំសូមចេញមុនហើយ “

“អឺៗបានៗ ទៅចុះជិះកង់ស្រួលបួលឯង”

“ចាសៗលោកគ្រូ ខេវិនយើងអរគុណហើយ”

ខេវិននិងខ្ញុំមិនដែលនិយាយគ្នាទេ តាំងពីររឿងកាលពីមុននោះ។ ដោយសារគ្រួសារគេមានហើយប៉ាម៉ាក់គេមិនឱ្យនិយាយលេងជាមួយខ្ញុំទេ តាំងពីលើកហ្នឹងមកខ្ញុំមិនដែលនិយាយទេ ទើបថ្ងៃនេះដែលពួកខ្ញុំនិយាយគ្នា។

បងយុតបានមកដល់ផ្ទះដោយមានមិត្តគាត់ពូរៀមជូនមក ហើយម្នាក់ៗខំលាក់បាំងម៉ែខ្លាំងណាស់បងយុតប្រឹងដើរធម្មតាហើយដៃដែលរលោត់មានឈាមគាត់ក៏បានរុំរួចរាល់ ដោយសារចូលពេទ្យតាមផ្លូវ។ ខ្ញុំនិងបងយុតខុសដែលកុហកម៉ែ តែបើគាត់ដឹងម៉ែពិបាកចិត្តមិនខានទេ ម៉ែហត់នឿយពេកហើយពួកខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគាត់មកពិបាកចិត្តទៀតទេ សំខាន់សល់តែប៉ុន្មានខែទៀតបងយុតរៀបការ ឥឡូវនេះមានស្នាមទៀតមិនដឹងថាពេលណាបាត់ស្នាមទេ? អាណិតគាត់ណាស់។

“បងយុត កុំគិតច្រើនចាំរកថ្នាំលាបទៅទម្រាំដល់ថ្ងៃអាចបាត់ស្នាមខ្លះក៏ថាបាន”

“បងមិនបានគិតរឿងស្នាមនោះទេ”

“អីចឹងបងគិតរឿងអ្វីទៅ? ឬខ្លាចម៉ែដឹងកុំបារម្ភខ្ញុំជួយលាក់ឱ្យហើយម៉ែមិនងាយដឹងទេ”

“ខូចណាស់ឯងហ្នឹង”

គាត់យកដៃអង្អែលក្បាលខ្ញុំបន្លំវៃផងហើយសើច។ ខ្ញុំក៏គ្រាន់ជាងមនុស្សមួយចំនួនដែលគ្នាកើតមកមានតែម្នាក់ឯងគ្មានបងប្អូនពេលពិបាកចិត្តឬចង់គិតអ្វីគ្មាននរណាជួយផ្ដល់យោបល់តែខ្ញុំទោះបីជាឈ្លោះគ្នាយ៉ាងណាក៏បងយុតចាញ់ខ្ញុំដែរ។

“ថ្ងៃនេះមេឃភ្លៀងហើយបងប្អូនគេនេះអង្គុយលេងជុំគ្នាហ្នឹង”

ម៉ែមកពីជ្រុងណាក៏មិនដឹងសង្ឃឹមថាគាត់មិនបានឮអ្វីដែលពួកខ្ញុំនិយាយផងចុះ។

“ម៉ែមកពីណា? ស្ងាត់ៗ”

“ម៉ែនៅក្រោយផ្ទះរើឧសរៀបចំឱ្យផុតពីដីក្រែងភ្លៀងមកដក់ទឹកសើមអស់ខានប្រើ អឺ! ហើយជុំគ្នាហ្នឹងនិយាយអ្វីគ្នា? ម៉ែខានឃើញពីរនាក់ឯងនៅជុំគ្នាបែបនឹងយូរហើយ “

“ចេះតែថាហើយម៉ែ ពួកខ្ញុំអង្គុយតែរហូតសោះហ្នឹងណា៎”

ខ្ញុំព្យាយាមនិយាយបន្លំៗគាត់កុំឱ្យសួរនាំអ្វីបងយុតច្រើន ក្រែងរបូតមាត់។

“យុតយ៉ាងម៉េចដែរ ម្សិលមិញ?  ទៅដល់ម៉ោងប៉ុន្មានកូនហើយយាយក្មេកកូនសុខសប្បាយឬទេ?”

“បាទ! យាយគាត់មិនអីទេម៉ែ ហើយគាត់ផ្ដាំអរគុណម៉ែផងដែរ”

“បងយុតៗ ឮពូរៀមថាស្អែកមកយកបងទៅមើលការងារថ្មីម្ដុំក្រោយភូមិយើងហ្អី?  អីចឹងឆាប់ទៅសម្រាកទៅប្រយ័ត្នខកម៉ោងជាមួយគាត់មិនល្អទេ!”

គាត់ចំហមាត់មើលមុខខ្ញុំនិងម៉ែដោយសារគាត់មិនយល់តែសំណាងប្រើសញ្ញាភ្នែកទាន់ ម៉ែក៏មិនដឹងខ្ញុំក៏នាំម៉ែទៅសម្រាកដែរ។

“ម៉ែតស់! យប់ហើយទៅសម្រាន្ដ ឆាប់សម្រាន្ដក្រោកឡើងមានកំម្លាំងជេរកូនបន្ដ”

ខ្ញុំនាំគាត់និយាយលេងសើចដើម្បីកុំឱ្យគាត់សង្ស័យ។

“យីមើលៗវានិយាយកូនស្រីនេះ! បានឯងមួយម៉ែគ្រាន់បានជេរដែរណាមិ្លះអើយ…” 

“បានតើម៉ែ ជេររហូតពេញមួយជិវិតរឹតតែល្អណា៎ ម៉ែជេរពីរោះសឹងអី”

ក្រយ៉ាងណាក៏ក្រទៅ តែអ្វីដែលខ្ញុំខ្លាចគឺក្រសេចក្ដីសុខ ក្រភាពកក់ក្ដៅពីមនុស្សក្នុងគ្រួសារ តែខ្ញុំទទួលបានមកពីបងប្រុសនិងម៉ែនៅតែមនុស្សម្នាក់ដែលពេលនេះមិនដឹងថាគាត់នៅឯណា? សុខទុក្ខយ៉ាងណា? ហូបឆ្ងាញ់ សម្រាន្តលក់ស្រួលឬទេ? ប៉ាសង្ឃឹមថាថ្ងៃណាមួយពួកយើងអាចចួបគ្នាម្ដងទៀតផងចុះ។

 “ម្លិះ! បងទៅធ្វើការតាមខេត្តមួយរយ:អីចឹង បងសង្ឃឹមថាឯងអាចមើលថែទាំម៉ែបានណា៎”

ខ្ញុំមិនចង់តបបងយុតទេ ពីព្រោះហាមមិនស្ដាប់ជិតដល់ថ្ងៃរៀបការហើយតែចុងក្រោយនៅតែទៅម៉ែនិយាយយ៉ាងណាក៏មិនព្រមហេតុអ្វីរឹងយ៉ាងហ្នឹងបងយុតអើយបងយុត!

“ម្លិះឮបងនិយាយឬក៏អត់ទេ? ឬគ ហើយថ្លង់ទៀតមែន?”

“អឺ! គ ថ្លង់! ព្រោះមិនចង់និយាយជាមនុស្សរឹងទទឹង! និយាយមិនតាម បងយុត! ឆ្ងល់ម៉េចក៏បងឯងមិនស្ដាប់ម៉ែនិងខ្ញុំអ៊ីចឹង? ជិតរៀបការហើយហាមកុំឱ្យទៅ ម៉េចក៏នៅតែរឹងទៅអីចឹង?”

គាត់មិនមាត់តែញញឹមបន្ដិច ចូលមកអង្គុយចុងគ្រែក្បែរខ្ញុំយកដៃដាក់លើក្បាលរបស់ខ្ញុំថ្នមៗអង្អែលទៅមកជារឿយៗនឹងសក់វែងរបស់ខ្ញុំ។

“ឯងនៅក្មេង ទើបឯងមិនយល់ ម្លិះដឹងទេបងជាបងប្រុសឯង ជាកូនច្បងហើយកូនប្រុសទៀត បងត្រូវរឹងមាំនិងរកចំណូល ដើម្បីទុកសម្រាប់ប្អូននិងម៉ែ មុននឹងបងទៅនៅខាងគេ។ បងមិនដឹងនៅឡើយថា រៀបការហើយ ជីវិតបងទៅជាយ៉ាងណា? មិនមែនបងជាប្រុសហើយស្រួលទេណា៎ បងត្រូវរ៉ាប់រងទាំងប្រពន្ធកូននិងប្អូនរួមទាំងម៉ែយើង បងដឹងថាឯងនិងម៉ែបារម្ភបងទើបហាមបងមិនឱ្យទៅតែ…បងសូមទោសតែបងសន្យាបងនឹងឆាប់មកវិញពេលការងាររួច ហើយនឹងយកលុយមកឱ្យម៉ែនិងទិញសម្ភារ​​​​​រៀនថ្មីៗ អាវថ្មី សំពត់ថ្មី ទុកឱ្យនាងល្អិតបងនោះអី ឬឯងមិនចង់បានទេ?”

