ខ្យល់បក់ត្រសៀកក្នុងបរិវេណវិទ្យាល័យមួយ លើទឹកដីនៃស្រុកមួយក្បែរជាយដែន ក្រាលគ្របដោយម្លប់ដើមក្ងោកដ៏ត្រឈឹងត្រឈៃ សម្រាប់សិស្សានុសិស្សកំឡុងម៉ោងសម្រាក។ បើក្រឡេកទៅសិស្សានុសិស្ស ៤-១០ថ្នាក់នៃវិទ្យាល័យនេះ កំពុងកម្សាន្តអារម្មណ៍តាមបែបយុវវ័យរៀងខ្លួន ខុសប្លែកតែ លីណា គឺតែងតែសំកុកក្នុងបណ្ណាល័យជាមួយនឹងភាពស្ងប់ស្ងាត់ ឯដៃកាន់សៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្រចាស់មួយ ព្រមនឹងទឹកមុខងើយឆ្ងល់ ប្រឹងរកអ្វីមួយ…។

ចប់ម៉ោងរៀន គ្រប់គ្នារូតរះទៅផ្ទះ ខុសប្លែកតែ លីណា បែរជាដើរសំដៅទៅអគារចាស់មួយនៅក្រោយសាលា ដែលបិទចោលជាង ២០ឆ្នាំ ហើយហ៊ុំដោយធូលី ឯស្មៅលូតវែងជុំវិញជញ្ជាំងស្មើរមាត់បង្អួច។ គេនិយាយថា មានសិស្សម្នាក់បាត់ខ្លួននៅទីនោះក្នុងឆ្នាំ២០០៥។ តាំងពីថ្ងៃនោះ មិនមាននរណាចូលទៅក្បែរទៀតទេ។ តែទោះជាបែបនេះ លីណា មិនដែលជឿលើពាក្យចចាមអារាមនោះទេ។ តែថ្ងៃនេះ មានអ្វីមួយខុសប្លែក។ នៅពេលនាងដើរឆ្លងកាត់ទីធ្លាក្រោយសាលា ក៏ស្រាប់តែសំឡេងមួយដូចជាគេគាស់ឈើបុកជញ្ជាំង…
“ក្រឺ..ក…ក…”

នាងបញ្ឈប់ដំណើរភ្លាមៗ។ បេះដូងរបស់នាងបុកលឿនជាងធម្មតា។
“ប្រហែលជាសត្វអីមួយហើយ…” នាងលួងអារម្មណ៍ខ្លួនឯង ។

តែសំឡេងនោះក៏ឭម្តងទៀត ហើយលើកនេះច្បាស់ជាងមុន។ មិនមែនសំឡេងសត្វទេ…វាដូចជាការគាស់ពីខាងក្នុងមក។
ភ្លាមនោះ មានសំឡេងជើងដើរខាងក្រោយ។
“កំពុងធ្វើអីនៅទីនេះ?”

លីណាងាកខ្លួនភ្លាមទាំងភិតភ័យស្ទើរបាត់ជំហរ។ តែក៏ស្រាលអារម្មណ៍មកវិញ ក្រោយបានឃើញមុខម្ចាស់សំណួរ។ រិទ្ធ ឈរនៅពីក្រោយនាង មុខមាត់ស្ងប់ស្ងាត់ តែភ្នែករបស់គេដូចជាកំពុងសង្កេតអ្វីមួយ។

“ U ឯងអត់ឮសំឡេងអីទេ?” នាងសួរ។

រិទ្ធមើលទៅអគារចាស់បន្តិច មុននឹងឆ្លើយយ៉ាងខ្លី។
“អគារនេះគេបិទយូរហើយ។ មិនមានអ្វីនៅក្នុងទេ។ យើងគួរត្រឡប់ទៅផ្ទះ។”

សំឡេងនោះបាត់ទៅហើយ។ តែអារម្មណ៍មិនស្រួលនៅក្នុងចិត្តលីណាមិនបាត់ទេ។ ពេលនាងងាកមុខចេញ ក៏ស្រាប់តែមើលឃើញអ្វីមួយនៅជាប់ជញ្ជាំង—ក្រដាសតូចមួយដាក់ជាប់ក្នុងប្រហោងជញ្ជាំង។ នាងសន្សឹមទៅជិត ហើយយកវាចេញ។ លើក្រដាសនោះ មានអក្សរសរសេរដោយដៃថា៖ កុំជឿអ្វីដែលអ្នកឃើញ។ សេចក្តីពិតនៅក្រោយជញ្ជាំង…

នាងបុកពោះភ័យ សឹងបាត់ស្មារតីជាថ្មី។ បេះដូងដូចធ្លាក់ដល់ដី។ រិទ្ធមកឈរជិតនាង។ ភ្នែកគេសម្លឹងអក្សរនោះយ៉ាងយូរ មុនសួរ ៖
“យកវាមកពីណា?”

លីណាសំឡឹងគេវិញ រួចចង្អុល។
“វាដាក់នៅទីនេះ។ U ឯងដឹងអ្វីមួយមែនទេ?”

រិទ្ធមិនឆ្លើយភ្លាមៗទេ។ គេចាប់ដៃនាងស្រាលៗ ហើយបន្ទន់សំឡេងជាងមុន៖
“លីណា…បើអ្នកចង់សុវត្ថិភាព កុំបន្តស៊ើបអង្កេតរឿងនេះ”

នាងឈរគាំងមួយសន្ទុះមុននឹងទាញដៃគេចេញ។ ឯចិត្តក៏កាន់តែឆ្ងល់។
“ហេតុអ្វី?”

រិទ្ធ មិនឆ្លើយអ្វី រួចបង្វែរខ្លួនដើរចេញទុកឱ្យនាងឆ្ងល់ម្នាក់ឯង។
លីណាឈរនៅទីនោះ មើលទៅអគារចាស់ដែលស្ងៀមស្ងាត់ដូចជាមិនមានអ្វីកើតឡើង។ ប៉ុន្តែនាងប្រាកដក្នុងចិត្តថា—អគារនោះ ប្រាកដជាមានអាថ៌កំបាំងនៅពីក្រោយ។ ហើយជឿថា អាថ៌កំបាំងដែលលាក់នៅក្រោយជញ្ជាំង កំពុងរង់ចាំនាង…។

—ក្រោយទ្វារដែលបិទជាប់—

ព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់ លីណាមិនអាចផ្តោតលើមេរៀនបានទេ។ អក្សរនៅលើក្តារខៀនដូចជារលាយចូលគ្នា ខណៈដែលគំនិតរបស់នាងនៅតែត្រឡប់ទៅក្រដាសតូចម្សិលមិញនោះ។ “សេចក្តីពិតនៅក្រោយជញ្ជាំង…សេចក្តីពិត..ក្រោយជញ្ជាំង..ក្រោយជញ្ជាំង” តើនរណាសរសេរ? ហើយហេតុអ្វីបានជា រិទ្ធ មើលទៅដូចជាដឹងអ្វីមួយ?

ដោយទ្រាំនឹងភាពចង់ដឹងចង់ឭមិនបាន។ នៅពេលសិស្សចេញលេងម៉ោងថ្ងៃត្រង់ លីណា ក៏សម្រេចចិត្តដើរទៅរក រិទ្ធ ដែលកំពុងអង្គុយក្រោមដើមឈើចាស់ជាប់ទីលានកីឡា។ លីណា ដើរសំដៅទៅ រិទ្ធ ។

“ខ្ញុំចង់ចូលទៅក្នុងអគារនោះ” នាងនិយាយត្រង់ៗ។

រិទ្ធ ងើយមុខមើលនាង តែខ្សែភ្នែកដូចមិនសូវភ្ញាក់ផ្អើលដូចដែលនាងគិតឡើយ។
“ខ្ញុំដឹងថាយើងនឹងនិយាយបែបនេះ” គេឆ្លើយដោយសំឡេងស្មើរៗ ខណៈ លីណា កំពុងស្រេកឃ្លានចង់ដឹងយ៉ាងអន្ទះសារ។

“U ដឹងរឿងអីមែន?”

រិទ្ធស្ទាក់ស្ទើរ។ បន្ទាប់មកគេដកដង្ហើមធំមួយ ទើបស្រដីប្រាប់៖
“ប៉ារបស់ខ្ញុំ… គាត់ធ្លាប់រៀននៅទីនេះ។ នៅឆ្នាំដែលសិស្សម្នាក់បាត់ខ្លួន។”

បេះដូងលីណាបុកខ្លាំង។ តែក៏មិនភ្លេចនូវការចង់ដឹង។
“ហើយយ៉ាងម៉េចទៀត?”

“គាត់មិនដែលនិយាយលម្អិតទេ។ តែគាត់តែងតែប្រាប់ខ្ញុំថា មានរឿងមួយដែលគាត់មិនអាចនិយាយបាន។”

ភាពស្ងប់ស្ងាត់ស្រាប់តែកើតមានរវាងពួកគេ។ ពួកគេសម្លឹងមុខគ្នាទៅវិញទៅមកលាក់គំនិតរៀងខ្លួន។ តែព្រោះអារម្មណ៍ចង់ដឹងការពិត អ្នកទាំងពីរក៏សម្រេចនឹងទៅទីនោះម្តងទៀត…។

—ស្វែងរកការពិត—

ល្ងាចថ្ងៃមួយ ពេលសាលាបិទទ្វារ លីណា និង រិទ្ធ បានជួបគ្នាមុខអគារចាស់នោះ។ ពួកគេឈរដូចរូបសំណាកសំឡឺងទៅទ្វារដែកខាងមុខដែលមានច្រវ៉ាក់សោចាស់ព័ទ្ធជុំវិញ អមនឹងភាពស្ងប់ស្ងាត់ យល់តែសំឡេងខ្យល់ស្រាលៗបក់ប៉ះចុងស្មៅវែងខ្លីដុះព័ទ្ធទីនោះ។

“យើងមិនអាចចូលតាមមុខទេ។ ខាងក្រោយមានបង្អួចបែកមួយ។” រិទ្ធនិយាយ។

ពួកគេដើរជុំវិញអគារ។ ស្មៅដុះខ្ពស់ស្មើរជង្គង់។ លីណា ក៏ក្រឡេកឃើញបង្អួចកញ្ចក់បែកពាក់កណ្តាល។ មិនបង្អង់យូរ រិទ្ធ ជួយលីណាឡើងចូលមុន រួចគេចូលតាមក្រោយ។ សភាពខាងក្នុងងងឹត និងមានក្លិនធូលីខ្លាំងដល់ធ្វើឱ្យពួកកណ្តាស់។ ថ្ងៃចូលតាមរន្ធបង្អួច បង្កើតជាខ្សែពន្លឺលើជញ្ជាំងដែលបាក់បែក។ ឯខ្យល់ដែលបក់ចូលចេញតាមច្រកបង្អួចបាក់នោះ បង្កើតជាសំឡេងហួចស្រាលៗ។

ក្នុងសភាពងងឹតមានពន្លឺតិចតួចបែបនេះ អ្នកទាំងពីរក៏រហ័សទាញទូរស័ព្ទបើក Flash មើលទិដ្ឋភាពខាងក្នុងដែលហ៊ុំព័ទ្ធដោយធូលី និងសំបុកពីងពាង។ ងាកពិលចុះឡើង លីណា ក៏ប្រទះឃើញជញ្ជាំងមួយមានស្នាមដូចជាការបិទបាំងអ្វីមួយ។ ស្ថានភាពជញ្ជាំង—ស៊ីម៉ង់នៅថ្មីដូចបូកក្រោយកន្លែងផ្សេងៗ។ លីណា ដើរទៅជិត និងប្រាប់ រិទ្ធ ៖ “មកមើលនៀក”

មុនពេលរិទ្ធឆ្លើយ សំឡេងមួយក៏ឭពីជាន់លើមក។ ពួកគេសំឡឹងមុខគ្នា។

“យើងមិនមែនម្នាក់ឯងទេ” លីណានិយាយខ្សឹបៗម្នាក់ឯង។ ខណៈជំហានជើងស្រាលៗ តែឭកាន់តែប្រាកដឡើង… ដូចជាមនុស្សម្នាក់កំពុងដើរយឺតៗលើឈើចាស់។ ភ្លាមៗ រិទ្ធ ចាប់ដៃលីណា មុននឹងខ្សឹបប្រាប់នាង។
“បើមានអ្វីមិនប្រក្រតី យើងរត់ចេញភ្លាមៗណា៎។”

នាងងក់ក្បាលយល់ស្របទាំងរន្ធត់ចិត្តរកថាមិនត្រូវ។ តែសំរឹបជើងឭពីជាន់លើនោះស្រាប់ឈប់ភ្លាមៗ

លីណា និង រិទ្ធ ឈរនៅកណ្ដាលបន្ទប់ ដកដង្ហើមធ្ងន់ៗទាំងតក់ស្លុត។ តើនោះជាមនុស្ស ឬជាអរូប? រិទ្ធកាត់ផ្តាច់ការគិត រួចខ្សឹបប្រាប់យុវតីក្បែរខ្លួនសឹងមិនឭសំឡេង “ប្រហែលគេគ្រាន់តែចង់បំភ័យយើង” ។

ទោះស្ថិតក្នុងកាលៈទេសៈបែបនេះក៏ដោយ អក្សរនៅលើក្រដាសពីម្សិលមិញ ក៏លេចឡើងក្នុងគំនិតលីណាជាថ្មី—“សេចក្តីពិតនៅក្រោយជញ្ជាំង…” ។ លីណា សំឡឹងទៅជញ្ជាំងបូកស៊ីម៉ង់ថ្មីនោះ។

“យើងមិនមានពេលច្រើនទេ” នាងនិយាយ។

រិទ្ធ ងក់ក្បាលឯកភាព និងស្រវេស្រវារករបស់រឹងក្បែរៗវាយជញ្ជាំងបៀកសុីម៉ង់នោះ។ ផ្ទៃជញ្ជាំងដែលគេបូកថ្មីនេះ ក៏មិនក្រាស់អីដែរ រិទ្ធ យកឈើជ្រុងគោះកម្លាំងដៃល្មម ក៏របើកមក…។

ស៊ីម៉ង់មួយផ្នែកបែកចេញ បង្ហាញរន្ធតូចមួយខាងក្រោយ។ លីណា ពន្លឺភ្លើងពីទូរស័ព្ទចូលទៅមើល។ ឃើញថា នៅខាងក្នុងមានប្រអប់ដែកតូចមួយ។
“យើងរកឃើញអ្វីមួយហើយ…”

រិទ្ធយកប្រអប់នោះចេញ។ វាធ្ងន់ជាងដែលគេគិត។ ច្រវ៉ាក់សោចាស់ព័ទ្ធជុំវិញ តែរលុងរួចទៅហើយ។ ពេលបើកវា ខ្យល់ធូលីចាស់បក់ឡើង។ ខាងក្នុងមានសៀវភៅកំណត់ហេតុចាស់មួយ, រូបថតសិស្សក្រុមមួយ និងខ្សែដៃប្រាក់ដែលមានអក្សរឆ្លាក់ថា “ស.ដ” ។

លីណាចាប់យករូបថតមកមើល។ នៅខាងក្រោយសរសេរថា ៖ ថ្នាក់ទី១២ – ឆ្នាំ២០០៥

នាងសង្កេតមើលមុខសិស្សក្នុងរូប។ មុខមួយត្រូវបានគូសខ្មៅលើភ្នែក។
“នរណាម្នាក់ចង់លាក់អត្តសញ្ញាណគេ…” នាងនិយាយ។

រិទ្ធកាន់សៀវភៅកំណត់ហេតុ។ ដៃគេចាប់ក្រដាសទំព័រដំបូងយ៉ាងយឺតៗ។ អក្សរដោយដៃសរសេរថា៖
“បើនរណាម្នាក់កំពុងអានវា មានន័យថាខ្ញុំមិនអាចនិយាយសេចក្តីពិតបានទៀតទេ…”

អានចប់ សំឡេងជើងពីជាន់លើឭជាថ្មី និងកាន់តែច្បាស់ — លើកនេះលឿនជាងមុន។

លីណាមើលរិទ្ធ។
“យើងត្រូវយកវាចេញពីទីនេះ!”

ពួកគេដាក់របស់ទាំងអស់ចូលក្នុងកាបូបលីណា។ ឯជំហានជើងនៅលើជណ្តើរចាប់ផ្តើមចុះមក…។ រិទ្ធចាប់ដៃលីណា ហើយនាំនាងរត់ទៅកាន់បង្អួចបែកជាច្រកដែលពួកគេចូលមកនោះ… ។ ពួកគេប្រឹងរត់មិនឈប់រហូតឆ្ងាយពីអគារ និងដល់កន្លែងដែលពួកគេគិតថាសុវត្ថិភាព។

ពេលនេះ អាថ៌កំបាំងមិនមែននៅក្នុងអគារចាស់នោះទៀតទេ។ វាកំពុងស្ថិតក្នុងដៃពួកគេ។ ហើយមនុស្សដែលនៅក្នុងអគារ…ក៏ប្រហែលជាកំពុងដឹងថាពួកគេបានរកឃើញវា…។

—ស្រមោលអ្នកណា?—

ចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះ លីណាមានអារម្មណ៍ថាមាននរណាម្នាក់កំពុងមើលនាង។
នៅពេលនាងដើរចេញពីថ្នាក់… មានស្រមោលឆ្លងកាត់ពីក្រោយខ្នងនាងមួយរំពេច។ នាងក្រឡេកភ្លាមទាំងភិតភ័យ តែក្នុងចិត្តក៏ភ្នកដល់សំឡេងក្នុងអគារនោះភ្លាមដែរ…ឬមួយ…?

ជំនួសឱ្យការគិតផ្តេសផ្តាស។ លីណា ដើរសំដៅទៅតូបកាហ្វេមួយក្បែរសាលា តាមការសន្យាជាមួយ រិទ្ធ ថានឹងជួបគ្នាទីនោះ។

មុនចូលអង្គុយរួមតុជាមួយរិទ្ធ។ លីណា ឆ្លៀតកុម្ម៉ង់សូកូឡាក្តៅមួយ។ ចៃដន្យពេលទាញទូរស័ព្ទពីកាតាបមកទូរទាត់លុយ ស្រាប់តែមានសន្លឹកក្រដាសមួយសន្លឹកធ្លាក់ចេញពីកាតាបនាង។ នាងស្រវារើសឡើង។ លើនោះ មានសរសេរតែប្រយោគ ២ប៉ុណ្ណោះ៖

“សងវិញ! ឥឡូវនេះ!”

នាងឈរគាំងដូចម៉ានីកាំង។ រាងកាយហាក់បាត់កំដៅភ្លាមៗ។ កែវភ្នែកក្រឡាប់ចុះឡើង រហូតសំឡេងមួយកាត់ផ្តាច់ការគិត “អត់ទោសអូន! ត្រូវការអីបន្ថែមទេ?”

នាងគ្រវីក្បាលតាតាត់ រួចលើកទូរស័ព្ទស្កេនទូទាត់ជាស្រេច ទើបដើរទាំងមិនសូវមានស្មារតីទៅរករិទ្ធ។ ឃើញសភាពលីណាបែបនេះ រិទ្ធសួរភ្លាម “មានបញ្ហាអីមែនទេ?”

លីណាមិនអែរអង់ ហុចកូនក្រដាសអម្បិញមិញទៅរិទ្ធភ្លាម។ ហើយប្រាប់ថា ជ្រុះពីក្នុងកាតាបខ្លួន។

រិទ្ធអានហើយ ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច មុននឹងស្រដីទៅយុវតីនៅចំពោះមុខខ្លួន។
“គេដឹងហើយ…” គេនិយាយខ្សឹបៗ។

“ដឹងអ្វី?”

“ថាយើងយកប្រអប់នោះចេញពីជញ្ជាំង”

មុនលីណាបន្តសំណួរ បុរសម្នាក់ពាក់មួកខ្មៅ និងម៉ាស់ ឈរសំឡឹងអ្នកទាំងពីពីចម្ងាយ។

ទោះបេះដូងលីណាលោតខ្លាំង តែក៏មិនភ្លេចហាមគ្នា។
“រិទ្ធ… កុំមើលទៅគេ។”

ប៉ុន្តែពេលរិទ្ធចោលភ្នែកទៅ បុរសនោះក៏ដើរចេញ។ ព្រោះតែអារម្មណ៍មិនល្អរៀងខ្លួន ពួកគេមិនបានពិភាក្សាសុីជម្រៅឡើយ។

យប់នោះ លីណាត្រឡប់ទៅផ្ទះជាមួយអារម្មណ៍មិនស្រួល។ ពេលដល់ផ្ទះ នាងរហ័សបើកកាបូបយកសៀវភៅកំណត់ហេតុចេញ។

មុននាងបើកវា ទូរស័ព្ទនាងភ្លឺឡើង។
សារមួយពីលេខមិនស្គាល់៖

“អ្នកគួរតែបញ្ឈប់ មុនពេលវាយឺតពេល។”

នាងដកដង្ហើមញាប់។ ភ័យ។ អស់ពីចម្ងល់មួយចូលចម្ងល់មួយ។ នាងកំពុងពិចារណាម្នាក់ឯង សួរខ្លួនឯង ឆ្លើយខ្លួនឯង។ នាងប្រាកដថា
មិនមាននរណាដឹងរឿងនេះក្រៅពីនាង និងរិទ្ធទេ តែហេតុអី? ឬ…មាននរណាម្នាក់ដែលបានឃើញពួកខ្លួននៅអគារនោះ?

ខ្យល់ក្រៅបង្អួចស្រាប់បក់ខ្លាំង នាំយកសំឡេងជើងមនុស្សដើរចុះឡើងក្រៅផ្ទះ។ លីណាដើរយឺតៗទៅជិតបង្អួច ហើយលើកវាំងននឡើងបន្តិច។ ក្រោមពន្លឺចង្កៀងបំភ្លឺផ្លូវស្ទំៗមុខផ្ទះ នាងឃើញស្រមោលមនុស្សឈរស្ងៀមពីចម្ងាយ… តែមិនមានចលនា… ដូចជាកំពុងសំឡឹងមកបង្អួចបន្ទប់នាង។

ភ្លាមៗ ទូរស័ព្ទនាងភ្លឺឡើងម្តងទៀត។

“ខ្ញុំកំពុងមើលអ្នក…”

លីណាចាប់ផ្តើមដកដង្ហើមញាប់ជាងមុន ឯដៃនាងក៏កំពុងញ័រ។ នាងក៏ស្រូតបិទវាំងននវិញ មុនស្ទុះទៅសំងំលើគ្រែដេក ហើយក៏មិនភ្លេចបិទទូរស័ព្ទដែរ ព្រោះមិនចង់ឃើញសារអនាមិកបន្តទៀត។

(អាថ៌កំបាំងមិនមែនត្រឹមតែអតីតកាលទៀតទេ។ វាបានចាប់ផ្តើមដេញតាមពួកគេ… ក្នុងបច្ចុប្បន្ន។)

—ការសម្រេចចិត្តដែលគ្មានផ្លូវត្រឡប់ក្រោយ—

ព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់ រង្វង់ភ្នែកលីណារៀងស្លក់ មានស្នាមខ្មៅ។ ព្រោះនាងស្ទើរតែមិនបានគេងទេយប់មិញ។ ខណៈសារខ្លីដែលថា “ខ្ញុំកំពុងមើលអ្នក…” នៅតែដក់ក្នុងចិត្តនាងនៅឡើយ។

ព្រឹកនេះ ព្រោះតែគ្រូៗបន្ទុកថ្នាក់មានការប្រជុំបន្ទាន់ភ្លាមៗ។ អ្នកទាំងពីរក៏ឆ្លៀតណាត់ជួបគ្នានៅក្រោមដើមឈើចាស់ក្បែរទីលានកីឡា។ ឃើញសភាព លីណា កាន់តែយ៉ាប់ រិទ្ធ ក៏លើកគំនិតមួយឡើង។

“យើងគួរតែប្រាប់គ្រូ ឬប៉ូលីស” រិទ្ធនិយាយពាក្យនេះចេញមក ដោយការព្រួយបារម្ភពីសុវត្ថិភាព លីណា ។

លីណាស្ងៀមសិនបន្តិច។
“ហើយយើងនឹងនិយាយអ្វី? ថាយើងចូលអគារសាលាហាមឃាត់ ហើយយករបស់ពីក្នុងជញ្ជាំងនោះ?”

រិទ្ធមិនឆ្លើយ។ លីណាបន្ត៖

“បើមាននរណាម្នាក់ចង់បិទបាំងរឿងនេះ។ ការរាយការណ៍ អាចធ្វើឱ្យបាត់ភស្តុតាងក៏ថាបាន។ យើងត្រូវតែដឹងរឿងពិត មុនគេដឹងថាយើងដឹងអ្វីខ្លះ។”

រិទ្ធសំឡឹងនាងមួយសន្ទុះ។ ក្នុងកែវភ្នែកគេបង្កប់ក្តីបារម្ភ ព្រមនិងភាពភ័យខ្លាចផងដែរ… ប៉ុន្តែយ៉ាងណា រិទ្ធនៅតែសម្រេចចិត្តតាមលីណា។
“អីចឹង យើងធ្វើវាជាមួយគ្នា។ តែយើងត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នជាងមុន”

លីណា ញញឹមពេញចិត្ត។

លុះរសៀលជ្រាលជ្រេចូលមកដល់ ពួកគេក៏ទៅកាន់បណ្ណាល័យសាលាម្តងទៀត។ លីណា រំពឹងថានឹងរកបានតម្រុយថ្មីពីសៀវភៅកំណត់ហេតុចាស់ក្នុងដៃ។

ទំព័រដំបូងសរសេរថា៖
“មាននរណាម្នាក់កំពុងគំរាមខ្ញុំ។ ប្រសិនបើខ្ញុំបាត់ខ្លួន សូមកុំជឿថាវាជាគ្រោះថ្នាក់…”

លីណា និង រិទ្ធ មើលគ្នា។

ពេលនាងបើកទៅទំព័របន្ទាប់ ក៏ប្រាកដឈ្មោះមនុស្សម្នាក់ច្បាស់ៗ—“លោកគ្រូ វិរៈ”

រិទ្ធបើកភ្នែកធំៗ។
“លោកគ្រូវិរៈ? គាត់នៅតែបង្រៀននៅទីនេះ!”

បេះដូងលីណាបុកខ្លាំង។ ប្រសិនបើឈ្មោះនេះពាក់ព័ន្ធនឹងការបាត់ខ្លួនឆ្នាំ២០០៥… នោះអ្វីៗកាន់តែគ្រោះថ្នាក់ជាងដែលពួកគេគិត។

ភ្លាមៗ សំឡេងសៀវភៅបិទខ្លាំងមួយឭពីធ្នើទូរខាងក្រោយ។ ពួកគេបង្វែរមុខយឺតៗ។ នាងឃើញមានស្រមោលមនុស្សឈរនៅក្បែរនោះ។ មិនមានចលនា ហើយក៏មិននិយាយអ្វី។ តែពួកគេហ៊ានប្រាកដចិត្តថា ស្រមោលនោះកំពុងមើលមកពួកគេ។

រិទ្ធស្ទាក់ស្ទើរនឹងនិយាយ៖
“យើងមិនមានពេលច្រើនទេ…”

លីណាបិទសៀវភៅភ្លាមៗ ដាក់វាចូលកាបូប។ ទោះភ័យខ្លាច តែពួកគេបានសម្រេចចិត្តហើយ—មិនថាគ្រោះថ្នាក់ប៉ុណ្ណា ក៏នឹងបន្តស៊ើបអង្កេត។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ វាមិនមែនត្រឹមតែអាថ៌កំបាំងអតីតកាលទេ។ វាអាចពាក់ព័ន្ធនឹងមនុស្សដែលកំពុងដើរនៅច្រកផ្លូវសាលាជាមួយពួកគេរាល់ថ្ងៃ។

ក្រោយស្រមោលនៅជិតទូរធ្នើរដាក់សៀវភៅផ្លាស់ទីបាត់ លីណា និង រិទ្ធ មិនរង់ចាំយូរឡើយ ពួកគេក៏ចាកចេញពីបណ្ណាល័យ ធ្វើដូចមិនមានអ្វីកើតឡើង។ ប៉ុន្តែបេះដូងទាំងពីរនាក់កំពុងលោតលឿនដូចគ្នា។

“យើងមិនអាចសួរគាត់ត្រង់ៗបានទេ” រិទ្ធ ដើរបណ្តើរនិយាយបណ្តើរ។
“ប៉ុន្តែយើងអាចរកព័ត៌មានអំពីអតីតកាលគាត់បាន” លីណាឆ្លើយភ្លាមៗ។

—ឈ្មោះដែលមិនគួររំឭក—

ថ្ងៃបន្ទាប់ ពួកគេចាប់ផ្តើមពីបណ្ណាល័យសាធារណៈក្នុងខេត្ត។ លីណាស្វែងរកកាសែតចាស់ៗឆ្នាំ២០០៥ ខណៈ រិទ្ធ ពិនិត្យសៀវភៅកំណត់ត្រាបុគ្គលិកសាលា។ ក្រោយពេលស្វែងរកជាច្រើនម៉ោង លីណា រកឃើញអត្ថបទខ្លីមួយនៅចុងទំព័រ៖

“សិស្សថ្នាក់ទី១២ បាត់ខ្លួនដោយមិនដឹងមូលហេតុ។ សាលាបញ្ជាក់ថាជាការចាកចេញដោយស្ម័គ្រចិត្ត។”

ក្រោមអត្ថបទមានរូបថតតូចមួយ—រូបដូចនឹងរូបក្នុងប្រអប់ដែក។ តែមុខម្នាក់ត្រូវបានគូសបិទភ្នែក មើលមិនស្គាល់ថាជាអ្នកណា។

រិទ្ធយកកាសែតមកមើល។
“ឈ្មោះសិស្សគឺ… សុដារ៉ា” គេអាន។

លីណា ក៏ភ្នកដល់ខ្សែដៃប្រាក់ក្នុងប្រអប់ដែលយកពីអគារចាស់នៅះភ្លាម ដែលមានអក្សរ “ស.ដ”។
“ស.ដ… សុដារ៉ា?”

ពួកគេមើលគ្នា។ ភាពសុីចង្វាក់នៃភស្តុតាងកាន់តែប្រាកដឡើង។ មិនចាំយូរ ពួកគេក៏បបួលគ្នាទៅបន្ទប់កុំព្យូទ័រសាលា។ រិទ្ធប្រើលេខសម្គាល់សិស្សចាស់របស់ប៉ាគេដើម្បីចូលទៅកាន់ប្រព័ន្ធឯកសារ។

ឈ្មោះ “វិរៈ” លេចឡើងនៅក្នុងបញ្ជីគ្រូបង្រៀនឆ្នាំ២០០៥—តួនាទី គ្រូប្រឹក្សាថ្នាក់ទី១២។

ភ្លាមៗ សំឡេងទ្វារបន្ទប់បើកយឺតៗ កាត់ចង្វាក់សកម្មភាពពួកគេ។ លីណា និង រិទ្ធ បិទអេក្រង់ភ្លាមៗ តែក៏គាំងដង្ហើម ២-៣វិនាទី ព្រោះវត្តមានអ្នកឈរនៅមាត់ទ្វារ—គឺលោកគ្រូវិរៈ។

“អ្នកទាំងពីរកំពុងធ្វើអ្វីនៅទីនេះក្រោយម៉ោងរៀន?” គាត់សួរយ៉ាងធម្មតា ប៉ុន្តែសំឡេងគាត់ធ្វើឱ្យអ្នកទាំងពីរមានអារម្មណ៍ដូចជាថ្ងៃបញ្ចប់របស់ខ្លួន។ តែយ៉ាងណា ក្នុងនាមជាកូនប្រុសដើមទ្រូង៥ហស្ថ រិទ្ធ ពង្រឹងភាពក្លាហានចេញមុខជួសយុវតីម្នាក់ទៀត ដែលគាំងបាត់មាត់បាត់.ក។ រិទ្ធ ប្រឹងញញឹម។
“យើងកំពុងធ្វើការស្រាវជ្រាវសម្រាប់គម្រោងប្រវត្តិសាស្ត្រ…”

លោកគ្រូវិរៈ លើកចិញ្ចើមបន្តិចរួចសន្សឹមដើរមកជិតតុពួកគេ។ តែកែវភ្នែកគាត់រេសំឡឹងសម្លក់កាតាបលីណាជាប់ជានិច្ច មុននឹងវាចាដោយសម្តីត្រជាក់ល្ហឹម។

“ប្រវត្តិសាស្ត្រខ្លះៗ… មិនគួររំលឹកឡើងវិញទេ”

គាត់រេភ្នែកសំឡឹងមុខលីណាវិញ។
“ល្មមទៅផ្ទះហើយ! ជាក្មេងស្រីផង! ក្រែងលោដល់ផ្ទះយប់ព្រលប់ មិនសុវត្ថិភាព” និយាយចប់គាត់ដើរចេញ។

បន្ទប់ស្ងប់ស្ងាត់ដល់ថ្នាក់អាចស្តាប់សំឡេងបេះដូងខ្លួនឯងបាន។ លីណា មិនប្រាកដថាគាត់គ្រាន់តែនិយាយទូទៅ… ឬកំពុងព្រមានគេនោះទេ តែសារព្រមានទាំងនោះចាប់ផ្តើមលេចក្នុងគំនិតនាងជាថ្មី។

ពេលគាត់ដើរចេញពីបន្ទប់ ទ្វារបិទដោយសំឡេងធ្ងន់ៗ។

រិទ្ធ ដកដង្ហើមធំ។ “គាត់ប្រហែលដឹងអ្វីមួយហើយ។”

លីណាស្រវាកាតាបមកឱបក្នុងដៃ។ និយាយទាំងសំឡេងញ័រៗ។
“ឥឡូវនេះ គាត់ប្រហែលជាដឹងថាយើងកំពុងស៊ើបអង្កេតគាត់ហើយ…”

ពេលនេះពួកគេកាន់ប្រកៀកប្រកិតនឹងអាថ៌កំបាំងហើយ។ ហើយមនុស្សដែលពួកគេកំពុងស៊ើបអង្កេត… ក៏ជាមនុស្សតែម្នាក់ឈរនៅមុខពួកគេរាល់ថ្ងៃក្នុងថ្នាក់រៀនដែរ។

—ភស្តុតាងដែលបម្លែងទិសដៅ—

បើឈ្មោះលោកគ្រូ វិរៈ មានក្នុងកំណត់ហេតុឆ្នាំ ២០០៥ នោះមានតែពីរជម្រើសប៉ុណ្ណោះ — គាត់ជាអ្នកពាក់ព័ន្ធ
ឬគាត់ជាមនុស្សដែលកំពុងត្រូវគំរាមដូចគ្នា! ខណៈនៅតែរកមិនឃើញឬសគល់នៃការពិត រិទ្ធ និងលីណា ក៏ ចាប់ផ្តើមស៊ើបអង្កេតបន្ត…

ពួកគេចាប់ផ្តើមស៊ើបអង្កេតយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ដោយចែកជើងគ្នាធ្វើការមិនឲ្យអ្នកណាម្នាក់សង្ស័យឡើយ។

លីណាចូលទៅបណ្ណាល័យចាស់របស់សាលា ធ្វើដូចសិស្សកំពុងស្វែងរកឯកសារធម្មតា។ នៅចំពោះមុខទូរឯកសារធំមួយ លីណាបើកកំណត់ហេតុឆ្នាំ២០០៥ ម្តងទៀត។ លើទំព័រដែលមានឈ្មោះ “លោកគ្រូ វិរៈ” មានស្នាមបន្ទាត់ក្រហមតូចមួយ ដូចជាមានអ្នកណាម្នាក់បានព្យាយាមគូសហើយលុបវិញ។ ក្រោមឈ្មោះនោះ មានលេខកូដមួយ—B-17…

“B-17?” លីណាស្រមៃមិនចេញ។ វាមិនមែនជាថ្នាក់រៀនឡើយ ហើយក៏មិនមែនជាលេខបន្ទប់អីដែរ។

ភ្លាមៗនោះ ទូរស័ព្ទរបស់នាងញ័រ។ សារមួយពីរិទ្ធ៖
“កុំឈប់នៅទីនោះយូរ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមាននរណាម្នាក់កំពុងមើលពួកយើង”

បេះដូងលីណាលោតលឿន។ នាងលួចមើលជុំវិញ ប៉ុន្តែបណ្ណាល័យស្ងៀមស្ងាត់ជាងធម្មតា។ ឯបណ្ណារក្សក៏មិនដឹងបាត់មុខទៅណា…។

ចំណែករិទ្ធ កំពុងស្ថិតនៅទីតាំងអគារចាស់។ គេសន្សឹមដើរទៅជិតជញ្ជាំងអគារនោះ ក៏ប្រទះឃើញលើជញ្ជាំងខាងក្រោយ មានស្លាកដែកចាស់រិចរិលសរសេរថា Block B ។ ហើយខាងក្រោមស្លាកនោះ មានសញ្ញាលេខតូចៗដែលស្ទើរតែមើលមិនឃើញ—17។

ថយក្រោយ ២ជំហាន រិទ្ធក៏ងើយមុខឡើង សំឡឹងបង្អួចជាន់ទីពីរដែលបិទមិនជិត។ គេពិចារណាម្នាក់ឯង—វាអត់សមហេតុផលទេ ព្រោះអគារនេះត្រូវបានបិទចោលយូរណាស់ហើយ។

ភ្លាមៗ សំឡេងអ្វីមួយធ្លាក់ចុះ ឮចេញពីក្នុងមក ស្របពេលលីណាចេញពីបណ្ណាល័យមករករិទ្ធល្មម។

រិទ្ធ ក្រឡេកទៅ លីណា ដែលកំពុងដកដង្ហើមហត់ៗហើយប្រឹងនិយាយ។
“មានលេខកូដ B-17 ក្នុងកំណត់ហេតុ!”

រិទ្ធបើកភ្នែកធំៗ លើកដៃកាន់ស្មាលីណាទាំងពីរ មុននឹងចង្អុលប្រាប់៖ “វានៅទីនេះ…”

លីណា រេភ្នែកតាមដៃរិទ្ធ។ ក្នុងចិត្តនាងហាក់ត្រេកអរនឹងសេចក្តីចង់ដឹងផង ភ័យផង។ លីណា និង រិទ្ធ ដើរទៅជិតទ្វារ តែសញ្ញាពីសារថ្មីមួយលេចឡើងលើទូរស័ព្ទលីណា—ពីលេខមិនស្គាល់៖ “បើអ្នកទាំងពីរចង់ដឹងការពិត អ្នកត្រូវត្រៀមទទួលផលវិបាក។ កុំបើកទ្វារ B-17”

សារនោះធ្វើឱ្យដៃលីណាចាប់ញ័របន្តិច។ ឯអេក្រង់ទូរស័ព្ទភ្លឺបន្តិចមុននឹងងងឹតវិញ ដូចជាការព្រមានមួយដែលមិនចង់ឱ្យពួកគេមើលរំលង។

“នរណាដឹងថាពួកយើងនៅទីនេះ? តើយើងគួរចូលទៅទេ?” លីណាសួរខ្សឹបៗ។

រិទ្ធមិនឆ្លើយភ្លាមទេ។ ភ្នែកគេស្ទាក់ស្ទើរលើទ្វារដែកចាស់ដែលមានស្លាកសរសេរខ្សោយៗថា B-17 ។ សោរចាស់មួយព្យួរនៅលើច្រវ៉ាក់ ប៉ុន្តែច្រវ៉ាក់នោះមើលទៅដូចជាត្រូវបានបើកបិទជាញឹកញាប់ មិនមែនចោលយូរដូចដែលគេគិតឡើយ។

“បើមានអ្នកណាម្នាក់ចង់ឱ្យយើងមិនបើកទ្វារ នោះមានន័យថា ខាងក្នុងមានអ្វីមួយសំខាន់…” រិទ្ធនិយាយ។

លីណាចាប់ដៃគេមុននឹងហារឡើង “តែបើវាជាអន្ទាក់?”

រិទ្ធ ដកដង្ហើមជ្រៅ សញ្ជឹងមួយខណៈ។ មុននឹងយកដែកតូចមួយដែលគេយកមក ប្រើបើកច្រវ៉ាក់។ ដៃគេចុចបន្តិច…សោរចាស់បើកចេញដោយមិនលំបាកសោះ។ នោះបញ្ជាក់ថា មាននរណាម្នាក់បានប្រើវាមុនពួកគេមិនយូរទេ។

ទ្វាររអិលបើកយឺតៗ បញ្ចេញក្លិនធូលី និងសំណើមចាស់ៗ។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យរៀបលិចចាំងឆ្លុះចូលតាមរន្ធបង្អួច ប៉ះលើតុឈើមួយនៅកណ្ដាលបន្ទប់។ លើតុនោះ មានប្រអប់ឯកសារខ្មៅមួយ ហើយលើគម្របមានស្លាកតូចសរសេរ៖ “២០០៥ – ការពិតនៅទីនេះ”

លីណាខ្ទប់មាត់។ “ការពិតនៅទីនេះ?”

គ្រាន់តែ រិទ្ធ បោះជំហានទៅជិត សំឡេងសោរបង្វិលយឺតៗពីខាងក្រៅ។ ទ្វារ B-17 បើកឡើងបន្តិច ហើយបុរសម្នាក់ឈរនៅចំហៀងទ្វារ—គឺ លោកគ្រូ វិរៈ។

លីណា និង រិទ្ធ ស្ទាក់ស្ទើរមើលគ្នា។ អ្វីដែលពួកគេចាប់អារម្មណ៍ គឺមុខរបស់លោកគ្រូ មើលទៅមិនដូចមនុស្សដែលកំពុងគំរាមគេឡើយ តែដូចជាមនុស្សដែលភ័យខ្លាចអ្វីមួយយូរហើយ។

លោកគ្រូ វិរៈ លើកម្រាមចង្អុរដាក់លើបបូរមាត់ ជាសញ្ញាឱ្យអ្នកទាំងពីរស្ងាត់ និងនិយាយតិចៗដុចខ្លាចមានអ្នកទី៤ឭ៖
“ខ្ញុំដឹងថាពួកឯងនឹងមកដល់ទីនេះ។ B-17 គឺកន្លែងដែលការពិតត្រូវបានលាក់ជាច្រើនឆ្នាំ…”

គាត់ដើរបើកប្រអប់ឯកសារលើតុ។ ខាងក្នុងមានរូបថតចាស់ៗ និងកំណត់ហេតុសាលាមួយ។ នៅឆ្នាំ២០០៥ មានករណីសិស្សម្នាក់បាត់ខ្លួនដោយអាថ៌កំបាំង ប៉ុន្តែដើម្បីការពារឈ្មោះសាលា និងអ្នកមានឥទ្ធិពលពីក្រោយ លោកនាយកក៏សម្រេចលាក់រឿងនេះ។

“ខ្ញុំគឺមនុស្សតែម្នាក់ដែលមិនយល់ព្រម” លោកគ្រូ វិរៈ ពន្យល់។
“ខ្ញុំបានរក្សាឯកសារទាំងនេះ ដើម្បីថ្ងៃណាមួយមាននរណាម្នាក់អាចបង្ហាញការពិត។”

“ចុះសារគំរាមពួកយើង គឺលោកគ្រូមែនទេ?” រិទ្ធរហ័សកាត់សម្តី

លោកគ្រូវិរៈជ្រួញចញ្ចើមឆ្ងល់ មុននឹងលាដៃសុំមើលសារក្នុងទូរស័ព្ទដៃពួកគេ។
“បើគ្រូប្រាប់ថា មិនមែនគ្រូទេ! ពួកឯងជឿទេ?”

រិទ្ធ និង លីណា មើលមុខគ្នា ក្នុងចិត្តពេញដោយចម្ងល់ ហើយកាន់តែចង់ស្វែងរកការពិតឱ្យបានឆាប់។

លោកគ្រូ វិរៈ បើកប្រអប់ឯកសារលើតុបង្ហាញពួកគេ។
ក្នុងនោះមានរូបថត និងកំណត់ហេតុឆ្នាំ ២០០៥ ដែលបង្ហាញការពិតមួយដែលត្រូវបានលាក់អស់ជាច្រើនឆ្នាំ។ សិស្សដែលបានស្លាប់ក្នុងអគារចាស់ B-17 មិនមែនស្លាប់ដោយគ្រោះថ្នាក់ទេ—វាជាឃាតកម្ម។ តែដើម្បីការពារកិត្តិយស និងអំណាចរបស់គ្រួសារនោះ ក្រុមមនុស្សមួយចំនួនបានលាក់ការពិត ហើយប្រកាសថាជាគ្រោះថ្នាក់ធម្មតា។

នៅមានវគ្គបន្ត…

នៅលើអេក្រង់ គឺវីដេអូកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពពីព្រលានយន្តហោះ Changi ដែល ខេន (Ken) ទើបតែបញ្ជូនមក។ រូបភាពបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ពី ម៉ាលីយ៉ា ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ធម្មតា អមដោយ ម៊ីក និង លីដេ កំពុងដើរឡើងយន្តហោះឯកជនឆ្ពោះទៅកាន់សហរដ្ឋអាមេរិក។ នាងឈប់មួយភ្លែត ងាក​ក្រោយ​​​សម្លឹងមើលទៅទិសដៅទីក្រុងសិង្ហបុរី រួចក៏ជូតទឹកភ្នែក ហើយបោះជំហានចូល​យន្តហោះ​បាត់​ទៅ​។

តុន ឈរសម្លឹងមើលវីដេអូនោះដោយមិនព្រិចភ្នែកសូម្បីតែម្តង។ ដៃរបស់គេដែលកំពុងកាន់កែវស្រា ញ័រតិចៗ។

«អូនទៅពិតមែន!… ទៅចោលបង…» គេខ្សឹបជាមួយសព្ទសំឡេងលាយឡំទៅដោយការឈឺចាប់ និងការអាក់អន់ចិត្តលើមនុស្ស​ម្នាក់ដែលសែនសំខាន់ចំពោះគេ​។

«លោកប្រុស…» ខេន ឈរឱន​ក្បាលនៅពីក្រោយ «ក្រុមស៊ើបអង្កេតសម្ងាត់របស់យើងបានឆែកមើល​កាមេរ៉ានៅមន្ទីរពេទ្យ និងតាមដាន​ទូរសព្ទ​របស់អ្នកនាង វ៉ាណេស៊ា។ ពួកយើងបានរកឃើញថា… នាងគឺជាអ្នកនៅពីក្រោយរឿងចាប់ជំរិតអ្នកនាង លីដេ និងការធ្វើឱ្យលោកជំទាវ (លោកយាយ) គាំងបេះដូង។»

តុនបិទភ្នែកស្រូបដង្ហើមវែងៗ។ ពេលគេបើកភ្នែកឡើងវិញ ក្រសែភ្នែកនោះប្រែជាសាហាវដូចសត្វសិង្ហដែលត្រៀមខាំត្របាក់ចំណី។

«ខ្ញុំដឹង… ខ្ញុំដឹងថានាងពស់វែកនោះជាអ្នកធ្វើ!​» តុនគ្រហឹម «តែអ្វីដែលខ្ញុំខឹងបំផុត គឺម៉ាលីយ៉ា! ហេតុអីនាងមិនទុកចិត្តខ្ញុំ? ហេតុអីនាងព្រមចុះចាញ់ល្បិចថោកទាបនោះ? នាងគិតថាខ្ញុំទន់ខ្សោយដល់ថ្នាក់ត្រូវការឱ្យស្រីម្នាក់លះបង់ដើម្បីជួយខ្ញុំមែនទេ? នាងមាក់ងាយប្តីនាងពេកហើយ!»

ទោះបីជាដឹងការពិតថា ម៉ាលីយ៉ា ត្រូវគេគាបសង្កត់ ប៉ុន្តែមោទនភាពជាបុរស និងក្តីស្រលាញ់ដែល​ប្រែជាភ្លើងប្រចណ្ឌ បានធ្វើឱ្យតុនមិនអាចលើកលែងឱ្យនាងបានឡើយ។ សម្រាប់គេ… ការលះ​បង់​ដោយដើរចេញ គឺមិនមែនជាក្តីស្រលាញ់ទេ វាគឺជាការក្បត់ចិត្ត​គេ។

តុន ដាក់កែវស្រាចុះលើតុ រួចងាកមកសម្លឹងមុខ ខេន ដោយកែវភ្នែកប្រល័យលោក៖

«ខេន! ចាត់បញ្ជូនក្រុមអង្គរក្សកម្រិត S ល្អបំផុតរបស់យើងទៅញូវយ៉ក! តាមការពារ ម៉ាលីយ៉ា និងប្អូនស្រីនាង២៤ម៉ោងលើ២៤ម៉ោង ដោយ​សម្ងាត់បំផុត។ ហាមឱ្យពួកនាងដឹងខ្លួនឱ្យសោះ។»

«បាទ លោកប្រុស! ចុះ…យើងមិនទៅទទួលអ្នកនាងមកវិញទេហ្អេ៎?»

