Meysansotheary

រឿង៖ ស្នាមសាក់រូបខ្លា (ភាគ៨)

rak smey — Thu, 05 Nov 2026 13:00:00 +0000

ពេលនោះហើយដែលអាជាវាទ្រាំមិនបាន ទោះបីមានលុយចាយមានបាយស៊ី តើវាល្អត្រង់ណាទៅ បើពាក្យថាសុភមង្គលគ្រួសារមិនដឹងនៅត្រង់ណាផងនោះ។ វាទម្លាក់សៀវភៅចុះ រត់ពីលើផ្ទះមកស្រែកដាក់ប៉ាម៉ាក់វា៖

«ឈ្លោះទៅ ឈ្លោះឱ្យឆ្អែតទៅ ឈ្លោះគ្នារាល់តែថ្ងៃ ម្ង៉ៃៗរកតែរឿងគ្នាមិនឈប់!»

ពេលនោះហើយដែលវាសម្រេចចិត្តថាមិនចង់ទៅផ្ទះវិញ វាខ្លាចផ្ទះ វាខ្លាចនឹងសំឡេងដែលប៉ាម៉ាក់វាប្រកែកគ្នា មានពេលខ្លះសូម្បីតែកណ្តាលយប់ក៏វាមិនបានដេកលក់ឆ្អែតដែរ ពួកគាត់មិនដែលសួរវាថាប្រឡងពេលណា បានពិន្ទុប៉ុន្មាន មានតែបង្ករឿងរំខានវាមើលមេរៀន។ ខ្ញុំយល់ចិត្តអាជានៅពេលនោះ វាមិនខុសពីម្តាយចុងរបស់ខ្ញុំដែលបង្ករឿងធ្វើឱ្យខ្ញុំនិងប៉ាមិនត្រូវគ្នានោះទេ។

ខ្ញុំដឹងច្រើនពីជីវិតនៅពេលដែលខ្ញុំចេញក្រៅផ្ទះ គ្មានអ្នកណាម្នាក់ក្នុងក្រុមយើងដែលមិននឹកផ្ទះនោះទេ តែយើងមិនអាចប្រឈមមុខនឹងរឿងរ៉ាវជាច្រើនដែលមនុស្សចាស់បានបង្កើតឡើង មានតែអាកុលទេដែលបន្ទោសខ្លួនឯង វាមិនដែលបន្ទោសអ្នកផ្ទះវាមួយម៉ាត់ទេ រឿងវាផ្សេងពីពួកខ្ញុំ។

ក្រៅពីខ្ញុំ អាទ្រី អាជា នៅមានអាកុលម្នាក់ទៀត។ អានេះក្រក៏មិនក្រ មិនមានម៉ែឪឈ្លោះប្រកែកគ្នា ឬលួចលាក់មានស្រីក្រៅ តែវានៅតែមករាប់អានក្រុមអាជា។ ល្ងាចមួយពេលដែលអាកុលចេញពីសាលា តាមច្រកឌឿងហែមវាត្រូវពួកអាស្ទាវមួយក្រុមធ្វើបាប…

«អេ្ហស! អាម៉ាប់នោះមកហើយ ចាត់ការឱ្យឆាប់ឡើងទៅ!»

«អើ! តោះ! ចូលទៅលឿនទាន់ស្ងាត់!»

អាកុលដើរងាកៗ មុខវាស្លេកដូចមនុស្សអត់ឈាម ព្រោះអាក្រុមនេះមិនមែនចាំសង្គ្រុបវាលើកទីមួយទេ តែវាមិនដឹងថាគេចទៅណារួច បើផ្លូវនេះនៅជាប់នឹងផ្លូវកាច់ផ្ទះវា ពិបាកត្រង់ថាស្ងាត់ដូចចោរលួចសេះ អ៊ីចឹងហើយបានពួកអាស្ទាវវាធ្វើអីតាមចិត្ត។

«អ្ហេអាម៉ាប់! ទៅណាលឿនម៉េសអ្ហា?»

គ្នាវាម្នាក់ចេញពីក្រោយ ពីរនាក់ចេញពីមុខស្ទាក់អាកុលជាប់។ អានេះវាធំតែមាតុចង្អៀតតែមុង គីឡូឱ្យដូចដំរី តែខ្លាចអាពួកក្មេងញៀនថ្នាំអស់នោះឡើងចង់រាគនោមដាក់ខោ។ អាកុលដោះកាតាបស្ពាយឱបជាប់ខ្លួន ព្រោះត្រូវអាពួកនេះចាប់ទាញផ្ញាជើងម្តង។ វាសួរគេឡើងញ័រមាត់ទទ្រើក៖

«ពួកអ្ហែង…រកអីទៀតហើយហ្នឹង?»

«ខ្ចីស្បែកជើងពាក់សិនមកអ្ហា!»

«អញគ្មានទេ!»

អាកុលប្រកែកថយពីវាម្តងមួយជំហាន តែក៏ត្រូវពួកអានោះដេញទាល់តែទល់ជញ្ជាំង។ បានឱកាសចំហៀងខ្លួន អាកុលរហ័សរត់ជ្រែកប្រឡោះក្លៀកពួកអានោះដាក់មេប្រូច។

«ចាប់! ចាប់វាឱ្យបានកុំឱ្យវារត់រួចឱ្យសោះវ៉ើយ!»

អាមួយតម្កើងខ្លួនជាមេធំស្រែកសន្ធប់ អាកុលរត់កាន់តែលឿនមិនថយក្រោយ តែមាឌវាធំពេកយោងតែពោះមិនរួចក៏ត្រូវគ្នាវាចាប់បាន។

«លែងៗៗ លែងអញទៅ!»

«ចង់ងាប់អ្ហេស? អ្ហែងរត់ធ្វើអី? ដោះស្បែកជើងឱ្យឆាប់មក?»

អាម្នាក់ទារស្បែកជើងប៉ាត់តាពណ៌សថ្មីចែសរបស់អាកុល អាម្នាក់រហ័សដៃលូកហោប៉ៅខោវា៖

«ឯណាលុយ? យកចេញឱ្យអស់មក កុំចង់ឈឺសាច់ទាន់អ្ហា!»

«អញគ្មានទេអានេះវ៉ើយ! ពួកអ្ហែងយកអស់ពីម្សិលមិញហើយ!»

អានេះវាប្រហែលដឹងមុនទើបមិនដាក់លុយក្នុងហោប៉ៅ ដោយសារតែអត់ទើបវាទាញខោអាកុលវឹះតែនឹងរហែក៖

«ឱ្យលឿនមកអ្ហា!»

«ពួកអ្ហែងធ្វើអី? នាំគ្នាលែងវាឱ្យឆាប់!»

សំឡេងមាំលាយស្នូរសន្ធឹកម៉ូតូនៅចុងម្ខាងផ្លូវ ពេលនោះហើយដែលអាទ្រីនិងអាជាវាបានយកអាសារអាកុលនិងចាប់ផ្តើមស្គាល់គ្នា។ អាទ្រីចុះពីលើម៉ូតូដើរកាងមករកពួកអាស្ទាវដាច់ស្បាត៖

«ហើយចុះពួកអ្ហែងស្អី បានមកចង់រកស៊ីកន្លែងអញហ្នឹង?»

ឃើញមាឌពួកអាទ្រីនិងអាជាមាំពេក ទោះមិនមានសាច់តែហាប់ដោយសាច់ដុំគ្រាន់ជាងខ្លាចពោះអាកុលទើបពួកអានោះវាភ័យកេះគ្នា៖

«អេ្ហនៅមិនបានទេវ៉ើយ! រត់សិនទៅ!»

អាមួយដាក់មេផាយមុន អាមួយនៅចង្អុលមុខអាកុលផ្តាំទម្រាំតែអាទ្រីដើរទៅដល់វា៖

«អើអាកុលអ្ហែង រួចខ្លួនសិនចុះ គង់តែដឹងគ្នាទេវ៉ើយ!»

អានោះច្រានអាកុលផ្អឹបជញ្ជាំងមុនដាក់មេផាយ។ អាទ្រីស្ទុះទៅទាញអាកុល៖

«អ្ហែងមិនបាច់ខ្លាចទេអាកុល!»

«សំណាងហើយដែលមានពួកអ្ហែងនៅ កុំអីវាវាយយកខ្ទេចទៀតហើយអ្ហា!»

អាជាវាស្រែកមកពីលើម៉ូតូ៖

«ហ៊ឹស! ចូលក្រុមអាជាហើយអ្ហា អាណាហ៊ានក្អកជាមួយវ៉ើយ មិនបាច់ខ្លាចពួកអាប៉ាវសាលាហ្នឹងទេ។»

អាទ្រីសួរ៖

«អ្ហើយចុះអ្ហែងមានលុយទេអ្ហា? ទៅរកស្អីដាក់ក្រពះសិនអ្ហី?»

អាទ្រីវាដឹងថាអាកុលជាកូនអ្នកមាន តាមសម្លៀកបំពាក់ ស្បែកជើងកាតាបវា ម៉ាកថ្លៃៗមានទៅអន់អីឯណា? អ៊ីចឹងហ្នឹងហើយបានជាពួកអាស្ទាវដាច់យ៉ៃវាចូលចិត្តមកឆក់ប្លន់អាកុលណាស់។

«មានតើ! តែជាប់រៀនសិនអ្ហា!»

«រៀនស្អីអ្ហា? ឈប់មួយថ្ងៃសិនទៅ តោះ!»

«តោះឡើងម៉ូតូមក!»

អាកុលវាអត់មានឪពុកទេ ម្តាយវារកស៊ី គាត់មិនសូវមានពេលទំនេរមកតាមដានវា ដូច្នេះវាសម្បូរលុយចាយដើរច្រើនជាងគេ ដល់ពេលវាផុងខ្លួន វាយកឡានផ្ទះទៅបញ្ចាំលែងចូលផ្ទះ ហើយចូលក្រុមអាជាទៀត។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមកពួកវាក៏ក្លាយទៅជាមិត្តភ័ក្ដិស្លាប់រស់ជាមួយគ្នា។

វគ្គ៖ ថ្ងៃចូលឆ្នាំ

នៅពេលទទួលអារម្មណ៍កម្សត់បំផុតនោះ គឺពេលចូលឆ្នាំ…

យើងម្នាក់ៗនឹកដល់ផ្ទះ នឹកដល់សកម្មភាពរីករាយក្នុងផ្ទះកាលពីពួកយើងនៅក្មេងៗ តែក៏ដឹងដែរថាមិនអាចត្រលប់ទៅវិញបានទេ។ ថ្នាំញៀនអាចជួយពួកយើងបំបាត់ទុក្ខសោកបាន ខ្ញុំហឹត លេប ចាក់តាមចិត្តចង់ ព្រោះខ្ញុំមានច្រើនណាស់ ការពិតមួយទៀតដែលខ្ញុំចង់រំលឹកដែរ គឺនៅថ្ងៃបុណ្យចូលឆ្នាំចិន…

ឆ្នាំ១៩៩៧…

គេដុតផាវពេញទីក្រុងភ្នំពេញ ហើយផ្សែងធូបទៀននិងក្លិនជ្រូកខ្វៃបានធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ស្រងេះស្រងោចណាស់ ដោយសារម្តាយខ្ញុំជាប់ខ្សែចិនកាជីវ ផ្ទះខ្ញុំតែងប្រារព្ធរាល់ឆ្នាំ អ៊ឹកធឹកណាស់កាលម៉ាក់នៅរស់។

ពីរឆ្នាំហើយដែលខ្ញុំងប់ងុលនឹងជីវភាពក្រៅផ្ទះ មិនដែលបានសែនកុងម៉ាជួបជុំគេទេ។ អាទ្រីទៅផ្ទះទាំងព្រឹក ព្រោះគ្រួសារវាក៏ជាប់ខ្សែចិនដែរ វាទៅសែនខ្មោចឪវា អាជាទៅកំពង់ស្ពឺដើរលេងនិងសង្សារវា ហើយអាកុលទៅថៃយកថ្នាំជាមួយបងលុច្សទៅ ឯខ្ញុំនឹកខ្លាំងពេកក៏សម្រេចចិត្តថា ទៅអើតផ្ទះបានមួយភ្លែត។

តុកៗៗៗៗៗ

ខ្ញុំគោះទ្វារដែលមិនសង្ឃឹមថាអ្នកបើកទទួលគឺម្តាយចុងហើយនិងប៉ានោះទេ។ ពេលឃើញសុដាខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ ឯវាក៏ដូចគ្នា៖

«អូបង?»

«អើ! ហើយចុះមានអ្នកណានៅផ្ទះខ្លះហ្នឹង?»

«អត់ទេ ទៅដើរលេងអស់ហើយ!»

សុដាបិទទ្វាផ្ទះ ខ្ញុំក៏ដើរទៅអង្គុយលើសាឡុង ហើយសម្លឹងឃើញរូបថតម៉ាក់នៅញញឹមស្រស់មុខកំប៉ុងជើងធូបដែលហុយទ្រលោម។ សុដាច្បាស់ជាសែនរំលឹកម៉ាក់ វាធ្វើតាមប៉ាទើបសំណាងបាននៅសំពះរូបម៉ាក់ គ្រាន់បើជាងខ្ញុំដែលមិនបានអុជធូបឱ្យម៉ាក់សោះ។

«ណេះបងទឹកក្រូច!»

ខ្ញុំទទួលពីដៃប្អូនបន្លំចិត្តស្រងេះស្រងោច។

«ខ្ញុំទៅកម្តៅម្ហូបសិន ក្រែងលោបងហេវ!»

អាដាប្រុងនឹងដើរទៅចង្ក្រានបាយ តែដោយក្រឡេកមិនឃើញមានអ្នកណាសោះ ហើយក៏មិនគួរថាបើទាំងប្តីវាទៅដើរលេងសុខចិត្តឱ្យប្រពន្ធនៅចាំផ្ទះម្នាក់ឯងដូចមិនត្រូវ ខ្ញុំក៏សួរវា៖

«ប្តីឯងទៅណា?»

«ទៅជប៉ុនជាងមួយឆ្នាំហើយ!» សុដាដកដង្ហើមធំមុននឹងតបសំណួរខ្ញុំ។

ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលមិនតិចដែរ ជាប្តីប្រពន្ធបែរត្រូវមករស់នៅបែកគ្នា ហើយបើវាចង់ទៅនៅស្រុកវិញ ម៉េចក៏មិនយកប្រពន្ធវាទៅជាមួយ?

«អ្ហាក? ហើយចុះអង្កាល់វាមកយកឯងទៅ?»

«អត់ដឹងផង! ព្រោះគេមិនបានប្រាប់!»

ប្អូនស្រីខ្ញុំនិយាយធម្មតា មើលទៅវាមិនបានកើតទុក្ខទេ តែហាក់សប្បាយចិត្តច្រើនជាងដែលមិនបានទៅប្រទេសជប៉ុនតាមប្តី។ អាជប៉ុននោះវាបោកការជាមួយសុដាទេដឹង? វាមានប្រពន្ធកូននៅស្រុកហើយ? ខ្ញុំចេះតែគិតបារម្ភយ៉ាងខ្លាំង ប្អូនស្រីខ្ញុំនៅក្មេងបើពិតជាត្រូវមកជួបរឿងបែបនេះ គឺកំសត់ណាស់។ វាត្រូវក្លាយជាស្រីមេម៉ាយ មានម្តាយចុងចិត្តធ្មប់បែបនេះអ្នកណាដែលនឹងមកស្រលាញ់វាទៀត? បើសុដាត្រូវជួបរឿងអកុសលយ៉ាងនេះ មានតែប៉ាទេដែលត្រូវទទួលខុសត្រូវ។ ខ្ញុំសួរប្អូនបន្តទៀត៖

«ហើយចុះវាមានផ្ញើលុយឱ្យឯងចាយខ្លះអ្ហេស?»

«កម្រណាស់បង គាត់ថាសន្សំលុយទុកទិញផ្ទះ!»

ខ្ញុំអាណិតប្អូនស្ទើរខ្លោចចិត្ត តែមើលឃើញទឹកមុខវាស្រស់ ហើយនៅញញឹមដាក់ខ្ញុំបានទើបធូរចិត្តបន្តិច។ បើសិនសុដាត្រូវខូចចិត្តនឹងរឿងប្តីវា ប្រហែលក៏មិននិយាយធូរៗនឹងខ្ញុំយ៉ាងនេះដែរ សុដាប្រាកដជានិយាយរៀបរាប់ឱ្យខ្ញុំស្តាប់ ព្រោះថាអ្នកផ្ទះនេះគ្មានអ្នកណាដែលអាចជួយរំលែករឿងក្នុងចិត្តប្អូនស្រីបានទេ។ ឬក៏វាមិនចង់ឱ្យខ្ញុំដឹង? ខ្ញុំក៏ទាញលុយពីកាបូបមួយចំនួនហុចឱ្យប្អូន៖

«អ៊ីចឹងណេះ! យកទៅ!»

«អីគេហ្នឹងបង?»

វាបើកភ្នែកធំៗសួរ ព្រោះចំនួនលុយដែលខ្ញុំឱ្យក៏ក្រាស់ដែរ ហើយសុទ្ធតែលុយតាកាប៉ោង។

«យកទៅ! បងតិអៀរឱ្យឯង!»

មានភាគបន្ត!

រឿង៖ ស្នាមសាក់រូបខ្លា (ភាគ៧)

rak smey — Wed, 04 Nov 2026 13:00:00 +0000

ពីកំណាត់ឈើចាស់ដែលពុកផុយចង់អស់ ម្តងម្កាលដែលពួកយើងផ្តុំគ្នាទីនេះ ព្រោះនៅផ្ទះជាមួយបងលុច្សចេះតែមានគេសង្ស័យពេក។ ខ្ញុំអរងាកសម្លឹងទៅទ្វាយ៉ាងរហ័ស៖

«អូនោះ វាមកវិញហើយ!»

អាជាស្ទុះទៅទាញអាទ្រីដែលមុខស្ងួតជាប់ វាមិនមែនត្រូវអ្នកផ្ទះកាត់កាលចោល ហើយដេញមកវិញទេអ្ហី?

«អ្ហែងទៅណាបាត់មួយថ្ងៃអ្ហា? មកវិញធ្វើមុខមើលតែលេបគ្រាប់បែកហើយ?»

ខ្ញុំឃើញអាទ្រីវាស្ងៀមដែលមិនមែនជាទម្លាប់វាសោះ អានេះរប៉ិលរប៉ូច ប្រកែកគ្នាមិនឈប់នឹងអាជា តែមើលទៅវាដូចគ្មានវិញ្ញាណក្នុងខ្លួនទេពេលនេះ ទើបខ្ញុំនិយាយកាត់ឡើង៖

«កុំទាន់សួរវា ឱ្យវាអង្គុយចុះសិនទៅអ្ហា!»

