ដើមទ្រូងដ៏រឹងមាំរបស់គេនៅពីលើភ្នែកខ្ញុំទៅទៀត ខ្ញុំរត់ឯណារួច ?

«ដើរតាមសម្រួលមក ។»

សំឡេងគ្រលរខ្សឹបក្បែរត្រចៀកខ្ញុំ ធ្វើឱ្យរោមញាក់ព្រឺព្រួច​ ។

ខ្ញុំប្រឹងរើបម្រះ តែគេមិនខ្ចីខ្វល់ ហើយឈានជើងដើរអូសទាញយកខ្ញុំចេញពីហាងឆ្ពោះទៅរកឡានទំនើបពណ៌ខ្មៅដែលចតរង់ចាំនៅកណ្តាល ភ្លៀង ។ គេរុញខ្ញុំចូលទៅក្នុងឡានបានយ៉ាងងាយស្រួល មុននឹងចុចសោបិទទ្វារ «គ្រឹប» បញ្ចប់រាល់ផ្លូវរត់គេចរបស់ខ្ញុំ ។

គេដើរវាងទៅឡើងកៅអីចង្កូត រួចថយឡានហើយបរចេញសន្សឹមៗនាំចិត្តខ្ញុំនេះឱ្យកាន់តែជ្រួលច្រាល ។

ខ្ញុំស្អប់ធាតុអន់ខ្សោយមួយរបស់ខ្លួនឯង ! នាងកំសាកនេះ ឆាប់ស្លុតដល់ចាញ់ច្រាបគេ ដល់ថ្នាក់សូម្បីចង់សួរថា «គេយកយើងទៅណា» ក៏ហាមិនរួច ។ គេថើបប៉ុន្មានភ្លើងសោះ ក៏គាំងទាំងសំឡេងដូចគ ?

តាមផ្លូវធ្វើដំណើរ បរិយាកាសក្នុងឡានស្ងាត់ជ្រងំគួរឱ្យខ្លាច ។

ខ្ញុំអង្គុយឱបដៃខ្លួនឯងជាប់នឹងកៅអី  មិនហ៊ានសូម្បីតែដកដង្ហើមខ្លាំង  កែវភ្នែកខ្ញុំលួចសម្លឹងទៅក្រៅបង្អួច… ហើយស្រងេះស្រងោចចិត្ត ព្រោះផ្លូវនេះ… នេះជាផ្លូវទៅផ្ទះខ្ញុំ !

«ខ្ញុំទៅផ្ទះ !»

សំឡេងនេះញ័រៗ គឺមិនបាច់ប្រយុទ្ធ ក៏គេដឹងថាយើងចាញ់ដែរ ។ គេបត់ឡានមែនចូលផ្លូវតូចផ្ទះខ្ញុំ ។

រំពេចនោះ ភាពភ័យខ្លាចដ៏ធំមួយបានវាយលុកក្ដុកក្នុងពោះ… ព្រោះថា… ខ្ញុំមិនទាន់បានប្រាប់គេមួយម៉ាត់សោះថា ផ្ទះខ្ញុំនៅឯណា… ចុះហេតុអីគេដឹង ? គេគ្រាន់តែជាជាងជួសជុលម៉ាស៊ីននៅរោងពុម្ពមែនទេ ? ចុះម៉េចក៏គេស្គាល់ផ្លូវទៅផ្ទះខ្ញុំច្បាស់ម៉្លេះ ?

ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងតែភ័យរន្ធត់មួយស្រទាប់ហើយមួយស្រទាប់ទៀត សំឡេងរាបស្មើ តែមានអំណាចរបស់គេក៏បន្លឺឡើងកាត់ផ្តាច់ពីលើភាពស្ងាត់ជ្រងំ ៖

«ប្រាប់ម៉ាក់អូន ឱ្យឈប់ទៅធ្វើការនៅផ្ទះអាគាត់វណ្ណឆ័យនោះទៀត    ទៅ ។»

ខ្ញុំងាកខ្វាច់ទៅសម្លឹងមុខគេទាំងបើកភ្នែកធំៗ ។

ស្អី ?… គេ… ដឹង… គេដឹងសូម្បីតែរឿងម៉ាក់ខ្ញុំធ្វើការនៅផ្ទះនាយកធនាគារនោះ ?

ជននេះមិនបានងាកមកមើលមុខខ្ញុំទេ កែវភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់គេនៅតែសម្លឹងទៅផ្លូវខាងមុខ ខណៈដៃម្ខាងបញ្ជាចង្កូតឡាន ឯមាត់នៅតែបន្តបញ្ចេញបទបញ្ជាផ្តាច់ការ ៖

«ចាប់ពីថ្ងៃស្អែកទៅ បងជាអ្នករ៉ាប់រងការរស់នៅរបស់គាត់… រួមទាំងអូន និងថ្លៃពេទ្យប៉ាអូន ។ កុំឱ្យបងដឹងថា ម៉ាក់អូននៅតែទៅបម្រើគ្រួសារដែលអាមួយនោះរៀបនឹងឡើងធ្វើជាកូនប្រសា !»

ខ្ញុំគាំង… ស្ពឹកមុខ រកនិយាយអ្វីលែងចេញ ។ មិនមែនជាការសន្យា តែជាការគាបសង្កត់ផ្លូវចិត្តយ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត ។ គេម្នាក់នេះ… ដឹងសូម្បីរឿងថា… សង្សារខ្ញុំបានលាខ្ញុំទៅចាប់ស្រីអ្នកមាន ? សំរាមៗ ដែលគេនិយាយ   ញយៗមក ហើយខ្ញុំគ្មានពេលខ្វល់សួរនាំជីកឫសគល់ តាមការពិត… បងវេហា ?

តែ… ឈប់ ! គេនេះទើបជាប្រធានបទសំខាន់ មិនមែនប្រុសបញ្ញើក្អែកម្នាក់នោះទៀតទេ ។ គេនេះ… ដែលនៅចំពោះមុខយើងនេះ… កំពុងតែក្រសោបយកជីវិតគ្រួសារខ្ញុំទាំងមូលមកដាក់ក្នុងបាតដៃគេ ដោយមិនសុំការយល់ព្រមសូម្បីមួយម៉ាត់ ?

តើគេជាបិសាចមកពីណា ? ហេតុអីគេដឹងរឿងខ្ញុំគ្រប់យ៉ាងបែបនេះ ?

ឡានបានបើកមកឈប់ង៉ក់នៅចំមុខផ្ទះរបស់ខ្ញុំយ៉ាងច្បាស់… ឯខ្ញុំនៅតែរក្សាសភាពជាមនុស្សគ ។

«តក់ !»

ស្នូរដោះសោទ្វារបន្លឺឡើងពីខាងគេ ។

វិនាទីដែលទ្វារឡានអាចបើកបាន ខ្ញុំប្រញាប់ទាញទ្វារស្ទុះចេញទៅក្រៅដូចសត្វបក្សីរួចពីទ្រុង ។ ខ្ញុំរត់កាត់ភ្លៀងចូលទៅក្នុងផ្ទះយ៉ាងលឿន ដោយមិនហ៊ានងាកក្រោយ ហើយក៏មិនបានបន្សល់ទុកសូម្បីតែពាក្យលា ឬពាក្យអរគុណ ។

ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់គេច… គេចឱ្យផុតពីកែវភ្នែក និងស្រមោលនៃអំណាចដ៏គ្រោះថ្នាក់របស់គេ ។

ពេលដែលខ្ញុំទាញទ្វារផ្ទះបិទ ហើយផ្អែកខ្នងដកដង្ហើមហត់ខ្មួលៗ… ខ្ញុំដឹងច្បាស់ក្នុងចិត្តថាហោចណាស់… អន្ទាក់របស់គេបានរឹតជុំវិញខ្លួនខ្ញុំជិតឈឹងទៅហើយនោះ… មិនឈានហួសគំនូសចូលមកដល់ទីឯកជននៃគ្រួសារខ្ញុំបានទេ ។

ទឹកភ្លៀងស្រក់តក់ៗពីចុងសក់ ។ ខ្ញុំឱនដោះស្បែកជើង ក៏វាក់នឹងស្នាមម្រាមដៃគេដែលនៅចាប់ក្រហមលើកំភួនដៃនេះ ។ ខ្ញុំច្បូតចេញ… ពង្រាបដានដោយភ័យតក្កមា ។ គ្រាន់តែងើបមុខឡើង ខ្ញុំស្រាប់តែគាំងធ្មឹង ពេលឃើញម៉ាក់ និង នីកូល កំពុងអង្គុយរង់ចាំនៅលើសាឡុងចាស់ទាំងទឹកមុខក្រៀមក្រំ ។

«ដាហ្ស៊ី !»

នីកូលស្ទុះមកឱបខ្ញុំទាំងទឹកភ្នែក ។ យប់ថ្មើរណេះហើយ គេមកផ្ទះខ្ញុំពិតណាស់ គេដឹងរឿងវេហាបងជីដូនមួយគេអស់ហើយ ។ នីកូលជាខ្សែរយៈដែលពួកយើងចួបគ្នា ហើយពេលបងវេហាដោះដៃចោលខ្ញុំ ហោចណាស់    នីកូលនៅតែជាមិត្តខ្ញុំ នាងឈរខាងខ្ញុំ ។

ម៉ាក់ខ្ញុំនៅធ្មាំងលើសាឡុង ។ ពិតណាស់ ! ម៉ាក់ដឹងមុន តែគាត់មិនហ៊ានប្រាប់កូនត្រង់ៗព្រោះខ្លាចកូនឈឺចាប់ ។

«ម៉ាក់ !»

គាត់ងាកមកទាំងទឹកមុខខូចចិត្ត ។

«ម៉ាក់ឈប់ទៅធ្វើការផ្ទះនោះទៀត ។»

ខ្ញុំមិនមែនហាមគាត់តាមគំនាបប្រុសម្នាក់អម្បាញ់មិញទេតែ… ម៉ាក់ខ្ញុំមិនអាចទៅនៅបម្រើមនុស្សដែលក្បត់កូនស្រីគាត់ឡើយ មានតែគេមាន     ឱកាសចំអកឡកឡឺយគាត់ ។

«ម៉ាក់នឹងឈប់មុនគេដេញយើង ព្រោះមុននិងក្រោយទេ កូន ! តែថ្នាំនិងថ្លៃព្យាបាលប៉ាឯង ! ម៉ាក់កំពុងរកកន្លែងធ្វើការ ! កន្លែងអន់យ៉ាងណាក៏ម្តាយនឹងទៅឱ្យតែមិនមែនផ្ទះនោះ !»

នីកូល ដែលកំពុងឱបខ្ញុំពីម្ខាង នាងវាចាទាំងក្តុកក្តួល ៖

«មនុស្សប្រុសចោលម្សៀតដូចបងវេហាហ្នឹង មិនសមនឹងទឹកភ្នែកឯងទេ ដាហ្ស៊ី ! ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ឯងនៅមានយើង យើងនឹងជួយចេញថ្លៃពេទ្យប៉ាឯងសិន ហើយយើងនឹងជួយមីងរកការងារថ្មី !»

ខ្ញុំងាកមកនីកូល ។ មិត្តខ្ញុំម្នាក់នេះមិនមែនថាអត់រឿងទេ។ ប៉ាគេទើបនឹងស្លាប់ ។ ម្តាយគេក៏មានបំណុល តែពេលយើងលំបាក គេនៅតែមកអង្គុយចាំយើងដល់ថ្មើរណេះ ។ ទោះណាបងវេហាជាជីដូនមួយគេ គេនៅតែឈរខាងយើង ។ 

មេឃទុកថាមានមេត្តាដែរ ដែលធ្វើបាបយើងថ្នាក់នេះហើយ ទុកមនុស្សល្អពីរនាក់មកក្បែរយើង គឺម៉ាក់និងនីកូល ។

«យប់ហើយ ! យើងដឹងឯងបារម្ភ តែឯងកុំទុកមីងចោលនៅផ្ទះ ! ទៅវិញសិនទៅណា៎ !»

«តែ… ឯង… !»

«ឃើញហើយ ! យើងមិនអីឯណា ? ឃើញទេ ! តែឥឡូវយើងបារម្ភពីឯង ថាទៅផ្ទះម្នាក់ឯងកើតដែរ ?»

គេឱបខ្ញុំ ។

ការឱបលួងលោមរបស់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ គួរតែផ្តល់ភាពកក់ក្តៅ… ប៉ុន្តែពេលដែលនីកូលជ្រួញចិញ្ចើមសម្លឹងមកកាន់ «អាវធំពណ៌ខ្មៅ» ដ៏ធំដែលកំពុងគ្របជុំជិតរាងកាយខ្ញុំដោយក្តីសង្ស័យ ខ្ញុំដឹងភ្លាមថា សូម្បីគេនោះគ្របអាវឱ្យខ្ញុំ ក៏មិនបានចាប់អារម្មណ៍ភាំងៗ ដូចមនុស្សងើបពីសន្លប់ ?

ខ្ញុំប្រញាប់ដោះវាបោះទៅលាក់ក្នុងបន្ទប់ ហើយដាក់ទូរសព្ទចោលលើគ្រែជាមួយចិត្តបាចហាច ដៃញ័រចំប្រប់ នឹកឃើញពីគេម្នាក់នោះ ។

មិនអស់ចិត្តទេ ខ្ញុំលបវែកវាំងននមើលទៅក្រៅ ក្រែងមានឃើញដានរថយន្តរបស់គេ… តែបានស្រណុកចិត្តវិញបន្តិចពេលឃើញតែដងផ្លូវស្ងាត់សូន្យក្រោយសំណល់ភ្លៀងសើមនិងត្រជាក់ ។

ខ្ញុំខាំមាត់ទាំងភ័យខ្លាច… ព្រោះខ្ញុំដឹងច្បាស់ថា ខ្ញុំមិនបានត្រឹមតែរត់គេចពីភ្លៀងទេ តែខ្ញុំទើបតែបានទាញយកស្រមោលនៃ «បិសាច» ដ៏គ្រោះថ្នាក់ម្នាក់ចូលមកក្នុងផ្ទះដ៏តូចតាចនេះបាត់ទៅហើយ ។

ចេញមកក្រៅវិញ ក្រោយពីអង្គុយស្តាប់នីកូលបានបញ្ចេញកំហឹងជេរប្រមាថបងប្រុសជីដូនមួយរបស់ខ្លួនយ៉ាងចាស់ដៃជំនួសខ្ញុំ រួចនាងក៏លាត្រលប់ទៅផ្ទះវិញទាំងយប់ ដោយបន្សល់ទុកត្រឹមការសន្យាថានឹងជួយរ៉ាប់រងរាល់បញ្ហាគ្រួសាររបស់ខ្ញុំបន្ត ។

ពេលនៅសល់តែពីរនាក់ម្តាយនិងកូន ផ្ទះដ៏តូចចង្អៀតនេះប្រែជាស្ងាត់ជ្រងំ ។ ខ្ញុំដើរទៅអង្គុយទម្លាក់ខ្លួនជិតម៉ាក់ ទាញកន្សែងមកជូតទឹកភ្នែកឱ្យគាត់ថ្នមៗ ។ គាត់សម្លឹងមកខ្ញុំទាំងក្តុកក្តួល និងមានវិប្បដិសារៈ ។ ប្រហែលជាគាត់គិតថា មកពីយើងធ្លាក់ខ្លួន ប៉ាឈឺ ខូចមុខរបរ បានជាសង្គមនេះមានតែមនុស្សទ្រុស្ត និងចាកចោលយើង ។

ហោចណាស់ម្តាយខ្ញុំមិនដែលលំបាកទេ ។ គាត់ជាថៅកែស្រីចេះតែលក់គំនូរវិចិត្រកម្មប៉ុណ្ណោះ ។ ក្រោយមក គាត់សុខចិត្តទទួលការងារពិធីការ… ជាមេផ្ទះឱ្យគេដែលមិនធ្លាប់ស្មានដល់ឡើយថា កូនស្រីថៅកែគាត់ នឹងមកយកអនាគតកូនប្រសាគាត់ទៅ ។

«ម៉ាក់កុំយំអី… គ្រប់យ៉ាងចប់ហើយ !»

ខ្ញុំខ្សឹបលួងលោមទាំងញញឹមបង្ខំ រួចទាញរាងកាយដ៏ហត់នឿយរបស់គាត់ឱ្យផ្តេកខ្លួនចុះលើគ្រែ «សម្រាន្តទៅណា៎.… ហើយចាប់ពីថ្ងៃស្អែកទៅ កុំទៅធ្វើការនៅផ្ទះនោះទៀតអី ។»

ម៉ាក់បើកភ្នែកសម្លឹងខ្ញុំទាំងភ័យព្រួយដូចចង់រម្លឹកពាក្យដដែលដែលគាត់បានលើកឡើងម្តងមកហើយនៅនឹងមុខនីកូល ។

«ចុះយើងបានលុយឯណាទិញថ្នាំបង់ថ្លៃឱ្យប៉ាឯង ?»

«កូន… កូនរកការងារថែមទៀតម៉ាក់ ! គង់តែមានផ្លូវដើរទេ !»

ពេលនិយាយប្រយោគនេះ ខួរក្បាលខ្ញុំស្រាប់តែឆក់នឹកឃើញដល់បុរសរឹងរូស និងកែវភ្នែកដ៏គ្រោះថ្នាក់របស់គេដែលសម្លឹងមកខ្ញុំនៅក្នុងឡាន…

មានភាគបន្ត …

ចេញពី​ចួប​ជាមួយ​នារី​អភិជន​ …ខ្ញុំ​ដើរ​យឺត​ៗត្រឡប់​មកកាន់​បន្ទប់​វិញ​ជាមួយ​ការ​គិត​១០០​ជំពូក​។ មិនដឹង​ឆ្វេង​ស្តាំ​ ក្រោម​លើ ឬ​​អ្វី​ទេ​ មេឃា​នេះ​គឺ​កំពុង​ក្រឡាប់ចាក់​។ ប៉ុន្តែ​ទោះបី​រញ្ជួយ​ជាង​នេះ​ទៅទៀត​ក៏​ខ្ញុំ​អត់​ចេះ​ខ្លាច​អ្វី​ទៀត​នោះ​ដែរ​។ ខ្ញុំ​ត្រូវតែ​ទៅ​រក​គេ​ នេះ​ជា​ការសម្រេច​ចិត្ត​ចុងក្រោយ​មុន​ពេល​ខ្ញុំ​រត់​ស្លេវ​ទៅកាន់​ជណ្តើរ​យន្ត​។

«ម៉ាក់​! ម៉ាក់​យក​ Hannah​ ទៅ​គេង​នៅផ្ទះ​ផង​បានទេ​? កូន​ត្រូវ​ត្រឡប់ទៅ​កោះកុង​ភ្លាម​ឥឡូវនេះ​!»

ខ្ញុំ​ឡើងឡាន​ត្រឡប់ទៅ​កន្លែង​មួយ​ដែល​ខ្ញុំ​ទើបតែ​គេច​ចេញ​មក​កាលពី​ព្រឹក ​ហើយ​តៃកុង​ដ៏​ភក្តី​របស់ខ្ញុំ​គឺ​ចិន្តា​។

«Call​ទៅ​គេ​ទៅ​ រាជិនី​!»

«អត់ទេ​!»

«ណេះ​ទូរ​សព្ទ! Call​ទៅ​!»

«ថា​អត់ទេ​!»

«បើ​ឯង​មិន​ខល​ម៉េច​នឹង​ដឹង​ថា​គេ​នៅ​ទីនោះ​អត់​? ខ្ញុំ​បើកឡាន​ទាំង​ងងុយ​ដេក​ណា៎​!»

«ខ្ញុំ​មិនដឹង​និយាយ​នឹងគេ​ថាម៉េច​ទេ​! ឯង​ត្រូវ​យល់​ផង​! ទុក​ពេល​ឱ្យ​ខ្ញុំ​សិន​ទៅ​បាន​អត់​?»

ចិន្តា​នៅ​ស្ងៀម​ខ្ញុំ​ក៏​ធ្មេចភ្នែក​។ រយៈពេល​នោះ​ខ្ញុំ​គិតដល់​រឿង​ជាច្រើន​។ ពិសេស​ខ្ញុំ​នឹកដល់​រង្វង់​ដៃគេ​កាល​ពី​យប់​មិញ​។

«និយាយ​ទៀត​មក​! បង​ចង់​ស្តាប់​ណ៎ា​! បង​ចង់​ឮ​សំឡេង​អូន​ ចង់ឱ្យ​អូន​ហៅ​បង​ដូច​កាល​ពី​យប់​មិញ​! តែ​កុំ​ធ្វើជា​អ្នក​ផ្សេង ​កុំ​ធ្វើជា​មិន​ស្គាល់​បង ​ព្រោះ​បង​ស្គាល់​អូន​ច្បាស់ ​អូន​ក្លាយ​អ្វី​ក៏​បង​នៅតែ​ចំណាំបាន​!»

រឭក​ដល់​សម្តី​តម្អូញ​របស់​គេ​ទឹកភ្នែក​ខ្ញុំ​រមៀល​មក​តក់ៗ​។ ខ្ញុំ​ក៏​នឹកឃើញ​ដល់​ជំហាន​មំាៗ​របស់​គេ​លើ​ឆ្នេរខ្សាច់​ និង​បបូរមាត់​ស្មើ​គ្មាន​ស្នាមញញឹម​របស់​គេ​ដែល​សម្លឹង​មក​ខ្ញុំ​។

«កុំ​មិនបាច់​ភ័យ​រាជិនី​! កូន​ខ្ញុំ​មិន​ចេះ​រត់ចោល​ខ្ញុំ​ ដូច​មនុស្ស​ខ្លះ​នោះ​ទេ​!»