«មិនបាច់​!​» តុនឆ្លើយដាច់ខាត «បើគេចង់ទៅ… ឱ្យគេទៅចុះ! តែខ្ញុំចង់ឱ្យឯងចាំឃ្លាំមើលគេ។ បើក្នុងរយៈពេលនេះ គេហ៊ានអនុញ្ញាតឱ្យប្រុសណាដើរចូលក្នុងរង្វង់៥ម៉ែត្រ… ឯងត្រូវរាយការណ៍មកខ្ញុំ​ភ្លាម​! ខ្ញុំនឹងហោះទៅកាច់កអាប្រុសនោះដោយផ្ទាល់ដៃ!»

ខេន លេបទឹកមាត់។ ភាពជាម្ចាស់ និងភ្លើងប្រចណ្ឌរបស់ចៅហ្វាយ ទោះបីជាពេលនេះនៅឆ្ងាយគ្នាកន្លះពិភពលោក ក៏នៅតែមិនរលត់សូម្បីតែបន្តិច។

តុន ដើរទៅមើលរូបថតរបស់លោកយាយដែលដាក់នៅលើតុ។

 «ខ្ញុំត្រូវការពេល ៣ខែ!» តុន បញ្ជា «ក្នុងរយៈពេល៣ខែនេះ ហៅគ្រូពេទ្យសរសៃប្រសាទដែលពូកែ​បំផុតក្នុងលោកមកព្យាបាលលោកយាយ។ ទាល់តែគាត់និយាយរួច ហើយប្រាប់ការពិតគ្រប់យ៉ាង​ទៅកាន់ពិភពលោកដោយផ្ទាល់មាត់ យើងនឹង​ធ្វើឱ្យត្រកូលលីដឹងខ្លួន។»

«ចុះ…រឿងក្រុមហ៊ុនត្រកូល លី និងអ្នកនាង វ៉ាណេស៊ា…?​» ខេន សួរ។

តុនញញឹមចុងមាត់ ជាស្នាមញញឹមរបស់មច្ចុរាជ។

«ធ្វើពុតជាព្រមរៀបការជាមួយនាង! អូសទាញភាគហ៊ុន និងគម្រោងធំៗរបស់ត្រកូល លី ចូលមក​ក្នុង​បណ្តាញរបស់យើង។ ពេលខ្ញុំស្រូបយកឈាមពួកវាអស់ពីខ្លួនហើយ… ខ្ញុំនឹងបោសសម្អាតត្រកូល​លី ឱ្យរលាយបាត់ពីផែនទីអាស៊ី!»

តុនសម្លឹងមើលទៅក្រៅបង្អួច ឆ្ពោះទៅទិសខាងលិច… ឆ្ពោះទៅទីក្រុងញូវ​យ៉ក។

«ម៉ាលីយ៉ា… ៣ខែក្រោយ… ពេលដែលបងរៀបចំកន្លែងនេះឱ្យក្លាយជាឋានសួគ៌ដែលគ្មានបន្លាសម្រាប់​អូនរួចរាល់… បងនឹងទៅចាប់អូនយក​មកវិញ។ ហើយពេលនោះ… អូនត្រូវពិន័យធ្ងន់ ដែលហ៊ាន​ធ្វើឱ្យបងឈឺចាប់ហើយ​ឯកោរបៀបនេះ!​»

ជំពូកទី៣២៖

ការដួលរលំនៃត្រកូល លី

នៅកណ្តាលបន្ទប់សន្និសីទសារព័ត៌មានដ៏ធំបំផុតនៅសិង្ហបុរី ពន្លឺកាមេរ៉ារាប់រយឆក់ផ្លេកៗឥតឈប់​ឈរ។ វ៉ាណេស៊ា កំពុងឈរញញឹមយ៉ាងជឿជាក់នៅលើវេទិកា ត្រៀមប្រកាសអំពីការរួមបញ្ចូល​គ្នារវាង Lee Group និង Zhang Group។

ប៉ុន្តែ​ស្នាម​ញញឹម​នោះត្រូវកកជាប់នៅលើផ្ទៃមុខ… ពេលដែលទ្វារធំបើកឡើង។

ហ្សាងជី ដើរចូលមក អមដោយក្រុមប៉ូលីសស៊ើបអង្កេតជាន់ខ្ពស់ និង ខេន (Ken) ដែលកាន់ឯកសារ​ព័ស្តុ​តាង​មួយដុំធំ។ សំឡេងអ៊ូអរក្នុងបន្ទប់ប្រែជាស្ងាត់ជ្រងំ។

«លោកប្រធានហ្សាង…» អ្នកកាសែតម្នាក់លាន់មាត់។

តុនដើរឡើងទៅលើវេទិកា ដណ្តើមយកមីក្រូហ្វូនពីដៃ វ៉ាណេស៊ា ដែលកំពុងស្លេកមុខ។

«សុំទោសដែលរំខានសេចក្តីសុខរបស់នាង វ៉ាណេស៊ា» តុននិយាយដោយសំឡេងបន្លឺកងរំពង «តែ​ថ្ងៃ​នេះ មិនមែនជាថ្ងៃប្រកាសអាពាហ៍ពិពាហ៍ទេ… តែជាថ្ងៃប្រកាសសាលក្រម។»

អេក្រង់ធំនៅខាងក្រោយស្រាប់តែប្តូររូបភាពមកបង្ហាញពីវីដេអូកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាព និងឯកសារក្លែង​បន្លំ​ហិរញ្ញវត្ថុ​ដែល វ៉ាណេស៊ា បានបូមលុយចេញពី Zhang Group អស់រាប់ពាន់លាន។

អ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្នកកាសែតស្រែកហ៊ោដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលបំផុត គឺខ្សែអាត់សំឡេងដែល វ៉ាណេស៊ា បញ្ជាឱ្យគ្រូពេទ្យចាក់ថ្នាំឃុំឃាំងលោកយាយនៅក្នុងបន្ទប់(ស្មើនឹងការចាប់ជំរិត) និងរៀបចំអន្ទាក់​ដាក់ ម៉ាលីយ៉ា។

«នាងបាន​ចាប់ជំរិតយាយខ្ញុំ ក្លែងបន្លំឯកសារ ហើយព្យាយាមបំផ្លាញប្រពន្ធខ្ញុំ!​» តុន ងាកទៅរក​ប៉ូលិស «ចាប់នាងទៅ​!​»

ខ្នោះដៃត្រជាក់ស្រេប ត្រូវបានដាក់ជាប់នឹងកដៃរបស់ វ៉ាណេស៊ា នៅចំពោះមុខពិភពលោក។ ត្រកូល លី (Lee) ដែលមានប្រវត្តិរាប់រយឆ្នាំ ត្រូវរលាយសាបសូន្យត្រឹមមួយព្រឹក។

យប់ដដែលនោះ នៅក្នុងបន្ទប់ព្យាបាលរបស់គាត់​ លោកយាយកំពុងអង្គុយលើរទេះរុញ ដដែល​។ ដ្បិតតែគាត់អាចកម្រើកបានច្រើនជាងមុន និងអាចនិយាយបានតិចៗ ក៏តុននៅតែអង្គុយលុតជង្គង់នៅចំពោះមុខលោកយាយ ដៃរបស់គេក្តោបដៃដ៏ជ្រីវជ្រួញរបស់ស្ត្រីចំណាស់ដើម្បីលើកទឹកចិត្ត​​គាត់។

«សន្តិភាពហើយលោកយាយ» តុនញញឹមដោយក្តីគោរព «ពួកសត្រូវត្រូវកម្ចាត់អស់ហើយ ក្រុមហ៊ុនយើងរឹងមាំជាងមុន១០ដង ឥឡូវនេះ… ចៅសុំលាទៅរកប្រពន្ធរបស់ចៅហើយ។»

លោកយាយស្រក់ទឹកភ្នែក គាត់ខំប្រឹងនិយាយ៖

 «សុំ… សុំទោស… ម៉ាលី… យ៉ា…»

«យាយដឹងទេ…» តុនផ្អែកក្បាលនឹងជង្គង់លោកយាយ «បីខែមកនេះ ម៉ាលីយ៉ាមិនបានដកលុយ ១០លាននោះ សូម្បីតែមួយសេន។ នាងរស់នៅសាមញ្ញបំផុត មិនដែលចេញដើរក្លឹប មិនដែលទៅទាក់ទងជាមួយសេដ្ឋីអាមេរិកណានោះទេ… នាងធ្វើការងារខ្លួនឯងស្ងាត់ៗ។ នាងជាក្មេងស្រីល្អ… ល្អ​រហូតដល់ចៅស្ទើរតែឆ្កួតពេលនឹកគេម្តងៗ។»

អ្វីដែលលោកយាយមិនដឹង…គឺតុនមាន «ចារបុរសសម្ងាត់» ម្នាក់នៅអាមេរិក។

៣ខែមុន នៅភ្នំពេញ ពេលតុនដឹងថា ម៉ាលីយ៉ា រត់ចោល… តុននិងម៊ីក បានវាយគ្នាដោយ​កណ្តាប់​ដៃសុទ្ធនៅមាត់ទន្លេ។ វាយគ្នារហូតដល់បែកមាត់ទាំងសងខាង ទើបម៊ីកប្រាប់ការពិតថា ម៉ាលីយ៉ា​ចេញទៅព្រោះចង់ការពារតុន។ ចាប់ពីពេលនោះមក សត្រូវទាំងពីរបានក្លាយជាសម្ព័ន្ធមិត្តសម្ងាត់។ ម៊ីក បានក្លាយជាភ្នែកជាច្រមុះឱ្យតុននៅញូវយ៉ក ដោយតែងតែលួចថតរូបម៉ាលីយ៉ា ផ្ញើមកឱ្យតុនរាល់ថ្ងៃ។

ជំពូកទី៣៣៖

ចិត្ត​ស្នេហ៍រោលរាល

យប់ជ្រៅនៅសិង្ហបុរី។ នៅក្នុងបន្ទប់គេងដ៏ធំនិងឯកោ តុនអង្គុយនៅលើគ្រែក្នុងសភាពងងឹត។ អាវសឺមីរបស់គេរបូតឡេវអស់ បញ្ចេញដើមទ្រូងហាប់ណែនដែលកំពុងដកដង្ហើមញាប់។ កែវស្រាវីស្គី​ដែលផឹកអស់ពាក់កណ្តាល ដាក់នៅក្បែរទូរសព្ទ។

នៅក្នុងទូរសព្ទ កម្មវិធី Podcast “YaYa Sweet Talk” កំពុងចាក់ផ្សាយ សំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់ និងផ្អែម​ស្រទន់របស់ម៉ាលីយ៉ា កំពុងអានប្រលោមលោកមួយ​មានចំណងជើងថា «…នាងនៅរង់ចាំគេ រហូតដល់ថ្ងៃលិច…» បានអង្រួនចិត្ត​ប្តីម្នាក់នេះឱ្យភ្លេចពីភពលោកទាំងមូលបាន។

សំឡេងនាងដកដង្ហើមធំលាន់ឮម្តងម្កាលក្នុងមីក្រូហ្វូន កន្ត្រាក់សាច់ដុំរបស់តុនឱ្យលោតញាប់ ចុះ​ចាញ់ នឹកនា។ ត្រឹមតែឮសំឡេងនាងដកដង្ហើម ក៏គ្រប់គ្រាន់ធ្វើឱ្យបិសាចក្នុងខ្លួនគេពុះកញ្ជ្រោលដែរ។

 ៣ខែ… ៣ខែដែលគ្មាននាងឱ្យឱប គ្មានក្លិនក្រអូបរបស់នាងហើយទ្រាំឮដង្ហើមនាងពីចម្ងាយ…..

តុនយកម្រាមដៃវែងៗរបស់គេ បង្កើតគណនីថ្មីឈ្មោះថា «SecretFan_Boy19» រួចសរសេរ Chat ចូលទៅក្នុង Live របស់នាង៖

«សំឡេងបងស្រីពីរោះណាស់ ពេលអានរឿងស្នេហា… បងស្រីកំពុងនឹកអ្នកណា ឬក៏អត់?»

ម៉ាលីយ៉ា នៅឯម្ខាងទៀតនៃផែនដី ឃើញសារនោះក៏ញញឹមសោកសៅ៖

«នឹក… នឹកមនុស្សម្នាក់ដែលឆ្ងាយហួសដៃឈោង»

ចម្លើយរបស់នាង ធ្វើឱ្យសរសៃឈាមរបស់តុនស្ទើរផ្ទុះ។ ការស្រមើស្រមៃរបស់គេធ្វើការយ៉ាងសកម្ម។ គេបិទភ្នែក ដៃដ៏រឹងមាំរបស់គេលូកចុះទៅក្រោម… ទៅកាន់ភាពរឹងកំព្រឹសដែលកំពុងឈឺចាប់ដោយសារសេចក្តីត្រូវការ។

 «ម៉ាលីយ៉ា…» គេថ្ងួចថ្ងូរ សំឡេងស្អកជ្រៅ។

គេស្រមៃថាដៃរបស់គេ គឺជាដៃរបស់នាង។ គេស្រមៃថា គេកំពុងតែត្រូវបាន​ថើបថ្នមដោយ​បបូរមាត់​របស់នាង ខណៈពេលដែលរាងកាយនាងពត់កោងនៅពីក្រោមគេ។

«អ្ហាស… អូនធ្វើឱ្យបងឆ្កួតហើយ…» គេកន្ត្រាក់ខ្លួនយ៉ាងខ្លាំង បញ្ចេញកម្លាំងតណ្ហាដែលអត់ធ្មត់អស់៣ខែក្នុងភាពឯកា។ ពេលដែលអារម្មណ៍ឈានដល់កំពូល ក្នុងខួរក្បាលរបស់គេមានតែឈ្មោះនាង។ គេដកដង្ហើមហត់គឃូស សម្លឹងមើលទូរសព្ទដែលនៅតែលាន់សំឡេងនាង។

 «បងកំពុងទៅរកអូនហើយ…» គេខ្សឹប។

ជំពូកបញ្ចប់

អន្ទាក់ស្នេហ៍នៅញូយ៉ក

ពីរបីថ្ងៃក្រោយមក… អាកាសធាតុទីក្រុងញូយ៉កត្រជាក់ខ្លាំង។ តុន ដើរចុះពីលើយន្តហោះឯកជន អមដោយអង្គរក្សរាប់សិបនាក់។ ម៊ីក កំពុងឈររង់ចាំនៅផ្លូវចេញ។ មិត្តសម្លាញ់ទាំងពីរចាប់ដៃគ្នា រួចឱបស្មាគ្នាយ៉ាងស្និទ្ធស្នាល បំភ្លេចរឿងវាយគ្នាបែកមាត់កាលពី៣ខែមុន។

«អរគុណអាម៊ីក បើគ្មានឯង… គ្នាប្រហែលជាឆ្កួតបាត់ហើយ» តុននិយាយ។

ម៊ីក ដកដង្ហើមធំ៖

«ឆាប់យកប្រពន្ធឯងត្រឡប់ទៅវិញទៅ។ ៣ខែនេះ វារស់ដូចតែសម្បកខ្លួនទេ អាតុន។ វាធ្វើការ វាញញឹម តែពេលយប់ វាដេកយំឱបរូបថតឯង។ វាគិតថា ឯងរៀបការជាមួយវ៉ាណេស៊ាបាត់ទៅហើយ​»

តុនក្តាប់មាត់ខ្សឹប៖

«កុំឱ្យលើកក្រោយពូកែរត់ យើងត្រូវប្រើផែនការ១នោះហើយ។»

ម៊ីក ញញឹមចុងមាត់៖

«តាមចិត្តឯងចុះ អធិរាជហ្សាង»

តាមគម្រោងសម្ងាត់របស់ពួកគេ​ ស្អែកឡើង​ក៏មាន​ព័ត៌មានកក្រើកទីក្រុងញូវយ៉ក។ ក្រុមហ៊ុនអចលនទ្រព្យរបស់ម៊ីក ស្រាប់តែប្រកាសក្ស័យធនជាផ្លូវការ! ម្ចាស់បំណុលធំបំផុតដែលបានទិញយកគឺ Zhang Group។

នៅឯផេនហោស៍របស់ម៊ីក​ បរិយាកាសពោរពេញដោយភាពតានតឹង។ ប្តីប្រពន្ធគេ​ អង្គុយនៅលើសាឡុង យកដៃក្តោបកែវស្រា​ដូចជាអស់សង្ឃឹមខ្លាំង ដែលមើលយ៉ាងណា​ក៏មិនសម​ថា ជាការសម្តែងល្ខោនដែលតុនបានរៀបចំឡើយ។

ម៉ាលីយ៉ា និង លីដេ អង្គុយនៅក្បែរនោះទាំងទឹកមុខស្ងួត។

រំពេចនោះ «សូហ្វៀ» (ប្រពន្ធរបស់ម៊ីក) និយាយឡើងដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ និងពោរពេញដោយសម្ពាធ។ នាងទម្លាក់ក្រដាសមួយសន្លឹកទៅលើតុ។

«ម៊ីក! បងគិតថាចង់ដេកឱបឧត្តមគតិបែបនេះដល់ពេលណា?» សូហ្វៀ និយាយដោយសំឡេងញ័រ តែដាច់ខាត «ក្រុមហ៊ុនក្ស័យធនហើយ! ធនាគារនឹងមករឹបអូសផ្ទះនេះនៅថ្ងៃស្អែក បងចង់ឱ្យកូន​ៗ​យើងទាំងពីរនាក់ ទៅដេកតាមចិញ្ចើមផ្លូវមែនទេ?»

ម៊ីក ងើបមុខឡើងសម្លឹងប្រពន្ធ៖ «សូហ្វៀ! អូនកុំបង្ខំបង! អូនឱ្យបងធ្វើម៉េច?»

«ឱ្យប្អូនស្រីបងទៅដោះស្រាយ!​» សូហ្វៀ ចង្អុលទៅ ម៉ាលីយ៉ា «លេខារបស់ ហ្សាងជី ទើបតែខល​មកប្រាប់ខ្ញុំអម្បាញ់មិញ គេប្រាប់ថា គេព្រមដកពាក្យបណ្តឹង និងសងបំណុលទាំងអស់ឱ្យគ្រួសារយើងវិញ… ក្នុងលក្ខខណ្ឌតែមួយគត់! គឺទាល់តែ ម៉ាលីយ៉ា ឡើងទៅជួបគេ!»

ម៉ាលីយ៉ា ភ្ញាក់ព្រើត។ ឈ្មោះ ហ្សាងជី នៅតែមានឥទ្ធិពលធ្វើឱ្យបេះដូងនាងលោតខុសចង្វាក់ជានិច្ច ទោះជាបែកគ្នា៣ខែហើយក្តី។

«អត់ទេ​!​» ម៊ីក ស្ទុះក្រោកឈរភ្លាម (សម្តែងជាបងប្រុសការពារប្អូន) «បងមិនឱ្យម៉ាលីយ៉ាទៅទេ! បងដឹងថាអាតុនវាកំពុងគិតអី។ វាចង់ហៅម៉ាលីយ៉ាទៅជាន់ឈ្លី និងបំបាក់មុខ! បងសុខចិត្តដេកគុក តែបងមិនលក់ប្អូនស្រីទេ!»

សូហ្វៀស្រក់ទឹកភ្នែក នាងដើរទៅចាប់ស្មាម៉ាលីយ៉ា៖ «ម៉ាលីយ៉ា… បងសុំទោសដែលនិយាយបែបនេះ។ តែបងជាម្តាយ បងត្រូវគិតពីកូន។ ហ្សាងជី ធ្លាប់ជាប្តីរបស់ឯង។ គេគ្រាន់តែចង់ជួបមុខឯង… មិនដល់ថ្នាក់ឱ្យឯងទៅស្លាប់ទេ។ គ្រួសារយើងទាំងមូល កំពុងស្ថិតក្នុងកណ្តាប់ដៃឯងហើយ​»

«បងថ្លៃ!» លីដេ ស្ទុះទៅក្ដោបដៃ ម៉ាលីយ៉ា រួចងាកទៅសម្លឹង សូហ្វៀ «បងកុំបង្ខំបងម៉ាលីយ៉ា! បងដឹងទេថា៣ខែនេះ បងម៉ាលីយ៉ារងទុក្ខប៉ុណ្ណា? បងតុនឥឡូវលែងដូចមុនហើយ គេក្លាយជាបិសាច​ហើយ។ បើបងម៉ាលីយ៉ាទៅ គេច្បាស់ជាធ្វើបាបចិត្តបងស្រីមិនខាន។ បងម៉ាលីយ៉ា… កុំទៅអីណា៎! ច្រើនណាស់ ពួកយើងនាំគ្នាទៅនៅស្រុកខ្មែរវិញក៏បានដែរ។»

ម៉ាលីយ៉ា សម្លឹងមើលមុខប្អូនស្រីដែលកំពុងយំ សម្លឹងមើលបងប្រុសដែលកំពុងអង្គុយអស់សង្ឃឹម​(ម៊ីកលួចដៀងភ្នែកមើលប្រតិកម្មប្អូន) និងសម្លឹងមើលបងថ្លៃដែលកំពុងអង្វរ។ បេះដូងរបស់នាងឈឺចាប់។ ពួកគេ​ទាំងនេះម៉េចនឹងសមចុះចាញ់លើសមរភូមិញូយ៉កឆាប់ម្ល៉េះ?

នាងដឹងច្បាស់ថា តុនហៅនាងទៅ ដើម្បីទារការប្រាក់ពីការឈឺចាប់ដែលនាងបានផ្តល់ឱ្យគេកាលពី៣ខែមុន។ គេនឹងសើចចំអកនាង… គេនឹងធ្វើឱ្យនាងអាម៉ាស់។

ប៉ុន្តែ… អ្នកទាំងនេះជាគ្រួសាររបស់នាង។

«នៅហ្នាសូហ្វៀ? ម្នាក់ហ្នឹងឱ្យខ្ញុំទៅជួបនៅហ្នា៎»

សូហ្វៀប្រញាប់និយាយទាំងរលីងរលោងដោយអំណរ៖

«នៅ Penthouse ជាន់ទី ៩០… យប់នេះ!»

ម៉ាលីយ៉ាដកដង្ហើមធំ រួចក្រោកឈរឡើង។ ទឹកមុខរបស់នាងប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ និងទន់ភ្លន់ក្នុងពេលតែមួយ។

«កុំយំអី លីដេ…រឿងនឹងមិនអីទេ»

នាងងាកទៅរក ម៊ីក និង សូហ្វៀ៖

«បងម៊ីក… បងថ្លៃ… កុំបារម្ភអី ខ្ញុំនឹងទៅ»

«ម៉ាលីយ៉ា…»

ម៊ីកហៅតិចៗ (ក្នុងចិត្តលួចញញឹមសរសើរថាល្បិចរបស់តុនពិតជាបានផលមែន)។

«គាត់គ្រាន់តែជាអតីតប្តីខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ» ម៉ាលីយ៉ា ញញឹមសោកសៅ «ទោះជាគាត់ក្លាយជាបិសាច ក៏គាត់នៅតែជា ហ្សាងជី។ ខ្ញុំជាអ្នកសាងបញ្ហា… ខ្ញុំត្រូវតែជាអ្នកបញ្ចប់វា។ យប់នេះ… ខ្ញុំនឹងទៅយកក្រុមហ៊ុនបងម៊ីកត្រឡប់មកវិញ។»

………………………………………….

(សុំរៀបរាប់បែបបុរសទីមួយហើយណា៎)

…នៅជាន់ទី ៩០ នៃអគារ Zhang Group, New York

ញូវយ៉ក… ទីក្រុងនៃបិសាចនិងទេវតា

ខ្ញុំឈរនៅជាន់ទី៩០នៃអគារ Zhang Tower

នៅខាងក្រៅ ព្យុះព្រិលកំពុងបោកបក់ តែវាមិនត្រជាក់ស្មើនឹងបេះដូងខ្ញុំទេ។ ក្នុងដៃខ្ញុំ កែវស្រាវីស្គីដែលទឹកកករលាយអស់ទៅហើយ ត្រូវបានខ្ញុំក្តាប់ណែនស្ទើរតែអាចប្រេះបែកបានបើវាមិនមែនជាគុណភាពគ្រីស្តាល់អ៊ីតាលី។

ពីលើទីក្រុងនេះ នៅយប់នេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាជាកំពូលអ្នកសោយរាជ្យ។

ខ្ញុំអាចកែប្រែជោគវាសនាមនុស្សដោយគ្រាន់តែហត្ថលេខាមួយ។ ប៉ុន្តែ… គ្មានអ្នកណាដឹងឡើយថា ព្រះអង្គម្ចាស់សេះសម្នាក់នេះ កំពុងតែដាច់បាយ ដាច់ទឹក និងដាច់ខ្យល់ក្រអូបៗ​អស់រយៈពេល ៣ ខែមកហើយ។

«ទីង!» សំឡេងជណ្តើរយន្តឯកជន បន្លឺឡើងកាត់ផ្តាច់ភាពស្ងាត់ជ្រងំនៃ បេះដូងខ្ញុំ។

…អាសរីរាង្គក្បាលរឹងមួយនៅខាងខាងក្រោម​នេះ វាឮតែសូរជណ្តើរ​«គេមកហើយ»ក៏វាហ៊ានលោត​ភ្ញោច​កម្រើក​មួយចង្វាក់នឹងគេបានដែរ។

ស្គាល់ម្ចាស់ថ្នមថែឯងណាស់អាគ្រាវ!

ខ្ញុំគិតហើយ​ មិនងាកទៅភ្លាមទេ។

ខ្ញុំចង់ធ្វើស្ងាត់​ស្រូបយក ក្លិន នោះសិន។ ….ក្លិនផ្កាម្លិះស្រាលៗ លាយឡំជាមួយក្លិនកាយកិន្នរីដែលខ្ញុំធ្លាប់តែទុកចិត្ត​ ដេក​កប់មុខឱបនាង​រាល់យប់… ជាគន្ធាដែលជ្រាបចូលមកដល់សួតខ្ញុំ លឿន​ជាងខ្យល់ដង្ហើមទៅទៀត។

ខ្ញុំបង្វិលកែវស្រា រួចងាកទៅយឺតៗ។

នាងឈរនៅទីនោះ។ ម៉ាលីយ៉ា…..

 រ៉ូបពណ៌ខ្មៅរឹបរាង បង្ហាញរាងកាយដែលស្គមជាងមុន។ ផ្ទៃមុខនាងស្លេកដូចក្រដាស តែភ្នែកនាង… ភ្នែកពណ៌ត្នោតនោះ នៅតែមានឥទ្ធិពលធ្វើឱ្យខ្ញុំចង់តែលុតជង្គង់។

អតីតប្រពន្ធម្នាក់នេះ នាងមើលមកខ្ញុំដោយភាពអង្វករនិងភ័យខ្លាច។

ល្អហើយ! ខ្ញុំចង់ឱ្យនាងខ្លាច។ ខ្ញុំចង់ឱ្យនាងដឹងថា បុរសដែលនាងរត់ចោល ពេលគ្នាកំពុងដេកមមើរលើគ្រែ ពេលនេះក្លាយជាអ្វី?

«មកដល់ហើយហ្អេ៎…ប្លុកជឺ​ល្បី​?​»

សំឡេងខ្ញុំប្រហែលជាបន្លឺបានដូចចិត្ត ធ្ងន់ និងកកិត ស្អក ដូចជាដែកច្រែះ។

ខ្ញុំដើរមួយៗទៅរកនាង ក្នុងដំណើរជាស្តេចបារ ស្តេចសត្វសាហាវកំពុងស្រេកឃ្លាន​សំដៅទៅរក​ចំណី​។

«ឬក៏ត្រូវហៅថា… ទំនិញដោះដូរ ដែលបងប្រុសនាងបញ្ជូនមកប៉ះប៉ូវបំណុល?​»

បបូរមាត់គេរលើបហើយញ័រគ្មានពាក្យសម្តីមកតបនឹងវាចាខ្ញុំដែលថាឱ្យមុតដូចកាំបិតនោះទេ។

ខ្ញុំមិនឮគេតប ហើយយើងមកដល់ប្រមាណ​មួយជំហ៊ានទៀតពីគ្នា។ ខ្ញុំលើកចិញ្ចើមម្ខាង ជាសញ្ញា​ថា​រង់ចាំស្តាប់នាង​ម្តង «មិនមែនមកគទេ» ។

«ខ្ញុំមកហើយ…» សំឡេងនាងខ្សោយ «កុំធ្វីអីបងម៊ីកទៀត…»

ខ្ញុំងាកឆ្វេងស្តាំសើចឡូឡាកុហកបេះដូងខ្លួនឯងដែលនឹកគេស្ទើរឆ្កួតទៅហើយ។

«ហាសហា​! អូចឹង? ធ្វើអីអាម៊ីក? ធ្វើអីទៅ?»

«ខ្ញុំព្រមទាំងអស់? ថាឱ្យខ្ញុំម៉េចក៏បាន!» នាង​​និយាយកាត់ពីលើសំណើចចំអកដូចឆ្កួត​របស់ខ្ញុំដោយទម្លាក់ភ្នែក​សម្លឹងចុះក្រោម។ ខ្ញុំលែងសើចបានព្រោះរោមភ្នែកវែងៗនោះផ្តើមទទឹកសើម។

ខ្ញុំកំពុងគិតថា​ប្អូនស្រីនាងមាន​សំណើមខ្លះទេពេលមកក្បែរគ្នា​របៀបនេះ នាងនឹករឿងយើងដែរទេ​? បងនាង​ប្រាប់ថា នាងដេកយំ ?​ នាងដឹងកំហុសដែលចុះចោលប្តីដែរទេ?​

ចិត្ត​ខ្ញុំវិញ នឹកដល់ព្រឹកមួយនោះ គឺគ្មានទេ​ភាពរីករាយ មានតែការឈឺចាប់។

ខ្ញុំដើរចូលទៅកៀកនាង រហូតដល់ចុងដង្ហើមខ្ញុំបុកប៉ះមុខនាង។

«តាមពិត​យើងនេះចិត្តល្អណាស់យ៉ាយ៉ា​ស្វីតស្ហូ!  ៣ខែមុន លក់ប្តីតម្លៃ១០លានដុល្លារ ដើម្បីទៅរស់នៅសប្បាយសោយសុខ  ថ្ងៃនេះសុខចិត្តយកខ្លួនមកលក់ម្តង ដើម្បីជួយក្រុមហ៊ុនបងប្រុស? អស់អីលក់? សួរមួយ ម៉ាលីយ៉ា… តើក្នុងភ្នែកយើង​ អាតុននេះជាស្អីគេ? ជាធនាគារ? ឬជា…មនុស្ស​ទិញការបម្រើផ្លូវភេទ?»

«ខ្ញុំថោកទាប…និយាយម៉េចនិយាយទៅ» នាងឆ្លើយជាមួយទឹកភ្នែកមួយតំណក់ទៀតរបូតស្រក់ចុះ «គិតម៉េចក៏បាន… ឱ្យតែខ្លួនពេញចិត្ត។»

ខ្ញុំខាំមាត់។ មនុស្ស​ធ្លាប់ហៅខ្ញុំថា«ប្តីសម្លាញ់» ពេលនេះប្តូរមកដូច«សម្បើមឫក​ម៉េះ?»

«គ្មានថ្ងៃពេញចិត្តទេ!» ខ្ញុំស្រែកគ្រហឹមព្រោះការអត់ធ្មត់របស់ខ្ញុំដាច់ភឹងហើយ​ ដៃខ្ញុំគ្រវែងកែវស្រា​ទៅបែកខ្ទេចនៅជញ្ជាំងកញ្ចក់ជ្រុះធ្លាក់ខ្ចាយ​។

ដៃខ្ញុំក្របួចចង្កានាង បង្ខំឱ្យនាងងើយមកមើលភ្លើងនឹកនានៅក្នុងភ្នែកខ្ញុំ។

«មាន​ដឹងអត់ថា ខ្ញុំរស់យ៉ាងម៉េច៣ខែនេះ! អ្ហះអាតីតប្រពន្ធ? ខ្ញុំផឹកស្រាជំនួសទឹក! ខ្ញុំឃើញមុខនាងគ្រប់កន្លែង! ខ្ញុំស្រែកហៅឈ្មោះនាងរាល់យប់ដូចមនុស្សឆ្កួត! ហើយនាង… នាងហ៊ានដើរចូលមកកន្លែងនេះ ហើយនិយាយរឿងរកស៊ីជាមួយខ្ញុំ?»

ខ្ញុំរុញនាងទៅក្រោយ។ ជើងនាងទន់ ដួលទៅលើផ្ទាំងជញ្ជាំងកញ្ចក់ដ៏ត្រជាក់នាងរដូវWinter។ ផ្ទៃមេឃញូវយ៉កនៅពីក្រោយនាង ដូចជាផ្ទាំងគំនូរនៃសេចក្តីវិនាស។

 «ចៃដន្យយប់នេះ ខ្ញុំមិនចង់និយាយពីជំនួញដោះដូរស្អីទេ ខ្ញុំនិយាយរឿង បំណុលម៉ាលីយា​!»

ដោយមិនចាំការអនុញ្ញាត  ខ្ញុំឱនចុះទៅបំបិទមាត់នាង…..តែនេះ មិនមែនជាការថើបទេ ជាការ ខាំ​…. ខ្ញុំខាំបបូរមាត់នាង ជញ្ជក់យកដង្ហើមនាង ដូចជាមនុស្សលង់ទឹកដែលត្រូវការខ្យល់ដក។

 រសជាតិឈាមតិចៗ… រសជាតិទឹកភ្នែក…សំណោកនាងយំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំកាន់តែឆ្កួត។

ដៃនាងវាយទ្រូងខ្ញុំ រុញស្មាខ្ញុំ….. នាងឈឺ…..ខ្ញុំដឹង។ តែមួយសន្ទុះក្រោយមក… ដៃនោះក៏ប្តូរមកឱប​កខ្ញុំវិញ។ ក្រចកនាងខ្ញាំសក់ខ្ញុំ។

ស្នេហា​របស់នាង​ដែលខំ​ធ្វើពុតលាក់បាំង ទប់លែងជាប់ហើយ នាងតបតជាមួយសំឡេងបេះដូង​ខ្ញុំហើយ​… នាងក៏នឹកខ្ញុំ….ហើយពេលនេះ  នាងក៏កំពុងតែឆេះក្នុងគំនុំនឹកនាដូចខ្ញុំដែរ…..គឺពេញបន្ទុកតែម្តង។

«ឆ្វោក!» ខ្ញុំគ្មានពេលទៅរកមើលរូតអាវនាងឡើយ ដៃទាំងពីររបស់ខ្ញុំចាប់ហែករ៉ូបខ្មៅរបស់នាងដាច់ចេញពីគ្នាតែម្តង​។

សំឡេងក្រណាត់រហែក គឺជាតន្ត្រីដ៏ពីរោះបំផុតមួយអម​រាងកាយខ្ចីល្វក់របស់នាង បង្ហាញនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។ ភាពត្រជាក់ស្រេងនៃផ្ទាំងកញ្ចក់ខាងក្រៅ ប៉ះនឹងខ្នងនាង ធ្វើឱ្យម៉ាលីយ៉ា​ងើយ ក ថ្ងូរ​។ សុដន់នាងឡើងរឹង… តួខ្លួននាងកំពុងញាប់ញ័រ។

«បងតុន… ត្រជាក់…»

ពាក្យថា «បងតុន» នោះ សម្លាប់ស្រមោល​ «អគ្គនាយកហ្សាង» ចោលបានសូន្យទៅភ្លាមៗ។ នៅសល់តែ «ប្តី» ដែលស្រេកឃ្លានអូនដូចសត្វព្រៃ។

«ត្រជាក់ហ្មែន​? ចាំបងដុតអូនឱ្យខ្លោច!»

ខ្ញុំលើកនាងបីឡើងតែមិនយកនាងទៅគ្រែទេ ខ្ញុំដាក់នាងទៅលើសាឡុងស្បែកនៅក្បែរកញ្ចក់នេះ​បង្កើយ….. ខ្ញុំចង់ឱ្យនាងមើលឃើញពន្លឺភ្លើងទីក្រុង ពេលដែលខ្ញុំកាន់កាប់ជីវិត​របស់​នាង។ ខ្ញុំដោះ​ខ្សែក្រវាត់​ចេញហើយ​ រូតខោចុះ ដោយភ្នែក​នៅខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅចំណុចកណ្តាលរបស់នាង… ផ្កាដែលខ្ញុំខានស្រោចទឹក៩០ថ្ងៃពេលនេះពិតជាសើមជោក…ប្រពន្ធខ្ញុំបាន​ត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ហើយឱ្យខ្ញុំចូលទៅឆែកនាង។

ខ្ញុំសម្លឹងភ្នែកនាងទាំងសងខាងដែលពេលនេះស្រទន់មើលមកខ្ញុំពោរពេញដោយការអង្វរករ និង តណ្ហា។

 «អ្ហឹក…!»

យ៉ាយ៉ាត្រូវភ្លាត់មាត់ស្រែកមួយទំហឹង ពេលដែលខ្ញុំរុញខ្លួនចូលទៅជ្រៅខាងក្នុងរបស់នាងដោយកំរោល។ ខ្ញុំមិនមានភាពទន់ភ្លន់ទេ។

 ខ្ញុំបុកបញ្ចូលទៅជ្រៅ… ជ្រៅបំផុត… ដើម្បីឱ្យនាងដឹងថា នាងមិនអាចគេចពីខ្ញុំបានទៀតឡើយ​។

«អូនជារបស់អ្នកណា?​» ខ្ញុំសួរទាំងដង្ហើមហត់គឃូស។ ខ្ញុំចាប់ដៃនាងទាំងពីរសង្កត់ជាប់នឹងសាឡុង។

«អ្ហឺ… របស់បង… របស់បងតុន…»

ចម្លើយនេះជាប្រេងចាក់លើភ្លើង។ ខ្ញុំលែងគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបានហើយ។ ខ្ញុំវាយលុកនាងដូចព្យុះសង្ឃរា។ បន្ទប់ Penthouse ដែលស្ងាត់ជ្រងំ ប្រែជាសមរភូមិសាច់ និងញើស។ សំឡេងសាច់ប៉ះសាច់ លាន់ឮកងរំពង។ នាងពត់ខ្លួនកោងដូចធ្នូ ទទួលយកគ្រប់កម្លាំងបុករបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំខាំស្មានាង ខ្ញុំថើបញក់ញីដើមទ្រូងនាង។ ខ្ញុំចង់បន្សល់ទុកស្នាមគ្រប់កន្លែង… ជាត្រាបញ្ជាក់កម្មសិទ្ធិ។

«ហាមទៅចោលបងទៀត…» ខ្ញុំថ្ងូរដាក់ត្រចៀកនាង ទាំងចង្កេះនៅតែធ្វើការមិនឈប់ «បើអូនទៅទៀត… បងនឹងដុតពិភពលោកនេះចោល!​»

«អូនមិនទៅទេ… អ្ហាស… បងតុន… ស្រលាញ់បង…!​»

ពាក្យថាស្រលាញ់ បានធ្វើឱ្យខ្ញុំផ្ទុះ។ ខ្ញុំឱប​នាងណែន… ណែនរហូតដល់ខ្លាចឆ្អឹងនាងបាក់។ ខ្ញុំបញ្ចេញគ្រប់យ៉ាងចូលទៅក្នុងខ្លួននាង… បញ្ចូលទាំងក្តីស្រលាញ់ ទាំងគំនុំ ទាំងជីវិតរបស់ខ្ញុំ ឱ្យទៅជាផ្នែកមួយរបស់នាង។

ភាពស្ងប់ស្ងាត់ត្រឡប់មកវិញ។ មានតែសំឡេងដង្ហើមយើងទាំងពីរ។ ខ្ញុំដេកសង្កត់លើនាង។ មុខ​ខ្ញុំកប់នៅចន្លោះកនិងស្មារបស់នាង។ ដៃនាងអង្អែលសក់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំដឹងថាខ្លួនឯងកំពុងយំ។ អធិរាជហ្សាងជី… កំពុងយំដូចកូនក្មេងលើទ្រូងប្រពន្ធរបស់គេ។

«បងតុន…» នាងខ្សឹបតិចៗ «បងម៊ីក…»

ខ្ញុំងើបមុខមើលនាង។ ជូតទឹកភ្នែកឱ្យនាងរួចសើចតិចៗ។

«គ្មានក្រុមហ៊ុនក្ស័យធនទេ បងបោកអូន»

នាងគាំង។ រាងកាយនាងរឹង។ នាងសម្លឹងខ្ញុំទាំងមិនជឿ។

«បោក?​»

ខ្ញុំញញឹម… ជាស្នាមញញឹមរបស់ម្ចាស់ជ័យជម្នះ។

«ត្រូវហើយ បើមិនប្រើវិធីនេះ អូនព្រមមកឱ្យបងចាប់ទេ? ៣ ខែនេះ… បងម៊ីក គឺជាភ្នែកច្រមុះរបស់​បង គាត់ជាអ្នកថតរូបអូនផ្ញើឱ្យបងរាល់ថ្ងៃ។ អូនគិតថាអូនរត់រួច? តាមពិតអូននៅក្នុងកណ្តាប់ដៃបងតាំងពីថ្ងៃដំបូង។»

នាងបើកភ្នែកធំៗ។ ដៃនាងលើកមកវាយទ្រូងខ្ញុំ៖

«មនុស្សអាក្រក់! បងឯង… បងឯងធ្វើបាបចិត្តអូន!»

ខ្ញុំចាប់ដៃនាងមកថើប។

«បងអាក្រក់ជាងហ្នឹងទៅទៀត ម៉ាលីយ៉ា» ខ្ញុំសម្លឹងនាងយ៉ាងជ្រៅ «ចាប់ពីពេលនេះទៅ… អូនជា អ្នកទោស របស់បង។ កិច្ចសន្យាលែងលះនោះ បងដុតចោលតាំងពីថ្ងៃដំបូង។ អូននៅតែជាប្រពន្ធបង… ហើយអូនគ្មានសិទ្ធិដើរចេញពីបន្ទប់នេះ បើគ្មានបងអនុញ្ញាត!​»

នាងសម្លឹងខ្ញុំ។ មិនមែនដោយការខឹងទេ… តែដោយការធូរស្បើយ។ នាងដឹងថា នាងមិនបាច់រត់ លាក់ខ្លួន និងលះបង់ទៀតទេ។ នាងទាញកខ្ញុំចុះទៅរកនាង។

«អូនសុខចិត្ត…» នាងខ្សឹបលើមាត់ខ្ញុំ «ដាក់គុកអូនចុះ អធិរាជបិសាច អូនលែងចង់បានសេរីភាពហើយ… អូនចង់បានតែបង»

ខ្ញុំញញឹម។ ខ្ញុំឱនទៅថើបនាងម្តងទៀត។ នេះហើយជាជ័យជម្នះពិតប្រាកដរបស់ ហ្សាងជី។ មិនមែនលុយ។ មិនមែនអំណាច គឺគេ…..ម៉ាលីយ៉ាប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំ។

….ពន្លឺថ្ងៃទន់ៗជះចូលមកក្នុងបន្ទប់Penthouse។ ខ្ញុំបើកភ្នែកឡើង។ ដៃខ្ញុំលូកទៅរកមនុស្សក្បែរខ្លួនតាមទម្លាប់… តែប៉ះបានត្រឹមតែភាពទទេ និងកំដៅឧណ្ហៗដែលបន្សល់ទុកនៅលើពូក។

បេះដូងខ្ញុំកន្ត្រាក់មួយវិនាទី។

«នាងទៅទៀតហើយ?» ការភ័យខ្លាចដែលកប់ជ្រៅរយៈពេល៣ខែ ស្ទុះមកគ្របដណ្តប់ខួរក្បាលខ្ញុំភ្លាម។ ខ្ញុំស្ទុះក្រោកអង្គុយ ត្រៀមនឹងស្រែកហៅ ខេន។

«ឈូ…» សំឡេងទឹកធ្លាក់ចេញពីក្បាលរ៉ូប៊ីណេក្នុងបន្ទប់ទឹក បានជួយសង្គ្រោះសតិរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំដកដង្ហើមធំ។ នាងមិនបានទៅណាទេ។ នាងនៅទីនេះ… ក្នុងទ្រុងមាសរបស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំចុះពីគ្រែទាំងខ្លួនទទេស្អាត ដើរសំដៅទៅបន្ទប់ទឹក។ ទ្វារកញ្ចក់ស្រអាប់ដោយសារចំហាយទឹកក្តៅ។ ខ្ញុំរុញទ្វារចូលទៅថ្នមៗ។

នៅក្រោមដំណក់ទឹកផ្កាឈូក… ម៉ាលីយ៉ាកំពុងឈរ។ នាងឈរផ្អែកទៅនឹងជញ្ជាំងក្បឿងម៉ាប ភ្នែកបិទព្រឹមៗ ទុកឱ្យទឹកក្តៅហូរស្រោចលើរាងកាយ។ សក់សើមរបស់នាងជោកជាប់នឹងខ្នង។ រូបភាពនេះ… ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញដល់គ្រាមួយនៅភ្នំពេញ។ ពេលនោះ នាងស្រវឹងជោកជាំ ហើយខ្ញុំជាអ្នកអូសនាងចូលទៅងូតទឹកឱ្យ។ ពេលនោះ ខ្ញុំត្រូវទប់ចិត្តស្ទើរឆ្កួតព្រោះមិនចង់ឆ្លៀតឱកាស។ តែពេលនេះ… ខ្ញុំមិនចាំបាច់ទប់ចិត្តទៀតទេ។

ខ្ញុំដើរចូលទៅក្នុងកន្លែងងូតទឹក។ នាងភ្ញាក់ព្រើត ងាកមកមើលខ្ញុំ។ មុខនាងក្រហមងាំង មិនដឹងព្រោះចំហាយទឹក ឬព្រោះអៀនខ្មាស់នឹងរឿងកាលពីយប់មិញ។

«បងតុន…» នាងឧទានតិចៗ ដៃនាងលើកមកបិទបាំងដើមទ្រូង «ចូលមកធ្វើអី? អូនកំពុងងូតទឹក…»

«ងូតទឹកម្នាក់ឯង ដុះស្បែកមិនបាន​ស្អាតទេ។» ខ្ញុំញញឹមខូច រួចដើរចូលទៅឱប​នាងពីក្រោយ​។ ដើមទ្រូងខ្ញុំផ្ទាប់នឹងខ្នងសើមៗរបស់នាង។ ដៃទាំងពីររបស់ខ្ញុំ រុំព័ទ្ធចង្កេះនាង ហើយដាក់ដៃលើពោះរាបស្មើររបស់នាង។

«ចាំកាលអូនស្រវឹងនៅភ្នំពេញទេ?​» ខ្ញុំខ្សឹបដាក់ត្រចៀកនាង ព្រមទាំងថើបតិចៗនៅគល់ក «ពេលនោះ អូនរើបម្រះដូចកូនឆ្មា។ តែព្រឹកនេះ… អូនស្លូតដូចកូនចៀម។»

«ព្រោះ… ព្រោះយប់មិញបងធ្វើបាបអូនខ្លាំងពេក!​» នាងតវ៉ាទាំងសំឡេងញ័រ «មើលចុះ… ពេញខ្លួនអស់ហើយ។»

ខ្ញុំសម្លឹងមើលស្បែកសខ្ចីរបស់នាង។ នៅលើកញ្ចឹងក នៅលើស្មា និងដើមទ្រូង… ពោរពេញទៅដោយស្នាមជាំក្រហមៗជាច្រើនកន្លែង។ ជាស្នាដៃរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ពេញចិត្តយ៉ាងចម្លែក។ វាដូចជាត្រាដែលប្រាប់ពិភពលោកថា «ស្រីម្នាក់នេះមានម្ចាស់ហើយ»។

«ឈឺទេ?​» ខ្ញុំសួរតិចៗ ដៃខ្ញុំដុសសាប៊ូថ្នមៗលើស្នាមទាំងនោះ។

«ឈឺ…» នាងងក់ក្បាល «តែ… អូនចូលចិត្ត​»

ចម្លើយរបស់នាង ធ្វើឱ្យឈាមក្នុងខ្លួនខ្ញុំពុះកញ្ជ្រោលម្តងទៀត។ ខ្ញុំបង្វិលខ្លួននាងឱ្យបែរមកសម្លឹង​មុខខ្ញុំ។ ទឹកផ្កាឈូកហូរស្រោចលើពួកយើងទាំងពីរ។ ដៃខ្ញុំអង្អែលផ្ទៃមុខនាង បណ្តេញចុះមកដល់បបូរមាត់ដែលហើមតិចៗព្រោះការថើប។

«ម៉ាលីយ៉ា…» ខ្ញុំសម្លឹងភ្នែកនាង «កាលពីមុន បងងូតទឹកឱ្យអូនក្នុងនាមជាអ្នកមើលថែ តែថ្ងៃនេះ… បងនឹងងូតទឹកឱ្យអូន ក្នុងនាម​ជា​ប្តី​»

ខ្ញុំលើកនាងពួយដាក់លើធុងទឹក (Vanity Counter) ដ៏ត្រជាក់។ ជើងនាងកន្ធែកចេញដោយស្វ័យប្រវត្តិ គៀវចង្កេះខ្ញុំ។

«បងតុន… ព្រឹកហើយណា៎…» នាងប្រឹងហាម តែដៃនាងកំពុងសិតសក់សើមរបស់ខ្ញុំ។

«ព្រឹកក៏ដោយ… សម្រាប់បង អូនគឺជាអាហារដែលបងញ៉ាំមិនចេះឆ្អែត។»

ខ្ញុំឱនចុះទៅបឺតជញ្ជក់ដំណក់ទឹកដែលជាប់នៅលើចុងទ្រូងរបស់នាង។ នាងងើយក ថ្ងូរក្នុងបំពង់ក​។ សំឡេងនោះ លាយឡំជាមួយសំឡេងទឹកហូរ… គឺជាតន្ត្រីដែលខ្ញុំចង់ស្តាប់មួយជីវិត។

នៅក្នុងបន្ទប់ទឹកដែលមានតែចំហាយទឹក និងក្លិនសាប៊ូក្រអូប… ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមមេរៀនស្នេហាទីពីរ​។ មិនមែនដោយកំហឹងដូចយប់មិញទេ តែដោយភាពរោលរាល និងការស្រេកឃ្លានដែលមិនចេះចប់។ ខ្ញុំចង់ឱ្យនាងចាំ… ចាំថាទោះបីជានាងទៅដល់ទីណាក្នុងលោកនេះ ក៏រាងកាយនាងនឹងនឹករលឹកតែការប៉ះពាល់របស់ខ្ញុំម្នាក់គត់។

ចប់ដោយបរិបូរណ៍

លីដេ ដែលអង្គុយក្បែរ បានក្តោបដៃបងស្រីជាប់ ព្យាយាមផ្តល់ភាពកក់ក្តៅ។

ម៉ាលីយ៉ាដកដង្ហើមធំ រួចងាកមកមើលប្អូនស្រី៖

 «លីដេ… ឯងគិតច្បាស់ហើយមែនទេ ដែលជូនបងទៅទាំងយប់បែបនេះ? ចុះតូរី(Tory) ប្តីឯង គេ​មិនថាអីទេ? ហើយចុះកូនឯង… អ្នកណាមើលកូន?»