អាជាវាស្ងៀមក៏ប្រហែលនឹងឆ្ងល់ដូចជាខ្ញុំដែរ ទើបវាប្រកៀកស្មាអាទ្រីឱ្យអង្គុយលើកៅអីឈើចាស់ ខ្ញុំទាញស្រាបៀរពីក្នុងស្បោងគាស់ឱ្យវា៖

«ណេះ ផឹកម៉ាក្អឹកសិនទៅ!»

«ហើយអ្ហែងទៅផ្ទះធ្វើអីអាទ្រី?»

អាជាសួរព្រោះវាមិនដឹងថា អាទ្រីមានឪពុកជរាឈឺនៅឯផ្ទះទេ ព្រោះរឿងគ្រួសារវាមិនសូវនិយាយពេលផឹកស៊ីជួបជុំ តែវាបានមករអ៊ូដាក់តែខ្ញុំម្នាក់ទើបខ្ញុំដឹងរឿងវាច្រើនជាងគេ ទើបពេលខ្ញុំសួរអាទ្រីអាជាវាមើលមុខ៖

«ហើយចុះពុកអ្ហែងម៉េចហើយអាទ្រី?»

«គាត់…គាត់ស្លាប់ព្រឹកមិញ!»

«ស្លាប់ហើយ? ចុះ…»

អាជាវាស្រឡាំងកាំង ហើយមិនដឹងចុះវានឹងសួរពីស្អីទៀត មិនមែនវាចង់សំដៅសួរដល់ម៉ែអាទ្រីទេ? ឃើញមុខវាដែលឱនជ្រប់ ខ្ញុំក៏ខំនិយាយកាត់អាជាដើម្បីជួយលួងវា៖

«អឺទៅ! ធ្វើម៉េចទេអ្ហាមនុស្សឈឺយូរហើយ! ហើយបូជាឬក៏បញ្ចុះអ្ហាស?»

«បញ្ចុះខានស្អែកនេះហើយ! នែ! ពួកអ្ហែងមានលុយទេអ្ហា? អញខ្ចីសិនវ៉ើយ!»

«មានតើស យកសិនទៅ បើមិនគ្រប់ណា ចាំលក់ថ្នាំហើយចាំឱ្យទៀត!»

ខ្ញុំឆ្លើយទៅវាភ្លាម ហើយក៏ប្រញាប់ក្តាប់លុយពីក្នុងហោប៉ៅខោមករាប់ អាជាវារហ័សជាងខ្ញុំព្រោះអានេះទុកលុយតែនឹងកាបូបដាក់ថ្នាំ៖

«អ្ហណេះ! មានតែ២០រៀលហ្នឹងទេអ្ហា!»

ខ្ញុំហុចលុយឱ្យអាទ្រីដើម្បីបង្គ្រប់នឹងអាជា ពួកទុច្ចរិតម៉ារៀលៗដូចពួកយើង រកបានក៏ចាយគ្មានសល់របស់ទ្រព្យអ្វីទុកនឹងខ្លួនពេលមានរឿងអ៊ីចឹងទេ៖

«នៅអញ២៥ទៀត ហែងយកសិនទៅ ចាំស្អែកលក់បានចាំយកទៀត ហើយចាំគ្នាខលទៅប្រាប់បងលុច្សគាត់ច្បាស់ជាជួយខ្លះហើយ!»

ស្គាល់អាទ្រីជាងបីឆ្នាំហើយ ខ្ញុំទើបតែឃើញវាយំជាលើកដំបូងពេលដែលពុកវាស្លាប់ គ្រួសារវាមិនមានបញ្ហារកាំរកូសដូចគ្រួសារខ្ញុំទេ តែវាក្រណាស់។ ពុកម៉ែអាទ្រីលក់ទឹកសណ្តែកចិញ្ចឹមកូនដល់ទៅ៧នាក់ គាត់ស្លាប់មួយចំហៀងខ្លួនពីរឆ្នាំហើយ ដោយសារជំងឺលើសឈាម ជាជំងឺអ្នកមានដែលពួកអ្នកក្រដូចផ្ទះអាទ្រីនេះពិបាកនឹងរកលុយព្យាបាលណាស់។

ទាំងអាជានិងខ្ញុំអង្គុយធ្វើមុខស្រពោន ព្រោះមិនដឹងត្រូវជួយរំលែកទុក្ខវាយ៉ាងម៉េច បើរឿងលុយក៏មិនមានច្រើន ឃើញវាយំពេកខ្ញុំក៏ទះស្មាវាលួង៖

«អ្ហែងកុំយំពេកអ្ហា! ពុកអ្ហែងប្រហែលទៅបានសុខហើយ!»

«មែនហ្នឹងអ្ហា! នៅរស់ដូចពួកយើងទេទើបវេទនា មិនដឹងថានឹងអស់លក្ខត្រូវប៉ូលិសចាប់បានថ្ងៃណាទៀត!»

«អញមិនមែនខូចចិត្តរឿងហ្នឹង អញគ្រាន់តែស្តាយ ព្រោះតាំងពីដឹងក្តីមក អញមិនដែលបានធ្វើឱ្យគាត់សប្បាយចិត្តម្តងណាទេ!»

វាអង្គុយត្របោមជង្គង់ជូតទឹកភ្នែក ដំបូងខ្ញុំគិតថាមានតែខ្លួនឯងទេដែលពិបាក រស់នៅគ្មានក្តីសុខ គិតដល់ពេលខ្ញុំង៉ិកង៉ក់ដាក់ម៉ាក់រឿងបាយម្ហូបមិនត្រូវចិត្ត តែពេលដឹងពីជីវភាពគ្រួសារអាទ្រីទើបដឹងថា បានដេកបានស៊ីស្រួលប៉ិនខ្ញុំគឺសំណាងណាស់ហើយ ដូចគ្រួសារអាទ្រីកូនមួយកន្ទេល មិនដឹងបានស៊ីគ្រប់គ្នាអត់? គ្រាន់តែវានឹងខ្ញុំជួបរឿងពិបាកផ្សេងគ្នាទើបបានមកជួបគ្នានៅទីនេះ។

«ហើយម៉េចបានជាអ្ហែងចេញពីផ្ទះ បើពុកម៉ែអ្ហែងស្រលាញ់អ្ហែងយ៉ាងនេះ?»

អាជាសួរទៅអាទ្រី។ ខ្ញុំក៏ចង់ដឹងណាស់ដែរ បើថាមិនជួបបញ្ហាគ្រួសារដូចខ្ញុំនឹងអាជាផង ម៉េចក៏វាមកបានធ្វើជាក្មេងលក់ថ្នាំដូចយើងដែរ ហីមកពីជីវភាពវាលំបាកពេក?

«អញចេញពីផ្ទះក៏ព្រោះតែរឿងអត់លុយហ្នឹងហើយ! គ្រួសារអញពិបាកណាស់ ពេលខ្លះអត់អង្ករដាំបាយក៏មាន ប្អូនៗអញត្រូវទៅរៀន ពួកវាមិនដែលមានសៀវភៅ មិនដែលមានកាតាបស្ពាយដូចគេទេ អញខ្លាចពួកវាត្រូវឈប់រៀន ក៏ចេញទៅធ្វើអ្នកនេសាទនៅកោះ!»

«អ៊ីចឹងបានជាអ្ហែងកិបលុយខ្លះផ្ញើឱ្យម៉ែអ្ហែង?»

ពួកវាសម្លឹងមុខខ្ញុំថ្មែ ប្រហែលឆ្ងល់ថាខ្ញុំបានដឹងរឿងនេះមកពីណា? នៅជាមួយពួកវាយូរឆ្នាំ រឿងអីក៏លាក់នឹងខ្ញុំមិនជិតដែរ តែសម្រាប់អាជាវាមិនដែលចាប់អារម្មណ៍នឹងរឿងអស់នឹងទេ បានជាវាស្រឡាំងកាំងយ៉ាងនេះ។

«អ្ហែងលួចកិបលុយយកឱ្យម៉ែអ្ហែងឬអាទ្រី?»

អាជាសួរបញ្ជាក់តែអាទ្រីបែរមកសួរខ្ញុំវិញ៖

«ម៉េចក៏អ្ហែងដឹងពីរឿងនេះ អា Tiger?»

«អញមិនមែនស្គាល់អ្ហែងថ្ងៃទីមួយឯណាអ្ហា អ្ហែងឈប់ធ្វើការពីកោះយូរហើយ ម៉េចក៏នៅមានលុយផ្ញើឱ្យអ្នកផ្ទះទៀត បើមិនយកលុយលក់ថ្នាំ?»

អានោះមុខស្លេកដូចមាន់ស្ងោរ វានៅមិនទាន់ស្គាល់ចិត្តខ្ញុំដូចដែលខ្ញុំស្គាល់ពួកវាទៀត វាភ័យដែលស្មានថាខ្ញុំនឹងប្រាប់រឿងនេះទៅដល់អ្នកគ្រប់គ្នា៖

«អ្ហែងភ័យស្អី? បើអញចង់ប្រាប់បងលុច្ស អញប្រាប់យូរណាស់មកហើយ! អញសរសើរឯងទៅវិញទេ ដែលនៅឆ្លៀតបានផ្ញើលុយខ្លះទៅឱ្យអ្នកផ្ទះ!»

អាជានិងខ្ញុំដាក់ដៃលើស្មាវាម្ខាងម្នាក់ដើម្បីលួងលោមវា។ អ្នកផងតែងចាត់ទុកពួកខ្ញុំថាជាក្រុមក្មេងពាលមិនត្រឹមត្រូវ តែខ្ញុំដឹងថាក្រុមខ្ញុំស្រលាញ់គ្នាស្មោះ ជាងគ្រួសារអ្នកត្រឹមត្រូវមួយចំនួនទៀតផង។

ចំណែកឯអាជា ប៉ាវាធ្វើទាហាន…វាមិនក្រលំបាកអត់បាយស៊ីដូចអាទ្រីទេ តែប៉ាម៉ាក់វាឈ្លោះគ្នាឥតល្ហែ។

«ឱ្យលុយខ្ញុំខ្លះមក ឯងប្រុងទុកញាត់តែហោប៉ៅស្រីក្រៅអស់នោះអ្ហី?»

ម៉ាក់វាក៏មិនណយ ប្តីមកដល់ផ្ទះមិនទាន់ក៏ទារលុយ ដឹងថាគាត់ត្រូវចំណាយច្រើនក្នុងផ្ទះ តែមើលសភាពប្តីដែលមួរម៉ៅគាត់មិនគួរមកច្រាសឆ្អេះ ទោម្នេញដាក់ប្តីយ៉ាងនេះដែរ។ ប៉ាអាជាជាមនុស្សសម្តីធ្ងន់ វាប្រាប់ថាកម្រឃើញប៉ាវានិយាយផ្អែមល្ហែម ឬនិយាយស្រួលដាក់ប្រពន្ធកូនណាស់៖

«ស្អី? នៅផ្ទះមួយថ្ងៃៗឯងធ្វើស្អីខ្លះ? ហ៊ឹះ លុយចាយឱ្យដូចក្រដាស់ តើឱ្យអញទៅរកលុយពីណាឱ្យឯងចាយទាន់?»

ប៉ាអាជាគ្រាន់តែចង់រកលេសមកស្តីថាឱ្យប្រពន្ធ ព្រោះពេលនោះគាត់លួចមានស្រីក្រៅ ទាំងដែលម៉ាក់វាមិនទាំងធ្លាប់លេងល្បែង បំពោកម្សៅក្រែម ឬគ្រឿងអលង្ការផង ប្តីឱ្យប៉ុន្មានគឺចាយប៉ុណ្ណោះ។ ម៉ាក់អាជាដែលហួសចិត្តនឹងប្តីក៏ក្រោកពីប៉ៅអីតប៖

«ខ្ញុំមានយកលុយទៅណា ក្រៅពីឱ្យកូនរៀន? ចាយវាយក្នុងផ្ទះ ក៏គ្រាន់បើជាឯងដែរ!»

«យើៗៗៗ…»

ប៉ាអាជាចង្អុលមុខម៉ាក់វាជាប់ គាត់ខាំមាត់ខឹងប្រពន្ធ។ ម៉ាក់វាបន្ត៖

«ឯងយកលុយទៅឱ្យពួកស្រីទាំងអស់នោះ វាដាំបាយឱ្យឯងស៊ីអ្ហី?»

«ហ៊ឹស! ចំណាប់ណាស់ តមាត់អញផងហាស? តិចត្រូវឥលូវហ្នឹង…»

អារម្មណ៍ប្តីប្រពន្ធលែងល្អទៅកើតហើយ បើប្តីហ៊ានតែលើកដៃវាយប្រពន្ធបែបនេះ តែម៉ាក់អាជាមានទៅអន់អី គាត់ក៏ងើយមុខបញ្ជោះប្តីវិញ៖

«វាយមក! វាយខ្ញុំមក! ម៉េច? មានស្រីនៅក្រៅផ្ទះ ហើយដើរអត់ចូលផ្ទះ មកម្តងណាក៏រករឿងប្រពន្ធកូន គ្រាន់បើវាយខ្ញុំឱ្យស្លាប់ទៅនឹងអាលបាននាំមីស្រីនោះមកនៅផ្ទះអ្ហី?

«យ៉ើសៗ ឌឺអញផងអ្ហី?»

មានភាគបន្ត!

រឿង៖ បន្ទប់ពិសោធន៍L34 (ភាគ១៥)

rak smey — Sun, 01 Nov 2026 12:00:00 +0000

ពេលនេះ គាត់កំពុងឈរនៅទីនោះ ក្នុងសភាពប្រឡាក់ឈាមជោកខ្លួន ដៃម្ខាងកាន់ឧបករណ៍ផ្តាច់ប្រព័ន្ធចាក់សោមេ ដែលអ្នកទាំងបួនស្គាល់ថា ជា Master Override Key ។

លោកផន ទន់ដួល … លុតជង្គង់ចុះក្បែរទ្វារ … ធីតា ស្ទុះឡើងគែមអាងបំណងចង់ចូលទៅក្បែរប្រធានរបស់នាង ធ្វើឱ្យហ្សឺឌីដើរទៅតាម … រីឯភារម្យ និង Roy ក៏ឈប់វាយគ្នា ហើយងាកមកមើល ។

«ពូ … ពូផន …» ធីតាយំសួរទាំងអួលដើមក ខណៈនាងប្រឹងស្រវាទាញរាងកាយដ៏ធ្ងន់ និងជោកជាំដោយឈាមរបស់និពន្ធនាយកចំណាស់នោះ ។

«ហេតុអី … ហេតុអីក៏ពូមកនៅនេះ ? ពូបានឃុបឃិតជាមួយពួកម៉ាហ្វៀបរទេសនេះពិតមែនឬអី ហឺៗ ?»

នាងស្រែកយំសន្ធាប់ ព្រោះកន្លងមក ពេញចិត្តឬមិនត្រូវរ៉ូវទស្សនៈគ្នា គាត់នៅតែជាថ្នាក់លើនិងជារៀមច្បងដែលធីតាកោតគោរព ។

លោកផន ក្អកចេញឈាមគឃុល តែគាត់ខំញញឹមស្រាលៗសម្លឹងមើលកូនចៅម្នាក់ដែលខ្លួនធ្លាប់ស្ដីបន្ទោសរាល់ថ្ងៃ តែស្ងើចសរសើរនាងជានិច្ចក្នុងជម្រៅចិត្តសម្ងាត់ ។

«ធីតា … ស្តាប់ !» គាត់ខ្សឹបកាន់តែលែងឮ រហូតនាងត្រូវឱនទៅកៀកជាងមុនថែមឡើង ។

«ពូតែងរារាំងឯងមិនឱ្យពាក់ព័ន្ធកន្លែងមួយនេះ ព្រោះ … តែរឿងនេះ … មានពាក់ព័ន្ធនឹងមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់ច្រើនណាស់ ! ការស៊ើបអង្កេតនេះ នឹងនាំឱ្យឯងក្លាយជាគោលដៅសម្លាប់បំបិទមាត់ ។»

«ពូធ្វើពុតជាសេនាធិការវាក្នុងបំណងរកការពិតមែនទេ ?» នាងខ្សឹបញ័រមាត់ ។

«គោលដៅពិតរបស់យើង គឺកម្ទេចមន្ទីរពិសោធន៍សម្ងាត់មួយនេះ … ពីខាងក្នុង និងសើរើមន្ត្រីឃុបឃិត ! តែបេសកកម្ម … បានត្រឹមកណ្តាលផ្លូវទេធីតា … »

គាត់ដកដង្ហើមញាប់ៗ នាងងក់ក្បាល ៖

«យល់ហើយ … យើងចេញពីកន្លែងនេះជាមួយគ្នា ! ខ្ញុំយកពូចេញ !»

ស្រីខំសន្យាទាំងទឹកភ្នែកសស្រាក់ ព្រោះការពិតចំពោះមុខ កុំថាអាចយកបុរសនេះចេញ សូម្បីនឹងឱ្យគាត់និយាយច្រើនជាងនេះ ក៏សឹងថា មិនបានយូរទៀតនោះដែរ នាងឃើញស្ថានភាពពូផនម្នាក់នេះច្បាស់ ។

«យើងមានស្នងការRoy យើងមានហ្សឺឌី ពួកយើងនឹងមានមធ្យោបាយណាពូ !»

ថាហើយនាងងាកទៅរកភារម្យ ៖

«បងភារម្យ ! បងមើលចុះ គាត់ចំណាស់នេះហើយ ក៏គាត់នៅធ្វើគ្រប់យ៉ាងរារាំងពួកម៉ាហ្វៀរុស្ស៊ី … ហេតុអី ? ហេតុអីបងមានះម្ល៉េះ ?»