ខ្ញុំស្ដាប់ហើយមិនយំមិនបាន។

“បងយុតសួរបន្តិច ម៉េចក៏ធ្វើជាមនុស្សធំពិបាកម្ល៉េះ? បើបែបហ្នឹងចាំបាច់ធំធ្វើអ្វីទៅ នៅជាកូនក្មេងក៏ល្អហើយ” បងយុតសើចបន្ដិចមុននឹងឆ្លើយ។

“ហ្ហើយ…ក្មេងអើយក្មេង មនុស្សកើតមកជាច្បាប់ធម្មជាតិកើតមកជាទារកតូចៗ ដល់មានការមើលទាំល្អក៏ក្លាយជាមនុស្សតាមដំណាក់កាលរហូតពេញរូបរាងក្រមុំកំលោះឬមនុស្សធំដូចជាបង ហើយការគិតនិងទំនួលខុសត្រូវឬការទទួលដឹងឮកាន់តែច្រើនទៅៗ តែមនុស្សយើងម្នាក់ៗមានសិទ្ធិរើសផ្លូវណាល្អផ្លូវណាមិនល្អ តាមការគិតថាត្រឹមត្រូវឬទេ? បើរើសខុស ជីវិតក៏ងងឹតឈឹង បើរើសត្រូវជីវិតក៏មានស្នាមញញឹមពន្លឺពេញមួយជីវិតបែបហ្នឹងណា៎”

“អ៊ីចឹងក៏បានន័យថា…ម៉ែរើសខុសឬបង?…” គាត់មិនមាត់នៅស្ងៀមស្ងាត់ ដៃឱបក្បាលខ្ញុំជាប់ទ្រូងហើយប្រាប់ថាកុំគិតច្រើន ក្រែងម៉ែឮម៉ែពិបាកចិត្ត ។

ស្អប់ព្រហ្មលិខិត…

ត្រពាំងទឹកក្រោយផ្ទះរបស់ខ្ញុំពេលនេះ មានផ្កាឈូកលាយផ្កាព្រលឹតស្អាតណាស់ បើបងយុតនៅខ្ញុំឱ្យបេះឱ្យមិនខានយកទៅថ្វាយព្រះ។ និយាយពីគាត់វិញពេលនេះការងារមិនដឹងថាជិតចប់ឬនៅទេ? សល់តែ១ខែកន្លះទៀតដល់ថ្ងៃរៀបការហើយ ហ្ហឹម…និយាយក៏អាណិតគាត់កើតមកជាបងគេមិនងាយស្រួលទេសំណាងហើយដែលខ្ញុំជាកូនពៅគ្មានប្អូនម្នាក់ទៀតកុំអីខ្ញុំក៏ត្រូវហត់ដែរ។

“មេ! អើយមេ!” មេ! អូហ៍ឈ្មោះនេះមានតែម្នាក់ទេ ហៅខ្ញុំមកទល់ពេលនេះ គឺយាយខាងប៉ារបស់ខ្ញុំ។ បានន័យថា យាយមកលេងខ្ញុំមែនហើយ ទោះបីប៉ាទៅចោល ម៉ែ បងប្រុសនិងខ្ញុំ តែបងប្អូនសាច់ញាតិគាត់នៅតែហៅរកពួកខ្ញុំម្ដងម្កាលដែរ។

“ចាសៗយាយ”

“មកពីណាហ្នឹងចៅ?”

“មកពីខាងក្រោយផ្ទះយាយ គឺឃើញផ្កាឈូករីកល្អនឹកថាបងយុតនៅប្រសើរណាស់ បានកាច់យកជូនយាយថ្វាយព្រះល្មម”

“ចុះយុតទៅណា?”

“បានន័យថាយាយអត់ដឹងទេ? បងយុតទៅធ្វើការនៅខេត្តព្រៃវែងបានមួយខែហើយយាយ ហាមមិនស្ដាប់ទើបម៉ែបណ្ដោយទៅ” យាយដកដង្ហើមធំមុននឹងអង្គុយចុះនិយាយជាមួយខ្ញុំ។

“ចុះម៉ែឯងគេទៅណាហើយ យាយមកមួយស្របក់ហើយមិនឃើញសោះ?”

“ចាសយាយ! ម៉ែគាត់ទៅព្រៃខាងក្រោយទូលឧសមកឱ្យខ្ញុំដាំបាយទឹក ម្យ៉ាងម៉ោង១១កន្លះខ្ញុំទៅសាលាផង”

“យុតវាថាទៅប៉ុន្មានខែ បានការងារហ្នឹងហើយ?”

“គាត់ថា២ខែយាយ តែយ៉ាងណាគាត់ត្រូវមកមុនកន្លះខែថ្ងៃការដែរយាយ យាយកុំបារម្ភអីណា៎ បងយុតគាត់ធំហើយ”

“អើ យាយមិនថាអ្វីទេមេអើយ តែតាមចាស់ទុំជំនាន់យាយណាមិនថាកូនប្រុសស្រីទេ មុនរៀបការហាមទៅស្រុកឆ្ងាយឬទៅព្រៃឬក៏ដើរផ្លូវទឹកអីអស់ហ្នឹង ចាស់ៗប្រកាន់ណាស់”

ខ្ញុំឆ្ងល់ ក៏សួរគាត់បន្ថែមពីរឿងនេះ ពីព្រោះក្មេងខ្ញុំនិងចង់ដឹងឮណាស់ ជាពិសេសរឿងពីដើមហ្នឹង។

“ហេតុអ្វីទៅយាយ? ម៉េចបានជាហាមបែបហ្នឹង?”

“មានឆ្នាំមួយ កាលសម័យយូរលង់មកហើយ ជំនាន់ម្ដាយរបស់យាយមានកូនក្រមុំកំលោះមួយគូសល់តែមួយអាទិត្យទៀតទេរៀបការ ហើយអ្នកទាំងពីរនោះក៏បានទៅស្រុកឆ្ងាយដោយជិះទូកទៅជាមួយអ្នកភូមិដទៃ តែជាអកុសលទូកនោះក៏លិចហើយអ្នកផ្សេងជួយសង្រ្គោះបានខ្លះអត់ខ្លះឯកូនក្រមុំកំលោះមួយគូនោះត្រូវលិចលង់ស្លាប់ដោយសារកូនស្រីមិនចេះហែលទឹក ឯកូនប្រុសចេះប្រឹងហែលទៅជួយដែរ តែមិនបានរួចផុត ប្រែជាស្លាប់ទាំងគូទៅវិញ”

“អូ…អាណិតពួកគាត់ណាស់យាយ តាមពិតបែបហ្នឹងសោះបានជាចាស់ៗហាមប្រាមយ៉ាងហ្នឹង”

“ប៉ុន្ដែវាជារឿងជំនឿកាលសម័យមុន ក្មេងៗសម័យនេះគ្មាននរណាជឿទេ ហើយក៏មើលរំលង ខ្លះក៏ទុំមុនស្រគាលដែរចៅអើយ..”

“ទុំមុនស្រគាល? អ្វីទៅជាទុំមុនស្រគាលនោះយាយ?” គាត់សើចខ្ញុំ តែគាត់ក៏រៀបរាប់តាមដំណាលជារឿយៗឱ្យខ្ញុំស្ដាប់ដែរ។

“ពាក្យថាទុំមុនស្រគាលជាពាក្យមួយឃ្លាដែលចាស់ៗ តែងតែប្រើលើគូអនាគតឬគូដណ្ដឹងដែលបានភ្ជាប់ពាក្យ ភ្ជាប់សម្ដីតែមិនទាន់រៀបការហើយពួកគេទាំងពីររួមរស់ជាមួយគ្នាហើយមានកូនឬហៅថា ពោះធំមុនរៀបការ មេបាប្រកាន់ណាស់ជារឿងអាក្រក់មិនល្អ ហើយបើអាចមានការមើលងាយប្រមាថដល់ពូជពង្សទៀតផង ហ្ហឹម..តែសម័យនេះគេមិនសូវជាខ្វល់ខ្វាយថែមទាំងយករឿងទាំងអស់នោះមកជារឿងសប្បាយរបស់ពួកគេទៅវិញ មេចៅចាំណាទោះបីជាប៉ាឯងទៅចោលពួកឯងក៏ពិតមែនតែប៉ាឯងស្រលាញ់បារម្ភឯងណាស់ យាយនិងប៉ាឯងរួមទាំងម៉ែឯងសង្ឃឹមថាចៅមិនធ្វើរឿងអាប់មុខនោះ ឱ្យប៉ះពាល់ឈ្មោះជាស្រីក្រមុំទេណាចៅ ទោះបីជាយើងក្រទ្រព្យ ប៉ុន្ដែកិត្តិយសជាតិជាស្រីសបរិសុទ្ធស្អាតសូមកុំឱ្យក្រណាចៅ”

ខ្ញុំស្ដាប់យាយនិយាយឡើងស្លុងពិតទេ អ្វីដែលគាត់និយាយទាំងអស់នោះ? តែប្រហែលជាពាក្យពិតច្រើនពីព្រោះយាយមិនដែលកុហក          យាយតែងតែដាស់តឿនណែនាំពួកខ្ញុំនិងចៅៗគាត់ដទៃទៀតបែបនេះ

ទាំងអស់។ ភ្លាមនោះខ្ញុំក៏ឮសំឡេងទូរសព្ទខ្ញុំរោទ៍ឡើង។

“អឺ អ្នកណា Call មកហើយចៅ ទៅលើកសិនទៅក្រៃងបងឯងទេដឹង?”

“ចាសយាយ” ខ្ញុំរត់ឡើងជណ្ដើរផ្ទះដើម្បីលើក តែភ្លាមនោះក៏មិនប្រយ័ត្នកាំជណ្ដើរទី៣បាក់ចំកណ្ដាលធ្វើឱ្យខ្ញុំអុកគូថហើយឈឺទាំងជើងទៀតផង។

 “អូយ! អូយៗ ឈឺណាស់យាយ ហិហិ” យាយប្រញាប់រត់មកលើកខ្ញុំទាំងគាត់មានវ័យចំណាស់ដែរហើយ។

“អឺៗអាមេអើយអាមេយ៉ាងម៉េចហើយចៅ? អូហ៍កុំយំណា ក្រមុំហើយយំគេដឹងខ្មាសគេ កុំយំៗ”

“យាយៗ ខ្ញុំឈឺជើងហើយ ហិហិ ” ភ្លាមនោះម៉ែក៏ទូលឧសមកល្មមហើយក៏ទម្លាក់បាច់អុសចុះ រួចប្រញាប់ងាកមកសម្លឹងសួរនាំខ្ញុំទាំងគាត់នៅហត់បែកញើសជោកថ្ងាសនៅឡើយ។

“ម៉ែៗហើយម្លិះវាកើតអីបានយំអីចឹង?”