លីដេគ្រវីក្បាល ដៃនៅតែអង្អែលខ្នងដៃបងស្រី៖

 «កុំខ្វល់ពីគ្រួសារខ្ញុំអី តូរីគាត់យល់… ហើយកូនមានអ្នកមើលថែ។ សំខាន់គឺបងឯងហ្នឹង! បងម៉ាលីយ៉ា…​បងឯងគិតច្បាស់ហើយហ្អេ៎ ដែលទៅរករូងខ្លាបែបនេះ? ទៅរកស្រីចាស់ស្តេចប្រកាន់វណ្ណៈ​នោះ ទៅធ្វើអី? គាត់ធ្លាប់តែមើលងាយបង គាត់មិនដែលចាត់ទុកបងជាមនុស្សទេ!»

ម៉ាលីយ៉ា ញញឹមល្វីងជូរចត់ ក្រសែភ្នែកនាងពោរពេញដោយការប្តេជ្ញាចិត្តដ៏ឈឺចាប់។

«បងដឹងថាគាត់ប្រកាន់វណ្ណៈ បងដឹងថាគាត់ស្អប់បង ប៉ុន្តែ… គាត់គឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ ដែល​អាចជួយតុនបាននៅពេលនេះ។ បងទៅ…គឺដើម្បីប្រាប់គាត់ថា បងព្រមចាកចេញ។ បងចង់ឱ្យគាត់ប្រគល់គ្រប់យ៉ាង… ប្រគល់អំណាច ប្រគល់ក្រុមហ៊ុនទាំងអស់ ទៅឱ្យបងតុនវិញ។ »

«តែបងនិងគាត់ស្រលាញ់គ្នា!​» លីដេ តវ៉ា។

«ស្នេហា… ចួនកាលមិនប្រាកដថា ទាល់តែនៅក្បែរគ្នាបានស្រលាញ់គ្នាពិតទេ លីដេ។ ស្នេហា… គឺ​ការឃើញមនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់បាន​ឈរនៅទីខ្ពស់បំផុតតាមដែលគេ​ចង់បាន។»

ម៉ាលីយ៉ា ខ្សឹបព្រោះអស់កម្លាំងហើយ​បិទភ្នែកស្រមៃដល់មុខប្តីដែលកំពុងដេកលក់ដោយសារថ្នាំសណ្តំ​។

ជំពូកទី២៩

អន្ទាក់នៅសិង្ហបុរី

នៅព្រលានយន្តហោះ Changi ប្រទេសសិង្ហបុរី ម៉ាលីយ៉ា និង លីដេ ស្ពាយកាបូបដែលមានតែខោ​អាវ​មួយបម្លាស់ ដើរចេញមកក្រៅដោយភាពនឿយហត់យឺតយ៉ាវអស់សង្ឃឹម​។

 ម៉ាលីយ៉ាមានបំណងទៅជួបលោកយាយហ្សាងដោយផ្ទាល់ ដើម្បីប្រាប់គាត់ថា នាងព្រមចាកចេញ សូមឱ្យតែគាត់យកតុន ត្រលប់ទៅកាន់អាណាចក្រជំនួញរបស់គេវិញ។

ពួកគេបានឡើងជិះតាក់ស៊ីមួយគ្រឿងដែលឈរចាំជាស្រេចនៅផ្លូវខាងមុខកាន់ស្លាកជាសណ្ឋាគារ​ដែលលីដេបានកក់។

ឡាន​បើកចេញបានបន្តិច ស្រាប់តែតៃកុងឡានចុចឡុកទ្វារ “ក្រឹប!” ហើយបើកបត់ចូលទៅផ្លូវវាង​ដ៏ស្ងាត់ជ្រងំមួយ។

«ពូ! ផ្លូវនេះមិនមែនទៅភូមិគ្រឹះហ្សាងទេ! ឈប់ឡាន!» លីដេស្រែក។ តៃកុងឡានមិនមាត់ បែរជារុញ​ហ្គែរលឿនជាងមុន។ ស្រាប់តែមានរថយន្ត Van ពណ៌សមួយគ្រឿងទៀត បើកមកស្កាត់ពីមុខ។ បុរស​មាឌធំៗពីរនាក់ស្ទុះមកកញ្ឆក់ទ្វារឡាន។ ពួកគេចាប់ទាញលីដេ ចេញទៅយ៉ាងកំរោល​។

«បងម៉ាលីយ៉ា! ជួយផង!» លីដេស្រែកយំ។

«លីដេ!​» ម៉ាលីយ៉ា ប្រឹងស្ទុះទៅជួយប្អូន តែត្រូវកន្រ្តាក់ទាញឃាត់ពីក្រោយយ៉ាងជាប់។

អាសន្នមកដល់ពិតប្រាកដមែន!

 ខណៈដែលម៉ាលីយ៉ាកំពុងជិតត្រូវគេចាប់អូសចូលឡានVanនោះដែរ… បែរជាលេចចេញមកនូវ​សន្ធឹករថយន្ត Mercedes ពណ៌ខ្មៅបីគ្រឿងបានបើកមកឡោមព័ទ្ធកន្លែងកើតហេតុ។ បុរសពាក់​អាវ​ធំជាច្រើននាក់លោតចុះមកដោយមានអាវុធក្នុងដៃដូចបានគ្រោងទុកជាជាងរឿង​ចៃដន្យ។

 ពួកគេទាំងនោះព្រួតវាយបណ្តេញក្រុមជនពាលនោះចេញភ្លាមៗ ​តែមិនបានដណ្តើមលីដេមកវិញទេ។

 ក្រុមជនពាលឃើញស្ថានភាពមិនស្រួល ក៏បើកឡានVanដែលមានលីដេ រត់គេចបាត់ទៅ។

«អ្នកនាងម៉ាលីយ៉ា! សូមអញ្ជើញឡើងឡាន!» មេអង្គរក្សនិយាយ។ ម៉ាលីយ៉ា ស្គាល់​ផ្លាកសញ្ញានៅ​លើអាវពួកគេ… គឺជារបស់ ត្រកូលហ្សាង។

ដោយភាពភ័យស្លន់ស្លោ ម៉ាលីយ៉ាស្រែកឡើងទាំងយំ៖

«លីដេៗៗៗ ប្អូនខ្ញុំគេចាប់ទៅហើយ!»

ពួកគេធ្វើជាស៊ីញ៉ូគ្នា​ប្រដេញទៅ តែមិនឃើញបានផលអ្វីទាំងអស់។ តួស្រីយើងនាងតក់ស្លុតជាខ្លាំង ផ្តើមចុចទូរសព្ទខលទៅបងម៊ីក​របស់នាង​ដោយក្តីភ័យភិតតក្កមា៖

«បងម៊ីក! ជួយផង! លីដេ ត្រូវគេចាប់ខ្លួនបាត់ហើយ! ឥឡូវមនុស្សរបស់លោកយាយកំពុងនាំអូនទៅភូមិគ្រឹះហ្សាង… បងប្រញាប់មកជួយពួកអូនផង!»

និយាយបានត្រឹមនេះ ក៏ត្រូវក្រុមអង្គរក្សរុញនាង​ឡើងរថយន្តតែម្តង។

មិនយូរប៉ុន្មានទេ ដូចយើងស្មាន​ ម៉ាលីយ៉ាត្រូវគេដឹកមកដល់ភូមិគ្រឹះហ្សាង​ហើយ នាំនាង​ទាំងបង្ខំ​ចូលមកក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវដ៏ធំមួយ។

អារម្មណ៍មួយយសែនបារម្ភពីប្អូនស្រី។ នាងគិតថា ប្រសិនបើលីដេរងគ្រោះ​ដោយប្រការណាមួយ នាងប្រាកដជាត្រូវស្តាយក្រោយអស់មួយជីវិតហើយ។

ចំណែកខ្លួនពេលនេះទៀតសោត ថាមិនបាន​ មិនអាចជួយអ្វីប្អូនបាន ថែមទាំងត្រូវលោកយាយស្តីបន្ទោស ឬឱ្យក្រុមដៃជើងគាតធ្វើបាបទៀតក៏មិនដឹង?

ចូលមកដល់បន្ទប់ធំ ទីទទួលភ្ញៀវដ៏បុរាណប្រណីត ដែល​ពេលនេះប្រែជាក្រៀមស្រពោនស្ងាត់ ​បើកភ្លើងមិនស្រឡះ​ សមណាស់ថា ​មានអ្វីមួយមិនប្រក្រតីបានកើតមានលើគ្រួសារនេះ ខណៈពេល​ដែល​នាង​និងហ្សាងជីអវត្តមាន ។

មិនបានគិតយូរឡើយ  ភ្លាមៗនោះ នាងក៏ត្រូវគេនាំបង្ហួសឡើង​ទៅដល់បន្ទប់ខាងលើទើបឃើញ​លោក​យាយកំពុងអង្គុយលើរទេះរុញ ទឹកមុខគាត់នៅតែមាំ តែមើលទៅចាស់ទ្រុឌទ្រោមជាងមុន។

«ម៉ាលីយ៉ា…» លោកយាយហៅ។

ជំនួយការរបស់គាត់ដើរមកខ្សឹប៖

«លោកជំទាវ…ពួកយើងស៊ើបដឹងហើយ ក្រុមដែលតាមចាប់ពួកគេ គឺជាមនុស្សរបស់ត្រកូល លី​!​»​

ម៉ាលីយ៉ា បើកភ្នែកធំៗ។ ស្រីទើបតែដឹងថា តាមការពិត លោកយាយហ្សាងមិនបាននៅពីក្រោយការបញ្ជាចាប់លីដេនោះទេ​  គឺគាត់ឱ្យក្រុមរបស់គាត់មកជួយនាងទាន់ពេល។

«លោកយាយ…លីដេ ប្អូនស្រីខ្ញុំ…»

«ខ្ញុំឱ្យគេតាមដានហើយ នាងមិនបាច់បារម្ភទេ! ទីនេះសិង្ហបុរី ពួកវាចង់កម្លាតែមិនហ៊ានធ្វើអ្វី​ផ្តាស​ឡើយ!» លោកយាយកាត់សម្តី រួចចង្អុលទៅឯកសារមួយដែលជំនួយការគាត់កំពុងបើកដាក់លើតុ​។

«ចុះហត្ថលេខាលើលិខិតលែងលះនេះទៅម៉ាលីយ៉ា​! ខ្ញុំនឹងប្រើអំណាចត្រកូលហ្សាង ទៅជួយប្អូនស្រីនាង ហើយបញ្ជូនទាំងពីរនាក់ទៅអាមេរិកវិញដោយសុវត្ថិភាព។»

ម៉ាលីយ៉ាស្រឡាំងកាំង។ សម្តីនេះបានន័យថា គាត់នឹងជួយនាងក៏ដូចជាលីដេ​ប្រសិនបើនាងបោះបង់ស្នេហា​បណ្តូលចិត្ត?  ការលែងលះ?

«ឯងទៅអាមរិក​ រស់នៅមានក្តីសុខជាមួយប្រុសៗ​ដែលចង់បានឯងទៅចុះ!»

សម្តីគាត់ធ្វើឱ្យនាងស្រក់ទឹកភ្នែក​ដែលខំទប់មកជាយូរ។ ស្នេហា​រវាងនាង​នឹងហ្សាងជី ដល់កម្រិត​នេះទៅហើយ នាងអាចទៅ​ចោលគេ​ហើយឱបប្រុសផ្សេងកើតដែរទេ។

មិនទាន់បានតបថាយ៉ាងណានៅឡើយស្រាប់តែ  ទ្វារបន្ទប់ធំរបើកមកក្នុងទាំងកំរោល​​។

វ៉ាណេស៊ា ដើរចូលមកជាមួយឫកពាក្រអឺតក្រទម អមដោយអង្គរក្សផ្ទាល់ខ្លួនរបស់នាង ដែលពេល​នេះគ្រប់គ្នា​ងាកទៅក្រោយខ្នង​ក្រុមនេះបានឃើញ​ពួកសន្តិសុខរបស់ភូមិគ្រឹះហ្សាងត្រូវបាន​បង្ក្រាប​រាបដោយមិនបាច់ផ្ទុះអាវុធ។

ស្ត្រីត្រកូលហ្សាងស្លេកមុខបន្តិចតែមិនប្តូរទឹកមុខច្រើនអ្វីឡើយ​ ទោះណាជាគាត់បានស្មានដឹងអំពី​​រឿងរ៉ាវដែលកំពុងវិវត្ត​ក្តី។

«ស្រីថោកទាបនេះមិនចេញទៅណារួចទាំងអស់!»

វ៉ាណេស៊ា ស្រែកដោយកំហឹង។

«អង្គុយសិនវ៉ាណេស៊ា​!​»

 «ទេ! ម៉េចក៏លោកយាយរារាំងផែនការរបស់ខ្ញុំ? ខ្ញុំសុំឱ្យមនុស្សលោកយាយប្រគល់នាងពេស្យានេះ​មកឱ្យខ្ញុំ!»

លោកយាយសម្លឹងមើល វ៉ាណេស៊ា ដោយកែវភ្នែកត្រជាក់ស្រេបរង់ចាំការបកស្រាយពន្យល់​ ដូច្នេះ​នាងត្រកូលីក៏និយាយដោយមិនញញើត៖

«ស្រីនេះនឹងទៅនៅលើគ្រែជាមួយពួកសេដ្ឋីអាមេរិកនោះសិន​បានបងតុនយល់ថា វាជាពេស្យាពិត​ៗ!​»

ម៉ាលីយ៉ា ឮកាលណារាងកាយត្រជាក់ស្រឹបហួសដល់ចុងដៃចុងជើង។ គិតយ៉ាងណាក៏មិននឹកស្មានថា វ៉ាណេស៊ា ពិសពុលដល់ថ្នាក់នេះទេ។

«ឮទេ!​» វ៉ាណេស៊ា ស្រែកដោយមិនអៀនខ្មាស់ហើយងាកមកសម្លឹងតួស្រីរបស់យើង​ «ទាល់តែធ្វើ​ឱ្យ​នាងនេះកខ្វក់ ទើបជាតិនេះហ្សាងជី អស់ចិត្ត! ហេតុអីលោកយាយមករារាំង? ក្រែងផ្ទះហ្សាង​ចង់​បំបែកពួកគេណាស់មិនមែនហ្អេ៎?»

លោកយាយទះដៃលើកៅអីរទេះរុញមួយទំហឹង៖

 «យើង ចង់បំបែកពួកគេមែន ព្រោះជាក្រឹត្យក្រមដើម្បីការពារអនាគតគ្រួសារហ្សាង! ប៉ុន្តែ… ត្រកូល​ហ្សាងមានសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ! ខ្ញុំ​មិន​ប្រើល្បិចថោកទាបដើម្បីបំផ្លាញកិត្តិយសស្ត្រីដូចគ្នាទេ។ ការធ្វើ​បែបនោះ មិនមែនជួយហ្សាងជីទេ តែជាការប្រមាថកិត្តិយសចៅប្រុសខ្ញុំ!»

វ៉ាណេស៊ា ខឹងឡើងស្លេកមុខនាងញាក់ចិញ្ចើម៖

«សេចក្តីថ្លៃថ្នូរ? បាន! បើលោកយាយមិនប្រឡាក់​ដៃក៏បាន  ខ្ញុំនឹងចាត់ការដោយខ្លួនឯង! បិទទ្វារ​!​»​

អង្គរក្សរបស់វ៉ាណេស៊ា បានចាក់សោបន្ទប់ជាប់។ ជំនួយការលោកយាយត្រូវគេទាញទៅក្រោយហើយ​​ក្របួចអស់។ ទោះណាជាគាត់មើលទៅមិនភ័យឬចាញ់សម្លុត​តែនាងនៅតែបារម្ភខ្លាំង។

ហ្សាងជីស្រលាញ់លោកយាយគេណាស់ គេដឹងដែរទេថាគាត់កំពុងស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់?

នាង​ឈាន​បែរក្រោយ​ហើយរារាំងពីមុខរទេះលោកយាយ៖

«កុំចូលមក! គាត់ចាស់ហើយឈឺទៀត! ពួកឯងឆាប់ចេញពីផ្ទះនេះ!»

វ៉ាណេស៊ាសើចដាក់ម៉ាលីយ៉ា៖

«ស្រីថោកទាប ពូជ​ក្ររហាម​នៅចង់មកចេញមុខមាត់ស្អីទៀត? បើថ្ងៃនេះយើងបញ្ចប់គាត់មែន ឯង​ស្មានថា​ហ្សាងជីដឹង? គេអាច…..អាចដឹងត្រឹមថា ឯងរត់ចោលគេ​ហើយមកដៀលត្មះលោកយាយគេដល់ឡើងឈាមស្ត្រូកស្លាប់!»

ឮកាលណា សម្ពាធ កំហឹង និងការតក់ស្លុតដែលឃើញខ្លួនឯងឈរខាងពស់វែកត្រកូលលី​ជា​យូរមក​ហើយ ឯហ្សាងជីជាមនុស្ស​ឆ្លាត​គេមិនដែល​លង់ស្រលាញ់ឬសូម្បីគិតជាមួយវ៉ា​ណេស៊ា​ ការនេះធ្វើឱ្យលោកយាយដែលមិនមានសុខភាពល្អស្រាប់ ចាប់ផ្តើមលេចចេញ​អាការៈចម្លែក។

«អ្ហឹក…!​» លោកយាយយកដៃខ្ទប់ក្បាលរបស់គាត់ ដោយការឈឺចាប់មួយដែលទប់មិនជាប់។

ភ្នែកគាត់ទាំងគូឡើងក្រហមធ្វើឱ្យម៉ាលីយ៉ាងាកមកសម្លឹងទាំងតក្កមា​ គាត់រេលខ្លួនដួល​ហើយសន្លប់​ធ្វើឱ្យនាងត្រូវស្ទុះទៅត្រកងដោយមិនដឹងខ្លួន។ ឈាមច្រមុះរបស់លោកយាយចាប់ផ្តើមហូរ សភាព​សន្លប់លើរទេះរុញនេះគឺ​អាការៈនៃជំងឺ​ដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាល (Stroke) ដោយសារសម្ពាធ​ឈាមបុកឡើងខ្ពស់ភ្លាមៗ។

«ជួយផង! វ៉ាណេស៊ាគាត់សន្លប់ហើយ! ហៅពេទ្យឱ្យលឿន!» ម៉ាលីយ៉ា ស្រែកយំឱបលោក​យាយ​។

វ៉ាណេស៊ា ឈប់មាត់កហើយ​ដើរមកកៀកឈរពិនិត្យ​មើល ដោយការពិចារណា​ល្អិតល្អន់ ស្រីត្រកូល​លី​ផ្តើមអង្អែលចង្ការិះរកជម្រើសថ្មី នៅពីលើអារម្មណ៍​ចលាចលរបស់ស្រីខ្មែរដែលមាន​​មេត្តាធម៌​ពេញខ្លួន។

«គ្មានពេទ្យណាអាចចូលមកក្នុងបន្ទប់នេះបានទេ…» វ៉ាណេស៊ា និយាយមួយៗ ធ្វើឱ្យម៉ាលីយ៉ាទ្រឹង​​លែងតក់ស្លុត។

«ហើយ….បើនាងចង់….ឱ្យយាយចាស់នេះរស់ នាងត្រូវតែព្រមតាមលក្ខខណ្ឌរបស់ខ្ញុំ!​»

ម៉ាលីយ៉ា ងើបមុខសម្លឹងមើលវ៉ាណេស៊ាទាំងកំហឹងនិងភាពទាល់ច្រក។

«ខ្ញុំទើបតែហៅប្រុសថ្មីរបស់នាង ឱ្យមក! មិនយូរទេ ប្រុសស្អាតរបស់ នាងនឹងមកដល់សិង្ហបុរី​ហើយ​​! នាងត្រូវចូលទៅក្នុងបន្ទប់ជាមួយ ថតរូបឱបថើប រ៉ូមែនទិក ហើយ…..ស៊ីញ៉េទទួលយកសែក​ប្រាក់១០លានដុល្លារ…..ជាលុយលែងលះ។ យើងបញ្ជូនព័ត៌មាននេះទៅឱ្យបងតុន… គេស្អប់នាង! រហូតដល់ចង់សម្លាប់នាង! …..»

ម៉ាលីយ៉ាពេលនេះមិនឃើញអ្វីទៀតទេ ជាមួយតំណក់ទឹកភ្នែក នាងស្រមៃឃើញតែប្រុសស្នេហ៏និងបណ្តាពាក្យពេចន៍ស្នេហាដែលមានមកជាមួយគ្នា។ សំឡេងស្រីត្រកូលលីលាន់មកបន្ថែម៖

«បើឯងព្រម…​ខ្ញុំនឹងហៅពេទ្យមកសង្គ្រោះយាយចាស់នេះ…..បានទាន់ពេលឬមិនទាន់ សម្រេចលើ​ឯង​!​»

ម៉ាលីយ៉ា សម្លឹងមើលលោកយាយដែលដង្ហើមចាប់ផ្តើមថយខ្សោយទៅៗ។ នាងត្រូវសម្រេចចិត្តក្នុងរយៈពេលតែត្រឹម​ប៉ុន្មានវិនាទី…។

នាងបែរបន់៖

«បងម៊ីក​ៗ មកឱ្យលឿនបងមីក!» ​

ជំពូកទី៣០៖

លិខិតលែងលះតម្លៃ១០លានដុល្លារ

ពន្លឺព្រះអាទិត្យពេលព្រឹកព្រលឹមនៃទីក្រុងភ្នំពេញ បានជះចូលមកក្នុងបន្ទប់ផេនហោស៍​ដ៏​ប្រណីត​។

 តុន បើកភ្នែកឡើងយឺតៗទាំងនៅស្ពឹកមុខព្រោះតែជាតិថ្នាំសណ្តំ​។ ដូចតែរាល់ដង ម្រាមដៃប្រុស​លូករាទៅរកភាពកក់ក្តៅដែលធ្លាប់តែនៅក្បែរខ្លួន… តែមិនឃើញនាង​ទេ។ អារម្មណ៍នេះ ពើបប្រទះតែភាពត្រជាក់ ឯកោ និងភួយ សាឡុងមិនមែនគ្រែ។

មិនឃើញនាងទេ!

 «ម៉ាលីយ៉ា?​» គេហៅទាំងសំឡេងស្អកហើយបើកភ្នែកព្រឹមៗ។

គ្មានសំឡេងឆ្លើយ។

 បន្ទប់ស្ងាត់ជ្រងំ….ទទេស្អាត។ តុន ស្ទុះក្រោកឡើងភ្លាម។

បេះដូងរបស់គេចាប់ផ្តើមលោតញាប់ដោយការភ័យខ្លាចមួយ…ពិភាល់ចម្លែកណាស់….. ខណៈដៃ​កំពុងតែញីថ្ងាស គេដឹងដោយខ្លួនឯងថា …..នេះជាការងោក​ងុយមួយ​ដែលមិនធ្លាប់មាន។

 រំពេចនោះ សំឡេងទូរសព្ទរបស់គេរោទិ៍ឡើង។ ដៀងទៅ…..ឃើញថាជាសារដែលផ្ញើមកពីលេខទូរសព្ទផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ លោកយាយ។

តុន ឈោងទៅចុចបើកមើលទាំងមិនស្ងប់ចិត្ត​។

 លិខិតលែងលះដែលមានហត្ថលេខារបស់ ម៉ាលីយ៉ា។

គេបើកភ្នែកធំៗច្បូតមុខ…ឯកសារពិឃាត លោតមកបង្ហាញ​នៅចំកណ្តាលអេក្រង់ អមដោយ​សារ​ជាអក្សរយ៉ាងខ្លី តែមុតដូចកាំបិត៖

 “ហ្សាងជី… ត្រលប់មកវិញ ហើយរៀបការជាមួយ វ៉ាណេស៊ា។ ស្រីខ្មែរដែលឯងស្រលាញ់ស្ទើរឆ្កួតនោះ បាន​មកសុំធ្វើសំបុត្រ​លែងលះរួចហើយ។ ១០លានដុល្លារអាចៅ!!! ១០លានលុយអាមេរិក​ ជាថ្នូរនឹងការចាកចេញនេះ​។ ឯងឃើញទេ… ស្នេហារបស់ឯង មានតម្លៃត្រឹមតែ ១០លានដុល្លារប៉ុណ្ណោះ។”

តុនគាំងខ្យល់ដង្ហើមបន្តិច ហាក់បីដូចជាពិភពលោក​នេះកំពុងកាត់ផ្តាច់គេ​ពីជីវិតពិត​ទៅក្នុងពីភពស្រមៃដ៏ខ្មៅងងឹតមួយ។

១០លានដុល្លារ?

ប្រុសជ្រួញចិញ្ចើម?

នាងលក់ខ្ញុំ… យក១០លានដុល្លារ? កុហក! គេសើចទាំងជូរចត់ហើយស្ទុះក្រោក​តាមរកប្រពន្ធ​ដោយស្រែកឮៗ…ម៉ាលីយ៉ាៗៗៗ

«ក្រឹប!​» ទ្វារបន្ទប់របើក។ ខេន ដើរចូលមកដោយទឹកមុខស្លេកស្លាំង។

«លោកប្រុស! ខ្ញុំសុំទោសដែលចូលមកដោយមិនមានការ​អនុញ្ញាត» ខេន ឱនក្បាលខណៈគេធ្វើដៃឱ្យនិយាយ…. «ធនាគារនៅអាមេរិកនិងស្វីស… ទើបតែផ្ញើសារមកអម្បាញ់មិញ។ គណនីទាំងអស់របស់លោកប្រុស ត្រូវបានបើកដំណើរការវិញហើយ!​»

តុនងាកមកមើលខេន ទាំងមិនយល់។

 «បើកវិញ? មានន័យថាម៉េច?»

«លោកយាយ… គាត់គ្រាន់តែសាកល្បងលោកប្រុសប៉ុណ្ណោះ!​» ខេននិយាយទាំងញ័រមាត់ «ការបង្កក​គណនី និងរឹបអូសទ្រព្យ គឺជាគម្រោងបិទភ្នែករយៈពេល៧ថ្ងៃ ដើម្បីមើលថាលោកប្រុសអាចរស់ដោយខ្លួនឯងបានទេ ហើយក៏ចង់សាកចិត្តអ្នកនាងម៉ាលីយ៉ាដែរ។ ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃទី៧… គ្រប់យ៉ាង​ត្រូវបានប្រគល់ជូនលោកប្រុសវិញ១០០% ហើយ!​»

តុនសើចក្នុងបំពង់ក។ ជាសំណើចដ៏សោកសៅ និងហួសចិត្តបំផុត។

«៧ ថ្ងៃ…» គេរអ៊ូ «យាយខ្ញុំសាកល្បង៧ថ្ងៃ… តែម៉ាលីយ៉ា ទ្រាំនៅជាមួយខ្ញុំបានត្រឹមតែ៣ថ្ងៃ ក៏រត់ចោលខ្ញុំ!»

«ខ្ញុំមិនជឿទេ! នាងមិនមែនមនុស្សបែបហ្នឹងទេ!» តុន ស្រែកគំហក «រកប្រពន្ធខ្ញុំមក!​»

ខេនដកដង្ហើមធំ រួចហុច IPad ឱ្យចៅហ្វាយ។

 «ខ្ញុំក៏មិនចង់ជឿដែរលោកប្រុស។ ប៉ុន្តែ…កងកម្លាំងរបស់យើងនៅសិង្ហបុរី បានរាយការណ៍មកថាអ្នកនាងម៉ាលីយ៉ា ទើបតែ Check-in ចូលសណ្ឋាគារដែលថ្លៃបំផុតនៅសិង្ហបុរីកាលពី២ម៉ោង​មុន​ ហើយ…» ខេនស្ទាក់ស្ទើរ «ហើយអតីតមិត្តភក្តិអ្នកមានរបស់នាងនៅអាមេរិក (ប៉ិដែលធ្លាប់តាមញ៉ែនាង) បានជិះ Private Jet ទៅដល់សិង្ហបុរីកាលពីយប់មិញ ដើម្បីទៅទទួលនាង»

គ្មានអ្នកណាដឹងទេថា តាមពិតសេដ្ឋីអ្នកមាននោះក៏ចាញ់បោកវ៉ាណេស៊ាដែរ ដោយសារវ៉ាណេស៊ាប្រើទូរសព្ទម៉ាលីយ៉ាផ្ញើសារទៅហៅគេមក។

តុនក្រហមភ្នែកសើចដូចកំពុងឆ្កួតសម្លឹង​រូបភាពភរិយា​នៅលើ IPad ចាកចេញពីកម្ពុជា។ រូបភាព​នាង​ដើរចូលសណ្ឋាគារ ហើយប៉ុន្មាន​នាទីក្រោយមក​សេដ្ឋីអាមេរិកនោះមកបង្ហាញវត្តមាន​ដែរ​។

«ផាំង!!!» iPad ត្រូវតុនគប់ខ្ទាតបែកខ្ទេចទៅនឹងជញ្ជាំង។

ជំពូកទី៣១៖

សិង្ហឈាមត្រជាក់ និង គំនុំស្នេហា

ភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏គួរឱ្យខ្លាចបានគ្របដណ្តប់ពេញបន្ទប់។ តុន ឈរឱន​មុខ ស្មានៅតែញ័រ។ បេះដូង​ដែលធ្លាប់តែលោតញាប់ព្រោះក្តីស្រលាញ់ ពេលនេះហាក់ដូចជាកំពុងត្រូវគេយកទឹកកកមកចាក់​ស្រោចពីលើ។

ការឈឺចាប់ដែលបាត់បង់នាង រួមផ្សំនឹងការអាម៉ាស់ដែលត្រូវនាងក្បត់ បានរុញច្រានព្រំដែនសីលធម៌​របស់ហ្សាងជី ឱ្យធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពខ្មៅងងឹត។

បន្ទាប់ពីការខលទៅមិនចូលទាក់ទងមិនបាន……គ្រប់យ៉ាងវិវត្តិពីការ​ជឿគ្នា​មកជា……ប្រចណ្ឌងងឹតមុខ។

«យើងធ្លាក់​ខ្លួនបីថ្ងៃ គេមើលមកយើងគ្មានតម្លៃហើយ?»

តុន ងើបមុខឡើង។ មិនមានទឹកភ្នែកសូម្បីតែមួយតំណក់។ កែវភ្នែកពណ៌ត្នោតដែលធ្លាប់តែមាន​ភាពកក់ក្តៅ ពេលនេះប្រែជាត្រជាក់ស្រេប ស្រមោល​នៃអធិរាជជំនួញ​ឈាមត្រជាក់​ដែលសាហាវ​យង់ឃ្នង បានត្រលប់មកវិញហើយ។

គេដើរទៅជិតតុ ទាញយកដបស្រាវីស្គីមកចាក់ រួចផឹកអស់មួយកែវធំ ដើម្បីលាងសម្អាត “ភាពល្ងង់ខ្លៅ” ក្នុងចិត្ត។

«នាងស្រលាញ់លុយណាស់មែនទេ?​» តុន និយាយខ្សឹបៗ តែគ្រប់ពាក្យពេចន៍សង្កត់ធ្ងន់ដូចញញួរ​វាយដែក «នាងចង់បានការរស់នៅហ៊ឺហា… នាងគិតថា អាសេដ្ឋីកំប៉ិកកំប៉ុកនោះអាចផ្តល់ឱ្យនាងបាន? ម៉ាលីយ៉ា… នាងមើលស្រាលប្តីនាងពេកហើយ!»

ខេនឈរឱនក្បាល មិនហ៊ានដកដង្ហើមខ្លាំង។ គេដឹងថា ចៅហ្វាយរបស់គេពេលនេះ លែងជាមនុស្សប្រុសសាមញ្ញដែលសុខចិត្តដេកផ្ទះឈើ ដើម្បីឱ្យប្រពន្ធសប្បាយចិត្តទៀតហើយ។ គេបានក្លាយជាបិសាចវិញហើយ។

«ខេន!​» តុន បញ្ជាដោយសំឡេងរឹងកំព្រឹស។

«បាទ លោកប្រុស!​»

«ត្រៀមយន្តហោះ! ត្រៀមក្រុមហិរញ្ញវត្ថុកម្រិតAទាំងអស់។ ខ្ញុំនឹងត្រឡប់ទៅសិង្ហបុរីវិញនៅម៉ោង១០ព្រឹកនេះ!» តុនដើរទៅយកអាវក្រៅមកលើកពាក់។ ក្រសែភ្នែករបស់គេពោរពេញដោយភាពកំណាច និងគំនុំ។

«វ៉ាណេស៊ា ចង់បានខ្ញុំណាស់មែនទេ? បាន! ប្រកាសទៅកាន់សារព័ត៌មានទាំងអស់… ថា ហ្សាង​ជី នឹងរៀបការជាមួយកូនស្រីត្រកូល លី (Lee) ក្នុងពេលដ៏ខ្លីខាងមុខ!»

ខេនបើកភ្នែកធំៗ៖ «លោកប្រុស… លោកប្រុសគិតចង់…»

តុន គ្រហឹម។ រួចគេងាកទៅមើលបង្អួច សម្លឹងទៅទិសខាងកើត។ Ken ដឹងថា ហ្សាងជីគ្មានថ្ងៃយក​ស្រីត្រកូលលីមកក្នុងជីវិតនោះទេ បេះដូងគេគ្មានទៀតឡើយ​ក្រោយពេលត្រូវម៉ាលីយ៉ាបំផ្លាញ​។

«ចំណែកស្រីនោះ… ម៉ាលីយ៉ា!​» តុន ខ្សឹបដោយការស្អប់ដែលបង្កប់នូវក្តីស្រលាញ់ដែលមិនអាចកាត់​ផ្តាច់បាន «ពេលដែលខ្ញុំអស់ការងារនៅសិង្ហបុរីហើយ ខ្ញុំនឹងទៅតាម កម្ទេចអាប្រុសដែលនាងរត់​ជាមួយ ហើយស្រីម្នាក់ហ្នឹង…..គ្មានសិទ្ធិឃើញពន្លឺព្រះអាទិត្យក្រៅពីរង្វង់ដៃរបស់ខ្ញុំទេ!​»

នៅខាងណេះវិញ ម៊ីកបានមកដល់ស្ថានីយ៍ប៉ូលីសកណ្តាលទីក្រុងសិង្ហបុរី។ គេស្ទុះរត់ចូលមកក្នុងបន្ទប់ស៊ើបអង្កេតដោយទឹកមុខក្រហមងាំងជាមួយកំហឹង។ គ្រាន់តែឃើញ លីដេ អង្គុយញ័រខ្លួននៅលើកៅអី គេក៏ស្ទុះទៅឱបប្អូនស្រីជាប់។

«លីដេ! មិនអីទេមែនទេ?»

«បងម៊ីក…» លីដេ យំខ្សឹកខ្សួល «ពួកវាចាប់ខ្ញុំឡើងឡានបិទភ្នែក ហើយចាក់សោខ្ញុំក្នុងបន្ទប់ងងឹត​។ តែស្រាប់តែមុននេះបន្តិច ពួកវាលែងខ្ញុំឱ្យមកស្ថានីយប៉ូលិសវិញ… បងម៉ាលីយ៉ា! ជួយបងម៉ាលីយ៉ាផង!»

ម៊ីកក្ដាប់ដៃណែនរហូតដល់លេចសរសៃសសូង។

«ឈប់ភ័យទៅ! បងមកដល់ហើយ។ បើនេះជាស្នាដៃរបស់គ្រួសារអាតុន… ទោះជាត្រូវដុតកម្ទេច​សិង្ហបុរីនេះចោល ក៏បងត្រូវតែទារយុត្តិធម៌ឱ្យពួកឯងដែរ!»

គេមិនដឹងឡើយថា រថយន្តរបស់តុននិងខេន ក៏ទើបតែលូនចូលមកដល់ភូមិគ្រឹះត្រកូលហ្សាងដែរ​។

 តុន បោះជំហានចុះពីឡានដោយទឹកមុខត្រជាក់ស្រេប ក្នុងខួរក្បាលរបស់គេពេលនេះមានតែស្កេនជាប់នូវ​ លិខិតលែងលះនិងទឹកប្រាក់១០លានដុល្លារ។

«ផាំង!» ទ្វារឡានរបស់តុនមិនទាន់ទាំងបិទស្រួលបួលផង ម៊ីកបានស្ទុះចូលមកដល់ រួចកន្ត្រាក់​កអាវធំរបស់តុនមួយទំហឹង រុញផ្ទប់ទៅនឹងជញ្ជាំងឡាន។

«អាតុន! ប្អូនស្រីអញនៅឯណា? គ្រួសារឯងធ្វើស្អីដាក់ម៉ាលីយ៉ា?!» ម៊ីក ស្រែកគំហកសួរកណ្តាល​មុខតុន។

តុន សម្លឹងមើលមិត្តសម្លាញ់ដោយកែវភ្នែកទទេស្អាត។ គេសើចចំអកក្នុងបំពង់ក។

«ប្អូនស្រីឯង? ឯងគួរតែសួរនាងខ្លួនឯងទៅ… ថានាងរត់ទៅដេកជាមួយអាសេដ្ឋីអាមេរិកនោះនៅឯណា? នាងទើបតែលក់ឡៃឡុង​ខ្ញុំចោលបាន​តម្លៃ១០លាន!»

«ឯងនិយាយឆ្កួតស្អី?​» ម៊ីក លើកដៃបម្រុងនឹងដាល់តុន តែខេន និងអង្គរក្សបានស្ទុះមកចាប់ឃាត់​។

«លោកប្រុស! លោកម៊ីក! កុំទាន់ឈ្លោះគ្នា!» អ្នកបម្រើចំណាស់ម្នាក់រត់ចេញពីក្នុងផ្ទះមកទាំងយំសោក «លោកប្រុស… ប្រញាប់ចូលទៅមើលលោកជំទាវ (លោកយាយ) ទៅ! គាត់… គាត់មិនស្រួលទេ!»

ពួកគេ​លែងដៃចេញពីការប្រតោងដោយត្រដាបត្រដួសហើយរត់ទៅក្នុងបន្ទប់របស់លោកយាយហ្សាងដែលកំពុងតែសង្គ្រោះជាមួយអុកស៊ីហ្សែន។

បន្ទប់ដ៏ធំក្លាយជាបន្ទប់សង្គ្រោះបន្ទាន់ហើយ។

តុនចំហមាត់ ទន់ដៃជើងខណៈបានឃើញ​ លោកយាយកំពុងបិទភ្នែកជិត​នៅលើគ្រែ ព្យាបាលទំនើបនឹងមានបំពង់អុកស៊ីសែនជាប់ច្រមុះដោយសារជំងឺដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាល (Stroke) ។

«ពាក់កណ្តាលខ្លួនរបស់គាត់បានស្លាប់ ហើយសូម្បីតែបំពង់កក៏ស្ពឹកនិយាយមិនបាន! គាត់ទើបតែសម្រាន្ត​ដោយសារថ្នាំ!»

នៅក្បែរគ្រែ វ៉ាណេស៊ា កំពុងតែអង្គុយ​ដោយហើមភ្នែកសល់ពីការយំ។

តុន និង ម៊ីក ដើរចូលមកដោយទឹកមុខខូចចិត្ត​ជាទម្ងន់។

«លោកយាយ?» តុនហៅតិចៗដោយអួលដើមក។

គ្រាន់តែបានឮសំឡេងចៅប្រុសកែវភ្នែករបស់លោកយាយប្រែជាកម្រើក​ក្រហម។ គាត់តាមពិតធ្វើពើ? ពេលនេះឃើញចៅប្រុសមកដល់ គាត់ប្រឹងកម្រើកបបូរមាត់៖

 «អ្ហ… អ្ហ… វ៉ា… វ៉ា…» គាត់ចង់និយាយឈ្មោះ “វ៉ាណេស៊ា” ដើម្បីប្រាប់ការពិតថា ស្រីម្នាក់នេះជាអ្នកនៅពីក្រោយរឿងទាំងប៉ុន្មានហើយ គាត់ប្រឹងចង្អុលដៃដែលនៅសេសសល់កម្លាំងតិចតួច…..តែអស់ពីស្រលាំងកាំងដឹងថា​លោកយាយលេងល្បិច​វ៉ាណេស៊ា រហ័សជាង….​នាងស្ទុះទៅឱបលោកយាយជាប់ ធ្វើជាយំកាន់តែខ្លាំង បិទបាំងកាយវិការរបស់គាត់។

«លោកយាយកុំប្រឹងនិយាយអី! ខ្ញុំដឹងហើយ… លោកយាយខូចចិត្តដែលម៉ាលីយ៉ា ធ្វើបាបលោកយាយមែនទេ?» វ៉ាណេស៊ា ងាកមកមើលតុនទាំងទឹកភ្នែក «តុន… លោកយាយសន្លប់ ដោយសារតែម៉ាលីយ៉ាបង្ខំទារលុយ១០លាន ហើយគំរាមលោកយាយ! ដៀលចៅប្រុសគាត់…. គាត់ឈឺចាប់ពេកទើបកម្រើកសម្ពាធឈាមថ្នាក់នេះ!»

តុនសម្លឹងមើល ទឹកនេត្រាហូរចេញពីកន្ទុយភ្នែកលោកយាយហ្សាង គេយល់ច្រឡំថា យាយរបស់គេកំពុងយំដោយសារការឈឺចាប់ដែលត្រូវចៅប្រសាមកជាន់ឈ្លី។

 «លោកយាយ…» តុន ចូលមកក្បែរនិងក្តាប់ដៃគាត់ណែន។

មិននិយាយលើសពីនេះទេ គេ​បញ្ចេញ​កំហឹងយ៉ាងនឹងនរ​ហើយ​ក្រោក​ ងាកខ្វាច់ដើរចេញពីបន្ទប់ជាមួយជំនួយការដែលរត់ត្រុកៗតាម៖

 «យកឡានមក! ទៅអូតែលនោះឥឡូវនេះ!»

ម៊ីកសម្លឹងមើលកែវភ្នែកលោកយាយ… ជាអ្នកជំនួញដូចគ្នា ម៊ីកដឹងថាកែវភ្នែករបស់លោកយាយមិនមែនជាកែវភ្នែកខូចចិត្តទេ តែជាកែវភ្នែកអង្វរករឱ្យជួយ។ ម៊ីកសម្លឹងមើល វ៉ាណេស៊ា ដោយការសង្ស័យ តែមិននិយាយអ្វី​ក៏ឈាន​ញាប់ៗ តាមពីក្រោយ​តុនចាកចេញទៅ។

ជំពូកទី៣១

សង្គ្រាម​ស្នេហ៍

នៅបន្ទប់ VIP នៃសណ្ឋាគារលំដាប់ផ្កាយ៥។ ម៉ាលីយ៉ា កំពុងអង្គុយនៅមុខកញ្ចក់សម្អាង។ នាងស្លៀករ៉ូបរាត្រីពណ៌ក្រហមឆ្អៅដ៏សិចស៊ី ដែលត្រូវបានបញ្ជូនមកដោយ​វ៉ាណេស៊ា។ អ្នកផាត់មុខទើបតែចេញទៅបាត់។ នាងត្រូវតុបតែងខ្លួនឱ្យស្អាត ដើម្បីត្រៀមថតរូបបញ្ឆោត… ទាំងអស់នេះគឺដើម្បីប្តូរយកជីវិតលោកយាយ និងសេរីភាពរបស់ប្អូនស្រីនាង​តែប៉ុណ្ណោះ។

ស្រីកម្សត់មិនបានដឹងថា បងប្រុសនិងប្តីមកដល់ហើយនោះទេ។

ទឹកភ្នែកស្រក់ចុះមកលើម្សៅផាត់មុខដែលម៉ដ្ឋខៃ។

 «បងតុន… អូនសុំទោស» នាងខ្សឹបតិចៗ។

«ផាំង!» ទ្វារបន្ទប់ត្រូវធាក់បើកមួយទំហឹង។ ម៉ាលីយ៉ា ងើបឈរដោយភាពតក់ស្លុត។ នៅមាត់ទ្វារ ហ្សាងជីឈរដូចជាបិសាចដែលផុសចេញពីឋាននរក។ កែវភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលការតុបតែងខ្លួនដ៏ទាក់ទាញរបស់នាង រួចសម្លឹងទៅកែវស្រាពីរនៅលើតុ។

«ស្អាតណាស់…» តុននិយាយដោយសំឡេងត្រជាក់ដូចទឹកកក តែបង្កប់ការឈឺចាប់ដល់ឆ្អឹង «រៀបចំខ្លួនទទួលប្តីថ្មី? ឬមួយត្រៀមខ្លួនឡើងយន្តហោះឯកជន?»

«បងតុន……» ម៉ាលីយ៉ា សឹ្រលាំងកាំងហៅបានតែពីរម៉ាត់នេះ​ហើយ​ក្រោកយឺតៗប្រុងថា ដើរទៅជិតគេ តែត្រូវក្រសែភ្នែកគេគាបឱ្យឈប់។ នាងចង់ប្រាប់ការពិត តែពេលនឹកឃើញដល់ លីដេ និងលោកយាយ នាងមិនហ៊ានហាមាត់ឡើយ។

តុនដើរចូលទៅជិតនាងមួយជំហានម្តងៗ។

 «១០លានដុល្លារ? បើអូនប្រាប់បងថា អូនត្រូវការលុយ… បងអាចទិញប្រទេសនេះទាំងមូលឱ្យអូន! ហេតុអីអូនលក់បង? ហេតុអីម៉ាលីយ៉ា?!» តុនស្រែកគំហក ធ្វើឱ្យបន្ទប់ទាំងមូលញ័ររង្គើ។

ម៉ាលីយ៉ាយំមិនចេញសំឡេង។ នាងបិទភ្នែកទទួលយកកំហុសក្លែងក្លាយនេះ។

«ព្រោះ… ព្រោះបងលំបាកពេកហើយបងតុន អូនហត់…»

«ហត់?​» តុន សើចទាំងទឹកភ្នែករមៀលចេញពីភ្នែក «ហត់នឹងការនៅក្បែរប្តីអ្នកក្រ​មែនទេ?​»

បេះដូងពីរដែលនៅស្រលាញ់គ្នាខ្លាំង ជួបជាមួយឧបសគ្គ​ដ៏ហត់នឿយស្រាប់តែបែរជាអស់សង្ឃឹម​លើគ្នាយ៉ាងខ្លាំងបែបនេះ? ក្នុងចិត្ត​គេទោះណាមិនចង់ជឿក៏ត្រូវជឿដែរដែលនាង​បានមកសម្ងំ​​នៅតុបតែងខ្លួនម្នាក់ឯងដូចមកឃើញនេះ ​តើប្រុសណាទ្រាំនឹងសន្ទុះភ្លើងប្រចណ្ឌបាន?

«បងគិតម៉េចក៏បាន….តែ….!»

នាង​ចង់ប្រាប់ថា លីដេក្នុងដៃគ្រួសារលីតែតុន ហាក់គ្រប់គ្រងខ្លួនឯងលែងបានស្ទុះទៅចាប់ក្របួចស្មាម៉ាលីយ៉ា… ម៊ីកក៏បានឡើងមកដល់ទន្ទឹមគ្នា។

ខណៈឃើញបងប្រុស…..នាង​អរព្រើតសឹងភ្លេចទុក្ខសោកគ្រប់យ៉ាង។ ម៊ីក​ស្ទុះទៅឈររាំងមុខ ម៉ាលីយ៉ា ការពារប្អូនស្រីចេញពីបិសាចដែលកំពុងខឹងសម្បារ។

«ថយចេញ អាតុន!​» ម៊ីក ចង្អុលមុខមិត្តសម្លាញ់ «កុំប៉ះប្អូនអញ!​»

«ប្រពន្ធអញ​!​» តុន ស្រែក។

ម៊ីក ដៀងមើលប្អូនមួយឆ្វាច់ពីលើដល់ក្រោម​ហើយ​តបត​ការពារ​ដោយសំឡេងធ្ងន់ៗដាច់ខាត៖

 «បើវាលែងស្រលាញ់ឯងហើយ ឯងឈប់ចងពៀរវាទៅ! ទោះវាយកលុយ ឬវាទៅរកអ្នកណា ក៏ជារឿងរបស់វា។ ឯងជាហ្សាងជី ឯងមានមោទនភាពរបស់ឯង!»