ដៃប្រឡាក់ឈាមរបស់និពន្ធនាយកលូកទៅចាប់អាវរបស់ធីតាយ៉ាងណែនព្រោះដង្ហើមគាត់ផ្តើមអាក់ៗ ៖

«ពូមិនអាចទៅភ្នំពេញវិញបានទេ … វ៉ុលកូវបានដាក់ឈីបក្នុងខ្លួនពូ ! ហើយ … ពេលវាដឹងថា ពូយកសោមកឱ្យពួកឯង … វាបានពន្លែងជាតិសំយោគពុល Micro ដែលពួកចោលម្សៀតរុស្ស៊ីបង្កប់ក្នុងបេះដូងពូ … ឱ្យសាយភាយ ។ តែពូ … មិនស្តាយក្រោយទេកូន … សល់ពេលមិនដល់២នាទីទៀតទេ មុនពេល

បេះដូងពូឈប់លោត … »

នាងញាប់ញ័រហាមាត់ជានិច្ចតែគ្មានពាក្យនឹងថ្លែងបាន … បានត្រឹមស្រក់ទឹកភ្នែកម៉ាត់ៗដាក់បុរសវ័យចំណាស់ ដែលគាត់កំពុងលូកដៃទៅរាវហោប៉ៅអាវផ្នែកខាងក្នុងរបស់គាត់ ទាញយកវត្ថុម្យ៉ាងមានរាងដូចជា បណ្តូលនាឡិកា (Watch Core Drive) ធ្វើពីទីតានីញ៉ូម ហុចទៅឱ្យធីតា ។

នាងសម្លឹងភ្លឹកៗមិនទាន់លូកដៃទទួលទេ ដោយសារស្រីអ្នកកាសែតផ្សាក្តៅទាំងចិត្ត ផ្សាឈឺទាំងកែវភ្នែក ។ ហ្សឺឌីឱនមកខ្សឹបដាក់នាង ៖

«នោះជា Data-Core ដើម ! យកមកធីតា ! ប្រហែលជាព័ស្តុតាងអីមួយសំខាន់ !»

នាងសម្លឹងរបស់នោះហើយលូកដៃទទួល ។ ពូផនខំនិយាយខ្សាវៗ ៖

«អាវ៉ុលកូវ វាអាចលុបដានគ្រប់យ៉ាងលើក្លោដចោលត្រឹមមួយវិនាទី ! តែវាបានផ្ទុកឈ្មោះមន្ត្រីពុករលួយ និងគម្រោងការទាហានជីវសាស្ត្រទាំងអស់នៅនេះ ! ពូលួចទាញយកបានដោយផ្ទាល់ពីកុំព្យូទ័រមេរបស់វា ធីតា … យើងចេញ Frontpageទៅ នេះជាព័ស្តុតាង !»

«ចាសៗ !» ធីតាឆ្លើយយ៉ាងញាប់ ហើយងក់ក្បាលដៃជូតទឹកភ្នែកក្តាប់យកវត្ថុនោះណែនក្នុងដៃ ។

«ខ្ញុំសន្យាពូ ! ខ្ញុំសន្យា ! Channel N-news នឹងលាតត្រដាងការពិតនេះ !»

លោកផន ងើបមុខសម្លឹងទៅកាន់ភារម្យ ដែលកំពុងឈរត្រាំក្នុងទឹកអាង រួចងាកទៅមើលសាន ដែលកំពុងតែប្រយុទ្ធនឹងមេរោគក្នុងបន្ទប់កញ្ចក់ ។

«ភារម្យ …» លោកផនហៅដោយសំឡេងស្អកៗ «មកណេះ! យករបស់នេះទៅជួយប្អូនប្រុសឯងទៅ !»

គ្រាន់តែឮពាក្យថា «ជួយប្អូន» ភារម្យដែលកំពុងប្រយុទ្ធស្វិតស្វាញជាមួយ Roy អម្បាញ់មិញ ក៏ទម្លាក់ភាពរឹងរូសចោលភ្លាមៗ ។ អតីតអធិការស្ទុះហក់កាត់ទឹកអាងក្រហមឆ្អៅ មកលុតជង្គង់ក្បែរបុរសវ័យចំណាស់ដោយក្តីសង្ឃឹមយ៉ាងពុះកញ្ជ្រោល ។

«របស់អីពូ ? នៅឯណា ? ប្រាប់ខ្ញុំមក ធ្វើម៉េចទើបយកវាចេញបាន ?»

គាត់បក់ដៃហៅ ហើយរុញធីតាឱ្យក្រោកចេញទាំងឆ្លៀតពោលផ្តាំចុងក្រោយ « … ហើយស្តាប់ពូ ! កុំរត់តាមច្រកធំ ! រត់តម្រង់ទៅទិសខាងកើត … ចូលតាមប្រព័ន្ធបំពង់បង្ហូរទឹកត្រជាក់ (Cooling Pipe) ដែលខូច … នោះជាច្រកតែមួយគត់ដែលអាវ៉ុលកូវមិនបានដាក់សេនស័រ (Sensor) !» នាងរេភ្នែកគិត ដោយរុញWatch Core Drive លាក់ទុកក្នុងចង្កេះ ។

ពេលភារម្យឱនមុខទៅកៀកលោកផនសឹងតែប៉ះដង្ហើមគ្នា ដើម្បីស្តាប់សំឡេងខ្សាវៗនោះឱ្យច្បាស់ គាត់សម្លឹងជ្រៅចូលទៅក្នុងកែវភ្នែកដ៏កម្សត់របស់បងប្រុសម្នាក់នេះ ។ និពន្ធនាយកញញឹមទាំងឈឺចាប់ រួចហា … តែមិនមែនហាមាត់និយាយនោះទេ ! ធ្មេញរបស់គាត់ បានខាំបំបែកគ្រាប់កាប់ស៊ុលតូចមួយដែលលាក់ទុកជាសម្ងាត់ក្រោមអណ្តាត រួចផ្លុំខ្យល់ចេញមកក្រៅយ៉ាង ខ្លាំង ។

ភូស !

ផ្សែងពណ៌សស្តើងមួយដង្ហើម បានហុយបាញ់ត្រង់ចូលទៅបោកផ្ទប់នឹងផ្ទៃមុខរបស់ភារម្យពេញទំហឹង ។ អតីតអធិការស្រូបយកផ្សែងនោះចូលសួត ត្រឹមតែមួយប៉ប្រិចភ្នែក ហើយកែវភ្នែករបស់ភារម្យដែលប្រែជាបើកធំៗ ផ្តើមវិលទោរទន់ ។

គេក្អកឃូសៗ ខណៈប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទកណ្តាលត្រូវកាត់ផ្តាច់ការបញ្ជាយ៉ាងទាន់ហន់ ។

«ពូ … ?» ភារម្យខំប្រឹងគ្រហឹម តែសំឡេងរលត់បាត់ត្រឹមក្នុងបំពង់កខ្លួនឯង ។ រាងកាយដ៏មាំមួនរបស់គេ ប្រែមកជាទន់ល្វើយដូចសម្លី ដួលផ្កាប់មុខទៅលើដៃនិពន្ធនាយកចាស់វស្សា។

Roy ដែលស្ទុះមក បានត្រកងដៃជើងរបស់អតីតអធិការភារម្យដែលលែងមានកម្លាំងសូម្បីតែងើបម្រាមមួយក្តី ។

គេចាញ់បោកលោកផនទាំងស្រុង !

«សុំទោស ភារម្យ … » លោកផនខ្សឹបទាំងហត់ដង្ហក់ « … តែឯងត្រូវតែរស់ ដើម្បីជួយធីតាយកព័ស្តុតាងនេះចេញទៅក្រៅ !»

លោកផនរេភ្នែកទៅសម្លឹងមុខ Royនិងហ្សឺឌី យ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ខណៈក្បាលនិងក លែងកម្រើកងាកបាន ៖

«ជាឧស្ម័នធ្វើឱ្យសាច់ដុំទន់ល្មើយជាបណ្តោះអាសន្នប៉ុណ្ណោះ ! ឆាប់យកគេចេញទៅ ! យកវាទៅភ្លាម ! ហើយពិល … នៅជើងខោខាងស្តាំ …»

Roy មិនរារែកយូរឡើយ ។ គេដឹងច្បាស់ថា ការលះបង់នេះមានតម្លៃប៉ុនណា ហើយក៏ជាជម្រើសចុងក្រោយដែរ ។ អតីតស្នងការចាប់ទាញក្លៀកភារម្យម្ខាង រីឯហ្សឺឌីស្ទុះមកជួយគ្រាហ៍ម្ខាងទៀតយ៉ាងរហ័ស ។

«តស់ ! ធីតា ! ទៅ !» Roy ស្រែកបញ្ជាទាំងតក់ក្រហល់ ។

ភារម្យត្រូវគេអូសកាត់ទឹកអាង ចេញទៅរកច្រកទ្វារដែលដាច់ខ្ទាតក្រោមស្នាដៃពូផន ។ ទឹកភ្នែកកូនប្រុសហូរស្រោចកាត់ផែនថ្ពាល់ភារម្យ គេចង់រើ បម្រះ ចង់ស្រែកហៅប្អូន តែមាត់មិនអាចហារួច រាងកាយក៏កម្រើកមិនបាន ក្រៅពីទុកឱ្យភ្នែកសម្លឹងមើលទៅប្អូនប្រុសជាទីស្រលាញ់ ដែលកំពុងនៅជាប់ក្នុងបន្ទប់កញ្ចក់បន្តិចម្តងៗ កាន់តែឆ្ងាយទៅៗ ។ សាន ដែលកំពុងតែប្រកាច់ប្រឆាំងនឹងមេរោគ បានឃើញទិដ្ឋភាពនេះ ។ មុនពេលភារម្យត្រូវគេអូសផុតពីកន្ទុយភ្នែក សានបានបញ្ឈប់ចលនាប្រកាច់មួយរំពេច គេងក់ក្បាលយឺតៗមកកាន់បងប្រុស … ជាការយល់ព្រម ជាការទទួលយកជោគវាសនា និងជាការ អរគុណសម្រាប់ក្តីស្រលាញ់ ។ ស្នាមញញឹមលាគ្នាដ៏បរិសុទ្ធមួយ បានផុសលើបបូរមាត់ដែលប្រឡាក់ឈាមរបស់សាន ។

លោកផន មានម្រាមដៃដែលជោកជាំដោយឈាម ស្ថិតលើគន្លឹះគ្រាប់បែក C4 ពីរគ្រាប់ដែលបានភ្ជាប់គ្នាជាស្រេចលើចង្កេះមាត់គាត់ញញឹម … ពេលដែលស្នូរជើងអ្នករត់ដល់ចំណុចគាត់ចង់បាន ហើយគាត់ប្រាប់ខ្លួនឯង ស្ងាត់ៗ «លាហើយ អាបិសាចភ្នែកស !» ។

ទីត … ទីត … ទីត …

ប្រព័ន្ធទាំងមូលត្រូវបានចុចបំផ្ទុះយ៉ាងកក្រើកសន្ធឹក ។

ពន្លឺពណ៌ក្រហមនៃប្រព័ន្ធរាប់ថយក្រោយលោតញាប់ស្មេ ស្របពេលដែល Roy ហ្សឺឌី និង ធីតា បានអូសរាងកាយទន់ល្វើយរបស់ភារម្យ រត់គេចផុតពីទ្វារធំនៃមន្ទីរពិសោធន៍ រួចបន្តសំដៅទៅរកច្រកចេញដែលងងឹតស្លុបនៅខាងមុខ ។

មានភាគបន្ត !

រឿង៖ ស្នាមសាក់រូបខ្លា (ភាគ៦)

rak smey — Fri, 30 Oct 2026 13:00:00 +0000

វគ្គ៖ បក្សីជំទើរដែលគ្មានសម្បុក

ខ្ញុំស្គាល់ម៉ាលើកដំបូងនៅឆ្នំា១៩៩៦…

អាម៉ានោះរូបសេះ ពណ៌ផ្កាឈូក ខ្ញុំរត់ការថ្នាំឱ្យបងលុច្សនៅផ្សារចាស់។ ដំបូងខ្ញុំខ្លាចណាស់ព្រោះតែម៉ាក់តែងប្រដៅខ្ញុំរឿយៗថា អាសារធាតុញៀនស្អីអស់នេះវាមិនដែលនាំផលល្អដល់ខ្លួនទេ មានតែបំផ្លាញខ្លួនឯង គ្រួសារ ហើយសង្គមថែមទៀត។

តែពេលដែលខ្ញុំដល់ដំណាក់កាលទៅ លុយក៏អត់ ផ្ទះក៏គ្មាន សាច់ញាតិក៏មិនខ្វល់ មានតែវាទេដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំសប្បាយចិត្ត ហើយឱ្យបាយខ្ញុំស៊ី ព្រោះគេឱ្យចំណេញមួយគ្រាប់មួយពាន់រៀល ខ្ញុំចែកចាយបន្តមួយយប់ៗ ជួនកាលមួយពាន់គ្រាប់ក៏មានដែរ។

និយាយតាមត្រង់ទៅ ខ្ញុំអត់ស្គាល់ទេថ្នាំញៀន គេថាថ្នាំខ្លាំងសម្រាប់រឿងលើគ្រែ ខ្ញុំរកស៊ីបានលុយច្រើនណាស់ តែចាយអស់ៗ មិនដែលសល់ទេ ខ្ញុំធ្លាប់ដេកប៉ុស្តិ៍ម្តងប្រាំយប់ ប៉ូលិសក៏បានទូរស័ព្ទទៅប៉ាតាំងពីថ្ងៃដំបូងដែលខ្ញុំបានមកដល់ប៉ុស្តិ៍…

«ម៉េចហើយ? ខាងគ្រួសារវាថាមកយកពេលណា?»

មកពីកាលនោះខ្ញុំត្រូវគេចាប់ក្រោយពេលដែលលក់ថ្នាំអស់ ប៉ូលិសមិនទាន់ដាក់បន្ទុកខ្ញុំថាត្រូវតែជាប់ទោសធ្ងន់ធ្ងរពីករណីជួញដូរគ្រឿងញៀនទេ អ៊ីចឹងហើយបើមានអ្នកធានាខ្ញុំច្បាស់ជាអាចចេញទៅផ្ទះវិញបាន តែ…

«អត់មានទេលោកនាយ គេថាមិនខ្វល់ បើបានវាដេកគុកគឺល្អហើយ!»

ចម្លើយបែបហ្នឹង ខ្ញុំទាយដឹងតាំងពីដំបូង ទើបមិនស្លុតចិត្តមិនបាច់ឈឺចាប់អីខ្លាំង។ បើគាត់មានចិត្តនៅគិតថាខ្ញុំជាកូន ច្បាស់ជាតាមរកខ្ញុំតាំងពីថ្ងៃចេញពីផ្ទះដំបូងមកហើយ មិនមែនទុកឱ្យខ្ញុំធ្លាក់ខ្លួនប្រឡែងថ្នាំរហូតដល់ត្រូវប៉ូលិសចាប់ទេ។

ដល់ពេលអាជាតិថ្នាំអស់ហ្នឹងវាច្រៀបពេញខ្លួនទៅ មនោសញ្ចេតនាគ្រួសារជាមួយខ្ញុំក៏កាន់តែផ្តាច់អស់ ខ្ញុំប្រែក្លាយជារឹងប៉ឹង មិនបានលួចតូចចិត្តនឹងអ្នកផ្ទះ បែរជាគិតយ៉ាងធូរទៅវិញថា បើបានចេញក៏ល្អ បើអត់ទេដេកបន្តស៊ីស្រួលក្នុងគុកហ្នឹងទៅ។

«ហ៊ើយ…អាក្មេងអស់នេះ វាហួសនឹងប្រដៅហើយ ទើបដល់ថ្នាក់ពុកម៉ែវាលែងរវល់យ៉ាងនេះ!»

មេប៉ុស្តិ៍រអ៊ូមើលមុខខ្ញុំហើយគ្រវីក្បាល។ ប៉ូលិសអស់ហ្នឹងឃើញខ្ញុំត្រឹមតែជាក្មេងបាតសង្គម បំពុលសង្គមដែលគ្មានអ្នកណារាប់រក ធ្វើឱ្យតែពួកគាត់ត្រូវរវល់មកដេញចាប់ តែពាក្យគាត់អស់ហ្នឹងវាមានន័យសម្រាប់តែអាក្មេងដែលមានពុកម៉ែស្រលាញ់ នៅមើលថែបានដិតដល់ តែសម្រាប់ក្មេងប្រុសដែលជួបប្រទះនឹងរឿងគ្រួសារបែបនេះដូចជាខ្ញុំស្តាប់មិនចូលទេ។

គាត់មិនចង់សួរនាំពីដើមហេតុសោះ ថាខ្ញុំនៅក្នុងគុកថ្ងៃនេះក៏ព្រោះតែអ្នកណា? បើកុំមកហត់នឹងចាប់ខ្ញុំ ទៅតាមដានល្បិចកល់ប្រពន្ធចុងអស់នោះ ប្រហែលគ្មានពួកខ្ញុំនៅទីនេះទេ។ យ៉ាងណាខ្ញុំនៅមានសាច់ញាតិម្នាក់ដែលបារម្ភ សុដាប្អូនខ្ញុំមិនដែលទុកខ្ញុំចោលទេ ប្រាំថ្ងៃក្នុងមន្ទីរឃុំខ្លួនវានេះហើយដែលយកបាយយកទឹកមកឱ្យខ្ញុំ។ ខ្ញុំខ្មាសប្អូនសឹងតែមិនហ៊ានមើលមុខវាចំ បាយក៏លេបលែងចូល ទឹកភ្នែកមួយតំណក់ៗរបស់វាសឹងតែពុះប្រម៉ាត់ខ្ញុំឱ្យដាច់៖

«បងឯងខំហូបឱ្យច្រើនទៅ ឃើញអត់ស្គមច្រើនណាស់!»

អស់ពីម៉ាក់ទៅ មានតែវាទេដែលស្រលាញ់ខ្ញុំជាងគេ តែខ្ញុំមិនគួរតបស្នងការស្រលាញ់ប្អូនស្រីដោយជំនួសនឹងបាយម្ហូបយកមកដល់គុកនេះទេ។ នឹកឃើញអនុស្សាវរីយ៍នៅពីក្មេងរបស់បងប្អូនយើងម្តងៗ ខ្ញុំចង់ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញណាស់ ខ្ញុំចង់ធ្វើជាមនុស្សសាមញ្ញម្នាក់ដែលមិនបាច់ប្រឡូកនឹងជីវិតបាតសង្គមទាំងនេះទៀត តែចិត្តស្អប់ប៉ានិងប្រពន្ធគាត់ វាធ្វើឱ្យខ្ញុំលែងខ្វល់ពីរឿងត្រឹមត្រូវ។ បើខ្ញុំមិនរស់ខ្លួនឯង មិនចាយលុយខ្លួនឯង មីងនៅតែបានលេសមើលងាយខ្ញុំ។

ខ្ញុំលេបបាយមួយម៉ាត់ក្នុងមាត់ ម្ហូបស្នាដៃប្អូនស្រីនៅតែឆ្ងាញ់ ខ្ញុំចង់សួរនាំពីរឿងប្តីវាណាស់ តែហាមាត់មិនរួចសោះខ្ញុំខ្មាសសុដាដែលការពារមិនឱ្យវារៀបការនឹងអាជប៉ុននោះមិនបាន។ ឃើញមុខមាត់សុដាស្រស់បស់ គ្រាន់តែរាងស្គមបន្តិច ប្រហែលជាប្តីវាមិនមែនមនុស្សអាក្រក់ធ្វើបាបវាដូចដែលខ្ញុំគិតទេ។

«អូនឯងមករកបង ពួកនោះមានដឹងទេ?»