ខ្ញុំ​ជូត​ទឹកភ្នែក​ធ្វើ​ឱ្យ​ចិន្តា​ងាក​មក​ស​ម្លឹង​ខ្ញុំ​ ហើយ​គ្រវីក្បាល​។

«បើ​ខ្ញុំ​ចិត្ដ​ដាច់​មែន​ ខ្ញុំ​រៀបការ​មែនទែន​ជាមួយ​ប្រុស​ម្នាក់​បាត់​ទៅ​ហើយ​ !»

«គឺ​នាង​អាណិត​អា​អ្នក​ដែល​ដេក​លើ​គ្រែ​សុ​ខៗ​ងាក​មករ​ក​ឱប​គេ​គេ​រត់បាត់​! រត់រក​ពេញ​លើ​កោះ​ម្នាក់​ឯង​ខ្មាស​គេប៉ុនណា​? ដល់​ដឹង​ថា​គេ​ទៅជា​រៀង​រហូត ​តើ​អារម្មណ៍​ឈឺប៉ុនណា​? អ្ហា៎​?»

«ចុះលោក​រក​ធ្វើ​អី​? មនុស្ស​ដែល​ទៅ​ចោល​លោក​ គឺ​គេ​ទៅ​ហើយ​! លោក​រក​ធ្វើ​អី​ទៅ​?»

«ព្រោះ​បង​..មិនអស់ចិត្ត​!»

ខ្ញុំ​យំអណ្តឺតអណ្តក​និយាយឡើង​ទៅ​រក​ចិន្តា​៖

«ចិន្តា​? យើង​ធ្វើខុស​ចំពោះ​គេ​មែន​អត់​?»

ចិន្តា​មិន​ឆ្លើយ​ នាង​បែរ​ទៅលើ​ក​ទូរសព្ទ​មក​ចុច​។

«រ៉ូ​ណាល់​! ណេះ​ លោក​និយាយ​ជាមួយ​គេ​ទៅ​! គេ​កំពុង​នៅ​ជិត​ខ្ញុំ​!»

ខ្ញុំ​ងើបមុខ​ទាំង​ភាន់ភាំង​មើល​ចិន្តា​ដែល​ហុច​ទូរ​សព្ទ​មក​ ហើយ​ស៊ីញ៉ូ​តឿន​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ទទួល​។ ខ្ញុំ​លើក​ដៃ​ញ័រ​ៗទៅ​ទទួល​មក​និយាយ​។ ពិត​ណាស់ ​បើ​ចង​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ស្រវា​ឱប​គេ​បាន​បញ្ចេញ​សេចក្តី​ស្នេហា ​និង​ការ​អាណិតអាសូរ​ចំពោះ​គេ​គឺ​ត្រូវការ​ពេល​បី​បួន​ម៉ោង​ទៀត​ឯណោះ​ ម្ល៉ោះហើយ​ពេល​នេះ​ខ្ញុំ​អន្ទះសា​​ចង់​ស្តាប់​សំឡេង​គេ​។ ខ្ញុំ​យក​ទូរសព្ទ​មក​ស្តាប់​នឹង​ត្រចៀក​ តែ​និយាយ​មិន​ចេញ​បាន​ត្រឹមតែ​ទឹកភ្នែក​។

«រាជិនី!!​»

គេ​ហៅ​ខ្ញុំ​ស្រាល​ៗ ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​លើកដៃ​ខ្ទប់មាត់​យំ​។ យំ​អស់ចិត្ត​ ហើយ​នៅតែ​ហា​​និយាយ​នឹងគេ​មិន​រួច​។ គេ​និយាយ​អ្វី​មិន​ដឹង​ទេ​ គឺ​និយាយ​ធម្មតា​ជាមួយ​ខ្ញុំ​និយាយ​ច្រើនណាស់​ ដូចជា​សួរ​ថា​ញ៉ាំ​បាយ​​ឬ​នៅ?​ Hannah​នៅឯណា​? ពេលនេះ​នៅ​ក្បែរ​ចិន្តា​ធ្វើ​អី​? គឺ​និយាយ​សួរនាំ​រឿង​ពាក្យ​គ្មាន​បានការ​ តែ​ខ្ញុំ​គ្មាន​អារម្មណ៍​ស្តាប់​ ព្រោះ​អាល័យតែ​សោយសោក​។ ទីបំផុត​គេ​និយាយ​ហត់​ក៏​នៅ​ស្ងៀម​ ទុក​ឱ្យ​ខ្ញុំ​និយាយ​ម្តង​ ខ្ញុំ​សួ​រយឺត​ៗ៖

«ម៉េច​លោក​មិន​មក​តាមខ្ញុំ​? លោក​មិន​ខ្លាច​ខ្ញុំ​ចេញ​ទៅ​បារាំង​វិញ​បាត់​ខាន​ឃើញ​មុខ​គ្នា​ទេ​?»

«ហើយ​បង​មិន​ចេះ​ឡើង​យន្តហោះ​ទៅតាម​មើល​អូន​ឯង​ទេ​?» គេ​និយាយ​វិញ​ធ្វើ​ហី​។

«សម្បូរ​លុយ​ណាស់​ហ្ន៎​?» ខ្ញុំ​រអ៊ូ​ទាំង​ទឹកភ្នែក​។

«ជួយ​មិនបានទេ​ បើ ​Honey​ រស់នៅ​ឆ្ងាយ​ពេក​អ៊ីចឹង​?»

«អ្នកណា​ជា ​Honey ​របស់​ខ្លួន​?»

«អ្នក​ដែល​ព្រលឹមឡើង​ជិះឡាន​ក្រុង​លេខ​៦៣​នៅ​ជិត ​Musée​ Marmottan​ ល្ងាច​ឡើង​ជិះ​ឡាន​លេខ​ ២៥!!​»

ជីវភាព​របស់ខ្ញុំ​នៅ​បា​រំាង​គឺ​នៅក្នុង​ក្រសែភ្នែក​គេ​។ ខ្ញុំ​យំ​សស្រាក់​ ហើយ​និយាយ​ភ្លាម​៖

«លោក​ឆ្កួត​ហើយ ​រ៉ូ​ណាល់​!»

«បង​ឆ្កួត​យូរហើយ​ មិនបាច់​យំ​ទេ​! កុំ​យំ​ព្រោះ​មនុស្ស​ឆ្កួត​ម្នាក់​! បើ​អាណិត​គេ​ណាស់​ គ្រាន់​តែ​ស្រលាញ់​គេ​ឱ្យ​ច្រើន​ទៅ​បាន​ហើយ​!»

«លោក​គ្មាន​បានការ​ទេ ​រ៉ូ​ណាល់​!»

គេ​ឈប់​និយាយ​ហើយ​សើច​ខឹក​ៗ។ តែ​ខ្ញុំ​ស្រមៃ​ហួសពី​ស្នូរ​សំណើច​គេ​រហូតដល់​រូបរាង​ស្រស់​សង្ហា​ បន្ទាប់មក​គឺ​ស្នេហា​របស់​គេ​ដែល​ផ្តល់​មក​ឱ្យ​ខ្ញុំ​នៅ​រាត្រី​ដ៏​អស្ចារ្យ​នា​កោះ​សង្សារ​ដ៏​ល្អ​ប្រណីត​នោះ​។ ស្បែក​ខ្ញុំ​ព្រឺ​សម្បុរ​គីង្គក់​ ឯ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ភ្លើតភ្លើន​ដូច​យុវវ័យ​ទើបតែ​ស្គាល់​ស្នេហា​គ្រាដំបូង​។

«រ៉ូ​ណាល់​! លោក​កក់​កន្លែង​ពី​ល្ងាចមិញ​នោះ​ទៀត​បានទេ​យប់​នេះ​ លោក​កំដរ​ខ្ញុំ​មើល​សមុទ្រ​ណា៎​? លោក​អង្គុយ​និយាយ​គ្នា​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ដូច​កាលពីយប់មិញ​ទៀត​បានទេ​? លោក​ឮ​ខ្ញុំ​និយាយ​ទេ ​រ៉ូ​ណាល់​?»

….គេ​ប្រហែល​មិន​ជឿ​ត្រចៀក​ខ្លួនឯង​ថា​ខ្ញុំ​កំពុង​បក​ត្រឡប់ទៅ​រក​កោះកុង​វិញ​ទេ​ ប៉ុន្តែ​នៅ​យប់​នោះ​ ខ្ញុំ​នឹងគេ​បាន​នៅជា​មួយ​គ្នា​តែ​ពីរ​នាក់​នៅ​ទីនោះ​ ហើយ​សម្លឹង​ទៅ​រក​សមុទ្រ​ ចំណែក​ចិន្តា​គឺ​គេង​ដូច​មនុស្ស​ខាន​គេង​មួយឆ្នាំ​អ៊ីចឹង​។

«គ្មាន​អ្នកណា​ជឿ​ថា​លើ​លោក​នេះ​ មាន​មនុស្ស​ប្រុស​ម្នាក់​ដែល​ទៅ​បា​រំាំង​ច្រើនដង​ហើយ​មិនទៅ​គោះទ្វារ​ផ្ទះ​ស្រី​ម្នាក់​ដែលគេ​ស្រលាញ់​នោះ​ទេ​!»

ខ្ញុំ​និយាយ​ដោយ​បូញ​មាត់​បង្អាប់​គេ​ តែ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​កំពុង​ហ៊ឺហា​ក្នុ​ង​រង្វង់​ដៃគេ​។

«ក៏​គ្មាន​អ្នកណា​ជឿ​ថា​មាន​ស្រី​តូច​ស្លើតស្លក់​ម្នាក់​យក​បាន​ខ្លួន​កូនប្រុស​គេ​ហើយ​រត់ចោល​មិន​ទទួលខុសត្រូវ​ដែរ​មែន​អត់​អ្ហះ​?»

ខ្ញុំ​ក្តិច​គេ​ គេ​ក៏​មិន​រវល់​គេ​គិត​ពី​ឱន​សម្លឹង​មុខ​ខ្ញុំ​។

«លោក​ឈឺ​ឡើង​វង្វេង​ហើយ​!»

«តែ​បង​នៅ​ចាំ​មុខ​អ្នក​រត់​ចោល​បង​ច្បាស់​ណាស់​!»

«ម៉េច​មិនព្រម​វះកាត់​?»

«ដើម្បីអ្វី​?»

«ស្រី​ៗមាន​ច្រើន​គរ​ដី​!»

«តែ​ស្រី​ដែល​រត់ចោល​បង​ទាំង​នៅ​លើ​គ្រែ​ ធ្វើ​ឱ្យ​បង​មិន​ចង់​នៅ​លើ​គ្រែ​ជាមួយ​ស្រី​ណា​ទៀត​ទាំងអស់​!»

«មានតែ​ក្មេង​អាយុ​បី​ឆ្នាំ​បាន​ជឿ​លោក​!»

គេ​ឱប​ខ្ញុំ​ផ្ទប់​ជាប់​ដើមទ្រូង​ ហើយ​ប្រើ​បបូរមាត់​គេ​ដែល​នៅ​លើ​សក់​ខ្ញុំ​ខ្សឹប​តិ​ចៗ​៖

«ឱ្យ​តែ​ស្រី​ពភ្លើ​ម្នាក់​នោះ​ព្រម​វិល​មក​នៅ​ក្បែរ​បង​វិញ​ ទោះ​គេ​អាយុ៣ឆ្នាំ ឬ​៦៣ឆ្នាំ​ វា​អត់​បញ្ហា​ទាំងអស់​! តែ​បង​មិន​ចង់ឱ្យ​គេ​ជិះឡាន​លេខ​៦៣​ទៀត​ទេ​! មក​នៅ​ស្រុកខ្មែរ​វិញ​ទៅ​រាជិនី​!»

ខ្ញុំ​ញញឹម​ ហើយ​ទទួលយក​ភាព​សុខសាន្ត​ជាមួយ​ស្នេហា​ទាំងអស់​ដែលគេ​ផ្តល់​មក​ក្នុង​ការ​ឱបក្រសោប​នេះ​។ ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​កន្លែង​រស់នៅ​ជា​រឿង​ដ៏​ធំ​មួយ​មិន​អាច​សម្រេចចិត្ត​បាន​ក្នុង​រវាង​ពេល​ប៉ុន្មាន​នាទី​នេះ​ទេ​ តែ​សម្រាប់​ស្នេហា​គឺ​វា​ធំជាង​អ្វី​ទាំងអស់​មែន​អត់​? ខ្ញុំ​និយាយ​តប​វិញ​៖

«បាន​! យើង​ដូរ​គា្ន​ទៅ​! បើ​លោក​វះកាត់​! ស្រី​នោះ​​រវល់​នៅ​មើលថែ​លោក​ យូរ​ទៅ​​​នាង​នឹង​ភ្លេច​ឡាន​លេខ៦៣​ទៀត​ហើយ​!»

មានតែ​រលក​សមុទ្រ​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​ដឹង​ឮ​ពី​ភាសា​ស្នេហា​មិន​ចេះ​រីង​ស្ងួត​របស់​យើង​ ​​ហើយ​ចាប់ពី​ពេល​នេះ​ទៅ​ កោះកុង​មិនមែន​ជា​កន្លែង​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​រត់​គេច​​ទេ ​ប៉ុន្តែ​ជា​កន្លែង​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ចាកចេញ​។

«តទៅ​ យើង​នៅ​ទីនេះ​ជាមួយគ្នា​ មើល​ទឹកសមុទ្រ​ជាមួយគ្នា​បានទេ​? ខ្ញុំ​មិន​ចូលចិត្ត​ទីក្រុង​ មិន​ចូលចិត្ត​មនុស្ស​ច្រើន ​ហើយក៏​មិន​ចូលចិត្ត​….»

«ពូកែ​មិន​ចូលចិត្ត​គេ​ម្ល៉េះ​?»

«តែ​ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​លោ​ករ៉ូ​ណាល់​!»

«មែន​?»

«មែន​ហ្នឹងហើយ​!»

«ធ្វើ​ម៉េច​ឥឡូវ​ជឿ​បាន​ថា​នាង​មិន​បោក​ហើយ​រត់បាត់​?»

«គេ​មិន​ដែល​លេង​ស្ទីល​ដដែល​ៗពីរ​ដង​ទេ​!»

«អូ​ហូ​! អ៊ីចឹង​ប្រហែល​សម្បូរ​ស្ទីល​ណាស់​ហើយ​អ្នកស្រុក​បារាំង​!»

«ឈប់​និយាយ​ហើយ​ ព្រោះ​និយាយ​មិន​ឈ្នះ​អ្នកស្រុក​ខ្មែរ!​»

«ត្រូវហើយ! ​ឈប់​និយាយទៅ​! ថ្លង់​ណាស់​! មក​ឱប​គ្នា​ម្តង​វិញ​ឡូយ​ជាង​!»

ខ្ញុំ​នៅ​ស្ងៀម​រហូត​ស្ទើរ​មមើ​ស្ទើរ​​លង់​លក់​ក្នុងរង្វង់​ដៃ​គេ ​ស្រាប់តែ​ឮ​​គេ​ខ្សឹប​តិ​ចៗ​​៖

«អូន​ដឹង​ទេ​! ជាយូរ​មក​ហើយ ​បង​នៅ​ទីនេះ​អង្គុយ​របៀប​នេះ​ ដោយ​គ្មាន​អូន​! ជួនកាល​បង​ឮ​អ្នក​ណា​ម្នាក់​ស្រែកហៅ​ឈ្មោះ​អូន​ បង​ខំ​ងាក​រកមើល​ តែ​​គ្មាន​អ្នកណា​សោះ​ ទើប​បង​ដឹង​ គឺ​បេះដូង​បង​ដែល​វា​ស្រែក​រក​អូន​!»

…..នេះ​ហើយ​ចុងបញ្ចប់​របស់​ពួកគេ​? ពេញចិត្ត​ទេ​? អូខេ​ថែម​ឱ្យ​បាន​ណា៎​! តស់​បក​ក្រោយ​! កាល​ហ្នឹង​…..៦ឆ្នាំ​មុន​ហេតុ​អី​បាន​ជា​គេ​ឃើញ​នាង​ភ្លាម​ក៏​ស្រលាញ់​ភ្លែត​?

វគ្គ៖ មនុស្ស​ស្រី​ធម្មតា​ តែ​ឈ្មោះ​ជា​ម្ចាស់​ក្សត្រិយ៍​

ចរិត​​នាង​ឆ្មើងឆ្មៃ​ដូច​មានតែ​ឯង​ក្នុង​លោក​

ឆ្នាំ២០១៤​….

«មក​ដល់​ផ្ទះ​សឹង​មិនទាន់​ ជើង​មិនទាន់​ជាប់​ដី​ ចេញ​ក្រៅ​ទៀត​ភ្លាម​អ្ហះ​អូ​ណា​? មិន​នៅ​និយាយ​គ្នា​សិន​រឿង​​ជំទាវ​ថា​វី​កូនស្រី​គេ​ក្មួយ​ថាវរី​ ជិត​មកលេង​! គេ​មក​ធ្វើបុណ្យ​ ម៉េច​ៗ​ម៉ាក់​ចង់ឱ្យ​កូន​ជូន​ម៉ាក់​ទៅ​!»

រ៉ូ​ណា​ល់​ដឹង​ច្បាស់​ថា​ មាន​អ្វី​កំពុង​កើតឡើង​។ ជំទាវ​ថា​វី​និង​ម្តាយ​ខ្លួន​ជា​មិត្ត​ច្រើន​ឆ្នាំ​មក​ហើយ​។ ពួកគាត់​ម្នាក់​សល់​កូន​កំលោះ​ម្នាក់ទៀត​បង្អួត​កូនក្រមុំ​ រឿង​អី​គេ​ល្ងង់​មិន​ដឹង​តម្រុយ​?

«កូន​មិន​ត្រូវគ្នា​ជាមួយ​កម្ម​វិ​ធី​អ៊ីចឹង​ៗទេ​ម៉ាក់​!»

«ហើយ​ទៅ​សមជា​មួយ​កម្មវិធី​នៅ​តាម​ក្លឹប​វិញ​អ្ហី​កូន​?!»

គេ​មិន​ឆ្លើយ​ ព្រោះ​អ្នកម្តាយ​កំពុង​ខឹង​។ លោក​បន្ថែម​មក​ទៀត​៖

«និយាយ​គ្នា​ឱ្យ​ត្រង់​ៗក៏បាន​! ​ម៉ាក់​ទទួល​តែ​ក្មួយ​ថាវរី​មក​ជា​កូន​ប្រសា​ម្នាក់​គត់​ មុនក្រោយ​កូន​ត្រូវតែ​ទទួល​យក​ការពិត​មួយ​នេះ​ណា ​រ៉ូ​ណាល់​!»

«ក៏​ជា​ការពិត​ដែល​ម៉ាក់​នឹង​បាត់បង់​កូនប្រុស​ទាំងពីរ​ទៅ​តំណាល​គ្នា​ គឺ​កូន​និង​មិន​ក្លាយ​ជា​ជា​តុក្កតា​សម្រាប់​រឿង​លេខ​ល្ខោន​ឆ្ពិន​ភ្នែក​ដើម្បី​ឋានៈ​អភិជន ​និង​ងារ​ល្អមើល​ក្លែងក្លាយ​ក្នុង​សង្គម​ជាន់ខ្ពស់​ទេ​ម៉ាក់​!»

កូនពៅ​ម្នាក់​នេះ​ចាក​ចេញ​វឹង​ ក្រោយ​បញ្ចប់​ប្រយោគ​មិន​កតញ្ញូ​។ ភាគី​ទាំង​សង​គ្មាន​អ្នកណា​សប្បាយចិត្ត​ជាង​អ្នកណា​ឡើយ​ ក៏ប៉ុន្តែ​អ្នក​ដែល​ជា​ម្តាយ​គួរតែ​ដឹង​ហើយ​ថា​ កូនប្រុស​ម្នាក់​នេះ​នឹង​មិន​ធ្វើ​តាម​​អ្នកណា​ប្រឆាំង​នឹង​ចិត្ត​គេ​ខ្លួន​ឯង​ងាយ​ៗ​ឡើយ​ ទោះបីជា​ថ្នូរ​នឹង​អ្វីក៏ដោយ​។

‍‌‌‍ ​«Prime​!»

ជំទាវ​ហៅ​មនុស្ស​ចំណាស់​ជា​លេខា​របស់​កូនស្រី​ច្បង​ក៏​ជា​ជំនួយ​ការ​ម្នាក់​ដែល​លោក​ទុក​ចិត្ត​បាន​ជាងគេ​​មក​ប្រើ​។

«Prime​ ទៅ​តាម​ដាន​កូន​អូណា​! មិនថា​គេ​ចួប​មនុស្ស​ស្រី​ម្នាក់​ណា​ត្រូវ​ដឹងរឿង​ទាំងអស់​នោះ​មក​ប្រាប់​ខ្ញុំ​មិន​ឱ្យ​ចន្លោះ​!»

«ប្របាទទាន​!»

លេខា​ចំណាស់​ចាកចេញ​ទៅ​។ មកដល់​ក្រៅ​ គាត់​ឃើញ​គេ​នៅ​រង់ចាំ​ជាស្រេច​ក្បែរ​ឡាន​ជាមួយ​ទឹកមុខ​ស្មើ​។

«ពូ ​Prime ​!»