ម៊ីក សម្លឹងមើលមិត្តដែលកំពុងឈឺចាប់ រួចបន្ថយសំឡេង៖

«យាយឯងឈឺធ្ងន់ហើយអាតុន។ គាត់ត្រូវការពាក្យសុំទោសពីឯង។ ត្រលប់ទៅមើលថែយាយឯងទៅ។ ឯងរើសយកអំណាចរបស់ឯងវិញទៅ… ហើយទុកឱ្យអញយកប្អូនអញទៅអាមេរិកវិញ។គ្រប់យ៉ាង​… ចប់ត្រឹមហ្នឹងហើយ!​»

តុនឈរគាំង។ សម្តីរបស់ម៊ីក ដូចជាកាំបិតចាក់ទម្លុះបេះដូងគេឱ្យធ្លាយ។ គេសម្លឹងមើល ម៉ាលីយ៉ា ដែលកំពុងបែរខ្នង​ចោលគេនៅរាងកាយ​បងប្រុសនាង។

មិនមានការពន្យល់ មិនមានពាក្យ​អង្វរករ…ឬបកស្រាយ​ នាងពិតជាចង់ទៅមែន? នាង​ឆ្អែតឆ្អន់ត្រឹម​ប៉ុនហ្នឹង? ដោយសារឧបសគ្គប៉ុនហ្នឹង?​

«ល្អ…» តុន ខាំមាត់ថយក្រោយមួយជំហានជាមួយ កែវភ្នែកប្រែជាទទេស្អាត «ល្អណាស់ ម៉ាលីយ៉ា​ ទៅចុះ… ចង់អ៊ីចឹង!​»

ថាខ្សឹបៗដូចប្រាប់ខ្លួនឯងហើយ​​តុន បែរខ្នងដើរចេញពីបន្ទប់យ៉ាងលឿន មិនងាកក្រោយសូម្បីមួយវិនាទីណា។ នៅលើរាល់ជំហានដែលគេបោះចេញទៅ គឺបន្សល់ទុកនូវសន្ធឹកបេះដូងឈឺចាប់មួយដែលស្លាប់ទៅតាមសេចក្តីអាម៉ាស់មួយនេះ។

ម៊ីកងាកមករកប្អូនស្រី។

«តស់​ទៅ ម៉ាលីយ៉ា! យន្តហោះកំពុងចាំ​! យើងទៅផ្ទះវិញ។»

នៅពេលនោះហើយ​ទើបម៉ាលីយ៉ា អាចមានសេរីភាពស្រែកយំខ្លាំងៗតាមដែលនាង​អាចធ្វើទៅបាន។ សម្រែកនាង​លាន់រហូតដល់តុនដែលកំពុងដើរ​ត្រូវឈប់ជើង។

….​គេគិតនូវរឿងមួយចំនួន…..ដែលនៅពីក្រោយឆាក….​សព្ទសំឡេងនាងរសាត់មកពីចម្ងាយ​….​«​បង​ម៊ីក យកខ្ញុំចេញពីទីនេះ យកខ្ញុំចេញ!​»។

ស្វាមីបិទភ្នែកទាំងឈឺចាប់។

គេយល់ថា មាន​អ្វីម្យ៉ាង​នៅពីក្រោយសំឡេងយំរបស់នាង​។ នាងមិនមែន​សប្បាយចិត្ត​ ដែលកំពុងតែបានរុញច្រានបុរសដែលខ្លួនស្រលាញ់ជាងជីវិត ចូលទៅក្នុងពិភពឯកោដ៏សែនត្រជាក់នោះទេ។

តើជាអ្វី?

ហេតុអ្វីអូនប្រាប់បងប្រុសអូនបាន អូនមិនអាចនិយាយជាមួយបងជាប្តីម្នាក់នេះបាន? មនុស្ស​ដេកឱបគ្នា​រាល់ថ្ងៃ អូនទុកដូចជាអ្នកដទៃនៅពេលជីវិតមាន​ឧបសគ្គ? ហេតុអ្វីអូនចង់បន្លំធ្វើជា “ស្ត្រីថោកទាប” នៅក្នុងបេះដូងបង?  ដើម្បីអី្វ?

ស្នេហានិងអនាគត

ពន្លឺព្រះអាទិត្យនាពេលព្រឹកព្រលឹម ចាំងកាត់កញ្ចក់បង្អួចនៃបន្ទប់ Royal Penthouse ជាន់ទី៣៨ នៃអគារ វឌ្ឍនៈ Capital បង្កើតបានជាបរិយាកាសដ៏កក់ក្តៅនិងប្រណីតភាពពិបាករកកន្លែងដូច។

 ម៉ាលីយ៉ា បើកភ្នែកព្រឹមៗ មកសមណាតែបានសប្បាយស្រស់ស្រាយ ដឹងអីរាងកាយរបស់នាងនៅតែទន់ល្វើយ និងអមជាមួយឈឺចាប់តិចៗពីសកម្មភាពស្នេហាដ៏កំរោល​កាលពីយប់មិញ។

កល្យាណីនឹកឃើញមុនគេគឺដង្ហើមនិងស្នេហា​វាយលុកយកឈ្នះរបស់តុន។ ស្រីញញឹម រួចលូកដៃទៅរកប៉ះខ្នើយក្បែរៗខ្លួន។

…ត្រជាក់??

 គ្មានមនុស្សទេ? ​គេទៅណា? ស្នាមញញឹមរលុបបាត់។

មាណវីក្រោកអង្គុយភ្លាម ញីភ្នែក ទាញភួយមកបិទបាំងដើមទ្រូង។

«បងតុន?»

គ្មានសំឡេងឆ្លើយតប….ក្រឡេកមើលទៅបន្ទប់ទឹក ក៏គ្មានស្រមោលមនុស្ស​ឬសព្ទសំឡេងអ្វីជាសញ្ញាថារៀមរ៉ានៅទីនោះដែរ។

ស្រាប់តែ….ទូរសព្ទរបស់នាងលោតសារមួយ។

ម៉ាលីយ៉ា ងាកមកវិញ!

នាងសង្ស័យ ហើយឈោងលូកយកមកមើល។

លេខមកពីសិង្ហបុរី…? ជារូបភាពមួយសន្លឹក។ ក្នុងរូបនោះ គឺតុនកំពុងអង្គុយញាំកាហ្វេយ៉ាង​សង្ហា​នៅក្នុង VIP Lounge មួយជាមួយឈុតCEO។

ស្រីជ្រួញចិញ្ចើមគិត….ម្សិលមិញគេមកជាមួយខោខូវប៊យ មានឈុតការងារថ្លៃបែបនេះពីណាមក?

នៅក្បែរដៃរបស់គេ មានកែវកាហ្វេមួយទៀតដែលមានជាប់ស្នាមក្រែមពណ៌ក្រហមឆ្អៅ និងដៃស្រឡូន​សដែលមានពាក់ចិញ្ចៀនពេជ្រពណ៌ខៀវ…

វ៉ាណេស៊ា?

ស្រីកម្សត់អង្គុយត្រង់ខ្លួន​ជាមួយរលកដង្ហើមតឹងតែងហើយប្រញាប់ប្រញាល់អានសារជាអក្សរ។

«ប្តីប្រពន្ធនាងត្រូវអរគុណលុយរបស់គ្រួសារ លី សម្រាប់ឆាកស្នេហាLUXURYយប់មិញ!»

បេះដូងរបស់ម៉ាលីយ៉ា ធ្លាក់ខ្ទោក។ ខួរក្បាលនាងចាប់ផ្តើមវិលវល់ ផ្គុំសាច់រឿងចូលគ្នា។

កាតខ្មៅ (Black Card) ដែលតុនប្រើទិញគ្រែតម្លៃរាប់ពាន់ដុល្លារ… ការដែលគេនាំនាងមកគេងសណ្ឋាគារលំដាប់ពិភពលោក… តើលុយទាំងអស់នេះបានមកពីណា?… វ៉ាណេស៊ា?

ភ្លើងប្រចណ្ឌដែលមិនធ្លាប់មាន បានឆេះសន្ធោសន្ធៅក្នុងទ្រូងម៉ាលីយ៉ា។ តើប្តីនាងសុខចិត្តលក់កិត្តិយសទៅពឹងសត្រូវ ដើម្បីតែចង់ឱ្យនាងរស់ស្រួលមែនទេ? ឬមួយគេនិងស្រីនោះត្រូវរ៉ូវគ្នាវិញហើយ?

អ៊ីចឹងទេតើបានជាពាក់ឈុតថ្លៃទៅអង្គុយកាហ្វេជាមួយស្រីនោះ? មនុស្ស​ប្រុសរស់ខ្វះលុយមិនបាន! មនុស្ស​មិនចេះទ្រាំលំបាក!

នាងថាឱ្យគេ​ក្នុងចិត្តស្ងាត់ៗ​ទាំងខឹងទាំងជាដោយ​មិនអាចនៅស្ងៀមបានទៀតទេ សូម្បីត្រឹម​១នាទី​ក្តី។  ម៉ាលីយ៉ាងើបចេញពីគ្រែ ទាញយករ៉ូបនាង​កាលពីម្សិល​មកគ្រង​ទាញក្រែមពណ៌ក្រហមដិត​ពីក្នុងកាបូបដៃមកលាប បិទបាំងភាពទន់ជ្រាយនិងខូចចិត្ត។

ថ្ងៃនេះ នាងយល់ថា ខ្លួនឯងជាស្រីល្ងង់ម្នាក់ដែលស្មានថាលោកនេះមាន​ទេវបុត្រ​ព្រម​ធ្លាក់ពី​បល្ល័ង្ក​​មករស់ជាមួយជីវភាពធម្មតាដូចក្នុងរឿងប្រលោមលោក! តាមពិត​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃមកនេះត្រូវគេបោកទេ​…​..​!

ម៉ាលីយ៉ា ចុះជណ្តើរយន្តទៅកាន់ជាន់ VIP Lounge។

គ្រាន់តែទៅដល់មាត់ទ្វារ នាងឃើញអង្គរក្សស្លៀកពាក់ខ្មៅ៤ទៅ៥នាក់ឈរយាមយ៉ាងតឹងរ៉ឹង។ តាម​​រយៈកញ្ចក់ថ្លា ស្រីពិតជាភាំងពេល​មើលឃើញ តុនកំពុងអង្គុយនៅក្បាលតុធំមួយ។

 ជុំវិញគេ សុទ្ធតែជាបុរសពាក់អាវធំ មើលទៅដូចជាក្រុមប្រឹក្សាភិបាល ឬម្ចាស់ភាគហ៊ុនធំៗ។ ហើយនៅខាងស្តាំដៃតុន… គឺ វ៉ាណេស៊ា កំពុងអង្គុយបញ្ចេញស្នាមញញឹមស្រស់យ៉ាងពុតត្បុត។

ម៉ាលីយ៉ាប្រុងតែកាត់ចិត្ត​ដើរចូលទៅ តែអង្គរក្សលើកដៃឃាត់៖

«សុំទោសអ្នកនាង នេះជាកិច្ចប្រជុំបិទទ្វារ។»

ខណៈនោះទូរសព្ទម៉ាលីយ៉ារោទិ៍ឡើង។ គឺលេខដដែល។ ម៉ាលីយ៉ាងាកទៅមើលក្នុងបន្ទប់ ឃើញវ៉ាណេស៊ាកំពុងពាក់កាសត្រចៀក ហើយញញឹមចំអកដាក់នាងតាមកញ្ចក់ទូរសព្ទ។

«កន្លែងនេះនាង…. ចូលមិនចុះមែនទេ?»

សំណេរវ៉ាណេស៊ាពោរពេញដោយភាពព្រហើននិងអំនួត។

«នៅក្នុងពិភពជំនួញ​ នាងគ្មានកន្លែងឈរទេ។ សូម្បីតែទូរសព្ទដែលប្តីនាងកាន់រាល់ថ្ងៃ នាងគិតថាជាទូរសព្ទតែមួយដែលគេប្រើហ្អេ៎? ល្ងង់ណាស់! សូម្បីតែ លេខទូរសព្ទសម្ងាត់ពិតប្រាកដ ដែលគេ​ប្រើ​សម្រាប់ធ្វើការ… ឯងជាប្រពន្ធស្អីបានជាគ្មានសិទ្ធិដឹងផង​»

ម៉ាលីយ៉ា ក្តាប់ទូរសព្ទណែនស្ទើរតែបែក។

នាង​រលីងរលោង​នឹងបណ្តាពាក្យពេចន៍សម្តីដែលចាក់ដោតចំកណ្តាលបេះដូង។

នឹកឃើញពេលដែលតុនប្រាប់ថា ទូរសព្ទដែលនាងទិញឱ្យមានសុវត្ថិភាព តែតាមពិតគេមានទូរសព្ទ​មួយទៀតដែលនាងមិនដឹង?​ ពិតណាស់ នាងខំខលពេលនេះ តែមិនឃើញទូរសព្ទក្បែរគេនោះរោទ៍ទេ។

«ហ្សាងជី! ខ្ញុំ…..ជាអ្វីក្នុងជីវិតលោកទៅ? តណ្ហាមែនទេ? មនុស្ស​គម្រក់! ចេញមកនិយាយគ្នា!»

នាង​សរសេរហើយ​បែរជា….លុបវិញ ដោយសារ​…ចរិតម៉ាលីយ៉ាជាមនុស្សស្រីមានការអប់រំ និងមាន​​មោទនភាព។ នាងនឹងមិនស្រែកឡូឡា បោកប្រាស់របស់របរ សម្រុកចូលនៅមុខក្រុមម្ចាស់ភាគ​​ហ៊ុននានា ដើម្បីឱ្យប្តីនាងបាត់បង់មុខមាត់ទេ ឬសមតាមចិត្ត​វេណេស៊ា​​ដែលចង់ឃើញនាង​ប្រព្រឹត្តកំរោល​​យ៉ាងអន់ថយអ៊ីចឹងនោះទេ។

 «ខំម៉េះ…​? បើគាត់ស្រលាញ់នាង គាត់ទៅនៅជាមួយនាងហើយ!» ស្រីសរសេរ Reply ថាឱ្យស្រីចិន​បែបនេះរួចក៏ចុចបិទទូរសព្ទ បែរខ្នងដើរត្រលប់​ទៅជណ្តើរយន្តវិញ ទាំងបេះដូងកំពុងហូរឈាម​។

ត្រលប់​ឡើងមកទីនេះ…..ធ្វើអី្វ?

រង់ចាំគេ?

នាង​យំគគ្រូកហើយសួរខ្លួនឯង។

ត្រូវហើយ…..យើងជាប្តីប្រពន្ធនឹងគ្នា….មានរឿងអីក៏ត្រូវតែនិយាយគ្នាសិនដែរ។

គេអាចថា កើត​មកជាសេដ្ឋីមិនធ្លាប់និងមិនចេះលំបាក បានជាគេព្រមទទួលយកលុយរបស់វ៉ាណេស៊ា​មកបណ្តោះអាសន្ន តែ…..គេក៏គួរគេចពីស្រីម្នាក់ហ្នឹងព្រោះគេដឹងហើយថានាងជាពស់វែកមានពិស។

«ក្រឹប…» សំឡេងកាតអេឡិចត្រូនិចស្កេនបើកទ្វារ។

ម៉ាលីយ៉ាគិតថាជាតុន តែពេលនាងងាកទៅ បែរជាឃើញស្ត្រីម្នាក់ក្នុដែលនាង​សែនជិនឆ្អន់ឈុត Lady Boss ពណ៌សប្រណីត ដៃកាន់កាបូបរាប់ម៉ឺនដុល្លារ​ ដើរចូលមកយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់លើស្បែក​ជើង​កែង​ខ្ពស់។

ម៉ាលីយ៉ាជ្រួញចិញ្ចើម សួរដោយមិនសប្បាយចិត្ត​ជាខ្លាំង៖

«អ្នកណាឱ្យចូលមក?​»

វ៉ាណេស៊ាញញឹមតិចៗ ជាស្នាមញញឹមទន់ភ្លន់ដែលលាក់កាំបិតរាប់ពាន់នៅខាងក្នុងយ៉ាងពុតត្បុត​។ នាងមិនបានស្រែកឡូឡា ឬបញ្ចេញឫកពាច្រណែន​ខឹងអ្វីទាំងអស់​បែរជាដើរទៅអង្គុយគងអន្ទាក់ខ្លាលើសាឡុងដោយភាពថ្លៃថ្នូរ។

«កុំខឹងអី ម៉ាលីយ៉ា! ខ្ញុំគ្រាន់តែមកនិយាយលេងក្នុងនាមជាមនុស្សស្រីដូចគ្នា ហើយ…កាតនេះ គឺខ្ញុំសុំពីអ្នកគ្រប់គ្រង ព្រោះបន្ទប់នេះជាឈ្មោះក្រុមហ៊ុនខ្ញុំកក់ឱ្យ ហ្សាងជី»

ម៉ាលីយ៉ាគាំង។ នាងសម្លឹងមុខភ្ញៀវដែលមកដោយ​មិនបានអញ្ជើញ ស្រីងក់ក្បាល​ទាំងអួលណែន៖

«មានការអី និយាយមក!​»

វ៉ាណេស៊ា ក្រពាត់ដៃញញឹមមួយ​រួចងាក​ទៅសម្លឹងមើលក្រៅផ្ទាំងកញ្ចក់​គយគន់ការរំលេចទិដ្ឋ​ភាព​ក្រុង​ភ្នំពេញ៣៦០ដឺក្រេ។

«នាងឃើញទេម៉ាលីយ៉ា? ហ្សាងជី មិនមែនកើតមកដើម្បីតែរឿងស្នេហាទេ។ គេកើតមកដើម្បីធ្វើជាស្តេច។ កន្លែងរបស់គេ គឺនៅម្តុំៗនេះរបៀបឋានសួគ៌បែបនេះ..»

ហើយវ៉ាណេស៊ា ចង្អុលទៅអគារពាណិជ្ជកម្មធំៗ

«…តុនជាព្រះរាជានៃអាណាចក្រជំនួញ»

ពេលស្រីកម្សត់នៅអង្គុយលើគ្រែទម្លាក់ភ្នែកស្រពោន វ៉ាណេស៊ាងាកមកសម្លឹងភ្នែកម៉ាលីយ៉ាជាមួយ​ដោយកែវភ្នែកអាណិត ក្លែងក្លាយ។

«ម៉ាលីយ៉ា… បើនាងស្រលាញ់គេពិត នាងដាច់ចិត្តឱ្យគេត្រូវពួកម្ចាស់ភាគហ៊ុនមើលងាយមែនទេ? ជាពិសេស… ពួកម្ចាស់ភាគហ៊ុនជនជាតិអឺរ៉ុបនិងអាមេរិក ដូចជា រីឆាដ (Richard) ជាដើម។ ពួកវាចាំតែឱកាសនេះឯង ដើម្បីជាន់ក្បាលមហាសេដ្ឋីអាស៊ីដូចជា ហ្សាង»

ម៉ាលីយ៉ា រឹតតែស្ងៀមស្ងាត់នៅពេលបេះដូងនេះ​កំពុងឈឺផ្សាជាសម្ងាត់។ នាងស្គាល់ឈ្មោះ រីឆាដ​។ នាងដឹងថា ម្នាក់នោះជាសត្រូវក្នុងចំណោមសេដ្ឋីអឺរ៉ុបនិងឡាទីន​រាយសិបនាក់ដែលធ្លាប់លេងល្បិច​លើតុននៅញូវ​យ៉កមិនចេះអស់មិនចេះហើយ​។

«ប្រហែលជាមិនជឿខ្ញុំទេ?​»

 វ៉ាណេស៊ាថារួចទាញទូរសព្ទចេញមក។

 «ស្តាប់អានេះទៅ!​»

នាងចុចចាក់សំឡេងដែលលួចថតពីបន្ទប់ប្រជុំ VIP អម្បាញ់មិញ។ សំឡេងរបស់ រីឆាដ លាន់ឡើងជាភាសាអង់គ្លេស អមដោយស្នូរកកិតកៅអីដ៏តានតឹង៖

«ស្តាប់ណា៎ ហ្សាងជី! យើងឱ្យពេលលោកត្រឹមថ្ងៃនេះ។ ភាគហ៊ុនរបស់ Zhang Group កំពុងដាំក្បាលចុះ។ បើលោកមិនព្រមទទួលយកមូលនិធិសង្គ្រោះបន្ទាន់ពីគ្រួសារ លី (Lee Family) ទេនោះ ក្រុមប្រឹក្សាភិបាលរបស់យើងនឹងបោះឆ្នោតទម្លាក់លោកចេញពីតំណែង CEO ថ្ងៃនេះតែម្តង! យើងនឹងបំបែកអាណាចក្រជំនួញត្រកូលហ្សាងឱ្យ…..សូន្យ!»

បន្ទាប់មក សូរសំឡេង​ក្រអួនដ៏ធ្ងន់ និងហត់នឿយរបស់តុន បន្លឺឡើង៖

«ខ្ញុំគិតសិន… ខ្ញុំត្រូវការពេល!»

ម៉ាលីយ៉ា​សឹងកកគាំងទាំងរាងកាយទាំងបេះដូង។

នាងមិនដែលឮសំឡេងតុន ដែលពោរពេញដោយសម្ពាធ និងទាល់ច្រកបែបនេះឡើយ។ គេតែងតែជាអ្នកឈ្នះ… តែពេលនេះ គេកំពុងរងការគាបសង្កត់ពីគ្រប់គ្នា​ដើម្បីការពារកិត្តិយសគ្រួសារគេ។ អ៊ីចឹង​ហើយបានជាគេក្រោក​ទៅប្រជុំតក់ក្រហល់ចោលនាង​នៅឯកោម្នាក់ឯងបែបនេះដោយគ្មានពាក្យពេចន៍ផ្តាំមួយម៉ាត់។ បារាំងទាំងអស់នោះតាម​មកដាក់សម្ពាធគេ ដូចស្រមោលអន្ទោល?

វ៉ាណេស៊ា បិទសំឡេង រួចចុចបើកវីដេអូមួយទៀតហុចឱ្យម៉ាលីយ៉ា។

 «មើលមួយនេះទៀតទៅ។»

ក្នុងវីដេអូ គឺជារូបភាពចេញពីមន្ទីរពេទ្យនៅសិង្ហបុរី។ លោកយាយ របស់តុន កំពុងដេកសន្លប់បាត់ស្មារតី ដោយមានទុយោជំនួយដង្ហើម​និងម៉ាស៊ីនវាស់ចង្វាក់បេះដូងលាន់សូរ «ទឺត…ទឺត…»។ គាត់មើលទៅចាស់ទ្រុឌទ្រោម និងកម្សត់បំផុត​ទើបតែប៉ុន្មានថ្ងៃសោះ?

«លោកយាយសន្លប់តាំងពី ដឹងថាតុនចោលគ្រប់យ៉ាងមកនៅស្រុកខ្មែរ។»

 វ៉ាណេស៊ានិយាយដោយសំឡេងស្រទន់តែមុតស្រួច។​ នៅពេលតួស្រីរបស់យើងអស់ពាក្យស្រដី នារីចិនចាក់ចុចបន្ថែម៖

«ម៉ាលីយ៉ា… ស្នេហារបស់នាង មានតម្លៃស្មើនឹងអនាគតក្រុមហ៊ុនរាប់ពាន់លានដុល្លារ​ និងជីវិតរបស់ស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់នេះមែនទេ? នាងចង់ឃើញហ្សាងជីក្លាយជាចៅអកតញ្ញូដែលសម្លាប់យាយខ្លួន​ឯង ឬក៏ចង់ឃើញគេក្លាយជាអ្នកចាញ់ក្រោមជើងពួកអាត្មាត​អឺរ៉ុបដូចអារីឆាដ?»

ជើងរបស់ម៉ាលីយ៉ា ទន់រហូតត្រូវទប់នឹងគែមគ្រែ។ ទឹកភ្នែកដែលនាងខំទប់ បានស្រក់ចុះមកកាត់ថ្ពាល់​ដោយស្ងាត់ស្ងៀម​។ រាល់ពាក្យពេចន៍របស់វ៉ាណេស៊ា វាយប្រហារចំចំណុចទន់ខ្សោយនៃមនសិការ​របស់នាងណាស់ ចំៗពេកហើយ….។ នារីចិនមិនបាច់ប្រើពាក្យអសុរោះ​ឡើយ ត្រឹមប៉ុនហ្នឹង​ក៏ម៉ាលីយ៉ា​ត្រូវមនសិកា​វាយដំ​ជាទម្ងន់​ហើយដែរ។

វ៉ាណេស៊ាបានឱកាសល្អ បន្តក្រោក​ហើយ​ដើរចូលមកជិតថែមដាក់ដៃលើស្មាម៉ាលីយ៉ាថ្នមៗ៖

«គេមិនដែលប្រាប់នាងទេ ព្រោះគេការពារនាង។ គេមិនចង់ឱ្យនាងដឹងថា គេលំបាកប៉ុណ្ណា ប៉ុន្តែ… បើនាងស្រលាញ់គេពិតមែន នាងគួរតែដោះលែងគេ! ខ្ញុំអង្វរឯងម៉ាលីយ៉ា ឱ្យគេត្រលប់​ទៅធ្វើជាស្តេច​វិញទៅ! ខ្ញុំ…និងគ្រួសារ លី អាចជួយគេបាន។»

ម៉ាលីយ៉ាយំដោយគ្មានសំឡេងទេ នាងខាំមាត់ឈឺចាប់ព្រោះអ្វីដែលវេណេស៊ាឱ្យតុន ជា​អ្វី​ដែល​នាង​ខ្លួន​ឯង​មិន​អាចឱ្យប្តីនាងបាន។

ស្រីសម្លឹងមើលទូរសព្ទ​ថ្មីដែលនាងទើបទិញឱ្យគេ ដែលគេទុកនៅលើតុបាយ….. សូម្បីតែទូរសព្ទនោះក៏គេមិនត្រូវការដែរនៅក្នុងជីវិតពិត…..យើងនឹងគេ​គ្រាន់​តែជាជីវិតរវើរវាយដូចជារឿងប្រលោម​​លោកមែនទេ? ជីវិត​ពិតដែលគេ…..កំពុងរងសម្ពាធសព្វទិសទី ដោយសារតែយើងក៏គេមិនបានចែករំលែកអ្វីជាមួយយើង……ព្រោះអី ព្រោះយើងនៅក្នុងពិភពខុសគ្នា​…….។

«អូនមិនចង់ក្លាយជាចំណុចខ្សោយរបស់បងទេ ហ្សាងជី…» នាងគិតក្នុងចិត្ត។

ម៉ាលីយ៉ាជូតទឹកភ្នែកហើយដកដង្ហើមធំ។ នៅពេលដែលនារីខ្មែរងើបមុខឡើងដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់ នាងវាចាតិចៗ៖

«និយាយត្រូវ វ៉ាណេស៊ា» ម៉ាលីយ៉ា បន្តដោយសព្ទសំឡេងស្ងួតស្ងប់ «គេមិនស័ក្តិសមនឹងខ្ញុំទេ គេស័ក្តិសមនឹងរាជបល្ល័ង្ករបស់គ្រួសារគេ»

វ៉ាណេស៊ាលបញញឹមក្នុងចិត្ត​តែរក្សាការសម្តែងក្រៀមក្រំដដែលតែជ័យជម្នះលើល្បែងចិត្ត​​សាស្ត្រ​​របស់នាង ជោគជ័យហើយ។

«ក្តីស្រលាញ់ដែលបំផ្លាញអនាគតបងតុន​ មិនមែនជាក្តីស្រលាញ់ទេ តែជា….អាត្មានិយម! នាងពេញចិត្ត​ឬនៅពេលឃើញខ្ញុំអ៊ីចឹង?»

ម៉ាលីយ៉ាស្រែកខ្លាំងៗទាំងទឹកភ្នែកបែបនេះ បន្ទោសខ្លួនឯងខណៈ វេណេស៊ាងក់ក្បាលហើយចាក​ចេញ​មុនពេល​ត្រូវបណ្តេញ​។

 គ្រាន់តែទ្វារត្រូវបាន​បិទជិតវិញកាលណា​ នារីរឹងមាំដែលទើបតែស្រែកដាក់សត្រូវ ក៏ទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយ​យំសសឹកនៅលើកម្រាលព្រំក្បែរជើងគ្រែ។

 នាងយំដោយការឈឺចាប់ដែលគ្មានសំឡេង យំអាណិតប្តីដែលត្រូវលាក់បាំងសម្ពាធដ៏ធំនេះម្នាក់ឯង ដើម្បីតែការពារស្នេហា​មួយនេះ។

ដៃដ៏ញ័រទទ្រើករបស់នាង ទាញទូរសព្ទចុចរកលេខប្អូនស្រី…

——————

កន្លះម៉ោងក្រោយមក នៅតាមដងទន្លេចតុមុខ

រថយន្តទំនើបពណ៌ខ្មៅមួយគ្រឿងបានបើកមកឈប់នៅក្បែរមាត់ទន្លេ ក្រោមពន្លឺព្រះទិនករ​ស្រអាប់​​ដោយសារ​ខ្យល់រដូវ។  លីដេ ងាកទៅប្រាប់តៃកុងឡាន៖

«ពូទៅរកកាហ្វេសិនទៅ! ទុកឱ្យពួកខ្ញុំនិយាយគ្នាបន្តិច!»

តៃកុងឡានចាកចេញទៅ។

នៅក្នុងឡានស្ងាត់ជ្រងំ មានតែសព្ទខ្សឹកខ្សួលរបស់ម៉ាលីយ៉ា។

 «…កុំយំ!​» លីដេឱបបងស្រី «ហើយ….​កុំទៅជឿសម្តីរបស់ស្រីពិសពុល វ៉ាណេស៊ា នោះ! បងម៊ីក​ជិតហោះមកដល់ភ្នំពេញហើយ។ គាត់ប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់នឹងជួយបងតុន គាត់នឹងមិនឱ្យត្រកូលហ្សាងដួលរលំទេ!»

ម៉ាលីយ៉ាងើបមុខឡើង ជូតទឹកភ្នែកទាំងញញឹមល្វីងជូរចត់៖

«លីដេ…ឯងនៅក្មេង ឯងមិនយល់ពីរឿងជំនួញទេ។ ទោះបងម៊ីក​ជួយ ក៏ជាការខ្ចីដង្ហើមអ្នកដទៃមកដកដែរ។ បងតុនជាមនុស្សមានមោទនភាពខ្ពស់ណាស់ គេសុខចិត្តស្លាប់ប្រសើរជាងរស់នៅក្រោមស្រមោលរបស់បងថ្លៃ។ គេកើតមកដើម្បីជាស្តេចនៃអាណាចក្រជំនួញ… មិនមែនមកលាក់ខ្លួន​នៅកៀនកោះបែបហ្នឹងទេ!​»

«តែបងនិងគាត់ស្រលាញ់គ្នា!​» លីដេ រលីងរលោង។

«ហ្នឹងហើយព្រោះតែស្រលាញ់… ទើបបងមិនអាចក្លាយជាចំណុចខ្សោយរបស់គេបានទៀត» ម៉ាលីយ៉ា សម្លឹងទៅផ្ទៃទឹកទន្លេដ៏ខ្មួលស្រអាប់

«បងមិនមែនជាអ្វីមួយល្អនៅក្នុងជីវិតរបស់គេទេ។ បើមានបង គេនឹងទន់ខ្សោយ គេនឹងត្រូវលោកយាយស្អប់ ហើយត្រូវពួកម្ចាស់ភាគហ៊ុនអាមេរិកនោះជាន់ឈ្លី បងត្រូវតែទៅ…»

«បង…» លីដេយំតាមបងស្រី «លីដេ… បងសុំឯងតែមួយគត់ ជូនបងទៅជួបគេ…..​ម្តងទៀត បងសុំធ្វើជាប្រពន្ធរបស់គេម្តងទៀត… ជាលើកចុងក្រោយ»

លីដេយល់អំពីរឿងលើកនេះ មិនថាម៊ីក​ឬអ្នកណា មិនអាចរំលងមនសិការ​​និងស្នេហាពិតដែលម៉ាលីយ៉ា​​ដែលមានចំពោះហ្សាងជីបានទេ។

ស្នេហា​មួយនេះ អ្នកចងវាគឺជាអ្នកស្រាយ អ្នកក្រៅបានត្រឹមឱបដៃអាណិតជួយអ្វីក៏មិនបាន។

ជំពូកទី២៧

រាត្រីនៃពាក្យលាគ្មានសំឡេង

ម៉ោង៨យប់…. ម៉ាលីយ៉ាត្រលប់មកបន្ទប់ Penthouse វិញជាមួយ ឈុតរ៉ូបគេងយប់ដែលពណ៌សជាពណ៌ តុនចូលចិត្តបំផុតហើយលីដេចាត់ចែងទិញយកមកឱ្យ។

មិនតែប៉ុណ្ណោះនាងបាន​រៀបចំអាហារពេលល្ងាចយ៉ាងប្រណីតក្រោមពន្លឺទៀន។

«ក្រឹប!​» ទ្វារបន្ទប់បើកឡើង។ តុន​ដើរចូលមក។

សម្លៀកបំពាក់របស់គេរៀបរយ តែក្រសែភ្នែករបស់គេបង្ហាញពីភាពហត់នឿយយ៉ាងខ្លាំង។ ការប្រជុំ​​ដ៏​តាន​តឹងជាមួយពួកលោកខាងលិច ធ្វើឱ្យគេស្ទើរតែដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាល។ ប៉ុន្តែ គ្រាន់តែ​ឃើញម៉ាលីយ៉ាឈរញញឹមចាំទទួល គេក៏ប្រញាប់លាក់បាំងភាពទន់ខ្សោយនោះ ហើយញញឹម​តប​វិញ​។​

«បងមកវិញហើយ!​» គេដើរចូលមកឱបនាង។ ម៉ាលីយ៉ា ឱបចង្កេះគេតបវិញយ៉ាងណែន ផ្អែកមុខនឹងទ្រូងគេ ស្តាប់ចង្វាក់បេះដូងដែលលោតញាប់។

«ហត់ទេ ទៅបាត់មួយថ្ងៃពេញអត់មានសារផ្ញើមកទៀត?​» នាងសួរតិចៗ «គ្រាន់តែឃើញមុខអូន បងបាត់ហត់អស់ហើយ! អូ៎ នែ៎ បងភ្លេចទូរសព្ទ! ពួកភាគហ៊ុនមកពីអាមេរិក​គេណាត់ប្រជុំបន្ទាន់ហើយចេញមិនបានសោះ! នៅក្រោមនេះទេតើ តែ…..ឃើញបងឱ្យអ្នករត់តុយកកាហ្វេនិងសារមកប្រាប់ទេ?»

តាមពិតនាងឃើញក្រោយពលវិលមកពីជួបលីដេវិញ។ កាហ្វេត្រជាក់ ហើយសំបុត្រ​សារ «បងនៅក្រោមប្រជុំ ល្ងាចបាយជុំគ្នា​ណា៎» សារនេះក៏លែងមាន​ន័យ​ នាងបានសម្រេចចិត្ត​រួចហើយ។

តុនគួរតែឆ្ងល់ដែលម៉ាលីយ៉ា​មិនបានសួរនាំរឿងBusiness។ ពេលគេចេញពីបន្ទប់ទឹកមកវិញបាន​ឃើញប្រពន្ធនៅរង់ចាំរួចជាស្រេច។

ពួកគេអង្គុយញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចជាមួយគ្នា។ គ្មាននរណាម្នាក់ដឹងទេថា អ្នកទាំងពីរកំពុង​សម្តែង​ល្ខោនដាក់គ្នាទៅវិញទៅមកយ៉ាងឈឺចាប់។

 ខាងប្រុសលាក់បាំងសម្ពាធដែលស្ទើរតែផ្ទុះទ្រូង ឯខាងស្រីលាក់បាំងគម្រោងនៃការចាកចេញជារៀងរហូត។

តុនកាន់ដៃម៉ាលីយ៉ានៅលើតុ ម្រាមដៃគេអង្អែលខ្នងដៃនាងថ្នមៗ។

«ឆ្ងាញ់ណាស់ប្រពន្ធសម្លាញ់! អូនគឺជាសេចក្តីសុខតែមួយគត់ដែលព្រះប្រទានឱ្យបង​»

ម៉ាលីយ៉ាញញឹម តែបេះដូងនាងស្ទើរតែប្រេះបែក។ ស្រីស្រស់​លូកដៃទៅអង្អែលថ្ពាល់គេ បុរសដែលនាង​កាន់តែស្រលាញ់តែរឹតមិនអាចក្បែរបាន។

«បងជាអធិរាជរបស់អូនជានិច្ច…»

នាងនិយាយបានខ្លីត្រឹមនេះហើយខ្សឹបវាចាសម្ងាត់ដ៏វែងក្នុងចិត្ត​ខ្លួនឯង៖

«តែបងដឹងទេ? អធិរាជដែលខ្លាំងក្លាពិតប្រាកដ មិនត្រូវទន់ខ្សោយព្រោះតែរឿងស្នេហាទេ បងត្រូវតែរឹងមាំ…ដើម្បីគ្រួសាររបស់បង»

សម្តី«អធិរាជ»ដែលកល្យាណីមិនដែលប្រើ​ធ្វើឱ្យខាងប្តីយល់ថាប្លែកដែរ​ ប៉ុន្តែតុនគិតថានាងគ្រាន់តែលើកទឹកចិត្តគេ។ គេក្រោកពីកៅអី ដើរមកបីនាងទៅអង្គុយលើសាឡុងទន់ល្មើយ។

យប់នេះ ពួកគេមិនបានរួមរ័ក្សគ្នាទេដោយសារ តុនហត់នឿយទាំងចិត្ត​និងកាយ ហើយម៉ាលីយ៉ាក៏មិន​ចង់ឱ្យរាត្រីចុងក្រោយនេះពោរពេញដោយតណ្ហាដែរ។ នាងចង់បានត្រឹមតែភាពកក់ក្តៅនៅក្បែរ​គ្នា​​ស្តាប់ដង្ហើមគ្នា​…..

នៅក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គេ បានកើយលើស្មាគេ ស្រីជាភរិយា​បិទភ្នែកបិទព្រឹមៗ ខណៈដែលដៃនាងអង្អែលកំភួន​ដៃគេថ្នមៗ ដូចជាការលួងលោម។

«បងនឹកអូន…ម៉ាលីយ៉ា ទោះនៅក្បែរអូន ក៏បងនៅតែនឹកអូន» គេខ្សឹប សំឡេងគេខ្សោយទៅៗ។

«ដូចគ្នា!​»

ម៉ាលីយ៉ា និយាយតបខ្សាវទាំងសឹងប្រេះទ្រូង។ ស្រីលូកដៃយកកែវស្រាក្រហមដែលនាងបានរៀប​ចំ​ទុកនៅក្នុងនោះក៏បានកិនថ្នាំងងុយដេកកម្រិតធ្ងន់ដាក់ចូលរួចជាស្រេចហើយហុចឱ្យគេ។

តុនទទួលជាតិល្វីងមក ដោយក្តីទុកចិត្តបំផុត គ្មានការសង្ស័យ សូម្បីតែមួយភាគរយ… គេទទួលកែវ​ស្រានោះមកផឹកអស់មួយក្អឹក រួចថើបថ្ពាល់នាង។

មិនដល់១៥នាទីផង… ថ្នាំចាប់ផ្តើមធ្វើទុក្ខ។ តុនមានអារម្មណ៍ថាត្របកភ្នែកធ្ងន់ខុសធម្មតា។

 «ម៉ាលី…យ៉ា…ម៉េច…ម៉េចក៏បងងងុយម្ល៉េះ?​» គេខ្សឹប ដៃរបស់គេដែលឱបរាងកាយនាង ចាប់ផ្តើម​​ធ្លាក់ចុះសន្សឹមៗ ដូចតំណក់ទឹកភ្នែកដែលស្រីខំទប់បានរបូតធ្លាក់មកឆ្វាចៗដែរ។

«គេងទៅបង… គេងឱ្យស្កប់ណា៎! ក្រោកឡើងមក ជីវិតបងនឹងប្រសើរជាងនេះ នឹងចេញចោលរឿង​​អពមង្គលអស់ទាំងនេះ!​» នាងខ្សឹបដាក់ត្រចៀកគេ។

រាងកាយដ៏ធំមាំរបស់ហ្សាងជីក៏ទន់ជ្រាយ​ហើយលង់លក់បាត់បង់ស្មារតីទាំងស្រុងនៅលើសាឡុង​។ ម៉ាលីយ៉ា ទប់ទម្ងន់គេឱ្យផ្តេកបាន​ស្រួលបួលនិងដណ្តប់ភួយសម្លី។

សម្លឹងភាពហត់នឿយរបស់គេ ពេលនេះ ទឹកភ្នែកដែលស្រីខំទប់ពេញមួយយប់ បានបាក់ទំនប់ហូរចុះមកជោកថ្ពាល់។ នាងយំដោយការឈឺចាប់បំផុត​និងមានសេរីភាពបំផុត។ ដៃរបស់នាងស្ទាបអង្អែល​ផ្ទៃមុខដ៏សង្ហារបស់គេជាលើកចុងក្រោយ។

 ឱបប្រាណគេ ហើយ….ថើបគេ។

គេញញឹម​រវើរវាយដូចក្នុងសុបិនដោយវាចាខ្សាវៗ៖

«​បងហត់ណាស់!»

នាងញញឹមដោយទឹកភ្នែកហើយដកថយតិចៗ ទាំងងក់ក្បាល៖

«អូនដឹង!»​

នាង​ប្រុងក្រោកតែចិត្ត​នេះនៅមិនទាន់កាត់បាន ស្រីឈ្ងោកត្រលប់ទៅវិញ….រួចឱនទៅថើបបបូរមាត់របស់គេយ៉ាងយូរ…ជាការថើបលាគ្នា ពោរពេញដោយក្តីស្រលាញ់និងសែនអាលោះអាល័យ​។

«លាហើយ… ម្ចាស់ជីវិតរបស់អូន សូមឱ្យបងមានក្តីសុខនិងជោគជ័យជានិច្ច​ នៅលើរាជបល្ល័ង្ករបស់គ្រួសារហ្សាង»

ម៉ាលីយ៉ាងើបឈរ ទាញកាបូបនិងអាវគ្របពីលើ ហើយដើរចេញពីបន្ទប់ទៅទាំងបេះដូងប្រេះស្រាំ ទុកឱ្យអធិរាជហ្សាងជីដេកលង់លក់ដោយមិនដឹងខ្លួនថា គេកំពុងតែបាត់បង់របស់មួយសំខាន់បំផុតក្នុងជីវិតរបស់គេ។

ជំពូកទី២៨៖

ស្រមោលអន្ទោលនៃElite

ម៉ោង២ទៀបភ្លឺ។

នៅចំណតរថយន្តក្រោមដីនៃសណ្ឋាគារ Rosewood មានសភាពស្ងាត់ជ្រងំ។ ម៉ាលីយ៉ា ពាក់វ៉ែនតាខ្មៅបាំងភ្នែកដែលហើមដោយការយំ ដើរយឺតៗ ដោយមាន លីដេ មកគ្រាហ៍ទទួល។

«បងឯង… បងឯងដាច់ចិត្តមែន​?​» លីដេសួរទាំងយំខ្សឹកខ្សួល។

ម៉ាលីយ៉ា ងាកទៅមើលជណ្តើរយន្តដែលទើបតែចុះមក។

 «បងគ្មានជម្រើសទេ! វត្តមានបង… កំពុងសម្លាប់គេ…..ទាំងរស់»

ពួកគេទាំងពីរឈានឡើងឡានទំនើបមួយដែលបើករង់ចាំ រួចហើយរថក៏លូនចេញទៅកាត់ភាពងងឹតនៃរាត្រីដ៏សោកសង្រេង។

នៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីពួកគេ ស្រមោលអន្ទោលនៃក្រុមEliteសិង្ហបុរី​ពួនកាយក្នុងរថយន្ត Alphard ពណ៌ខ្មៅកញ្ចក់បិទជិតដែលចតចោកនៅក្នុងស្រមោលងងឹត..

 វ៉ាណេស៊ា កំពុងអង្គុយគងជើង ដៃកាន់កែវស្រា សម្លឹងមើលឡានរបស់ម៉ាលីយ៉ាចាកចេញពីជីវិតតុន។ ក្បែរនាង មានបុរសអង្គរក្សមាឌធំពីរនាក់។

«អ្នកនាងលី… ឱ្យពួកខ្ញុំតាមទៅទេ?​» អង្គរក្សសួរ។

វ៉ាណេស៊ា ញញឹមចុងមាត់ដ៏ពិសពុល៖

«តាមទៅ! ពេលដល់សាំងហ្គាពួរ ចាប់ប្អូនស្រីវាយកទៅលាក់។ ឯម៉ាលីយ៉ា… ខ្ញុំបានរៀបចំកាដូ ពិសេស​រង់​ចាំហើយ! ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យស្រីខ្មែរម្នាក់នេះ នៅលើគ្រែ… ជាមួយអតីតអ្នកតាមចែចង់វានៅ​អាមេរិក ពេលហ្នឹងហ្សាងជីនឹងអស់ចិត្ត​! ពិភពលោកនឹង​ដឹងថា អតីតប្រពន្ធហ្សាងជី ត្រឹមតែជាស្រីសំផឹង​ម្នាក់មកពីអាស៊ីតែប៉ុនហ្នឹង​ឯង ធ្វើឱ្យត្រកូលហ្សាងទទួលយកមិនបាន​!»

«បាទអ្នកនាង!​»

«ហ្សាងជី!​» វ៉ាណេស៊ា ក្រសោបកែវស្រាណែន ហើយគិតក្នុងចិត្ត​ទាំងកំហឹង​និងគំនុំមហាជ្រៅ៖

«លោកឯងហ៊ានបដិសេធត្រកូលលីខ្ញុំ ដើម្បីស្រីធុនហ្នឹង? មែនទេ? ខ្ញុំនឹងឱ្យលោកឯងឃើញថា… ស្រីដែលលោកឯងបាន​លះបង់គ្រប់យ៉ាងដើម្បីការពារ វាថោកទាបកម្រិតណា!»

ជាងម៉ាស៊ីនត្រជាក់ពិសេស

ព្រះអាទិត្យ​រះ​កាន់​តែ​ខ្ពស់ កម្ដៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ឈើ​ក៏​កាន់​តែ​ហប់។ ប្រុសស្អាតឈរសម្លឹងក្រុមជាងម៉ាស៊ីនត្រជាក់ដែលនាង​បានទៅបើកទ្វារទទួលឱ្យចូលនៅជាន់ខាងក្រោម។

ខេន ជំនួយការសម្ងាត់របស់គេ ដែល​កំពុង​នៅ​លើ​យន្តហោះ​ពីអាមេរិក​មក​ភ្នំពេញ បាន​បញ្ជា​ទៅ​ក្រុម​ពិសេស​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​ឱ្យ​បន្លំ​ខ្លួនមក​ជា​ជាងបាន​​ភ្លាមៗដោយTrackតាមទូរសព្ទរបស់​ម៉ាលីយ៉ា​។

 សូម្បី​តែ​ស្ទីកគ័រ​លេខ​ទូរសព្ទ​​នៅ​បង្គោល​ភ្លើង ក៏​កូន​ចៅ​គេ​ទើប​តែ​ទៅ​បិទ​មុន​នេះ​ប៉ុន្មាន​នាទី​ដែរ ដើម្បី​ឱ្យម៉ាលីយ៉ាឃើញ។

កូនឡាន​ទ្រុង​​កញ្ចាស់​មួយ​គ្រឿងដែលដឹកបុរសបី​នាក់​ពាក់​អាវ​យឺត​ប្រឡាក់​ប្រេងនិង​មួក​សុវត្ថិភាព​​ចាស់​ៗ ​ចុះ​មកនេះមាន​​យួរ​ធុង​ឧបករណ៍ និង​ធុង​ហ្គាសធ្វើឱ្យតុនអស់សំណើចច្បូតមុខម្នាក់ឯង​។

ម៉ាលីយ៉ា​ចេញ​ទៅ​បើក​ទ្វារទាំងញញឹម៖

«លឿន​មែន! ចូល​មក​បង!»

ជាង​ទាំង​៣នាក់​ដើរ​ចូល​មកហើយហុចស្បោងកាហ្វេ​​និងស្ករដល់នាង៖

«បងឱ្យទិញកាហ្វេ ខ្ញុំឃើញមាន​តែម៉ាកនេះ!»