ខ្ញុំមិនបានរាប់ទាំងប៉ា គឺសំដៅតែលើម្តាយកូនបីនាក់នោះ ខ្លាចថាមីងយកពាក្យទៅនិយាយឱ្យប៉ាខឹងសុដា ដោយសារខ្ញុំទៀត។ ទោះយ៉ាងណា ពាក្យម៉ាក់ដែលប្រដៅឱ្យខ្ញុំគោរពប៉ានៅតែមានប្រសិទ្ធភាព តែសម្រាប់អ្នកដទៃដែលមិនជាប់សាច់ឈាមសោះ ខ្ញុំគ្មានអីត្រូវមកគោរពទេ។

«ទោះគាត់ដឹងក៏ដឹងទៅ ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ! ចាំមើលខ្ញុំសាកទៅនិយាយនឹងប្តីខ្ញុំ ក្រែងអាចមកធានាបងឱ្យចេញក្រៅឃុំបាន!»

«មិនបាច់ទៅពឹងគេ នាំតែមានរឿងដល់ឯងទេ មិនប៉ុន្មានថ្ងៃបងនឹងចេញទៅវិញហើយ!»

«បងឯងចេញម៉េចបើគ្មានអ្នកធានានោះ?»

ខ្ញុំលើកដៃអង្អែលសក់ប្អូនស្រី ព្រោះចង់ឃាត់កុំឱ្យវាយំ មិនដឹងត្រូវតបម៉េចបើខ្ញុំខ្លួនឯងក៏មិនប្រាកដថាតទៅអាចនឹងមានសេរីភាពដើរលេងតាមអំពើចិត្តទៀតឬអត់។ ខ្ញុំមានតែបន្លប់វាដោយខំហូបបាយឡើងអស់ពីស្រាក់ ហើយប្រញាប់ដេញឱ្យវាទៅផ្ទះវិញ ខ្លាចប៉ាមកវិញរកវាមិនឃើញ។

តាំងពីថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំលែងបានជួបសុដាទៀត ព្រោះបងលុច្សជួយរត់ការឱ្យខ្ញុំចេញវិញ ពេលនោះពួកខ្ញុំបួននាក់ស្ម័គ្រចិត្តធ្វើកូនចៅគាត់ ហើយគាត់ដាក់ឈ្មោះឱ្យខ្ញុំថា អា Tiger… ខ្ញុំបានសាក់រូបខ្លានៅដើមដៃស្តាំ ជីវិតរបស់ខ្ញុំកាន់តែឃ្លាតឆ្ងាយពីអ្វីដែលគេហៅថា រឿងត្រឹមត្រូវ…

វគ្គ៖ ក្រោមលំហមេឃដ៏ថប់ដង្ហើម

ក្រោយពេលបានចេញពីគុកម្តង ពួកយើងកាន់តែមានភាពក្លាហាន ហើយហ៊ានប្រឡូកជាងមុន ព្រោះមិនបាច់ទៅខ្វល់អីនឹងគ្រួសារ បើពួកគេមិនដែលទុកយើងក្នុងចិត្តផង មានតែបងប្អូនខាងនេះទេដែលទុកយើងសំខាន់ ឱ្យលុយចាយ ឱ្យបាយស៊ី អ៊ីចឹងហើយ ពួកយើងមានតែខំលក់វាឱ្យបានចំនួនច្រើនពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។ កាលយប់មួយនោះ ភ្លៀងខ្លាំងណាស់ដូចជាធ្លាយមេឃ…

អាជានិងខ្ញុំឈរចាំអាទ្រីនៅផ្ទះបែកបាក់មួយដើម្បីចេញដំណើរទៅរកស៊ី តែបាត់មួយល្ងាចមិនឃើញវាត្រលប់មកវិញសោះ។

«អាទ្រីវាមកដល់អង្កាល់វ៉ី?»

ខ្ញុំរអ៊ូទាំងបារម្ភ ព្រោះវាប្រាប់ថាទៅអើតផ្ទះតែមួយភ្លែតសោះ នេះជាងមួយថ្ងៃទៅហើយ អ្វីដែលសំខាន់មិនដឹងវាយកថ្នាំទៅជាមួយឬអត់ ខ្លាចតែប៉ូលិសកាក់បានដូចលើកមុនទេ។

«អើៗ រាប់ម៉ោងហើយអ្ហី? មិនទាន់ចេញលក់បានមួយគ្រាប់សោះ អ្ហែងចង់ចាំវាទៀតឬក៏ម៉េច?»

អាជាវាធ្វើមុខជូរប្រឹងក្តោបថ្នាំក្នុងកាបូបជាប់ ព្រោះមេឃមិនត្រឹមតែភ្លៀងទេ ថែមទាំងមានខ្យល់បោកបក់សាចមកប៉ះយើងទៀត ដំបូលផ្ទះដែលបាក់បែក លិចស្ទើរតែគ្រប់កន្លែង បើត្រូវថ្នាំរលាយច្បាស់ជាខាតចុងខាតដើមហើយ។ ខ្ញុំមិនទាន់អស់ចិត្ត ព្រោះតាមដឹងផ្ទះអាទ្រីក៏នៅរាងឆ្ងាយដែរ ហើយមេឃភ្លៀងទៀតក្រែងវាមិនទាន់ចេញមកវិញក៏តបទៅអាជាថា៖

«ចាំតិចទៅអ្ហា!»

«អញខ្លាចតែវាមានរឿងទេអ្ហា វាយកថ្នាំទៅតាមអ្ហេស?»

ខ្ញុំកាន់តែភ័យបន្តិចដែរ តែក៏រហ័សទាញកាបូបរបស់វាមករាប់មើល ហាក់ធូរចិត្តបន្តិច ដែលវាឆ្លាតមិនចេះយកថ្នាំទៅជាមួយ៖

«មានណា វាទុកនៅហ្នឹងទាំងអស់ហ្នឹង!»

«អ្ហើយ! ភ្លៀងៗៗ មិនទាន់រកស៊ីបានមួយរៀលផង សង្ស័យស្អែកអត់បាយស៊ីទេអ្ហា!»

អាជាវាដើរចុះដើរឡើងមិនឈប់ ណាមួយខ្លាចថាលក់មិនបាន ណាមួយមិនដឹងអាទ្រីវាមានរឿងមែនក៏អត់ ឯខ្ញុំដែលអង្គុយស្ងៀមតែចិត្តមិនបានស្ងប់នោះទេ ពួកយើងទាំងបីនាក់ជាបងប្អូន ច្បាស់មិនចង់ឃើញអ្នកណាមួយត្រូវដេកគុកម្តងទៀតដែរ។ ពេលនោះសំឡេងគោះទ្វាក៏លាន់ឡើង…

តុកៗៗៗ

មានភាគបន្ត!

រឿង៖ ស្នាមសាក់រូបខ្លា (ភាគ៥)

rak smey — Thu, 29 Oct 2026 13:00:00 +0000

វគ្គ៖ ថ្នាំញៀន

ខ្ញុំតប់ប្រមល់រៀនលែងចូល រស់នៅក្នុងផ្ទះដែលគ្មានក្តីសុខដូចជាអ៊ំថាមែន គេយកលុយជប៉ុនទៅទិញម៉ូតូឱ្យកូនៗគេហ៊ឺហាលើគំនរទុក្ខរបស់យើង ខ្ញុំដើរមិនដែលចូលផ្ទះទេ។ ខ្ញុំប្រឡងបាក់ឌុបធ្លាក់ ប្រពន្ធចុងប៉ាកាន់តែបានដៃថាឱ្យខ្ញុំព្រឹកល្ងាច…

ខ្ញុំទាល់ច្រកហើយ ពេលខ្លះគិតថា បើខ្ញុំស្លាប់បាត់ប៉ាមុខជាមានវិប្បដិសារី។ ខ្ញុំចង់បញ្ឈឺប៉ាដោយការសម្លាប់ខ្លួន ល្ងាចមួយក្រោយពេលដែលប៉ាស្តីថាឱ្យខ្ញុំបន្ទាប់ពីប្រពន្ធគាត់ចាក់ចុច ខ្ញុំកាន់ក្រម៉ាដើរទៅដើមឈើធំមួយកន្លែងដីម្ចាស់ទុកចោលប្រុងថាចងក។

ពេលចងក្រម៉ារួចខ្ញុំគិតថា បើបានទៅជួបម៉ាក់ពេលនេះគឺប្រហែលខ្ញុំសប្បាយចិត្តជាងរស់នៅជួបមុខប៉ា តែមិនទាន់បានឡើងលើគល់ឈើផង មិត្តភ័ក្ដិខ្ញុំពីរបីនាក់ក្បែរផ្ទះវារត់មកស្រែកឃាត់៖

«ហេ! អ្ហែងប្រុងលេងមែនទែនអីហា?»

ពួកវាត្រឹមជាអ្នកជិតខាងទេ តែបារម្ភពីខ្ញុំយ៉ាងនេះខុសពីមនុស្សដែលមានឈាមក្នុងខ្លួនខ្ញុំ តែមិនចាប់អារម្មណ៍ថាកូនរស់ឬងាប់បែបណា។ ពួកនោះវាដឹងរឿងក្នុងគ្រួសារខ្ញុំ ហើយឃើញខ្ញុំចម្លែកប៉ុន្មានថ្ងៃទើបវាតាមដានដឹងថាខ្ញុំប្រុងធ្វើរឿងឆ្កួតមួយនេះ។ អាមួយមកចាប់ទាញខ្ញុំ អាមួយឡើងដើមឈើទៅស្រាយក្រម៉ា បើមិនបានពួកវាថ្ងៃនោះខ្ញុំច្បាស់ជាក្លាយទៅជាខ្មោចអនាថាយាមដើមឈើឱ្យគេហើយ។ បន្ទាប់មកពួកវាក៏ចេះតែនាំខ្ញុំទៅនេះទៅនោះដើម្បីបន្លប់ទុក្ខ។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមសេពគប់មិត្តភ័ក្ដិដែលសុទ្ធតែមានបញ្ហាដូចគ្នា អ៊ីចឹងហើយទើបពួកវាយល់ចិត្តខ្ញុំច្បាស់។ ក្រោយពីនោះមក ពួកយើងបានបបួលគ្នាជួលផ្ទះសំណាក់ដេក លក់នាឡិកា ខ្សែក ហើយលក់ម៉ូតូលែងចូលផ្ទះ។

ដើម្បីបន្លប់រឿងដែលកើតឡើងនៅក្នុងគ្រួសារ ពួកយើងអត់មានធ្វើអីច្រើនក្រៅពីផឹកស៊ីសប្បាយ លេងហ្គេម លេងល្បែងដើររកស្រីច្រៀងកំដរ មានសេរីភាពនិងក្តីសុខពេញទំហឹងហើយ។

«អ្ហ៎! លើកឱ្យដាច់វ៉ើយ បើអាណាបន្លំ អាហ្នឹងថោក!»

អាជាវាលួចរអ៊ូ ព្រោះតែខ្លាចផឹកចាញ់គេ អានេះខ្លាចតែអស់លុយច្រើនស៊ីផឹកបានតិចទើបវាផ្តាំទៅអាទ្រីដែលលើកមួយកែវមិនដល់មួយដង្ហើម។ អាទ្រីដឹងខ្លួនថាអាជាឌឺដងវាក៏សើច ខ្ញុំក៏សួរទៅពួកវាបន្លប់បរិយាកាស៖

«ហើយចេញពីនេះទៅណាទៀតយើង?»

«យើងទៅណាក៏បានដែរអ្ហា លុយពេញមួយកាបូបចាយម៉ាអស់ដៃទៅ!»

អាជាវាជឿជាក់លុយរួមដែលពួកយើងប្រមូលរបស់លក់អស់គ្មានសល់ពីខ្លួន វាមិនខ្វល់ថាបន្ទាប់ពីនេះទៅពួកយើងប្រហែលនឹងត្រូវដើរសុំបាយគេស៊ីផងមិនដឹង។

«ចាំអញនាំទៅកន្លែងមួយវ៉ើយ អស្ចារ្យណាស់!»

«ស្អី? កន្លែងមុនហ្នឹងអ្ហី? អូយ! អាណិតអញទៅអាទ្រីអើយអ្ហា មុខឱ្យចាស់ៗដូចម៉ែអ្ហែងហ្នឹងអ្ហាស ហ៊ឹស! ទៅតែម្តងរៀងហើយអ្ហា!»

«ម្តងហ្នឹងអ្ហាស អញធានាថា ម៉ាអេមវ៉ើយ!»

អាជាពែបមាត់ធ្លាប់ម្តងត្រូវអាទ្រីលែងបាក់ចង្កេះនាំទៅរកស្រីខារ៉ាអូខេមុខសុទ្ធតែចំណាស់ម៉ែ បទអីក៏មិនចេះក្រៅពីរាំវង់សារ៉ាវ៉ាន់ចេញពីហ្នឹងវិញ អាជានិងខ្ញុំដេញទាត់អាទ្រីហុយដី ម្តងនេះមិនដឹងថាអាជាវាជឿព្រមប្រថុយទៅតាមអាទ្រីទៀតឬអត់ទេ បើមើលទៅវាដូចជារអាសម្បើមណាស់។

ផឹកស្រា ឱបស្រី ដេកក្រៅផ្ទះ ខ្ញុំចាប់ធ្វើរឿងទាំងអស់ដែលគិតថាធ្វើខ្លួនឯងឱ្យទៅជាមនុស្សប្រុសពិតៗ តែខ្ញុំមិនដែលភ្លេចទេម៉ែ…គាត់តែងតែធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រក់ទឹកភ្នែក នៅពេលដែលខ្ញុំនឹកដល់គាត់…

«មនុស្សស្រីគេមិនចូលចិត្តប្តីប្រមឹកទេ!»

ពាក្យម៉ាក់ស្រាលស្រទន់ពេលគាត់កំពុងធ្វើម្ហូប ហើយនិយាយប្រៀនប្រដៅខ្ញុំដែលបើកឃើញកំពុងស្រាបៀរនៅក្នុងទូរ។ ម៉ាក់ខំរុំក្រណាត់ព្រោះតែខ្លាចខ្ញុំឃើញ គាត់ទុកឱ្យប៉ាហូបតិចៗពេលល្ងាចគ្រាន់នឹងបាយឆ្ងាញ់។

«បើមិនផឹកបានអីនោមម៉ាក់?»

ខ្ញុំធ្វើជាសួរលេងដឹងដែរថាវាឈ្លើយ ហើយនិងគេចមិនផុតពីការសម្លក់របស់ម៉ាក់៖

«មិនមែនថាមិនឱ្យផឹក គ្រាន់តែមិនចង់ឱ្យប្រមឹក!»

«ចុះបើខ្ញុំរៀនផឹកល្អទេម៉ាក់?»

គាត់លើកវែកឆារហ័សប្រុងសំពងក្បាលខ្ញុំ។ ម៉ាក់ស្លូតណាស់ តែស្លូតពេលដែលខ្ញុំស្រួលនិយាយប៉ុណ្ណោះ បើហ៊ានតែខ្ញុំរឹងក្បាល ឈ្លើយដាក់គាត់ម៉ាក់មុខក្លាយជាបងប្អូនខ្លាភ្លាម។ ខ្ញុំខំគេចសឹងថាថ្លោះក ម៉ាក់ខាំមាត់ក្នាញ់នឹងខ្ញុំ៖

«បើឯងចង់ផឹក រំលងវែកឆាម៉ាក់សិនទៅ!»

«ហ៊ើយម៉ាក់! បើអ៊ីចឹងម៉េចនឹងអាចក្លាយជាមនុស្សប្រុសពេញលក្ខណៈដូចគេ?»

ខ្ញុំរអ៊ូលេងនឹងម៉ាក់ មិនមែនចង់ផឹកស្រាបៀរមួយកំប៉ុងនោះប៉ុន្មាន តែចិត្តខ្ញុំចង់ឈ្នះម៉ាក់។ គាត់ក៏បានឱកាសរៀបរាប់ប្រាប់ខ្ញុំឡើងចង់ងងុយដេក៖

«មនុស្សប្រុសពិតៗមិនមែនសំដៅលើផឹកច្រើនមិនស្រវឹង លេងច្រើនមិនចាញ់នោះទេ! តែជាមនុស្សប្រុសដែលអាចធ្វើជាគំរូ និងជាបង្គោលដ៏រឹងមាំមួយសម្រាប់គ្រួសារ!»

ខ្ញុំលូកចាប់ម្ហូបក្នុងខ្ទះមកភ្លក់ហាក់មិនចាប់អារម្មណ៍នឹងការប្រៀនប្រដៅរបស់ម៉ាក់។ ប្រពន្ធដើមប៉ាវាយដៃគ្មានរបបរបស់ខ្ញុំដោយស្នាមញញឹម ពេលនេះទើបខ្ញុំដឹងថាទោះម្ហូបហាងថ្លៃប៉ុណ្ណា ទំនើបប៉ុណ្ណាក៏មិនស្មើនឹងស្នាដៃម៉ាក់ឆាសាច់លាយនឹងបន្លែដែរ។

នឹកដល់វត្តមានម៉ាក់ដែលធ្លាប់រីករាយក្នុងផ្ទះ ខ្ញុំក៏នឹកខឹងដល់ប៉ាភ្លាម បើមិនមែនមកពីគាត់យកស្រីម្នាក់នោះមកនៅក្នុងផ្ទះ ខ្ញុំក៏មិនត្រូវមករស់នៅតែលតោលយ៉ាងនេះដែរ ហើយពេលនេះគាត់ស្រាប់តែឱ្យសុដារៀបការជាមួយជនជាតិជប៉ុនដែលមិនដឹងថាជាប្តីគេឬអត់នោះទៀត។ ខ្ញុំគិតអើយគិតថានឹងត្រូវជួយប្អូនស្រីដោយរបៀបណា តែបើឱ្យនាងមករស់នៅគ្មានគោលដៅបែបនេះដូចជាខ្ញុំច្បាស់ជាមិនបានឡើយ។

«យី! ហើយចុះអ្ហែងធ្វើមុខអីយ៉ាប់ម៉េសអ្ហា?»