“អើ…គឺចៅមេរត់ទៅលើកទូរសព្ទមិនប្រយ័ត្នជណ្ដើរក៏បាក់ចំកណ្ដាលធ្វើឱ្យឈឺថ្លោះ ថែមទាំងមានឈាមនៅកែងដៃនិងជង្គង់បន្ដិច”

“ម្លិះឯងយ៉ាងម៉េចហើយ មើលៗម៉ែមើលបន្ដិច”

ប្រហែលមួយស្របក់ ម៉ែលាបថ្នាំនិងពន្លៃឱ្យខ្ញុំរួចទូរសព្ទរោទ៍ម្ដងទៀតម៉ែក៏បានទៅយកក្រែងបងយុត Call មក គាត់ចុចទទួលព្រោះជាលេខប្លែក។

“អាឡូអ្នកណា?”

“ជម្រាបសួរ មីងជាម្ដាយយុតមែនឬអត់?” ម៉ែគាត់បើកសំឡេងចេញមកខាងក្រៅឮៗ ខ្ញុំនិងយាយក៏នៅទីនោះដែរ គាត់សម្លឹងមុខយាយនិងខ្ញុំមុននឹងតបទៅកាន់ខ្សែទូរសព្ទម្ខាងទៀត។ 

“ចាសៗ គឺមីងជាម៉ែរបស់យុតតើក្មួយមានការអ្វី? ហើយយុត..”

“ដំបូងខ្ញុំចង់ឱ្យមីងទប់អារម្មណ៍សិនមុននឹងខ្ញុំនិយាយ បានទេមីង?” គ្រាន់តែខ្ញុំឮតែប៉ុណ្ណឹងខ្ញុំក៏ងើបពីគ្រែហើយចុះមកទាំងឈឺជើងឈរក្បែរម៉ែ ពីព្រោះមានអារម្មណ៍ភ័យម៉េចក៏មិនដឹង។ សូមកុំឱ្យបងយុតមានរឿងអ្វីទាំងអស់ ខ្ញុំក៏ចាប់ទូរសព្ទពីដៃម៉ែនិយាយតបទៅខ្សែម្ខាងទៀត។

 “បងនិយាយមក បងប្រុសខ្ញុំគាត់កើតអ្វីទៅ និយាយមកបង”

“គឺកាលពីយប់មិញមានខ្យល់បោកបក់ខ្លាំងណាស់ ស្របពេលពួកខ្ញុំទាំងអស់គ្នាក៏កំពុងតែនាំគ្នាទៅសម្រាកពីការងារ ប៉ុន្ដែជាអកុសលអាគារដែលពួកខ្ញុំបានសាងសង់ហើយថ្មីៗនោះវាបាក់ធ្លាក់ចុះមកហើយក៏ចំកម្មករជាច្រើននាក់ក្នុងនោះមាន រៀម ដាយុតនិងអ្នកផ្សេងទៀតផងដែរ តែរៀមគ្រាន់ជាងយុត រៀមបាក់ជើង ឯដាយុត..យុត..គេស្លាប់ក្រោយនាំមកដល់ពេទ្យ”

ពេលដែលស្ដាប់ចប់ទូរសព្ទក៏ជ្រុះពីដៃរបស់ខ្ញុំ យាយទ្រហោយំ ឯម៉ែរបស់ខ្ញុំគាត់ពោលពាក្យដដែលៗមុននឹងសន្លប់។

“មិនពិតទេ មិនពិតទេម្លិះគេកុហកមែនទេកូន យុតៗ មិនពិតទេមែនទេកូនយុត! ទេ! ទេ!”

“ម៉ែៗ ម៉ែដឹងខ្លួនឡើង បងយុតៗហេតុអ្វីបងទៅចោលខ្ញុំនិងម៉ែបងយុត?”

ហេតុអ្វីវាទៅជាយ៉ាងហ្នឹង? ហេតុអ្វីព្រហ្មលិខិតដាច់ធម៌មេត្តាលើជីវិតបងប្រុសខ្ញុំយ៉ាងនេះ ខ្ញុំទទួលយកមិនបានទេ ហេតុអ្វីក៏អ្នកឃោរឃៅម្ល៉េះ? ពង្រាត់ប៉ាចេញពីខ្ញុំហើយមិនអស់ចិត្ត អ្នកមកពង្រាត់បងប្រុសតែម្នាក់របស់ខ្ញុំទៅចោលខ្ញុំនិងម៉ែទៀត ទេវតាអើយម្ដេចមិនសម្លាប់ពួកខ្ញុំទាំងគ្រួសារតែម្ដងទៅ បងយុត!

ក្រោយពីទទួលសពបងប្រុសមកដល់ផ្ទះអ្នកភូមិស្រុក ទាំងជិតឆ្ងាយ ខាងបងថ្លៃខ្ញុំគាត់យំម្ដងជាពីរដងរហូតដួលសន្លប់ ម៉ែនិងយាយក្មេក គាត់គិតតែយំឱបសពបងខ្ញុំ។ ឯរូបខ្ញុំផ្ទាល់អង្គុយធ្មឹងនៅលើដីនិយាយអ្វីមិនចេញ បើគាត់ចិត្តដាច់យ៉ាងនេះ ខ្ញុំស្អប់បង បងយុតកុហកខ្ញុំ។

“បងយុតបងឯងក្រែងថាយកលុយមកទិញខោអាវថ្មីៗឱ្យខ្ញុំ រកលុយយកមកជួយម៉ែ មើលថែទាំបំពេញឈ្មោះបងប្រុសនោះអីចុះពេលនេះ…ពេលនេះបងឯងដេកធ្វើព្រងើយអីចឹងមែនហាស៎! បងយុត! បងយុត! បងឯងក្រោកមក ក្រោកមកភ្លាមៗ ហិហិ ហា..ហា…”

គ្រប់គ្នាចាប់ទាញខ្ញុំដោយឃើញខ្ញុំយំខ្លាំងហើយគក់ទ្រូងនៃសពរបស់បងប្រុសខ្ញុំយ៉ាងឈឺផ្សា។

 “ម្លិះឈប់ទៅក្មួយ ម្លិះៗ”

“ក្មួយ! បងឯងទៅបានសុខហើយកុំធ្វើអីចឹងអី”

“ម្លិះៗ តាំងស្មារតីឡើងឯង បងយុតគាត់គ្មានបំណងទៅចោលពួកយើងទេ ឯង”       

វត្តមានបងប្អូនញាតិមិត្តជិតឆ្ងាយចូលរួមបុណ្យសពបងប្រុសរបស់ខ្ញុំជាច្រើនដោយសារគាត់ជាមនុស្សល្អ។

បងថ្លៃស្រីខ្ញុំអង្គុយមុខរូបថតបងប្រុសខ្ញុំយំរហូត ងាកមកមើលម៉ែវិញយំសន្លប់ៗ គ្មានបានទទួលភ្ញៀវអ្វីទាំងអស់ ខ្ញុំក៏បានត្រឹមតែអង្គុយម្ដងឈរម្ដង រង់ចាំទទួលភ្ញៀវជាមួយមិត្តនិងបងប្អូនខាងប៉ារបស់ខ្ញុំ។

“ប៉ា…តើប៉ាដឹងទេថាពេលនេះប៉ាបាត់បង់កូនប្រុសប៉ាម្នាក់ហើយ ហិហិ ប៉ានៅឯណាឬចាំទាល់តែបាត់ពួកខ្ញុំម្ដងមួយៗរហូតអស់ បានប៉ាវិលមកហា៎…”

ខ្ញុំឈរលែងនឹងគិតតែយំ ឡើងហើមភ្នែកអស់ហើយ ហើយពេលនោះដៃដ៏កក់ក្ដៅបានចាប់ឱបខ្ញុំជាប់ទ្រូងទាំងខ្ញុំកំពុងតែយំគ្មានសតិ ខ្ញុំក៏ងើបមុខងើយមើលក៏ដឹងថា។

“ប៉ា! ប៉ា! ហា..ហា…” ប៉ាៗខ្ញុំមកពិតមែនឃើញគាត់ ខ្ញុំយំលើសដើម។ ប៉ាដឹងរឿងដោយសារយាយCall ប្រាប់ គាត់ក៏សុំប្រពន្ធគាត់ខាងនោះមកលាកូនជាលើកចុងក្រោយនៃជីវិត។

“មេៗ បានហើយកូន បានហើយបងយុតទៅបានសុខហើយ កំហុសមកពីប៉ា ប៉ាមិនល្អ ប៉ាចោលពួកឯងទើបបែបនេះចង់បន្ទោសមេបន្ទោសប៉ាមកចុះកូន”

ខ្ញុំគិតតែយំនិយាយអ្វីមិនចេញតែក៏ប្រឹងបោះប្រយោគទៅកាន់គាត់ទោះបីពាក្យខ្លះធ្វើឱ្យប៉ាឈឺក៏ដោយ។

“ប៉ា!​ ប្រសិនជាគ្មានកម្មវិធីបុណ្យសពបងយុតក៏គ្មានវត្តមានប៉ាដែរពិតទេ? ប៉ាមិនគិតថាកូនៗនឹកប៉ាប៉ុនណាទេឬ? ជាពិសេសបងយុត បងយុតតែងតែរឭកពីប៉ា គាត់លួងលោមខ្ញុំថាមិនយូរប៉ានឹងមក តែចាំបាត់ ចាំបាត់ រហូតពេលនេះបងយុតថាប៉ាមកៗមែន តែប៉ាមកជាថ្ងៃដែលបាត់បង់បងប្រុសខ្ញុំ!”