«ប្របាទ​ទាន​!»

«អ្វីក៏ដោយ​ តែ​ពូ​ជា​ពូ​ Prime ​ដែល​ខ្ញុំ​ស្គាល់​មក​តាំងពី​តូច​ ហើយ​ខ្ញុំ​គោរព​ស្រលាញ់​ពូ​! ខ្ញុំ​ហាម​ដាច់​ខាត​ដែល​ពូ​ស្តាប់​បញ្ជា​ជំទាវ​ម៉ាក់​ ហើយ​លូកលាន់​រឿង​ឯកជន​របស់ខ្ញុំ​! នេះ​ប្រសិនបើ​ពូ​មិន​ចង់​ឃើញ​ខ្ញុំ​តាម​លំនាំ​បង​ធំ​ចេញទៅ​ក្រៅ​បាត់​ លែង​ខ្ចី​មក​ជាន់ស្រុក​ខ្មែរ​ទៀត​!»

បុរស​ចំណាស់​ហាក់បីដូចជា​មិន​អស់​ចិត្ត​ចំពោះ​ទឹកមុខ​ដាច់​អហង្ការ​របស់​នាយ​។ គាត់​ស្គាល់​កូនប្រុស​ពី​គ្រួសារ​ឧត្តមសេនីយ៍​តាំង​ពី​តូច​ៗមក​ គាត់​ស្រលាញ់​នាយ​ ឯ​គាត់​ក៏​គិត​ពី​អ​នាគ​ត​នាយ​។

«អ្នកនាង​ថាវរី​ជា​មនុស្ស​ស្រី​ល្អ​ កម្រ​រក​បំផុត​ក្នុង​សម័យកាល​នេះ​!»

គាត់​ខំរំឭក​ព្រោះ​នៅតែ​ចង់ឱ្យ​ចៅហ្វាយ​តូច​ទទួល​បាន​មនុស្ស​ស្រី​សក្ដិសម​ឋានៈ​ម្នាក់​មក​រស់​ក្បែរ​ថែ​ទាំង​គ្នា​រហូត​ចាស់​កោង​ខ្នង​។ ដឹង​សម្តី​គាត់​ ការវាយតម្លៃ​គាត់​បែរជា​ញ៉ាំង​ឱ្យ​​រ៉ូ​ណា​ល់​សើច​ចំអក​​ខឹក​ៗ​។

«ពូ​ Prime ​វាយតម្លៃ​រឿង​ល្អ​មិនល្អ​លើ​អ្វីទៅ​?!»

«គឺ​….ឋានៈ​សង្គម​ គ្រួសារ​ចរិត​ឪពុក​ម្តាយ​ ចរិត​នាង​ខ្លួនឯង ​និង​ចំណេះវិជ្ជា​បាន​ទាំងព្រម​!»

រ៉ូ​ណា​ល់​ឡើងឡាន​បិទ​ទ្វារ​គាំ្រង​ទាំង​ញញឹម​ហួច​។ មុន​ចាកចេញ​គេ​ហាក់​មិនអស់ចិត្ត​។ ប្រុស​ស្អាត​ឆ្លើយ​និយាយ​សួរ​ពូ​ Prime ​តា​ម​​កញ្ចក់​មក​ទៀត​៖

«ចុះ​បើ​ថ្ងៃណាមួយ​ពូ​ដឹង​ថា​ ថាវរី​មាន​សង្សារ​របស់​គេ​ដែរ​ ពូ​ក៏​នឹង​ដូរ​ការ​គិត​វាយ​តម្លៃ​ចាត់​ថ្នាក់​ថា​គេ​ជា​កុល​ស្ត្រី​ទៀត​ដែរ​អត់​?!»

បុរស​ចំណាស់​មក​ឈរ​លំទោន​ក្បែរ​ចៅហ្វាយ​។ គាត់​ហា​ក់​ភាំង​ៗ​នឹង​សំណួរ​មួយ​នេះ​។ សម្រាប់​គាត់​គឺ​ទទួល​យក​មិនបាន​មែន​ដែល​អនាគត​នារី​ត្រូវ​ផ្សំផ្គុំ​ជា​មួយ​រ៉ូ​ណាល់​ អាច​កំពុង​លប​លួច​មាន​សង្សារ​ក្បត់ចិត្ត​ឪ​ពុក​ម្តាយ​? រ៉ូ​ណា​ល់​សើ​ចតិចៗ​ ហើយ​និយាយ​បង្ហើយ​៖

«ឈប់​ស្មុគ​ទៅ​ពូ​! សម័យ​អី​ហើយ​? គ្រាន់​តែ​គ្នា​មាន​សង្សារ​ក៏​មិនមែន​ជា​មនុស្ស​ល្អ​? យ៉ាប់​មែន​!»

នៅ​តាមផ្លូវ​ចាក​ចេញ​មក​រក​មិត្ត​ជំនិត​ ប្រុស​ស្អាត​បញ្ជា​ជំនិះ​កាត់តាម​ក្រុមហ៊ុន​បងស្រី​។ ដៃ​ម្ខាង​បញ្ជា​ចង្កូត​ ដៃ​ម្ខាង​ចុច​ទូរសព្ទ​អាន​សារ​អក្សរ​….

«ប្អូន​កំហូច​ធ្វើ​ឱ្យ​ម៉ាក់​ខឹង​ទៀតហើយ​?!»

គឺ​បង​គេ​សរសេរ​មក​។ គេ​តប​វិញ​ជា​សំឡេង​៖

«អត់ទេ​! គាត់​ខឹង​មួយភ្លែត​មែន​ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ចង់​បាន​សេរីភាព​ពេញ​មួយ​ជីវិត​!»

«ឱ្យ​និយមន័យ​ពី​សេរីភាព​ដែល​ឯង​ចង់បាន​មក​អូ​ណា​?!»

«អារម្មណ៍​រ៉ូមែ​នទិ​ក!»

គេ​ឆ្លើយ​ខ្លី​ទាំង​ខាំ​មា​ត់​តិច​ៗ ដៃ​បង្វិល​ចង្កូត​បត់​ចូល​ក្រុមហ៊ុន ​ហើយ​អែប​ឈប់​។

«ស្អី​ទៅ​អ្ហះ​? អារម្មណ៍​ Romantic​?!»

ជំទាវ​ណា​វី​សួរ​មកវិញ​ជា​អក្សរ​បែប​ចំអក​ប្អូន​សំណព្វ​ តែ​គេ​ក៏​នៅ​មិន​ខ្វល់​អ្វី​ដែរ​ ព្រោះ​គេ​ដឹង​ថា​ បងស្រី​ខ្លួន​ដែល​មាន​គូ​ដណ្តឹង​តាំងពី​អាយុ​១៣​ឆ្នាំ​ ធំ​មក​កាលណា​ត្រូវ​គេ​ប្រាប់​ថា​ម្នាក់​នោះ​ហើយដែល​ខ្លួន​នឹង​ត្រូវ​រៀបការ​ជាមួយ​។ មនុស្ស​ស្រី​ម្នាក់​ដែល​ត្រូវ​ឆ្លៀត​វិស្សមកាល​ វិល​មក​ផ្ទះ​រៀបការ​ ហើយ​មានកូន​នៅពេល​វ័យ​១៧​ឆ្នាំ​ ទាំង​មិនដឹង​ថា​ ហេតុអ្វី​ត្រូវ​ប្រញាប់​រៀបការ​ម៉្លេះ​ ធ្វើ​ម៉េច​នឹង​ស្គាល់​ពាក្យ​អស់ទាំង​នេះ​ក្នុង​ជីវិត​របស់​គាត់​?

តុៗ​…..

គេ​ដៀង​ភ្នែក​រកមើល​អ្នក​ដែល​គោះ​កញ្ចក់ឡាន​។ មនុស្ស​ស្រី​ម្នាក់​​មុខ​មូល​ក្រឡង់​ បញ្ចេញ​ស្នាម​ខួច​សូម្បីតែ​ពេល​នាង​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ និង​គ្មាន​ស្នាមញញឹម​។ នាង​ស្អាត​ពេក​ហើយ​! ប្រុស​ស្អាត​រវៃ​កញ្ចក់​ចុះ​សម្លឹង​នាង​ឱ្យ​ច្បាស់​ជាង​នេះ​ជាមួយ​កែវភ្នែក​ឆ្មើង​ឆ្នៃ​ល្ហល្ហេវ​ក្នុងនាម​ជា​កូនប្រុស​អ្នកមាន​ និង​ជា​ប្អូន​​សំណព្វ​របស់​ម្ចាស់​កន្លែង​នេះ​។ នារី​នេះ​មិន​និយាយ​អ្វី​មកកាន់​ភ្នែក​ឌឺដង​របស់​រ៉ូ​ណា​ល់​ ប៉ុន្តែ​នាង​ចង្អុល​ទៅលើ​ស្មៅ​។

ចប់​!

នៅ​ទីនោះ​កន្ត្រក​ផ្លែ​ឈើ​មួយ​ត្រូវ​ខ្ចាត់​កិន​សំប៉ែត​ និង​ដួល​រាល​លើ​ដី​។ ប្រាកដ​ណាស់​អម្បាញ់មិញ​ឆ្លើយឆ្លង​សប្បាយ​ជាមួយ​បង​ស្រី​ បែរជា​កិន​កន្ត្រក​ផ្លែឈើ​របស់​នាង​។ រ៉ូ​ណា​ល់​សម្លឹង​ជុំវិញ​ខ្លួន​ដើម្បី​រក​អំណះអំណាង​ការពារ​ខ្លួន​ថា ​នាង​ផ្ទុក​អីវ៉ាន់​មិន​ត្រូវ​កន្លែង ​ប៉ុន្តែ​តាមពិត​គឺ​កង់​ក្រោយ​របស់​ខ្លួន​បាន​បំពាន​មក​លើ​គែម​​ផ្លូវសួន​ពិតមែន​។ តួឯក​គ្រវីក្បាល​ ហើយ​បើក​កញ្ចក់​ប្រញាប់​និយាយ​ជា​មួយ​ពន្លឺ​ភ្នែក​ស្មើ​ៗល្ហល្ហេវ​របស់​នាង៖​

«អូខេ​! ខ្ញុំ​ទិញ​សង​!»

ភ្នែក​នាង​ខឹង​ តែ​ពណ៌​ថ្ពាល់​នាង​គឺ​គួរ​ឱ្យ​ស្រឡាញ់​ណាស់​ វា​បង្កើត​អារម្មណ៍​ធ្ងន់​ទៅៗ​នៅ​ពេល​ដែល​នាង​មិនព្រម​និយាយ​។ គេ​មើលទៅ​នាង​ហាក់​ភ្ញាក់ផ្អើល​ ហើយ​គ្រញែង​ស្មា​បន្លឺ​បន្ត​៖

«គឺ​​ខ្ញុំ​សុំទោស​! ខ្ញុំ​អ្នក​ខុស​!»

«ចុះ​មក​រើស​វា​ ហើយ​រៀប​សង​ខ្ញុំ​វិញ​!»

ស្ទើរតែ​មិនដឹង​សោះ​ថា​ លោក​នេះ​មាន​មនុស្ស​ស្រី​ដែល​ហ៊ាន​ប្រើ​នាយ​ឱ្យ​រើស​ផល្លា​ ហើយ​ប្រើ​ក្នុង​ទឹក​មុខ​បែបនេះ​ទៀត។ បុរស​នេះ​ភាំង​។ នាង​ដឹង​ថា​ ខ្លួនឯង​កំពុង​ធ្វើអ្វី​ទេ​នៀ​ក? រាជិនី​ ដើរទៅ​មុខ​ជិតដល់​កញ្ចក់​ ហើយ​ឱន​មុខ​និយាយទៅ​កាន់​ម្ចាស់​ឡាន​កំលោះ​ដែល​កំពុង​ភាំង​ ៖

«បើ​ចង់​សុំទោស​ត្រូវ​ប្រមូល​វា​ឡើង​មកវិញ​ មិនមែន​ទិញ​ថ្មី​ទេ​!»

ទំនាក់ទំនង​យ៉ាង​ជ្រាល​ជ្រៅ​មួយ​ភ្ញោច​ក្នុង​ចិត្ត​មនុស្ស​ប្រុស​ម្នាក់​ដែល​ធំធាត់​ឡើង​មក​មាន​តែ​មនុស្ស​ស្រី​តាម​ថ្នាក់ថ្នម​បញ្ជោរ​លើក​បញ្ចើច ​និង​យកចិត្ត​ថ្លើម​។ នារី​ម្នាក់​នេះ​វិញ​អា​សម្រស់​ដូច​ទេពធីតា​របស់​នាង​ដឹង​ដែល​មក​ធ្វើ​ឫក​ជាង​ចៅហ្វាយ​ស្រី​ទៅទៀត​?

«អស្ចារ្យ​!»

គេ​និ​យា​យតិ​ចៗ​កំដរ​ភ្នែក​របស់​នាង​ដែល​មើល​មក​ចង់តែ​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​ខ្លួន​ឱ្យ​ខាង​តែ​បាន​។

«រ៉ូមែ​នទិ​កណាស់​»

គេ​និយាយ​បន្ថែម​មុន​ពេល​រុញ​ទ្វារ​ដើរ​ចុះពី​ឡាន​។ ស្រី​ស្អាត​ក្តៅ​ភ្នែក​​នឹង​ឫក​មនុស្ស​ដែល​បើក​ឡាន​ទំនើង​បត់​រឺ​យែ​រ​ធ្វើ​មើល​កណ្តាល​ទី​ក្រុង​ឡុងដ៍ ​ហើយ​ចុងក្រោយ​មាន​ឫក​ពារ​សម្ដី​ខ្លី​ៗ​ស្តាប់​មិន​យល់​ ឆ្ងល់​មិនកើត​នេះ​ទៀត​ នាង​រអ៊ូ​ពីក្រោយ​ស្មា​នាយ​៖

«ធ្វើ​ឱ្យ​បាន​ល្អ​ទៅ​ បើ​ពិត​ជា​រ៉ូមែ​នទិ​ក!»

គេ​ឱន​រើស​ផ្លែក្រូច​មួយ​មកកាន់​ តែ​ទ្រាំមិនបាន​ទេ​នឹង​សម្តី​របស់​នាង​ ទើប​បុរស​ក្រោក​មកវិញ​បែរមក​ក្រោយ​។ ចិត្ត​គេ​គិត​ទាំង​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ សិច​ស៊ី​ណាស់​​ស្រី​ម្នាក់​នេះ​ គឺ​សិច​ស៊ី​នឹង​សម្តី​កប់​មេឃ​។ កូន​ពីណា​ហើយ​មក​ធ្វើ​អី​នៅ​ម្តុំ​ណេះ​បាន​ជា​មាន​ចរិត​ដូចម​បញ្ជាការ​យោធា​? គេ​គិត​ផង​សម្លឹង​នាង​ទាំង​លួច​ញញឹម​ស្មើ​ៗផង​។

«ឆ្លាត​ណាស់​! កូន​គេ​!»

គឺ​គេ​ទ្រាំ​និង​សម្រស់​នាង​មិន​បាន​ទេ​បាន​ជា​ធ្លោយ​និយាយ​ទៀត​ទៅ​កាន់​ភ្នែក​ងរ​ខ្ទែត​ទាំង​សង​។ នារី​ថ្ពាល់ខួច​ខាំ​មា​ត់​តិច​ៗដែលគេ​មើល​ទៅ​ឌឺៗ​ម៉េច​មិនដឹង​ទេ​។ សំឡេង​គេ​និយាយ​មក​រក​នាង​ទុក​នាង​ដូចជា​អ្នក​ធ្លាប់ស្គាល់​យ៉ាង​ជិតស្និទ្ធ​ តែ​នេះ​ជា​សញ្ញា​ចែចង់​មួយ​នៃ​ពួក​មនុស្ស​ប្រុស​តាម​អារម្មណ៍​ញាណ​ទី៦របស់​នាង​។ នាង​ងាក​មុខ​ចេញ​ ហើយ​ឱន​រើស​ដែរ​។ គេ​ក៏​មក​ក្បែរ​ៗ​ហើយ​និយាយ​បន្ត​៖

«ពូកែ​ខាង​ដាក់​ពិន័យ​ម្ល៉េះ​? ទើបតែ​ចួប​ទេ​នៀ​ក!»

«ឱ្យ​រាង​លើកក្រោយ​ជិះឡាន​និយាយទូរសព្ទ​!»

គេ​វិល​មក​វិញ​ជាមួយ​រូបភាព​នាង​ដែល​ជា​មនុស្ស​ស្រី​គេ​មិនដែល​ឃើញ​! ​ស្អាត​យ៉ាងនេះ​ ប្លែក​យ៉ាងនេះ​ មាត់រឹង​យ៉ាង​នេះ​ ហើយ​ឆ្មើង​កន្ទ្រើង​សូម្បីតែ​ចាញ់​សម្រស់​ប្រុស​ស្អាត​បន្តិច​ណា​ក៏​មិនព្រម​។

វគ្គ៖គន្លឹះ​ខ្លះ​ៗក្នុង​ការ​សរសេរ​រឿងប្រលោមលោក​មនោសញ្ចេតនា​

សម្រាប់​ខ្ញុំ​​ដែល​កន្លងមក​ ងប់ងុល​ក្នុង​របៀប​ជា​អ្នកអាន​និង​សរសេរ​តែ​រឿង​មនោ​សញ្ចេតនា​ ខ្ញុំ​ធ្លាប់​មានបទពិសោធន៍​នៃ​ការបែងចែក​មនោសញ្ចេតនា​មនុស្សយើង​ទៅជា​បី​ប្រភេទ​ផ្សេង​ៗ​ពី​គ្នា​ គឺ​ការគោរព​ឱ្យ​តម្លៃ​ខ្ពស់​ចង់បាន​ជា​ខ្លាំង​ កម្សួល​តណ្ហា​ចង់​ប្តូរ​ប្រាណ​នឹងគ្នា​ ព្រមទាំង​ចុងក្រោយ​គឺ​​អារម្មណ៍​ស្នេហា​។

ភ្លើង​ទាំង​បី​ប្រភេទ​នេះ​ ទោះជា​ក្តៅ​ក្នុង​របៀប​ផ្សេង​គ្នា​​ តែ​វា​អាច​កើតមាន​ឡើង​ក្នុង​បេះ​ដូង​​តែ​មួយ​។ ប្រសិនបើ​វា​កើត​មាន​លើ​មនុស្ស​តែ​ម្នាក់​ ពួកគេ​នឹងអាច​ថែរក្សា​ស្នេហា​នោះ​បាន​យូរ​ ចំណែក​បើ​វា​កើត​ពង្រាយ​មនុស្ស​ផ្សេង​ៗគ្នា​ មាន​តែ​ភ្លើង​ទី​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​យូរអង្វែង​ជាងគេ​រាប់ថាជា​ស្នេហា​ពិត​។

តួ​អង្គ​រ៉ូ​ណាល់​មិនមែន​ស្រលាញ់​រាជិនី​ព្រោះ​តណ្ហា ​ឬ​អារម្មណ៍​គ្រាន់តែ​ស្រលាញ់​ពេញចិត្ត​ ប៉ុន្តែ​គឺ​អារម្មណ៍​ដែល​ទុក​ថា​នាង​ជា​មនុស្ស​គ្មាន​អ្នកជំនួស​បាន​ក្នុង​លោក​នេះ​។ អារម្មណ៍​ស្នេហ៍​ប្រភេទ​នេះ​កើត​មាន​លើ​អ្នកណា​ហើយ​ មិនថា​ពេលវេលា​កន្លងទៅ​យូរប៉ុនណា​ពួក​គេ​មិន​ដែល​ឈប់​ស្រលាញ់​គ្នា​នោះ​ទេ​។ នៅពេល​ដែល​យើង​ចាប់ផ្តើម​សរសេរ​អំពី​ទំនាក់ទំនង​ស្នេហា​រវាង​តួអង្គ​ វា​ជា​ការសំខាន់​ដែល​យើង​ត្រូវ​ដឹង​ថា​ តើ​ការ​ដុត​មួយ​ប្រភេទ​ណា​ ​​​បែប​ណា​ទៅ​ដែល​កើត​ចេញពី​ភ្លើង​មួយ​នោះ​។

ប្រសិនបើ​វា​គ្រាន់តែ​ជា​តណ្ហា ​វា​មិន​មាន​លទ្ធផល​ល្អ​នោះ​ទេ​។ ខ្ញុំ​ថែម​ជូន​ជា​ចំណងដៃ​ប្រលោមលោក​ខ្នាត​ខ្លី​មួយ​របស់​ខ្ញុំ​ដែល​នឹង​បង្ហាញ​ច្បាស់​អំពី​អំណាច​នៃ​ភ្លើង​ស្នេហ៍​ប្រភេទ​ទីមួយ​ដែល​មាន​ឥទ្ធិពល​ជាង​ការ​ស្រលាញ់​ឬ​តណ្ហា​ទៅទៀត​។

តស់​អាន​ទាំងអស់គ្នា​!