អាទ្រីសួរ បន្ទាប់ពីវាអង្គុយមើលមុខក្រៀមផ្អេះខ្ញុំអស់រយៈពេលជិតកន្លះម៉ោង។ ឃើញខ្ញុំមិនផឹកមិនស៊ី ពួកវាស្មានថាខ្ញុំនឹកផ្ទះ តែរឿងនេះមានតែអាជាទេដែលដឹង៖

«ថ្ងៃនេះប្អូនស្រីវាការ វានឹកផ្ទះនឹងណា!»

«អើ! បើថានេះ លើកគ្នាទៅស៊ីតែម្តងទៅអ្ហា អញកំពុងតែដាច់យ៉ៃផង!»

«បើពួកអ្ហែងមិនចង់ឱ្យអញចូលគុកនោះ កុំមកនិយាយពីរឿងទៅផ្ទះជាមួយអញ បើអញទៅឃើញមុខពួកអស់នោះ ប្រហែលជាមានងាប់រស់ម្ខាងៗហើយ!»

ខ្ញុំនិយាយច្រឡោតខឹងជះដាក់ពួកវាទាំងដុល តែក្នុងចិត្តគុំស្អប់នឹងអ្នកផ្ទះជិតឆ្កួតទៅហើយ មួយខ្ញុំបារម្ភពីសុដាដែលត្រូវរៀបការប្តីបរទេសទាំងដែលខ្លួនឯងមិនចេះនិយាយជប៉ុនអីមួយម៉ាត់ ពីរខ្ញុំស្អប់មីងដែលបង្ខំឱ្យអនាគតបងប្អូនខ្ញុំត្រូវវិនាសព្រាត់ប្រាសបានតាមចិត្ត បីខ្ញុំស្អប់ប៉ាណាស់ ដែលគាត់ព្រោះតែស្រីមិនខ្វល់ពីសេចក្តីសុខកូនៗ។

កំហឹងប៉ុណ្ណេះល្មមថាខ្ញុំនាំពួកវាទៅដុតរោងការចោល បើមិនយល់មុខសុដាទេ ខ្ញុំក៏មិនខ្លាចនឹងដេកគុកដែរ។ រវល់តែខឹងពេក ខ្ញុំក្រវាត់ដៃប៉ះកែវមួយធ្លាក់ខ្ចាយដោយអចេតនា អាជានិងអាទ្រីភ្ញាក់សឹងហើបគូទពីតុ។ ខ្ញុំសម្លឹងមុខពួកវាធ្វើមិនដឹង ព្រោះនៅគិតច្រើនរឿងមង្គលការសុដានៅឡើយ គ្មានអារម្មណ៍ទៅសើចនឹងប្រតិកម្មឆ្កួតៗរបស់ពួកវាទេ។

«ថីអានេះ? និយាយលេងផងមិនបានទេអ្ហា?» អាទ្រីនិយាយ មិនតែប៉ុណ្ណឹងវាក៏ច្រៀងឌឺខ្ញុំ៖

«អូនមិនដឹងខ្លួនថាអូននេះហើយ អូនអើយដែលធ្វើឱ្យបងខ្លោចផ្សារ បងក៏មិនយល់ថាពុលស្នេហា…»

អាជាទះស្មាមួយដៃអាទ្រីឈប់ច្រៀង៖

«នែ៎! នៅច្រៀងហ្នឹងហើយអានេះ!»

អាទ្រីងាកមកសួរខ្ញុំបន្លប់ខ្លាចគេថាសំឡេងវាមិនឈ្នះគោរោទ៍៖

«ហើយបើមិនទៅទេ អ្ហែងអង្គុយខ្វល់ធ្វើអីអ្ហា?»

«មកពីអត់លុយមួយរៀលហ្នឹងអ្ហាស!»

«ចង់ចងដៃប្អូនអ្ហេស? អ្ហីក៏ចង់បានលុយដើរលេងអ្ហាស? បើថាចង់រកលុយមិនមែនអត់ក្រឡាឯណា ឱ្យតែហ៊ាន!»

អាទ្រីវាបង្ហើបហើយញាក់ចិញ្ចើម មកដល់ដំណាក់កាលនេះទោះអ្វីក៏មិនខ្លាចដែរ ឱ្យតែមានលុយចាយ មានបាយស៊ី បានដេកឆ្អែតគឺជាសេរីភាពពួកយើងហើយ មិនបាច់ទ្រាំនៅក្នុងផ្ទះចាំស្តាប់តែប្រពន្ធចុងប៉ាទេសនា ប្តឹងប្តល់ប៉ាព្រឹកល្ងាចៗនោះទេ។

មានភាគបន្ត!

រឿង៖ ស្នាមសាក់រូបខ្លា (ភាគ៤)

rak smey — Wed, 28 Oct 2026 13:00:00 +0000

ខ្ញុំមិនខ្វល់ពីសម្តីប៉ាទេ ព្រោះបារម្ភពីប្អូនស្រីស្ទើរតែដាច់ដង្ហើមទៅហើយ។ ខ្ញុំចង់ទៅក្បែរប្អូនស្រី តែប៉ាចង្អុលមុខឱ្យខ្ញុំនៅឱ្យឆ្ងាយពីនាង ខ្ញុំខឹងណាស់ តែក៏មិនចង់ឃើញសុដាកាន់តែពិបាក។

បន្ទាប់ពីប៉ាស្រែកហៅនិងដាក់ប្រេងកូឡាឱ្យហិត សុដាក៏ភ្ញាក់ដឹងខ្លួនសើងមម៉ើងវិញ តែនាងមិនបាននិយាយអីក្រៅពីយំ។ ពេលនោះទើបខ្ញុំដឹងថាខ្លួនឯងទន់ជ្រាយបំផុត ពេលដែលឃើញប្អូនស្រីជាទីស្រលាញ់ត្រូវឈឺចាប់ ទឹកភ្នែកមួយតំណក់របស់ខ្ញុំបានស្រក់ចុះ តែយ៉ាងណាខ្ញុំមិនចង់ឱ្យម្តាយកូនប្រពន្ធចុងប៉ាឃើញវាឡើយ។

ទោះដឹងហើយថាប៉ាចាប់ផ្តើមស្អប់ខ្ញុំដល់ឆ្អឹង តែឃើញគាត់នៅសេសសល់ក្តីស្រលាញ់ខ្លះបារម្ភពីសុដា ខ្ញុំក៏ធូរចិត្តបន្តិច ខ្ញុំទម្លាក់កំហុសគ្រប់យ៉ាងទៅលើមីងប្រពន្ធចុង បើអាចខ្ញុំចង់តែចាប់ទាញពួកគេយកទៅឃុំឱ្យបាត់ពីមុខមាត់គ្រួសារមួយនេះ បើគ្មានគាត់ ប៉ាក៏មិនក្លាយជាបែបនេះដែរ។

ខ្ញុំលែងចង់ឈ្លោះជាមួយប៉ា ហើយក៏មិនចង់ប្រឈមមុខនឹងប្អូនស្រីដែលត្រូវមករងគ្រោះដោយសារខ្ញុំ ថាប្រុងឡើងទៅបន្ទប់ដើម្បីសំងំលាក់ខ្លួន រង់ចាំរឿងកន្លងផុត មិនទាន់បានដើរដល់ជណ្តើរផង មីងម្តាយចុងស្រែកឃាត់ខ្ញុំ៖

«ឯងចង់ឡើងទៅប្រមូលរបស់អីទៀតហើយ? លក់ម៉ូតូមួយនៅចាយមិនគ្រាន់អ្ហេស?»

«មីងឯងអីក៏អាក្រក់ម៉េស? កុំឃើញខ្ញុំមិនមាត់បានចិត្តពេក!»

ប៉ាស្រាប់តែស្ទុះមកទាញខ្ញុំបោះចេញក្រៅទ្វារ ខ្ញុំឃើញគាត់ខឹងខ្លាំងណាស់ ភ្នែកគាត់ក្រហមទឹកមុខមាំដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ឃើញគាត់បែបនេះពីមុនសោះ ហើយក៏មិនសមថាធ្វើព្រោះតែខឹងខ្ញុំមួយឆាវទេ៖

«ចេញពីផ្ទះអញទៅ ហើយកុំមកឱ្យអញឃើញមុខទៀត!»

«ប៉ាដេញខ្ញុំព្រោះតែស្រីម្នាក់នេះ?»

ខ្ញុំហ៊ានលើកដៃចង្អុលមុខមីងដែលកូនប្រុសទាំងពីររបស់គេប្រុងនឹងស្ទុះមកដាល់ខ្ញុំចំពោះមុខប៉ា តែពេលឃើញខ្ញុំសម្លក់ពួកវាវិញ ទើបធ្វើនៅស្ងៀមបានត្រឹមខឹងតែមិនហ៊ាន ចរិតកំសាកពួកវាគ្មានអីមកហក់នឹងខ្ញុំកើតទេ បើមិនមែនអាងប៉ានិងម៉ាក់វា។

«ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ឯងមិនមែនជាកូនអញទៀតទេ!»

ប៉ាទាញទ្វារបិទគ្រាំង ខ្ញុំបានឃើញមុខសុដាលើកចុងក្រោយពេលនោះ ហើយប្អូនស្រីខ្ញុំយំខ្លាំងណាស់ តែរឿងនេះវាពិបាកនឹងហាមឃាត់ក៏ព្រោះតែចរិតគុំគួននិងឆេវឆាវរបស់ខ្ញុំដែរ។ យ៉ាងណាខ្ញុំក៏គ្មានថ្ងៃលំទោនចំពោះស្រីម្នាក់នោះ ហើយក៏គ្មានអារម្មណ៍ល្អអីជាមួយឪពុកកូនតទៅទៀតដែរ។ ខ្ញុំតូចចិត្តពេកក៏រត់ទៅស្រែជាមួយអ៊ំប្រាំថ្ងៃ។

«ងាប់ហើយប៉ាឯងវាយកូនខ្លាំងថ្នាក់នេះ?»

អ៊ំដែលជាបងបង្កើតម៉ាក់ខ្ញុំស្អំពន្លៃដែលដុតក្តៅៗលើខ្នងខ្ញុំ។ ខ្ញុំភ្ញោចៗស្មា ព្រោះតែឈឺពេក តែវាឈឺមិនស្មើចិត្តដែលចាញ់ម្តាយកូនមួយក្រុមនោះទេ។

«របួសលើខ្លួនប៉ុណ្ណឹង វាមិនស្មើរបួសក្នុងចិត្តទេអ៊ំ!»

«ហើយអាដាប្អូនឯងវាយ៉ាងម៉េចហើយ?»

អ៊ំសួរបារម្ភព្រោះខ្ញុំប្រាប់ថា មួយទំហឹងដៃប៉ាដែលប្រុងវាយបំបាក់ឆ្អឹងខ្នងខ្ញុំត្រូវសុដារងជំនួស តែសំណាងហើយដែលពេលនោះខ្ញុំចាប់ទាញសុដាទាន់ បើមិនអ៊ីចឹងប្អូនខ្ញុំទេដែលត្រូវដេកស្អំបែបនេះ ថាមិនស្រួលប្រហែលដេកពេទ្យព្រោះតែចិត្តគ្មានមេត្តារបស់ឪពុកដូចជាប៉ាហើយ។

«សុដាមិនអីទេអ៊ំ ប្រហែលរន្ធត់ចិត្តពេក ទើបវាដួលសន្លប់!»

«ហ៊ើយ…ប៉ាឯងមិនគួរងប់នឹងស្រីនោះដល់ថ្នាក់នេះទេ មើលចុះ ហើយបើជ្រុលដៃវាយកូនស្លាប់ មិនល្អមើលទៅហើយទេអ្ហី? ហ៊ើយ…អ្នកណាដែលថាមនុស្សគេចេះតែចោទ ប្រពន្ធចុងគ្មានមួយណាល្អទេ ដប់មានតែមួយហ្នឹងឯង របៀបដូចប្រពន្ធប៉ាឯងនេះ បើឯងបន្តនៅទៀត ក៏គ្មានក្តីសុខដែរ!»

ខ្ញុំស្នាក់នៅជាមួយអ៊ំតែក្នុងចិត្តចេះតែបារម្ភពីសុដាមីងគាត់កំចាត់ខ្ញុំ ហើយច្បាស់ជាមិនទុកឱ្យសុដានៅបានសុខទេ បងប្អូនយើងទាំងពីរទាល់តែត្រូវឪពុកបោះបង់ទើបគាត់សុខចិត្ត។ តែខ្ញុំក៏មិនងាយចុះចាញ់ លើកនេះខ្ញុំនឹងទ្រាំធ្វើមុខក្រាស់ដើម្បីនៅការពារប្អូនស្រី។ ខ្ញុំព្រមត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ ហើយប្រឈមមុខនិងប៉ា ទោះជាគាត់ដេញខ្ញុំយ៉ាងណាក៏ដោយ តែពេលទៅដល់ខ្ញុំក៏ដឹងថាប៉ាបានលើកសុដាឱ្យទៅជនជាតិជប៉ុនដែលធ្វើការអ៊ុនតាក់ជាមួយមីង។ ខ្ញុំខឹងណាស់ដែលប៉ាព្រមលើកកូនស្រីឱ្យជនបរទេសក៏ព្រោះតែគេឱ្យថ្លៃទឹកដោះចំនួនប្រាំពាន់ដុល្លារ។ ល្ងាចនោះខ្ញុំក៏ទៅរករឿងប៉ានិងប្រពន្ធចុងគាត់ម្តងទៀត៖

«ទោះយ៉ាងណាក៏ខ្ញុំមិនឱ្យសុដាការជាមួយអាជប៉ុននោះដែរ!»

«សុដាជាកូនអញ ចង់ឱ្យការជាមួយអ្នកណាអញឪវាជាអ្នកសម្រេច គ្មានពាក់ព័ន្ធនឹងឯងទេ!»

ប៉ាកាន់តែសោះកក្រោះជាមួយកូនហើយ ពាក្យសម្តីគាត់គ្រប់ម៉ាត់តបជាមួយខ្ញុំពិបាកទទួលយកណាស់ តែខ្ញុំមិនបានខ្វល់ទេ ព្រោះខ្ញុំមកនេះដើម្បីការពារប្អូនស្រី៖

«ទោះយ៉ាងណាក៏ខ្ញុំមិនឱ្យប្អូនស្រីការជាមួយពួកអាបរទេស ប៉ាមិនឃើញទេ? សុដាមិនចេះភាសាគេ ហើយនៅក្មេងទៀត កោតតែប៉ាដាច់ចិត្តឱ្យវាការជាមួយគេដែរ?»

«មិនចេះភាសាគេគ្មានអីពិបាកទេ សំខាន់គេផ្តល់កិត្តិយសដល់ប្អូនស្រីឯង ហ៊ានឱ្យថ្លៃផ្ទះខ្ពស់កប់ពពក ចាត់ទុកថាប្អូនស្រីឯងសំណាងណាស់ហើយ!»

«បើអ៊ីចឹងមីងឯងមិនការជាមួយវាខ្លួនឯងទៅ? ហេតុអីត្រូវជាប្អូនខ្ញុំ?»

«បង…!»

មិនបាច់លើកអំបោសមកវាយខ្ញុំទៀត តែខ្សែភ្នែកដែលប៉ាសម្លក់ខ្ញុំ ក៏ដឹងថាគាត់ខឹងប៉ុណ្ណាទៅហើយ គាត់ជេរខ្ញុំដាច់សាច់មើលតែមិនមែនកូនប្រុសគាត់៖

«អាក្មេងឈ្លើយអត់ពូជ សម្តីហែងនេះកាន់តែកោងប្រដៅលែងបានហើយ!»

«បើគេដឹងថាសុដាមានបងប្រុសចរិតធននេះ ច្បាស់គ្មានអ្នកណាមកស្តីដណ្តឹងនាងទេ មិត្តភ័ក្ដិអូនគេមិនប្រកាន់ ហើយស្រលាញ់អាណិតសុដា ទើបខំមកស្តីដណ្តឹងតាមប្រពៃណី បងឯងថាទៅ? កូនបងបានប្តីបរទេស មានលុយចាយ រស់នៅសុខស្រួលមិនចង់ទេអ្ហេស?»

«មីងឯងហ៊ានធានាលើអនាគតប្អូនខ្ញុំទេ?»

ខ្ញុំឈានមួយជំហានកាន់តែកៀកប្រពន្ធគាត់ព្រោះខឹងពេក ប៉ាក៏ទាញខ្ញុំចេញដូចខ្ពើមកូនខ្លួនឯងណាស់៖

«អ្ហែងមិនបាច់មកនិយាយទេ អញនៅតែឱ្យវាការ បើអ្ហែងមិនពេញចិត្តចេញទៅ!»

គាត់ដេញខ្ញុំចេញពីផ្ទះ ចិត្តជាកូនប្រុសល្មមថាមិនបាច់ពឹងលើលុយឪពុកបែបនេះទៀតទេ ខ្ញុំគួរដើរចេញពេលនោះលែងត្រលប់មកវិញទៀត មានដៃពីរជើងពីរដែរ ខ្ញុំរកលុយចិញ្ចឹមខ្លួនឯងមិនរស់អ្ហេស? តែអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវគិតដល់មុនគេ គឺសុដា វាខ្សោយណាស់មួយរយៈនេះ ខ្ញុំមិនចង់ឃើញវាយំ ហើយអស់សង្ឃឹមព្រោះតែខ្ញុំទេ។

ខ្ញុំទ្រាំបន្តរស់នៅព្រោះដើម្បីប្អូន យ៉ាងណាក៏បាននៅការពារវាខ្លះ ហើយមួយទៀតខ្ញុំក៏គិតថា គំនិតប្តីវាអាចល្អជាងចិត្តបីសាចរបស់ប្រពន្ធប៉ា ទើបខ្ញុំទ្រាំមើលសុដាភ្ជាប់ពាក្យនឹងជនជាតិជប៉ុននោះ។

មានភាគបន្ត!

រឿង៖ បន្ទប់ពិសោធន៍L34 (ភាគ១៤)

rak smey — Tue, 27 Oct 2026 13:00:00 +0000

ភីប ! ផ្លេក !

ផ្កាភ្លើងឆក់ចេញពី Tablet របស់ហ្សឺឌី ។ ឧបករណ៍នោះឡើងកម្តៅងំដូចដុំភ្លើង ធ្វើឱ្យយុវជន Hacker ត្រូវបង្ខំចិត្តគ្រវាត់វាចោលទៅលើឥដ្ឋមាត់អាងជាបន្ទាន់ដោយអារម្មណ៍តក្កម៉ា ។

ប្រាវ ! អេក្រង់បែកខ្ចាត់ខ្ចាយ រលត់ពន្លឺបៃតងឈឹប … សូន្យឈឹង !