“មេ ប៉ាដឹងថាប៉ាខុស មេប៉ាសូមទោស” ការនិយាយតបតរវាងខ្ញុំនិងប៉ាឮៗរហូតគ្រប់គ្នាមើលមកហើយម៉ែនិងយាយបងប្អូន ទាំងអស់ចូលមកឃាត់ខ្ញុំ។

“បើប៉ាមកហើយបាត់បង់បងយុត! ប៉ាកុំមកអី! ហា..ហា..ប៉ាដឹងអត់បងយុតដើរតួរជាបងប្រុស ជាប៉ា ជាមេគ្រួសារ បងយុតលះបង់ខ្លាំងណាស់ គាត់ជិតរៀបការហើយឈុតក៏កាត់ហើយ រោង សម្អាង ចុងភៅក៏ជួលកក់ហើយដែរ! ឥឡូវ​នេះ ..តែឥឡូវ​នេះ បងយុត…បងយុត..ហា..ហា..ខ្ញុំស្អប់ប៉ា! ខ្ញុំស្អប់!”

ប៉ាបានត្រឹមយំ ឯអ្នកនៅទីនេះក្នុងកម្មវិធីបុណ្យក៏យំ ហើយខ្ញុំក៏អស់កំលាំងរួចភ្នែកក៏ទន់បាត់ទៅ។ ឮសំឡេងហៅជាច្រើននាក់ ហៅឈ្មោះខ្ញុំតែខ្ញុំបើកភ្នែកពុំរួច ។

កូនលលក…

ចាប់តាំងពីបងប្រុសខ្ញុំស្លាប់បាត់ទៅខ្ញុំប្រៀបបាននឹងកូនសត្វ ដែលហោះលើមេឃដ៏ធំល្វឹងល្វើយនោះអ៊ីចឹង។ ហើរតែឯងៗគ្មានគ្នា មិនដឹងថាថ្ងៃមុខទៅជាយ៉ាងណា? ហើយអនាគតទៅខ្ញុំនឹងចួបរឿងអ្វីខ្លះ? កាលមុនខ្ញុំអាងបងប្រុសជាអ្នកការពារពីក្រុមក្មេងកំហូចដែលតែងរករឿងខ្ញុំ ពេលចេញពីសាលាតែឥឡូវ​នេះ បាននរណាការពារខ្ញុំទៀត បើខ្ញុំទន់ជ្រាយច្បាស់ណាស់គេនឹងព្រួតគ្នាជាន់ខ្ញុំមិនខាន តែតើខ្ញុំនឹងអាចរឹងមាំបានដែរឬទេ? ពេលកំពុងតែអង្គុយលើគល់ឈើក្បែរត្រពាំងទឹកម៉ែក៏មកដល់ពីពេលណាក៏មិនដឹង។

“ម្លិះ ឯងមកធ្វើអ្វីនៅហ្នឹង?” ខ្ញុំងាកទៅរកម៉ែសិនមុននឹងនិយាយតបគាត់ តែបើមើលទៅទឹកមុខម៉ែក៏មិនល្អជាងខ្ញុំប៉ុន្មានទេ ពីព្រោះបាត់បង់មនុស្សយើងស្រលាញ់ទាំងមូល នរណាធ្វើចិត្តបានងាយៗនោះ។

“គឺគ្មានអ្វីទេម៉ែ កូនគ្រាន់តែធុញថប់ពេកក៏មកអង្គុយក្រែងបានធូរខ្លះ ចុះម៉ែមានអ្វីប្រើកូនឬអត់?”

“ម៉ែមានរឿងចង់ពិភាក្សានឹងឯងណាម្លិះ”

“រឿងអ្វីម៉ែនិយាយមកណា”

“គឺ…កូនដឹងហើយថាគ្រួសារយើងពីមុនបានបងឯងអ្នករកចំណូល ហើយទប់គ្នាខ្លះថ្លៃឯងរៀន តែពេលនេះ បងឯងទៅបាត់ហើយម៉ែគ្មានលទ្ធភាពទេកូន ម៉ែដឹងថាវាខុសដែលម៉ែធ្វើបែបនេះ តែម៉ែមិនមែនបង្ខំចិត្តឯងទេណាម្លិះ ប្រសិនជាកូនមិនព្រមក៏មិនអីម៉ែក៏គិតបន្ដតែ…”

“ម៉ែ កូនយល់ហើយម៉ែកុំបារម្ភ ម៉ែសប្បាយចិត្តចុះ កូននឹងឈប់រៀនដើម្បីជួយម៉ែ ម្យ៉ាងកូនរៀនបានច្រើនដែរ ឈប់ត្រឹមហ្នឹងក៏មិនអីដែរ យ៉ាងហោចណាស់សរសេរបានអានបានអាចរកការងារបានហើយម៉ែ”

ម៉ែគាត់ស្ដាប់ខ្ញុំនិយាយដោយអួលដើមកទឹកភ្នែកគាត់ប្រុងហូរតែម៉ែប្រឹងទប់មិនចង់ឱ្យខ្ញុំឃើញនោះទេ។

ហើយទីបំផុតថ្ងៃនេះក៏មកដល់ ខ្ញុំបានគិតទុករួចហើយថាមិនយូរទេ ជីវិតវិទ្យាល័យរបស់ខ្ញុំនឹងត្រូវចប់ដោយសារតែភាពខ្វះខាតរបស់ខ្ញុំនៅពេលណាមួយហើយឥឡូវនេះមកដល់ហើយ។ ហ៊ឹម..យ៉ាងណាក៏ខ្ញុំបានត្រៀមផ្លូវចិត្តទុករួចហើយទើបមិនសូវជាឈឺ។

ក្រោយពីឈប់ទៅសាលារៀនបានមួយរយ: ខ្ញុំបានដាក់ CV ចូលបម្រើការងាររត់តុមួយកន្លែងនៅហាងបាយក្នុងផ្សារនៅពេលព្រឹក ហើយពេលយប់ខ្ញុំក៏ទៅបម្រើការងាររត់តុក្នុងហាងស្រាមួយកន្លែងម្ដុំផ្លូវ៤១ផងដែរ។ ការងាររត់តុហាងស្រាមិនស្រួលទេ រងការប្រមាថណាស់ តែខ្ញុំគ្មានជម្រើសទេ មានតែស្របសិន ព្រោះចាំបាច់ប្រើលុយពេលនេះ ខ្ញុំធំហើយនឹងស្គាល់អ្វីដែរហៅថាជីវិតមនុស្សធំដែលបងយុតធ្លាប់និយាយកាលគាត់នៅរស់ ត្រូវធ្លាក់លើខ្ញុំហើយពេលនេះគឺទទួលរ៉ាប់រងច្រើនយ៉ាងពិតមែន។

ហើយអ្វីដែលខ្ញុំស្អប់គឺការប្រមាថជីវិតជាបុគ្គលិករត់តុហាងស្រារបស់ខ្ញុំ ត្រូវប៉ះនឹងភ្ញៀវប្រុសៗមើលងាយតាមរយ:ពាក្យសម្ដីប្រមាថពេលខ្លះខ្ញុំស្ទើរតែទប់ស្មារតីមិនបានរហូតថ្ងៃមួយនោះមកដល់

ពិតណាស់ ខ្ញុំឆេវឆាវឆាប់ក្ដៅមិនព្រមឱ្យអ្នកណាមកនិយាយខ្សែលើខ្ញុំបាននោះទេ។ ពេលដែលខ្ញុំលើកស្រាយកឱ្យតុភ្ញៀវមួយក្រុមមានគ្នាប្រមាណ បីបួននាក់ក្នុងចំណោមពួកគេមាន២នាក់ពោលសម្ដីមិនសមរម្យមកលើខ្ញុំ។

“អេ៎ នាងតូចធ្វើការទីនេះបានប្រាក់ខែប៉ុន្មាន?”

ដោយសារខ្ញុំគិតថាពួកគាត់សួរលក្ខណ:ធម្មតាទើបឈរតបបែបសមរម្យទៅវិញ។

“ចាស គឺតិចតួចទេបងប្រុសគ្រាន់បង់ទឹកភ្លើងហ្នឹងណា៎”

“មកនេះៗ មក”

ភ្ញៀវម្នាក់បក់ដៃហៅឱ្យចូលជិតគេ ខ្ញុំក៏ចូលទៅជិតហើយដោយសារសំឡេងភ្លេងឮខ្លាំងៗ ទើបត្រូវឱនត្រចៀកទៅជិតគេតែភ្លាមនោះពាក្យដែលពួកគេនិយាយគឺប្រៀបបាននឹងយកសាំងមកចាក់ចូលភ្លើងដែលឆេះអ៊ីចឹង។

“បែបនេះណា គឺនាងតូចមកនៅជាមួយពួកបងៗទៅ ជឿថាបានប្រាក់ច្រើនណាស់ ហើយសប្បាយទៀតផង  ហាសហា៎”

សម្ដីនិងការសើចចំអកខ្ញុំបានប្រឹងទប់ណាស់ ខ្ញុំញញឹមតិចៗហើយក៏ឱនខ្លួនបម្រុងដើរចេញពីតុនោះតែគ្នាវាម្នាក់យកដៃមកប៉ះត្រគាករបស់ខ្ញុំ នរណាទ្រាំបាននោះខ្ញុំស្អប់ណាស់។