ចប់ដោយបរិបូរណ៍ …

ខ្ញុំ​ចិត្តរឹង​បាន​ត្រឹមតែ​ប៉ុណ្ណឹង​ គឺ​នៅតែ​ចាញ់​ស្នេហា​របស់​គេ​ដដែល​ជា​ដដែល​។ ស្រី​អស់​កែ​ម្នាក់​ដែល​កំពុង​ត្រៀម​ទទួលយក​ការឈឺចាប់​កាលពីមុន​វិល​មក​ក្នុង​ជីវិត​បច្ចុប្បន្ន​វិញ​ ព្រម​ស្ថិតនៅ​ក្នុងរង្វង់​ដៃគេ​តែ​ពីរ​នាក់​សម្លឹង​សមុទ្រ​ប្តូរ​ខ្យល់​ដង្ហើម​អណ្ដែត​អណ្តូង​ឱ្យ​គា្ន​ទៅវិញទៅមក​។

«ខ្ញុំ​អង្គុយ​បានតែ​បន្តិច​ទេ​ណ៎ា​! Hannah​ នឹង​យំ​ពេល​មកដល់​សណ្ឋាគារ​ហើយ​មិនឃើញ​ខ្ញុំ​!»

«ចុះ​នាង​មិន​ខ្លាច​ប្រុស​ម្នាក់​នេះ​យំ​ទេ​!»

«ជា​រឿង​របស់​លោក​!»

«ក៏​ជា​រឿង​របស់​នាង​ដែរ​!»

«គ្មាន​ទាក់ទងគ្នា​ទេ​!»

«តាំងពី​យប់​នោះ​ ជីវិត​យើង​បាន​ទាក់ទង​គ្នា​ទៅ​ហើយ​រាជិនី​!»

«សម្តី​នេះ​គួរតែ​ខាង​ស្រី​ជា​អ្នក​និយាយ​»

«មក​ពី​ខាង​ស្រី​ជា​មនុស្ស​គ្មាន​បេះដូង​​! បាន​ជា​ខាង​ប្រុស​ត្រូវ​ឈឺចាប់​!»

«ខ្ញុំ​រៀបការ​ជាមួយ​ខ្ទើយ​ តែ​ឥឡូវ​ទើប​ដឹង​ថា​មាន​សង្សារ​ចាស់​ជា​ខ្ទើយ​ដែរ​!»

«បើ​មែន​ មិន​មាន​ Hannah​ ទេ​!»

«ខ្ញុំ​ចប់​និយាយ​ហើយ​!»

«និយាយ​ទៀត​មក​! បង​ចង់​ស្តាប់​ណ៎ា​! បង​ចង់​ឮ​សំឡេង​អូន​ ចង់ឱ្យ​អូន​ហៅ​បង​ដូច​កាល​ពី​យប់​មិញ​! តែ​កុំ​ធ្វើជា​អ្នក​ផ្សេង​ កុំ​ធ្វើជា​មិន​ស្គាល់​បង ​ព្រោះ​បង​ស្គាល់​អូន​ច្បាស់​ អូន​ក្លាយ​អ្វី​ក៏​បង​នៅតែ​ចំណាំបាន​!»

គេ​និ​យាយ​រអុះៗ​ម្នាក់ឯង​ និយាយ​គ្រប់សព្វ​ រហូតដល់​និ​យាយ​ខ្សាវ​ៗ ហើយ​បន្ទាប់មក​លែង​និយាយ ​តែ​គេងលក់​ស្កប់ស្កល់​ទាំង​ឱប​ខ្ញុំ​ជាប់​ក្នុង​ដៃ​។ ទីនេះ​គ្មាន​ខ្នើយ​ទេ​គឺ​មាន​ភ្លៅ​ខ្ញុំ​ដែល​អាច​ដាក់​ឱ្យ​គេ​គេង​កើយ​បាន​ ហើយ​កន្សែង​ខ្ញុំ​រុំ​ក​ត្រូវ​យក​មក​ដណ្តប់​ឱ្យ​គេ​។ ខ្យល់​រងា​យ៉ាង​នេះ ​ខ្ញុំ​មិន​គិត​ពី​សុខភាព​ខ្លួនឯង​ បែរជា​គិត​ពី​ភាព​ស្កប់ស្កល់​របស់​គេ​នេះ ​ហើយ​លះបង់​កន្សែង​ឱ្យ​គេ​ គឺ​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ស្រលាញ់​គេ​ជា​រៀង​រហូត​។ ទឹកមុខ​គេ​ដែល​គេងលក់​ធ្វើ​ឱ្យ​​ខ្ញុំ​នឹកដល់​ព្រលប់​មួយ​លើ​កោះ​សង្សារ​ដែល​ខ្ញុំ​ចេញ​ពី​គេ​ទាំង​មិនបាន​លា​ និង​មិន​ហ៊ាន​ថើប​គេ​ជាចុងក្រោយ​។

រ៉ូ​ណាល់​…..តើ​នេះ​ជា​រាត្រី​ដ៏​មាន​សុភមង្គល​ជាងគេ​សម្រាប់​លោក​ក្នុង​រវាង​៦ឆ្នាំ​កន្លងមក​នេះ​មែនដែរ​ឬ​​អ្វី​? លោក​កុហក​ខ្ញុំ​ ឬ​មួយ​លោក​ពិតជា​មាន​ស្នេហា​ស្មោះ​យ៉ាងនេះ​មែន​? តើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ជឿ​លោក​របៀបណា​ទៅ​? ទោះជា​មែន​តើ​បានការ​អី​ទៅ​? ទីបំផុត​យើង​នៅតែ​មិន​អាច​ចួបគ្នា​? ខ្ញុំ​ស្រក់​ទឹកភ្នែក​តក់​លើ​ថ្ពាល់​គេ ​ហើយ​គេ​ស្រវា​ចាប់ដៃ​ខ្ញុំ​ចាប់​និ​យាយ​ខ្សាវ​ៗ៖

«កុំ​ក្បត់​សម្តី​! អូន​ថា​នៅ​ទីនេះ​ជា​មួយ​បងៗ​រហូតដល់ ​Hannah ​ត្រឡប់​មក​វិញ​ណ៎ា​!»

វគ្គ៖ អម្រែក​ចិត្ត​

«ម៉ាក់​! ម៉ាក់​ថា​ ឱ្យ​កូន​នៅ​លេង​កោះកុង​បាន​បី​ថ្ងៃ​នោះ​អី​?»

Hannah​ សួរ​ហើយ​ដំអក់​មិន​ចង់​រៀប​ខោអាវ​។

«ចុះ​កូន​មិន​ចង់ទៅ​ស្គាល់​សៀមរាប​ទេ​? ចង់ទៅ​ងូតទឹក​ជ្រោះ​ភ្នំ​គូលែន​ដែរ​?» ខ្ញុំ​បន្លប់​នាង​។

«តែ​ម៉ាក់​ថា​ អាទិត្យ​ក្រោយ​បាន​ទៅ​សៀមរាប​នោះ​?»

«តែ​ខាង​រដ្ឋ​គេ​ប្រកាស​ថា​ជិត​មាន​ព្យុះ​មក​ដល់​តំបន់​សមុទ្រ​មិន​គួរ​នៅ​យូរ​ទេ​!»

កូន​ខ្ញុំ​នៅ​ស្ងៀម​តែ​ទឹកមុខ​ព្រួយចិត្ត​។ ខ្ញុំ​ធ្វើជា​មិន​ខ្វល់​នឹង​ប្រតិកម្ម​នាង​ តែ​ចិត្ត​កំពុង​ក្តុកក្តួល​អាណិតកូន​។ គម្រោង​ទាំងឡាយ​ត្រូវ​លុបចោល​ដោយសារតែ​បញ្ហា​របស់​ម្តាយ​នាង​ដែល​មិន​ចង់ឱ្យ​នាង​ដឹងពី​អតីតកាល​អភ័ព្វ​របស់​នាង​តែប៉ុណ្ណោះ​។

«អ្នក​ម៉ាក់​! ព្រឹកស្អែក​ កូន​ត្រូវ​លា​អ៊ំ​​រ៉ូ​ណា​ល់​សិន​ណា៎​!»

ខ្ញុំ​លែង​​សម្លៀកបំពាក់​នៅ​លើ​ដៃ​ចោល​ដោយ​មិនដឹង​ខ្លួន ​ហើយ​ងាក​ទៅ​សម្លឹង​កូនស្រី​តូច​ច្រមក់​របស់ខ្ញុំ​។

«ហេតុ​អី​? Hannah​? កូន​ស្គាល់​គាត់​តាំងពី​ថ្មើរ​ណា​? ហេតុ​អី​ស្គាល់ឈ្មោះ​គាត់​? ហើយ​មាន​រឿង​អី​ចាំបាច់​លា​ចុះ​លា​ឡើង​? ម៉ាក់​ប្រាប់​ថាម៉េច​មនុស្ស​ស្រុកខ្មែរ​ដែល​កូន​មិន​ស្គាល់​គេ​ មិន​ត្រូវ​ទុកចិត្ត​ឆាប់​ជឿ​គេ​ពេក​នោះ​ទេ​ នៅចាំ​អត់​?»

កូន​ខ្ញុំ​នៅ​ឡិងឡង់​ក្រោម​ភាព​ខឹងសម្បា​​របស់​ខ្ញុំ​។ នាង​នៅ​ស្ងៀម​ដល់​ខ្ញុំ​ងាក​មុខ​ចេញ​ទើប​និយាយ​មក​វិ​ញយឺ​តៗ​៖

«តែ​កូន​ស្គាល់​គាត់​យូរហើយ​​! តាំង​ពី​នៅ​បារាំង​!»

ខ្ញុំ​ខឹង​ពេក​គិតថា​មិន​រវល់​ស្តាប់​នាង​ទៀត​ទេ​ ដឹង​តែថា​ខ្ញុំ​នឹង​មិន​បណ្តោយ​ឱ្យ​​ឪ​កូន​គេ​បាន​ស្និទ្ធ​នឹង​គ្នា​ទៀត​ឡើយ ​តែ​សម្តី​ចុងក្រោយ​នេះ​មិន​អាច​ឱ្យ​ខ្ញុំ​មិន​រវល់​បាន​ឡើយ​៖

«ស្អី​គេ​អ្ហះ​? Hannah​? លោ​ករ៉ូ​ណា​ល់​នេះ​អ្ហី​ដែល​កូន​ធ្លាប់ស្គាល់​តាំងពី​នៅ​បារាំង​?»

គឺ​ពេលនោះ​ហើយដែល​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ គេ​បាន​ស្កាត់​ទៅ​ចួប​កូនស្រី​គេ​ជា​ច្រើន​លើក​មក​ហើយ​ថែម​ទាំង​បាន​ស្គាល់គ្នា​មុន​ពេល​មក​ស្រុកខ្មែរ​ទៀត​។ បញ្ហា​ដ៏​ធំ​របស់ខ្ញុំ​គឺ​ខ្ញុំ​នៅ​ស្រុក​គេ​ រវល់​ធ្វើការ​សឹង​ថា​គ្មាន​ពេល​និយាយ​ជាមួយ​កូន​លើស​ពី​១០​ម៉ាត់​ទេ​ ដូច្នោះ​ហើយ​បាន​ជា​សូម្បីតែ​នាង​ស្គាល់​មនុស្ស​ចម្លែក​ ចូលចិត្ត​គេ ​ហើយ​ចងចាំ​គេ​ ក៏​ខ្ញុំ​មិន​ទាំង​ដឹង​។

ខ្ញុំ​ឡើង​មក​ភ្នំពេញ​វិញ​ដោយ​ហួសចិត្ត​មិន​និយាយ​ស្តី​អ្វី​ច្រើន​ឡើយ​។ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ស្ថានភាព​របស់​ខ្ញុំ​កំពុង​ជា​មូលហេតុ​ធ្វើ​ឱ្យ​ក្រុម​គ្រួសារ​ទាំងមូល​ត្រូវ​ព្រួយបារម្ភ​ ប៉ុន្តែ​តើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​សប្បាយចិត្ត​បាន​ដោយ​វិធី​ណា​? មួយចប់​តាមផ្លូវ ​ខ្ញុំ​គិត​ហើយ​គិត​ទៀត​ ឬមួយ​ព្រហ្មលិខិត​ពិត​ជា​មិន​ឱ្យ​ខ្ញុំ​សម​បំណង​ក្នុង​ការ​ពង្រាត់​ឧបនិស្ស័យ​​ឪ​ពុក​កូន​គេ​? បុរស​នោះ​ជា​អ្នកមាន​គេ​មាន​ប្រពន្ធ​មានកូន​ថ្មីទៀត​ហើយ​ តើ​គេ​ទៅ​បារាំង​ស្វែងរក​ Hannah​ ឡើងចុះ​រហូត​មកនេះ​ក្នុង​គោលដៅ​អ្វី​? ការ​ចួបគ្នា​លើ​ឆ្នេរ​កាលពីយប់មិញ​ក្នុងរង្វង់​ដៃគេ ​ខ្ញុំ​យល់ថា​គេ​នៅ​មានចិត្តលើ​ខ្ញុំ​ ហើយ​ស្នេហា​នេះ​បើ​ខ្ញុំ​កាន់តែ​នៅ​កៀក​នឹង​គេ​ ខ្ញុំ​ងាយ​នឹង​រងគ្រោះ​ជា​លើក​ទីពីរ​ពេលនោះ​ ហើយ​អ្នក​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បារម្ភ​បំផុត​គឺ​កូនសម្លាញ់​ចិត្ត​តែមួយ​គ្រាប់​នេះ​។

វគ្គ៖ អាថ៌កំបាំង​៦​ឆ្នាំ​

«អ្នកនាង​រាជិនី​! មាន​ភ្ញៀវ​មក​ចាំ​ចួប​អ្នកនាង​! នៅ​បារ​ខាងក្រោយ​!»

សម្តី​របស់​អ្នកទទួល​ភ្ញៀវ​សណ្ឋាគារ​ប្រាប់​មក​ដំបូង​ខ្ញុំ​មិនសូវ​ជា​យក​ចិត្ត​ទុកដាក់​ទេ​។ តែ​ភ្លាម​ៗនោះ​ខ្ញុំ​ចាប់​ភ្ញោច​ចិត្ត​​។ ខ្ញុំ​មិន​គិតថា​ចង់​ចួប​អ្នកណា​ទៀត​នោះ​ទេ​ក្នុង​កាលៈទេសៈ​នេះ​។

«អ្នកណា​ទៅ​បង​? គេ​ជា​អ្នកណា​?»

«ជំទាវ​ ពេជ្រ​ថាវរី​!» បង ​Receipt​ នោះ​ខ្សឹប​ខ្ញុំ​តិច​ៗ។

«ខ្ញុំ​មិនដែល​ស្គាល់​គាត់​ទេ​!» ខ្ញុំ​និ​យា​យមួយៗ​។

«គាត់​កូន​ប្រ​សា​​ឧត្តមសេនីយ៍​ផ្កាយ​មាស​ ហើយ​ស្វាមី​គាត់​លោក​ដូ​ណាល់​ ឥឡូវ​ជា​អភិបាល​រង​ខេត្ត​នៅ​កោះកុង​នោះ​អី​! នៅ​ភ្នំពេញ​នេះ ​អ្ន​កណា​ៗ​​ក៏​ស្គាល់​គាត់​ដែរ​!»

ខ្ញុំ​ល្វីងមាត់​ ហើយ​ស្រៀវ​ចុងជើង​។ បើ​អាច ​ខ្ញុំ​នឹង​ទន់ជង្គង់​អង្គុយ​ទៅលើ​សាឡុង​ទាំងអស់​ដែល​ត្រៀបត្រា​ក្នុង​សណ្ឋាគារ​នេះ​។ តែ​នេះ​មិនមែន​ជា​ពេល​ដែល​ត្រូវ​ដួល​ទេ​ ជា​ពេល​ដែល​ត្រូវ​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ការពិត​ដ៏​លំបាក​មួយ ​គឺ​កាលពី​យប់​ខ្ញុំ​នៅក្នុង​រង្វង់​ដៃ​ប្តី​គេ​ ឥឡូវ​ប្រពន្ធ​គេ​បង្ហាញខ្លួន​ហើយ​។

«គាត់​នៅឯណា​ឥឡូវ​?» ខ្ញុំ​និយាយ​ពង្រឹង​ចិ​ត្ត​ខ្ញួន​ឯង​ ហើយ​ភ្លាម​នោះ​ខ្ញុំ​យល់ថា​រឿងរ៉ាវ​មួយ​នេះ​ខ្ញុំ​ត្រូវតែ​ប្រឈមមុខ​ប្រសើរ​ជាងគេ​ចចេញ​។

«នៅក្នុង​បារ​!»

ខ្ញុំ​ដើរទៅ​ដោយ​ងាក​មក​ផ្តាំ​ម្តាយ​ខ្ញុំ​៖

«ម៉ាក់​នាំ ​Hannah ​ឡើងលើ​មុន​ទៅ​! បន្តិចទៀត​ ខ្ញុំ​ឡើង​ទៅ​!»

ខ្ញុំ​ចាក​ចោល​ពន្លឺ​ភ្នែក​ក្រៀម​ស្រពោន​របស់​ម្តាយ​ខ្ញុំ​ដែល​តាម​សម្លឹង​ខ្ញុំ​ទាំង​តឹងចិត្ត ​រួចហើយ​ហើយ​ខ្ញុំ​ដើរតម្រង់ទៅ​បារ​ខាងក្រោយ​។ ពិត​ណាស់​ ចិត្ត​ខ្ញុំ​សៅហ្មង​និង​ហេងហាង​។

«ល្អ​ហើយ​រ៉ូ​ណាល់​! ទី​បំផុត​លោក​ឱ្យ​អំណោយ​នេះ​មក​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ទាល់តែបាន​! ប្រពន្ធ​លោក​មករ​កខ្ញុំ​ដល់ទី​នេះ​ គឺ​ដោយសារ​រឿង​ឱប​គ្នា​កាល​ពី​យប់មិញ​ហ្នឹងហើយ​!»

ជំទាវ​ថាវរី​ពាក់អាវ​ក្រ​ណាស់​ស្តើង​ទន់​ពណ៌​ផ្កាម៉ោងដប់​ វាល​ក​ និង​វាល​ដៃ​។ នាង​មិន​ពាក់​វ៉ែនតា​ខ្មៅ​ដ៏​ស៊ីវិល័យ​របស់​នាង​ទេ ​តែ​បាន​រុញ​វា​ផុត​ទៅ​ពីលើ​សក់​។ មនុស្ស​ប្រុស​ពីរបី​នា​ក់​អង្គុយ​រាយ​គ្នា​នៅ​តុ​ក្បែរ​ៗនោះ​ គ្រាន់តែ​មើល​ក៏​ដឹង​ថា​ជា​កង​អង្គរក្ស​ដែល​ពួក​អ្នកមាន​ស្រុកខ្មែរ​គេ​និយម​មាន​អមដំណើរ​ឆ្វេង​ស្តាំ​នោះ​ដែរ​។ ខ្ញុំ​មកដល់​ពីមុខ​នាង​ ហើយ​សម្លឹង​នាង​មួយ​ខ្វាច់​គឺ​រួចស្រេច​ពីលើ​ដល់​ក្រោម​។

ជំទាវ​តូច​ស្រស់​សោភា​ពិតជា​សមគ្នា​ណាស់​ជាមួយ​កូនប្រុស​នាយ​ឧត្តមសេនីយ៍​ ព្រោះ​ភាពជា​អ្នកមាន​ និង​ភាពជា​បុគ្គល​ពិសេស​របស់​នាង​ បាន​លេច​អណ្ដែត​មក​តាម​ចរិត​ឫកពារ​ដែល​សូម្បី​តែ​ស្រី​ដូចគ្នា​ក៏​ជៀស​ពី​ជាប់ចិត្ត​មើល​នាង​ពុំ​រួច​។

«អង្គុយ​មករា​ជិនី​!»

គេ​នៅ​សុ​ខៗ​កាត់​មក​ចួប​ខ្ញុំ​រឿង​មួយ​ ឯ​ស្គាល់​ឈ្មោះ​ខ្ញុំ​ច្បាស់​ដូច​ថ្ងៃជា​រឿង​បន្ថែម​មួយ​ផ្សេង​ទៀត​។

«ខ្ញុំ​មិន​គិតថា​យើង​ធ្លាប់ស្គាល់​គ្នា​ពីមុន​មក​ទេ​!….ខ្ញុំ​ទើបតែ​មក​ស្រុកខ្មែរ​…»

«តែ​ប្តី​ខ្ញុំ​ឡើងចុះ​ស្រុកបារាំង​ ដូច​ទៅ​ផ្សារ​ថ្មី​!»

នាង​និយាយ​កាត់​ខ្ញុំ​ ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ស្ងាត់​ដូច​គេ​ចុក​។ សម្ដី​នេះ​គឺ​មានន័យ​ទាំង​ប្រចែប្រចណ្ឌ​ទាំង​ប្រើ​អំណាច​បិទ​មាត់​ខ្ញុំ​មិន​ឱ្យ​តវ៉ា​។ តែ​ខ្ញុំ​ជម្នះ​និយាយ​ពន្យល់​ពី​ការពិត​៖

«ខ្ញុំ​មិនដែល​បាន​ចួប​គាត់​នៅ​បារាំង​សូម្បីតែ​ម្តង​!!!! វា​ជា​ការពិត​! ហើយ​….រ៉ូ​ណាល់​….»

«ហៅ​គាត់​បាន​ស្និទ្ធ​ល្អ​ណាស់​ហ្ន៎​!»