ហ្សឺឌីលាបាតដៃទាំងពីរមកច្បូតមុខហើយនិយាយញ័រៗទៅកាន់គ្នីគ្នា ៖

«យើងចប់ហើយ ! ចប់ហើយ !»

អ្នកទាំងបីប្រតោងស្មានាយខណៈមើលឃើញថា អាវុធសំខាន់ជាងគេរបស់ Hacker ត្រូវបានកម្ទេច នេះក៏បានន័យថា ខែលបច្ចេកវិទ្យាដ៏សំខាន់របស់គេទាំងបួនត្រូវបានផ្តួលដូចគ្នា ។

ដោយកែវភ្នែកអស់សង្ឃឹមបំផុត ហ្សឺឌីសម្លឹងទៅរាងកាយសានដែលកម្រើកជាថ្មី ហើយគេរអ៊ូដោយអស់ទាំងកម្លាំងកាយនិងចិត្ត ៖

«របាំងការពារ … ដាច់ហើយ ! យើងមិនអាចទប់វា … បានទៀតទេ !»

ភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏គួរឱ្យខ្លាចបានចូលមកគ្របដណ្តប់ ។ ធីតាស្ទុះមកទាញតោងដៃហ្សឺឌីដើម្បីទាញគេឱ្យចាកចេញពីភាពអស់សង្ឃឹម ។ គេសម្លឹងនាង …តើ … ទីបំផុត … យើងនិងស្រីម្នាក់នេះ ពិតជានឹងត្រូវស្លាប់នៅក្នុងទីដ៏អាស្រូវនេះ … ?

ប៉ុន្តែ កែវភ្នែករបស់នារីអ្នកកាសែតរូបនេះ ដែលសម្លឹងថ្ពក់ជាមួយគេ នាងហាក់លែងមានភាពភ័យខ្លាចអ្វីទៀតហើយ បែរជាពោរពេញដោយភាពដាច់ខាត ។ នាងវាចាមួយៗ ៖

«ស្តាប់ខ្ញុំ … ហ្សឺឌី ! ទោះបីជាថ្ងៃនេះ … យើងត្រូវស្លាប់នៅកន្លែងនេះ ត្រូវកប់ឆ្អឹងនៅមន្ទីរពិសោធន៍នេះក៏យើងត្រូវតស៊ូដល់តំណក់ឈាមចុងក្រោយ យើងមិនអាចឱ្យអាបិសាចបរទេស ដាស់មេរោគបានសម្រេច ធ្វើឱ្យពិភពលោកគិតថា ខ្មែរជាជាតិសាសន៍មេរោគចង្រៃនោះបានទេ ! យើងច្បាស់ជាមានមធ្យោបាយ យើងមានស្នងការ Roy មានភារម្យទៀត ពួកយើងគិតសន្សឹមៗ យើងនឹងរកឃើញអីមួយហ្សឺឌី !»

នាងនិងហ្សឺឌី ដែលកំពុងចរចាគ្នាដោយឈរដង្ហក់កណ្តាលសភាពខាប់អន្ធិលនៃទឹកអាង ងាកទៅសម្លឹងភារម្យ ពួកគេឃើញអតីតអធិការយកដៃសង្កត់មុខរបួសរបស់គេយ៉ាងណែន តែឈាមស្រស់ៗនៅតែបន្តហូរជ្រៀតតាមចន្លោះម្រាមដៃ សើមជោកឡើងៗលាយឡំនឹងទឹកអាងពណ៌ក្រហម ។

អតីតស្នងការនិងបងប្រុសសាន ងាកដំណាលគ្នាទៅសម្លឹងមើលសាន នៅក្នុងបន្ទប់កញ្ចក់ ។ ពន្លឺពណ៌ក្រហមនៅលើឈីបកញ្ចឹងករបស់គេ ចាប់ផ្តើមលោតភ្លឹបភ្លែតៗឡើងវិញហើយ … មេរោគកំពុងតែធុំក្លិនឈាមពិតមែន !

ដូចការស្មានរបស់គ្រប់គ្នា … ក្រាក … Roy លែងដៃពីស្មាភារម្យ រួចថយក្រោយកន្លះជំហានកាត់ទឹកអាង ។

ទឹកមុខរបស់គេប្រែជាត្រជាក់ស្រឹប ។ អតីតនាយប៉ូលិស លើកកាំភ្លើងខ្លីយ៉ាងរហ័ស តម្រង់កាណុងខ្វាច់ទៅរកកញ្ចក់ … តម្រង់ចំកណ្តាលក្បាលរបស់សាន ។

ព្រឹប !

គ្រាន់តែ Roy លើកដៃផុត ភារម្យហក់ស្ទុះបោកខ្លួនទាំងរមូលទៅលើអតីតមិត្តរួមអាជីពក្នុងល្បឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ !

ទឹកអាងបែកខ្ទាតសាចពេញអាកាស ។ ក្លេប្រតោងប្រទាមរវាងពួកគេបានចាប់ផ្តើមឡើងក្រោមទឹកមុខស្លេកស្លាំងតក់ស្លុតរបស់ធីតា ។

ដៃស្តាំដែលមានរបួសរបស់ភារម្យ រលាស់ទៅវាយកាណុងកាំភ្លើងឱ្យងាកចេញពីកញ្ចក់ ខណៈជើងរបស់គេឆ្វាក់កៀវជើង Roy ផ្តួលទៅក្នុងទឹក ។

តែ Roy មិនមែនជាមនុស្សងាយឱ្យគេផ្តួល គេទប់ជំហរបាន រួចប្រើកែងដៃសង្កត់កភារម្យជាប់ ហើយប្រឹងលើកកាំភ្លើងម្តងទៀត ។

«វាចប់ហើយ ភារម្យ ! ឯងចង់អាត្មានិយមដល់ណា ?»

Roy ស្រែកទាំងសំឡេងតឹងណែនទាំងប្រឹងប្រើកម្លាំងបង្វិលខ្លួនរើបម្រះពីការចាប់ ។

ដោយមិនខ្ចីឆ្លើយ … ភារម្យរមួលខ្លួនគេចពីកែងដៃរបស់ Roy រួចប្រើស្នៀតក្លេកដៃ (Wrist Lock) កាច់ឆ្អឹងកដៃ Roy យ៉ាងសាហាវនិងរហ័សបំផុត បង្ខំឱ្យកាណុងកាំភ្លើងចង្អុលចុះទៅក្នុងទឹក ។ ស្នងការ Roy បើកភ្នែកធំៗ ។ គេទទួលដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ភារម្យដែលកំពុងរបួសដើមដៃ នៅតែមានកម្លាំងមហាសាលក្នុងការប្រឱបរារាំងខ្លួន ឯស្នៀតក្លេ របស់បុរសនេះរឹតតែរហ័សនិងចំណាប់ចំនួនស្មើកម្រិតកងកម្លាំងប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ … នេះបានសេចក្តីថា បែកគ្នា៥ឆ្នាំ ភារម្យមិនបានសំងំលាក់ខ្លួនបោះបង់ចោលការហ្វឹកហាត់នោះទេ ! សភាពរបស់គេ គឺរឹតតែគ្រោះថ្នាក់ជាងមុន !

«គ្មានអ្នកណាកាត់ទោសវាបានទេ ! គ្មានសិទ្ធិទេ !»

បងប្រុសរបស់សានគំហកឡើងដោយសំឡេងគ្រលរ ព្រមជាមួយការទាញកន្ត្រាក់ Roy ផ្តួលទៅផ្ទប់នឹងជញ្ជាំងអាង ធ្វើឱ្យហ្សឺឌីនិងធីតាចំហមាត់ទាំងទ័លច្រក មិនហ៊ានសូម្បីតែលូកដៃចូលឃាត់ ។

ស្នងការដែលកំពុងវាយប្រតប់ជាមួយភារម្យយ៉ាងស្មើដៃ មិនងាយដឹងចាញ់ឈ្នះហាក់ទទួលស្គាល់ថាខ្លួនមិនអាចបង្ក្រាបអធិការម្នាក់នេះបានងាយៗឡើយ ។ អ្នកទាំងពីររមៀលខ្លួនកាត់ទឹកអាងក្រហមឆ្អៅ ផ្លាស់ប្តូរស្នៀតក្លេ និងការចាប់បោកប្រកៀកប្រកិតគ្នា ក្រោមក្រសែភ្នែករបស់សាន ដែលកំពុងសម្លឹងមើលបងប្រុសប្តូរជីវិតដើម្បីខ្លួនពីក្រោយជញ្ជាំងកញ្ចក់ …

«ប្អូនរបស់ឯង វាលែងជាប្អូនឯងទៀតហើយ !»

Roy គ្រហឹមទាំងហត់គឃូស ។ ធីតាលេបទឹកមាត់ងាកទៅមើលសភាពនាយសានដែលកំពុងតែរំញោចឡើងវិញ … នាងនិងហ្សឺឌីទទួលស្គាល់ដូចគ្នាដែរថាបើRoyមិនអាចសម្លាប់គេឥឡូវនេះទេមនុស្សរាប់លាននាក់នៅលើពិភព

លោកនឹងត្រូវវិនាស ។

«ឈប់វាយគ្នាមកនិយាយគ្នាសិនបានទេ ?»

នាងស្រែកទាំងរអាក់រអួល ។ ភារម្យ ដែលកំពុងរបួសដើមដៃនៅតែផ្តោតកាត់វាយតប់ជាមួយ Roy ដូចខ្លាត្រូវរបួស ។

«ឯងត្រូវតែទទួលស្គាល់ការពិត ភារម្យ ! សានមិនមែនជាមនុស្សទៀតទេ !»

Roy ស្រែកតវ៉ាទាំងប្រឹងរុញកាំភ្លើង ក្នុងពេលដែលភារម្យចចេសប្រកែកមិនព្រមថយដោយប្រើដៃម្ខាងដែលមិនមានរបួសនោះ រុញបញ្ចៀសកាណុងកាំភ្លើងមិនឱ្យតម្រង់ត្រូវសាន ។ ការប្រតាយប្រតប់គ្នារវាងអ្នកទាំងពីរកាន់តែស្វិតស្វាញឡើងកណ្តាលអាងទឹកក្រហម ។

«វានៅរស់ ! ហើយវាគ្មានកំហុសទេ ! វាជាអ្នករងគ្រោះ ! ឯងធ្វើប៉ូលិសរបៀបស្អីឯង ?» ភារម្យគ្រហឹមដោយការឈឺចាប់ដែលហែកហួរចេញពីបេះដូង មុននឹងវាយ Roy មួយកណ្តាប់ដៃចំផ្ទៃមុខយ៉ាងពេញទំហឹង ។

ធីតាមិនអាចនិយាយអ្វីចេញទេ នាងនៅឈរគាំងដោយក្តីតក់ស្លុត ព្រោះពេលនេះសំឡេងប្រកាសអាសន្នក៏កំពុងលាន់ទ្រហឹង ។

នៅខាងក្រោយជញ្ជាំងកញ្ចក់ … សាន កំពុងតែឈរញ័រខ្លួនទទ្រើកដូចត្រូវចរន្តខ្សែភ្លើងឆក់ ។ ការប្រកួតប្រជែងគ្នាយ៉ាងសាហាវ រវាងមេរោគដែលស្រេកឃ្លានឈាម និងសតិសម្បជញ្ញៈជាមនុស្សដែលនៅសេសសល់ កំពុងហែកហួរខួរក្បាលរបស់គេ ។ លុះមកឃើញបងប្រុសជាទីគោរពរបស់ខ្លួនត្រូវបង្ហូរឈាម និងវាយតប់គ្នាប្រឈមនឹងសេចក្តីស្លាប់ដើម្បីតែការពារជីវិតខ្លួន … ដំណក់ទឹកភ្នែកពណ៌ក្រហម ដែលជាទឹកភ្នែកលាយឡំនឹងឈាម បានស្រក់ចុះយឺតៗ …

សានប្រឹងខាំធ្មេញរហូតដល់ចេញឈាមតាមជ្រុងមាត់ ហើយដោយប្រើកម្លាំងឆន្ទៈចុងក្រោយបំផុតដែលនៅសេសសល់ គេទាញក្បាលខ្លួនឯងវាយទៅនឹងជញ្ជាំងកញ្ចក់ គ្រាំង ! ដើម្បីទប់ទល់នឹងការបញ្ជារបស់មេរោគដែលកំពុងក្តោបក្តាប់រាងកាយ ។

ខ្ចាយ … កញ្ចក់មិនបែកទេ តែឈាមសានបានខ្ទាតប្រឡាក់ជាប់នឹងផ្ទាំងកញ្ចក់ ។

គ្រប់គ្នាបង្អង់ចលនា ហើយងាកទៅសម្លឹង …

«សម្លាប់ខ្ញុំទៅ …» សានមិនបានបន្លឺសំឡេងចេញមកទេ ប៉ុន្តែតាមរយៈកែវភ្នែក និងទឹកមុខរបស់គេ ភារម្យមើលឃើញសារនេះយ៉ាងច្បាស់ ។ គេដឹងថា ប្អូនប្រុសលែងចង់ឱ្យខ្លួនក្បត់តួនាទី ក្បត់សម្បជញ្ញៈ និងបន្តរងគ្រោះដើម្បីការពារគេទៀតហើយ ។

«បងយកឯងទៅផ្ទះ !» ភារម្យស្រែកសន្ធាប់ទាំងអួលដើមក ទឹកភ្នែកកូនប្រុសស្រក់ចុះមកមិនដឹងខ្លួន ។

ខណៈនោះ ហ្សឺឌីដែលកំពុងតាមដានអេក្រង់ ស្ទុះឈានមកក្បែរភារម្យ រួចពិភាក្សាខ្សឹបខ្សៀវ ៖ «មានអ្វីម្យ៉ាងខុសប្រក្រតីក្នុងអង្គចងចាំរបស់សាន ! ប្រហែលមុនពេល Tablet ផ្ទុះ យើងរារាំងញាណទទួលមេរោគរបស់គេបានសម្រេច … បើមិន១០០ភាគរយ ក៏ច្រើន … បានជាគេនៅអាចមានប្រតិកម្មតប និងដឹងរឿង !»

ខណៈដែលសភាពការណ៍កំពុងតែឈានដល់ សភាពទុំជោរព្រោះភារម្យដាច់ខាតត្រូវតែយកប្អូនចេញ ស្រាប់តែ …

ប៊ូម !!!

ទ្វារដែកដ៏ក្រាស់នៅច្រកចូល ត្រូវបានបំផ្ទុះដាច់ខ្ទាតចេញពីត្រចៀកទ្វារយ៉ាងកក្រើក ! ផ្សែងហុយទ្រលោម រួមជាមួយរូបរាងរបស់មនុស្សម្នាក់ដែលដើរទ្រេតទ្រោតចូលមក ។

«ពូផន ?» ធីតាស្រែកលាន់មាត់ដោយក្តីតក់ស្លុតបំផុត ។

លោកផន … និពន្ធនាយកដែលធីតាធ្លាប់សង្ស័យ ព្រោះគាត់តែងតែរារាំងនាងមិនឱ្យស៊ើបអង្កេតសំណុំរឿងបន្ទប់ពិសោធន៍ L-34នេះ ចុងក្រោយពេលនាងលបលួចមកដល់គោលដៅក៏ឃើញគាត់មកដល់មុននិងកំពុងព្យាយាមលុបចោលទិន្នន័យ ដែលនាំនាងឈានដល់ក្តីសន្និដ្ឋានថា ទោះតិចឬច្រើន ថ្នាក់លើរបស់នាងប្រាកដជាមានជាប់ពាក់ព័ន្ធជាមួយនឹងម៉ាហ្វៀអន្តរជាតិវ៉ុលកូវ ។

មានភាគបន្ត !

រឿង៖ បន្ទប់ពិសោធន៍L34 (ភាគ១៣)

rak smey — Mon, 26 Oct 2026 13:00:00 +0000

ធីតាអាចហៀបថាធ្លាក់ថ្លើមក្តុក ពេលឮគម្រោងការដ៏គួរឱ្យព្រឺព្រួចនេះ នាងឈានមករកភារម្យ ខណៈដៃប្រុសក្រសោបស្មានាងជាប់នឹងគេជាសញ្ញាថា«កុំភ័យ !» ។

Roy ខាំសង្កៀតធ្មេញ ៖

«អ្ហែងចង់ធ្វើស្អី អាបិសាច !»

«ពួកឯងឃើញអាងទឹកនៅកណ្តាលនោះទេ ? វាជាអាងស្រូបក្លិនជីវ សាស្ត្រ ។ ខ្ញុំនឹងមិនសម្លាប់សេនាធិការខ្ញុំដាច់ខាត កុំភ័យបារម្ភ ! ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឱ្យ មនុស្សអច្ឆរិយឃើញ … ការឈឺចាប់របស់ពួកឯង !»

តើពេទ្យសាននឹងអាចទប់អារម្មណ៍បានទេ ពេលដែលវាឃើញបងប្រុស និងមនុស្សដែលគេស្រលាញ់ ត្រូវបង្ហូរឈាមបន្តិចម្តងៗនៅចំពោះមុខគេ ?

ចំណោទមួយនេះ Roy កំពុងរកចម្លើយមកដោះស្រាយសឹងប្រេះខួរ ។

មិនខុសទេ បិសាចស្បែកសពិតជានិយាយបន្ថែមក្នុងន័យដូច្នោះមែន ៖

«រាល់ដំណក់ឈាមដែលពួកឯងស្រក់ចុះ … នឹងក្លាយជាសញ្ញាបញ្ជូនទៅដាស់មេរោគក្នុងខ្លួនវាឱ្យផ្អើលចេញមកបាន ! ហើយយើងនឹងផលិតបាន រំសេវជីវសាស្ត្រ ! ពិភពលោកនេះ នឹងស្ថិតក្នុងកណ្តាប់ដៃពួកយើង !»