“ទ្រាំលែងបានហើយវ៉ើយ! ផាំង! ផាំង!” ខ្ញុំបានដាល់អាម្នាក់ដែលនិយាយប្រមាថនិងប៉ះពាល់ខ្ញុំនោះម្នាក់មួយដៃហើយក៏ផ្អើលពេញហាង ហើយពួកវាក៏រករឿងខ្ញុំឯខ្ញុំក៏បម្រុងទៅដាក់ពាក្យប្ដឹងតែគិតៗទៅប្ដឹងក៏មិនឈ្នះ។ គេអ្នកមានខ្ញុំប្ដឹងម៉េចបើគ្មានសាក្សីផងនោះ ទីនេះគ្នាវាទាំងអស់ ជម្រើសចុងក្រោយដោះឯកសណ្ឋានហើយដើរចេញពីទីនោះ វាជាជម្រើសល្អបើនៅ ពួកវានឹងនាំគ្នាមកចាប់ធ្វើបាបខ្ញុំថ្ងៃណាមួយក៏ថាមិនត្រូវ។ ពេលចួបរឿងបែបនេះក៏មិននឹកគិតដល់បងយុតមិនបាន។

“បើបងនៅប្រហែលគ្មាននរណាធ្វើបាបខ្ញុំបានទេ បងយុតបងដឹងទេ ថាប្អូនហត់..ហិហិ..ហត់ណាស់”

លក់សំនៀងមិនលក់កិត្តិយស…

តាំងពីថ្ងៃមានរឿងនៅហាងស្រានោះ ខ្ញុំបានសាកដាក់ពាក្យទៅរកការងារផ្សងតែមិនជាប់សោះរហូតមានមិត្តម្នាក់របស់ខ្ញុំហៅទៅតេស្តសំឡេងនៅវង់តន្រ្តីរបស់ប៉ាគេដែលគេក៏ច្រៀងទីនោះដែរ។ ទៅដល់កន្លែងហើយក៏តេស្តជាប់ រួចក៏ទទួលបានលទ្ធផលល្អដូច ខ្ញុំសប្បាយចិត្តដែលបានការងារថ្មីមួយទៀត។

យប់នេះជាយប់ដំបូងនៃការឡើងឆាករបស់ខ្ញុំ ហើយអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចក៏មានជាពិសេស។ អ្វីដែលខ្ញុំមិនចូលចិត្តក៏វាចូលមកទៀត គឺខ្ញុំអត់ចូលចិត្តស្លៀកខ្លីទេ តែការសម្ដែងឬអាចនិយាយបានថាជីវិតអ្នកចម្រៀងអកកាដង់ឬអកកេះនេះ រើសមិនបានទេ ក្រុមស្លៀកអ្វីយើងក៏ស្លៀកដូចគ្នាខុសតែតិចតួចប៉ុណ្ណោះ។

យប់ដំបូងនេះខ្ញុំតាំងចិត្តធ្វើវាឱ្យបានល្អបំផុតនិងមិនឱ្យមានរឿងប៉ះពាល់ការងារដូចលើកមុនទេ មិនអីចឹងនឹងត្រូវបាត់បង់ការងារទៀតមិនខាន។

ប៉ុន្ដែមិនស្មានសោះថាទីណាក៏ដោយជីវិតរបស់ខ្ញុំចួបតែការប្រមាថមើលងាយពីមនុស្សដែលគិតអគតិមិនឈប់ វាសនាអ្នកក្រដូចជាខ្ញុំវាពិតជាពិបាករើរួចណាស់មែនទេ បានមានតែអ្នកមានលុយចាំតែប្រមាថមើលងាយរហូតអីចឹង? ខណៈពេលដែលខ្ញុំច្រៀងចប់ម្ចាស់វង់របស់ខ្ញុំគឺប៉ារបស់គីប៊ីមិត្តខ្ញុំនោះបាន មករកខ្ញុំជាមួយនឹងស្រោមសំបុត្រមួយសន្លឹកផងដែរ។

 “ម្លិះហា៎មានភ្ញៀវម្នាក់ពេញចិត្តឯងណា៎ ហើយគេផ្ញើសំបុត្រមកឱ្យដែរ នេះយកទៅហើយបើចង់អរគុណ គាត់នោះគាត់នៅតុក្បែរឆាកនិងពាក់អាវធំពណ៌ប្រផេះ”

ពេលនោះដែរ ខ្ញុំក៏បើកមើលឃើញថាមានលុយក្នុងនោះច្រើនខ្ទង់។ ១០០ដុល្លាខ្ញុំមើលក៏អាចកាត់ន័យបានថាវាជាលុយអ្វី ខ្ញុំមិនបានថាអ្វីទេហើយក៏ព្រមដើរទៅតុភ្ញៀវម្នាក់នោះជាមួយម្ចាស់វង់របស់ខ្ញុំតាមការគួរ តែពេលទៅដល់ខ្ញុំក៏និយាយទៅកាន់គាត់បែបទុកមុខខ្លះដែរ។

“ជម្រាបសួរលោកពូ អរគុណចំពោះសំបុត្ររបស់ពូ នេះជាលុយរបស់ពូខ្ញុំសុំមិនទទួល ខ្ញុំចង់ប្រាប់លោកពូថាខ្ញុំមកច្រៀងដើម្បីលុយមែនពីព្រោះខ្ញុំខ្វះខាត តែខ្ញុំទទួលលុយនេះបានប្រសិនជាវាជាលុយស្អាតស្អំ មិនមែនព្រោះតែចង់បានអ្វីពីខ្ញុំ បើពូពិតជាចង់ប្រគល់លុយនេះឱ្យក្មួយតាមការអាណិតអាសូរ ពូឱ្យខ្ញុំធម្មតាដូចដែលភ្ញៀវៗឱ្យខ្ញុំទូទៅ តែពូកំពុងតែចង់មើលងាយខ្ញុំនិងមើលស្រាលជីវិតស្រីៗអ្នកចម្រៀងផ្សេងទៀតផងដែរ”  ពោលចប់ខ្ញុំក៏ដើរចេញហើយប៉ាគីប៊ីគាត់ខឹងខ្ញុំណាស់ ឯពូនោះក៏ខ្មាសគេដែរ អ្វីសំខាន់គាត់មានប្រពន្ធអ៊ីចឹងទាយទៅថាប្រពន្ធគាត់ចាត់ការប្ដីគាត់យ៉ាងណាវិញ?

ខ្ញុំហត់នឿយណាស់ រឿងរ៉ាវជាច្រើនបានចូលមកក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំវាញាប់កាន់តែខ្លាំងក្រោយពីបាត់បងប្រុសម្នាក់នោះ។

ដើមទ្រូងម៉ែ…

ប៉ុន្មានថ្ងៃមកនេះហត់ពេកខ្ញុំមិនបានទៅណាទេ ម្យ៉ាងជាងមួយខែនេះរកប្រាក់បានគួរសមទុកគ្រាន់ម៉ែប្រើការទើបខ្ញុំចង់សម្រាក២ ៣ថ្ងៃសិន ពីព្រោះអស់កម្លាំងរលីងហើយ។ ខ្ញុំទម្លាក់ខ្លួនដេកលើកន្ទេលក្រហមដែលម៉ែនិងខ្ញុំរួមទាំងបងយុតតែងតែដេកលេងជាប្រចាំ។       

កែវភ្នែករបស់ខ្ញុំសម្លឹងខ្ពស់ផុតទៅលើសសរទ្រូងកណ្ដាលនៃផ្ទះសម្លឹងយូរៗខ្ញុំក៏ដូចជាងងុយទៅៗ រហូតលង់លក់ពេលណាមិនដឹង។ ភ្លាមនោះខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ថាលក់ស្រួលមានក្ដីសុខយ៉ាងម៉េចក៏មិនដឹងហើយក៏មានសំឡេងនរណាហៅខ្ញុំ។

“មិ្លះ! ម្លិះ…” ខ្ញុំក៏ស្ទុះងាករកម្ចាស់សំឡេងក៏ឃើញថា។

“បងយុត! បងយុតមកវិញហើយ បងដឹងថាខ្ញុំនឹកបងប៉ុនណាទេ? ម៉ែនឹកបងយំរហូតភ្លេចបាយទឹកអស់ហើយ” រាងកាយបងប្រុសខ្ញុំពេលដែលឱបគឺត្រជាក់ណាស់។

“បងយុតម៉េចក៏បងត្រជាក់ម្ល៉េះ? បងរងាអត់?”

“បងមិនអីទេ មិនរងាទេ តែបងសង្ឃឹមថាប្អូនអាចរឹងមាំជាងនេះម្លិះ អូនកុំយំកុំគិតពីបងទៀតអី ត្រូវប្រឹងប្រែងដើម្បីអនាគតណាប្អូន”

ភ្លាមនោះខ្ញុំបានលែងរាងកាយបងយុតហើយឈរនិយាយដោយអារម្មណ៍សោកសៅ តែលុះងាកមកវិញក៏បានបាត់វត្តមានបងយុតបាត់មិនឃើញសោះ។

“បងយុត! បងយុត! កុំទៅៗ..កុំទៅ..” ខ្ញុំក៏ស្ទុះក្រោកដង្ហក់ដោយសារតែម៉ែបានដាស់ខ្ញុំតាមពិតមុនហ្នឹងជាការយល់សប្តិទេ?

“ម្លិះកូនមមើទៀតហើយ” ខ្ញុំស្ទុះឱបម៉ែយ៉ាងណែនជាប់ដើមទ្រូងរបស់គាត់។

“ម៉ែ កូនឃើញបងយុត បងគាត់មកផ្ដាំខ្ញុំកុំគិតកុំនឹកហើយឱ្យរឹងមាំនិងមើលថែទាំម៉ែដែរ ម៉ែ..ហិហិ..”

ម៉ែយកដៃទាំងពីរឱបក្បាលខ្ញុំយ៉ាងណែនហើយនិយាយដោយការលួងលោម។

“ពុទ្ធោ កូនស្រីម៉ែ កូនកុំយំអីណា៎ បងឯងទៅសុខហើយឈប់គិតឬយំទៀត បើឯងឈឺម្នាក់ទៀតតើម៉ែរំពឹងអ្នកណាទៅកូន?”