ត្រូវហើយ​ ខ្ញុំ​មិន​សម​មែន​ដែល​ហៅ​គេ​បែបនេះ​នៅមុខ​ភរិយា​គេ​។ ឈ្មោះ​គេ​គឺ​រ៉ូណាល់​មាន​មិត្ត​ជិតដិត​ទេ​ដែល​ដឹង​ថា​គេ​មានឈ្មោះ​ក្រៅ​ដូច​កីឡាករ​បាល់ទាត់​ពិភពលោក​។

«យើង​ស្គាល់​គា្ន​តាំងពី​មុន​នេះ៧​-៨ឆ្នាំ​! ខ្ញុំ​ធ្វើការ​នៅ​ក្រុមហ៊ុន​អ្នកបង​ណា​វី​!»

«ដឹង​រាជិនី​! ខ្ញុំ​ដឹងរឿង​នាង​ទាំងអស់​! រួម​ទាំងមូល​ហេតុ​ដែល​នាង​ចេញទៅ​បារាំង​!»

«តើ​អ្វីទៅ​ដែល​លោកជំទាវ​ចង់​ជជែក​នៅពេល​នេះ​?»

ព្រោះ​ខ្ញុំ​ធុញ ​ខ្ញុំ​ចង់​ចូល​ដល់​បញ្ហា​ឱ្យ​ឆាប់​ៗតែម្តង​។ សំខាន់​ថា​ទោះបី​ទឹកមុខ​ស្រី​តូច​នេះ​ញញឹម​ តែ​ខ្ញុំ​ចេះតែ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​នាង​កំពុង​ខឹង​ខ្ញុំ​ ឯភ្នែក​នាង​ទាំង​គូ​​គឺ​ពេញដោយ​ទុក្ខ​ព្រួយ​។

«នាង​កុំទៅ​បារាំង​វិញ​អី​!»

ខ្ញុំ​មិន​ឆ្លើយ​ តែ​បង្ហាញ​ទឹកមុខ​ពេញទំហឹង​ថា​ខ្ញុំ​ងឿងឆ្ងល់​នឹង​សំ​ណើ​ដ៏​ចម្លែក​នេះ​។ នារី​អ្នក​មាន​និយាយ​បន្ត​៖

«បង​រ៉ូ​ណា​ល់​ស្រលាញ់​នាង​! គេ​ចង់ឱ្យ​នាង​នៅជា​មួយ​គេ​ក្នុង​ជីវិត​ដែល​នៅសល់​!»

ខ្ញុំ​តឹងទ្រូង​នៅពេល​គេ​និយាយ​មក​ចំៗ​ពេក​ក៏​ងាក​មុខ​ចេញ​។ ជំទាវ​ថាវរី​និយាយ​មក​បន្ថែម​៖

«ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​អ្នក​ទាំងពីរ​បាន​ចួបគ្នា​ហើយ​ម្សិលមិញ​!»

«លោកជំទាវ​! ខ្ញុំ​នឹង​ចេញទៅ​បារាំង​វិញ​នៅ​អាទិត្យ​ក្រោយនេះ​ហើយ​! តាម​ថា​ខ្ញុំ​ចង់តែ​ទៅ​ស្អែកនេះ​តែម្តង​ ប៉ុន្តែ​កូន​ខ្ញុំ​នៅ​មាន​កន្លែង​ខ្លះទៀត​គេ​ចង់ទៅ​កម្សាន្ត​! ចំណែក​រឿង​ស្វាមី​លោក​ជំទាវ​គឺ​គ្មានអ្វី​ទាក់ទងគ្នា​ទេ​! ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ចួប​គាត់​ទៀត​ឡើយ​!»

«គាត់​លែង​ជា​ស្វាមី​ខ្ញុំ​ជាង​បី​ខែ​ហើយ​!»

ជំទាវ​ថាវរី​និ​យា​យតិ​ចៗ​ តែ​ខ្ញុំ​ភ្ញាក់ផ្អើល​ខ្លាំង​។ ខ្ញុំ​ខំ​ទប់អារម្មណ៍​និយាយ​ធ្វើមិនដឹង​៖

«ខ្ញុំ​អត់មាន​ភារកិច្ច​អ្វី​ត្រូវ​ដឹងពី​បញ្ហា​ក្នុងរង្វង់​គ្រួសារ​លោកជំទាវ​ទេ​!»

«ចុះ​នាង​មិន​គិតថា​ខ្លួន​នាង​ជាដើម​ហេតុ​ដែល​ខ្ញុំ​នឹងគេ​ត្រូវ​លែងលះ​គ្នា​ទេ​?»

ខ្ញុំ​ងាក​មុខ​សម្លឹង​នារី​អ្នកមាន​នោះ​ភា្លម​ជា​សញ្ញា​ថា​ខ្ញុំ​បដិសេធ​ការវាយតម្លៃ​ដោយ​អយុត្តិធម៌​នេះ​។ តែ​នាង​និយាយ​បន្ថែម​បាន​មុន​ខ្ញុំ​៖

«ខ្ញុំ​និយាយ​លេង​ទេ​ ភ័យ​ធ្វើ​អី​?»

«រឿង​បែបនេះ​មិន​សម​ថា​សម្រាប់​លេងសើច​ទេ​! វា​ស៊យ​ណាស់ ​ហើយ​បើ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​គេ​គិតថា​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ការលែងលះ​របស់​អ្នកណា​ម្នាក់​!»

ខ្ញុំ​មិន​ចង់និយាយ​វែងឆ្ងាយ​យ៉ាងនេះ​ទេ​ តែ​ខ្ញុំ​ចាំបាច់​ត្រូវតែ​ឱ្យ​ច្បាស់លាស់​ជាមួយ​ជំទាវ​តូច​នេះ​ដែរ​។ តែ​គេ​ស្រាប់តែ​ញញឹម​ស្ងួត​ និយាយ​មកវិញ​៖

«ខ្ញុំ​នឹងគេ​លែងលះ​ព្រោះ​មានរឿង​ស្រដៀងគ្នា​! ខ្ញុំ​ក៏​ត្រូវការ​វិល​ទៅ​រក​អ្នក​ដែល​ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​! ហើយ​គេ​ក៏​ត្រូវការ​វិល​ទៅ​រក​នាង​!»

ខ្ញុំ​សម្លឹង​ជំទាវ​ថាវរី​ ហើយ​ងាក​ទៅ​មើល​ពួក​អង្គរក្ស​ដែល​នៅ​មិន​ឆ្ងាយ​ពី​ពួក​យើង​ប៉ុន្មាន​។

«នាង​មិន​ខ្លាច​សម្តី​នេះ​ធ្វើ​ឱ្យ​​ឮ​ដល់​ត្រចៀក​ពួក​នោះ​ទេ​?»

ខ្ញុំ​កំពុង​សួរ​ខ្លួនឯង​ទាំង​ហួសចិត្ត​ ស្រាប់តែ​ជំទាវ​ពោល​មក​បន្ថែម​ភ្លាម​៖

«ខ្ញុំ​មកនេះ​ក្នុងនាម​ជា​មិត្ត​ម្នាក់​របស់​គាត់​ គឺ​មិត្ត​ដែល​ចង់ឱ្យ​គាត់​បាន​ចួប​សុខសប្បាយ​នឹង​មនុស្ស​ដែល​គាត់​ស្រលាញ់​!»

ខ្ញុំ​សម្លឹង​ជំទាវ​នោះ​ជាមួយនឹង​ក្តី​សង្ស័យ​លេចឡើង​ចំនួន​ពីរ​គឺថា​ទីមួយ​នារី​នេះ​កំពុង​លេង​ល្បិច​អ្វី​ម្យ៉ាង​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ប្រយ័ត្ន​ ចំណែក​ទីពីរ​គឺថា​នាង​អាច​នឹង​ត្រូវ​រ៉ូ​ណា​ល់​បង្ខំ​ឱ្យមក​និយាយ​រឿង​គ្មានទំនង​អស់នេះ​។

«រឿង​ខ្ញុំ​និង​គាត់​ កន្លងទៅ​៦​ឆ្នាំ​ហើយ​….វា​គ្មាន​អីទាំងអស់​នៅពេល​នេះ​! អតីត​​​កាល​គឺ​អតីតកាល​! ខ្ញុំ​មិន​ចង់ឱ្យ​វា​មក​ពាក់​ព័ន្ធ​អ្វី​នឹង​បច្ចុប្បន្ន​កាល​របស់​គ្រប់គ្នា​ទេ​»

ខ្ញុំ​និយាយ​ហើយ​បែរមុខ​ចេញ​មិន​ហ៊ាន​សម្លឹង​នារី​នោះ​ឡើយ​។

«តែបើ​នាង​នៅចាំ​រយៈពេល​ច្បាស់​….ចាំ​ថា៦ឆ្នាំ​….គឺ​នាង​នៅ​ស្រលាញ់​គេ​ ចាំបាច់​អី​ធ្វើ​ចរិត​មានះ ធ្វើជា​មនុស្ស​ឱ្យ​គេ​តាម​អង្វរ​ទៀត​?»

«ខ្ញុំ​អត់​ត្រូវការ​អ្នកណា​អង្វរ​ទេ​ ហើយ​វា​ក៏​គ្មាន​បានការ​អ្វី​សម្រាប់​ខ្ញុំ​ដែរ​! ខ្ញុំ​ត្រូវការ​តែ​សេចក្តី​សុខ​សម្រាប់​ខ្ញុំ​នឹង​កូន​!»

«តែ​នាង​គ្មាន​សិទ្ធិ​ក្នុង​ការ​បំបែក​កូនស្រី​នាង​ពី​ឪពុក​របស់​គេ​រឹតតែ​គ្មាន​សិទ្ធិ​ក្នុង​ការបោះបង់​ចោល​ភាពជា​អភិជន​របស់​ក្មេងស្រី​នោះ​ទៅទៀត​រាជិនី​!»

ឱ្យ​តែ​គេ​និយាយ​ពី​សម្ភារៈ​នឹង​ភាព​មា​ន​បាន​ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ឈឺចាប់​។ ក៏​ព្រោះ​អា​រឿង​វណ្ណៈ​ទ្រព្យធន​អស់នេះ​ដែរ​ដែល​ជីវិត​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ឆាចោល​។ ខ្ញុំ​ប្រកែក​ប្រណាំង​ជាមួយ​នារី​អ្នកមាន​នេះ​ដោយ​ទស្សនៈ​ទោះ​មិន​ដំឡើង​សំឡេង​ក៏ដោយ​៖

«អត់ទេ​! ខ្ញុំ​មាន​សិទ្ធិ​ពេញលេញ​! ព្រោះ​ខ្ញុំ​ជា​អ្នកបង្កើត​គេ​មក​! ខ្ញុំ​ចិញ្ចឹម​គេ​ឱ្យ​ធំ​មក​តែ​ម្នាក់​ឯង​! ជីវិត​ខ្ញុំ​គឺ​លះបង់​ដើម្បី​គេ​! ដូច្នេះ​គ្មាន​អ្នកណា​មាន​សិទ្ធិ​មក​និយាយ​រឿង​ Hannah​ ជាមួយ​ខ្ញុំ​ទេ​!»

ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ចរិត​រឹងរូស​របស់ខ្ញុំ​ ប្រហែលជា​មាន​តែ​រ៉ូ​ណា​ល់​ទេ​ដែល​ទទួលយក​បាន​។ សូម្បីតែ​ជំទាវ​នេះ​ក៏​បើក​ភ្នែក​ធំៗ​នឹង​សម្តី​ច្រងេងច្រងាង​របស់ខ្ញុំ​ដែរ​ តែ​ចរិត​ខ្ញុំ​គឺជា​អ្នកស្រុក​ក្រៅ​គួបផ្សំ​នឹង​ជីវិត​សោះកក្រោះ​ច្រើន​ឆ្នាំ​មកនេះ ​ខ្ញុំ​យល់ថា​ខ្ញុំ​ជា​ម្តាយ​ម្នាក់​ដែល​មិន​ខ្លាច​ មិនចាញ់​សម្លុត​អ្នកណា​ទាំងអស់​។ ខ្ញុំ​និយាយ​បន្ថែម​ភ្លាម​៖

«ហើយ​កូន​ខ្ញុំ​មិនបាន​ធំឡើង​ជាមួយ​សម្ភារៈនិយម​ជាគោល​ទេ​! គេ​អត់​ត្រូវការ​អ្វី​ក្រៅពី​ការ​រស់​នៅ​ស្ងប់ស្ងាត់​នោះ​ឡើយ​!»

ជំទាវ​ទម្លាក់​ទឹកមុខ​នឹង​សម្តី​ខ្ញុំ​។ ចង់​មិន​ចង់​ នាង​អាច​កាត់យល់​ថា​ខ្ញុំ​មាន​ចេតនា​ជាន់ពន្លិច​តម្លៃ​នៃ​ភាពជា​អភិជន​របស់​ពួកគេ​។ ពិតមែនហើយ​ នាង​និយាយ​មកវិញ​ដោយ​ពន្លឺ​ភ្នែក​សោក​ស្តាយ​៖

«ខ្ញុំ​គិត​មិន​យល់ថា​ហេតុ​អ្វី​រ៉ូ​ណា​ល់​ស្រលាញ់​នាង​ទេ ​រាជិនី​!»

«វា​ជា​អតីតកាល​ទេ​លោកជំទាវ​! ខ្ញុំ​សូម​បញ្ជាក់​ជា​លើក​ទីពីរ​!»

«នាង​មានះ ​ហើយ​កុហក​ខ្លួនឯង​ នាង​ដឹង​ហើយ​ថា​មិនមែន​អ៊ីចឹង​ទេ​! ៦ឆ្នាំ​មកនេះ​ចិត្ត​គេ​នៅតែ​មាន​នាង​! គេ​ចេញទៅ​បា​រំាង​ជា​ញឹកញាប់​ ព្រោះតែ​នាង​និង​កូនស្រី​គេ​! នេះ​ហើយ​ចរិត​មនុស្ស​ស្រី​ដែល​បាន​ចួប​មនុស្ស​គេ​ស្មោះ​ នាង​ក៏​ធ្វើបាប​គេ​!»

«គេ​មាន​ប្រពន្ធ​មានកូន​! គេ​មានចិត្ត​ស្មោះ​ពីណា​មក​?»

ខ្ញុំ​និយាយ​ទាំង​ចិត្ត​មិន​ចង់​ តែ​ខ្ញុំ​មិន​សុខ​ចិត្ត​ដែលគេ​កាន់ជើង​មនុស្ស​ប្រុស​ ហើយ​មក​ថាឱ្យ​ខ្ញុំ​។

«តែ​គេ​ត្រូវ​ស្ថានភាព​បង្ខំ​! នាង​ទៅ​ចោល​គេ​! ហើយ​ម្តាយ​គេ​ត្រូវការ​បែបនេះ​!»

«ចុះ​ម៉េច​ក៏​លោកជំទាវ​មិន​គិតថា​ខ្ញុំ​ក៏​ត្រូវ​ស្ថានភាព​បង្ខំ​? គ្រួសារ​គេ​មិន​អាច​ទទួលយក​ខ្ញុំ​!? បង​ស្រី​គេ​និយាយ​មើលងាយ​ខ្ញុំ​! ហើយ​ខ្ញុំ​រើស​យក​ជម្រើស​នេះ​ដើម្បី​ល្អ​ទាំងអស់គ្នា ​ហេតុ​​អី​ថា​ខ្ញុំ​ធ្វើបាប​គេ​?»

«ព្រោះ​ពេលនេះ​ អ្វី​ៗផ្ទុយគ្នា​! គេ​គ្មាន​ប្រពន្ធ​ ម្តាយ​គេ​ក៏​លែង​នៅ​ គេ​ត្រូវការ​នេះ​តែ​នាង​នៅ​មានះ​!»

ខ្ញុំ​ទើបតែ​ដឹង​ក្នុង​ពេលនោះ​ថា​ម្តាយ​រ៉ូ​ណា​ល់​អនិច្ចកម្ម​ពីរ​ឆ្នាំ​មក​ហើយ​បន្ទាប់​ពី​កូនប្រុស​គាត់​បាន​រៀបការ​ភរិយា​ដែល​គាត់​បាន​ពេញចិត្ត​តាមបំណង​គាត់​រួចមក​។ ខ្ញុំ​នៅ​ស្ងៀម​ គិតដល់​រឿង​ជាច្រើន​ ស្រាប់តែ​ជំទាវ​ថាវរី​និយាយ​មក​បន្ថែម​៖

«មិនមែន​តែ​នាង ឬ​​គាត់​ទេ ​ខ្ញុំ​ក៏​ជា​អ្នករងគ្រោះ​ម្នាក់​ដោយសារ​រឿង​ចាស់​ៗដែរ​! ខ្ញុំ​សំណាង​ដែល​រៀបការ​ជាមួយ​គាត់​! បើកុំតែ​គាត់​ក៏​ជា​អ្នកមាន​វិបត្តិ​ដូចគ្នា​ ម្ល៉េះសម​ពេលនេះ​គ្មាន​អ្នក​យល់ចិត្ត​ខ្ញុំ​ ហើយ​ព្រមឱ្យ​ខ្ញុំ​ចាកចេញ​ពី​រឿង​ជីវិត​ទុក្ខសោក​នេះ​ហើយ​កសាង​ជីវិត​ថ្មី​មួយទៀត​ទេ​! រ៉ូ​ណា​ល់​ព្រម​លែងលះ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ ដែល​អាច​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​វិល​ទៅ​ចួប​មនុស្ស​ដែល​ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​វិញ​បាន​ បាន​ជា​ពេលនេះ​ខ្ញុំ​ចង់​ធ្វើអ្វី​មួយ​ដើម្បី​គាត់​ ហើយ​សុខចិត្ត​មករ​កនាង​! បើ​នាងស​ម្រេច​ចិត្ត​ចេញពី​គាត់​ព្រោះ​អស់​ស្រលាញ់​គាត់​ នាង​បន្ត​ទៀត​ចុះ ​ប៉ុន្តែ​បើ​នាង​ធ្វើ​នេះ​ព្រោះ​ខ្លាច​គាត់​មាន​បញ្ហា​ក្នុង​រង្វង់​គ្រួសារ​ ខ្ញុំ​ចង់​ប្រាប់​ថា​ពេល​នេះ​អ្វី​ៗ​ចប់​ហើយ​ គ្មាន​អ្នកណា​បំបែកបំបាក់​ពួក​នេះ​ទៀត​ទេ​! នាង​ត្រូវ​ទុក​ពេល​ឱ្យ​គាត់​ និង​ទុក​ពេល​ឱ្យ​ខ្លួនឯង​វិញ​!»

ខ្ញុំ​ដើរចេញ​ពី​ចំណោម​មនុស្ស​កាន់​សួនច្បារ​ ព្រោះ​មិន​ចង់​ស្តាប់​ឮ​រឿង​ស្មុគស្មាញ​ច្របូក​ច្របល់​អស់នេះ​។ ចិត្ត​គឺ​ទន់ខ្សោយ​ស្រាប់​ បើ​ស្តាប់​ទៀត ​ខ្ញុំ​មិនដឹងជា​គិត​យ៉ាង​ណា​ ហើយ​ធ្វើ​យ៉ាងណា​ទេ​។ ស្រាប់តែ​ជំទាវ​ថាវរី​ ឈាន​មក​តាម​ពីក្រោយ​ខ្ញុំ​។

«រាជិនី​!»

«ចាស៎​?» ខ្ញុំ​និយាយ​ទាំង​ភ្ញាក់​ភ័យ​ ព្រោះ​មិន​ស្មានថា​នាង​ដើរមក​តាម​ហើយ​ហៅ​ខ្ញុំ​។ ជំទាវ​នោះ​លូកដៃ​មកកាន់​ខ្ញុំ​ហើយ​ព្យាយាម​ពន្យល់​ដោយ​ទឹកមុខ​ក្រៀម​។

«ភ្នែក​នាង​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា​នាង​នៅតែ​ស្រលាញ់​គេ​! តែ​នាង​ខ្លាច​នាំទុក្ខ​ដល់​គេ​ខ្លាច​នាំទុក្ខ​ដល់​Hannah​?»

ខ្ញុំ​ប្រឹង​បន្លប់​៖

«អត់ទេ​! អ្វី​ៗហួស​អស់ហើយ​!»

«មិនទាន់​ហួស​ទេ​រាជិនី​! មិនទាន់​ហួសពេល​ទេ​! តែបើ​នាង​នៅតែ​អូស​បន្លាយ​មិនព្រម​ស្រោចស្រង់​វា ​វា​នឹង​ហួសពេល​!»

ខ្ញុំ​ជ្រួញ​ចិញ្ចើម​នៅពេល​យើង​នៅ​ជិត​គ្នា​សែន​ជិត​។ ជំទាវ​នោះ​និ​យាយ​ខ្សឹប​ៗមក​បន្ថែម​៖

«គេ​ទៅ​បា​រំាំង​លើក​ចុងក្រោយ​ក៏​ត្រូវ​គ្រោះថ្នាក់​! គេ​មិនព្រម​វះកាត់​ទេ​! គេ​អាច​នឹង​មាន​យក​ប្រពន្ធ​មិនបាន​រហូត​ ហើយ​លទ្ធភាព​ដែល​អាច​ថា​រ៉ូ​ណា​ល់​មានកូន​ទៀត​គឺ​សូន្យ​ហើយ​! នាង​ដាច់​ចិត្ត​ពង្រាត់​គេ​ពី ​Hannah​ ដែរ​?»