គ្រឹប … ទ្វារដែកដដែលបិទទៅវិញក្នុងល្បឿនគំហុក និងធ្ងន់ជាងមុន រយដង បានន័យថា វាមិនមែនរបូតព្រោះគេចុចបិទ តែគេចុចឱ្យវាខូចទាំង ស្រុង … គ្មានកំពូល Hacker ណាម្នាក់ អាចបើកវាសារជាថ្មីទៀតឡើយ ។

វីស … វីស …

ពីលើលេណដ្ឋាននៃបន្ទប់អាងឈាមនោះ មនុស្សយន្តរាងដូចសត្វពីងពាង (Spider-Drones) ចំនួន៤គ្រឿងបានលៀនចេញមកយ៉ាងស្រាល … ហើយបម្រុងតែនឹងទម្លាក់ខ្លួនចុះមករកមនុស្ស៤នាក់ ។ កាំបិតដ៏មុតស្រួចនៅលើជើងរបស់ពួកវា ចាំងពន្លឺផ្លេកៗ ពន្លះចិត្តហ្សឺឌីឱ្យខ្ទេចខ្ទាំ ។ គេបត់ Tablet យ៉ាងរហ័សមកកៀបនឹងកំភួនដៃដូចរាល់ដង ហើយរលាស់ខ្លួនទល់មកពីក្រោយធីតា ។ បុរសម្នាក់នេះ នៅតែគិតថា គេនឹងការពារនាង … ដរាបណាគេនៅមានដង្ហើម ។

Royវិញ ស្រែកបញ្ជាភ្លាមៗទាំងក្រញូវ ៖ «ស្តាប់ឱ្យច្បាស់គ្រប់គ្នា ! វាមិនចង់សម្លាប់យើងទេ វាចង់ឱ្យយើងរបួសធ្ងន់ ! ហាមចេញឈាមឱ្យសោះ !»

ភារម្យដកកាំភ្លើងខ្លីរបស់ខ្លួនចេញមក រីឯ Roy លើកកាំភ្លើងភ្ជង់សត្វដែក ។ គេក្រឡេកទៅ Hacker ដែលគ្មានអាវុធតែមោះមុត មុជលើអេក្រង់យ៉ាងស្ទាត់ រកវិធីបញ្ចប់សកម្មភាពសត្វវិទ្យាសាស្ត្រ ។

«ហ្សឺឌី ! បន្តដោះកូដរកផ្លូវទៅបណ្ណាល័យចាស់ឱ្យឃើញ ! សត្វឧត្បាតទុកឱ្យខ្ញុំ !» ភារម្យស្រែកបញ្ជា ខណៈដែលពីងពាងយន្តទីមួយ លោតសម្រុកតម្រង់មករកគេ ។

ហ្សឺឌីកំពុងហួសចិត្តថា ហេតុអ្វីអតីតស្នងការអាចវិភាគដឹង សូម្បីតែថា ខ្លួនកំពុងធ្វើអ្វី ? កម្រិតយុទ្ធសាស្ត្រនិងល្បឿនដោះស្រាយរបស់គេ គឺកម្រិតអ្នកបង្ក្រាបឧក្រិដ្ឋកម្មបច្ចេកវិទ្យាអន្តរជាតិទៅហើយ ។

ទោះបីជាយ៉ាងណា ការប្រយុទ្ធមិនងាយស្រួលដូចការគិតឡើយ !

ពិនិត្យភ្លាម ភារម្យដឹងភ្លាម គេរអ៊ូ ៖

«សម្បកសត្វចង្រៃអស់នេះ ស្រោបដោយលោហៈធ្ងន់ ។»

គេលើកកាណុងភ្ជង់បាញ់ត្រូវពីរបីគ្រាប់ តែគ្រាប់កាំភ្លើងគ្រាន់តែផ្លាតចេញបង្កើតជាផ្កាភ្លើងសាចពេញអាកាស ។ សត្វទីមួយ វាត់ជើងកាំបិតរបស់វាឆ្ពោះមកកាត់កភារម្យ តែអតីតអធិការឱនគេចទាន់រួចទាត់មួយជើងចំកណ្តាល ពោះវាឱ្យខ្ទាតទៅបុកជញ្ជាំង តែវានៅតែក្រោកឡើងមកវិញបត់កហោះត្រលប់ទៀតយ៉ាងរហ័ស ។ ចំណែក Roy ប្រើភាពវៃឆ្លាតនិងល្បឿន គេរមៀលខ្លួនគេចពីការចាក់សម្លាប់ រួចបាញ់ផ្តោតយ៉ាងច្បាស់ទៅលើ “សន្លាក់ជើង” របស់ពួកវា ទើបអាចបំបាក់បាន ២គ្រឿងឱ្យដួលដេកស្ទះចលនា លូនវារពេញការ៉ូ ។

ខណៈដែលដៃនាយHackerកំពុងជាប់វាយកូដ ស្រាប់តែត្រូវស្រឡាំង កាំងបើកភ្នែកធំៗ ពេលឃើញពីងពាងមេកានិចមួយទៀត លោតរំលងក្បាល

Roy សំដៅមកប្រហារខ្លួន ។ គេគ្មានដៃសល់នឹងទប់ទល់ទេ !

គ្រាំង !!!

ផ្កាភ្លើងបែកផ្លាតពេញមុខហ្សឺឌី ! ពុំមែនជាការវាយប្រហារត្រូវឡើយ តែជាបំពង់ពន្លត់អគ្គិភ័យពណ៌ក្រហមដ៏ធ្ងន់មួយ ដែលត្រូវវាយសំពងចំកណ្តាលក្បាលមនុស្សយន្តពីងពាងនោះឱ្យខ្ទាតទៅបុកជញ្ជាំងកញ្ចក់ ។

អ្នកដែលបោះបំពង់ពន្លត់អគ្គិភ័យនោះយ៉ាងរហ័សបំផុត គឺ ធីតា !

នាងដកដង្ហើមធំ សក់រំសាយធ្លាក់មកបិទមុខ តែក្រសែភ្នែករបស់នាងមោះមុតពេលនេះខុសពីធីតាដែលធ្លាប់តែអង្គុយសរសេរព័ត៌មានពីមុនៗ ។

នាមជាអ្នកសរសេរអត្ថបទឧក្រិដ្ឋកម្មស៊ីជម្រៅ ស្រីម្នាក់នេះ ហ្សឺឌីដឹងថា នាងធ្លាប់ចុះស្នាមទៅកន្លែងឃាតកម្មជាច្រើន ដែលជោកជាំឈាមច្រើនជាងទីនេះផង គ្រាន់តែ ធីតាមិនដែលដើរតួជាអ្នករងគ្រោះដូចពេលនេះឡើយ ។

«ហ្សឺឌី … ផ្តោតលើកូដទៅ !» ខាងស្រីស្រែកបង្គាប់ ។

Royញញឹមចុងមាត់ ទោះកំពុងតែបាញ់ទម្លាក់សត្វយន្តបាន២ហើយ ភារម្យបានទាត់ទម្លាក់មួយ ទៅផ្ទប់នឹងជញ្ជាំង ។ សត្វវិទ្យាសាស្ត្រមួយដែលធីតាគប់ចំ កំពុងបម្រះត្រដរនៅតែក្រោកមិនបាន ក្រោមសម្ពាធបំពង់ហ្គាសដ៏ធ្ងន់ ហើយបានត្រឹមបញ្ចេញសំឡេងរ៉ាវៗ មុនពេលហុយផ្សែងផ្ទុះចរន្តខូច អសារ ។

Roy ញាក់ចិញ្ចើមដាក់គ្នីគ្នា ៖ «ទុកចិត្តបាន !»

ប៉ុន្តែភាពធូរស្រាលកើតមានបានត្រឹមពេលតែប៉ុន្មានវិនាទីប៉ុណ្ណោះ ។ សត្វពីងពាងចុងក្រោយដែលភារម្យទាត់ផ្ទប់ជញ្ជាំងនោះ វាបានប្តូរទិសដៅ ភ្លាមៗ រលាស់ខ្លួនលោតសំដៅត្រង់ទៅរកហ្សឺឌីដែលកំពុងឱនមុខមើលអេក្រង់ក្នុងល្បឿនដូចរន្ទះ !

«ហ្សឺឌី ក្រាបចុះ !»

ភារម្យស្រែក រួចស្ទុះខ្លួនយ៉ាងលឿនយកកែងដៃទៅបំបុករារាំង តែមិនផុត១០០ភាគរយដូចការរំពឹងទុក ក៏ត្រូវរងចុងមុខកាំបិត មុតនឹងលោហៈឆ្វាចជំនួសយុវជន Hacker ។

មុខកាំបិតមេកានិចបានអារកាត់ដើមដៃខាងឆ្វេងរបស់ភារម្យរួចទៅហើយ មិនអាចបកក្រោយទេ ! ផូង … សត្វពីងពាងដែលវិលខ្ញាល់នឹងមួយកែងដែកថែបនៃអតីតអធិការ ឥឡូវនេះ ត្រូវធ្លាក់ដល់ដី រួចត្រូវគ្រាប់ទីបីរបស់ Roy បាញ់បំបែកក្បាលហុយទ្រលោមលែងកម្រើក ។

ដំណក់ឈាមក្រហមឆ្អៅរបស់ភារម្យ បានស្រក់ចុះតក់ … តក់ … ប៉ះនឹងកម្រាលឥដ្ឋអាងឈាមក្រោមកែវភ្នែកតក់ស្លុតរបស់ធីតា ។

ព្រូស … ប្រាស …

នៅក្នុងបន្ទប់កញ្ចក់ … រាងកាយសានដែលឈរស្ងៀម ស្រាប់តែ … រេខ្លួន … រួចប្រកាច់ …

សរសៃសសូងនាយពេទ្យ ផ្តើមចំកោងប៉ោង … រាងកាយទាំងមូលត្រូវញាប់ញ័ររំជួល ខណៈRoy ស្ទុះមកទាំងភ្នែកបើកមូលក្លុំ ខំពិនិត្យពិច័យអាការរបស់ភារម្យ ។

ក្លិនឈាម និងរូបភាពបងប្រុសត្រូវរបួស បានវាយលុករបាំងប្រព័ន្ធការពារក្នុងខួរក្បាលរបស់គេសន្សឹមៗ ជាសញ្ញាថា មេរោគកំពុងត្រូវដាស់ !

«វរហើយ !» Roy ស្រែកលាន់រំពង «រំញោចមេរោគហើយ !»

«នៅមិនទាន់ហួសពេលទេ !» ហ្សឺឌីស្រែកតបវិញទាំងភ្នែកសម្លឹងអេក្រង់មិនប្រិច ម្រាមដៃទាំងដប់វាយកូដញាប់ស្មេហូតមើលសឹងមិនទាន់ ។ Hackerដឹងច្បាស់ថាគ្មានកំពូលHackerណាអាចឃាត់ក្លិនឈាមភារម្យ មិនឱ្យទៅប៉ះឈីបញាណរបស់សានបានភ្លាមៗទេ តែការព្យាយាមបិទ «ញាណ ទទួលដំណឹង» របស់សានទំនងជាអាចទៅរួច ។

គេនិយាយ ខណៈធីតាស្ទុះមកក្បែរភារម្យជួយរុំរបួសនឹងកន្សែងដៃនាង ឯRoy កំពុងទាញពួកគេមកផ្តុំគ្នាក្បែរហ្សឺឌី ដើម្បីងាយស្រួលក្នុងការការពារតែមួយកន្លែង ករណីសានបំបែកទូចុះមកបាន ។

ហ្សឺឌីរាយការណ៍ ៖

«ខ្ញុំកំពុងប្រើកូដដែលសានបញ្ជូនមក វាយលុកបកទៅវិញ ! ខ្ញុំបញ្ជូនប្រេកង់រលកសញ្ញា ចូលទៅក្នុងឈីបកញ្ចឹងករបស់សាន ដើម្បីធ្វើអន្តរាគមន៍លើប្រព័ន្ធប្រសាទរបស់គេ !»

Hacker ពន្យល់បន្ថែមទាំងដង្ហក់ «ខ្ញុំកំពុងបង្កើតរបាំងសតិអារម្មណ៍សិប្បនិម្មិត បិទមុខងារបញ្ជូនរូបភាព និងក្លិន … មិនឱ្យឆ្លងកាត់ទៅដល់តំបន់វិភាគនៃមុខងារខួរក្បាលសានបានទេ !»

គ្រីស … ទីតៗ …

ផ្ទាំងអេក្រង់ Tablet របស់ហ្សឺឌីលោតពណ៌បៃតងពេញផ្ទៃ ។

មួយរំពេចនោះ រាងកាយសានដែលកំពុងប្រកាច់រមួល ស្រាប់តែទន់ទម្លាក់ស្មាចុះវិញដូចមិនមានអ្វីកើតឡើង ។ កែវភ្នែកដែលបម្រុងនឹងប្រែជាពណ៌មរណៈ បានត្រលប់ជាស្ងប់ស្ងាត់ និងទទេស្អាតដូចដើម ។ សន្ទុះដង្ហើមរបស់គេលើម៉ូនីទ័របានវិលរកភាពប្រក្រតីវិញដូចគ្នា ។ ហ្សឺឌីបានកាត់ផ្តាច់ជោគជ័យ នូវញាណដឹងក្លិននិងការមើលឃើញរបស់សានជាបណ្តោះអាសន្ន ការពារមិនឱ្យមេរោគទទួលសញ្ញារំញោចបានសម្រេច ។

«បានសម្រេចហើយ !» ហ្សឺឌីស្រែកទាំងអំណរ ពេលឃើញអេក្រង់ Tablet លោតពណ៌បៃតង ។

ប៉ុន្តែភាពត្រេកអរនេះ មានអាយុកាលមិនដល់ដប់វិនាទីផង ។ ស្រាប់តែប្រព័ន្ធកុំព្យូទ័រមេរបស់វ៉ុលកូវ បានចាប់ផ្តើមវាយបកវិញដោយប្រើប្រេកង់រលកសញ្ញាអគ្គិសនីកម្រិតខ្ពស់ (EMP Surge) ។

មានភាគបន្ត !

រឿង៖ បន្ទប់ពិសោធន៍L34 (ភាគ១២)

rak smey — Sun, 25 Oct 2026 12:00:00 +0000

ជំពូកទី៣៖ អាងរំញោចឈាម

តាមពិតទៅមុននេះគឺនៅពេលដែលRoyកំពុងលួងលោមភារម្យ ហ្សឺឌីវិញហាក់រវល់នឹងអ្វីមួយដំណើរការខុសប្រក្រតីលើ Tablet របស់គេ ។ ផ្ទាំងមួយចម្លែកបានលោតឡើងមកដោយស្វ័យប្រវត្តិក្នុងទម្រង់ជា File ដែលមានឈ្មោះថា “Night_Song.freq” ។

ហ្សឺឌីភាំងគិត ៖

«នេះជាស្អី ? ខ្ញុំមានបាន Download ស្អីឯណា ?»

សង្ស័យ … តែម្រាមរបស់គេចុចបើកវាមើលយ៉ាងរហ័ស ។ លើអេក្រង់មិនមែនជាអក្សរធម្មតាទេ តែជា “ក្រាហ្វិកសំឡេង” (Sound Wave) ដែលមានរៀបចំជាលំដាប់លេខកូដសម្ងាត់ ។ ហ្សឺឌីដឹងភ្លាមថា នេះមិនមែនជារឿងចៃដន្យទេ ! សានបានបាញ់កូដនេះចូលមកតាមរយៈរលកសញ្ញាដែលគេបាន

បញ្ចេញនៅពេលដែលមនុស្សយន្តគាំងកាលពីមុននេះ ។

គេប្រកូក ៖

«សានជួយយើងហើយ ! គេផ្ញើកូដសូរសព្ទ ចូលមកក្នុង Tablet ខ្ញុំ ! គេប្រើខ្លួនគេជាអ្នកបញ្ជូនសញ្ញា (Transmitter) !»

អ្នកទាំងបីស្ទុះមកដល់ ហ្សឺឌីញញឹមយ៉ាងជឿជាក់ហើយខ្សឹបពន្យល់ ៖

«ពេទ្យសានឆ្លាតខ្លាំងណាស់ ! គេដឹងថាពួកយើងនឹងរកផ្លូវចេញបាន ដូច្នេះគេរៀបចំកូដទុកឱ្យយើងរួចជាស្រេច !»

តាមពិតRoy គិតដឹងភ្លាមៗថា ក្នុងខ្លួនសានមាន ណានូ-ភាគល្អិត រាប់លាន ។ ក្នុងពេលដែលសានបញ្ចេញរលកមេដែកអគ្គិសនីដើម្បីធ្វើឱ្យមនុស្សយន្តគាំង (Glitch) នោះ គេក៏បានប្រើរលកសញ្ញា (Frequency) មកជា ឧបករណ៍បញ្ជូនទិន្នន័យ(Data Transmitter) ដំណាលគ្នាទៀត ។

គេបាន “បាញ់” (Upload) កូដចម្រៀងរាត្រីនោះចូលទៅក្នុងប្រព័ន្ធ កុំព្យូទ័ររបស់ ហ្សឺឌី (Hacker) តាមរយៈការតភ្ជាប់ឥតខ្សែ (Wireless/ Bluetooth) ដែលហ្សឺឌីកំពុងបើកក្នុង Tablet របស់គេ ។

មនុស្សបីអ្នកទៀតមិនមានពេលបញ្ចេញយោបល់ឡើយ ដោយសារថា សំឡេងសញ្ញាអាសន្នបានបន្លឺឡើងពាសពេញមន្ទីរពិសោធន៍នេះ ។ ពន្លឺពណ៌ក្រហមចាំងព្រឹបៗតាមច្រករបៀង ធ្វើឱ្យបរិយាកាសកាន់តែវឹកវរ ។

ហ្សឺឌី វាយកូដលើ Tablet យ៉ាងញាប់ដៃខណៈបីអ្នកទៀតប្រុងជើងការពិនិត្យគ្រប់ច្រក ស្វែងតម្រុយទ្វារឬច្រកចេញផ្សេង «ដែលបង្កប់ខ្លួន» ៖

«ប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងទ្វារត្រូវវ៉ុលកូវចាក់សោពីចម្ងាយហើយ ! ខ្ញុំត្រូវការពន្លឺភ្លើង និងពេលវេលាដើម្បី Bypass វា (ចោះ) !»

«យើងគ្មានពេលទេ !»

ភារម្យស្រែកតប ខណៈភ្នែកគេបន្តផ្តោតសម្លឹងទៅកាន់ទ្វារដែកថ្មីដែលទើបទម្លាប់មកបិទរាំងផ្លូវគេនិងប្អូនប្រុសមុននេះបន្តិច ។

នៅក្នុងចិត្តអតីតអធិការ ពាក្យចុងក្រោយរបស់ប្អូនប្រុសនៅតែដក់ជាប់ជម្រៅបេះដូង ៖

«យើងអានសៀវភៅ … ក្បែរទឹកជ្រោះធ្លាក់ !»

គេគិតហើយគិតទៀត … គេនិងសានមិនដែលអានសៀវភៅក្រោមទឹក ធ្លាក់ឯណាទេ … នឹកមិនឃើញឡើយ ។

«យើងអានសៀវភៅ … ក្បែរទឹកជ្រោះធ្លាក់ !»