“ម៉ែកូនសូមសន្យាថាទោះជាមានរឿងអ្វីក៏ដោយពិបាកយ៉ាងណាក៏ដោយ កូននឹងមិនឱ្យម៉ែស្រក់ទឹកភ្នែកដោយសារកូនស្រីម្នាក់នេះដាច់ខាត តែប្រសិនជាស្រក់ គឺស្រក់ដោយក្ដីស្រលាញ់និងក្ដីសុខ”

ក្រោយបានក្រាបសំពះសន្យាមុខម៉ែរួចខ្ញុំនិងម៉ែក៏បាននាំគ្នាទៅហូបបាយដើម្បីមានកម្លាំងបន្ដដំណើរទៅមុខ ទៀត។

ច្រើនឆ្នាំកន្លងផុតទៅ…

ពេលវេលាកន្លងទៅជាច្រើនឆ្នាំ ពេលនេះខ្ញុំអាចមានសមត្ថភាពរកលុយជូនម៉ែដោយខ្លួនឯង មានផ្ទះធំមួយ ឡានមួយនិងបានឱ្យម៉ែរស់នៅផ្ទះតាមបំណងរបស់បងយុតហើយ រួចក៏បានសាងសង់ចេតិយសមល្មមតម្កល់ធាតុបងយុតនៅជ្រុងម្ខាងនៃមុខផ្ទះ នាទិសនារតី តាមបំណងម៉ែ។ ហើយមានថ្ងៃនេះបានដោយសារតែខ្ញុំបានចួបនឹងជនជាតិបរទេសម្នាក់គាត់ឈ្មោះ។

“ចន ហេនរី” ជាប្រធានអង្គការមួយនៃកុមារកម្ពុជាជួយទំនុកបម្រុងខ្ញុំរហូតខ្ញុំក្លាយជាអ្នកសម្របសម្រួល។ គាត់ជួយខ្ញុំរៀនបន្ដរហូតចប់ឆ្នាំហើយក៏បម្រើការងារក្នុងស្នាក់ការតែម្ដង។

ពេលនេះខ្ញុំក៏មានអ្នកចូលចែចូវតាមរយ:ចាស់ទុំ ក៏ប៉ុន្ដែខ្ញុំមិនទាន់ពេញចិត្តឬចង់រៀបការសោះពីព្រោះនឹកពេលរៀបការលើកណាក៏ខ្លាច អតីតកាលពេលនោះនៅដក់ជាប់ខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំមកទល់សព្វថ្ងៃនេះ។

ប៉ុន្ដែដូចពាក្យចាស់ពោលថា “គេចយ៉ាងណាក៏មិនផុតប្រសិនជាគូព្រេង” ខ្ញុំបានចួបនឹងគូណាត់ដែលចាស់ៗហៅមកមើលមុខគ្នាទាំងសងខាងគេគឺ “រ៉ាឌី” ជានិស្សិតផ្នែកពេទ្យ គេពេញចិត្តខ្ញុំយូរហើយតែថាខ្ញុំប្រកែករហូតថ្ងៃនេះចាស់ទុំហៅស្គាល់គ្នា។

“ម្លិះ អូនមិនស្អប់ខ្ពើមបងតែហេតុអ្វីប្រកែករាល់ពេលចាស់ទុំណាត់ថ្ងៃកំណត់ថ្ងៃមង្គលបែបនេះ?”

“រ៉ាឌី អូនមិនស្អប់តែអូនសុំពេលវេលា ពួកយើងមិនទាន់ស្គាល់ចិត្តគ្នាច្បាស់ទេ បងអាចស្រលាញ់ពេលនេះតែថ្ងៃណាមួយបងអាចជាធុញឬលែងចង់រៀបការក៏ថាបាន”

គាត់ដើរមកជិតខ្ញុំរួចចាប់ដៃហើយពោលពាក្យយ៉ាងពីរោះសង្កត់ចិត្តខ្ញុំបានយ៉ាងល្អ។

“បងស្រលាញ់គឺស្រលាញ់ក្ដីស្រលាញ់ពុំមែនមួយថ្ងៃ មួយខែ ឬមួយឆ្នាំតែចំពោះបងមានលើម្លិះមួយជីវិត ពេញដង្ហើមចេញចូល”

ស្នាមញញឹមនិងតំណក់ទឹកភ្នែកម៉ែ…

ទីបំផុតថ្ងៃដែលម៉ែរង់ចាំបានមកដល់ ម៉ែរបស់ខ្ញុំតែងតែប្រាថ្នាអុជធូបរាល់ថ្ងៃសីលសូមឱ្យខ្ញុំព្រមរៀបការ

ពេលណាមួយមុនគាត់បិទភ្នែក។ គាត់ខ្លាចមិនបានពចៅ គាត់ចង់បានអ្នកដែលអាចមើលថែទាំខ្ញុំបានពេលគ្មានគាត់។

ពេលក្រាបផ្ទឹមសំឡេងភ្លេងការលាន់រំពងពេញរោងជ័យ ញាតិស្រីប្រុសឡើងមកចងដៃខ្ញុំនិងរ៉ាឌីហើយភ្លាមនោះខ្ញុំក៏ហូរទឹកភ្នែករាប់រយតំណក់ស្របពេលកំពុងផ្ទឹម គឺវត្តមានវីរ:បុរសរបស់ខ្ញុំបានលេចមកជាថ្មីក្រោយបាត់រាប់ឆ្នាំ តាំងពីថ្ងៃដែលខ្ញុំដេញគាត់ចេញពីបុណ្យសពបងយុត។ គាត់ដើរចូលមកជាមួយយាយនិងម៉ែឈរក្បែរនោះដោយស្នាមញញឹមលាយទឹកភ្នែក។

“ប៉ា…” ខ្ញុំរំជួលចិត្តខ្លាំងខុសធម្មតារហូតចង់ខ្យល់ ថាជាអារម្មណ៍រំភើបក៏បាន សប្បាយពេកក៏បានពីព្រោះគិតថាគាត់ខឹងហើយនឹងឈប់មកជាន់ទីនេះទៀត តែថ្ងៃនេះគាត់មក។

“បានប្ដីទាំងមូលកូនស្រីប៉ាមិនចង់ប្រាប់ប៉ាម្នាក់នេះបន្ដិចទេឬ?”

“ប៉ាៗ…ហិហិ” ខ្ញុំគិតតែយំមុខញាតិមិត្តនិងចាស់ៗ តាអាចារ្យគាត់រំភើបតាមខ្ញុំរហូតហុចមេក្រូមកឱ្យខ្ញុំ គាត់ដឹងថាខ្ញុំប្រហែលជាមានអ្វីចង់និយាយ។ ដៃទទួលយកមេក្រូមកនិយាយតែមុននិយាយខ្ញុំបានក្រាបសំពះម៉ែប៉ាបីដងដូចៗគ្នា។

“ប៉ា! កូនសូមទោសដែលកូនបានប្រើពាក្យសម្ដីមិនសមលើប៉ាកាលថ្ងៃបុណ្យបងយុត កូនខូចចិត្តពេក កូនគិតមិនដល់ ប៉ាអត់ទោសកូនស្រីម្នាក់នេះផង ហើយកូនអរគុណប្រសិនជាគ្មានអ្នកទាំងពីរកូនក៏គ្មានថ្ងៃមង្គលនេះដែរ កូនសូមប្រាថ្នាជាតិណាឬមានប៉ុន្មានជាតិកូនស្រីសុំកើតមកជាកូនប៉ានិងម៉ែទៀត”

និយាយចប់ប៉ារបស់ខ្ញុំយំផងលើកដៃខ្ញុំឡើងមកកាន់យ៉ាងណែនផង ម៉ែដឹងថាប៉ាស្រលាញ់ខ្ញុំខ្លាំងប៉ុនណាតែគាត់ដើរខុសមួយជំហាន តែក៏អរគុណប្រពន្ធទី២របស់ប៉ាខ្ញុំដែលអនុញ្ញាតឱ្យប៉ាមកកម្មវិធីរបស់ខ្ញុំនៅថ្ងៃនេះដូចគ្នា។

ម៉ែឱបរាងកាយរបស់ខ្ញុំយ៉ាងណែនមុននឹងវាចាមកកាន់កូនប្រសាគាត់។

“រ៉ាឌី ម៉ែផ្ញើកូនស្រីតែម្នាក់របស់ម៉ែទៅកូនហើយ មើលថែទាំនាងផង ម្លិះកាចឆ្នាសបន្ដិច រឹងរូសបន្ដិច ខ្ជិលបន្ដិចតែនាងពូកែតាំងពីគ្មានបងប្រុសនាង ម្លិះមើលថែទាំម៉ែបានយ៉ាងល្អ ម្លិះពូកែគ្រប់យ៉ាងការងារអ្វីក៏ចេះដែរ តែអ្វីដែលនាងអន់បំផុតគឺម្លិះខ្លាច តុកកែ កន្លាត សត្វថ្លែន បើមានយកចេញទៅ ហើយរឿងមួយទៀតម្លិះពូកែទាំងអស់មែនតែម្ហូបប្រសិនអាចធ្វើខ្លួនឯងល្អជាងកូនព្រោះកូនម្លិះមិនពូកែទេ អាចជាប្រៃឬផ្អែមជ្រុលក៏ថាបាន”

“ម៉ែហ៎..” សំឡេងសើចពេញរោងជ័យ ទីបំផុតអារម្មណ៍កក់ក្ដៅនិងរីករាយដែលខ្ញុំចង់ឃើញពេលនេះបានទទួលហើយ ខ្ញុំក៏មិនភ្លេចទៅអុចធូកកន្លែងបងយុតដែរ និងបាននាំយកម្ហូបបងយុតចូលចិត្តទៅជាមួយផង ។

“បងប្រុសថ្ងៃនេះប្អូនបាននាំប្អូនថ្លៃមកចួបហើយណា៎ និងបានយកម្ហូបដែលបងចូលចិត្តមកជាមួយដែរ”