ខ្ញុំ​ចងចិញ្ចើម​ព្រោះ​ហួសនិស្ស័យ​នឹង​ជឿ​ ខ្ញុំ​សួរ​ទាំង​តក់ស្លុត​៖

«គេ​កើត​អី​?»

ជំទាវ​មិន​ឆ្លើយ​បែរជា​និយាយ​អង្វរ​ខ្ញុំ​៖

«នាង​ព្រម​ទទួល​គេ​ទៅ​! ក្រែងលោ​នាង​ជា​គ្រឿង​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឱ្យ​គេ​ព្រម​ទទួលការ​វះកាត់​! គេ​មិន​អាច​មាន​ប្រពន្ធ​ទៀត​ជាយូរមកហើយ​! ដូច្នេះហើយ​បាន​ជា​ខ្ញុំ​យល់ព្រម​ប្រគល់​កូន​ខ្ញុំ​ឱ្យ​ទៅ​នៅជា​មួយ​ប៉ា​គេ​! នាង​ជា​មនុស្ស​ដែលគេ​ស្រលាញ់​ នាង​ត្រូវ​ស្រលាញ់​គេ​និង​កូនប្រុស​គេ​ឱ្យ​ច្រើន​ណ៎ា​! នាង​ត្រូវជា​អ្នកស្រោចស្រង់​ជីវិត​ចុងក្រោយ​របស់​គេ​!»

នាង​សម្លឹង​មុខ​ខ្ញុំ​បន្តិច​ហើយ​បែរក្រោយ​ចាកចេញ​ ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​នៅ​ឆ្លេឆ្លា​។ ខ្ញុំ​គ្មាន​ពេល​គិត​ទេ ​ខ្ញុំ​ស្រែក​សួរ​ពីក្រោយខ្នង​នារី​នោះ​៖

«គេ​គ្រោះថ្នាក់​មាន​ពាក់​ព័ន្ធ​នឹង​ខ្ញុំ​ទេ​? ហេតុអ្វី​ខ្ញុំ​មិនដឹង​?»

«គេ​មិន​ចង់ឱ្យ​នាង​ដឹង​! ត្រូវហើយ! ​គេ​គ្រោះថ្នាក់​ពេល​ទៅ​បា​រំាង​គឺ​គេ​ទៅ​រក​នាង​ ហើយ​គេ​ទៅ​លេង​ជាមួយ​កូនស្រី​គេ​ ដែល​នាង​មិន​ចង់ឱ្យ​គេ​ចួបគ្នា​ ទទួលស្គាល់​គ្នា​នោះ​!»

ហួសចិត្ត​មែន​!

៦ឆ្នាំ​មកនេះ ​ខ្ញុំ​តែងតែ​សរសើរ​សំណាង​ខ្លួនឯង​ដែល​អាច​ស្វែងរក​ភាព​ស្ងប់ស្ងាត់​មួយ​បាន​ ខ្ញុំ​មិនដែល​ស្មាន​ដល់​ថា​ ភាព​ស្ងប់​សុខ​ទាំងអស់​ហ្នឹង​មាន​ចំណែក​របស់​គេ​នោះ​ទេ​? អ៊ីចឹង​សោះ​បាន​ជា​ បង ​Roda​ ស្រាប់​តែ​ក្រោយ​ៗមកនេះ​កើត​ស្រ​ពោន​ប្លែក​ៗ? គ្រប់គ្នា​ដឹង​រឿ​ងរ៉ូ​ណា​ល់​ទាំង​អស់​លើកលែងតែ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​ចេញ​?

ចួបគ្នាភាគបន្ទាប់នៅថ្ងៃស្អែក …

«រៀបការ​ជាមួយ​ខ្ទើយ​ម្នាក់​គ្រាន់តែ​ដើម្បី​រក​ប៉ា​ឱ្យ​កូន​ក្នុង​ពោះ​! ចុះ​ម៉េចក៏មិន​ព្រមឱ្យ​គេ​ទទួល​ស្គាល់​ប៉ា​បង្កើត​របស់​គេ​វិញ​?»

គេ​សួរ​ចំៗ​ណាស់​ ឯ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​រឹតតែ​ច្រាស​ច្រាល​។ ខ្ញុំ​រលាស់​ដៃ​ចេញ​ម្តង​ទៀត​ ហើយ​របូត​ពី​ប្រអប់ដៃ​គេ​បាន​ស្រួល​ ប្រហែល​មក​ពី​អារម្មណ៍​គេ​បែកខ្ញែក​ដែរ​ហើយ​។ ខ្ញុំ​បែរខ្នង​និយាយ​បន្លប់​៖

«ខ្ញុំ​អត់​ដឹង​! ខ្ញុំ​អត់​ដឹងរឿង​ឆ្កួត​យក៍​អស់នេះ​ទេ​!»

ស្នូរ​ជើង​គេ​ដើរ​មក​ធ្ងន់​ៗ ជា​សញ្ញា​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ចិត្ត​គេ​ក៏​កំពុង​ខឹង​។ ខ្ញុំ​ភ័យ​ លើកដៃ​មក​ក្រពាត់​បន្លប់​ មាត់​ចចេស​និយាយ​៖

«បើ​លោក​គិត​ខ្ញុំ​…..ឈប់​រវល់​ជាមួយ​ពីរ​នាក់​ម៉ែកូន​ខ្ញុំ​ទៅ​! អា​នេះ​បើ​លោក​ពិតជា​នៅ​យោគ​យល់​ដល់​រឿង​ពីមុន​!»

ខ្ញុំ​និយាយញាប់​ស្មេ​ហាក់​ចង់​ឱ្យ​អ្វី​ៗចប់​ៗឱ្យ​ឆាប់​ៗ​នឹង​អាល​អស់​ភារកិច្ច​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ​ហើយ​ខ្ញុំ​បែរ​ក្រោយ​ក្រាក​មកទល់​មុខនឹង​គេ​។ ទឹកមុខ​គេ​ក្រហម​ជាង​ពន្លឺ​ថ្ងៃ​អស្ដង្គត​លើ​កោះ​នេះ​ទៅទៀត​។ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​គេ​ខឹង​នឹង​ភាព​មានះ​​រឹងរូស​របស់ខ្ញុំ​ គឺ​​កាលពីមុន​គេ​ខ្លួនឯង​ ដែល​សារភាព​ថា​គេ​ស្រលាញ់​ខ្ញុំ​ជាង​ស្រី​ផ្សេង​ៗ ព្រោះតែ​បុគ្គលិក​លក្ខណៈ​នេះ​ ឥឡូវ​​គេ​មាន​តែ​ទ្រាំ​លេប​វា​ទៅ​។ ខ្ញុំ​និយាយ​បន្ថែម​ច្បាស់​ៗ៖

«រឿង​នោះ​ចប់ហើយ​! គឺ​រឿង​របស់​យើង​ចប់ហើយ​! លោក​ស្តាប់​ឱ្យ​ច្បាស់​ទៅ​ រ៉ូ​ណាល់​! គឺ​ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​សម្រេច​ចិត្ត​ឡើង​ទូក​មក​ចោល​លោក​! ទោះ​មេឃ​រលំ​ភ្នំ​រលាយ​ក៏​យើង​មិន​អាច​ចួបគ្នា​បាន​ដែរ​! លោក​ឈប់​ត្រឹមនេះ​ទៅ​! ខ្ញុំ​អង្វរ​!»

ខ្ញុំ​រំជួលចិត្ត​ហើយ​ចាប់ផ្តើម​យំ​។ គេ​វិញ​ខាំ​មា​ត់​តិច​ៗ សម្លឹង​ខ្ញុំ​ពេញ​រង្វង់​មុខ​។ គេ​មិន​និយាយ​ទេ​លំដាប់ពីនោះ​។ តែ​ក្នុង​វិនាទី​ដែល​ខ្ញុំ​សែន​ឈឺចាប់​ព្រោះ​ត្រូវ​គេ​បង្ខំ​ឱ្យរំឭក​អតីតកាល​ទាំងអស់​ឡើង​មកវិញ​ គេ​ស្រាប់តែ​លោ​មក​ឱប​ខ្ញុំ​ ហើយ​ជម្នះ​ឱប​ទាល់​តែ​បាន​ព្រោះ​កម្លាំង​​ខ្ញុំ​មិន​ អាច​ប្រឆាំង​នឹង​រង្វង់​ដៃគេ​បាន​យូរ​ទេ​។ ខ្ញុំ​មិន​អាច​រើ​ តែ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​មិនព្រម​ឱ្យ​គេ​ធ្វើ​មក​លើ​ខ្ញុំ​បែបនេះ​ជា​លើក​ទីពីរ​បាន​ដាច់ខាត ​នេះ​ជា​ការ​តាំងចិត្ត​របស់ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​នៅតែ​បម្រះ​….គេ​និយាយ​ឌឺដង​៖

«យប់មិញ​អ្នកណា​ហៅ​ខ្ញុំ​ថា​បង​! ពីរោះ​ដល់ហើយ​! ហៅ​ទៀត​មើល៍​!»

​​ក្លិន​ទឹកអប់​របស់​គេ​បាន​ចម្លង​មក​ឱ្យ​ខ្ញុំ​នូវ​ភាព​ស្និទ្ធ​ស្នាល​ដែល​ជា​រឿយ​ៗខ្ញុំ​នឹករឭក​តែ​ម្នាក់​ឯង​ម្តង​សើច​ម្តង​ទឹក​ភ្នែក​។ វា​ជា​ស្នេហា​ដ៏​ស្មោះ​បរិសុទ្ធ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ប្រគល់​ឱ្យ​គេ​នៅមុន​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ចាកចេញ​ពី​គេ​។ ពេលវេលា​កន្លងមក​យូរ​ហើយ​ ចុះ​ហេតុអ្វី​ខ្ញុំ​នៅតែ​មិន​ប្តូរ​ចរិត​ដ៏​ទន់ជ្រាយ​នេះ​? ហេតុអ្វី​ចិត្ត​ខ្ញុំ​នៅតែ​មាន​គេ​? ខ្ញុំ​ខឹង​ខ្លួនឯង​ហើយ​ស្រោច​កំហឹង​នេះ​ទៅ​ក្នុង​ពាក្យ​សម្ដី​៖

«ឆាប់​លែង​ខ្ញុំ​! ឈប់​ធ្វើ​របៀប​នេះ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ណា៎​! ខ្ញុំ​ស្អប់​ណាស់​!»

គេ​មិន​មាត់​តែ​រក​តែ​លោ​មក​ថើប​ខ្ញុំ​។ ​​ដៃ​ខ្ញុំ​រើ​ផង​ច្រាន​ផង​ប៉ះ​ទូរសព្ទ​គេ​របូត​ពី​ហោប៉ៅ​ធ្លាក់​ប្រាវ​ទៅលើ​ក្តារ​គេ​ក៏​នៅតែ​មិន​រវល់​លែង​ដៃ​ពី​ខ្ញុំ​ទៀត​ ប៉ុន្តែ​ទូរសព្ទ​នោះ​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​នឹកឃើញ​សភាព​ដែលគេ​កំពុង​និយាយ​ជាមួយ​ប្រពន្ធ​គេ​កាលពីយប់មិញ​។ ខ្ញុំ​បាន​លេស​ថ្មី​និយាយ​បន្ថែម​៖

«លោក​មាន​ប្រពន្ធ​ហើយ​! ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ប្តី​ហើយ​ លោក​ឈប់​ធ្វើ​ដូច​ពួកស្ទាវ​ទៅ​!»

គេ​ងើបមុខ​ចេញ​ ហើយ​បន្ធូរដៃ​វិញ​ តែ​មិនព្រម​លែង​ខ្ញុំ​ទាំងស្រុង​ទេ​។ គេ​និយាយ​ដោយមាន​អំនួត​៖

«បើ​ខ្លាំង​ ការ​ជាមួយ​មនុស្ស​ប្រុស​មិន​ការ​? ម៉េចទៅ​យក​ខ្ទើយ​ទៅវិញ​? ចង់បាន​សញ្ជាតិ​?ចង់បាន​​ឪ​ឱ្យ​កូនស្រី​? ឬ​​មួយ​មិន​ដាច់ចិត្ត​ពី​សង្សារ​ចាស់​?»

«ម្តង​ជា​ពីរ​ដង​ថា​គេ​ខ្ទើយ​! ស្អប់​គេ​រឿង​អី​? មក​ពី​លោក​ខ្លួនឯង​មិន​ចេះ​រក្សា​សង្សារ​ លោក​គ្មាន​សមត្ថភាព​ បាន​ជា​ស្រី​រត់ចោល​! មិន​ចេះដឹង​ខ្លួន​ដើររក​រឿង​គេ​ ថា​គេ​ខ្ទើយ​! លោក​អាង​អី​?»

គឺ​គេ​ឌឺ​ខ្ញុំ​មុន​ ខ្ញុំ​ក៏​គ្មាន​រឿង​អី​ត្រូវ​អន់​ដែរ​។ គេ​នៅ​ស្ងៀម​ក្របួចមាត់​រង់ចាំ​ខ្ញុំ​ឆេវឆាវ​ស្រាប់​ហើយ​ ដូច្នេះ​ឆេវឆាវ​ឱ្យ​គេ​មើល​មួយ​ទំហឹង​តែម្តង​ទៅ​ឱ្យ​ចប់​ៗ៖

«មនុស្ស​អាង​លុយ​អាង​អំណាច​ មួយជាតិ​នេះ​ខ្ញុំ​ស្គាល់​ម្តង​បាន​ហើយ​! វា​គ្រប់គ្រាន់​ហើយ​! វា​ស៊យ​ស្ទើរ​មួយ​ជីវិត​ហើយ​!»

ខ្ញុំ​បម្រះ​ហើយ​ច្រាន​គេ​ចេញ​ឃ្លាត​បាន​មួយ​ជំ​ហ៊ាន​ តែ​គេ​ស្រវា​ឱប​ខ្ញុំ​មកវិញ​ ហើយ​ខាំមាត់​និយាយ​ក្បែរ​ត្រចៀក​ខ្ញុំ​៖

«មានអី​! បើ​បំណាច់​អាង​លុយ​អាង​អំណាច​ ប្តឹង​យក​សិទ្ធិ​ចិញ្ចឹម​កូន​ឱ្យ​ឈ្នះ​ដៃ​ម្តង​ទៅ​មើល៍​!»

ខ្ញុំ​មិន​ខ្លាច​គេ​ទេ​ ពិតជា​មិន​ខ្លាច​គេ​មែន​ ប៉ុន្តែ​គេ​និយាយ​ដល់​ឃ្លា​នេះ ​ខ្ញុំ​ស្ពឹក​ចុងដៃ​ជើង​។ ខ្ញុំ​ងើប​មុខ​បែរ​ក្រោយ​សម្លឹងមុខ​គេ​​។ ខ្ញុំ​ទីទើរ​ពាក់កណ្តាល​ចង់​អង្វរ​គេ ​ហើយ​ពាក់​កណ្តាល​ចង់​តតាំង​ អ៊ីចឹង​ហើយ​និយាយ​អ្វី​មិន​ទាន់​ចេញ​ទេ​។ មុខ​គេ​ស្មើ​សម្លឹង​ខ្ញុំ​ តែ​ភ្នែក​គេ​ទាំង​គូ​គឺ​ឌឺ​ខ្ញុំ​។ មិន​ដឹង​មក​ពី​អ្វី​បាន​ជា​ខ្ញុំ​ចាញ់ច្រាប​អាកប្ប​កិរិយា​នេះ​? ប្រហែលជា​មក​ពី​ Hannah​ ក៏​ជា​ឈាម​គេ​ពាក់​កណ្តាល​បាន​ជា​ខ្ញុំ​ភិតភ័យ ​និង​បាត់​ទំនុកចិត្ត​។ ខ្ញុំ​រលីងរលោង​សំឡេង​​ក៏​រអាក់រអួល​ ទោះ​ជា​ខំ​ប្រឹង​បន្លប់​គេ​ក៏ដោយ​៖

«លោក​ដឹង​ហើយ​! ខ្ញុំ​សល់​តែ​គេ​ទេ​ រ៉ូ​ណាល់​!»

គេ​ដៀង​ភ្នែក​សម្លឹង​ទឹកភ្នែក​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ស្រែក​យំ​យក​តែម្តង​៖

«ហេតុអ្វី​?? ហេតុ​អី​! តែ​ប៉ុណ្ណឹង​ក៏​លោក​មិនព្រម​ឱ្យ​ខ្ញុំ​សុខ​!? អ្ហះ​?»

ខ្ញុំ​យំ​រ៉ាវ​ គឺ​ខ្ញុំ​យំ​ពេញ​ទំហឹង​ ព្រោះ​តូចចិត្ត​អាណិត​ជីវិត​ខ្លួនឯង​និង​អាណិត​ភាព​ទន់ខ្សោយ​ដែល​ខ្ញុំ​នៅតែ​មាន​គេ​ក្នុង​បេះដូង​។

«ព្រោះ​បង​ត្រូវការ​ឱ្យ​អូន​ រស់នៅ​សប្បាយចិត្ត​ជាង​នេះ​!»

គេ​និ​យា​យ​មួយៗ​ហើយ​ច្បាស់​ៗ។ សម្តី​គេ​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​បញ្ឈប់​សំឡេង​យំ ​តែ​ទឹកភ្នែក​ស្រក់​មក​ពីណា​មិនដឹង​ ស្រក់​ឡើង​ងងឹតមុខ​ ស្រក់​ឡើង​លេច​អស់​បេះដូង​ស្ទើរ​គ្មាន​កន្លែង​ដកដង្ហើម​។

«ធ្វើបាប​ខ្លួនឯង​ ក៏​ធ្វើបាប​មនុស្ស​ដែល​ខ្លួន​ស្រលាញ់​ ដើម្បីអ្វី​ទៅ​រាជិនី​?»

ខ្ញុំ​យំ​និយាយ​មិន​ចេញ​ តែ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ចង់​ប្រកែក​ណាស់​ចង់​ប្រាប់​គេ​ថា​ ខ្ញុំ​មិនបាន​ស្រលាញ់​គេ​ទេ​។ ខ្ញុំ​យំ​យូរណាស់​ យំ​រហូតដល់​ហត់​ទន់​ខ្លួន​អស់​អស់​ជាតិទឹក​ក្នុង​ឈាម ​និង​អស់កម្លាំង​ប្រឈម​នឹង​បញ្ញា​។ ខ្ញុំ​នៅតែ​ជា​ខ្ញុំ​ ពេល​ខ្ញុំ​ទប់ចិត្ត​បាន​មកវិញ​បន្តិច​វិញ​គឺ​​ខ្ញុំ​នៅ​ឱប​គេ​ជាប់​ទ្រូង​ដូច​កាល​ពី​៦​ឆ្នាំ​មុន​ដែល​ចេញពី​កោះកុង​ឆ្ពោះ​ទៅ​កំពង់សោម​ ហើយ​ឡើង​កាណូត​ទៅ​កោះ​សង្សារ​ទាំង​កណ្តាល​យប់​ជាមួយ​គេ​។ ខ្ញុំ​អើយ​ខ្ញុំ​។ ម្រាមដៃ​ក្នុង​ប្រអប់ដៃ​គេ​ក្បាល​កើយ​ទ្រូង​គេ​ ហើយ​ស្តាប់​ដង្ហើម​គ្នា​ទៅវិញទៅមក​ តើ​ខ្ញុំ​មាន​សល់​អី​ជា​លេស​ដែល​ថា​មិន​ស្រលាញ់​គេ​?។

«បង​រក​អូន​ឃើញ​ គឺ​នៅ​ចំ​ថ្ងៃ​អូន​រៀបការ​ទៅ​ហើយ​! បង​ឈរ​មើល​អូន​ពីក្រៅ​រោងការ​ ហើយ​បង​សង្ឃឹមថា​អូន​នឹង​បាន​សប្បាយចិត្ត ​ព្រោះ​បង​មិន​អាច​ឱ្យ​អូន​នូវ​កិត្តិយស​មួយ​នោះ​ ក្នុង​កាលៈទេសៈ​នោះ​! បង​ឈឺចាប់​ព្រោះ​ស្រី​ដែល​បង​បាន​ស្រលាញ់​មិនព្រម​យល់ចិត្ត​ ហើយ​មិន​ព្រម​តស៊ូ​ជាមួយគ្នា​ តែ​បែរជា​បោះ​បង់​ចោល​បង​ឱ្យ​នូវ​តស៊ូ​ម្នាក់ឯង​! ៦ឆ្នាំ​ហើយ​ ទើប​បង​ដឹង​ថា​អ្នក​ដែល​ការ​ជាមួយ​អូន​គឺ​ខ្ទើយ​ម្នាក់​! គេ​នោះ​មិន​ដែល​ស្រលាញ់​មនុស្ស​ស្រី​ គេ​មានរឿង​អី​អាច​មាន​កូន​ជាមួយ​រាជិនី​របស់​បង​បាន​? Hannah ​ជា​កូន​របស់​បង​ ជា​កូន​ដែល​អូន​ប្រើ​គ្រប់​វិធី​លះបង់​គ្រប់​យ៉ាង​រក្សា​ទុក​ ព្រោះ​ចង់​ចងចាំ​បង​!???? ស្រី​ល្ងង់​! »

ខ្ញុំ​នៅ​ងីងើ​ម្នាក់ឯង​ក្បែរ​ទ្រូង​គេ​ ព្រោះ​គិត​មិន​យល់ថា​តើ​គេ​មានអំណាច​អី​អាច​ដឹងរឿង​អស់នេះ​បាន ឬ​​មួយ​បងជីទួតមួយ​ខ្ញុំ​ពិតជា​ក្បត់​សន្យា ​ហើយ​និយាយ​រឿង​អស់នេះ​ប្រាប់​គេ​? ដៃ​គេ​ឱប​ខ្ញុំ​ណែន​ ខ្ញុំ​ក៏​គ្មាន​កម្លាំង​ចិត្ត​ឯណា​នឹង​ចេញ​ពី​ភាព​កក់ក្តៅ​នេះ​ដែរ​។ ទោះ​សម្បជញ្ញៈ​ខ្ញុំ​បដិសេធ​មិន​ទទួលយក​គេ​ តែ​បេះដូង​ខ្ញុំ​ពិតជា​មិន​ចង់​របេះ​ចេញពី​បុរស​ក្លិន​ទឹកអប់​មួយ​នេះ​ឡើយ​។ យើង​ឱប​គ្នា​និ​យាយ​រង៉ូវ​ៗ៖

«លោក​ដឹង​ដោយ​របៀបណា​?»