ម៉ាលីយ៉ា​ទទួលមកដោយរីករាយ​ព្រោះជាអ្វីដែល​តុនត្រូវការបំផុត។

«សំណាងហើយ គ្រប់យ៉ាងក្នុងប​ន្ទប់ទឹកនិងផ្ទះបាយ ប្រើបានទាំងអស់!» នាងរអ៊ូតិចៗដោយរំភើប​។

គ្រាន់​តែ​ឃើញតុនឈរសម្លឹងមកពីជាន់ខាងលើ ពួកគេ​ស្ទើរ​តែ​លើក​ដៃ​គោរព​តាម​ទម្លាប់​ទៅ​ហើយ តែត្រូវតុនគ្រវី​ភ្នែក​ដាក់​ជា​សញ្ញា​ព្រមាន។ ពួកគេ​ប្រញាប់​ប្ដូរ​ឥរិយាបថ​មក​ជា​ជាង​ធម្មតា​វិញ​ភ្លាម។

«គាត់ចិន? ខ្ញុំចេះចិនដែរ!» ជាងទីមួយនិយាយញញឹម​ចំណែក​ម៉ាលីយ៉ាឡើងចំហ​មាត់​។

«អឺ… ម៉ាស៊ីន​នៅ​ណា​ហ៊ា?​» ជាង​ដដែល​ សួរ​ទៅតុន ជាភាសាចិន​ដោយ​សំឡេង​គោរព​ខុស​ធម្មតា​។

«ឡើងមក! មើល​ឱ្យ​ផងថា​ខូច​អី?» តុន​ឆ្លើយតប​ធម្មតា។

អាងថា គេនិយាយគ្នា​កើត នាងក៏ទុកការងារខាងលើឱ្យតុនដោយ​ថយទៅរៀបចំឆុងកាហ្វេ។

តាម​ពិត ពួកគេបានវេលា​ស្ងាត់ក៏ប្រគល់វ៉ែនតាថ្មីមួយដូរជាមួយវ៉ែនតាចាស់របស់តុន ជាប្រភេទវ៉ែន​តា​អាចប្រើកូដ ខលបាន និងអាចប្រើកុងលុយ​ដែលគ្មានអ្នកណាដឹង។

បាននិយាយគ្នារួច ស្តាប់តាម​ផែនការសម្ងាត់របស់​តុនរួចហើយ ជាងម្នាក់ស្រែកឮៗថា៖

«បងម៉ាស៊ីនហ្នឹងចាស់ណាស់ គេងមិនកើតទេ ខ្ញុំមាន​អាមួយតឹក​ល្អ៣ ទើបទិញពីគេបាន! ក្នុងឡានស្រាប់ បើបងយកខ្ញុំដូរឱ្យ មួយតែ៨០ដុល្លារទេ!»

«ដូរទៅ!»

តុនបញ្ជាកាត់។ តាមពិត​ដែល​ពួកគេ​ត្រៀម​មក គឺ​ជា​ម៉ាស៊ីន​ត្រជាក់​ស៊េរី​ទំនើប​បំផុត​ដែល​មាន​តម្លៃ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​បាន​បាញ់​ថ្នាំ​ឱ្យ​មើល​ទៅ​ចាស់​បន្តិច​ដើម្បី​បន្លំ​ភ្នែក និងមានកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពភ្ជាប់ជាមួយ​នាឡិកា​តុន។

កន្លះម៉ោងក្រោយមក ពេលម៉ាលីយ៉ាសម្អាត​និង​ធ្វើម៉ាស៊ីនឆុងកាហ្វេរួច នាងដើរមកជាមួយ​កាហ្វេ​​៤​កែវ ហើយងាក​ទៅ​មើល តុនដែលបត់វ៉ែនតាដាក់ហោប៉ៅអាវ។

«ម៉េច​ដែរ​បង?​»

តុន​ងក់​ក្បាល៖

«ត្រជាក់ហើយ! ​យប់នេះ គេងស្រួលហើយ!»

នាង​ញញឹម ពេលឃើញ​ភ្នែករលាម​របស់គេ។ ចិត្ត​នាងមាន​ការងារច្រើនទៀត។ ដ្បិត​តែផ្ទះនេះ មាន​​ការ​ថែសម្អាតប្រចាំ ដោយមីងនាង​ដែលជាសាច់ឆ្ងាយ តែងមកផ្ទះអុជ​ធូបរៀបចំ តែគ្រែនេះ គឺមិន​អាចឱ្យតុនគេងបានទេមហាសេដ្ឋីដូចគេ។

នាង​មានគម្រោងនាំប្តីទៅរកគ្រែថ្មី។

ស្រីដកលុយ​ហុចឱ្យជាង។​ ជាងទាំង​ពីរសម្តែងជា​ទទួល​លុយ​ដោយរីករាយ ហើយពួកគេ​ចាប់​​ផ្តើម​បន្តនិយាយយកចិត្ត៖

«ពួកខ្ញុំហ្វ្រីសម្អាតសួនខាងក្រោមនោះជូនបាន!»

​នេះជាល្បិច យ៉ាង​ស្ទាត់​ជំនាញដែលតុនបានប្រាប់ឱ្យពួកគេធ្វើតាម​។ មិន​ដល់២ម៉ោងក្រោយមក គ្រប់យ៉ាងរៀបរយសឹងមិនជឿភ្នែកខ្លួនឯង។

​ម៉ាស៊ីន​ត្រជាក់​ចាប់​ផ្តើម​ដំណើរការ បន្សាយ​ភាព​ត្រជាក់​ដ៏​ស្ងប់ស្ងាត់​ពេញ​ផ្ទះ​ឈើ។ នាង​​ដុតទៀនក្រអូប បាញ់ប្រេងម្លិះហើយចេញមកក្រៅភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងដែលសួនត្រូវបានសម្អាត ដូចត្រូវបាន​ជួលក្រុមសម្អាតជំនាញ​១ក្រុមធំមកធ្វើ។

«ពួកគាត់ចិត្ត​បានណាស់!​» ម៉ាលីយ៉ា​ញញឹម​បិទ​មាត់​មិន​ជិតទេពេលពោលសរសើរ ហើយឱ្យ​លុយ​ថែម​តែនាងមិនដែលនឹកស្មានដល់ឡើយថា​នេះជាអំណាច​នៃទឹកលុយរបស់តុន។

«រួច​រាល់​ហើយ​បង! បើ​មាន​បញ្ហា​អី ខល​មក​ពួក​ខ្ញុំ២៤ម៉ោង!» ជាង​និយាយ​រួច ក៏​ប្រញាប់​រត់​ចេញ​ទៅ​វិញ​យ៉ាង​លឿន ដូច​ខ្លាច​នៅ​យូរ​មាន​កំហុស។

តុន​ញញឹម​ចុង​មាត់។

«ជាងខ្មែរធ្វើ​បាន​ល្អ!​»

ប្រពន្ធពេញចិត្ត​នឹងពាក្យសរសើរនេះណាស់ នាងញញឹម​ហើយខ្សឹប៖

«ងូតទឹកបានហើយ! អូនទៅរកទិញរបស់របរខ្លះមកប្រើ នៅម៉ាតជិតនេះទេ ទិញអីមកញ៉ាំ​បណ្តោះ​អាសន្នសិន!»

នៅពេលដែល​នាងចាកចេញប្រុសមាន​ឱកាស​និយាយជាមួយខេន និងបង្កើតគម្រោងជាច្រើន។ ការដែលធ្វើឱ្យគេមើលទៅ​គ្មានសល់អ្វី មិនត្រឹមលេងសើចជាមួយម៉ាលីយ៉ា​ទេ តែជាល្បិច​ឱ្យពួកនៅសិង្ហបុរីលែងប្រុងប្រយ័ត្ន។

មនុស្ស​ដូចតុន ម៉េចនឹងអាចអស់ពីខ្លួនបាន?

ពុំនោះ តើគេ​ចិញ្ចឹម​ប្រពន្ធ​ម្នាក់នេះកើតដែរ? ហើយបងប្រុសនាងនឹងមើលមកគេនិងគ្រួសារត្រកូល​ហ្សាងក្នុងកែវភ្នែកបែបណា?

ស្រីស្អាតត្រលប់​មកវិញហើយ ប្រុសត្រូវបញ្ចប់ការជជែកជាមួយកូនចៅ ហើយចុះក្រោម​ដើរទៅរកនាង។

តាមពិតនាងទៅយូរគឺបែបនេះទេ?

…..តុនសម្លឹងទឹកមុខប្រិមប្រិយដែលបើក​ប្រអប់​ទូរសព្ទ​​ស៊េរី​ថ្មី​បំផុត ហុច​ឱ្យតុន។

 «នេះ​សម្រាប់​បង! អូន​មិន​ចង់​ឱ្យ​បង​ពិបាក​ទាក់ទង​គេ​ទេ» តុនញញឹម​ទទួល​យក។ តាម​ពិត​គេ​មាន​ទូរសព្ទ​សម្ងាត់​ហើយ ប៉ុន្តែ​នេះ​ជា​ទឹក​ចិត្ត​ប្រពន្ធ។

«អរគុណ​អូន​សម្លាញ់! តែ…បងគ្មានអ្នកណាទេ ទូរសព្ទមានក៏បានអត់ក៏បាន បងមានអូនគ្រប់គ្រាន់ហើយ!»

ម៉ាលីយ៉ា​សម្លឹង​មើល​ប្ដី​ដែល​កំពុង​កាន់​ទូរសព្ទ​ថ្មី​ក្នុង​ដៃ។ ទោះ​បី​ជាតុន​ព្យាយាម​ញញឹម​ដើម្បី​កុំ​ឱ្យ​នាង​​ពិបាក​ចិត្ត ប៉ុន្តែ​នាង​ដឹង​ថា​មនុស្ស​ដែល​ធ្លាប់​រស់​នៅ​លើ​គំនរ​មាស​ប្រាក់​ដូច​គេ មក​នៅ​កន្លែង​បែប​នេះ​ពិត​ជា​លំបាក​ហើយ។

«បង​តុន…» នាង​ហៅ​គេ​តិចៗ ទឹក​មុខ​ពោរពេញ​ដោយ​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ «និយាយ​តាម​ត្រង់​ណា៎… បើ​បង​នៅ​ទី​នេះ​មិន​បាន បង​ពិបាក​ចិត្ត​រឿង​ក្ដៅ ឬ​រឿង​ផ្ទះ​ចាស់… តាម​ពិត​អូន​នៅ​មាន​ខុនដូ​មួយ​ទៀត​នៅ​កណ្ដាល​ក្រុង យើង​អាច​ទៅ​នៅ​ទី​នោះ​បាន…»

តុនដឹងតាំងពីដំបូងថា ​គឺម៊ីក! នាងខ្លាចបងនាងដឹង! ខុនដូ​នោះ​ជា​គម្រោង​របស់​ក្រុមហ៊ុន​ម៊ីក​ដែលជា​ Manager មើល​ការ​ខុស​ត្រូវ​នៅ​ទី​នោះ ជា​មនុស្ស​ជំនិត​របស់​គេ ​ជា​ភ្នែក​ជា​ច្រមុះ​ឱ្យ​ម៊ីក​។

គេញញឹមនិយាយលេងលោចិត្ត​នាង៖

«បើ​យើង​ទៅ​នៅ​ទី​នោះ អា​ម៊ីក​​ច្បាស់​ជា​ដឹង! ​ថា​បង​មក​ស្រុក​ខ្មែរ​ក្នុង​ស្ថានភាព​បែប​ណា! ដឹង​ថា​បង​ធ្លាក់​ខ្លួន? គ្រួសារអូន​នឹង​មើល​ងាយ​បង?» តុនបន្ត​ប្រយោគ​ឱ្យ​នាងនៅគាំង។

មនុស្ស​ដូចម៉ាលីយ៉ាធ្វើម៉េច​នឹងមានសាច់ញាតិដែលមានផ្ទះឈើកំប្រួកមួយនោះ? នាងកំពុង​លាក់​​ខ្លួនពីអ្នកស្រុកខ្មែរ? ខ្លាចប្តីក្រពេកនាងខ្មាសគេ?

ឃើញ​ក្រសែភ្នែកប្តីដែលមើលមក​នេះ នាងយល់ចិត្ត​ប្រុស​ដែលកំពុងអន់ចិត្ត​នឹងស្ថានភាពជីវិតគេ ស្រីខំលើកដៃ​ប្រកែក៖

«អត់​ទេ! បង​ម៊ីក​មិន​មែន​មនុស្ស​បែប​ហ្នឹង​ទេ! តែ… អូន​គ្រាន់​តែ​….មិន​ចង់​ឱ្យ​គាត់​បារម្ភ ហើយ​អូន​ក៏​មិន​ចង់​ឱ្យ​បង​មាន​អារម្មណ៍​ថា​បាត់​បង់​មុខ​មាត់​ចំពោះ​មុខ​បង​ថ្លៃ»។

តុនញញឹម​ដោយលើក​ដៃ​អង្អែល​សក់​នាងថ្នមៗ។ ប្រពន្ធ​របស់​គេ​ចេះ​គិត​ដល់​អារម្មណ៍​គេ​ដល់​ថ្នាក់​នេះ។

«ចាប់​ផ្ដើម​ថ្មី​ជាមួយគ្នា​​នៅ​ទី​នេះ ដោយ​កម្លាំង​របស់​យើង! ហើយ​សំខាន់​គ្មាន​អ្នក​តាម​ដានជីវិត​យើង​ បងចង់បានតែប៉ុនហ្នឹង»។

នាង​ញញឹម​តែនាងនៅស្រងូត។ គម្រោងការនេះមិនដឹងបានសម្រេចយូរប៉ុនណាទេ ហើយនៅអាមេរិក​គ្រប់គ្នា​ដឹងពីរឿង​ក្ស័យធន​របស់គេទៅហើយ? ចំណែកបងប្រុសនាង រឿងអីថា……គេ​ផ្អាក​បន្តិច រួច​យក​ដៃ​គោះ​គ្រែ​ឈើ​ដែល​លាន់​សូរក្ឌុកៗ។

 «ប៉ុន្តែ… មាន​រឿង​មួយ​ដែល​បង​ទ្រាំ​មិន​បាន»។

«​រឿង​អី​?​» ម៉ាលីយ៉ា​ភ័យស្លេក។

«គឺ​គ្រែ​នេះ!​​…..​​រឹង​ដូច​ថ្ម បើ​យប់​នេះ​យើង​ចង់…អឺ…ធ្វើ​លំហាត់​ប្រាណ​ប្ដី​ប្រពន្ធ ចង្កេះ​បង​ច្បាស់​ជា​បាក់​មិន​ខាន» គេ​និយាយ​លេង​សើច​ទាំង​កែវ​ភ្នែក​ស្រពោន។

ម៉ាលីយ៉ា​មុខ​ក្រហម​ងាំង នាង​វាយ​ស្មា​គេ​មួយ​ដៃ។

 «មនុស្ស​ឆ្កួត!!​»

«តស់! យើង​ទៅ​ទិញ​គ្រែ​ថ្មី ទោះ​បង​អត់​លុយ​ច្រើន តែ​សម្រាប់​គ្រែ​ដេក​ជាមួយ​ប្រពន្ធគួរតែមាន​!»

ជំពូកទី២៥

សង្សារចាស់

មួយ​ម៉ោង​ក្រោយ​មក ពួកគេ​បាន​មក​ដល់​ហាង​លក់​គ្រឿង​សង្ហារិម​ដ៏​ធំ​មួយ​ Luxury ដែលសុទ្ធសឹងតាំងលក់​​គ្រែ​ស្បែក និង​ពូក​ម៉ាក​ល្បីៗ​នាំ​ចូល​ពី​អឺរ៉ុប។

«នេះមួយ​ឈុត៣០០០ដុល្លារ​ជាង» អ្នកលក់​ខ្សឹប​ប្រាប់សម្លឹងពួកគេរាងស្ទាក់ស្ទើរ «របស់​ល្អ​ទើប​ប្រើ​បាន​យូរ! ហើយបើចង់បានលើហ្នឹង​មានទៀត នៅខាងលើ តម្លៃ​ម៉ឺន​ដុល្លារ!»

ខណៈ​ដែល​ពួកគេ​កំពុង​ឈរស្តាប់ហើយមាន​អារម្មណ៍ថា​ Manager ហាងមិនមកផ្ទាល់ព្រោះមិនស្គាល់ពួកគេ ស្រាប់តែងាកទៅឃើញ​ជននោះកំពុងឱនលំទោនក្បែរគ្រែ King Size ពណ៌​ប្រផេះ​​មួយ ដែលមាន​ភ្ញៀវជា​បុរស​ម្នាក់។ ជននោះក៏មើលមកពីរនាក់ប្តីប្រពន្ធនេះដូចគ្នា៖ ​

«ម៉ាលីយ៉ា?… ពិត​មែន​ហ្អេ៎?​»

ម៉ាលីយ៉ា​ងាកទៅ​សម្លឹងតាមប្រភពនៃសំឡេងហៅ ស្នាម​ញញឹមនៅ​លើ​មុខ​នាង​រលាយ​បាត់​ភ្លាម​។ នៅ​ចំពោះ​មុខ​នាង គឺ​បុរស​សង្ហា​ម្នាក់ ស្លៀក​ពាក់​ខោ​ខូវប៊យ​ម៉ាក True Religion និង​អាវ Burberry ដៃ​ពាក់​នាឡិកា Rolex ភ្លឺ​ចិញ្ចែង។ គេ​មក​ជាមួយ​ស្រី​ក្មេង​សិចស៊ី​ម្នាក់​ដែល​កៀក​ដៃ​គេ​ជាប់។

«ភ័ក្រ្ត…» នាង​ឧទាន​ឈ្មោះ​គេ។ នេះ​គឺ ភ័ក្រ្ត… សង្សារ​ចាស់​កាល​ថ្នាក់​ទី១២ ដែល​បង​ម៊ីក​ធ្លាប់​និយាយ​ប្រាប់តុន។ គេ​ជា​កូន​អ្នក​មាន​ដែល​ចូល​ចិត្ត​អួតនិង​ធ្លាប់​ធ្វើ​ឱ្យម៉ាលីយ៉ា ខូច​ចិត្ត​កាល​ពី​អតីតកាល។

ភ័ក្រ្ត ដោះ​វ៉ែនតា​ខ្មៅ​ចេញ សម្លឹង​មើល ម៉ាលីយ៉ា ពី​ក្បាល​ដល់​ចុង​ជើង។

«វ៉ាវ! បាត់​មុខ​យូរ អូន​នៅ​តែ​ស្អាត! ស្មាន​ថា​ទៅ​នៅ​អាមេរិក ក្លាយ​ជា​ជំទាវ​បាត់​ហើយ ចុះ​ម៉េច… មក​ដើរ​មើល​គ្រែ​នៅ​កន្លែង​បែប​នេះ? ហើយ​ស្លៀក​ពាក់…» គេ​សើច​តិចៗ «…សាមញ្ញ​ម្ល៉េះ?​»

ភ័ក្រ្ត​ងាក​ភ្នែក​មក​មើល តុន។

«ហើយ​នេះ… ប្រហែល​ជា​ប្ដី​មហាសេដ្ឋី​ដែល​គេ​ល្បី​នោះ​ហើយ​មែន​ទេ?​»

សំឡេងគេខ្សឹបដាក់ស្រីស្នេហ៍គេ​៖

«ម្នាក់ហ្នឹងហើយ​….ហ្សាងជីដែល Channel Corp ​ព្រឹកមិញថា ត្រូវ​គ្រួសារ​បណ្ដេញ​ចេញ មក​នៅ​​ស្រុក​ខ្មែរ​ខ្លួន​ទទេ? »

«ពិត​មែន​ហ្អេ៎?» ស្រីស៊ិចស៊ីសម្លឹងវាត់សន្សឹមៗមករករាងកាយតុនដោយកែវភ្នែកមមី​ធ្វើឱ្យម៉ាលីយ៉ា​ក្រពាត់ដៃក្នាញ់។ នាងនោះនិយាយបន្ត៖

«private arrangement លឿនមែន ឃើញកាសែតចុះថា មកខ្មែរដោយអត់ Passport បានទៀត! ហេតុតែអំណាចទឹកលុយ!»

តុនឈរ​ស្ងៀម តែ​កែវ​ភ្នែក​របស់​គេ​មុត​ដូច​កាំបិតប្រហែលជាមិនបានឮសម្តីនារីនេះទេ ព្រោះគេជាប់​សម្លឹង​មើលភ័ក្រ្ត ដូច​សម្លឹង​មើល​សំរាម។ ម៉ាលីយ៉ា​ប្រញាប់​កាន់​ដៃតុនជាប់ ខ្លាច​ប្ដី​នាង​ខឹង។

«កុំខ្វល់ពួកមនុស្ស​អេចអូច»

នាង​ប្រុងចាកចេញស្រាប់តែភ័ក្ត្រងាកមកភ្លាម។

«អ្នកណាអេចអូច?!» ភ័ក្រ្ត​និយាយថ្នមៗហើយ​ប្រុងដើរ​ចូល​មក​ជិតនិយាយដូចគ្មានវត្តមាន​តុន។

«ឃើញ​អូនមក​លំបាកឈរ​ត​ថ្លៃ​គ្រែ​បែប​នេះ បង​ឈឺ​ចិត្តណាដឹងដែរ? យក​គ្រែ​នេះ​មែន​ទេ? ៣០០០ដុល្លារ? ចាំ​បង​ទិញ​ឱ្យ! ចាត់​ទុក​ជា​កាដូ​ជួប​គ្នា​ក្រោយ​បែក​គ្នា១០ឆ្នាំ»។

ដៃ​របស់ភ័ក្រ្ត លូក​មក​បម្រុង​ប៉ះ​ស្មា ម៉ាលីយ៉ា។

«ផាច់!​» ដៃ​រឹងមាំ​មួយ​បាន​មក​ចាប់​ក​ដៃ​របស់ ភ័ក្រ្ត ជាប់​ដូច​ដង្គាប់​ដែក។ តុន ច្របាច់​ដៃ​នោះ​យ៉ាង​ខ្លាំង ធ្វើ​ឱ្យ ភ័ក្រ្ត មុខ​ជូរ​ដោយ​ការ​ឈឺ​ចាប់។

«យកដៃ​ស្អុយ​របស់​ឯងទៅរើសសម្រាមទៅ…!» តុន និយាយ​ដោយ​សំឡេង​ធ្ងន់ៗ និង​ត្រជាក់​ល្ហឹម​។

«លែង… លែង​ដៃ! អា​តុន! ឯងកំពុង​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរណា៎​ អាចិន​ធ្លាក់​ខ្លួន​!»

តុន ញញឹម​ចុង​មាត់។ គេ​រុញ​ដៃភ័ក្រ្ត ចេញ​មួយ​ទំហឹង ធ្វើ​ឱ្យ​រាងកាយអតីតសង្សាររបស់យ៉ាយ៉ា​ថយ​ក្រោយ​ទប់​ជំហរ​សឹង​មិន​ជាប់។

«ធ្លាក់​ខ្លួន?» តុនសើច​ក្នុង​បំពង់​ក។

គេតុន ងាក​ទៅ​រក​បុគ្គលិក​ហាង​ដែល​កំពុង​ឈរ​មើល​ដោយ​ភ័យរញីរញ័រ។

«យកឈុត​ណាដែលប្រពន្ធខ្ញុំពេញចិត្ត​!​»

ភ័ក្រ្ត​សើច​ចំអកទាំងនៅឈឺមិនទាន់បាត់ស្លេក៖

 តុន​ដក​កាត​ពណ៌​ខ្មៅ​រលោង (Black Card) ពី​ក្នុង​កាបូប​លុយ​ចាស់​របស់​គេ ហុច​ទៅ​ឱ្យ​បុគ្គលិក​។

ភ័ក្រ្តបើក​ភ្នែក​ធំៗ​ពេល​ឃើញ​កាត​នោះ។ ជា​អ្នក​រក​ស៊ី គេ​ស្គាល់​ច្បាស់​ណាស់ថា នោះ​គឺ Centurion Card របស់ American Express ដែល​មាន​តែ​មហាសេដ្ឋី​លំដាប់​ពិភពលោក​ទើប​មាន​សិទ្ធិ​កាន់។

បុគ្គលិក​រត់​ទៅ​គិត​លុយ ហើយ​ត្រលប់​មក​វិញ​យ៉ាង​លឿន​ដោយ​ការ​គោរព​កោង​ខ្នង។

«រួច​រាល់​ហើយ​លោក​ប្រុស! ខាង​យើង​ខ្ញុំ​នឹង​ដឹក​ជូន​ភ្លាមៗ!»

តុន ទទួល​យក​វិក្កយបត្រ រួច​ដើរ​ចូល​ទៅ​ជិតភ័ក្រ្ត ម្ដង​ទៀត។ គេ​ឱន​ទៅ​ខ្សឹប​ដាក់​ត្រចៀកភ័ក្រ្ត៖

«លុយ៣០០០ដុល្លារ​របស់​លោក ទុក​នាំ​ស្រី​លោក​ឯង​ទៅ​ដេកអូតែល​ចុះ។ ប្រពន្ធ​ខ្ញុំ… ខ្ញុំ​មាន​សមត្ថ​ភាព​​ចិញ្ចឹម។ ហើយ​ចាំ​ទុក​ដាក់​ខួរ​ក្បាល​ផង… បើ​ហ៊ាន​មក​រញ៉េរញ៉ៃ​ជាមួយ​នាង​ម្តង​ទៀត ហាង​​ពេជ្រ​​របស់​លោក​ឯង នឹង​ត្រូវ​បិទ​ទ្វារ​ក្នុង​រយៈពេល២៤ម៉ោង!»

និយាយ​ចប់ តុនទាញ​ដៃម៉ាលីយ៉ាដើរ​ចេញ​យ៉ាង​សង្ហា ទុក​ឱ្យភ័ក្រ្តឈរ​មុខ​ស្លេក​ដូច​មាន់​ត្រូវ​ជ័រ​នៅ​កណ្តាល​ហាង។

នៅក្នុងឡានតាក់ស៊ី ភាពស្ងប់ស្ងាត់នៅតែបន្តគ្របដណ្តប់។ តុនដែលកំពុងតែពុះកញ្ជ្រោលដោយភ្លើងប្រចណ្ឌ ស្រាប់តែនិយាយទៅកាន់តៃកុងឡានដោយសំឡេងធ្ងន់ និងបញ្ជា៖

 «បងប្រុស! ប្តូរទិសដៅ កុំទៅព្រែកឯង។ ទៅអគារ Vattanac Capital!»

ម៉ាលីយ៉ា​បើកភ្នែកធំៗ នាងចាប់ដៃគេខ្សឹបសួរ៖

«បងតុន…ទៅនោះធ្វើអី? យើងមិនទាន់បានរៀបចំអីវ៉ាន់រួចទេណា៎! គេកំពុងដឹកគ្រែទៅផង​…​…​»

 តុនងាកមកសម្លឹងនាងចំៗកែវភ្នែក។

ពន្លឺភ្នែកស្វាមីម្នាក់នេះ ក្នុងពេលនេះមិនមែនជាកែវភ្នែកស្រទន់របស់«ប្ដីអ្នកក្រមុននេះប៉ុន្មាន​ម៉ោង​ទៀតនោះទេ» តែជាកែវភ្នែករបស់សត្វសិង្ហដែលត្រៀមខាំត្របាក់ចំណី។

 «ចង់ឱ្យបងសាកល្បងគ្រែ?​» សំឡេងគេខ្សឹបជាមួយដង្ហើមមួយដែលមិនអាចស្មានថាបានថា កំពុង​តែ​«ចង់»ឬ«ប្រចណ្ឌ»។ នាងព្រិចភ្នែកសម្លឹងនាយ គេញាក់ចិញ្ចើមនិយាយ៖

«គ្រែយើងគេដឹកទៅមិនទាន់ដល់ទេ….តែបង…ចាំលែងបានហើយ!» គេខ្សឹបដោយសង្កត់​សំឡេង​។

ម៉ាលីយ៉ាលេបទឹកមាត់។ នាងមានអារម្មណ៍ថា រាងកាយនាងចាប់ផ្តើមឡើងកម្តៅ។ ចំហាយភ្លើងស្នេហ៍និងភាពដាច់ណាត់របស់គេ ហាកបីដូចជាត្រលប់​ទៅរក​ហ្សាងជីដែលកាចៗកាលពីគ្រាមុន​ៗ​ដែលនាង​មិនទាន់ស្គាល់ចិត្ត​ប្រាណជាមួយគ្នា។

អាការៈពេលនេះរបស់គេ ជាមួយបបូរមាត់សោះអង្គើយខាងប្រុស​ធ្វើឱ្យបេះដូងនាងលោតញាប់ខុសធម្មតា។

«រឿងភ័ក្ត្រដឹង? ប៉ុនហ្នឹងក៏ប្រចណ្ឌដែរ?»

នាង​គិតទាំងដៃតោងនាយជាប់​ភ្នែកសម្លឹងជើងទាំងពីរញែកខែងរ៉ែងនៃម្ចាស់ប្រុសដ៏ស្រស់សង្ហា​។

តាក់ស៊ីGrabឈប់នៅមុខសណ្ឋាគារ​Rosewood ដ៏ប្រណីតបំផុតនៅចំកណ្តាលរាជធានីភ្នំពេញ ខណៈម៉ាលីយ៉ា ស្មានថាពួកគេគ្រាន់តែមកកក់បន្ទប់ធម្មតា ប៉ុន្តែនាងគិតខុសហើយ។ ដោយសារអំណាចនៃ Black Card និងការរៀបចំទុកជាមុនពីសំណាក់ ខេន អ្នកគ្រប់គ្រងសណ្ឋាគារបានរត់មកទទួលពួកគេដល់មុខទ្វារ រួចនាំពួកគេឡើងជណ្តើរយន្ត VIP ឆ្ពោះទៅកាន់ជាន់កំពូល។

«នេះជាបន្ទប់ Royal Penthouse ដែលមានតែរាជវង្ស ឬ​មហាសេដ្ឋីលំដាប់ពិភពលោកប៉ុណ្ណោះដែលធ្លាប់ស្នាក់នៅ» អ្នកគ្រប់គ្រងបើកទ្វារឱ្យពួកគេដោយក្តីគោរពខណៈម៉ាលីយ៉ារេភ្នែកសម្លឹងជុំវិញ​ខ្លួន​ប្រឹងទប់​លុបចោលចិត្ត​ដែលនៅស្រឡាំងកាំង។

«ខ្ញុំមិនមែនជាមហាសេដ្ឋី តើគេងបានដែរ?»

ប្តីនិយាយស៊កសៀតឯភ្នែកដៀងមកស្រីស្អាតក្បែរកាយ។ គេបន់ឱ្យតែអ្នកនាំផ្លូវរលាយផុតពីមុខ​នឹងអាលនាំនាងមកលេងពេញទំហឹង​នឹងស្ថានសួគ៌មួយនេះ។

បន្ទប់នេះតែមួយក៏ធំជាងផ្ទះឈើរបស់នាងទាំងមូលទៅទៀត! ជញ្ជាំងកញ្ចក់ថ្លា ហ៊ុម​ព័ទ្ធបន្ទប់ បង្ហាញ​ទេសភាពភ្លើងពណ៌នៃទីក្រុងភ្នំពេញ និងទន្លេចតុមុខយ៉ាងត្រជាក់ភ្នែក។ វាំងននសូត្រ អំពូល​ភ្លើងពណ៌មាស និងក្លិនប្រហើរនៃផ្កាកុលាបរាប់រយទង ដែលរាយប៉ាយលើកម្រាលព្រំ។

«អស្ចារ្យណាស់…» ម៉ាលីយ៉ា ខ្សឹបៗឧទានដោយភ្លេចខ្លួន។

នាងមិនដែលគិតឃើញថា​ភ្នំពេញមាន​មណ្ឌលមួយ​ដែលផ្តល់សេវាបដិសណ្ឋារកិច្ចលំដាប់​សែនទំនើបជាងអ្វីដែលនាង​បានចុះស្នាមនៅវ៉េហ្គាសទៅទៀត។

មិនទាន់បានដើរមើលសព្វគ្រប់ផង សំឡេងបិទទ្វារ «ក្រឹប!» ដ៏ធ្ងន់បានបន្លឺឡើង។ ងាកមក​នាង​ដឹងថា អ្នកគ្រប់គ្រងបាន​ត្រូវបញ្ជូនចេញទៅបាត់ហើយ។ នៅក្នុងបន្ទប់សល់តែពួកគេពីរនាក់។

ខាងប្រុសញញឹម​ពេលទម្លាក់សោរចោលលើសាឡុង។

«ផាំង!» តុនចាប់ស្មានាងរុញទៅផ្ទប់នឹងជញ្ជាំងកញ្ចក់ដ៏ត្រជាក់។ ម៉ាលីយ៉ា ភ្ញាក់ព្រើត ប៉ុន្តែនាងមិនរើទេ ព្រោះកែវភ្នែករបស់គេកំពុងដុតរំលាយនាង។

«បងតុន…» នាងខ្សឹបដង្ហើមញាប់។

«អាភ័ក្រ្ត…អាចង្រៃនោះជាអ្នកណា ម៉េច​ពេលនេះម៉ោងនេះហើយវាហ៊ានសម្លឹងមើលអូន…យ៉ាងស្រេកឃ្លានទៀត» តុននិយាយខ្សោះៗ មុខគេឱន​មកកៀកមុខ​នាង ស្ទើរតែប៉ះច្រមុះគ្នា។ គេខ្សឹបប្រាប់នាងបន្ថែមជាមួយដង្ហើមក្តៅៗ «វាមើលអូនឯងតាំងពីសក់ ដល់ចុងជើង បងគង់តែខ្វេះភ្នែកវាចោលថ្ងៃណាមួយ​ទេ!​»

«នែ៎….បង…» នាង​រុញមុខស្អិតៗស្ទក់ៗរបស់គេចេញ តែមិនចេញបានឆ្ងាយសោះ «អូនមិនបានខ្វល់ពីគេទេ…» នាង​និយាយអង្វករភ្លើងតណ្ហានិងភាពហួងហែងក្នុងភ្នែកបុរសនេះ។ គេខាំមាត់តិច​ៗ​សម្លឹងប្រុងតែត្របាក់លេបរាងកាយភរិយា តែទុកពេលឱ្យនាងនិយាយព្រោះឃើញម៉ាលីយ៉ាហាក់នៅចង់និយាយ។

«រឿងដែលអូនខ្វល់គឺ ….បន្ទប់នៀក!»

«ប៉ុន្មានពាន់ហ្នឹងកំណាញ់ធ្វើអី?»

គេគ្រហឹមតិចៗដាក់នាង….ស្រីព្រិចភ្នែកបន្តិចហើយងក់ក្បាលសម្រប់តាម៖

«អូខេៗ បាន….បើHoneyចង់អ៊ីចឹង?»

«ល្អហើយចឹង!» និយាយចប់ តុនឱនចុះមកឆក់យកបបូរមាត់របស់នាងយ៉ាងកំរោល​។ ការថើបលើកនេះមិនមែនទន់ភ្លន់ទេ តែមានអារម្មណ៍ដូចជាការដាក់ទណ្ឌកម្ម។

យើងបានធ្វើអីខុស?

នាងគ្មានសូម្បីពេលគិត កុំថាឡើយរកចម្លើយ!

ខាងប្រុសបឺតជញ្ជក់បបូរមាត់នាងយ៉ាងខ្លាំង យ៉ាងស្រេកឃ្លាន​រហូតដល់ម៉ាលីយ៉ា​ត្រូវ​បង្ហើរសំនៀង​ថ្ងូរឡើងរងំ​។

 អណ្តាតក្តៅគគុករបស់គេរុលចូលទៅក្នុងក្រអូមមាត់នាង ដណ្តើមយកខ្យល់ដង្ហើមរបស់នាងស្ទើរ​តែថប់ម្តងៗ។

ដៃរបស់តុន ដែលធ្លាប់តែថ្នាក់ថ្នម ពេលនេះប្រែជាដៃដែលចង់តែគ្រប់គ្រង។ គេទាញរូតរ៉ូបម៉ាកល្បីរបស់នាងចុះទម្លាក់លើឥដ្ឋដោយមិនស្តាយស្រណោះ។

សំឡេង «ឆ្វោក!» បានបន្លឺឡើង រ៉ូបនោះរបូតធ្លាក់ទៅគរលើកម្រាលព្រំ បន្សល់ទុកតែរាងកាយនារីទទេស្អាត ដែលមានសាច់​រលោងខ្ចី លេចធ្លោនៅក្រោមពន្លឺភ្លើងស្រទន់។

ម៉ាលីយ៉ាស្រៀវញ័រ។ ជញ្ជាំងកញ្ចក់ត្រជាក់នៅខាងក្រោយខ្នង ផ្ទុយស្រឡះពីកម្ដៅរាងកាយរបស់តុនដែលកំពុងសង្កត់ពីមុខ។ តុនសម្លឹងមើលដើមទ្រូងដ៏ហាប់ណែន និងចង្កេះអង្ក្រងរបស់ប្រពន្ធ។ កំហឹងប្រចណ្ឌប្រែទៅជាភ្លើងតណ្ហាដែលឆេះសន្ធោសន្ធៅ។

«អូនស្អាតណាស់… ស្អាតរហូតដល់បងចង់លាក់អូនទុកមិនឱ្យអ្នកណាឃើញ​!​»

ថាហើយគេឱនចុះទៅថើបបណ្តេញពីកញ្ចឹងក ចុះមកដល់ដើមទ្រូង បន្សល់ទុកនូវស្នាមក្រហមជាច្រើនកន្លែង ដើម្បីជា “ត្រា” បញ្ជាក់ថា​គេជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិលើនារីនេះ។

 រាល់ពេលដែលបបូរមាត់គេប៉ះសាច់នាង ម៉ាលីយ៉ាត្រូវពត់ខ្លួនកោងទៅមុខ ដៃនាងខ្ញាំសក់របស់គេជាប់។

«អ្ហាស… បងតុន…» សព្ទសំឡេងនាង​ត្រូវថ្ងួចថ្ងូរ សំឡេងវិញប្តូរមកទន់ល្មើយដូចទឹកដមលួងលោមប្រុសស្នេហ៍ឱ្យភ្លេចអស់នូវបណ្តារឿង​អប្រិយក្នុងជីវិត។

តុន​បីនាងឡើងផុតពីកម្រាលព្រំ ដើរសំដៅទៅរកគ្រែ King Size ដ៏ធំនៅកណ្តាលបន្ទប់ ដែលពោរពេញដោយផ្កាកុលាប។ គេទម្លាក់នាងចុះថ្នមៗ រួចប្រញាប់ដោះសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួនចេញយ៉ាងលឿន បង្ហាញរាងកាយសាច់ដុំប្រាំមួយកង់ដែលពោរពេញដោយកម្លាំងតណ្ហា។

គ្រាន់តែគេឡើងមកទ្រោបពីលើនាង ម៉ាលីយ៉ាក៏លើកជើងទាំងពីរទៅគៀវចង្កេះគេជាប់ដោយស្វ័យ​ប្រវត្តិ។

«អូនចង់បាន… អូនត្រូវការបង ហ្សាងជី…» នាងអង្វរទាំងដង្ហើមដាច់ៗ។

 «ហៅបងថា ប្ដី!​» តុន បញ្ជា។

«ប្ដីសម្លាញ់… ជួយដាក់ទោសអូនផង…»

ពាក្យសម្តីនោះប្រៀបដូចជាការទាញកេះកៃកាំភ្លើង។ តុនលែងទប់អារម្មណ៍ទៀតហើយ។ គេរុញច្រានខ្លួនគេចូលទៅក្នុងរាងកាយនាងយ៉ាងជ្រៅ និងទាន់ហន់។

«អ្ហូយ…!​» ម៉ាលីយ៉ាស្រែកតិចៗ រាងកាយនាងកន្ត្រាក់ឡើង។ ភាពណែនតាន់ លាយឡំជាមួយក្តីសុខកំពូល បានសាយភាយពេញប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទ។

គ្រែតម្លៃរាប់ពាន់ដុល្លារ លាន់សំឡេង «ង៉ឺត… ង៉ឺត…» តាមចង្វាក់នៃការវាយលុកដ៏កំរោល​របស់សិង្ហកំណាច។ ញើសគ្រាប់ធំៗស្រក់ចុះពីថ្ងាសរបស់តុន មកប៉ះនឹងដើមទ្រូងរបស់ម៉ាលីយ៉ា។ ពួកគេធ្វើចលនាស្របគ្នា ហាក់ដូចជាតន្ត្រីមួយបទដែលគ្មាននរណាអាចលេងបានល្អជាងពួកគេ។

«អូនជារបស់អ្នកណា?​» តុនសួរទាំងដង្ហើមហត់គឃូស ខណៈចង្កេះគេនៅតែធ្វើការមិនឈប់។

«ជារបស់… អ្ហាស… របស់បង! ម៉ាលីយ៉ា ជារបស់បងតុនតែម្នាក់គត់!» នាងស្រែកឆ្លើយទាំងញ័រមាត់។

«ល្អ… ចាំទុកណា៎​!​»

សន្ទុះនៃការរុញច្រានកាន់តែលឿនទៅៗ។ បន្ទប់Penthouseទាំងមូលពោរពេញដោយសំឡេងថ្ងួចថ្ងូរ សំឡេងសាច់ប៉ះសាច់ និងសំឡេងដង្ហើមធ្ងន់ៗ។ គ្រប់កោសិកានៃរាងកាយរបស់អ្នកទាំងពីរ ហាក់កំពុងរលាយចូលគ្នាជាធ្លុងមួយ។ នៅវិនាទីចុងក្រោយ តុនឱបនាងយ៉ាងណែនស្ទើរដកដង្ហើមមិនរួច។ គេបញ្ចេញសំឡេងគ្រហឹមយ៉ាងជ្រៅចេញពីបំពង់ក ហើយទម្លាក់ខ្លួនឱនមកថើបនាងចំពេលដែលពួកគេទាំងពីរឡើងដល់ចំណុចកំពូលនៃក្តីសុខព្រមគ្នា។

រាងកាយទាំងពីរញ័រទទ្រើក រក្សាភាពស្អិតរមួតនោះអស់រយៈពេលរាប់នាទី ទើបកម្លាំងស្ងប់ចុះវិញ​។

ក្រោយព្យុះស្នេហ៍…

ម៉ោង២ទៀបភ្លឺ។ ម៉ាលីយ៉ា ដេកលង់លក់ក្នុងរង្វង់ដៃដ៏រឹងមាំរបស់តុន។ ក្បាលនាងកើយលើដើមទ្រូងគេ ចំណែកភួយសូត្រពណ៌សរុំព័ទ្ធរាងកាយទទេស្អាតរបស់ពួកគេ។ ពេញផ្ទៃស្បែករបស់នាងពោរពេញទៅដោយស្នាមក្រហមជាំតិចៗ ដែលជាស្នាដៃរបស់ CEO កំណាច។

តុន មិនទាន់គេងលក់ទេ។ គេអង្អែលសក់នាងថ្នមៗ សម្លឹងមើលមុខប្រពន្ធដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់គេដោយក្តីស្រលាញ់ដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។ កំហឹងប្រចណ្ឌមុននេះ បានរលាយបាត់អស់រលីង។ អ្វីដែលសេសសល់ គឺមោទនភាពនិងភាពជាម្ចាស់។

គេទាញទូរសព្ទសម្ងាត់មកចុចសារផ្ញើទៅ ខេន៖

«…ឆែកមើលប្រវត្តិជំនួញរបស់អាភ័ក្រ្តនោះ បើវាហ៊ានធ្វើអ្វីប៉ះពាល់ដល់ប្រពន្ធខ្ញុំសូម្បីតែបន្តិច ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យគ្រួសារវាដួលរលំ!»

តុនដាក់ទូរសព្ទចុះ រួចឱនមកថើបថ្ងាសម៉ាលីយ៉ា។

«រាត្រីសួស្តី ម្ចាស់ក្សត្រីរបស់បង»។

តុនងើបខ្លួនដើរមករកម៉ាលីយ៉ា ក្រោមពន្លឺភ្លើងនៃបង្អួចដែលជះចូលមកតិចៗ។ ក្នុងកែវភ្នែករបស់គេ នាងស្អាតជាងពេលណាៗទាំងអស់ ទោះបីជាសក់នាងរញ៉េរញ៉ៃ ហើយរ៉ូបនោះប្រឡាក់សើមក៏ដោយ។

«ក្តៅទេ?​» តុន សួរតិចៗ ដៃគេលើកទៅវាសសក់ដែលបិទបាំងផ្នែកខ្លះនៃរង្វង់មុខរលោង។

«ក្តៅ…» ម៉ាលីយ៉ា ឆ្លើយទាំងដង្ហើមញាប់ «តែ…..មានអីឯណា! ចូលចិត្ត​!»

ពាក្យថា «ចូលចិត្ត» របស់នាង ដូចជាប្រេងចាក់ទៅលើភ្លើងតណ្ហាដែលកំពុងបំពក់ស្រាប់ក្នុងខ្លួនតុន។ គេលែងរង់ចាំតទៅទៀតហើយ គេឱនចុះមកថើបបបូរមាត់នាងយ៉ាងធ្ងន់ៗ និងស្រេកឃ្លាន។ បាតដៃធំៗ រុញផ្ទប់ខ្នងស្រីឱ្យក្លាយមកជាចំណីរើមិនរួចក្នុងដៃគេ។

 បបូរមាត់ដែលធ្លាប់តែទន់ភ្លន់ ពេលនេះប្រែជាទាមទារខ្លាំងៗ ហាក់ដូចជាចង់បឺតយកព្រលឹងនាង​ឱ្យចូលទៅក្នុងខ្លួនគេ។

«បងតុន!» នាង​ដង្ហក់….ព្រោះស្នេហា​បានឆ្លងពីម្ខាងទៅបេះដូងម្ខាងទៀតយ៉ាងមានឥទ្ធិពល។

«ម៉េច?»

«គឺ…..!»

នាង​ត្រូវគេប្រ់បបូរមាត់គ្របចោលលែងឱ្យមាន​សិទ្ធិនិយាយស្តីទៀតហើយ ឯដៃរបស់តុនចាប់​ផ្តើម​រាវរករូតនៃរ៉ូបនៅខាងក្រោយខ្នងនាង។ សំឡេង«ឆ្វោក»ដែលរូតចុះ យ៉ាងទាន់ហន់បានបើកបង្ហាញ​ខ្នងដ៏រលោងខ្ចីរបស់នាងក្រោមពន្លឺភ្លើងស្រទន់ លឿងនិងផ្អែមដូចទឹកឃ្មុំ។

CEO បង្វិលនាងមួយជុំហើយ​ឈ្ងោក​ថើបបណ្ដេញពីស្មា ចុះមកកណ្ដាលខ្នង ធ្វើឱ្យម៉ាលីយ៉ាពត់ខ្លួនឱន​ទៅមុខដោយភាពស្រៀវស្រើប។

«តុន…» នាងថ្ងួចថ្ងូរតិចៗ ពេលដែលរ៉ូបសូត្រនោះរបូតចេញពីរាងកាយ១០០ភាគរយ បន្សល់ទុកតែភាពធម្មជាតិនៃស្រ្តីបរិសុទ្ធទទេស្អាត។

នៅក្នុងបន្ទប់ដែលគ្មានម៉ាស៊ីនត្រជាក់ តំណក់ញើសចាប់ផ្តើមហូរប្រជែងចេញពីស្បែកក្តៅគគុករបស់​អ្នកទាំងពីរ….ប៉ុន្តែពួកគេមិនខ្ពើមរអើមទេ ផ្ទុយទៅវិញ ញើសទាំងនោះបានក្លាយជាទឹកអម្រិតធម្មជាតិក្រអូបឈួលដល់បេះដូង សណ្តំវិញាណដែលធ្វើឱ្យរាងកាយទាំងទ្វេស្អិតចូលគ្នា​យ៉ាងត្រេកត្រអាល។

តុន ដោះអាវរបស់គេគ្រែងចោលទៅជ្រុងមួយ បង្ហាញដើមទ្រូងហាប់ណែនដែលកំពុងដង្ហក់ឡើងចុះតាមចង្វាក់ដង្ហើម។

ប្រុសឈ្ងោកមកដោយសង្កត់រាងកាយក្ដៅគគុករបស់គេលើនាង។  គែតែងតែចង់បានបែបនេះ….គ្រប់​គ្រង​សុភមង្គល ផ្តល់ឱ្យ…ផ្តល់ឱ្យ​ផ្តល់រហូត មិនឱ្យនាងស្រេកឃ្លានឬភ្លេចអ្វីៗ​ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងគេឡើយ។

ស្បែកប៉ះស្បែក ញើសប៉ះញើស បង្កើតបានជាកម្ដៅស្នេហ៍មួយដែលមិនធា្លប់បានកើតឡើងរវាងពួកគេ….ភាពប្រណីតបានក្លាយជារឿងធម្មតារវាងហ្សាងជីនិងយ៉ាយ៉ា តែពេលនេះ ឋានសួគ៌​ក្ដៅជាងភ្លើងមួយនេះ …..អស្ចារ្យណាស់!