“បងប្រុសខ្ញុំរ៉ាឌីសូមសន្យាមុខបងថានឹងមើលថែអូនម្លិះឱ្យបានល្អមានសុភមង្គលមានតែស្នាមញញឹម នឹងមិនឱ្យអ្នកណាមកមើលងាយឬធ្វើបាបនាងបានដាច់ខាត”

ស្នាមញញឹមដែលគេបានបង្ហាញនៅមុខបងយុត ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានក្ដីសុខណាស់ តែពេលវេលាជាអ្នកកំណត់ថាថ្ងៃមុខនឹងប្រែប្រួលឬទេ? ទោះយ៉ាងណាយើងម្នាក់ៗ ក៏ខំប្រឹងអស់ពីសមត្ថភាពបំផុតតាមដែលអាចធ្វើបាន។ ជីវិតយើងគ្មាននរណាអ្នកកំណត់ទេ គឺស្ថិតលើយើងខ្លួនឯងជាអ្នកកំណត់ហើយគិតថារើសយកបែបណាល្អ ត្រឹមត្រូវនិងមានក្ដីសុខ។ ក្ដីស្រលាញ់ពិតមិនចាំបាច់ត្រូវការពីមនុស្សច្រើនគ្នានោះទេ ត្រឹមតែមនុស្ស២ទៅ៣នាក់ដែលយល់ពីយើង អាចការពារយើង និងទទួលយកបានទាំងចំណុចអាក្រក់និងល្អរបស់យើងម្នាក់ៗបានន័យថាគ្រប់គ្រាន់សមរម្យហើយ ៕

ចប់

ខ្ញុំឮទាំងអស់ អ្វីដែលពេទ្យពិគ្រោះជាមួយ​ម្តាយខ្ញុំ។ មិនដែលគិត​ថា ខ្ញុំនឹងខូចចិត្ត​សោកសៅខ្លាំងដល់ថ្នាក់អាចដេកដួលបែបនេះទេ។

វាអាចជារឿងដ៏លើសលប់សម្រាប់ខ្ញុំ តែអ្នកផ្សេង ឬយុវវ័យមួយចំនួនទៀត ធម្មតាសម្រាប់ពួកគេ។ ប៉ាខ្ញុំនិងម៉ាក់លែងលះ បងប្រុសខ្ញុំត្រូវចេញទៅនៅស្រុកគេជាមួយប៉ា។

បងខ្ញុំស្រែកយំនៅមុខតុលាការ តែប៉ានៅតែយកគាត់ទៅ។

យើងស្រលាញ់ប៉ានិងម៉ាក់ តែពីរនាក់ខ្ញុំ ចង់នៅជុំគ្នា ហើយបើត្រូវរើស យើងតែងតែនិយាយទុកជាមុនថា​រើសយកម៉ាក់។

តែប៉ាមិនព្រមទេ​។ គាត់ថាបងខ្ញុំគ្មានអនាគតនៅស្រុកខ្មែរឡើយ។ ម៉ាក់ខ្ញុំត្រឹមជាគ្រូបង្រៀនម្នាក់ គ្មានចំណូលល្អហើយគាត់នឹងនៅតែបែបនេះ។

នេះជាសម្តីប៉ាខ្ញុំដែលនៅថតជាប់យ៉ាងជ្រៅក្នុងបេះដូងបែកបាក់មួយនេះ។

ខ្ញុំឈ្មោះ ថារី បងប្រុសខ្ញុំថាវុធ។

ពួកយើងគេងជាមួយគ្នា​តាំងពីក្មេង ដល់ពេលបែកគ្នា​បងខ្ញុំ១២ឆ្នាំ ខ្ញុំ១០ឆ្នាំ។

ពេលនេះ ៥ឆ្នាំកន្លងមកហើយ ខ្ញុំស្មាន​ថាពេលវេលាជួយបាន គ្រប់គ្នា​និយាយលួងខ្ញុំបែបនេះ តែទីបំផុតទៅពេទ្យថា ខ្ញុំជាក្មេងមាន​បញ្ហា​ផ្លូវចិត្ត​ធ្ងន់។

២សប្តាហ៍ហើយ​ខ្ញុំទៅរៀនលែងកើត។

ខ្ញុំគេងនៅផ្ទះ ហើយព្យួរសេរ៉ូម។ ​

ថ្ងៃនេះ អ្នកគ្រូ លីហ្សាមកលេងខ្ញុំ។ គាត់ជាគ្រូប្រចាំថ្នាក់ហើយគាត់យកចិត្ត​ទុកដាក់នឹងរឿងរបស់ខ្ញុំណាស់។

ម្តាយខ្ញុំបានអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំនៅតែពីរនាក់គាត់ ។

«ថារី! កូនដឹងទេ? ពិតជាមាន​​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​កំពុង​ប្រឈម​នឹង​ការ​ឈឺ​ចាប់​ផ្លូវ​ចិត្ត ឬ​ស្ថានភាព​លំបាក​ដែល​គ្មាន​អ្នក​ណា​ដឹង។»

«អ្នកគ្រូ! ខ្ញុំមិនបានសេដទេ ហេតុអ្វី​បានជាគេថាខ្ញុំមានរោគចិត្ត?»

អ្នគ្រូអង្អែលក្បាលខ្ញុំហើយនិយាយ៖

«ចួនកាលយើងមាន​សម្ពាធ!»

«ខ្ញុំអត់មានទេ ខ្ញុំនៅតែពីរនាក់ម៉ាក់ ហើយមិនមានការងារហត់ច្រើនផង!»

«ដូច្នេះ យើង​សាកគិតអំពីអ្វីទៅដែលធ្វើឱ្យយើងអស់កម្លាំង?»

«ខ្ញុំ…ខ្ញុំគ្រាន់តែហត់មែន! ​ខ្ញុំខ្ជិលគិត ខ្ជិលនឹងនិយាយនិងខ្ជិលស្តាប់ណឹងណ៎ា ហើយខ្ញុំក៏គ្រុនអ្នកគ្រូ! ម៉ាក់និយាយនឹងពេទ្យថាខ្ញុំអាចឌីប្រេស្សិន»

«តោះយើង! ក្រោកទៅអង្គុយនៅមុខផ្ទះ ដើរបានទេ?»

«ខ្ញុំសាកមើល!»

ខ្ញុំក៏ក្រោកដោយគាត់ជួយទប់។ ជើងខ្ញុំនៅញ័រ ខ្ញុំគេងពេក គេងមិនចង់ទៅណា​ហើយបិទបង្អួចមិនចង់ឃើញពន្លឺ។

ម្តាយខ្ញុំភ័យណាស់។

ខ្ញុំឃើញគាត់តាមមើលពួកយើង នៅពេលខ្ញុំខំធ្វើជារឹងមាំ ដើម្បីទៅរកទឹកសុទ្ធជូនដល់អ្នកគ្រូលីហ្សា​។

«បើនៅឈឺកុំបង្ខំ ខ្លាចវិលមុខដួលបោកក្បាលណាកូន!»

ឮពាក្យនេះខ្ញុំវិលមុខភ្លាមៗតែ ខ្ញុំខំទ្រាំព្រោះអាណិតម្តាយនិងចង់ធ្វើ​បង្ហាញអ្នកគ្រូ។

ពេលអង្គុយចុះ យើងនិយាយគ្នា​តែពីរនាក់។

«ថារី! កាលពីគ្រូអាយុ១៧ឆ្នាំ ធ្លាប់ឈឺទន់ដៃជើង មិនចង់ក្រោក​មិនចង់និយាយ​មិនចង់ដឹងឮអីទាំងអស់!»

«ដូចខ្ញុំ?»

«តែមិនមែន២អាទិត្យ​ទេ គ្រូដូច្នេះជិត៣ឆ្នាំ!»

«អូ?!»

«ម្តាយនិងឪពុករបស់គ្រូអស់សង្ឃឹម​ហើយក្នុងការ​ព្យាបាល អ្នកខ្លះនៅឯស្រុក និយាយថា គ្រូត្រូវគេដាក់អំពើ ខ្លះថា គ្រូមានវិបត្តិប្រុសបោក!»

ខ្ញុំល្វីងក្នុងមាត់​ហើយចិត្ត​ខ្ញុំខ្ទេចខ្ទាំណាស់។ ភ្នែកនេះស្ងួតគ្មានទឹកភ្នែកទេ តែចិត្ត​ខ្ញុំយំ

«ប៉ានិងម៉ាក់លែងគ្នា ចាំបាច់អីឱ្យខ្ញុំបែកពីប្អូន?»។

សម្តីបងប្រុសរបស់ខ្ញុំពេលគាត់ស្រែកយំនៅនឹង​មុខតុលាការ ច្រើនឆ្នាំមកហើយ​យើងទាំងពីរមិនដែលបានចួបគ្នាសូម្បីតែតាមទូរសព្ទ។

«បើត្រូវយំ យើងយំទៅណ៎ា!» អ្នកគ្រូប្រាប់មកខ្សឹបៗ។

ខ្ញុំគ្រវីក្បាល ៖

«ខ្ញុំអត់យំទេអ្នកគ្រូ!»

​អ្នកគ្រូងក់ក្បាល ហើយពន្យល់ខ្ញុំ៖

«ជីវិតនេះ ធ្ងន់ធ្ងរខ្លាំង សម្រាប់អ្នកដែលគិតថា ចង់ឱ្យអ្វីៗឥតខ្ចោះ ឬមិនប្តូរផ្លាស់! តាមពិត​ វាជាក្រឹត្យក្រមធម្មជាតិ! មានការឈឺចាប់ដែលមិនអាចទ្រាំទ្របាន​ខ្លះកើតមាន​ឡើងព្រោះយើង​បាន​រងរឿងរ៉ាវមិនបានត្រៀម ​ហើយមាន​អារម្មណ៍ថា  គ្មាន​អំណាច ដោះស្រាយអ្វីបាន តែតាមការពិត…!»