«លើ​លោក​នេះ​គ្មានអ្វី​ជា​អាថ៌កំបាំង​ទេ​ស្រី​ល្ងង់​!»

«លោក​ប្រើ​លុយ​របស់​លោក​ទិញ​ទឹកចិត្ត​គាត់​!»

«មិនមែន​!»

«លោក​មិន​សារភាព​ តែ​ខ្ញុំ​ក៏​នៅតែ​ដឹង​ ផែនដី​នេះ​មាន​អ្វី​ជា​អាថ៌កំបាំង​ទៅ​?»

«ខុស​!»

«មិន​ដែល​ទទេ​ៗគាត់​មក​ប្រាប់​លោក​! គាត់​សន្យា​នឹង​ខ្ញុំ​ហើយ​!»

«មក​ពី​បង​ដាល់​វា​!»

ខ្ញុំ​ជ្រួញ​ចិញ្ចើម ​តែ​ក៏​គ្មានកម្លាំង​កំហែង​ងើបមុខ​សម្លឹង​គេ​ដែរ​ ព្រោះ​ក្បាល​ឈឺ​ខ្ទោក​ៗ​ដោយ​សារ​តែ​យំ​ច្រើនពេក​។

«ហេតុអ្វី​វាយ​គាត់​? គាត់​មក​ស្រុកខ្មែរ​ពីអង្កាល់​?»

«វា​មិន​មក​ បង​ទៅ​បារាំង​រក​វា​មិនបាន​?»

«លោក​ទៅ​បា​រំាង​? ទៅ​ពី​ពេលណា​ ម៉េច​មិន​មករ​កខ្ញុំ​?» ខ្ញុំ​គិត​ទាំង​ភ្ញាក់ផ្អើល​ តែ​មិនបាន​និយាយ​ចេញ​ទេ​ ព្រោះ​ចិត្ត​កំពុង​ស្លាប់​។ សំឡេង​គេ​លាន់​មក​កំដរ​ខ្យល់​សមុទ្រ​ត្រជាក់​ស្រៀវ​ដល់​ឆ្អឹង​៖

«បង​ឃើញ​វា​នៅ​បារ​ប្រុសៗ​! វា​ឱប​ថើប​មនុស្ស​ខ្ទើយ​! បង​ដាល់​វា​លេង​ព្រោះ​ក្តៅចិត្ត​!»

«នៅ​មិន​នៅ​លោក​ទៅ​រករឿង​អី​ជីវិត​ឯកជន​អ្នកដទៃ​?»

«ព្រោះ​បង​គិតថា​ វា​ជា​ប្តី​អូន​! ព្រោះ​នៅ​ថ្ងៃ​ដែល​អូន​ការ​ បង​បាន​ស្បថ​ថា​ បើ​វា​ធ្វើបាប​អូន​វា​នឹង​ស្គាល់​កណ្តាប់​ដៃ​បង​!»

«មនុស្ស​ហិង្សា​!» ខ្ញុំ​និយាយ​បន្ទោស​ខ្សាវ​ៗ ព្រោះ​ខ្សោះ​ពេក​។ ឃើញ​គេ​មិន​ត​ ខ្ញុំ​និយាយ​បន្ថែម​៖

«គាត់​ជួយ​ខ្ញុំ​ទៅវិញ​ទេ​! បើ​គ្មាន​គាត់​ខ្ញុំ​រៀបការ​ជាមួយ​អ្នក​ផ្សេង​ លោក​គិតទៅ​តើមាន​រឿង​អី​កើតឡើង​!»

គេ​និយាយ​បន្ត​ពី​ខ្ញុំ​៖

«បន្ទាប់ពី​ល្ងាច​នោះ​ ទើប​បង​ដឹង​ថា៦ឆ្នាំ​មកនេះ​អូន​រស់នៅ​ដូច​ស្រី​ម៉េ​ម៉ាយ​! គឺ​រៀបការ​ក្លែង​ក្លាយ​ ហើយ​មានកូន​ម្នាក់​ត្រូវ​ធ្វើការ​ចិញ្ចឹម​ខ្លួន​កម្សត់​ម្នាក់ឯង​!»

«ខ្ញុំ​គ្មាន​អី​កម្សត់​ទេ​! ខ្ញុំ​គ្មាន​អី​ដែល​លំបាក​ទេ​ បើកុំតែ​មក​ចួប​លោក​នៅ​ថ្ងៃនេះ​!»

«មាត់រឹង​មិន​ចេះ​ដូរ​»

«សូម្បីតែ​ប្រវត្តិ​កូន​ខ្ញុំ​ក៏​គាត់​ប្រាប់​លោក​អស់ហើយ​! តើ​ខ្ញុំ​មានអី​មាត់រឹង​បាន​ទៀត​?»

«វា​នោះ​ក៏​មិន​ចង់និយាយ​ តែ​វា​ប្រហែល​អាណិត​បង​!»

«គាត់​ឆ្លាត​ដែរ​ តែ​មក​អាណិត​ខុស​មនុស្ស​!»

«នាង​ទេ​ដែល​ចិត្តដាច់​! ស្រី​ចិត្តដាច់​!»

«បើ​ខ្ញុំ​ចិត្ដ​ដាច់​មែន​ខ្ញុំ​រៀបការ​មែនទែន​ជាមួយ​ប្រុស​ម្នាក់​បាត់​ទៅ​ហើយ​!»

«នាង​អាណិត​អា​អ្នក​ដែល​ដេក​លើ​គ្រែ​សុ​ខៗ​ងាក​មករ​ក​ឱប​គេ​គេ​រត់បាត់​! រត់រក​ពេញ​លើ​កោះ​ម្នាក់​ឯង​ខ្មាស​គេប៉ុនណា​​? ដល់​ដឹង​ថា​គេ​ទៅជា​រៀង​រហូត​តើ​អារម្មណ៍​ឈឺប៉ុនណា​? អ្ហា៎​?»

«ចុះលោក​រក​ធ្វើ​អី​? មនុស្ស​ដែល​ទៅ​ចោល​លោក​ គឺ​គេ​ទៅ​ហើយ​! លោក​រក​ធ្វើ​អី​ទៅ​?»

«ព្រោះ​បង​..មិនអស់ចិត្ត​!»

គេ​និ​យា​យ​តម្អូញ​យ៉ាង​កម្សត់​ ហើយ​ឈ្ងោក​ដាក់​បបូរមាត់​លើ​សក់​ខ្ញុំ​។ គេ​នៅ​ស្ងៀម​ឯ​ទឹក​ភ្នែក​ខ្ញុំ​ក៏​រមៀល​ធ្លាក់​បន្ត​។

«៦ឆ្នាំ​ហើយ​! លោក​ក៏​អស់ចិត្ត​ហើយ​! ពេលនេះ​លោក​មក​កោះកុង​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ឃើញ​ធ្វើ​អី​? លោក​ដឹង​ហើយ​ មានតែ​ឈឺចាប់​ទាំងអស់គ្នា​!»

«បង​ធ្វើការ​នៅ​ទីនេះ​! បង​នៅ​ទីនេះ៦ឆ្នាំ​ហើយ​!»

«លោក​ធ្វើការ​នៅ​ទីនេះ​??»

ខ្ញុំ​សួរ​ទាំង​ឆ្ងល់ ​ព្រោះ​កូន​អ្នកមាន​ដូច​គេ​ប្រាកដជា​មិន​ចេះ​ធ្វើការ​នៅកន្លែង​ស្ងាត់​របៀប​នេះ​ខ្វះ​ស្រី​ស្អាត​និង​ក្លឹប​កម្សាន្ត​អ៊ីចឹង​កើត​ទេ​។

«បង​ត្រូវការ​ឃើញ​សមុទ្រ​រាល់ថ្ងៃ​! បង​ត្រូវការ​នឹកឃើញ​អូន​! នឹក​ឃើញ​ពេល​ដែល​យើង​កាន់​ដៃ​គ្នា​ដើរ​លើ​កោះ​សង្សារ​! ហើយ​បង​ប្រាប់​ទឹកសមុទ្រ​ថា​ អូន​ច្បាស់ជា​មក​ទីនេះ​នៅ​ថ្ងៃ​ណា​មួយ​! គឺ​អូន​ត្រូវ​មក​សុំទោស​បង​! ដែល​អូន​ចោល​បង​ដាច់ចិត្ត​! ស្រី​ចិត្តដាច់​!»

ខ្ញុំ​យំ​គ្រ​គូក​។ ទោះ​គេ​និយាយ​ដូច​ក្នុង​វីដេអូ​ ខ្ញុំ​គ្មាន​ផ្លូវ​ជឿ​ទេ​តែ​ក៏​មិនដឹង​យ៉ាងម៉េច​ខ្ញុំ​ក៏​នៅតែ​ទទួលអារម្មណ៍​ថា​អាណិត​គេ ​ហើយ​យំ​អាណិត​ខ្លួនឯង​។ ខ្ញុំ​ខំ​និយាយ​បន្លប់​៖

«កម្សត់​ណាស់​ហ្ន៎​!»

«មិន​ជឿ​?»

«យើង​មានអី​ទាក់ទងគ្នា​! ខ្ញុំ​ជឿ​មិន​ជឿ​មាន​ប្រយោជន៍​អី​ទៅ​?»

«នាង​ជំពាក់​ខ្ញុំស្រី​ចិត្តដាច់​! នាង​ត្រូវ​សង​!»

«លោក​គិតខុស​ហើយ​! បើ​ខ្ញុំ​មិន​អហោ​សកម្ម​ឱ្យ​លោក​ គឺ​លោក​ទេ​ដែល​ជំពាក់​ខ្ញុំ​!​»

គេ​ខ្សឹប​តិ​ចៗ​ក្បែរ​ត្រចៀក​ខ្ញុំ​ជះ​ខ្យល់​ដង្ហើម​ល្មម​ស្រើបស្រាល​ចិត្ត​៖

«អ៊ីចឹង​យើង​ត្រឡប់​មក​បន្ត​និស្ស័យ​កម្ម​ជាមួយគ្នា​ទៅ​បាន​អត់​?»

«លោក​ដឹង​ហើយ​ ខ្ញុំ​គ្មាន​ថ្ងៃ​បក​ក្រោយ​ទេ​ រ៉ូ​ណាល់​! ឈប់​ព្យាយាម​ធ្វើ​រឿង​អស់នេះ​ហើយ​ឈប់​ទាក់ទង​ជា​មួយ​ប៉ា​ខ្ញុំ​ទៅ​! Hananh ​ក៏ដោយ​គេ​មិនដឹង​អី​ទេ​! កុំឱ្យ​គេ​ចូលរួម​ឈឺចាប់​!»

«រឿង​អ្នកផ្ទះ​នាង​គឺ​បងជីទួតមួយ​នាង​គេ​ប្រាប់​គាត់​ខ្លួន​ឯង​បាន​ជា​គាត់​មក​រក​ខ្ញុំ ​ហើយ​សួរនាំ​ខ្ញុំ​ពី​រឿង​ពិត​!»

ខ្ញុំ​ងើប​មុខ​ខ្វាក​មិនដឹង​បាន​កម្លាំង​ពីណា​មក​។

«ថាម៉េច​? ប៉ា​ម៉ាក់​ខ្ញុំ​មក​រ​ក​លោក​?» គេ​ងក់​ក្បាល​ផ្ងក់​ៗ។

«ហេតុ​អី​? គាត់​រក​លោក​ធ្វើ​អី​?»

«ព្រោះ​គាត់​ឃើញ​កូនស្រី​គាត់​រស់នៅ​ដោយ​ឈឺចាប់​គ្រប់គ្រាន់​ហើយ​!»

ខ្ញុំ​ងាក​មុខ​ចេញ ​តែ​ចិត្ត​ក្តុកក្តួល​ស្ទើរ​រហែក​ទ្រូង​ជា​ពីរ​ជា​បី​។ ប៉ា​ម៉ាក់​អើយ​? លោក​ហៅ​កូន​មកវិញ​រៀប​ល្បិច​ឱ្យ​កូន​មកលេង​ទីនេះ​គឺ​ឱ្យមក​ចួប​គេ​នេះ​មែនទេ​?

«ចុះ​តើ​ចួប​លោក​ហើយ​បាន​ប្រយោជន៍​អី​ទៅ​? វា​មានតែ​ធ្វើ​ឱ្យ​​កូនស្រី​គាត់​ឈឺចាប់​លើស​មុន​តែ​ប៉ុណ្ណឹង​!»

ខ្ញុំ​ពោល​តិច​ៗទាំងអស់​សង្ឃឹម​ក្នុងចិត្ត​។ រ៉ូ​ណា​ល់​ទម្លាក់​ដៃ​មក​ឱប​ចង្កេះ​ខ្ញុំ​ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​លែង​ខ្ចី​ហាមឃាត់​អ្វី​ដែរ​ ព្រោះ​លង់​នឹង​ការ​និយាយ​។

«គាត់​អាណិត​បង​!»

«លោក​មាន​ប្រពន្ធ​ កូន​ហើយ​! លោក​មិនមែន​កម្សត់​ទេ​!»

«តែ​បង​មិនបាន​ស្រលាញ់​គេ​! គឺ​យើង​សុទ្ធតែ​អត់​ស្រលាញ់​គ្នា​!»

«កោតតែ​លោក​និយាយទៅ​រួច​!»

«ជំទាវ​ម៉ាក់​ចង់ឱ្យ​បង​រៀបការ​! ហើយ​អូន​ក៏​ទៅ​ចោល​បង​! តើ​បង​មាន​ជម្រើស​ទេ ​រាជិនី​?»

«លោក​ឈប់​ធ្វើ​រឿង​មិន​ទទួលខុសត្រូវ ​ហើយ​រក​អ្នកដទៃ​ឱ្យមក​ទទួលទោស​ជំនួស​ទៅ ​រ៉ូ​ណាល់​! ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ចង់​ដឹងឮ​រឿង​អស់នេះ​ដែរ​!»

«តែ​នាង​ត្រូវតែ​ដឹង​ ហើយ​នាង​ត្រូវតែ​វិល​នៅ​ក្បែរ​ខ្ញុំ​វិញ​!»

«លោក​ឈប់​សង្ឃឹម​អ្វី​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្លួនឯង​ស្មុគស្មាញ​ជាមួយ​សុបិន​ដែល​វា​បា​ចប់​ទៅ​តាំង​ពី​យូរយារ​នោះ​ទៀត​ទៅ​!»

«គ្មានអ្វី​ស្មុគស្មាញ​ទេ​! បើ​នាង​យល់ថា​ នាង​ចេញទៅ​បារាំង​វិញ​បាន​ទៀត​ អាហ្នឹង​បាន​ហៅថា​សុ​បិន!»

គេ​ប្រឹង​និយាយ​រឹង តែ​ខ្ញុំ​យល់ថា​គេ​ចិត្តទន់​ចំពោះ​ខ្ញុំ​ស្រាប់​ហើយ​ កាន់តែ​យល់ចិត្ត​គេ​ខ្ញុំ​កាន់​តែ​ពិបាកចិត្ត​។ ខ្ញុំ​សើច​ខឹក​បន្លប់​ទុក្ខសោក​៖

«ពីមុន​លោក​ឃាត់​ខ្ញុំ​ក៏​មិនបាន​ផង​! ទម្រាំបើ​ពេលនេះ​!»

«យល់ថា​ខ្លួនឯង​ជា​ពលរដ្ឋ​បារាំង​ហ្នឹង​អស្ចារ្យ​?»

«ល្មម​អាច​ការពារ​ខ្លួន​ពី​ពួក​អាង​លុយ​អាង​អំណាច​ដែរ​!»

«អ៊ីចឹង​ខ្ញុំ​សាកមើល​ ហើយ​យប់​នេះ​នាង​ចេញទៅ​ណា​រួច​អត់​?»

ខ្ញុំ​ងាកមើល​មុខ​គេ​ហើយ​បញ្ចេញ​ទឹកមុខ​បញ្ជាក់​ច្បាស់​ថា​ខ្ញុំ​អត់​ចូលចិត្ត​សម្ដី​មានះ​ឌឺដង​របស់​គេ​របៀប​នេះ​ទេ​។ ខ្ញុំ​ចង់​ប្រាប់​គេ​ថា​ ខ្ញុំ​ចាស់ទុំ​ហើយ ​ខ្ញុំ​មិនមែន​ជា​យុវវ័យ​ចិត្ត​ភ្លើង​ចំបើង​ដូច​កាលពី​៦​ឆ្នាំ​មុន​ឡើយ ​ពិសេស​ខ្ញុំ​មានកូន​ស្រី​ម្នាក់​ត្រូវការ​ពារ​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​។

«លោក​ឈប់​លេងសើច​របៀប​នេះ​ទៅ ​រ៉ូ​ណាល់​!»

«មាន​ពីណា​លេង​សើច​ និយាយ​ហើយ​ធ្វើ​!»

«ខ្ញុំ​គ្មាន​ពេល​កំដរ​លោក​ទេ​!»

ខ្ញុំ​ដើរចេញ​វឹង​ គឺ​តាំងចិត្ត​ទៅ​មែន​ទែន ​ទោះ​ដៃគេ​នៅតែ​ឈោង​ចាប់ដៃ​ខ្ញុំ​ដូច​ទម្លាប់​ក៏ដោយ​។ ខ្ញុំ​ចេញទៅ​មិន​រួច​ត្រូវ​គេ​ចាប់ដៃ​ជាប់​ តែ​ខ្ញុំ​នៅតែ​និយាយ​៖

«ខ្ញុំ​មិន​ជឿ​ថា​លោក​រៀន​សុទ្ធតែ​បរទេស ​ហើយ​មក​ចាប់បង្ខំ​ឱ្យ​មនុស្ស​ស្រី​នៅ​កំដរ​លោក​ដោយ​កម្លាំងបាយ​ទេ ​រ៉ូ​ណាល់​!»

«បង​មិន​ត្រូវការ​ទេ​! និស្សិត​បរទេស​អី​? ស្អី​ក៏ដោយ​ ឱ្យ​តែ​អូន​នៅ​ទីនេះ​ កុំទៅ​! បង​ព្រមទាំង​អស់​ រាជិនី​!»

ខ្ញុំ​នៅ​ស្ងៀម​គេ​និយាយ​មក​បន្ត​៖

«៦ឆ្នាំ​ហើយដែល​បង​នៅ​មើល​សមុទ្រ​ម្នា​ក់ៗ​ឯង​ដល់​យប់​អធ្រាត្រ! ៦ឆ្នាំ​ហើយ​ដែល​​បង​ទើប​បាន​ចួប​អូន​វិញ​! អូន​នៅជា​មួយ​បង​​បានទេ​ នៅ​ទីនេះ​ជាមួយ​បង​ ឱ្យ​បង​ឱប​អូន​បង្អួត​មេឃ​បង្អួត​ទឹក​វិញ​ម្តង​បានទេ​?»

ខ្ញុំ​ឈ្ងោកមុខ​យំ​៖

«ខ្ញុំ​មិន​ធ្វើ​រឿង​ល្ងង់​ខ្មៅ​អ៊ីចឹង​ទៀត​ទេ​ រ៉ូ​ណាល់​! ខ្ញុំ​តាំង​ចិ​ត្ត​​ហើយ​មុន​ពេល​ខ្ញុំ​ហ៊ាន​មករ​ក​លោក​! បើ​លោក​បង្ខំ​ខ្ញុំ​ ខ្ញុំ​នឹង​….»