«យប់នេះ….. លេងបែបស្ទីមហ្នឹងហើយ!​»

 គេខ្សឹបក្បែរត្រចៀកនាង សំឡេងស្អកៗរបស់គេធ្វើឱ្យរោមនាងបះខ្ញាកព្រោះស្រលាញ់និងចង់បានមិនចេះស្កប់ស្កល់គ្រប់យ៉ាងពាក់ព័ន្ធនឹងបុរសនេះ…..នាងស្រលាញ់គេយូរណាស់មកហើយ….ជាសត្រូវដែលនាង​ត្រូវការ​គេ…..

 «បងមានតែខ្លួន និងបេះដូងមួយនេះសម្រាប់ប្រពន្ធបង!​»

«អូនត្រូវការតែប៉ុណ្ណឹង…» ម៉ាលីយ៉ា ឆ្លើយតបដោយការលើកជើងទាំងពីរទៅគៀវចង្កេះគេជាប់។ នាង​មិនអាចឱបគេបាន តែគេ….​ត្រូវតែជាកម្មសិទ្ធិផ្តាច់មុខរបស់នាង។

«ចុះ…..មុននេះទៅ Airport រត់ចោលបងមែនទេ? ទៅរកអាប្រុសថ្មីណា?»

នាង​ដឹងថាគេឌឺដងលេងសើច ហើយនាងឆ្លើយមិនកើតទៀតទេព្រោះថា….តុន បានចាប់​ផ្តើម​ចលនា​រលកគ្រាំៗរបស់គេ។

គ្រែដែកចាស់គ្រឹក ខំ​មកទ្រទម្ងន់ពួកគេ បានលាន់សំឡេង «ង៉ឺត… ង៉ឺត…» តាមចង្វាក់នៃការរុញច្រាននៃកំសួលស្នេហ៍រយពាន់អង្សាររបស់បុរសម្ចាស់កេរមរតកត្រកូលធំមួយ។

 សំឡេងស្នេហ៍ លាយឡំជាមួយសំឡេងសាច់ទង្គិចសាច់ ស្នូរដង្ហើមដាច់ៗរាក់ៗរបស់អ្នកទាំងពីរ បង្កើតបានជាបទភ្លេងស្នេហ៍ដ៏រោលរាលក្នុងយប់ភ្លៀងធ្លាក់។

អារម្មណ៍លើកនេះ ពិតជាខុសខ្លាំង​ពីលើកមុនៗកាលប៉ះគ្នា។

ជាការរួមរ័កដែលគ្មានរបាំង…. ពួកគេមិនមែនជា CEO និងភរិយាល្បីអ្វីទេពួកគេគ្រាន់តែជា ប្រុស និងស្រីពីរ​នាក់ ដែលកំពុងស្វែងរកការបំពេញឱ្យគ្នា។

តុន ថើបបឺតជញ្ជក់គ្រប់កន្លែងនៅលើខ្លួននាង ដោយបន្សល់ទុកស្នាមក្រហមជាច្រើន ជាសញ្ញាថា នាងជាកម្មសិទ្ធិរបស់គេ ទោះបីគេអស់អ្វីៗក៏ដោយក៏នាងនៅតែជារបស់ហ្សាងជីម្នាក់នេះ។

«អ្ហាស…បង…. តុន… ខ្លាំងពេកហើយ…» ម៉ាលីយ៉ា ខ្ញាំខ្នងគេជាប់ នៅពេលដែលគេបង្កើន​ល្បឿន​។

«ទ្រាំបន្តិចទៅ…ប្រពន្ធសម្លាញ់…»

គេនេះឌឺដងណាស់ ញើសហូរកាត់ថ្ងាសផង ស្រក់ចុះមកលើទ្រូងចំហរបស់ម៉ាលីយ៉ា។ គេសម្លឹង​មើល​ភ្នែកនាងដែលកំពុងសម្លឹងមកគេវិញដោយក្តីស្រលាញ់ឥតគណនា។ នៅវិនាទីដែលពួកគេឡើង​ដល់កំពូល តុន​បានឱបនាងយ៉ាងណែន រាងកាយរបស់គេញ័រទទ្រើក។ គេបញ្ចេញសំឡេងថ្ងូរយ៉ាង​ជ្រៅក្នុងបំពង់ក ខណៈដែលម៉ាលីយ៉ា ស្រែកឈ្មោះគេមិនដាច់ មិនធុញទ្រាន់។

ពិភពលោកនេះ…..មិនអាចធ្វើអ្វីមនុស្ស​ពីរនាក់ដែលស្រលាញ់គ្នាស្មោះជាងគ្រប់យ៉ាងនោះទេ។

ពួកគេដេកហត់គឃូសក្នុងរង្វង់ដៃគ្នា តែបេះដូងនេះសែនកក់ក្តៅ…..ទោះណាជាគ្មានសំប៉ាញ គ្មាន​កន្សែងត្រជាក់ មានតែខ្យល់ចេញពីកង្ហារចាស់ដែលបក់មកប៉ះញើសលើខ្លួនពួកគេបន្ថែមអុកស៊ីសែន​​តិចតួច។

តុន ថើបថ្ងាសនាងដែលជោកទៅដោយញើស។

 «អរគុណ…» គេនិយាយទាំងភ្នែកបិទ «អរគុណដែលធ្វើឱ្យខ្ទមនេះ… ក្លាយជាឋានសួគ៌»។

ម៉ាលីយ៉ាញញឹម ហើយជ្រុលមុខទៅរកដើមទ្រូងគេ ដេកលក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់ក្នុងក្លិនញើស និងក្លិនប្ដីនាង។ សម្រាប់នាង យប់នេះមានន័យជាងរាល់យប់ដែលនាងធ្លាប់ឆ្លងកាត់ជាមួយរៀម។

ពន្លឺភ្លើងពណ៌លឿងទន់ៗពីចង្កៀងរាត្រី បានបង្កើតបរិយាកាសដ៏រ៉ូមែនទិកបំផុត។

មិនយូរទេ គេតុនឱបនាងអង្អែលសក់ស្រីថ្នមៗហាក់ដូចជានាងជាកែវដ៏មានតម្លៃដែលងាយនឹងបែក​។ គេមិនទាន់ដកថយទេចំណង់ស្នេហ៍ តែអត់ទ្រាំរេមក សម្លឹងមើលមុខនាងដោយកែវភ្នែកដែលពោរពេញដោយភ្លើងស្នេហ៍មិនទាន់រលត់។ សក់សើមៗរបស់គេធ្លាក់មកប៉ះថ្ងាស បន្ថែមភាពសិចស៊ីឱ្យ​បុរសម្នាក់នេះមួយកម្រិតទៀត។

«ម៉ាលីយ៉ា…» គេហៅឈ្មោះនាងខ្សឹបៗ ដៃរបស់គេអង្អែលថ្ពាល់នាងថ្នមៗ «អូនស្អាតណាស់… ស្អាតរហូតដល់បងខ្លាច… ខ្លាចថាបងកំពុងតែយល់សប្តិ»

ម៉ាលីយ៉ា​ញញឹម​ទាំងគេងលក់មិនដឹងនាងបានឮឬអត់នោះទេ។

ដូច្នេះ បុរសសង្ហា​បានប្រើបបូរមាត់របស់គេបោសអង្អែលតិចៗលើបបូរមាត់នាង មុននឹងរំកិលចុះមក​ថើបផ្តិតនៅចង្កា និងបន្តចុះមកដល់កញ្ចឹងកដ៏ក្រអូប។

«អ្ហឹម…» ម៉ាលីយ៉ាថ្ងូរតិចៗ ពេលដែលតុនចាប់ផ្តើមប្រើបបូរមាត់របស់គេ បង្ហាញភាពជាម្ចាស់នៅលើ​ដើមទ្រូងរបស់នាង។ ដៃដ៏រឹងមាំរបស់គេចាប់ផ្តើមរាវរកចំណុចរសើបនៅលើរាងកាយនាងម្តងទៀត ធ្វើឱ្យ​ភ្លើងតណ្ហាដែលទើបតែរលត់ ចាប់ផ្តើមឆេះសន្ធោសន្ធៅឡើងវិញ។

រាត្រីនេះនៅវែងឆ្ងាយណាស់សម្រាប់ពួកគេ។ នៅក្នុងភាពងងឹតនៃទីក្រុងកូននាគដែលមិនងាយដេក​លក់តាមពេលវេលា ​បន្ទប់ក្រីក្រ​មួយនេះបានក្លាយជាពិភពលោកតូចមួយដែលមានតែពួកគេពីរនាក់។ ស្នូរដង្ហើមនិងចង្វាក់បេះដូងដែលវាយបញ្ចូលគ្នា បានបញ្ជាក់ថា ពួកគេមិនមែន ជាប្តីថ្មោងថ្មី​ឆក់កណ្តៀតមិនច្បាស់លាស់នោះទេ តែជាគូជីវិត​ ទាំងផ្លូវកាយនិងផ្លូវចិត្ត។

ព្រឹកព្រលឹមស្រាងៗ ខណៈដែលម៉ាលីយ៉ាកំពុងលង់លក់ក្នុងរង្វង់ដៃរបស់ស្វាមី សំឡេងទូរសព្ទរបស់​នាង​ បានរោទិ៍ឡើងញ័រៗ។

«លេខអាមេរិក! ជំនួយការបងដឹង?»

ឮភរិយាប្រាប់ តុនបើកភ្នែកភ្លាម ភ្នែករបស់គេប្រែជាមុតស្រួចដូចសត្វឥន្ទ្រី។ ខណៈគេលូកដៃទៅយកទូរសព្ទមកមើល… ជាលេខរបស់មេធាវីផ្ទាល់ខ្លួនមិនមែនជំនួយការគេទេ។

«សួស្តី?​» តុនសួរដោយសំឡេងស្ងួត។

«លោកហ្សាង​… មានរឿងធំហើយ ខាងនាយកដ្ឋានអន្តោប្រវេសន៍ និងគណៈកម្មការមូលបត្រ​អាមេរិក(SEC) បានទទួលពាក្យប្តឹងពីប្រភពមិនបញ្ចេញឈ្មោះ… គេចោទថាអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់លោកជាការបោកប្រាស់ដើម្បីគេចពន្ធ និងកេងចំណេញលើទីផ្សារភាគហ៊ុន។ ឥឡូវនេះ គេបានបង្កក​គណនីធនាគាររបស់លោកនៅអាមេរិកជាបណ្តោះអាសន្ន និង…លុបចោល Visa អាជីវកម្មរបស់​លោក។ លោកត្រូវតែចាកចេញពីសហរដ្ឋអាមេរិកក្នុងរយៈពេល២៤ម៉ោង បើមិនចង់ត្រូវគេឃាត់​ខ្លួន!»

តុនក្តាប់ទូរសព្ទណែន។ គេដឹងភ្លាមថា នេះជាស្នាដៃអ្នកណា។ លោកយាយ? មិនសមណាគាត់លេងធំបែបនេះបំផ្លាញអាជីវកម្មគ្រួសារខ្លួនឯងទេ!

 វ៉ាណេស៊ា!

ស្រីម្នាក់នោះ នឹងធ្វើគ្រប់មធ្យោបាយដើម្បីឱ្យ​គេបែកពីម៉ាលីយ៉ា ហើយត្រលប់​ទៅសិង្ហបុរីវិញសុំជំនួយពីនាង។

….​តែពួកគេស្គាល់ ហ្សាងជី តិចពេកហើយ។

តុនដាក់ទូរសព្ទចុះ ហើយងាកមកមើលមុខប្រពន្ធដែលកំពុងតែបែរខ្នង​សម្រាកបន្ត។ គំនិតមួយបាន​លេចឡើងក្នុងខួរក្បាលរបស់គេ។ នេះជាឱកាសល្អបំផុតដើម្បី “សាកចិត្ត” នាង និងនាំនាងទៅកន្លែងដែលឆ្ងាយពីពួកត្មាតអភិជន​ពាលអស់ទាំងនោះ។

«ម៉ាលីយ៉ា…» តុនដាស់នាងថ្នមៗ។

ម៉ាលីយ៉ាបើកភ្នែកព្រឹមៗ «ចាស?»

«រៀបចំខោអាវទៅ យើងត្រូវទៅ» សំឡេងរបស់តុនស្តាប់ទៅធ្ងន់ធ្ងរ និងតានតឹង។

«ទៅ? ទៅណា?»

«ទៅកម្ពុជា»

«កម្ពុជា?​» ម៉ាលីយ៉ាស្ទុះងើបអង្គុយ «ហេតុអី? បងមានការងារអីនៅទីនោះ? ចុះក្រុមហ៊ុននៅនេះនិងអាមេរិក?»

តុនធ្វើមុខក្រៀមក្រំ គេចាប់ដៃនាងមកកាន់។

«បង…ត្រូវគេបណ្តេញចេញ…..ឃើញហើយ! គាត់ទម្លាក់បងផ្លូវការហើយ! ខលមិញហ្នឹងជាមេធាវី​បង! ក្រុមហ៊ុននៅអាមេរិកមានរឿង! ស្នាដៃវាណេស៊ា! បងអាច​ត្រូវគេរឹបអូស ព្រោះគណនីត្រូវគេបង្កកហើយគេដាក់សក្ខីកម្មឃាត់ខ្លួនបង! យាយបងមិនមែនធ្វើថ្នាក់ហ្នឹងទេ!»

នាង​ក្រោកអង្គុយទាំងកាយទន់ល្មៃលាក់ក្នុងភួយ។

ប្រុសញញឹមស្រពោនៗ៖

«ឥឡូវនេះ បងមិនមែនជាមហាសេដ្ឋី ហ្សាងជី ទៀតទេ។ បងគ្រាន់តែជាអ្នករត់គេចខ្លួនពីប៉ូលិស​សេដ្ឋកិច្ច​។ បង​មិនអាចនៅអាមេរិកបានទេ ហើយបងក៏មិនអាចបន្តនៅសិង្ហបុរីដែរ ព្រោះលោកយាយ​កំពុងចាំមើលបងបរាជ័យ»

គេសម្លឹងមើលទៅក្នុងភ្នែកនាងចំៗ ដើម្បីពិនិត្យ​ប្រតិកម្ម។

«ម៉ាលីយ៉ា តើអូននៅតែចង់នៅជាមួយបងទេ?​»

ម៉ាលីយ៉ាគាំងមួយសន្ទុះ។ ព័ត៌មាននេះលឿនពេកសម្រាប់នាង។ ប្តីរបស់នាង… ពីស្តេចក្លាយជាអ្នកទោស? ប៉ុន្តែពេលដែលនាងឃើញកែវភ្នែកដ៏សោកសៅ ដែលតុនសម្តែងនេះ បេះដូងនាងឈឺចាប់ជំនួសគេ។

«និយាយស្អីហ្នឹង?» ម្រាមទាំង១០ ស្រីចាប់មុខគេជាមួយភ្នែកដែលរលីងរលោង៖

 «អូនបានប្រាប់បង ហើយតើ…ទីណាមានបង ទីនោះជាផ្ទះរបស់អូន។ ទៅស្រុកខ្មែរ? ល្អតើ! អូននឹកផ្ទះយូរហើយ យើងទៅ!»

នាង​បែរខ្នងរៀបចំ មាត់និយាយ៖

«អូនមានលុយសន្សំអូន កុំភ័យអីទាំងអស់! ស្រុកខ្មែរល្អណាស់ យើងអាចរស់បាន!»

តុនលបញញឹមសម្លឹងនាងពីក្រោយ​ដោយក្នុងចិត្តអាណិត​ស្រីព្រួច។ គេមិនដែលមើលនាងល្អិតនេះ​ខុសទេ។ ការសាកល្បងនេះ នាងតេស្តជាប់ហើយក្នុងបេះដូងគេ……វាអាក្រក់បន្តិចមែនដែលមិនទុកចិត្ត​គ្នា តែមហាសេដ្ឋីដូចគេ​…..​រមែងយកការទុកចិត្តមកជាអាទិភាព​។

មិនមែន​មនុស្ស​ដែលដេកជាមួយយើងនឹងស្មោះជាមួយយើងជានិច្ច​នោះទេ។ តុនមិនខុសពីមហាសេដ្ឋីនានាឡើយ។

«អ៊ីចឹង​… យើងទៅឥឡូវនេះ! ជិះយន្តហោះធម្មតាអូខេទេ? ព្រោះយន្តហោះឯកជន…..យើងគ្មានទៀតទេតារាអនឡាញ!»

«ស្អីគេបងឯង!»

នាងក្តិចគេ។

ព្រឹក​ព្រលឹម​ស្រាងៗ​នៅ​តំបន់Chinatownនេះ បុរស​អ្នក​លក់មីឡើងមកមិនឃើញពួកគេសោះ គាត់​រវល់ចេញទៅទិញសាច់តាំងពីស្រាងៗ វិលមកវិញឃើញលុយ​២រយដុល្លារ និង​អក្សរចិនមួយតួគត់«អរគុណ!»។

នៅតាមផ្លូវ អ្នកតាមដាន​របស់ក្រុមអភិជនគ្មានបេះដូងបានឃើញ​ តុន​ដើរ​កាន់​ថង់​កាហ្វេ​បុរាណ (Kopi-O) ពីរ​ថង់​ ​តម្លៃ១ដុល្លារ​ក្នុង​ដៃ​ហើយញញឹមត្រសងតាម​ប្រពន្ធឡើងតាក់ស៊ី​ទាំង​ព្រឹក​។

គ្រាន់​តែ​រុញ​ទ្វារឡានបិទគ្រឹប​ គេ​ឃើញម៉ាលីយ៉ាកំពុង​កាន់​ទូរសព្ទ​របស់​នាង មុខ​នាង​តានតឹង៖

«អាឡូ… បង​ម៊ីក…»

តុនស្ទុះ​កញ្ឆក់​ទូរសព្ទ​ពី​ដៃ​នាង​ហើយ​ចុច​បិទ​ភ្លាម។

 «កុំ!» គេ​ហាម​សំឡេង​រឹង។

«តុន!…គាត់​អាច​ជួយ​យើង​បាន!​» ម៉ាលីយ៉ា​តវ៉ាខ្សឹបខ្សៀវខ្លាចផ្អើលដល់អ្នកបើកឡាន។

«បង​ដឹង!​» តុន​ឆ្លើយ តែ​គេ​មិន​ហ៊ាន​មើល​មុខ​នាង​ចំ​ទេ «តែ​បង​មិន​ចង់​ឱ្យ​ខាង​គ្រួសារ​អូន​ឃើញ​បង​ក្នុង​ស្ថានភាព​បែប​នេះ​ទេ អតីត CEO ហ្សាង ដែល​នាំ​កូន​ស្រី​គេ​មក​ដេក​អត់​បាយ​ក្នុង​បន្ទប់​ដាក់​អីវ៉ាន់? បង​ខ្មាសគេ… ខ្មាស​បង​ប្រុស​អូន… ហើយ​ខ្មាស​ខ្លួន​ឯង!»

នាង​យល់…..ស្រីស្រពោនហើយទម្លាក់ទូរសព្ទចុះវិញយឺតៗ។

តុនហុច​កាហ្វេ​ ហើយ​ចាប់​ស្មា​នាង​ដៃម្ខាងច្របាច់លួងលោម។

ជំពូកទី២៤

រសជាតិជីវិត «Economy Class»

«កាហ្វេ​នេះ…ផ្អែម​ខ្លាំង​ណាស់» តុនរអ៊ូ​តិចៗ តែ​គេ​នៅ​តែ​បឺត​វា​អស់​ពី​ថង់។ គេ​មិន​ដែល​នឹក​ស្មាន​ថា កាហ្វេ​ទឹក​កក​តម្លៃ១ដុល្លារ អាច​ធ្វើ​ឱ្យ​គេ​មាន​កម្លាំង​ចិត្ត​ដល់​ម្ល៉ឹង។

«ផ្អែម​ហើយព្រោះនេះ​ជា​រសជាតិ​ដើម​របស់​អ្នក​តស៊ូ» ម៉ាលីយ៉ាញញឹម​ដាក់​គេ ដៃ​នាង​កាន់​ដៃ​គេ​ជាប់​មិន​លែង​តាំង​ពី​ឡើង​ឡាន​មក។

ពេល​តាក់ស៊ី​ឈប់​នៅ​មុខ​ព្រលាន​យន្តហោះ តុនហាក់​ដូច​ជា​ស្ទាក់ស្ទើរ។ គេ​ធ្លាប់​តែ​មាន​ឡាន​ limousine មក​យក​ដល់​ជណ្តើរ​យន្តហោះ​ឯកជន តែ​ពេល​នេះ គេ​ត្រូវ​អូស​វ៉ាលិស​ដោយ​ខ្លួន​ឯង ចូល​​ទៅ​ក្នុង​ហ្វូង​មនុស្ស​ដែល​កំពុង​កកកុញ។

 «តស់​!​» ម៉ាលីយ៉ាទាញ​ដៃ​គេ។ តុនពាក់​វ៉ែនតា​ខ្មៅ​ដើម្បី​បិទ​បាំង​ភ្នែក​ដែល​មិន​សូវ​បាន​គេង និង​ដើម្បី​​កុំ​ឱ្យ​គេ​ចំណាំ​មុខ​បាន។ ប៉ុន្តែ​ទោះ​ជា​គេ​ពាក់​អាវ​យឺត​ធម្មតានិង​ខោ​ខូវប៊យ​ក៏​ដោយ ក៏​រាសី​នៃ​ភាព​​ជា​អ្នក​ដឹកនាំ​នៅ​តែ​ធ្វើ​ឱ្យ​នារីៗ​ដែល​ដើរ​កាត់​ងាក​មើល​គេ​គ្រប់​គ្នា។

«យើង… ជិះ​ថ្នាក់​ណា​?​» តុន សួរ​ពេល​ឃើញ​ជួរ​ដ៏​វែង​នៅ​កន្លែង Check-in។

«Economy សន្សំ​សំចៃ» ម៉ាលីយ៉ា ឆ្លើយ​តប​យ៉ាង​ធម្មតា។

 «លុយ​សន្សំ​អូន​មិន​ច្រើន​ទេ ត្រូវ​ទុក​ចាយ​ពេល​ទៅ​ដល់​ស្រុក​ខ្មែរ»។

តុន ភ្លាត់​មាត់​សើច​ហួស​ចិត្ត​ក្នុង​បំពង់​ក។ ហ្សាងជី ជិះ Economy? បើ​មិត្តភក្តិ​ជំនួញ​គេ​ដឹង ច្បាស់​ជា​​សើច​បាក់​ធ្មេញ។ ប៉ុន្តែ​ពេល​ឃើញ​មុខ​ម៉ាលីយ៉ា​ដែល​កំពុង​ខ្វល់ខ្វាយ​រាប់​លុយ​ក្នុង​កាបូប គេ​បែរ​ជា​​មាន​អារម្មណ៍​កក់ក្តៅ​ទៅ​វិញ។ គេ​មិន​បាន​រត់​ចោល​ខ្ញុំ… ស្រីម្នាក់នេះ​កំពុង​ព្យាយាម​ចិញ្ចឹម​ខ្ញុំ……នាង​ចិញ្ចឹមមហាសេដ្ឋី!

កៅអី​តូច​ចង្អៀត​ធ្វើ​ឱ្យ​ជើង​ដ៏​វែង​របស់តុនទើស​ទែង​យ៉ាង​ខ្លាំង។ គេ​បម្រែបម្រួល​ខ្លួន​ចុះ​ឡើងហាក់នៅ​មិន​សុខ។

 «ពិបាក​មែន​ទេ?​» ម៉ាលីយ៉ា សួរ​ដោយ​ក្តី​បារម្ភ។

 «អត់​អី​ទេ… គ្រាន់​តែ… មិន​ធ្លាប់» គេ​ឆ្លើយ​កុហក។

 «មក​នេះ…» ម៉ាលីយ៉ា ទាញ​ក្បាល​គេ​ឱ្យ​មក​ផ្អែក​លើ​ស្មា​របស់​នាង។

 «គេង​ទៅ ស្មា​អូន​មិន​ទន់​ដូច​ពូក​នៅ Penthouse ទេ តែ​អូន​ធានា​ថា​សុវត្ថិភាព»។

ក្លិន​សក់​របស់​នាង ក្លិន​ខ្លួន​ស្រាលៗ​របស់​នាង បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​ចិត្ត​ដែល​កំពុង​តែ​ក្តៅ​ក្រហាយ​រឿង​ក្រុមហ៊ុន​របស់តុន ស្ងប់​ចុះ​មក​វិញ។ គេ​បិទ​ភ្នែក ស្រូប​យក​ភាព​កក់ក្តៅ​ពី​នារី​តូច​ច្រឡឹង​ម្នាក់​នេះ។ ដៃ​ធំ​របស់​​គេ លូក​ទៅ​ក្តោប​ដៃ​នាង​នៅ​លើ​ភ្លៅ។

«ម៉ាលីយ៉ា…» «ចាស​?​» «ចុះ​បើ… បង​មិន​អាច​យក​ក្រុមហ៊ុន​មក​វិញ​បាន​រហូត​ទៅ? បើ​បង​ក្លាយ​ជា​​មនុស្ស​ធម្មតា​រហូត?» ម៉ាលីយ៉ា យក​ដៃ​ម្ខាង​ទៀត​មក​អង្អែល​សក់​គេ​ថ្នមៗ។

«មនុស្ស​ធម្មតា​ក៏​ត្រូវ​ញ៉ាំ​បាយ​ដែរ បង​ចេះ​លាង​ចាន​ទេ?​»

តុនងើប​មុខ​មើល​នាង​ទាំង​ភ្ញាក់៖ «ហ្អាស?»

 នាង​សើច​កក្អឹក​៖ «បើ​មិន​ចេះ​លាង​ចាន​ទេ អូន​អ្នក​លាង។ បង​គ្រាន់​តែ​នៅ​ក្បែរ​អូន ជួយ​អ៊ុត​ខោអាវ​អូន​ទៅ​បាន​ហើយលោកប្តី»

ពាក្យ​ថា «លោក​ប្តី» ធ្វើ​ឱ្យ​បេះដូង​គេ​រលាយវក់វីក្នុងអន្លង់ស្នេហ៍ស្រី។ តុនលួច​ញញឹម​តិចៗ។ ចាំ​មើល​ចុះ នរណា​ចិញ្ចឹម​នរណា….តែ​ឥឡូវ…បណ្តែតខ្លួនលេង​តាម​ទឹកជោរនាច​សិន។

យន្តហោះបានសំកាំង​ចុះ​ចត​នៅ​អាកាសយានដ្ឋានតេជោ​អន្តរជាតិ​។

គ្រាន់​តែ​ទ្វារ​បើក​ភ្លាម កម្ដៅ​ដ៏​ហប់​នៃ​តំបន់​ត្រូពិក​បាន​បក់​មក​ប៉ះ​មុខ​ពួកគេ។ សម្រាប់ ម៉ាលីយ៉ា វា​ជា​​ក្លិន​នៃ​ផ្ទះ….. ក្លិន​នៃ​អនុស្សាវរីយ៍រយអត្ថន័យ។ តែ​សម្រាប់ តុន នេះ​ជា​បរិយាកាស​ថ្មី​ដែល​គេ​ត្រូវ​រៀន….​រស់។

«តស់​! ជិះ​កង់​បី!» ម៉ាលីយ៉ា ហៅតាក់ស៊ីយ៉ាង​ស្ទាត់​ជំនាញ​ឯប្រុសស្អាត តុនរបស់នាងវិញគេ​ឱប​ដៃ ឈរ​មើល​យានជំនិះ​ដែល​មាន​កង់​បី​រត់​ខ្វាត់ខ្វែង​ពេញ​ផ្លូវ​ដោយ​ការ​ងឿង​ឆ្ងល់។

«យើង… ជិះ​អា​ហ្នឹង?​»

«កុំ​រឿង​ច្រើន! តស់​! តិចសប្បាយភ្លេចខ្លួនទៅ!»

នាងចំអន់ហើយទាញដៃគេឡើង។

កង់​បី​ខ្មែរដឹកនាំ​ពួកគេ​កាត់​ភាព​អ៊ូអរ​នៃ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ ឆ្ពោះ​ទៅ​កាន់​ផ្ទះ​ចាស់​មួយ​កន្លែង​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ជាយ​ក្រុង ម្ដុំ​ព្រែក​ឯង។

នេះ​មិន​មែន​ជា​វីឡាអ្វីទេ ​ជា​ផ្ទះ​ឈើ​លើ​ថ្ម​ក្រោម​ដែល​ម៉ាលីយ៉ា​ធ្លាប់​ទិញ​ទុក​ឱ្យ​មីង​របស់​នាង​នៅ តែ​​ឥឡូវ​មីង​នាងគាត់​ទៅ​នៅ​វត្តសន្សំកុសល​ហើយ ផ្ទះ​នេះត្រូវបាន​​ទុក​ចោល។

«ដល់​ហើយ!​» តុនចុះ​ពី​កង់​បី សម្លឹង​មើល​ផ្ទះ​ឈើ​ពណ៌​ត្នោត​ចាស់​ដែល​មាន​ដើម​ស្វាយ​មួយ​ដើម​ធំ​នៅ​មុខ​ផ្ទះ។ របង​ច្រែះ​ស៊ី​បន្តិចបន្តួច និង​សំឡេង​ឆ្កែ​ព្រុស​ពី​ផ្ទះ​អ្នក​ជិត​ខាង។

«នេះ… ផ្ទះ​យើង?​» តុនសួរ «មែន​ហើយ! ម៉េច​ដែរ? មិន​ទំនើប​ដូច Penthouse ទេ តែ​វា​ជា​ផ្ទះ​របស់​យើង ហើយអូនស្រលាញ់វា ពិសេស​ពេលវាមានមនុស្ស​ថ្មីម្នាក់ទៀតមកនៅ»

តុន អូស​វ៉ាលិស​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បរិវេណ​ផ្ទះ។

គេ​សម្លឹង​មើល​ជុំវិញ។ ទោះ​ណាជាកន្លែងនេះមើលទៅតូចនិង​ចាស់បន្តិច តែ​​មាន​ភាព​ស្ងប់ស្ងាត់ល្អគួរសម​។

លិខិត​លា​គ្នា​នៅ​ពាក់​កណ្តាល​អាធ្រាត្រ

ម៉ោង៣ទៀប​ភ្លឺ ភូមិគ្រឹះហ្សាង ស្ងប់ស្ងាត់​ដូច​កន្លែងដែលគ្មានមនុស្សនៅ។ ​ម៉ាលីយ៉ា​អូស​វ៉ាលិស​តូច​​មួយ​​ចេញ​ពី​បន្ទប់​ថ្នមៗ។ នាង​មិន​បាន​យក​ទ្រព្យសម្បត្តិ​អ្វី​ទៅ​ទេ ក្រៅ​ពី​សម្លៀកបំពាក់​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ប៉ុន្មាន​​កំប្លេ។

នាង​ឈប់​នៅ​មុខ​តុ​ក្បែរ​គ្រែ។ នៅ​ទីនោះ នាង​បាន​ដោះ “ចិញ្ចៀន​ពេជ្រ” ដែល​តុន​ធ្លាប់​ប្រាប់​ថា​ទិញ​ទុក​តាំង​ពី ៣ ឆ្នាំ​មុន ដាក់​ទុក​នៅ​លើ​ក្រដាស​មួយ​សន្លឹក។

“បង​តុន… អូន​ស្រលាញ់​បង តែ​អូន​មិន​ចង់​ក្លាយ​ជា​ចំណុច​ខ្សោយ​របស់​បង​ទេ។ លោក​យាយ​និយាយ​ត្រូវ។ បង​ជា​ស្តេច​នៃ​អាណាចក្រ​ជំនួញ បង​ត្រូវការ​រាជិនី​ដែល​អាច​ជួយ​បង​ការពារ​បល្ល័ង្ក មិន​​មែន​ស្រី​ធម្មតា​ដែល​ចាំ​តែ​ឱ្យ​បង​ការពារ​ទេ។ ថែរក្សា​ខ្លួន​ផង! លា​ហើយ!”

ទឹក​ភ្នែក​មួយ​តំណក់​ស្រក់​លើ​ក្រដាស។ ម៉ាលីយ៉ា​ខាំ​មាត់​ទប់​សំឡេង​យំ រួច​ដើរ​ចេញ​ទៅ។ ដោយសារ​ប្រព័ន្ធ​សុវត្ថិភាព​តឹងរ៉ឹង នាង​មិន​អាច​ចេញ​តាម​ច្រក​មុខ​បាន​ទេ។ នាង​ត្រូវ​លូន​ចេញ​តាម​ច្រក​​អ្នក​​បម្រើ​​ដែល​នាង​បាន​សង្កេត​ឃើញ​កាល​ពី​ថ្ងៃ។

តាក់ស៊ី​ដែល​នាង​ហៅ​តាម​កម្មវិធីអេប​បាន​មក​ដល់រង់ចាំនៅលើ​ផ្លូវ​ធំ។

«ទៅ​ព្រលាន​យន្តហោះ Changi» នាង​ប្រាប់​អ្នក​បើកបរ​ទាំង​សំឡេង​ស្អកៗ។ ពេល​ឡាន​ចេញ​ដំណើរ នារីយើង​ខំជូតទឹកភ្នែកហើយ​ងាក​មក​មើល​ភូមិគ្រឹះ​ដ៏​ធំ​ស្កឹមស្កៃ​នោះ​ជា​លើក​ចុង​ក្រោយ។ ភូមិគ្រឹះហ្សាងស្អាតណាស់​ តែ​វា​ត្រជាក់ និងឯកោ​ពេក​សម្រាប់​នាង។

នាង​មិនដឹងទេថា នៅពេល​ដែលពន្លឺ​ថ្ងៃ​​ចាំង​ចូល​បន្ទប់ តុន​បើក​ភ្នែក​ឡើងដូចពីម្សិល​ ដៃ​របស់គេ​រាវ​រក​មនុស្ស​នៅ​ក្បែរ​ខ្លួន​តាម​ទម្លាប់…. ទទេ​ស្អាត។

«ម៉ាលីយ៉ា?​» គេ​ហៅ​តិចៗ ព្រោះស្មាន​ថា​នាង​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ទឹក។ តែ​ភាព​ស្ងប់ស្ងាត់​ក្នុង​បន្ទប់​ធ្វើ​ឱ្យ​គេ​ចាប់​ផ្តើម​ឆ្ងល់។ ប្រុស​ស្ទុះ​ក្រោក​ពី​គ្រែ ហើយ​ខ្សែ​ភ្នែក​របស់​គេ​ក៏​ទៅ​ប៉ះ​នឹង​វត្ថុ​ម្យ៉ាង​ដែល​ចាំង​ពន្លឺព្រាកៗប្រដេញគ្នា​​នៅ​លើ​តុ។

ចិញ្ចៀន!

តុន​ស្ទុះ​ទៅ​ចាប់​យក​ចិញ្ចៀន ដោយមិនចង់ខ្ចីខ្វល់អាន​​សំបុត្រ​នោះ។ គ្រាន់​តែ​អាន​ចប់ មុខ​របស់​គេ​ប្រែ​ជា​ស្លេក ហើយ​បន្ទាប់​មក… ប្រែ​ជា​ក្រហម​ដោយ​កំហឹង។

«ល្ងង់​ណាស់!​» គេ​ស្រែក​ខ្លាំងៗ រហូត​អ្នក​បម្រើ​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ភ័យ។

ដោយ​មិន​ងូត​ទឹក មិន​ប្ដូរ​ខោអាវ ប្រុស​​ស្លៀក​តែឈុត​គេង និង​ទាញ​អាវគ្របក្រៅ​​ប្រញាប់ៗ រត់​ចុះ​ទៅ​ខាង​ក្រោម។

«លោក​ប្រុស​ធំ!» អ្នក​បម្រើ​នាំ​គ្នា​ហៅ។

នៅ​បន្ទប់​ទទួល​ភ្ញៀវ Madam Zhang កំពុង​អង្គុយ​ផឹក​តែ​ព្រឹក​ជាមួយ វ៉ាណេស៊ាហើយបើកភ្នែកគ្រលួងៗ។

«តុន? ម៉េច​ក៏​ស្លៀក​ពាក់​បែប​នេះ?»

តុនប្រុងថាមិនរវល់តែ គេទច់​ដំណើរមកវិញជាមួយទឹកមុខស្មើ។ ប្រុសបែរមកវិញ ​ដើរ​ចូលយឺតៗមកឈរ​ពី​មុខ​ជីដូន​របស់​គេ។ ភ្នែក​គេ​ឆេះ​ដូច​ភ្លើង អ្នកបម្រើទាញគ្នា​ថយអស់ហើយ។

«លោក​​យាយ​និយាយ​អី​ដាក់​គេ​?​»

«រឿងមួយណា??» Madam Zhang ធ្វើ​ហី «យាយ​គ្រាន់​តែ​ប្រាប់​ការពិត ថា​នាង​មិន​ស័ក្តិសម…»

«ស័ក្តិសម​ឬ​អត់ គឺ​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​កំណត់​!​» តុន​ស្រែក​មួយ​ទំហឹង​ធ្វើ​ឱ្យ​គ្រប់​គ្នា​គាំង «លោក​យាយ​​ស្តាប់​​ខ្ញុំ​ឱ្យ​ច្បាស់ បើម៉ាលីយ៉ា ចាកចេញ​ពី​ខ្ញុំ​ដោយសារ​ពាក្យ​របស់​លោក​យាយ ខ្ញុំ​នឹង​កាត់​ផ្តាច់​ទំនាក់ទំនង​ជាមួយ​ត្រកូល ហ្សាង។ ក្រុមហ៊ុន លុយ អំណាច… ខ្ញុំ​មិន​យក​មួយ​រៀល​ទេ!​»

«តុន! ឯង​ហ៊ាន​ហ្អេ៎?» Madam Zhang ក្រោក​ឈរ​ទាំង​ញ័រ។

តុន​ងាក​ទៅ​រក​អង្គរក្ស។

«ឆែក​មើល​ GPS ទូរសព្ទ​នាង​ភ្លាម! ហើយ​ត្រៀម​ឡាន! ទៅ​ព្រលាន​យន្តហោះ!»

នៅលើតាក់ស៊ី….. ចំណាស់ណេះហើយ គេមិនដែលគិតថា ភាពមានះកាលពីក្មេងៗត្រូវយកមកប្រើសាជាថ្មីពេលនេះវិញសោះ។

«លឿនជាងនេះទៀត!» ទោះណាជាតុននិយាយក្នុងសំឡេង​ជាធម្មតា ​តែអ្នកបើកឡានសឹងខ្យល់ចាប់ទៅហើយព្រោះភ័យនឹងទឹកមុខចៅហ្វាយ ខណៈភ្នែករបស់តួប្រុសសម្លឹងមើលទៅផ្លូវដែលហាក់ដូចជាវែងអន្លាយគ្មានទីបញ្ចប់។

ដៃម្ខាងរបស់គេក្តាប់ចិញ្ចៀនពេជ្រដែលម៉ាលីយ៉ា ទុកចោលនោះយ៉ាងណែន… ណែនរហូតដល់មុខពេជ្រមុតចូលសាច់ដៃ តែការឈឺចាប់ផ្នែករាងកាយនេះ មិនស្មើនឹងមួយចំណិតនៃភ្លើងដែលកំពុងឆេះក្នុងទ្រូងរបស់គេឡើយ។

«ល្ងង់… ស្រីល្អិត ម៉ាលីយ៉ា​!​»

គេខាំមាត់ខ្លួនសឹងចេញឈាមព្រោះមិនបានឡូឡា​សមនឹងភ្នំភ្លើងក្នុងទ្រូង។ ក្នុងខួរក្បាលរបស់តុន​ពេលនេះ ពោរពេញទៅដោយរូបភាពរបស់ស្រីស្រស់​…..ពាក្យសម្តីក្នុងសំបុត្រដែលគេមិនចង់ចង​ចាំបានញ៉ាំង​ឱ្យកែវភ្នែកគេក្តៅរោលរាល….. អូនគិតថាអូនជាវីរៈ​នារីក្នុងរឿងនិទានដែលលះ​បង់​សេចក្តីសុខខ្លួនឯង ដើម្បីអនាគតរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់មែនទេ?

«អូនគិតថាបងត្រូវការក្រុមហ៊ុន? អូនគិតថាបងត្រូវការងារជា CEO ជាងត្រូវការអូនឬ? ហើយចង់ទៅរៀបការជាមួយអាប្រុសណាវិញ?»

តុន សម្លឹងមើលទៅអគារខ្ពស់ៗនៃទីក្រុងសិង្ហបុរីដែលកំពុងរត់ថយក្រោយតាមកញ្ចក់ឡាន។ ពីមុន អ្វីៗទាំងនេះគឺជាមោទនភាព ជាគោលដៅ និងជាអំណាច។ ប៉ុន្តែនៅវិនាទីនេះ ពេលដែលគ្មាននាង អគារកញ្ចក់ទាំងនេះប្រៀបដូចជាគុកដែលគ្មានវិញ្ញាណ។ បើគ្មានម៉ាលីយ៉ា តើគេប្រឹងរកលុយរាប់លានដុល្លារមកធ្វើអ្វី? ដើម្បីដេកឱបលុយស្លាប់នៅលើគំនរមាសតែម្នាក់ឯងឬ?

បេះដូងរបស់គេលោតញាប់ស្ទើរតែផ្ទុះចេញមកក្រៅ មិនមែនដោយសារកំហឹងទេ តែដោយសារ “ភាពភ័យខ្លាច” ខ្លាចថាគេទៅមិនទាន់… ខ្លាចថានឹងបាត់បង់នាងជារៀងរហូត។ គ្រាន់តែគិតដល់ចំណុចនេះ តុនមានអារម្មណ៍ថា ដូចជាពិភពលោកកំពុងរលាយ។

«អូនគ្មានសិទ្ធិដើរចេញទេ! ដោយសារហេតុផលអ្វីក៏ដោយ!»

ទឹកភ្នែករបស់កូនប្រុសដែលមិនធ្លាប់ស្រក់ងាយៗ ពេលនេះបានដក់រលីងរលោងក្នុងកែវភ្នែកដ៏មុត​ស្រួច។ គេលើកចិញ្ចៀនមកមើលម្តងទៀត ហាក់ដូចជាកំពុងនិយាយជាមួយម្ចាស់របស់វា។

«ចាំបង…ម៉ាលីយ៉ា ហាមទៅណាដាច់ខាត! បើអូនហ៊ានតែបោះជំហានចូលក្នុងយន្តហោះនោះ… បងនឹងដុតព្រលានយន្តហោះនេះចោល!»

នៅ​ព្រលាន​យន្តហោះChangi ម៉ាលីយ៉ា​កំពុង​អង្គុយ​រង់ចាំ​ជើង​ហោះហើរ​ទៅ New York។ ទឹក​ភ្នែក​នាង​នៅ​តែ​ហូរ​មិន​ឈប់។  ច្រើនឆ្នាំមកនេះ ស្នេហា​សម្ងាត់រវាងនាងនិងគេ សឹងកកក្លាយជាប៉ូលខាងជើងបាន  ចុះហេតុអ្វី ស្នេហ៍ទើបនឹងបានស្និទ្ធ គ្រប់យ៉ាងក្លាយមករបៀបនេះ។

នាងប្រចណ្ឌគេណាស់ សូម្បីតែឃើញស្រីចិនផ្សេងដើរកាត់​ក៏ក្តៅគ្រាប់ភ្នែក​នឹកឃើញដល់នាងលីដែរ។

«សុំទោស​ដែល​រំខាន…» បុគ្គលិក​ម្នាក់​ដើរ​មក​និយាយពីក្រោយស្មានាង។

 «អ្នក​នាង​គឺ ម៉ាលីយ៉ា មែន​ទេ?​»

«ចាស…»

«សូម​អញ្ជើញ​តាម​ខ្ញុំ​បន្តិច មាន​បញ្ហា​ជាមួយ​លិខិត​ឆ្លង​ដែន​របស់​អ្នក​នាង»។

ម៉ាលីយ៉ា​ក្រោកដោយភ័យស្លុបងងឹតមុខខ្លាចចេញពីទីនេះមិនបាន​ ដៃក្តោបទូរសព្ទគិតថា ចុងបញ្ចប់​គង់តែត្រូវខលទៅបងម៊ីក​របស់នាង​។ មុនក្រោយ ពួកគេ​ត្រូវតែដឹងអំពីស្នេហា​ប្រាសព្រាត់មួយនេះ។

​ដើរ​តាម​បុគ្គលិក​នោះ​ទៅ​បន្ទប់ VIP មួយ។ គ្រាន់​តែ​ទ្វារ​បើក​ភ្លាម នាង​ឃើញ​បុរស​ម្នាក់​ឈរ​ដោយ​ទឹកមុខសោះអង្គើយ​​នៅ​កណ្តាល​បន្ទប់។ សក់​គេ​រញ៉េរញ៉ៃ ស្លៀក​ពាក់​មិន​សមរម្យ តែ​ភ្នែក​គេ…ពោរពេញ​ដោយ​ក្តី​ស្រលាញ់​និង​ស្ត្រេស។

«តុន…» នាង​ហៅគេ​តិចៗក្នុងបំពង់ក។

ប្តីស្ទុះ​មក​ឱប​យ៉ាយ៉ា​យ៉ាង​ខ្លាំង ហាក់​ដូច​ជា​ខ្លាចរបូត​បាត់វត្តមាន​ស្រីត្រលប់​ទៅ​វិញ។

«ហាម!!!! ហាម​ទៅណា​ចោល​បង​ទៀត!» សំឡេង​គេញាប់​ញ័រខ្សឹបក្បែរត្រចៀកនាង។

«អ្នក​ណា​ថា​អូន​មិន​ស័ក្តិសម? អ្នក​ណា​ថា​អូន​ជា​ចំណុច​ខ្សោយ? អូន​គឺ​ជា​បេះដូង​របស់​បង បើ​​គ្មាន​​បេះដូង មនុស្ស​អាច​រស់​បាន​ដែរ​ទេ?»

«តែ… លោក​យាយ… វ៉ាណេស៊ា…»

«បង​មិន​ខ្វល់!​» តុន​ចាប់​មុខ​នាង​ឱ្យ​មើល​គេ។

«…កុំ​ដោះ​ចិញ្ចៀន​នេះ​ចេញ​ពី​ដៃ​ទៀត! បើមិនចង់មានរឿងធំ!»

«ស្មានថាខ្ញុំចង់?» នាងថាទាំងរលីងរលោងថ្ពក់ភ្នែកជាមួយបុរសដែលនាងស្រលាញ់ជាទីបំផុតម្នាក់នេះ។

ខាងប្រុសញញឹម​យ៉ាងSad ហើយ​ដក​ចិញ្ចៀន​ពេជ្រ​ពី​ហោប៉ៅ ​បំពាក់​ឱ្យ​នាង​វិញ។ ដៃ​​គេ​​ញ័រ​​តិច​ៗ​មាត់ក៏និយាយ៖

«សន្យា​នឹង​បង​មក ម៉ាលីយ៉ា! ថា​យើង​នឹង​ប្រឈម​មុខ​ជាមួយ​គ្នា! ទោះ​ណាជាថ្ងៃក្រោយទៅ យើង​​​ត្រូវ​ប្រឆាំង​នឹង​ពិភពលោកទាំងមូល​ក៏​ដោយ! ដើម្បីគ្នា!!!»។

ម៉ាលីយ៉ាដៃម្ខាងត្រូវគេចាប់ពាក់ចិញ្ចៀនដៃម្ខាង​លើកមកជូតទឹកភ្នែក នាង​​យំ​ហើយ​ងក់​ក្បាល។

«អូន​សន្យា…»

ប្រុសក្រសោបរាងកាយស្រីឱបផ្ទប់ទ្រូង……គូស្វាមីភរិយាឱប​គ្នា​នៅ​កណ្តាល​បន្ទប់ VIP។

«បង​បាន​ជ្រើសរើស​រួចហើយ….បងឯកោយូរហើយ! បងមិន​ជ្រើសរើស​ធ្វើ​ជា​ស្តេច​ដែល​ឯកោ​ទេ បង​ជ្រើសអូន បងជ្រើស​ធ្វើ​ជា​ប្ដី​របស់​មនុស្ស​ស្រីដែល​បង​ស្រលាញ់!»

ពួកគេមិនដឹងថាពេលវេលា​កន្លងទៅក្នុងរង្វង់ដៃគ្នា​យូរ​ប៉ុនណាហើយទេ តែការប្តេជ្ញាចិត្តលើកនេះ គឺមាន​តម្លៃលើសពីចិញ្ចៀនដែលពួកគេកំពុងតែពាក់។

ជំពូកទី២៣

ជីវិតពិត​ដ៏​ឃោរឃៅ

តុននិងម៉ាលីយ៉ា បានឡើងឡាន​ត្រលប់​មកវិញពីព្រលានយន្តហោះ។

«យើងទៅ​​ភូមិគ្រឹះ ហ្សាង វិញទៀត?»

នាងសួរគេតិចៗព្រោះមិនចង់បង្ខំគេពេកទេ នាង​យល់ចិត្ត​គេដែលស្ថិតនៅ​ចំកណ្តាលគំនាបស្នេហា​និងគ្រួសារ។

«មិន​មែនទៅ​ដើម្បី​សុំទោសគាត់​ទេ តែ​ដើម្បី​ប្រមូល​របស់​របរ!»