«ការពិត​យើងអាច!»

«តាមរបៀបណាទៅអ្នកគ្រូ?»

«ក្រោយពីបោះបង់ចោលខ្លួនឯងបានបីឆ្នាំ អ្នកគ្រូបានអានសៀវភៅ និងចួបជាមួយអ្នកប្រឹក្សាម្នាក់គាត់ឈ្មោះ អ្នកស្រី វ៉ាន់។ គាត់បានពន្យល់ច្រើនណាស់។ ក្នុងចំណោមសម្តីគាត់ទាំងអស់ អ្វីដែលអ្នកគ្រូចងចាំជាងគេ គឺពាក្យមួយ …គាត់ថា តាមពិត​យើងមិនអាចកែអ្វីបាន តែយើងអាចជួយឱ្យខ្លួនយើង​ព្រមទទួលយកវិបត្តិទាំងនោះបាន ហើយមិនបន្ទោសខ្លួនឯង ទុក ឱ្យអ្វីៗសាបរលាបបន្តិចម្តងៗ»

ខ្ញុំនៅស្ងៀម។​ តាមពិត​ខ្ញុំគិត ណាស់។ កន្លងមកមិនមែន​អ្នកគ្រូលីហ្សាជាមនុស្សទីមួយដែលនិយាយរឿងនេះទេ តែពេលនេះគាត់ក៏ធ្លាប់ជាជនរងគ្រោះដូចខ្ញុំ បានជាគាត់និយាយខ្ញុំយកចិត្ត​ទុកដាក់ពិចារណា។

គាត់មានប្រសាសន៍បន្ថែមទៀតថា៖

«ថារី! មាន​ក្មេងជំទង់ច្រើនមកហើយ បានចួបប្រទះការប៉ះទង្គិចផ្លូវចិត្ត ដែលអាចបណ្តាលឱ្យមានរលកនៃភាពស្ពឹកស្រពន់ ខ្លះគេ​ហៅថា ជំងឺផ្តាច់ទំនាក់ទំនងពីគ្រួសារ និងសង្គម។ នេះជា​ការ​ធ្វើបាបខ្លួនព្រោះចង់សាបរលាបពីការមានអារម្មណ៍ ព្រោះខ្លាចការឈឺចាប់។»

«…ខ្ញុំចង់មាន​អារម្មណ៍ធូរស្បើយ…ពីអ្វីមួយដែលគ្មានរូបរាងក្នុងចិត្តខ្ញុំអ្នកគ្រូ! ខ្ញុំមិនដឹងថាវាជាអ្វីទេ ខ្ញុំហត់ណាស់!»

«មើលចុះ! មើលតាមបង្អួចនេះទៅ ម៉ាក់ក្មួយក៏ហត់ដែរតែកាត់មិនព្រមស្ពឹកទេ គាត់មិនខ្លាចនឹងទទួលយកឬប្រឈម​ទេ!»

ខ្ញុំសម្លឹងតាមដែលគាត់ប្រាប់។

ម៉ាក់កំពុង​ធ្វើកិច្ចតែងការ យ៉ាងប្រញឹក ។ ខ្ញុំដឹងថា ម៉ាក់មានការងារច្រើន គាត់នឹងដាំបបរទៀត ព្រោះមួយរយៈនេះ គាត់ថា ក្រពះខ្ញុំមិនល្អ ញ៉ាំស៊ុបនិងបបរល្អជាងបាយ។

«ខ្ញុំចង់ជួយម៉ាក់!»

ខ្ញុំសារភាពខ្សាវៗ តែចិត្ត​នេះគ្មានសង្ឃឹមទេ។ សំឡេងមួយស្រែកដាក់ខ្ញុំថា ខ្ញុំជួយខ្លួនឯងមិនទាន់បានផង បានអីជួយម៉ាក់ខ្ញុំ?

អ្នកគ្រូញញឹម។ គាត់និយាយមកកាន់ខ្ញុំថា៖

«មនុស្សដែលមានជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្តច្រើនតែមិនចង់ស្វែងរកជំនួយទេ!   តែគេអាចជួយខ្លួនគេបានប្រសិនគេដឹងថា គេស្រលាញ់អ្នកណាម្នាក់ពិតប្រាកដ!»

«បងខ្ញុំ!…ម៉ាក់…និង…ប៉ា!»

ខ្ញុំនិយាយទាំងស្ងួតបំពង់ក ហើយផ្តើម​ឈឺតិចៗ ណែនៗ ក្តុកក្នុងទ្រូង។

ខ្ញុំញី និងឈ្លីសម្រាលនៅត្រង់នុះ ធ្វើឱ្យអ្នកគ្រូតាមមើល។ វាជាការបាក់បែកមួយ…យូរមកហើយ…រវាងយើងបួននាក់ តែ…ហេតុអ្វីខ្ញុំនៅតែចង់បានអតីតកាលត្រលប់មកវិញ?

«បើពេលនេះ នៅមានម្នាក់នៅក្បែរ កូនចង់រស់នៅជាថ្មីដើម្បីគាត់ទេ?!»

«ចាស៎ចង់!» ខ្ញុំនិយាយហើយលបសម្លឹងម៉ាក់ខ្ញុំ។

«ដំបូងត្រូវ​ទទួលស្គាល់ថា កូនមិនឯកោទេ កូននៅមានគាត់!»

ពេលនេះ ខ្ញុំលែងដកភ្នែកចេញពីម្តាយខ្ញុំហើយ ខ្ញុំឃើញ​គាត់ម្តងម្កាលងាកមកសម្លឹងខ្ញុំដូចគ្នា។ ខ្ញុំចង់ញញឹម​តែញញឹម​មិនចេញ ប៉ុន្តែថ្ងៃណាមួយខ្ញុំនឹងញញឹម​។

«នេះ វាដូចជា ជំងឺ​ផ្ដាសាយ និង​ជំងឺ​ផ្សេង​ទៀតដែរ យើងហៅវាថា​ជំងឺល្វើយបានទេ? ដែល​​ធ្វើ​ឱ្យ ​មាន​អារម្មណ៍​នឿយ​ហត់ ឬ​ឈឺក្បាល ខកចិត្ត ខឹង ឬភ័យខ្លាចមិនច្បាស់!»

«ខ្ញុំបែបនេះមែន!»

«គ្រូមិនដឹងច្បាស់ទេ លើកលែងតែថារីខ្លួនឯង!»

ខ្ញុំនៅស្ងៀមទម្លាក់ទឹកមុខ​។

ច្រើនថ្ងៃមកនេះ មិនចង់សម្លឹងខ្លួនខ្ញុំក្នុងកញ្ចក់ទេ។ ខ្ញុំមិនពេញចិត្ត​ចំពោះខ្លួនឯង ថែមទាំងមិនចូលចិត្ត​គ្រប់យ៉ាងដែលជីវិតនេះបានធ្វើមកលើខ្ញុំ។

អ្នកគ្រូនៅតែព្យាយាមនិយាយ៖

«ការព្យាយាម​ស្គាល់ខ្លួនយើង មិនមាន​អ្វីគួរឱ្យខ្លាចទេតែវាមានប្រយោជន៍ក្នុងការផ្តល់ឱ្យយើងនូវគំនិតខ្លះៗអំពីផែនការព្យាបាលចិត្ត​ ក៏ដូចជារកឃើញមូលហេតុដែលមានសារៈសំខាន់សម្រាប់ការជួយខ្លួនយើង!»

អ្នកគ្រូបានលាទៅវិញ ហើយខ្ញុំនៅតែនឹកឃើញគាត់។  ខ្ញុំបានធ្វើតាមគាត់ ហើយ​លេបថ្នាំ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ និងទៅស្តាប់អ្នកប្រឹក្សា​ចិត្ត​ម្តងក្នុងមួយសប្តាហ៍។

អ្នកគ្រូក៏មកលេងទៀតក្រោយបាន៨ថ្ងៃ។

«មានអារម្មណ៍ធូរស្រាល?» គាត់សួរខ្ញុំ។

«ចាស៎!»

ខ្ញុំញញឹម​ហើយញ៉ាំអាហារបានខ្លះឡើងវិញ។ ខ្ញុំប្រាប់គាត់អំពីរឿងនេះ ហើយប្រាប់ទៀតថា អារម្មណ៍អស់កម្លាំង ឬវិលមុខនៅសល់ តែសង្ឃឹម​ថា​នឹង​​បាត់​ទៅ​វិញ​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ ក្រោយខ្ញុំខំញ៉ាំ។

«ខ្ញុំយល់សប្តិល្អអ្នកគ្រូ!»

គាត់ងក់ក្បាល។

«ហើយខ្ញុំសម្រេចចិត្តថា​ទោះបងខ្ញុំមកវិញឬអត់ ខ្ញុំនឹងរស់ឱ្យបានល្អដើម្បថែទាំម្តាយខ្ញុំ !គាត់ចាស់ហើយ!»

«គ្រូគាំទ្រ! តែត្រូវ​ចាំផងដែរថា ខ្លួនឯងឱ្យមានសុខភាពល្អ ព្រោះចង់ស្រលាញ់អ្នកណា ថែទាំអ្នកណា យើងត្រូវរឹងមាំសិន!»

នេះជាស្នាដៃខ្ញុំព្យាយាមសរសេរដំបូង តើអ្នកជឿថា យើងធ្លាប់ឆ្លងកាត់ការធ្លាក់ទឹកចិត្ត​មកដូចៗគ្នា​ហើយត្រូវជួយគ្នាពិតដែរទេ?

បើមែន​សូមសរសេររឿងរបស់អ្នកផ្ញើមក ឬបញ្ចេញយោបល់ខាងក្រោមនេះមកណា៎!