Royកំពុងឈរប្រុងជើងការនៅមាត់ទ្វារចាស់កាលពីដំបូង ដែលបានបើកស្វាគមន៍ពួកគេចូលក្នុងបន្ទប់នេះ ។ អតីតស្នងការ ក៏កំពុងពិចារណាឃ្លាចុងក្រោយដែលសានបានបន្សល់ទុកមកនេះដូចគ្នា ។ មិនយូរមិនឆាប់ គេស្ទុះមកក្បែរភារម្យនិងហ្សឺឌី ៖

«តាមពិត … ពិតជាមានបណ្ណាល័យចាស់មួយស្ថិតនៅជាន់ក្រោមដីទីពីរ នៃមន្ទីរពិសោធន៍នេះ ។ បើតាមប្លង់ដែលខ្ញុំធ្លាប់ឃើញ វានៅជាប់នឹងបន្ទប់ពិសោធន៍មេ ។ ប្អូនប្រុសឯង ចង់ឱ្យយើងទៅកន្លែងនោះ ?»

ភារម្យក្រឡេកមក Roy ថ្មែ តែចិត្តគេកំពុងវិភាគ ។ គេដឹងថា នៅក្រោយពេលបញ្ចប់សំណុំរឿង ២០៣៥ ជាមួយនារីមកពីអង់គ្លេសឈ្មោះ Rose នៅ

ភ្នំពេញកាលពីជាង៧ ឆ្នាំមុន … ជននេះ បានលាលែងពីតំណែងមេប៉ូលិសក្រុងជាបណ្ដោះអាសន្ន ហើយចាកចេញទៅរៀននៅទីក្រុងហ្វ្រេងហ្វឺតប្រទេស អាល្លឺម៉ង់លើបច្ចេកទេសប្រឆាំងបទល្មើសបច្ចេកវិទ្យាកម្រិតខ្ពស់ (Advanced Cyber-Crime Investigation) ។

ឬមួយ ប៉ូលិសជាន់ខ្ពស់នានាបានដឹងតាំងពីឆ្នាំនោះមកថា ថ្ងៃណាមួយ សមត្ថកិច្ចគង់នឹងត្រូវជួបប្រឈមជាមួយមនុស្សប្រភេទដូចជាបិសាចវ៉ុលកូវម្នាក់នេះ … ?

មនុស្សដែលមើលឃើញពិភពលោកជាទិន្នន័យ (Data) ហើយមើលឃើញមនុស្សរស់ទុកជាសត្វសម្រាប់នៃការពិសោធន៍ ?

គេខាំធ្មេញព្រោះនឹកឃើញប្អូន !

ហ្សឺឌី ដែលកំពុងស្ដាប់ការសន្ទនានេះ ក្រឡេកមើល Roy ដោយការ គោរព ។ ហ្សឺឌីតែងតែគិតថា Roy មិនត្រឹមតែជាស្នងការចចេសម្នាក់ ចរិតក្អេងក្អាង តែតាមពិតគេជាអ្នកលេងចិត្តសាស្ត្រ ។ កាលនៅជាប៉ូលិសក្រុងសូម្បី នារីមេឧក្រិដ្ឋមកពីលោកខាងលិចស្ទាត់ជំនាញ ល្បិចកលខ្ពស់កម្រិតណាក្តី នៅតែមើលRoy មិនធ្លុះ ។

ពេលនេះ ម្នាក់ៗហាក់បានដឹងច្បាស់ហើយថា Roy មិនត្រឹមតែយល់ពីកាំភ្លើងនិងស្នៀតប្រយុទ្ធទេ តែគេក៏យល់ពីល្បិចកលរបស់ពួក Hacker ច្បាស់ដូចបាតដៃ ។

«វ៉ុលកូវមិនទុកឯកសារសំខាន់ ឬ ‘កូដ’ ចោលផ្តេសផ្តាសទេ ។» Roy ខ្សឹបពន្យល់ «បើប្អូនប្រុសឯងប្រាប់ថា សៀវភៅក្បែរទឹកជ្រោះ … គឺចង់សំដៅទៅបណ្ណាល័យចាស់ដែលនៅក្បែរប្រព័ន្ធទម្លាក់ទឹកត្រជាក់ (Cooling Waterfall System) នៃមន្ទីរពិសោធន៍ជាន់ក្រោមដី ! យើងត្រូវតែទៅទីនោះ !»

«ចុះទ្វារ ?» ធីតាសួរទាំងភ័យញ័រតែព្យាយាមទប់ស្មារតី ខណៈដែលសំឡេងស៊ីរ៉ែនពណ៌ក្រហមនៅតែបន្លឺឡើងមិនឈប់ ។

ហ្សឺឌី បន្តវាយកូដញាប់ស្មេ ញើសហូរស្រោចពេញថ្ងាស ៖

«ខ្ញុំដឹង ! កូដ Night Song.freq ដែលសានបាញ់បញ្ជូនមកគឺសម្រាប់ទម្លាយច្រកចេញ តែខ្ញុំត្រូវការពេលដើម្បីបើក … មាន Firewall (ជញ្ជាំងការពារ) ៣ ជាន់ឯណោះ !»

ស្រិបៗ …

សំឡេងស៊ីរ៉ែននិងភ្លើងអាសន្នពណ៌ក្រហមស្រាប់តែរលត់បាត់ទៅវិញទាន់ហន់ … ជំនួសមកវិញដោយភាពងងឹតសូន្យសុង និងសូរសំណើចគ្រលររបស់ វ៉ុលកូវ ដែលបន្លឺមកខ្ទរពេញបន្ទប់តាមរយៈប្រព័ន្ធ Speaker ។

«ហាស ! ហាស ! ហាស ! ឆ្លាតណាស់ … សេនាធិការរបស់ខ្ញុំ … ពិតជាឆ្លាតជាងអ្វីដែលខ្ញុំគិត ! ឈប់ខំទៅ Hacker តូច … ឯងចង់ប្រើកូដដែលអាសានលួចបញ្ជូនមកបើកទ្វាររត់ ? ល្អ ! ខ្ញុំនឹងជួយ ! ជួយឱ្យឯងបើកទ្វារនេះបានដោយងាយ !»

ក្រាក !

ទ្វារដែកដ៏ក្រាស់នៅខាងមុខពួកគេ ស្រាប់តែបើកចំហដោយស្វ័យប្រវត្តិ ស្ទក់ៗ ព្រោះទម្ងន់រាប់តោនរបស់វា តែទីបំផុតបានបើកចំហមែន ។

ហ្សឺឌីងើបមុខ ហើយឈប់ម្រាម … អ្វីដែលនៅពីក្រោយទ្វារនោះ មិន

មែនជាផ្លូវសម្រាប់រត់គេចទៅណាទេ តែជាបន្ទប់ភ្ជាប់ដ៏ធំទូលាយមួយទៀតដែលគ្របដណ្តប់ដោយជញ្ជាំងកញ្ចក់ថ្លា ។

នៅចំកណ្តាលបន្ទប់នោះ គឺមាន អាងទឹកដ៏ធំមួយ ដែលមានពណ៌ក្រហមឆ្អៅដូចឈាម ហើយនៅពីក្រោយជញ្ជាំងកញ្ចក់នោះ គឺ សាន ! គេកំពុងឈរធ្មឹង ដៃជើងជាប់ច្រវាក់ ប៉ុន្តែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលមកភារម្យ … ។

សំឡេងវ៉ុលកូវ បន្លឺឡើងម្តងទៀត ត្រជាក់ដូចគ្មានវិញ្ញាណជាមនុស្ស ៖

«ការធ្វើតេស្តដោយប្រើអារម្មណ៍ … បរាជ័យហើយ ។ ខ្ញុំសារភាព ! ប៉ុន្តែ មិនអាម៉ាស់ប៉ុន្មានទេ ! ណានូ-ភាគល្អិតក្នុងខ្លួនមនុស្សអច្ឆរិយ នៅតែជាអាវុធដ៏អស្ចារ្យដែលមានតែមួយក្នុងលោក ! បើវាមិនរំញោចដោយសារក្តីស្រលាញ់ ឬកំហឹង … វានឹងរំញោចដោយសារ លោហិត គ្រាប់ក្រហម វិញទេ ?

មានភាគបន្ត …

រឿង៖ ស្នាមសាក់រូបខ្លា (ភាគ៣)

rak smey — Fri, 23 Oct 2026 13:00:00 +0000

«មីងឯងកុំចេះតែបានពាក្យ ដឹងពីណាថាខ្ញុំលក់ម៉ូតូយកលុយចាយ?»

ខ្ញុំខឹងនឹងម្តាយចុងពេកក៏ស្តីថាឱ្យគាត់វិញទាំងមិនយល់មុខប៉ា។ ប្រពន្ធនិងកូនថ្មីប៉ាក្នាញ់ខ្ញុំស្ទើរតែកាប់ចិញ្ច្រាំ ទើបម្នាក់ៗខំសម្លក់ខាំមាត់ដាក់ខ្ញុំបែបនេះ តែប៉ាក៏នៅបែរមកសួរខ្ញុំមួយៗ៖

«ម៉ូតូឯងទៅណា?»

អស់ពីខឹងនឹងអ្នកក្រៅដែលធ្វើខ្លួនអង្ហើយក្នុងផ្ទះ ខ្ញុំក៏ចាប់ភ័យនឹងសំណួរប៉ា នៅចំពោះមុខពួកគេខ្ញុំមិនដឹងត្រូវឆ្លើយយ៉ាងណាទេ បើនិយាយការពិតមុខតែម៉ែកូននោះពែបមាត់ប្រាប់ប៉ាថាខ្ញុំកុហក តែបើនិយាយកុហកប៉ាខ្ញុំក៏មិនដឹងត្រូវកុហកគាត់យ៉ាងម៉េចឱ្យសមដែរ។ ដោយគិតថាប៉ាមុខជាអត់ឱន ហើយគាត់និងនិយាយថា៖

«ឱ្យតែមនុស្សមិនអី របស់បាត់គង់នឹងទិញថ្មីបានវិញ!»

តែប៉ានិយាយឡើងផ្ទុយពីចិត្តខ្ញុំស្រឡះ៖

«ឯងយកម៉ូតូទៅលក់ឱ្យអ្នកណា?»

មានឈ្មោះជាកូនប្រុសគាត់៖

«ខ្ញុំមិនបានលក់ម៉ូតូទេប៉ា!»

«បើឯងមិនបានលក់ ចុះឯណាម៉ូតូ? ឯងឱ្យមិត្តភ័ក្ដិបនភឿនឯងវាជិះលេងអ្ហេស?»

ខ្ញុំស្ទាក់ស្ទើរមិនចង់ឆ្លើយការពិតបាន តែប៉ាបង្ហើបអ៊ីចឹង ខ្ញុំក៏ចង់ចាក់បណ្តោយដោយកុហកប៉ាថាមិត្តភ័ក្ដិខ្ចីជិះមែន តែចិត្តមួយក៏គិតបើយ៉ាងនេះ តើខ្ញុំទៅរកម៉ូតូពីណាមកឱ្យគាត់វិញ? ខ្ញុំមិនទាន់ឆ្លើយចេញ មីងប្រពន្ធប៉ាបានដៃស្តីថាឱ្យខ្ញុំ៖

«ឃើញទេបង? ខ្ញុំថាអីចេះខុស ដើរលេងយប់ព្រលប់ច្បាស់ជាអស់របស់ហើយ!»

ដោយមិនចង់ឃើញប្រពន្ធចុងប៉ាចេះតែចោទប្រកាន់ខ្ញុំមិនដឹងរឿងពេក ខ្ញុំក៏ដាច់ចិត្តនិយាយការពិត ហើយនៅលួចសង្ឃឹមថា ប៉ាអាចមានចិត្តមេត្តាដល់ខ្ញុំខ្លះ៖

«ម៉ូតូខ្ញុំត្រូវចោរប្លន់!!»

ខ្ញុំតាមមើលតែមុខប៉ាដែលនៅស្ងៀមមិនដឹងគាត់ស្លុតចិត្តឬខឹងខ្ញុំដល់ថ្នាក់មិនចង់និយាយរកទេ។ មីងលាន់មាត់ខ្លាំងៗខ្លាចថាអ្នកដទៃមិនដឹងរឿងអកុសលរបស់ខ្ញុំ៖

«ស្អីគេ? ម៉ូតូចោរប្លន់? បង! បងមើលចុះ…»

សុដាស្ទុះចុះពីលើផ្ទះមករកខ្ញុំ ទឹកមុខប្អូនស្រីស្លេកស្លាំងនាងជាមនុស្សទីមួយដែលបារម្ភហើយជឿជាក់ខ្ញុំជាងគេ៖

«បងមានកើតអីទេបង?»

«បងមិនអីទេ សំណាងល្អហើយដែលវាយកតែម៉ូតូ!!»

សុដាអង្អែលដៃខ្ញុំហាក់លួងលោមពីរឿងហេតុដ៏រន្ធត់នោះ ឯខ្ញុំនៅតែតាមសម្លឹងមើលទឹកមុខប៉ា តើគាត់នឹងមានប្រតិកម្មបែបណាបន្ត។ ខ្ញុំមើលឃើញពីក្តីបារម្ភរបស់គាត់តាមក្រសែភ្នែក ប៉ាមិនធ្លាប់ស្តីបន្ទោសកូនប្រុសគាត់ដោយគ្មានមូលហេតុទេ ហើយក៏មិនធ្លាប់ចោទប្រកាន់កូនៗរបស់គាត់ដែរ គាត់ជាមនុស្សមានហេតុផលណាស់ តាំងពីតូចខ្ញុំនិងសុដាទទួលបានការអប់រំបែបនេះពីប៉ា។ តែគ្រប់យ៉ាងផ្លាស់ប្តូរហើយ បន្ទាប់ពីប្រពន្ធគាត់ស្រាប់តែមួម៉ៅដាក់ខ្ញុំពេលឃើញប៉ានៅស្ងៀម៖

«បើបងឯងជឿកូនប្រុសកំពូលនេះ ស្មើនឹងឱ្យគេដកស្កូវលេងហើយ ចោរឯណាចិត្តជាប្លន់ម៉ូតូទុកជីវិតឱ្យគេដើរត្រលប់មកផ្ទះវិញ? មានតែចោរសាច់ឯង…»

ខ្ញុំខឹងនឹងការចោទប្រកាន់នេះណាស់ក៏និយាយតបទៅគាត់វិញភ្លាម៖

«ខ្ញុំមិនចេះប្រតិដ្ឋរឿងលេងសើចដូចមីងឯងទេ ពូកែតែខាងចាក់អ៊ូចធ្វើឱ្យគ្រួសារគេនៅមិនសុខ បំផ្លាញសុភមង្គលអ្នកដទៃទើបមីងឯងសប្បាយចិត្ត!»

ផាច់… ថ្ពាល់ឆ្វេងរបស់ខ្ញុំចុករោយស្ទើរតែកកឈាម។ ប៉ាទះកំផ្លៀងខ្ញុំនៅមុខប្រពន្ធនិងកូនចុងគាត់?

«អាកូនថោកទាប យើងមិនគួរណាចិញ្ចឹមឯងឱ្យធំថ្នាក់នេះទេ!»

សុដាស្រែកយំចាប់ដៃខ្ញុំជាប់ ប្អូនស្រីខ្លាចថាខ្ញុំទប់កំហឹងមិនបានក៏តដៃនឹងប៉ា តែខ្ញុំអត់មានកម្លាំងនឹងលើកដៃវាយគាត់តបវិញទេ ព្រោះពាក្យជេររបស់គាត់មួយម៉ាត់នេះធ្វើឱ្យខ្ញុំចុកចាប់សូម្បីតែហើបមាត់និយាយតបទៅគាត់ក៏មិនរួចផង។

ប៉ាក្រឡេកឆ្វេងស្តាំពេលឃើញខ្ញុំសម្លក់គាត់មិនដាក់ភ្នែក។ ពេលនោះហើយដែលមនសញ្ចេតនាឪពុកនិងកូនរបស់យើងវាត្រូវរលាយដូចអំបិលត្រូវទឹក ព្រោះតែគាត់បានលើកអំបោសមកវាយកូនប្រុសរបស់ខ្លួននៅចំពោះមុខប្រពន្ធចុង៖

«យើងនឹងវាយឯងឱ្យស្លាប់ អាកូនឈាមថោក!»

ខ្ញុំឈរឱ្យគាត់វាយខ្ញុំតាមចិត្ត សុដាទេដែលមករងហើយប្រឹងតាមចាប់អំបោសពីដៃប៉ាទាំងទឹកភ្នែកហូរហាម នាងស្រែកយំអង្វរប៉ាពេលដែលម្តាយកូនបីនាក់នោះឈរឱបដៃមើលយ៉ាងមានក្តីសុខ៖

«ឈប់ទៅប៉ា ឈប់វាយបងប្រុសទៅ!»

«ថយចេញសុដា ទុកឱ្យយើងប្រដៅអាកូនថោកទាបនេះ!»

ស្នាមអំបោសក្រហមខ្មៅលើខ្នងនិងកំភួនជើងខ្ញុំវាមិនឈឺជាងឈឺចិត្តដែលត្រូវឪពុកខ្លួនដៀលប្រមាថទេ ខ្ញុំស្រែកដាក់សុដាឱ្យឈប់អង្វរគាត់៖

«ឯងមិនបាច់ឃាត់គាត់ទេ ឱ្យដឹងទៅ ឪពុកដែលឈ្លក់វង្វេងនឹងប្រពន្ធចុង ហើយចង់សម្លាប់កូនខ្លួនឯង!»

មីងម្តាយចុងឮហើយទន្ទ្រាំជើងរំអួយចង្អុលមុខខ្ញុំ៖

«បង…បងឯងស្តាប់ចុះ កូនប្រុសបងមួយម៉ាត់ណាក៏ដៀលខ្ញុំដែរ!»

ប៉ាខឹងកាន់តែខ្លាំង គាត់លើកដៃមួយទំហឹងសំដៅខ្នងខ្ញុំ តែត្រូវសុដារងជំនួស។ ប្អូនស្រីត្រូវដួលព្រុសទៅលើដី នាងរន្ធត់ចិត្តពេក ហើយត្រូវកម្លាំងដៃប៉ាធ្ងន់ឡើងបាក់អំបោស សុដាសន្លប់ឈឹងបាត់ស្មារតី។ ខ្ញុំស្លុតណាស់ ឃើញប្អូនស្រីមុខស្លេកគ្មានឈាម ខ្ញុំស្ទុះត្រកងសុដា តែក៏ត្រូវប៉ាច្រានឱ្យដួលផ្ងារក្រោយ៖

«ថយឱ្យឆ្ងាយពីកូនអញទៅ!»

«សុដា!»

មានភាគបន្ត!