គេវាចាខ្លី តែមានន័យដាច់ណាត់ ធ្វើឱ្យស្រីធូរចិត្ត​ជាខ្លាំង។ ប៉ុន្តែ….​គ្រាន់​តែគូស្នេហ៍​ឈាន​ជើង​ចូល​ដល់​មាត់​ទ្វារ អង្គរក្ស​ជាច្រើននាក់​បាន​បិទ​ផ្លូវពួកគេ​។

«លោក​ស្រីធំមាន​ប្រសាសន៍​ថា…» ប្រធាន​អង្គរក្ស​និយាយ​ទាំង​ភ័យស្លេក «​អ្នក​ប្រុស​ធំ​ជ្រើសរើស​ដើរ​ចេញ​ជាមួយ​នារី​បរទេស…..អ៊ីចឹងគឺ……​ត្រូវ……ត្រូវ​ដើរ​ចេញ​ទៅ​តែ​ខ្លួន! គ្រប់យ៉ាងរបស់….គ្រួសារ​ហ្សាង…. ទ្រព្យសម្បត្តិ កាត​ធនាគារ ឡាន អ្វីក៏ដោយ…..​សូម្បី​តែ​ខោអាវ​ដែល​ជា​លុយ​របស់​​ត្រកូល ហ្សាង គឺ​ត្រូវ​…..ត្រូវ……ត្រូវ…ទុក​…..បាទ!»។

ម៉ាលីយ៉ា​បើក​ភ្នែក​ធំៗ។

តុន​ចាប់​ដៃ​….​ឱ្យនាងនៅ​ស្ងៀមជាមួយស្នាម​​ញញឹម​ត្រជាក់ខូចចិត្ត​របស់គេ។

«លោក​យាយ​ចង់​លេង​ធម៌​ក្តៅ​ដាក់​ខ្ញុំ​មែន​ទេ? បានទេតើ!»

តុន​ដោះ​នាឡិកា​ដៃ​តម្លៃ​រាប់​សែន​ដុល្លារ​ដាក់មក​លើ​តុ។ គេ​ដក​កាបូប​លុយ កូន​សោ​ឡាន និង Lock out ​ទូរសព្ទ​ដៃ​ទំនើប រួច​ដាក់ចុះ​ទាំង​អស់។

«ទុកឱ្យគាត់ផងទៅអ៊ីចឹង!»

គេ​ងាក​មក​រក​ម៉ាលីយ៉ាហើយញញឹម​ដោយស្រពោន​។

«​ខ្លាច​ទេ? បើ​ត្រូវ​ដើរ​ចេញ​ទៅ​ជាមួយ​ប្ដី​ដែល​គ្មាន​លុយ​មួយ​រៀល?»

ម៉ាលីយ៉ា​សម្លឹង​មើល​បុរស​ដែល​សុខ​ចិត្ត​លះបង់​គ្រប់​យ៉ាង​ដើម្បី​នាង។ បេះដូង​នាង​ពោរពេញ​ដោយ​ក្តី​ស្រលាញ់និងរំភើប។ នាង​ញញឹម​ដាក់កែវភ្នែកស្រពោនរបស់គេ៖

«អ្នកណាថា? ឱ្យ​តែ​មាន​បង ទោះ​ដេក​តាម​ផ្លូវ​ក៏​អូន​មិន​ខ្លាច​ដែរ»។

ពួកគេ​ទាំង​ពីរ​កាន់​ដៃ​គ្នា​ដើរ​ចេញ​ពី​ភូមិគ្រឹះ​ដ៏​ស្កឹមស្កៃ​នោះ ក្រោម​តំណក់​ភ្លៀង​ដែល​ចាប់​ផ្តើម​ធ្លាក់​ចុះ​មក​យ៉ាង​ខ្លាំង។ នៅ​លើ​យ៉​នៃអាគារ​ជាន់​ទី២ លោកស្រីហ្សាង​និងចៅប្រសាក្នុងសុបិន​គឺវ៉ាណេស៊ា ឈរ​មើលមកគូស្វាមីភរិយា ​ពួកគេទាំងកំហឹង​។

«ស្រី​ប្រភេទ​នេះ មិន​អាច​ទ្រាំ​នឹង​ភាព​ក្រីក្រ​បាន​លើស​ពី៣ថ្ងៃ​ទេ។ នាងហ្នឹង​នឹង​រត់​ចោល​អាតុន ហើយ​ពេល​នោះ អាតុនតុន នឹង​ត្រឡប់​មក​រក​យើង​វិញ» ម៉ាដាមហ្សាងនិយាយគ្មានវិប្បដិសារី។

ក្រោមលម្ហមេឃ​នេះ​មនុសុ្ស​គ្មានបេះដូងដូចគាត់ មិនដែលដឹងថា លោកនេះមាន​អ្វីមួយដែលគាត់គ្មានសិទ្ធិមាននោះទេ។ នោះគឺ សេ្នហាពិតនិង​សុភមង្គល។

ភ្លៀង​ខ្លាំងណាស់ថ្ងៃនេះ​នៅ​សិង្ហបុរី…..

«មិនអីទេតុន…» ម៉ាលីយ៉ា និយាយទាំងញញឹមលើកទឹកចិត្ត ខណៈដៃនាងរាវរកកាបូបលុយក្នុងវ៉ាលិសដែលសើមជោក។

«ដំបូងជូនអូនរកសណ្ឋាគារល្មមៗស្នាក់នៅសិនទៅ ចាំគិតបន្ត ប្រើលុយអូន!»។

តុនញញឹម នាំភរិយា​ចូលទៅក្នុងសណ្ឋាគារលំដាប់ផ្កាយមួយដែលនៅក្បែរៗនោះ។

«សួស្តីបង ខ្ញុំសុំបន្ទប់មួយយប់!​» ម៉ាលីយ៉ា ដាក់កាតធនាគាររបស់នាងលើបញ្ជរយ៉ាងជឿជាក់។

បុគ្គលិកទទួលភ្ញៀវញញឹមរាក់ទាក់ទទួលយកកាតនោះ។ ប៉ុន្តែពេលដែលពួកគេ​ឈរស្ងៀមរង់ចាំបុគ្គលិក​ ធ្វើការលើកទូរសព្ទនាង​ឃើញមុខ តុនស្មើៗ ……នាងសង្ស័យ…..

«អឺ…សុំទោសអ្នកនាង! ស្រាប់តែ…បន្ទប់ពេញអស់រលីងតែម្តង»។

«ពេញ?​» ម៉ាលីយ៉ាភ្ញាក់ផ្អើល «អម្បាញ់មិញខ្ញុំឃើញភ្ញៀវ Check-out ពីរនាក់តើ?»

«ចាស៎… គឺ… គេកក់តាម Online ពេញអស់ហើយ សូមអធ្យាស្រ័យ!» បុគ្គលិកនោះប្រញាប់ប្រគល់កាតឱ្យនាងវិញ ហាក់ដូចជាចង់ឱ្យពួកគេឆាប់ចាកចេញ។

ម៉ាលីយ៉ាមិនអស់ចិត្ត។ នាងដឹកដៃតុនទៅសណ្ឋាគារមួយទៀតដែលនៅក្បែរនោះ។ លទ្ធផលគឺដូចគ្នា៖ “ពេញ” ឬ “ប្រព័ន្ធមានបញ្ហា”។

ពួកគេដើរពីមួយទៅមួយ រហូតដល់ផ្ទះសំណាក់តូចតាចបំផុត។

«សុំទោស​ពួកយើងមិនទទួលភ្ញៀវបរទេសទេ!» ម្ចាស់ផ្ទះសំណាក់គ្រវីក្បាលដាក់ពួកគេ ទាំងដែលភ្នែកគាត់សម្លឹងមើលទៅតុនដោយការភ័យខ្លាច។

នៅមុខផ្ទះសំណាក់ទី៥ ម៉ាលីយ៉ាហៀបនឹងចូលទៅសួរទៀត តែដៃដ៏ត្រជាក់របស់តុន បានចាប់ស្មារបស់នាងជាប់។

«ឈប់ទៅ យ៉ាយ៉ា…» សំឡេងរបស់គេស្អក និងល្វីងជូរចត់។

«ម៉េចក៏ឈប់? កន្លែងនេះប្រហែលជាមាន…»

«គ្មានទេ!» តុន ងើបមុខឡើង សម្លឹងមើលទៅមេឃដែលកំពុងធ្លាក់ភ្លៀង «ទោះអូនមានលុយរាប់លានដុល្លារ ក៏អូនជួលកន្លែងដេកនៅទីនេះមិនបានដែរ»។

«ហេតុអី?»

«ព្រោះនេះជាសិង្ហបុរី…ហើយនេះ…..និយាយបែបនេះ…..ក្រោមបាតដៃលោកយាយ!» តុន​និយាយ​​ទាំងកំហឹងដែលលាក់កំបាំងក្រោមពន្លឺភ្នែក។

 «គាត់មិនគ្រាន់តែបង្កកគណនីបងទេ តែគាត់កំពុងដាក់ “បម្រាម” មិនឱ្យអ្នកណាទទួលពួកយើង! គ្រាន់តែឃើញមុខបង គ្មានអ្នកណាហ៊ានពាក់ព័ន្ធនឹងយើងទេ!»

គាត់ចង់បិទផ្លូវឱ្យពួកយើងទាល់? នាងគិតម្នាក់ឯងដោយចំហមាត់ហួសចិត្ត​។ ទើបតែយល់!

«រហូតដល់អូនទ្រាំលែងបាន ហើយរត់ចោលបង… ឬឱ្យបងបកទៅផ្ទះវិញ!»

ម៉ាលីយ៉ាឈរគាំង នាងរេភ្នែកសម្លឹងមើលកាតធនាគារក្នុងដៃ។ នាងមានលុយ នាងមានសមត្ថភាព ប៉ុន្តែនៅចំពោះមុខអំណាច “ត្រកូលហ្សាង” លុយរបស់នាងគឺគ្មានន័យអ្វីទាំងអស់។ ពួកគេមិនមែនក្រទេ តែពួកគេកំពុងត្រូវគេ “ដកសិទ្ធិរស់រាន” មួយទៀត។

ប្រុសព្រិចភ្នែកហើយញញឹម​ស្ងួត។ ស្រី​ព្រិចភ្នែកដោយកំហឹង នាង​លើកដៃចង្អុលទៅទិសដែលសម្គាល់ថា ផ្ទះគ្រួសារហ្សាង៖

«ខ្ញុំទៅសួរគាត់!»

ប្រុសញញឹម​ពេលឃើញភរិយា​ខឹង។ នាងនិយាយទៀតទាំងអួលណែន៖

«នេះលុយខ្ញុំ! គាត់មានសិទ្ធិស្អី?»

«មិនត្រឹមតែមានសិទ្ធិទេ អាចថា….ពិបាករកបានញ៉ាំ​!​»

នាងថ្លោះទឹកមុខ។ ឬមួយសូម្បីដកប្រាក់នៅទីនេះ? ឈ្មោះនាងត្រូវBan? ពួកគេសាហាវពេកហើយ!!! អាងស្អី?

មើលទៅហ្សាងជីនេះ ញញឹមដូចមិនខ្វល់ទេ។ គេព្រមធ្វើស្មូមជាមួយនាង​ដេកតាមផ្លូវដែរ? ភរិយា​ញញឹម​ដាក់ដៃចុះទុកកាត​ហើយនិយាយឌឺគេ៖

«គាត់…គាត់ចង់ឱ្យយើងដេកតាមផ្លូវ​មែន​?​» នាងសួរទាំងញញឹមមិនសូវសម។

តុនដើរចូលមកកៀកឡើង​ហើយឱបក្រសោបស្មាស្រី ពួកគេ​ឈរជ្រកក្រោមចំណតរង់ចាំឡានក្រុង ទាំងមេឃស្រអាប់ពេញដោយ​ដំណក់ភ្លៀង។

«រ៉ូមែនទិកអត់?»

នាងរអ៊ូឡុលៗខឹង៖

«គាត់គិតថាធ្វើបែបនេះ នឹងឈ្នះបង… គាត់គិតថាបងនឹងចុះចាញ់ព្រោះតែគ្មានកន្លែងដេក តែគាត់ភ្លេចគិតរឿងមួយ…»

តុនខាំមាត់ សម្លឹងទៅអគារខ្ពស់ៗក្នុងក្រុងខណៈនាងឧទានបន្ត៖

«ថាចៅប្រុសរបស់គាត់ម្នាក់នេះ ក៏មានឈាមជ័ររឹងរូសរបស់ត្រកូលហ្សាងដូចគ្នា!!»

គេអង្អែលស្មានាងលួងលោម តែនាង​ដឹងថាចិត្ត​គេឈឺណាស់….ស្រីខាំមាត់និយាយបន្ត៖

«ហើយ…..ចៅគាត់បានរៀបការជាមួយស្រីក្បាលរឹងម្នាក់…..ដែលមិនចេះចុះចាញ់ទេ!»

ប្រុសញញឹម​សម្លឹងមកភ្នែកភរិយា។ បុរសម្នាក់នេះមិនមែនគ្មានមធ្យោបាយតទល់ជាមួយលោកយាយគេទេ តាមពិតគេចង់អុកឡុកផ្ទះហ្សាងពេលណាក៏បាន ពេលនេះក៏បាន តែ…..ឥឡូវគេបានទុកអ្វីៗទៅជាមិនសំខាន់អស់ទៅហើយ អាទិភាពគឺគេចង់ឃើញខ្លួនឯងតស៊ូតោកយ៉ាកបែបនេះជាមួយស្រីស្អាត​របស់គេ។

«តស់​អូន… បើគេមិនឱ្យយើងដេកអូតែល យើងទៅរកកន្លែងដែលគេ លូកដៃទៅមិនដល់!»

តុន​ដឹក​ដៃ​ម៉ាលីយ៉ា​ដើរ​ចេញ​ពី​តំបន់​អគារ​ខ្ពស់ៗ​ដែល​ពោរពេញ​ដោយ​ភ្លើង​ពណ៌ ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្លូវ​តូច​​ចង្អៀត​មួយ​នៃ​តំបន់ Chinatown ចាស់។ នៅ​ទីនេះ គ្មាន​សណ្ឋាគារ​ប្រណីត​ទេ មាន​តែ​ផ្ទះ​ល្វែង​ចាស់ៗ និង​ក្លិន​អាហារ​តាម​ផ្លូវ។

នៅ​កៀន​ជ្រុង​ងងឹត​មួយ អ៊ំ​​ប្រុស​ចំណាស់​ម្នាក់​កំពុង​រៀបចំ​រទេះ​មី​គាវ​របស់​គាត់​ដើម្បី​ត្រលប់​​ទៅ​ផ្ទះ។ គាត់​មិន​មាន​ទូរសព្ទ​ទំនើប មិន​ស្គាល់​ព័ត៌មាន​សង្គម​ហាយសូ ហើយ​កាន់​តែ​មិន​ស្គាល់​ថា​នរណា​ជា “CEO ហ្សាង” ដែរ។ សម្រាប់​គាត់ មនុស្ស​គឺ​ជា​មនុស្ស!

«អ៊ំ​…» ម៉ាលីយ៉ា​ហៅ​គាត់​ជា​ភាសា​ចិន​យ៉ាង​ពិបាក។

បុរស​ចំណាស់​ងើប​មុខ​មើល​ពួកគេ។ គាត់​ឃើញ​តែ​ក្មេង​ប្រុស​ស្រី​ពីរ​នាក់​ដែល​សើម​ជោក និង​ញ័រ​ទទ្រើក។ ភ្នែក​របស់តុន ដែល​ធ្លាប់​តែ​មាន​អំណាច ពេល​នេះ​ពោរពេញ​ដោយ​ការ​អង្វរ។

«ពួក​ឯង​មិន​ទាន់​បាន​ញ៉ាំ​អី​មែន​ទេ?» អ៊ំ​​ប្រុស​សួរ​ដោយ​សំឡេង​ស្អកៗ។

គាត់​មិន​សួរ​ច្រើន គាត់​ក៏​បើក​គម្រប​ឆ្នាំង​ដួស​មី​គាវ​ក្តៅៗ​ពីរ​ចាន​ហុច​ឱ្យ​ពួកគេ​អង្គុយ​ញ៉ាំ​លើ​កៅអី​ជ័រ​ក្បែរ​រទេះ។ រសជាតិ​ទឹក​ស៊ុប​ដ៏​ក្តៅ​គគុក​ហូរ​ចូល​ក្នុង​ពោះ ធ្វើ​ឱ្យតុនស្ទើរ​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក…..ជាពិសេសនេះ​ជា​អាហារ​ដំបូង​ដែល​គេ​ញ៉ាំ​ជាមួយមនុស្សស្រីដែលគេស្រលាញ់។

ពេល​ញ៉ាំ​រួច ម៉ាលីយ៉ា​ដក​លុយ​ដុល្លារ​ពី​កាបូប​មក​ហុច​ឱ្យ៖

«អ៊ំ…ពួក​ខ្ញុំ​ចង់​សុំ​ជួល​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​មួយ​យប់។ ផ្ទះ​អ៊ំ​មាន​បន្ទប់​ទំនេរ​ទេ? ថ្លៃ​ប៉ុន្មាន​ក៏​បាន​ដែរ»។

អ៊ំ​ប្រុស​សម្លឹង​មើល​លុយ រួច​សម្លឹង​មើល​ពួកគេ។ គាត់​ដឹង​ថា​ក្មេង​ពីរ​នាក់​នេះ​កំពុង​មាន​បញ្ហា។

«ផ្ទះ​អ៊ំ​គ្មាន​បន្ទប់​ជួល​ទេ…មាន​តែ​បន្ទប់​ដាក់​អីវ៉ាន់​នៅ​ជាន់​លើ តូចហើយ​ក្តៅបន្តិច….. បើ​ពួក​ឯង​​មិន​​ប្រកាន់…»

«មិន​ប្រកាន់​ទេ!​» តុន​ឆ្លើយ​កាត់​ភ្លាម។ «ឱ្យ​តែ​មាន​ដំបូល ពួក​ខ្ញុំ​នៅ​បាន​ហើយ»។

«ល្អ ហើយវាហ្វ្រីសម្រាប់អ្នកទាំងពីរ!»

…..នេះឯង រាត្រីទឹកឃ្មុំដ៏ Adventure ដែលមនុស្ស​ដូចហ្សាងជី ទុកថា…..អារម្មណ៍ថ្មី!

តែពេលមកដល់….គេត្រូវទម្លាក់ស្នាមញញឹមចោលបន្តិចវិញ….បន្ទប់​នោះ​ពិត​ជា​តូច​មែនទែន។ ជាកូន​បន្ទប់​ដាក់​កេស​មី និង​តុ​ចាស់ៗ។ មាន​តែ​គ្រែ​ដែក​តូច​មួយ និង​កង្ហា​ដែល​មាន​សំឡេងត្រកួត​ខ្លាំង។

រ៉ាវៗ….

តុនបិទ​ទ្វារ​ដាក់​គន្លឹះ រួច​ងាកមកឃើញនាងឱបដៃសើចគេ។

ប្រុសញាក់ស្មា…..ទម្លាក់​ខ្លួន​អង្គុយ​លើកៅអីចាស់….​​ទាំង​អស់​កម្លាំង។ គេ​សម្លឹង​មើលម៉ាលីយ៉ា នាង​​​កំពុង​ឱប​កន្សែងមួយដែលយកចេញមកពីវ៉ាលិស​។ រ៉ូប​ដ៏ប្រេន​ថ្លៃ​របស់​នាង ពេល​នេះ​ប្រឡាក់​ដី និង​ទឹក​ភ្លៀង​អស់​ទៅ​ហើយ។

«សុំទោស…» តុន​និយាយ​ទាំង​ញញឹមស្កេននាងពីលើដល់ក្រោម។

នាង​ដើរមកក្បែរថ្លៃ៖

 «រឿងអី?​»

ដៃរៀម​ស្រាវឱបចង្កេះនិងត្រគាកភរិយា មាត់ហ្សាងជី​សែនរលាម​៖

«ដែលមក​ដេក​កន្លែង​បែប​នេះហើយ ក៏អូននឹងត្រូវធ្វើការយប់ដដែល….»

ស្រីរលាស់ដៃគេចេញហើយស្តីឱ្យព្រោះអៀន៖

«មនុស្ស​កំហូច!»

«សុភមង្គល…» គាត់​ឧទាន​ពាក្យ​នេះ​ដូច​ជាចំអក​ដល់​របស់​ដែល​គ្មាន​តម្លៃមួយ។

«វា​គ្រាន់​តែ​ជា​ពាក្យ​លួង​ចិត្ត​របស់​មនុស្ស​ដែល​គ្មានលុយ​និង​អំណាច​ប៉ុណ្ណោះ។ នៅ​ពេល​ដែល​ព្យុះ​មក​ដល់ សុភមង្គល​មិន​អាច​ការពារ​ដំបូល​ផ្ទះ​បាន​ទេ មាន​តែ​សសរគ្រឹះ​ដ៏​រឹងមាំ មានតែលុយ​​និង​ឥទ្ធិពលទេ​ដែល​អាច​! ក្មេងៗលើបណ្តាញសង្គម​ ចូលចិត្ត​យកដ្រាម៉ាមកប្រើក្នុងជីវិតពិត​ណាស់​!​»​

វ៉ាណេស៊ា ងើយ ក ត្រង់ធ្លូពេញចិត្ត​នឹងគ្រាប់បែកបង្កប់ដែល​លោកយាយជួយការពារនាង​ពីភ្លើងប្រចណ្ឌ។ ស្រីត្រកូលលីងើប​ឈរ​ឡើង​យ៉ាង​សមសួន នាង​ទាញ​រ៉ូប​ឱ្យ​ត្រង់​បន្តិច រួច​ងាក​មក​​ញញឹម​​ដាក់​អ្នក​ទាំង​ពីរ ជា​ស្នាម​ញញឹម​ដែល​ត្រជាក់​ដល់​ឆ្អឹងខ្នង។

«សុំទោស​ផង ខ្ញុំ​មាន​ប្រជុំ​អនឡាញ​ជាមួយ​ដៃ​គូ​នៅ​អឺរ៉ុប។ សូម​អញ្ជើញបន្ត​រីករាយ​ សុភមង្គល ​របស់​អ្នក​ទាំង​ពីរ​ចុះ រាត្រី​សួស្ដី លោក​យាយ!​»។

នាង​ថើប​ថ្ពាល់ Madam Zhang រួច​ដើរ​កាត់​តុននិង​ម៉ាលីយ៉ា។ ពេល​ដើរ​ដល់កៀកនឹង​តួស្រីយើង អ្នកនាងលីបង្អាក់​បន្តិច ហើយនិយាយមិនងាក សម​ល្មម​ឱ្យ​តែ​ម៉ាលីយ៉ា​ឮ៖

«កុំ​ទាន់​អរ​… ហ្គេម ​មិន​ទាន់​ចាប់​ផ្តើមទេ»

និយាយ​ចប់នាង​ក៏​ដើរ​ចេញ​ទៅ​បាត់ បន្សល់​ទុក​ក្លិន​ទឹកអប់​ដ៏​ថ្លៃ​ ​ឱ្យ​នៅ​វិលវល់​ក្នុង​ខ្យល់។

វ៉ាណេស៊ា ដើរ​តាម​របៀង​យ៉ាង​លឿន​រហូត​ដល់​បន្ទប់​គេង​របស់​នាង។ គ្រាន់​តែ​ទ្វារ​បិទ​ជិត​ភ្លាម របាំង​មុខ​ដ៏​ថ្លៃថ្នូរ និង​ស្ងប់ស្ងាត់​របស់​នាង​ត្រូវ​បាន​បក​ចេញ​ភ្លាមៗ។

«ឆ្កួត​មែន!​»

ប្រាវ!!

កែវ​ស្រា​ដែល​នៅ​លើ​តុ​សម្អាង ត្រូវ​នាង​បោក​ផ្ទប់​ទៅ​នឹង​ជញ្ជាំង​បែក​ខ្ចាយ​ជា​បំណែក​តូចៗ។ មុខ​របស់​នាង​ដែល​ធ្លាប់​តែ​ស្រស់​ស្អាត ពេល​នេះ​ឡើង​ក្រហម​ដោយ​កំហឹង។ នាង​ដក​ដង្ហើម​ហត់​ខ្លាំង ដៃ​ទាំង​ពីរ​ច្រត់​ទៅ​លើ​តុ​សម្អាង សម្លឹង​មើល​ខ្លួន​ឯង​ក្នុង​កញ្ចក់។

ជាយូរណាស់មកហើយ នាងតែងយល់ថា ហ្សាងជី​ដ៏មាន​ឥទ្ធិពល នឹងក្លាយមកជារបស់នាងតែ​ម្នាក់​។

នាង​មិន​ដែល​ចាញ់​ទេ! តាំង​ពី​តូច​មក នាង​ជា​ព្រះនាង ជា​សិស្ស​ពូកែ ជា​អ្នក​ដឹកនាំ។ នាង​មាន​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​ស្រី​ម្នាក់ៗ​ គួរតែ….​គ្មាន។ តែ​ហេតុអ្វី? ហេតុអ្វី​កែវ​ភ្នែក​របស់តុន ដែល​មើល​មក​ស្រី​ម្នាក់​នោះ ពោរពេញ​ដោយ​ភាព​កក់ក្តៅ​ដែល​នាង​មិន​ធ្លាប់​ទទួល​បាន​សូម្បី​តែ​ម្តងក្នុងជាតិនេះ?

«ស្រីរហាម​….​បោក​ប្រាស់…» លីខាំ​ធ្មេញ​និយាយ​ដាក់​រូប​ខ្លួន​ឯង​ក្នុង​កញ្ចក់ «ឯង​គិត​ថា​​អាច​ដើរ​ចូល​មក​ក្នុង​ពិភព​របស់​យើង ហើយ​យក​អ្វី​ដែល​ជា​របស់​យើងទៅដោយ​ងាយៗ​អ៊ីចឹង​​ហ្អេ៎?​»

វ៉ាណេស៊ា​ដក​ដង្ហើម​វែងៗ​ដើម្បី​គ្រប់គ្រង​អារម្មណ៍។

មិនយូរទេនាង​សម្លក់ទូរសព្ទហើយលើក​មក​ចុច​មើល​រូបថត​មួយ​សន្លឹក​ក្នុង​បណ្ដាញ​សង្គម​។ ជា​រូបម៉ាលីយ៉ាកំពុង​សើច​ស្រស់ជាមួយហ្វេន។

«ចាំ​មើល​ចុះ ម៉ាលីយ៉ា…ខ្ញុំ​នឹង​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​ដឹង​ថា ការ​ឈរ​ក្បែរ តុន ហ្សាង វា​ក្ដៅ​ប៉ុនណា រលាកជ្រៅកម្រិតណា? ស្អែក​នេះ នាង​នឹង​ស្គាល់​រសជាតិ​ពិត​នៃ​សង្គម​ហាយសូ!»

ស្រីចិន​​ញញឹម​ចុង​មាត់ តែ​ជា​ស្នាម​ញញឹម​ដែល​ពិស​ពុល​បំផុត ខណៈ​ដៃ​ម្ខាង​ទៀត​រើស​យក​បំណែក​​កែវ​ដែល​បែក​មក​កាន់… នាង​មិន​ឈឺ​ទេ ព្រោះ​បេះដូង​នាង​ពេល​នេះ​មុត​ស្រួច​ជាង​អំបែង​កែវ​នេះ​ទៅ​ទៀត។

ជំពូកទី២១

តស៊ូស្នេហ៍លើដីកោះ

សំឡេង​តន្ត្រី​ក្នុង​ពិធី​ជប់លៀង​នៅ​តែ​បន្លឺ​ឡើង​រងំ តែ​សម្រាប់ហ្សាងជី អ្វីៗ​ហាក់​ដូច​ជា​ស្ងប់ស្ងាត់​ភ្លាមៗ ពេល​គេ​ដើរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ទឹក​បុរស​ដ៏​ប្រណីត ហើយ​ឮ​កូន​ប្រុស​មហាសេដ្ឋី​ពីរ​នាក់​កំពុង​ជជែក​គ្នា​បណ្ដើរ លាង​ដៃ​បណ្ដើរ។

«ឃើញ​ស្រី​ស្អាត​ពាក់​រ៉ូប​សូត្រ​ផ្កា​ឈូក​នោះ​ទេ?» បុរស​ម្នាក់​សួរ​ឡើង​សើចបែបព្រាន «ដើរកាត់ខ្ញុំមុននេះ ឃើញស្បែក​នាង​ម៉ដ្ឋ​ខៃ…ឮ​ថា​ជា​ស្រី​ខ្មែរ អារម្មណ៍ប្លែកណាស់វ៉ី! សម្រស់​! »

«អឺ… ស្អាត​ប្លែក​មែន​!​» ម្នាក់​ទៀត​តប​ទាំង​សើចកកាច់កកាច់ស្រង់ «ភ្នែក​នាងមើលមក យើងចង់ទន់ជើង​!​»

«គ្មានថ្លៃម៉ានទេ!»

«យី! បានន័យថា កូនអ្នកធម្មតា?»

ម្នាក់នោះដែលនិយាយលេបខាយនាង មិនឆ្លើយបែរជារអ៊ូបែបស្រវឹង៖

«បើ​បាន​​មក​កំដរ​មួយ​យប់ អស់​ឡាន​ស្ព័រ​មួយ​គ្រឿង​ក៏​​ហ៊ាន​​ដែរ…»

ផាំង!!

ហ្សាងជី ទះ​ដៃ​ទៅ​លើ​ថ្ម​ម៉ាប​នៃ​អាង​លាង​ដៃ​មួយ​ទំហឹង ធ្វើ​ឱ្យ​បុរស​ទាំង​ពីរ​នាក់​នោះ​ភ្ញាក់​ព្រើត ងាក​មក​មើល។ គ្រាន់​តែ​ឃើញ​មុខ​មេ​គ្រួសារ ហ្សាង ភ្លាម ពួកគេ​មុខ​ស្លេក​ដូច​ក្រដាស។ ហ្សាងជី មិន​និយាយ​អ្វី​មួយ​ម៉ាត់ គេ​គ្រាន់​តែចង្អុលមនុស្ស​ស្រវឹងទាំងពីរព្រមាន​ ហើយ​​សម្លឹង​ពួកគេ​ដោយ​កែវ​ភ្នែក​ពិឃាត​មួយ​វិនាទី រួច​ដើរ​ចេញ​ទៅ​វិញ​យ៉ាង​លឿន។ ភ្លើង​ប្រចណ្ឌ​កំពុង​ឆេះ​សន្ធោសន្ធៅ​ក្នុង​ទ្រូង​គេ។ គ្មាន​នរណា​មាន​សិទ្ធិ​ស្រមៃ​ចង់​បាន​ប្រពន្ធ​គេ ទោះ​ជា​ក្នុង​ចិត្ត​ក៏​ដោយ!

នៅ​ខាង​ក្រៅ ម៉ាលីយ៉ា​កំពុង​ឈរ​កាន់​កែវ​ទឹក​ក្រូច ញញឹម​ដាក់​ភ្ញៀវ​ស្ត្រី​ម្នាក់​តាម​ការ​គួរសម។ ស្រាប់​តែ​ដៃ​ដ៏​រឹងមាំ​មួយ​បាន​មក​កៀក​ចង្កេះ​នាង​ពី​ក្រោយ​យ៉ាង​តឹង រួច​អូស​នាង​ចេញ​ពី​ហ្វូង​មនុស្ស​ដោយ​មិន​ប្រាប់ហេតុផល​មួយ​ម៉ាត់។

តុនមុនពេលធ្វើយ៉ាងនេះ គឺគេក្រឡេកឃើញស្រេចហើយ បុរសជាច្រើនកំពុងតាមមើលនាង ទុកជាសាច់ក្រអូប។

«តុន… អូស​មនុស្ស​កណ្តាលចំណោម​​ទៅ​ណានៀក? ឈឺ…»

ម៉ាលីយ៉ា​តវ៉ា​តិចៗពេល​ឃើញ​គេ​អូស​នាង​សំដៅ​ទៅ​បន្ទប់​ទឹក VIP របស់ម្ចាស់ផ្ទះដែល​ស្ងាត់​​មនុស្ស​។

តុនមិន​តប។ គេ​រុញ​នាង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ទឹក​ដ៏​ទូលាយ​នោះ រួច​ចុច​គន្លឹះ​ទ្វារ​បិទ​ជិត​ឈឹង។ មិន​ទាន់​បាន​ម៉ាលីយ៉ា​សួរ​នាំ​ផង គេ​ក៏​រុញ​នាង​ផ្ទប់​នឹង​ទ្វារ ដៃ​ទាំង​ពីរ​ឃុំ​នាង​ជាប់។

«…កើត​អី?» ស្រីស្អាត​ញញឹម​សួរគេ​ទាំង​ភ្នែក​ឡេះឡះ ពេល​ឃើញ​ដង្ហើម​គេ​ហាក់​ដូច​ជា​ខឹង។

«ឈប់​ញញឹម!» គេ​បញ្ជាដោយ​សំឡេង​ស្អកៗ «ឈប់​ញញឹម​ដាក់​ប្រុស​ៗ! ឈប់​ធ្វើ​ដូចខ្លួនឯងមកនេះដើម្បីបង្អួត…..ភាព​ស្អាត…..ឮ​!?»

«តុន…?» នាងរអ៊ូក្នាញ់គេណាស់ តែមិនហ៊ានញញឹម​ប៉ុន្មានទេព្រោះដឹងថា ជននេះប្រចណ្ឌខ្លាំង ឡើងក្រហមមុខហើយ។

«ព្រោះ…..បង​ប្រចណ្ឌ!» តុន​សារភាព​ត្រង់ៗមុនពេលប្រពន្ធបកអាក្រាតគេទៅទៀត។ មុខ​គេ​សម្រូតចុះ​មក​ជិត​មុខ​នាង ច្រមុះនាង សម្លក់មាត់នាងហើយខ្សឹប «បង​ស្អប់​​ភ្នែក​ពួក​វា​ដែល​មើល​មក​ប្រពន្ធបង…. អូន​ជា​របស់​បង… របស់​បង​តែ​ម្នាក់!»

និយាយ​ចប់ គេ​ក៏​ឱន​មក​ត្របាក់​មាត់​នាង​យ៉ាង​កម្រោល។

….​មិនមែន​ជា​ការ​ថើប​ដ៏​ផ្អែមល្ហែម​ដូច​មុន​ទេ តែ​ជា​ការ​ថើប​បែប​ដាក់​ទោស​និង​ទាមទារ។ តុន​បំបែក​​ជើង​នាង​ចេញ​ពី​គ្នា រួច​ស៊ក​ខ្លួន​ចូល​នៅ​ចន្លោះ​ភ្លៅ​នាង។ ដៃ​គេ​ចាប់​ផ្ដើម​រាវ​ចូល​ទៅ​ក្រោម​រ៉ូប​សូត្រ​ផ្កា​ឈូក​នោះ ទាញ​វា​ឡើង​មក​លើ​ចង្កេះ។

«តុន…​ក្នុង….​បន្ទប់​ទឹក…» ម៉ាលីយ៉ា​ព្យាយាម​តវ៉ា​ទាំង​សំឡេង​ដាច់ៗ ខ្សឹបខ្សៀវ….ព្រោះប្រាណនាង​ចុះចាញ់បាត​ដៃ​ក្ដៅ​គគុក​របស់​គេដែលមកគ្រប់គ្រង​​​ត្រូវ​ចំណុច​រសើប​នៅ​ខាង​ក្រោម។

«មិន​ខ្វល់…» គេ​ខ្សឹប​ក្បែរ​ត្រចៀក​នាង ព្រម​ទាំង​ខាំ​តិចៗ​ធ្វើ​ឱ្យ​ប្រពន្ធ​ស្រៀវ​ខ្ញាក ពីក្បាលដល់ចុងជើង «បង​ចង់​ឱ្យ​អូន​ដឹង… ចង់​ឱ្យ​រាងកាយ​អូន​ចងចាំ​ថា អ្នក​ណា​ទៅ ជា​ម្ចាស់​»។

គេ​លើក​នាង​ឱ្យ​អង្គុយ​លើ​តុ​ថ្ម​ម៉ាប​ត្រជាក់​ស្រេប​នៅ​មុខ​កញ្ចក់​ធំ។ ភាព​ត្រជាក់​នៃ​ថ្ម ប៉ះ​នឹង​ភាព​ក្ដៅ​នៃ​ភ្លើង​តណ្ហា​ដែល​កំពុង​ឆេះ​រោលរាល។

ក្នុង​កញ្ចក់ ម៉ាលីយ៉ា​ឃើញ​រូប​ខ្លួន​ឯង​ដែលត្រូវបាន​រ៉ូប​របើក​ឡើង​លើអស់។ មុខនាង​​ក្រហម​ងាំងស្មើគ្នា​ទៅនឹង​ស្វាមី​ដែល​កំពុង​ថើប​បោល​អង្អែល​ដើម​ទ្រូង​នាង​យ៉ាង​ស្រេកឃ្លាន។

សំឡេង​ទឹក​ម៉ាស៊ីន​ដែល​តុន​បើក​ចោល ដើម្បី​លុប​សំឡេង​ថ្ងួចថ្ងូរ បាន​លាយឡំ​នឹង​សំឡេង​សាច់​ប៉ះ​សាច់។ តុន​មិន​បន្ធូរ​ដៃ​ទេ គេ​វាយ​លុក​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ខ្លួន​នាង​យ៉ាង​ជ្រៅនិង​ខ្លាំងៗ ហាក់​ដូច​ជា​ចង់​បញ្ចេញ​​កំហឹង​នៃ​ការ​ប្រចណ្ឌ​តាម​រយៈ​ការ​រួម​រក្ស​​នេះ។

«អ្ហាស… តុន… ស្រាលៗ…» ម៉ាលីយ៉ា​ខ្ញាំ​ស្មា​គេ​ជាប់ ក្រចក​នាង​ចង់​លិច​ចូល​សាច់​គេ។

«មិន​បាន​ទេ…» គេ​ឆ្លើយ​ទាំង​ដង្ហើម​ដាច់​រាក់ៗ ខណៈ​ចង្វាក់​ស្នេហ៍​កាន់​តែ​ញាប់​ស្អេកឡើងៗ «បង​​ចង់​ឱ្យ​អូន​ស្រែកឱ្យចាំ​ឈ្មោះ​របស់បង…»។

នៅក្នុង​បន្ទប់​ទឹក​ដ៏​ប្រណីត​នោះ ម៉ាលីយ៉ា​បាន​ក្លាយ​ជា​ចំណី​ដ៏​ឆ្ងាញ់​ពិសារបស់​រាជសីហ៍​ដែល​កំពុង​ការពារ​ទឹក​ដី។ រាល់​ការ​ប៉ះពាល់ រាល់​ការ​ថើប គឺ​ជា​ត្រា​កម្មសិទ្ធិ​ដែលតុនបោះ​លើ​ខ្លួន​នាង។ ពេល​នេះ នាង​លែង​ខ្វល់​ពី​អ្នក​ណា​ទៀត​ហើយ នាង​ដឹង​ត្រឹម​ថា ក្នុង​លោក​នេះ មាន​តែ​បុរស​ម្នាក់​នេះ​​ទេ​ដែល​អាច​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​ឆេះ​រលាយ​ក្នុងភ្លើងស្នេហ៍បាន​ក្នុងសភាពជាឈ្លើយសឹក។

យប់នោះ……អ្នកក្នុងផ្ទះសុទ្ធតែឃើញតុនបីម៉ាលីយ៉ាចេញពីបន្ទប់ទឹកចូលបន្ទប់វិញយ៉ាងផ្អែមល្មួត​។​…..សុបិនស្នេហ៍​ទើបនឹង​ចាប់ផ្តើម​ដើម្បីជាគ្រឿង​មកតតាំងកម្លាំងជាមួយរនាំងវណ្ណៈស្រាប់​តែ​….ព្រឹក​បន្ទាប់​នៅ​ភូមិគ្រឹះ ហ្សាង ម៉ាលីយ៉ា​ភ្ញាក់​ពី​ដំណេក​ឃើញខ្លួនគេងតែ​ម្នាក់​ឯង។

​ស្រីរៀបចំខ្លួន ​ដើរ​ចុះ​ទៅ​ខាង​ក្រោម ឃើញ​តែ​ភាព​ស្ងប់ស្ងាត់ព្រោះផ្ទះនេះធំណាស់។

«អ្នក​ប្រុស​ធំ​ទៅ​ក្រុមហ៊ុន​តាំង​ពី​ព្រឹក​ជាមួយ អ្នក​នាង វ៉ាណេស៊ា ហើយ» អ្នក​បម្រើ​ម្នាក់​ឆ្លើយ​ទាំង​មិន​ហ៊ាន​មើល​មុខ។

ម៉ាលីយ៉ា​ប្តូរទឹកមុខ ហើយទឹក​ឃ្មុំដែលនៅជាប់ដាមក្នុងបេះដូងរលុបទៅបណ្តើរៗជំនួសមកវិញដោយភាពល្វីងជូរចត់។

ពួកគេទៅធ្វើការ​ជាមួយ​គ្នា?

ចិត្ត​នេះលែងចង់បានអាហារ​ឬកាហ្វេហើយ។

នាង​បែរមកបន្ទប់វិញ ​ព្យាយាម​តេ​ទៅ​តុន តែ​គ្មាន​អ្នក​ទទួល។ មួយ​សន្ទុះ​ក្រោយ​មក មាន​សារ​មួយលោត​ចូល​មកថា៖

“បង​រវល់​ប្រជុំ​បន្ទាន់​ជាមួយ​ម្ចាស់​ភាគហ៊ុន ល្ងាច​នេះ​មិន​បាច់​ចាំ​បាយ​ទេ យាយ​ឱ្យ​បង​ទៅ​ញ៉ាំ​បាយ​ជាមួយ​ដៃ​គូ​ខាង​ជប៉ុន”។

ម៉ាលីយ៉ា​មាន​អារម្មណ៍​ថា ​ខ្លួន​ឯង​ជា​មនុស្ស​ក្រៅសង្វៀនសំខាន់ក្នុងជីវិតគេ។

នៅ​ទីនេះ នាង​គ្មាន​អំណាច គ្មាន​ការងារ និង​គ្មាន​សិទ្ធិ​សូម្បី​តែ​ទៅ​ក្បែរ​ប្ដី…..គ្មានតម្លៃ!

ក្រៅពីជាដៃគូស៊ិចរបស់គេ តើនាង…..ជាអ្វីទៀត?

រៀបចំខ្លួនទាំងស្រពោន ម៉ាលីយ៉ា​ប្រុងថា​ចេញដើរ​លេង​នៅក្នុងក្រុង រកកាហ្វេអង្គុយគិតប្រកប​ដោយ​សេរីភាព ស្រាប់តែបោះជំហាន​កាត់តាម​​សួន​ច្បារ នាង​ឃើញជីដូនរបស់ប្តី។

ម៉ាដាម​Zhang អង្គុយ​សោយសុខជាមួយពែង​តែហើយបក់ដៃហៅនាង៖

 «មក​នេះ!​»

ម៉ាលីយ៉ា​ដើរ​ចូល​ទៅហើយ​អង្គុយ​ទល់​មុខគាត់។

«នាង​ដឹង​ទេ​ថា​ ហេតុ​អី​យាយ​ចូល​ចិត្ត វ៉ាណេស៊ា?​» Madam Zhang សួរ​ដោយ​មិន​មើល​មុខ។នាង​តបដោយងាកចេញដូចគ្នា​ ហើយមុខស្មើវិញ៖

«ព្រោះ​នាង​ឆ្លាត? មាន​សមត្ថភាព?»

«ត្រូវ​ហើយ! តែ​សំខាន់​ជាង​នេះ គឺ​នាង​ស្គាល់​តុន​ច្បាស់។ ពួកគេ​ធំ​ឡើង​ជាមួយ​គ្នា រៀន​ជាមួយ​គ្នា។ វ៉ាណេស៊ា អាច​ជួយ​តុន​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​ជំនួញ​រាប់​លាន​ដុល្លារ។ ចុះ​នាង? នាង​អាច​ជួយ​​អី​គេ​បាន ក្រៅ​ពី​រឿង​លើ​គ្រែ?»

ពាក្យ​សម្ដី​នោះ​ចាក់​ដោត​បេះដូង​ម៉ាលីយ៉ាតែនាងមិនចុះញ៉មទេ៖

 «ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​គាត់…»

«ស្រលាញ់​មិន​អាច​ការពារ​អាណាចក្រ​នេះ​បាន​ទេ» Madam Zhang ដាក់​ពែង​តែ​ចុះ។

«បើ​នាង​ស្រលាញ់​គេ​មែន នាង​គួរ​តែ​ដឹង​ខ្លួន ហើយ​ដើរ​ចេញ​ទៅ។ កុំ​ឱ្យ​គេ​លំបាក​ចិត្ត​រវាង​គ្រួសារ និង​ស្រី​ម្នាក់»។

ម៉ាលីយ៉ា​មិន​បាន​តបត​អ្វី​ទៀត​ទេ។ នាង​ក្រោក​ឈរ​យឺតៗ រួច​ដើរ​ចេញ​ពី​សួន​ច្បារ​ដោយ​ជំហាន​ដែល​ធ្ងន់​ដូច​មាន​សណ្តូងថ្មចង​ជើង។

ពាក្យ​សម្តី​របស់ Madam Zhang មិន​មែន​គ្រាន់​តែ​ជា​ការ​មើល​ងាយ​ទេ ប៉ុន្តែ​ ​ជា​ការពិត​ដ៏​ឃោរ​ឃៅ​​ដែល​នាង​ព្យាយាម​គេច​វេះ​ជា​យូរ​មក​ហើយ។

​មក​អង្គុយ​ក្នុងឡានតាក់ស៊ី ហើយបន្តទៅតុកាហ្វេមួយ បងប្រុសនាង​ឈែត​មក៖

«ហេ៎!»

នាង​ស្រក់ទឹកភ្នែកច្រោក។

តើប្រាប់គាត់ថាម៉េច?

ស្រីជូរជល់នេត្រហើយប្រឹងញញឹម​ Selfie ផ្ញើទៅម៊ីក។

«សាំងហ្គាពួរថ្ងៃនៃត្រជាក់ជាងយើងគិត!»

នាង​សរសេរហើយ​ថយមកសំកុកគិតម្នាក់ឯង។ នាង​ឃើញ​ក្នុងគ្រុបឈែត លីដាប្អូននាង​ដាក់រូបមនុស្ស​ថើបគ្នា​ផ្ញើមកចំអក។

ងាកមកសម្លឹង​មើល​ទៅ​ទិដ្ឋភាព​ទីក្រុង​សិង្ហបុរី​ពី​ផ្ទាំង​កញ្ចក់លើអាកាស….ទីក្រុង​នេះ​ពោរពេញ​ដោយ​ការ​ប្រកួតប្រជែង ដូច​ជា​ពិភពលោកដ៏ធំ​​របស់តុនអ៊ីចឹង។ រូបភាព​របស់ តុន និង វ៉ាណេស៊ា ដែល​ដើរ​ទន្ទឹម​គ្នា​ចូល​បន្ទប់​ប្រជុំ ហោះ​ចូល​មក​ក្នុង​ការ​គិត​របស់​នាង។ គេ​ជា​ស្តេច​ឥន្រ្ទី ហើយ​នាង​វ៉ាណេស៊ា​ប្រៀប​ដូច​ជា​ខ្យល់​ដែល​រុញ​ច្រាន​ឱ្យ​គេឱ្យ​ហោះ​បាន​កាន់​តែ​ខ្ពស់។ ចុះ​នាង? តើ​នាង​ជា​អ្វី?

«ឯង ជា​អ្នក​ណា​ឱ្យ​ប្រាកដ​ទៅ ម៉ាលីយ៉ា? សម្រាប់គេ?​» នាង​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ក្នុង​កញ្ចក់បន្ទប់ទឹក​ពេលខំលាងជម្រះទឹកភ្នែក។

នាង​គ្រាន់​តែ​ជា​នារី​ធម្មតា​ម្នាក់​ដែល​មាន​តែ “បេះដូង”។ ប៉ុន្តែ​ក្នុង​សមរភូមិ​ជំនួញ​រាប់​លាន​ដុល្លារ បេះដូង​មិន​អាច​ប្រើ​ជា​អាវុធ​បាន​ទេ។ នាង​នឹក​ឃើញ​មុខ​របស់តុន ពេល​ដែល​គេ​ត្រូវ​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ជីដូន ពេល​ដែល​គេ​ត្រូវ​ការពារ​នាង​ពី​ការ​មើល​ងាយ​របស់​អ្នក​ដទៃ។ គេ​ហត់​នឿយ​ណាស់… នាង​មើល​ឃើញ​ភាព​នឿយហត់​នោះ​នៅ​ក្នុង​ភ្នែក​របស់​គេ ទោះ​ជា​គេ​ព្យាយាម​ញញឹម​លាក់​បាំង​ក៏​ដោយ។

តើ​នាង​អាត្មានិយម​ពេក​ទេ​ដែល​ចង​ជើង​ឥន្រ្ទី​ធំមួយ ​ឱ្យ​នៅ​ក្បែរ​ទ្រូង​គ្រាន់​តែ​ដើម្បី​ភាព​កក់ក្តៅ​ផ្ទាល់​ខ្លួន?

«បើ​គ្មាន​អូន… បង​នឹង​មិន​បាច់​ឈ្លោះ​ជាមួយ​គ្រួសារ បើ​គ្មាន​អូន…បង​នឹង​មាន​ដៃ​គូ​ដែល​ស័ក្តិសម​ជួយ​ជ្រោមជ្រែង​រាជ្យ​បល្ល័ង្ក​របស់​បង»

ទឹក​ភ្នែក​មួយ​ដំណក់​ហូរ​កាត់​ថ្ពាល់​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន។

ក្តី​ស្រលាញ់​ពិត​មិនមែន​ជា​ការ​កាន់​កាប់​ទេ តែ​គឺ​ជា​ការ​ចង់​ឃើញ​មនុស្ស​ដែល​យើង​ស្រលាញ់​បាន​ល្អ ទោះ​បី​ជា​ត្រូវ​បាត់បង់​គេ​ក៏​ដោយ។ បើ​នាង​នៅ​ទីនេះ តុននឹង​ក្លាយ​ជា​កូន​អកត្តញ្ញូ​ដែល​ត្រូវ​គេ​បោះបង់ តែ​បើ​នាង​ទៅ… គេ​នឹង​ឈឺ​ចាប់​តែ​មួយ​រយៈ ប៉ុន្តែ​គេ​នឹង​រក្សា​បាន​អ្វីៗ​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​ជា​របស់​គេ។

ម៉ាលីយ៉ាត្រលប់មកផ្ទះ….នាងអង្គុយសម្លឹងទីឋានដែល…..មិនស័ក្តិសមនឹងនាង….​យក​ដៃ​អង្អែល​​លើ​ខ្នើយ​ដែលតុនធ្លាប់​កើយ។ ក្លិន​របស់​គេ​នៅ​ជាប់​នៅ​ឡើយ។

«តុន…បង​ខ្ពស់​ណាស់ អូន​ប្រហែល​ជា​មិន​អាច​ហោះ​ទៅ​ដល់​កំពូល​ភ្នំ​ជាមួយ​បង​ទេ។ បើ​អូន​ស្រលាញ់​​បង… អូន​មិន​គួរ​ក្លាយ​ជា​ចំណុច​ខ្សោយមួយមកប្រតោង​បង​ដូចគ្នា​!​»។

គំនិត​ចង់​ចាកចេញ​ចាប់​ផ្តើម​ដុះ​ឡើង​ក្នុង​ចិត្ត​យ៉ាង​ច្បាស់។ វា​ឈឺ… ឈឺ​ដូច​គេ​យក​កាំបិត​មក​ឆូត​បេះដូង​ទាំង​រស់។ ប៉ុន្តែ​បើ​ការ​ឈឺ​ចាប់​របស់​នាង អាច​ប្ដូរ​មក​វិញ​នូវ​ភាព​រុងរឿង​របស់​គេ… នាង​ព្រម​។

ម៉ាលីយ៉ា​នាង​មិន​ចង់​ឱ្យ​ថ្ងៃ​ណា​មួយ តុនត្រូវ​ស្ដាយ​ក្រោយ​ដែលបាន​ជ្រើសរើស​នាង ហើយ​បាត់​បង់​​ពិភពលោក​ពិតរបស់គេនោះ​ទេ។

យប់​នោះតុន​ត្រលប់​មក​វិញ​យឺត​ណាស់។ គេ​មាន​ក្លិន​ស្រា​ជាប់​ខ្លួន។ ម៉ាលីយ៉ា​អង្គុយ​ចាំ​គេ។

 «បង​ទើបតែមកពី​ណា?​» នាង​សួរថ្នមៗទាំងដែលមុននេះម៉ោង១១យប់ទៅហើយ នាងបានទទួលរូបថតសារពីវ៉ាណេ​ស៊ា​ដែលផ្ញើមកចំអកនាង​។

ជាមួយទឹកភ្នែកយំខ្សោះនាងឮគេនិយាយទាំងបែរខ្នង​លុបមុខ៖

«បង​ប្រាប់​ហើយ​តើ ថា​ទៅ​ញ៉ាំ​បាយ​ជាមួយ​ភ្ញៀវ» តុន​ឆ្លើយ​ទាំង​ហត់​នឿយនិងអន្លាយៗ ស្រវឹង។

 គេ​ដោះ​ក្រវាត់​​ក​ចេញ។

«ភ្ញៀវ​នោះ​គឺ វ៉ាណេស៊ា មែន​ទេ?​»

តុន​ឈប់​បន្តិច ហើយសម្លឹងប្រពន្ធតាមកញ្ចក់៖

«នាង​ទៅ​ក្នុង​នាម​​តំណាង Lee Group ​ជា​រឿង​ការងារ ម៉ាលីយ៉ា»។

«ការងារ?​»

ម៉ាលីយ៉ា​យក​ទូរសព្ទ​មក​បើក​បង្ហាញ​រូបថត​មួយ​ដែល​គេ​បង្ហោះ​ពេញ​បណ្តាញ​សង្គម​សិង្ហបុរី។ ក្នុង​រូប​នោះ តុន និង វ៉ាណេស៊ា កំពុង​អង្គុយ​ជិត​គ្នា​ក្នុង​ភោជនីយដ្ឋាន​ដ៏​រ៉ូមែនទិក។ ដៃ​របស់ វ៉ាណេស៊ា កំពុង​កាន់​ដៃ​របស់ តុន ហើយ​តុន… មិន​បាន​ដក​ដៃ​ចេញ​ទេ។

«បង​ពន្យល់​អូន​មក! នេះ​ជា​ការងារ​ហ្អេ៎?» ម៉ាលីយ៉ា​និយាយតិចៗតែ​​ទឹក​ភ្នែកនាង​របូតមកខ្លាំងជាង​សំឡេងនាងឆ្ងាយណាស់។

តុន​ដៀងមកសម្លឹង​មើល​រូប​នោះ។ គេ​ចាំ​បាន​ថា ពេល​នោះ វ៉ាណេស៊ា ធ្វើ​ជា​ស្រវឹង ហើយ​ចាប់​ដៃ​គេ។ គេ​គ្រាន់​តែ​មិន​ចង់​រុញ​នាង​ចេញ​ខ្លាំង​ពេក​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ភ្ញៀវ​ចិន។

 «ម៉ាលីយ៉ា…ស្ដាប់​បង! វ៉ាណេស៊ា ស្រវឹង…»

«ហើយ​បង​ក៏​បណ្តោយ​ឱ្យ​គេ​កាន់? បង​ភ្លេច​ហើយ​ថា​បង​មាន​ប្រពន្ធ?»

«បង​មិន​ដែល​ភ្លេច​ទេ! តែ​បង​កំពុង​ព្យាយាម​ការពារ​ក្រុមហ៊ុន! យាយ​កំពុង​ដាក់​សម្ពាធ​បង។ បើ​បង​ធ្វើ​ឱ្យ​ខូច​ទំនាក់ទំនង​ជាមួយ Lee Group ក្រុមហ៊ុន​យើង​នឹង​មាន​បញ្ហា!»

«ចុះ​បេះដូង​ខ្ញុំ?​» ម៉ាលីយ៉ា​យំ​ខ្សឹកខ្សួល «បង​ខ្វល់​តែ​ពី​ក្រុមហ៊ុន ខ្វល់​តែ​ពី​យាយ​បង។ ចុះ​ខ្ញុំ? ខ្ញុំ​នៅ​​ទីនេះ​ម្នាក់​ឯង ត្រូវ​គេ​មើល​ងាយ ត្រូវ​គេ​ប្រៀបធៀប។ បង​ដឹង​ទេ​ថា….​ខ្ញុំ….​?»

តុន​ដើរ​ចូល​មក​រក​នាង តែ​ម៉ាលីយ៉ា​ថយ​ក្រោយ។

«កុំ​ប៉ះ​ខ្ញុំ! ទៅ​រក​មនុស្ស​ដែល​ស័ក្តិសម​នឹង​បង​ចុះ!»

នាង​រត់​ឡើង​ទៅ​លើគ្រែហើយទទូរភួយជិត។ តុន​ឈរ​ធ្មឹងក្នុងបន្ទប់ទឹកម៉ាបដ៏ធំ….មិនមករកនាងទេព្រោះប្រាណនៅទទឹក​។ ​នៅ​កណ្តាលបន្ទប់ គេ​ដឹង​ថា​គេ​ខុស គេ​ព្យាយាម​ថ្លឹងថ្លែង​គ្រប់​យ៉ាង តែ​ចុង​​ក្រោយ គេ​បែរ​ជា​ធ្វើ​ឱ្យ​មនុស្ស​ដែល​គេ​ស្រលាញ់​បំផុត​យំ។

«ស្រលាញ់?» ម៉ាដាមហ្សាង សើច​ចំអកង៉ុលៗមុនពេលនិយាយបន្តមកកាន់កែវភ្នែកក្រឡង់ៗរបស់​នាង៖

«ហ្សាងជី មាន​អនាគតជានាគដែលមាន​ហង្សជាគូ​រួចមក​ហើយ….​កូន​ស្រី​ពៅ​ត្រកូល លី នៅ​សិង្ហបុរីនឹងមកជាអនាគតចៅប្រសារបស់យើង​!​…នាងចេញទៅនេះ ឈឺតិចតួចដូច​ជាជំពប់​ថ្ម​ តែយើងមាន​ប្រាក់ធានាការព្យាបាល»។

ទឹកភ្នែកដែលនារីខ្មែរមិនចង់ស្រក់ពេលនេះកំពុងប្រជែងមកយ៉ាងទន់ជ្រាយ។ នាងមើលមិនឃើញ​​ស្ត្រីដែលស៊ីញ៉ូឱ្យជំនួយការយកសែកចេញមកទេ នាងឃើញតែហ្សាងជីនិងកែវភ្នែកស្រទន់របស់​គេ។

ត្រូវហើយ!

លោកខ្ពស់ណាស់តុន! ខ្ពស់​ដល់ថ្នាក់អូនត្រូវយំទទួលស្គាល់ការពិតមួយនេះ…..ការពិតដែលថា​…..​ក្តី​ស្រមៃគ្រប់យ៉ាងរវាងពួកយើងនឹង​គង់តែបញ្ចប់ទៅនៃថ្ងៃណាមួយ…..ហើយដែលអូនមិនអស់ចិត្ត​…..គឺ….ហេតុអីបានជា….វាមកដល់ឆាប់យ៉ាងនេះ?

ស្នាមថើបនៅសល់ស្លាកស្នាម​ដិតដាមរាងកាយ…..ស្រីព្រឺរងា​និងចិត្ត​ឈឺឡើងៗ បណ្តោយឱ្យទឹកភ្នែក​ហូរជំនួសវាចា។ ពួកអភិជនដូចស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់នេះ គ្មានឈាមទេ រឿងអីពួកគេមាន​បេះដូងយល់​អំពីស្នេហាពិតបានទៅ?

ភ្លាម​នោះ ទ្វារ​បើក​យ៉ាង​ខ្លាំងឱ្យនាងងាកទៅ។ ទឹកភ្នែករឹតស្រក់មកស្ងប់ស្ងៀមគ្រាស្រីក្រឡេកឃើញ​ប្រុសថ្លៃដែលត្រហប​ចូល​មក​ទាំង​ហត់គឃូស។

ប្រុសម្នាក់នេះ ថ្ពក់ភ្នែកជាមួយនាង រហូតដល់នាង​សម្រេចចិត្តខាំមាត់ងាកមុខចេញ។ ស្រីឮគេនិយាយខ្សោយៗ៖

«លោក​យាយ!​»

សំឡេងតុន គឺ…..ខ្លបខ្លាចជីដូនដ៏មាន​បារមី​របស់គេ។

«មក​ដល់​ហើយ​ហ្អេ៎ ចៅ​ប្រុសល្អ?​» ម៉ាដាម​សក់​ស​សួរឡើង​ខណៈយ៉ាយ៉ា​ឈ្ងោកមុខខាំមាត់យ៉ាងជូរចត់។

«យាយ​ស្មាន​ថា ​ឯង​ភ្លេចអ្នកណាជាលោកយាយ​របស់ឯងទៅ​ហើយ CEO ហ្សាង!»។

តុន​ដើរ​មក​ឈរ​បាំង​ខ្ពស់ពី​មុខ​ម៉ាលីយ៉ា ដៃ​គេលូកមកក្រោយ​​ចាប់ក​ដៃ​នាង​យ៉ាង​ណែន។

«​នេះ….​យ៉ាយ៉ា​ប្រពន្ធ​របស់​ខ្ញុំ! សូម​លោក​យាយ….​»

អភិជនជរា វាយ​ឈើ​ច្រត់​ទៅ​លើ​ឥដ្ឋ​មួយ​ទំហឹង ធ្វើឱ្យស្រីស្អាត​ដកថយបន្តិចព្រោះភ្ញាក់។

«យាយ​មិន​ទទួល​ស្គាល់! សំបុត្រ​​អាពាហ៍ពិពាហ៍​នៅ​អាមេរិក គ្មាន​ន័យ​អ្វី​ទេ​សម្រាប់​ត្រកូល​​ហ្សាង​! ត្រៀម​ខ្លួន​ទៅ ហ្សាងជី។ ឯង​ត្រូវ​ត្រលប់​ទៅ​សាំងហ្គាពួរ​ជាមួយ​យាយ! ទៅ…. ម្នាក់​ឯង»

ភ្នែកគាត់ជះមួយឆ្វាច់មកលើភរិយា​របស់តុនដោយទឹកមុខមើលស្រាល។ ខាងប្រុស​សម្លឹង​មុខ​ជីដូនហើយឈានទៅប្រឈម​។

«ខ្ញុំ​​មិន​ទៅ​ណាដោយគ្មា​នប្រពន្ធខ្ញុំទេ!​»

ស្ត្រីរូបនោះ​ទាញខ្លួនឯងក្រោក​ឈរដោយមានជំនួយការស្ទុះចូលមកជួយ។ គាត់ដើរ​ចូល​មក​ជិត​តុន ហើយខាងចៅ ប្រឹងកាន់ដៃប្រពន្ធមិនឱ្យនាងខ្លាច។

ដូនចាស់​ខ្សឹប​ដាក់​ត្រចៀក​គេ ក្នុងសំឡេងល្ម​ម​ដែល​ម៉ាលីយ៉ា​ក៏​អាច​ឮ៖

«បាន…​តែ​កុំ​សង្ឃឹម​ថា ស្រីធុននេះ ​អាចជាន់ទ្វារ​ភូមិគ្រឹះហ្សាងដោយសុខសប្បាយ!»

នេះគឺជាអត្ថបទបន្តដែលអ្នកចង់បាន​ ដោយសង្កត់ធ្ងន់លើមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យម៉ាលីយ៉ា​សម្រេច​ចិត្ត​យ៉ាង​មុតមាំក្នុងការដើរចេញទៅជាមួយស្វាមី៖

«បាន… តែ​កុំ​សង្ឃឹម​ថា ស្រីធុននេះ ​អាចជាន់ទ្វារ​ភូមិគ្រឹះ ហ្សាង!»

សំឡេង​ដាច់​ណាត់​របស់​ស្ត្រី​ជា​ជីដូន មិន​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​ដៃ​ដែល​កំពុង​កាន់​នាង​រង្គោះរង្គើ​ឡើយ ផ្ទុយ​ទៅ​​វិញ តុន​បែរ​ជា​បន្តឹង​ការ​ចាប់​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើង ហាក់​ដូច​ជា​ចង់​បញ្ជាក់​ថា ទោះ​ត្រូវ​កាត់​ដៃ​ចោល ក៏​គេ​មិន​លែង​នាង​ដែរ។

«ភូមិគ្រឹះ​ដែល​គ្មាន​ប្រពន្ធខ្ញុំ សម្រាប់​ខ្ញុំ​ ​គ្រាន់​តែ​ជា​សំណង់​ដែល​គ្មាន​វិញ្ញាណ​!​» តុន​តប​ទៅ​វិញ​ដោយ​មិន​ងាក​ក្រោយ «ហើយ​បើ​លោក​យាយ​គិត​ថា ខ្ញុំ​នឹង​បោះបង់​បេះដូង​ខ្លួន​ឯង​ដើម្បី​អំណាច​ត្រកូល​ហ្សាង… លោក​យាយ​មើល​មក​ចៅ​ប្រុស​ម្នាក់​នេះ មិន​ច្បាស់ទេ!​»។

សម្តី​របស់​គេ​បាន​ដាស់​ស្មារតី​ម៉ាលីយ៉ា​ឱ្យ​ភ្ញាក់​ព្រើត។ នាង​ងើយ​មុខ​សម្លឹង​មើល​ទៅ​បុរស​ដែល​ឈរ​បាំង​ពី​មុខ​នាង។ ខ្នង​របស់​គេ​មើល​ទៅ​រឹងមាំ​ណាស់ តែ​នាង​ដឹង… នាង​ដឹង​ច្បាស់​ថា​ដៃ​របស់​គេ​កំពុង​ញ័រ។ គេ​កំពុង​ខ្លាច… មិនមែន​ខ្លាច​បាត់បង់​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ ប៉ុន្តែ​ខ្លាច​បាត់បង់​នាង។

នៅ​វិនាទី​នោះ សំណួរ​ជា​ច្រើន​ដែល​ធ្លាប់​រំខាន​ចិត្ត​នាង​បាន​រលាយ​បាត់​អស់។ ហេតុអ្វី​នាង​ត្រូវ​រត់? ហេតុអ្វី​នាង​ត្រូវ​បោះបង់​មនុស្ស​ប្រុស​ម្នាក់​ដែល​ហ៊ាន​បោះបង់​ពិភពលោក​ទាំង​មូល​ដើម្បី​នាង? បើ​នាង​ដើរ​ចេញ​ពេល​នេះ វា​មិនមែន​ជា​ការ​លះបង់​ដើម្បី​គេ​ទេ តែ​វា​ជា​ការ​មើល​ងាយ​ទឹក​ចិត្ត​ដ៏​បរិសុទ្ធ​របស់​គេ​ទៅ​វិញ​ទេ។

នាង​មិន​អាច​បណ្តោយ​ឱ្យ​តុន​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ឯកា​ក្នុង​សង្គ្រាម​មួយ​នេះ​ទេ។ គេ​ត្រូវការ​នាង ដូច​ដែល​​នាង​ត្រូវការ​គេ។

ម៉ាលីយ៉ា​លើក​ដៃ​ម្ខាង​ទៀត​ទៅ​ក្រសោប​ដៃ​ស្វាមី រួច​ឈាន​ជើង​ទៅ​ឈរ​ទន្ទឹម​នឹង​គេ។ នាង​ជូត​ទឹក​ភ្នែក​ចេញ រួច​ងាក​ទៅ​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ម៉ាដាម​ហ្សាង​ដោយ​កែវ​ភ្នែក​ដែល​លែង​មាន​ភាព​ភ័យ​ខ្លាច​។

«លោក​យាយ​អាច​ហាម​ឃាត់​ខ្ញុំ​មិន​ឱ្យ​ចូល​ភូមិគ្រឹះ​បាន…» នាង​និយាយ​មួយៗ ប៉ុន្តែ​ធ្ងន់​ណែន «ប៉ុន្តែ​លោក​យាយ​គ្មាន​សិទ្ធិ​ហាម​ឃាត់​ខ្ញុំ មិន​ឱ្យ​ស្រលាញ់​បងតុន​ទេ។ ខ្ញុំ​ទៅ​ជាមួយ​គាត់ មិនមែន​ព្រោះ​គាត់​ជា CEOហ្សាង តែ​ព្រោះ​គាត់​ជា​ប្ដី​របស់​ខ្ញុំ… ហើយ​ទីណា​មាន​គាត់ ទីនោះ​គឺជា​ផ្ទះ​របស់​ខ្ញុំ ទោះ​​….​ជា​ខ្ទម​ក៏​ដោយ​!​»។

តុន​ងាក​មក​មើល​នាង​ដោយ​កែវ​ភ្នែក​រំភើប​លាយឡំ​នឹង​ការ​ដឹង​គុណ។ ស្នាម​ញញឹម​ដែល​នាង​​ផ្តល់​​ឱ្យ​គេ គឺជា​ពន្លឺ​តែ​មួយ​គត់​ដែល​គេ​ត្រូវការ​ក្នុង​ពេល​នេះ។

ជំពូកទី២០

ចូល​ក្នុង​រូង​នាគ

យន្តហោះ​ឯកជនដ៏ទំនើប​របស់​ត្រកូល ហ្សាង បាន​ចុះ​ចត​នៅ​ព្រលាន​យន្តហោះ Changi ក្នុង​ទឹក​ដី​សិង្ហបុរី។ បរិយាកាស​នៅ​ទីនេះ​ខុស​ប្លែក​ពី New York ទាំង​ស្រុងក្រោម​មាន​សភាព​តឹងតែង និង​ពោរពេញ​ដោយ​ទំនៀមទម្លាប់មួយ​ឆ្ងាយពី​ការដែលម៉ាលីយ៉ាធ្លាប់ស្មានដឹង។

ម៉ាលីយ៉ា​ចាប់​ដៃ​តុន​យ៉ាង​ណែន​ពេល​ចុះ​ពី​យន្តហោះ។ នាង​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ខ្លួន​ឯង​ដូច​ជា​កូន​ចៀម​ដែល​កំពុង​ដើរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ហ្វូង​ចចក។

 «មិនបាច់​ភ័យទេ…» តុន​ខ្សឹប ដៃ​គេ​អង្អែល​ខ្នង​ដៃ​នាង​ថ្នមៗ «ទោះ​មាន​រឿង​អី​កើត​ឡើង បង​នៅ​ខាង​អូន»។

ក្បួន​រថយន្ត Rolls-Royce បី​គ្រឿង​បាន​មក​ទទួល​ពួកគេ​ឆ្ពោះ​ទៅ​កាន់ “ភូមិគ្រឹះ ហ្សាង” ដែល​ស្ថិត​នៅ​តំបន់ Bukit Timah ដ៏​ស្ងប់ស្ងាត់​និង​ថ្លៃ​បំផុត។ ភូមិគ្រឹះ​នេះ​ធំ​ស្កឹមស្កៃ សាងសង់​តាម​រចនាបថ​ចិន​បុរាណ​លាយ​សម័យ។ វា​មើល​ទៅ​មាន​អំណាច តែ​ក៏​គួរ​ឱ្យ​ខ្លាច។

ពេល​ទៅ​ដល់​មាត់​ទ្វារ នាងបានឃើញអ្វីមួយដែលធ្លាប់តែឃើញក្នុងកុនចិន នោះគឺ គេតម្រូវ​ឱ្យ​អ្នក​​បម្រើ​រាប់​សិប​នាក់មក​ឈរ​តម្រង់​ជួរ​ទទួលម្ចាស់ផ្ទះ។

«អ្នក​ប្រុស​ធំ​មក​ដល់​ហើយ​!​»

លោកយាយហ្សាង​ដើរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ដោយ​មិន​ងាក​ក្រោយ ​ទុក​ឱ្យតុននិងម៉ាលីយ៉ា ដើរ​តាម​ពី​ក្រោយ​។

«នាំភ្ញៀវទៅបន្ទប់ភ្ញៀវខាងក្រោយ​! រួចបំបែក​គ្នាទៅធ្វើការ​!» យាយបាន​បញ្ជា​ទៅ​អ្នក​បម្រើ។

«ឈប់​សិន!» តុន​បន្លឺ​ឡើងកាត់ «ម៉ាលីយ៉ា ជា​ប្រពន្ធ​ខ្ញុំ! ត្រូវគោរពនាង​! ហើយ​រៀបចំរបស់របរនាង​នៅ​បន្ទប់​ជាមួយ​ខ្ញុំ»។

«នៅ​ផ្ទះ​នេះ ច្បាប់​គឺ​ជា​ច្បាប់!» លោកយាយគេងាក​មក​សម្លក់ហើយពោលបន្ថែម​ «មុន​នឹង​មាន​ពិធី​លើក​ទឹក​តែ​ទទួល​ស្គាល់តាមក្បួនច្បាប់  ស្រីម្នាក់នេះ ​គ្រាន់​តែ​ជា​ភ្ញៀវ»។

«បើ​អ៊ីចឹង​…..​បាន! យកវ៉ាលិសខ្ញុំ​ទៅ​ដាក់​បន្ទប់​ភ្ញៀវ​ ព្រោះខ្ញុំ​នឹងដេកជាមួយភ្ញៀវម្នាក់នេះ!»

សំឡេងម៉ឺងម៉ាត់របស់ប្រុសស្អាត ធ្វើ​ឱ្យ​អ្នក​បម្រើ​ទាំងអស់​ឱនមុខ​ចុះ មិន​ហ៊ាន​មើលឈុតឆាក​​សង្គ្រាម​លោកយាយនិងចៅសំណព្វទេ។

Madam Zhang ក្តាប់​ដៃ​ញ័រ តែ​មិន​អាច​ធ្វើ​អី​ចៅ​ប្រុស​ក្បាល​រឹង​ម្នាក់​នេះ​បាន។

«តាម​ចិត្ត​ឯង! តែ​កុំ​ភ្លេច​ថា យប់​នេះ​មាន​ពិធី​ជប់លៀង​ឆ្លងឆ្នាំ ហើយ Vanessa ក៏​មក​ដែរ»។

ឈ្មោះ “វ៉ាណេស៊ា លី” ធ្វើ​ឱ្យ​តុនប្រែទឹក​មុខ​រឹង​បន្តិច។ រឿងអីម៉ាលីយ៉ា​មិនចាប់​អារម្មណ៍​ឃើញ​បេះដូងប្តី? តើ​នាងនោះ​ជា​នរណា? ស្រីត្រកូលលី? ​គូដណ្តឹងមហាសេដ្ឋីដែលដូនចាស់បានបង្ហើបកាលនៅអាមេរិកនោះមែនទេ?

តុនមិនឱ្យអ្នកណាមក​អូស​វ៉ាលិស​ទេ គេទៅជាមួយប្រពន្ធ​ដោយទាញក្រសោបចង្កេះនាង​នៅនឹងមុខរាល់គ្នា។ កិរិយានេះ ម៉ាលីយ៉ាដឹងហើយថា គេចង់បានអ្វី។

មនុស្ស​ប្រុសដូចគេ ឱ្យតែមានភាពតានតឹងគឺនឹកឃើញដល់រឿង…..នោះភ្លាមតែម្តង។ មែន! ចូល​​មក​ក្នុង​បន្ទប់​ភ្ញៀវ​ដែល​មាន​ទំហំ​តូច​ចង្អៀត បើ​ប្រៀប​ធៀប​នឹង​បន្ទប់​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​គេ​នៅ​ជាន់​ខាង​លើ តែមិនឃើញ​គេ​​ខ្វល់ទេ មាន​តែប្រញាប់បិទ​ទ្វារ​ដាក់​គន្លឹះ​គ្រឹប ហើយ​ទាញ​ស្រីថ្លៃមកឱប​ពេញ​​រង្វង់ដៃ។

ពេលដែលបបូរមាត់នៅក្បែរគ្នា គេដូចជាកំពុងបញ្ចេញពន្លឺភ្នែកមកលួងលោមចិត្ត​ឯកោ​របស់​ខាង​ស្រី។

«ឈប់ខ្វល់! គ្មានអ្នកណាធ្វើអីអូនបានទាំងអស់!»

 «តុន…» នាង​ហៅ​ឈ្មោះ​គេ​តិចៗ ខណៈ​ដៃ​ស្រឡូន​លើក​ទៅ​ប៉ះ​ដៃ​ប្ដីហាមឃាត់អារម្មណ៍តណ្ហា​ក្រហម​ៗក្តៅៗរបស់គេ «ចុះ​នាង​វ៉េណេស៊ា​នោះ…?​»

មិន​ទាន់​ទាំង​និយាយ​ចប់​ផង តុន​ក៏​ទាញ​ចង្កេះ​នាង​មួយ​ទំហឹង​ឱ្យ​បុក​នឹង​ទ្រូង​ហាប់​ណែន​របស់​គេ។ កែវ​ភ្នែក​របស់​គេ​ដែល​ធ្លាប់​តែ​កាច​ដាក់​ជីដូន ពេល​នេះ​ប្រែ​ជា​ក្ដៅ​គគុក​ដោយ​ភ្លើង​ស្នេហា​ដែល​​កំពុង​ឆេះ​រោលរាល។

«កុំ​និយាយ​ឈ្មោះ​អ្នក​ណា​ផ្សេង​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​នេះ…»

គេ​ខ្សឹប​ក្បែរ​ត្រចៀក​នាង សំឡេង​ស្អក​តិចៗ​ធ្វើ​ឱ្យ​រោម​នាង​បះ​ខ្ញាក៖

«ពេល​នេះ មាន​តែ​បងនិង​អូន»។

តុន​មិន​រង់ចាំ​ចម្លើយ គេ​ឱន​ចុះ​មក​ក្រេប​យក​បបូរ​មាត់​នាង​យ៉ាង​កំរោល​ តែ​ពោរពេញ​ដោយ​ការ​ទាមទារ។ នេះ​មិនមែន​ជា​ការ​ថើប​ធម្មតា តែ​វា​ជា​ការ​ថើប​ដើម្បី​បញ្ជាក់​កម្មសិទ្ធិ ដើម្បី​លុប​បំបាត់​រាល់​ភាព​ភ័យ​ខ្លាច និង​ភាព​មន្ទិល​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​នាង។ ដៃ​មាំ​របស់​គេ​ចាប់​ផ្ដើម​រាវ​រក​ស៊ក​ចូល​ទៅ​ក្រោម​សក់​ទន់​រលោង​របស់​នាង ទាញ​ក្បាល​នាង​ឱ្យ​ងើយ​ទទួល​យក​ការ​ឈ្លានពាន​របស់​គេ​កាន់​តែ​ជ្រៅ។

ម៉ាលីយ៉ា​ទន់​ជង្គង់ នាង​លើក​ដៃ​ទៅ​ឱប​ក​គេ​ជាប់ ហាក់​ខ្លាច​គេ​បាត់​ទៅ​ណា។ អារម្មណ៍​ច្រណែន​នឹង​នាង​វ៉ាណេស៊ា​មុន​នេះ ត្រូវ​ជំនួស​មក​វិញ​ដោយ​កម្ដៅ​ដែល​កំពុង​រត់​សព្វ​រាងកាយ។

តុន​រុញ​នាង​ថ្នមៗ​ទៅ​រក​គ្រែ​តូច​ដែល​នៅ​កណ្ដាល​បន្ទប់។ គ្រែ​នេះ​តូច​ណាស់ តែ​វា​កាន់​តែ​ល្អ ព្រោះ​​វា​​តម្រូវ​​ឱ្យ​ពួក​គេ​នៅ​កៀក​គ្នា​គ្មាន​ចន្លោះ។ គេ​សង្កត់​រាងកាយ​ពី​លើ​នាង ដៃ​ម្ខាង​ច្រត់​ពូក ដៃ​ម្ខាង​​ទៀត​ចាប់​ផ្តើម​ដោះ​ឡេវ​អាវ​របស់​នាង​ចេញ​ម្តង​មួយៗ ដោយ​ការ​អត់ធ្មត់​តិចតួច។

«មនុស្ស​ស្អាតរបស់បង​» តុន​និយាយ​ទាំង​ដង្ហើម​ដាច់​រាក់ៗ ខណៈ​ដៃ​គេ​អូស​កាត់​ស្បែក​ស​ខ្ចី​ត្រង់​ដើម​ទ្រូង​នាង «តែ​បង​ចូលចិត្ត​ពេល​អូន​មិន​ពាក់​អ្វី​សោះ​ជាង»។

សម្តី​របស់​គេ​ធ្វើ​ឱ្យ​មុខ​ម៉ាលីយ៉ា​ក្រហម​ងាំង។ នាង​ដឹង​ថា​ គេកំពុង​ចង់​បាន​អ្វី….. ហើយ​នាង​ក៏​ចង់​​បាន​​ដូច​គ្នា។ នាង​លូក​ដៃ​ទៅ​ដោះ​អាវ​របស់​គេ​វិញ បង្ហាញ​សាច់​ដុំ​ទ្រូង​ដែល​នាង​ធ្លាប់​តែ​ផ្អែក។ ស្បែក​ប៉ះ​ស្បែក កម្ដៅ​ប៉ះ​កម្ដៅ។

តុន​ឱន​ចុះ​មក​ម្ដង​ទៀត តែ​លើក​នេះ​គេ​មិន​ថើប​មាត់​ទេ គេ​បន្លាយ​ស្នាម​ថើប​ដ៏​ក្តៅ​គគុក​ចុះ​មក​តាម​គល់​ក ឆ្អឹង​ដង​កាំបិត និង​ចុះ​មក​កាន់​តែ​ទាប។ ម៉ាលីយ៉ា​ពត់​ខ្លួន​ដោយ​ការ​ស្រៀវ​ស្រើប សំឡេង​​ថ្ងួច​ថ្ងូរ​តិចៗ​របស់​នាង​បាន​បន្លឺ​ឡើង​ក្នុង​បន្ទប់​ដ៏​ស្ងប់ស្ងាត់។

«តុន…ពួក​គេ​……ពួកអ្នកផ្ទះ…..នៅ​ខាង​ក្រៅ…» នាង​ព្យាយាម​តវ៉ា​ទាំង​ខ្យល់​ដង្ហើម​មិន​ដល់​គ្នា។

«ឱ្យ​ពួក​គេ​ដឹង​ទៅ…» តុន​ងើប​មុខ​មក​មើល​នាង ភ្នែក​របស់​គេ​ពេល​នេះ​ងងឹត​ឈឹង​ដោយ​តណ្ហា៖

«ឱ្យ​ពួក​គេ​ដឹង​ថា យប់​នេះនិង​រាល់​យប់​រហូត​ទៅ ហ្សាងជី ជា​របស់​នរណា​!​»។

និយាយ​ចប់ គេ​ក៏​បិទ​មាត់​នាង​ដោយ​ការ​ថើប​ដ៏​រោលរាល​សា​ជា​ថ្មី។ នៅក្នុង​បន្ទប់​ភ្ញៀវ​ដ៏​តូច​ចង្អៀត​នេះ គ្មាន​អ្នក​ណា​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​ពិភព​ខាង​ក្រៅ​ទៀត​ទេ មាន​តែ​សំឡេង​ដង្ហើម​និង​ចង្វាក់​បេះដូង​ពីរ​ដែល​កំពុង​រាំ​ចូល​គ្នា​យ៉ាង​ក្ដៅ​គគុក បញ្ជាក់​ពី​សេចក្ដី​ស្រលាញ់​ដែល​គ្មាន​អំណាច​ណា​អាច​បំបែក​បាន។ សម្លៀក​បំពាក់​ដែល​របូត​ធ្លាក់​នៅ​ក្បែរ​គ្រែ គឺ​ជា​សាក្សី​នៃ​ភ្លើង​ស្នេហ៍​ដែល​កំពុង​ឆេះ​សន្ធោសន្ធៅ​មុន​ពិធី​ជប់លៀង​មក​ដល់។

…….ពេលវេលានៃការលង់លក់សុខសាន្តកន្លងទៅ…..ទូរសព្ទ​ខាង​ប្រុសរោទ៍មកខ្សោយៗ ស្រីបើក​ភ្នែកព្រឹមៗ សម្លឹងឃើញ ខាងប្រុសចេញទៅនិយាយហើយ…..នាង​ឮស្នូរបើកទ្វារ…..តាមពិត តុនបាន​​បញ្ជា​ទៅ​ជំនួយ​ការ​ផ្ទាល់​ខ្លួនឱ្យធ្វើអ្វីម្យ៉ាង។

 ពេលគេវិលមកវិញ គេមកជាមួយ​ប្រអប់​កាដូ​​រចនា​ពី​ឈើ​ក្រអូប​ដ៏​ប្រណីត​ត្រូវ​បានជំនួយការ​​គេហោះទៅរក​យក​មក​ដល់។

តុន​បើក​ប្រអប់​នោះ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ភរិយា បង្ហាញ​ឱ្យ​ឃើញ​រ៉ូប​សូត្រ​ផ្កា​ឈូក​ពណ៌​ក្រហម​ព្រឿងៗ​ដែល​ត្បាញ​យ៉ាង​សម្រិតសម្រាំង​ពី​សរសៃ​ឈូក​ធម្មជាតិ មាន​តម្លៃ​ថ្លៃ​កប់​ពពក អម​ដោយ​ឈុត​គ្រឿង​អលង្ការ​​ត្បូង​ទទឹម​ខ្មែរ​ដែល​ច្នៃ​ម៉ូដ​បុរាណ​លាយ​សម័យ​យ៉ាង​អស្ចារ្យ។ នាង​ញីភ្នែកក្រោកពីក្នុង​ភួយសម្លី។

«យប់​នេះ អូន​ត្រូវ​ពាក់​អានេះ!​» តុន​និយាយ​ទាំង​ភ្នែក​ស្រទន់សម្លឹងរាងកាយស្រីពីលើដល់ក្រោម «សម្រស់​របស់​អូន សមជាមួយរបស់នេះ»។

ម៉ាលីយ៉ា​សម្លឹង​មើល​គ្រឿង​ពេជ្រ​ទាំង​នោះ តែ​ចិត្ត​នាង​នៅ​តែ​មិន​ស្ងប់។ ពាក្យ​ថា “វ៉ាណេស៊ា” នៅ​តែ​កក​ក្នុង​បំពង់​ក។

យប់​នោះ ម៉ាលីយ៉ា​ស្លៀក​រ៉ូប​ពណ៌​ឈូក​ស្រាល​ដែល​នាង​គិត​ថា​ សុភាពនិងសមរម្យ​បំផុត។ ប៉ុន្តែ​ពេល​នាង​ចុះ​មក​ដល់​សាល​ទទួល​ភ្ញៀវក៏ទទួល​​អារម្មណ៍​ថា​ខ្លួន​ឯង​ស្លេក​ស្លាំង​ភ្លាម។

នៅ​ក្បែរ ដូនហ្សាង ពិតជា មាន​នារីចិនម្នាក់​អង្គុយ​ញញឹមពព្រាយ​។  នាងតូចនោះ ​ស្អាត​ដូច​រូប​គំនូរបុរាណ សដូចគុជ ហើយសក់​ខ្មៅ​រលោងវែងទន់ ស្បែក​ស​ដូច​ព្រិល។

ឈុត​កីផាវ (Qipao) ពណ៌​ក្រហម​ឆ្អិនឆ្អៅ រឹប និង​​បញ្ចេញ​រាង​ដ៏​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ ធ្វើឱ្យវេនីស៊ា​មើល​ទៅ​ថ្លៃថ្នូរ ឆ្លាត និង…ស័ក្តិសម កូនប្រុសត្រកូលហ្សាងឥតបីសង្ស័យទេ។

«តុន!» នារី​នោះ​ក្រោក​ឈរ ដើរ​មក​រក​តុន​ដោយ​កាយវិការ​ស្និទ្ធស្នាលទុកម៉ាលីយ៉ា​ជា…..ខ្យល់។

 «ស្វាគមន៍​មក​ផ្ទះ!»។

«សួស្ដី វ៉ាណេស៊ា» តុន​ឆ្លើយ​តប​ដោយ​សំឡេង​រាបស្មើ ហើយ​ដក​ខ្លួន​បន្តិច​ដើម្បី​បង្ហាញវត្តមាន​​ម៉ាលីយ៉ា «នេះ​គឺ ម៉ាលីយ៉ា ប្រពន្ធ​របស់​ខ្ញុំ»។

វ៉ាណេស៊ា ងាក​មក​មើល​ម៉ាលីយ៉ា។ ស្នាម​ញញឹម​របស់​នាង​នៅ​តែ​មាន តែ​ភ្នែក​របស់​នាង​ត្រជាក់​ដូច​ទឹក​កក។

«អូ…អ្នក​នាង ម៉ាលីយ៉ា! ជួប​ផ្ទាល់​ពិត​ជា​…គួរ​ឱ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​ជាង​ក្នុង​រូបភាព»។

វ៉ាណេស៊ា លី ញញឹម​ស្រាលៗ តែ​កែវ​ភ្នែក​របស់​នាង​បាញ់​រេ​ពេញ​រាងកាយ​ម៉ាលីយ៉ា​មួយ​ជុំ ហាក់​​ដូច​​ជា​កំពុង​វាយ​តម្លៃ​ទំនិញ។ ស្រីក្មេងចិនអភិជនម្នាក់នេះ ឈានលើកម្ពស់ស្បែកជើងក្រហម​ស្រួច ​ដើរ​ចូល​មក​ជិត មិន​មែន​ដើម្បី​ចាប់​ដៃ តែ​ដើម្បី​បង្ហាញ​ភាព​ខុស​គ្នា​នៃ​ឋានៈ។

«ស្វាគមន៍​មក​កាន់​សិង្ហបុរី! ខ្ញុំ វ៉ាណេស៊ា… យើង​ជា​មិត្ត​ចាស់​របស់តុន និង​ជា​ដៃ​គូ​យុទ្ធសាស្ត្រ​ដែល​ត្រកូល​ហ្សាង​ទុក​ចិត្ត​បំផុត»។

ស្ត្រីអាងស័ក្តិយសសង្កត់​ធ្ងន់​ពាក្យ “ទុក​ចិត្ត” នេះ ព្រម​ទាំង​លូក​ដៃ​ទៅ​រៀប​កអាវ​ឱ្យតុន យ៉ាង​ស្និទ្ធស្នាល​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ភរិយា​គេ។

«តុន… អាវ​នេះ​មើល​ទៅ​មិន​សូវ​សម​នឹង​ខ្លួនសោះ ពណ៌​​ស្រាល​ពេក​សម្រាប់​អ្នក​ជំនួញធំដូចពួកយើង​»។

ដូច្នេះហើយ….នៅ​តុ​អាហារ​ពេល​ល្ងាចនេះ បរិយាកាស​ពោរពេញ​ដោយ​ការ​គាប​សង្កត់​….សម្ពាធ…ដោយ​មិនបាច់​បញ្ចេញ​សំឡេង។

ម៉ាដាមZhangជរា  និង លី វ៉ាណេស៊ា ពិភាក្សា​គ្នា​យ៉ាង​រលូន​ជា​ភាសា​ចិន​កុកងឺដូចមានចេតនា​បើកចំហថា ពួកគេ​ផាត់ម៉ាលីយ៉ាយើងចោល។

 មិន​មែន​គ្រាន់​តែ​និយាយ​គ្នា​ទេ ពួកគេ​ថែម​ទាំង​ដួស​ម្ហូប​ឱ្យ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក បង្ហាញ​ពី​វប្បធម៌​នៃ​ការ​​យក​​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ដែល​មាន​តែ “មនុស្ស​ក្នុង​គ្រួសារ” ប៉ុណ្ណោះ​ទើបសមនឹង​​ទទួល​បានការដួសអាហារនេះ។

 ម៉ាលីយ៉ា​យើងវិញ​ត្រូវអង្គុយ​ស្ងៀមស្ងាត់ ដូច​ជា​អ្នក​សង្កេតការណ៍​ដែលគ្មានអ្នកណា​មើល​​ឃើញ​។

តុន​ព្យាយាម​កាត់​ជា​ភាសា​អង់គ្លេស៖

«វ៉ាណេស៊ា ម្ហូប​ថ្ងៃ​នេះ…»

«តុន!» ជីដូន​កាត់​ជា​ភាសា​ចិន​ភ្លាម «ញ៉ាំ​ត្រី​នេះ​ទៅ ​ល្អ​សម្រាប់​សុខភាព វ៉ាណេស៊ា​ដឹង​ចិត្ត​យាយ​​ណាស់ កុម្ម៉ង់​តែ​របស់​ប៉ូវ​កម្លាំង​ឱ្យ»។

វ៉ាណេស៊ា​លើក​កន្សែង​ជូត​មាត់​ថ្នមៗ រួច​ងាក​មក​និយាយ​ជា​ភាសា​អង់គ្លេស​ជាមួយ​ម៉ាលីយ៉ា ដោយ​ទឹក​មុខ​អាណិត​ក្លែងក្លាយ៖

«សុំទោស​ផង​អ្នក​នាង ម៉ាលីយ៉ា ដែល​ពួក​យើង​និយាយ​រឿង​ជំនួញ​ច្រើន​ពេក គ្រាន់​តែ​ថា…​ពិភព​លោក​​របស់​យើង​ដើរ​លឿនបន្តិចហើយ ខ្ញុំ​ឮ​ថា​អ្នក​នាង​ជា Influencer? ការងារ​នោះ​ប្រហែល​ជា​​សប្បាយ​​ណាស់​​ហើយ គ្រាន់​តែ​ថត​រូប​ស្អាតៗ និង​ដើរ​លេង»។

នាង​ផ្អាក​បន្តិច រួច​ចាក់​តែ​ដាក់​ពែង​ឱ្យ​តុន៖

«តែ​តុនអ្ហា… ហ្សាងគ្រុប ត្រូវការ​មនុស្ស​ស្រី​ដែល​ជា “ខ្នង​បង្អែក” មិន​មែន​គ្រាន់​តែ​ជា “ថូ​ផ្កា” លម្អ​​ផ្ទះ​​ទេ តើ​ដៃ​ដែល​ធ្លាប់​តែ​កាន់​ទូរសព្ទ​ Live អាច​ជួយ​ទប់​ព្យុះ​ក្នុង​ទីផ្សារ​ភាគហ៊ុន​បាន​ដែរ​ទេ?»

សំណួរ​នោះ​ប្រៀប​ដូច​ជា​ការ​ទះ​កំផ្លៀង​ដោយ​ពាក់​ស្រោម​ដៃ​សូត្រ។

 ​ឈឺ! តែ​មិន​មាន​ស្នាមប្តឹងប៉ូលិសឡើយ។

ម៉ាលីយ៉ា​ដាក់​សម​ចុះ​ថ្នមៗ។ តរុណី​មិនធ្វើ​ខឹងទេ ពុំនោះនាងសមជាមនុស្ស​ដែលចេះតែដ្រាម៉ា​ក្នុងបណ្តាញសង្គម។

ដោយរក្សា​ មិន​មុខ​ក្រហម នាង​ញញឹម…ក៏ ជា​ស្នាម​ញញឹម​ដែល​ពោរពេញ​ដោយ​ភាព​ជឿជាក់​របស់​នារី​សម័យ​ថ្មី។ ស្រីខ្មែរ​ងាក​ទៅ​សម្លឹង​ភ្នែក វ៉ាណេស៊ា ដោយ​មិន​គេច។

«អ្នក​នាង លី មានចំណេះដឹងសង្គមទំនើបខ្លាំង!​ ហើយ និយាយ​ត្រូវ! ខ្ញុំ​មិន​ចេះ​អាន​តួលេខ​ភាគហ៊ុន​ស្មុគស្មាញ​ដូច​អ្នក​នាង​ទេ» ម៉ាលីយ៉ា​តប​វិញ​ដោយ​សំឡេង​ទន់​ពីរោះ តែ​ច្បាស់ៗ «ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​យល់​ពី​ “មនុស្ស” ក្នុង​ពិភព​ជំនួញ​សម័យ​នេះ តួលេខ​គឺ​សំខាន់ តែ “Image” និង “ក្តី​ស្រលាញ់” ពី​មហាជន គឺ​ជា​អំណាច​ដែល​លុយ​ទិញ​មិន​បាន»។

នាង​លូក​ដៃ​ទៅ​កាន់​ដៃ​តុន ដែល​កំពុង​ក្តាប់​ណែន​ក្រោម​តុ រួច​បន្ត៖

«តុន គាត់​មាន​ដៃ​ស្តាំ​ពូកែ​ដូច​អ្នក​នាង​ច្រើន​ហើយ។ អ្វី​ដែល​គាត់​ខ្វះ គឺ​កន្លែង​ដែល​គាត់​អាច​​ដោះ​​របាំង​​មុខ​​អ្នក​​ជំនួញ​​ចេញ ​ហើយ​​ធ្វើ​ជា​ខ្លួន​ឯង។ ខ្ញុំ​មិន​មែន​ជា​ដៃ​គូ​ជំនួញ​របស់​គាត់​ទេ… ខ្ញុំ​ជា “ផ្ទះ” របស់​​គាត់​​ ហើយ​ខ្ញុំ​ជឿ​ថា នាគ​ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណា ក៏​ត្រូវការ​កន្លែង​សម្រាក​ដែរ មែន​ទេ?»

តុន​ងាក​មក​មើល​ភរិយា​ដោយ​កែវ​ភ្នែក​រំភើបនិង​គោរព។ គេ​លើក​ដៃ​នាង​មក​ថើប​ខ្នង​ដៃ​យ៉ាង​យូរ នៅ​ចំពោះ​មុខ​ស្ត្រី​ទាំង​ពីរ។

«… អូន​មិន​មែន​គ្រាន់​តែ​ជា​ផ្ទះ​ទេ តែ​ជា​បេះដូង​របស់​បង»។

លោកយាយហ្សាង​ ដាក់​ចង្កឹះ​ចុះ​ផាំង! រីឯ​ស្នាម​ញញឹម​លើ​មុខ វ៉ាណេស៊ា ក៏កក​រឹង…..​សង្គ្រាម​​រវាង​ “ស្ត្រី​ដែកថែប” និង “ស្ត្រី​ខ្មែរដែល​មាន​បេះដូងស៊ីជម្ពូ” ទើប​តែ​ចាប់​ផ្តើម​ប៉ុណ្ណោះ…។