«បង​អត់​ត្រូវការ​ទេ​! បង​អត់​ត្រូវការ​រឿង​អស់ហ្នឹង​ទេ ​រាជិនី​! ស្រី​ៗគឺ​មាន​ច្រើន​ បើ​បង​គិត​រឿង​លើ​គ្រែ​! តែ​បង​ចង់បាន​អូន​! អង្គុយ​នៅ​ទីនេះ​! អង្គុយ​ត្រង់នេះ​ជាមួយ​បង​! គឺ​អង្គុយ​ទល់​ភ្លឺ​មើល​ទឹកសមុទ្រ​ជាមួយគ្នា​!ណ៎ា​!​»

ខ្ញុំ​មិន​អាច​ទប់ចិត្ត​មិន​ងើបមុខ​សម្លឹង​គេ​បានទេ​។ នេះ​ឬ​បុរស​សង្ហា​ដែល​ស្រី​ៗនៅ​ក្រុមហ៊ុន​យើង​ជ្រួលជ្រើម​ចង់បាន​បេះដូង​គេ​។ នេះ​ឬ​​បុរស​ដែល​តែងតែ​ចាយ​លុយ​ដើរលេង​ហើយ​ហ៊ឺហា​។ ពេល​នេះ​សូម្បី​រឿង​លើ​គ្រែ​ក៏​គេ​មិន​ត្រូវការ​គឺ​គេ​ត្រូវការ​មើល​ទឹកសមុទ្រ​? ខ្ញុំ​រលីងរលោង​ លូក​ប្រុង​ទះ​ផ្ទៃមុខ​ដ៏​ស្រពាប់​ស្រពោន​របស់​គេ​ គឺ​ទះ​ឱ្យ​គេ​ស្វាង​ចេញពី​ភាព​សម្ដែង​ជា​តួអង្គ​រឿង​ប្រលោម​លោក​ ហើយ​ចង់ឱ្យ​គេ​ទៅ​រក​ភាព​ហ៊ឺហា​ខែងរ៉ែង​របស់​គេ​ដូចដើម ​ប៉ុន្តែ​ដៃ​ខ្ញុំ​អត់​ស្តាប់​បញ្ជា​ វា​ឈប់ង៉ក់​លើ​ថ្ពាល់​គេ​ ហើយ​ប៉ះ​គេ​ថ្នម​ដោយ​អាណិតអាសូរ​ជំនួស​ឱ្យ​ការ​ទះ​។

«មនុស្ស​ឆ្កួត​! ឆ្កួត​ហើយ​! មើល​ទឹកសមុទ្រ​បានការ​ស្អី​ទៅ​? លោក​មានកូន​ចាំ​នៅផ្ទះ​! ខ្ញុំ​ក៏​អ៊ីចឹង​! Hannah​ មានតែ​ខ្ញុំ​ គេ​និង​ម្តាយ​មិនដែល​បែក​គ្នា​ទេ​ លោក​អាង​អី​មក​ឱ្យ​ខ្ញុំ​អង្គុយ​ជាមួយ​លោក​ឱ្យ​បាន​ផ្ដាសាយ​អត់ប្រយោជន៍​? អ្ហះ​?»

ខ្ញុំ​និយាយ​អណ្ដឺតអណ្ដក​ ព្រោះតែ​ចិត្តរាយមាយ​អាណិត​គេ​ ទាំង​ដឹង​ហើយ​ថា​លើ​លោក​នេះ​គ្មាន​ប្រុស​ស្មោះ​ទេ​ អ្វី​ៗនៅនឹង​ភ្នែក​ខ្ញុំ​មិនមែន​ជា​ការពិត​ឡើយ​។ ទោះ​អ៊ីចឹង​ក៏ដោយ​ប្រហែល​ជា​ភាព​ទន់ជ្រាយ​របស់ខ្ញុំ​ឱ្យ​គេ​មើល​ដឹង​ហើយ​ បាន​ជា​គេ​បានចិត្ត​លូកដៃ​មក​លើក​ម្រាម​ខ្ញុំ​ម្ខាង​ទៀត​ទៅ​ក្រសោប​ថ្ពាល់​គេ​ទាំង​សង​ខាង​។

«Hannah​ ទៅ​ហែល​ទឹក​​ជា​មួយ​ចាស់​ៗហើយ​! ពីរ​បី​ម៉ោង​ទៀត​បាន​ត្រឡប់មកវិញ​! អូន​នៅ​ជា​មួយ​បង​ណា៎ ​រាជិនី​! ចង់​ដឹង​ទេ​ថា​វារ​ងាប៉ុនណា​?? ហើយ​អង្គុយ​មើល​សមុទ្រ​នេះ​កម្សត់​ប៉ុនណា​?»

ខ្ញុំ​មិន​និយាយ​ទៀត​តែ​ចិត្ត​ ខ្ញុំ​ពិតជា​បាន​យល់ព្រម​នឹង​គេ​ស្រេច​ទៅ​ហើយ​។

ចួបគ្នានៅថ្ងៃស្អែក …

«យំដោយសារអាវេហាម្តងទៀត បងទៅសម្លាប់វា !»

«អ្ហះ ?» នេះជាសញ្ញាលើមុខនាង … ភ្នែកនាង …។ ខ្ញុំញញឹមឆ្វាចពេលនាងកំពុងត្រូវភាំង … ម្រាមពីរ … ខ្ញុំផាត់សក់នាងដែលគ្របក្រាលថ្ពាល់លើម្ខាង ។ អូនតូចរលាស់ដៃខ្ញុំចេញហើយស្រែករអាក់រអួល ៖

«ទៅ ! ទៅ ! ទៅសម្លាប់ទៅ !»

ខ្ញុំអាក់ដៃ ពេលត្រូវនាងផ្គើន…

«ឮនៅ ? មកហ្នឹងធ្វើអី ? បើខ្ញុំដឹងបងឯងចឹង… ខ្ញុំ… មិនខ្ចី…!»

ខ្ញុំខ្ជិលឱ្យនាងបញ្ចប់ពាក្យដែល «សូម្បីតែអតីតកាលរវាងយើង» ក៏នាងមិនត្រូវមកលុបចោលដោយសារអាម្នាក់ហ្នឹងដែរ ដាហ្សុី ។

បាតដៃធំគ្រើមរបស់ខ្ញុំទាំងសងខាង លូកលទៅចាប់យកថ្ពាល់គេមកបញ្ជាមិនឱ្យបន្តវាចាកើតទៀត… កម្តៅពីបាតដៃខ្ញុំក្តៅគគុក ខ្ញុំចង់ប្រើវាដុតរលាយទឹកកកក្នុងបេះដូងគេ ដែលកំពុងឱ្យពិន្ទុសូន្យចំពោះវត្តមានខ្ញុំ ។

ម្រាមដៃមេរបស់ខ្ញុំផ្ដិតជូតទឹកភ្នែកគេចេញដោយកម្លាំងសង្កត់តិចៗ មុននឹងទាញទម្រង់មុខដ៏ទន់ភ្លន់នោះឱ្យងើបឡើងទទួលយកខ្សែភ្នែករបស់ខ្ញុំ ។

«មើលឱ្យច្បាស់ ដាហ្ស៊ី ! តទៅ អូនចួបបង… បេះដូងអូនលែងធ្វើមិនស្គាល់ដូចមិញនេះទៀតហើយ !»

ខ្ញុំខ្សឹបក្បែរចុងច្រមុះនាងចប់កាលណា មិនរង់ចាំឱ្យនាងមានពេលគិត ឬគេចវេះទេ… បបូរមាត់ក្តៅគគុករបស់ខ្ញុំបានឱនទៅគ្របសង្កត់លើបបូរមាត់ដែលកំពុងញ័រញាក់របស់គេយ៉ាងតក់ក្រហល់ ។

រាងកាយតូចមួយនេះត្រូវគាំងធ្មឹងក្នុងភាពត្រួតត្រារបស់ខ្ញុំ បានត្រឹមភ្នែកបើកធំៗដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលទទួលយកខ្ញុំ ។

ខ្ញុំគឺបព្វតា !!!

ខ្ញុំមិនចូលចិត្តសុំការអនុញ្ញាតមុនពេលថើបស្រីៗទេ ហើយក៏មិនចូលចិត្តថើបលួងលោមបែបព្រះរាជបុត្រក្នុងរឿងនិទានរបស់នាងដែរ… តែជាការត្របាក់យកសិទ្ធិគ្រប់គ្រងតាមធាតុសត្វបាក្នុងបេះដូងខ្ញុំ ដែលស្រេកឃ្លានឯកោជាយូរមកហើយ ។

បបូរមាត់គេត្រូវបង្ខំឱ្យបើកទទួលយកការឈ្លានពានរបស់ខ្ញុំយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ។ ខ្ញុំដឹងថា គេមានលាក់ទុកនូវស្រទាប់បេះដូងមួយដែលស៊ីជម្រៅសែនផ្អែមល្ហែម ហើយខ្ញុំកំពុងរុករក ។

ខ្ញុំលេបត្របាក់រសជាតិទឹកភ្នែកដ៏ជូរចត់របស់ស្រីម្នាក់នេះ មិនខ្វល់ដែលនាងកំពុងរុញខ្ញុំ ក្តិចខ្ញុំ មួលស្មានិងដៃខ្ញុំ ឱ្យប្រគល់សេរីភាពឱ្យនាងវិញ ប៉ុន្តែចុងក្រោយ ដៃនាងលែងធ្វើចលនា ព្រោះរាងកាយនាងបានរលាយចូលមកសន្សឹមៗក្នុងកម្តៅស្នេហា ដែលខ្ញុំបានដុតបង្កាត់ដោយមិនស្តាយទុន ។

ខ្ញុំដកថយបន្តិចសិន ជាមួយកែវភ្នែកអួតអាង ដើម្បីបានឃើញគេ ឃើញប្រតិកម្មគេនៅក្រោមទ្រូងខ្ញុំ ហើយចង់ឱ្យគេបានដកដង្ហើមខ្លះ តែសាជាថ្មី ស្រីល្ងង់នេះច្រឡំថាខ្ញុំដោះលែងនាង បានជាហ៊ានលើកដៃទាំងពីរមករុញទ្រូងដ៏មានះរបស់ខ្ញុំចេញ ។

ម្រាមដៃតូចៗនោះ មើលទៅគ្មានកម្លាំងសូម្បីតែប៉ះខ្ញុំឱ្យលះបន្តិចផង កុំថាបញ្ឈប់ចិត្តហួងហែងរបស់ខ្ញុំ ។  ខ្ញុំចូលទៅទៀត ធ្វើឱ្យនាងត្រដាបត្រដួសរ៉ាប់រងបបូរមាត់ខ្ញុំជាលើកទីពីរជាមួយទឹកភ្នែករាប់សិបតំណក់ ហូរមកសើមអស់ផ្ទៃមុខយើងទាំងពីរ ។

ទទួលដឹងថា រាងកាយនាងកំពុងតែប្រែជាទន់ជ្រាយ លែងចង់រើបម្រះក្រោមអំណាចផ្តាច់ការនេះបន្តិចម្តងៗហើយ ។

ពេលដឹងថានាងចាញ់រាបការថើបដ៏កាចសាហាវរបស់ខ្ញុំលើកនេះ ប្រែជាបន្ថយកម្សួលចុះយឺតៗ… និងដូរមកជាថ្នាក់ថ្នមគេយ៉ាងស៊ីជម្រៅ ។

«អាវប្រឡាក់ ខ្ញុំអាចបោកថ្មីបាន… ក្រោកឡើងបង… តស់ មួយ ពីរ !»

នេះ… សំឡេងស្រទន់របស់គេ ដែលជ្រៀតឈឹបចាក់ដោតរំញ័រដល់បាតបេះដូងដែលកកស្ទះពាន់ឆ្នាំរបស់ខ្ញុំ នៅថ្ងៃពួកយើងចួបគ្នាដំបូង ។

ហេតុអ្វីថ្ងៃនេះខ្ញុំកាចដាក់នាងម្ល៉េះ ?

គិតពិតមែន តែមិនអាចដកថយព្រោះនៅចង់បន្តស្រូបយកឱជារស… ដៃម្ខាងរបស់ខ្ញុំរំកិលពីថ្ពាល់ទៅទ្រនាប់កញ្ចឹងកនាង អង្អែលសក់ដែលសើមជោករបស់នាងថ្នមៗ ខណៈបបូរមាត់នៅតែបន្តសេចក្តីប្រាថ្នាដែលមិនចេះឆ្អែតឆ្អន់ណាយ ។

មិនមែនជាទណ្ឌកម្មទេ ខ្ញុំចង់បោកគក់ខួរក្បាលស្រីម្នាក់នេះដើម្បីលុបឈ្មោះ លុបការចងចាំ និងលុបរាល់អតីតកាលរបស់អាសំរាមនោះ ឱ្យរលាយបាត់ចេញពីសតិរបស់នាង ។

«អ្ហឹម…»

សំឡេងគេថ្ងូរតិចៗ ហត់ៗ របូតចេញពីបំពង់ក ដោយការថប់ដង្ហើម ។

ដៃទាំងពីរដែលបម្រុងនឹងរុញខ្ញុំចេញ បែរជាប្តូរទៅជាទាញចាប់ជាយអាវខ្ញុំយ៉ាងណែន ដើម្បីទប់ជំហរខ្លួនឯង ។

ខ្ញុំបង្ខំចិត្តដកបបូរមាត់ចេញយឺតៗទាំងនៅស្តាយស្រណោះ តែចុងច្រមុះ និងថ្ងាសរបស់ពួកយើងនៅតែចង្អុលប៉ះគ្នា ។

សំឡេងដង្ហើមធ្ងន់ៗរបស់ខ្ញុំបន្លឺឡើងហត់ៗក្បែរត្រចៀកនាង ៖

«រសជាតិរបស់អូន…»

ខ្ញុំខ្សឹបទាំងសម្លឹងបបូរមាត់ដាហ្ស៊ីដែលកំពុងឡើងក្រហមទាក់ទាញលើសមុនដោយសារស្នាមថើបរបស់ខ្ញុំ

«រាងកាយអូន… បេះដូងអូន… ជារបស់បង ។»

ខ្ញុំងើបខ្លួនទាញយកគម្លាតបន្តិច ខណៈកែវភ្នែកនាងនៅតែព្រិចៗទទឹករោមភ្នែកជោកហើយឈ្ងោក ។

ដើមទ្រូងខ្ញុំខ្លួនឯងកំពុងភើតឡើងចុះៗ ដោយសារការទប់អារម្មណ៍យ៉ាងលំបាកមួយកុំឱ្យខ្លួនឯងអាចជ្រុលជ្រួសជាមួយគេនៅល្ងាចដំបូងនេះ

ខ្ញុំនិងគេ… នៅមានពេលច្រើនទៀតណាស់ជាមួយគ្នា…

ភ្នែកខ្ញុំថ្ពក់ជាប់ចុងច្រមុះនាង តែដៃខ្ញុំលូកទៅទាញយកទូរសព្ទដៃរបស់គេដែលជ្រុះនៅលើឥដ្ឋក្បែរៗនោះ ។ គេខំលូកដៃមករករារាំង… ពេលខ្ញុំឈប់ដំអក់សម្លក់ភ្នែកគេ… គេមិនដឹងគិត យ៉ាងម៉េច ប្រែជាលែងរារាំងខ្ញុំហើយ… ឱបជង្គង់ ។

«ដាហ្ស៊ី !»

ខ្ញុំហៅបញ្ជា ហើយគេងើបមុខមកសម្លឹងខ្ញុំទាំងភ័យ ។ ខ្ញុំចុចទូរសព្ទឡើងមក បញ្ចាំងកាមេរ៉ាស្កែនផ្ទៃមុខនាងដែលកំពុងភាំងស្មារតី ហើយអាចដោះសោបានយ៉ាងងាយ ។

«ធ្វើអី ?»

គេសួរខ្ញុំញ័រៗ ភ្នែកក៏សម្លឹងមកខ្ញុំ ។ រួចពេលខ្ញុំនៅធ្មឹងមិនឆ្លើយ គេលបទម្លាក់មកមើលស្នាមញញឹមរបស់ខ្ញុំមុនពេលគេងាកចេញ ។ ម្រាមដៃខ្ញុំចុចវាយបញ្ចូលលេខទូរសព្ទខ្លួនឯងទៅក្នុងម៉ាស៊ីននាងយ៉ាងរហ័ស រួចសរសេរឈ្មោះរក្សាទុកថា “បព្វតា/ទីន – ម្ចាស់ជីវិតអូន” ។

ខ្ញុំចុច Save រួចទម្លាក់ទូរសព្ទនោះចូលទៅក្នុងបាតដៃដ៏ទន់ល្មើយរបស់គេដែលកំពុងញាប់ញ័រ ។ គេងើបមុខមើលខ្ញុំយឺតៗ ហើយងាកចេញវិញទៀត…

«ហាមលុបលេខបង !»

ខ្ញុំក្រោកឈរឡើងវិញ… ពេញកម្ពស់ សម្លឹងចុះមករកស្រីល្អិតដោយពន្លឺភ្នែកនិងអារម្មណ៍នៃភាពជាម្ចាស់ ៖ «តែត្រូវលុបលេខពួកសំរាមចេញ !»

ថាចប់… ដៃខ្ញុំលូកទៅរកគេប្រុងយោងគេក្រោកមកដែរ…

បិសាចមកលុបការចងចាំ (តំណាលដាហ្ស៊ី)

ខ្ញុំនៅអង្គុយគាំងធ្មឹងលើឥដ្ឋ ដៃឱបទូរសព្ទដែលគេទើបនឹងប្រគល់មក មិនបាច់អានទេ … ខ្ញុំមិនចង់ស្គាល់ឈ្មោះជននេះដាច់ខាត ។

កម្តៅពីបបូរមាត់របស់គេនៅតែដុតរោលនៅលើរាងកាយខ្ញុំពីក្រៅដល់ក្នុងមិនងាយរលុបញាណ ។ ក្លិនទឹកអប់ឈើក្រអូបប្រហើរស្តើងៗរបស់គេ កំពុងជ្រៀតជ្រែកចូលដល់រាល់សរសៃឈាម និងដង្ហើមរបស់ខ្ញុំ ។

ខ្ញុំគិត… គិតយ៉ាងជ្រៅក្នុងភាពភ័យខ្លាច ដែលលាយឡំនឹងអារម្មណ៍ម្យ៉ាង… ខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់ ។ កម្មកររោងពុម្ពម្នាក់នេះ… តាមពិតទៅ តើគេជាអ្នកណា ? ហេតុអីគ្រាន់តែការថើបមួយនេះ អាចធ្វើឱ្យបេះដូងដែលទើបតែត្រូវវេហាក្បត់ និងវាយដំខ្ទេចខ្ទាំត្រូវមក លោតញាប់រហូតស្ទើរតែភ្លេចការឈឺចាប់នៃការបែកបាក់ ហើយមកផ្ចង់លើរឿងថ្មី ?

ខ្ញុំអាចចាំបានពីអារម្មណ៍មួយដែលសែនគ្រោះថ្នាក់បញ្ចេញពីរាងកាយគេ… មកគ្របសង្កត់លើការតវ៉ារបស់ខ្ញុំ ។ ខ្ញុំដឹងថាគេជាភ្លើង… តែបេះដូងនិងរាងកាយនេះបែរមិនខ្លាចរលាកហើយចង់ចុះចាញ់ក្រោមកម្តៅរបស់គេទៅវិញ ? ម្តេចខ្ញុំមិនរើខ្លាំងជាងនេះ ? ម្តេចខ្ញុំនៅអង្គុយបែបនេះហើយមិនស្រែកប្រទេចគេ ?

ទេ ! ខ្ញុំមិនអាចបណ្តោយខ្លួនឱ្យលិចលង់ក្នុងកណ្តាប់ដៃមនុស្សចម្លែកបែបនេះទេ !

ក្នុងវិនាទីដែលគេងើបឈរពេញកម្ពស់ ដោយហៀបថានឹងលូកដៃដ៏ធំគ្រើមនោះមកចាប់ទាញខ្ញុំក្រោក សភាវៈការពារខ្លួនបានបញ្ជាឱ្យខ្ញុំប្រមូលកម្លាំងដែលនៅសេសសល់ទាំងអស់ ស្ទុះក្រោកឈរឡើងយ៉ាងលឿន ។

ខ្ញុំនឹងចាកចេញពីជននេះ… មិននិយាយពាក្យលា ឬសូម្បីតែងាកក្រោយសម្លឹងគេ ម្តងទៀតទេ… បើខ្ញុំបានចេញដល់មុខហាងមែន… តែអ្វីៗមិនបានសម្រេចដូចការគិតឡើយ ។

ទើបតែរេខ្លួនប្រុងឈានជើង ដៃដ៏រឹងមាំដូចដង្កៀបដែករបស់គេ បានលូកមកក្រសោបចង្កេះខ្ញុំកៀងជាប់… ។

ព្រហើនពេកហើយ ខ្ញុំឡើងរន្ធត់ !!!

គេជាប្តី ? ជាសង្សារ ? ជាអ្វី ? ជានរណានឹងខ្ញុំតាំងពីពេលណាបានជា… គេហ៊ាន… ?

ចួបគ្នាភាគបន្ត …

«គេ​ជា​កូន​ឧត្ដមសេនីយ៍​កាល​ពី​៦​ឆ្នាំ​មុន​! ប្រទេស​កម្ពុជា​នៅ​ជាប់​ពាក់​ព័ន្ធ​ជាមួយ​ការ​ឡើង​តួ​នាទី​តាម​ខ្សែ​ទុយោ​ដល់​ម្ល៉ឹង ​រឿង​អីថា​គេ​មិន​មាន​តួនាទី​អ្វីមួយ​ក្នុង​ជួរ​សមត្ថកិច្ច​បាន​នោះ​? អ្វី​ក៏​អាច​កើតឡើង​បាន​ដែរ​សម្រាប់​ពួក​អ្នកមាន​លុយ​មានអំណាច​ដូចជា​គេ​!»

ខ្ញុំ​គិត​ហើយ​ឈប់​ជើង​ម្តង​ទៀត​ បែរក្រោយ​សម្លឹង​មុខ​គេ​។ មិនមែន​សម្លឹង​ធម្មតា​ទេ​ គឺ​ខ្ញុំ​សម្លក់​គេ​មួយ​ទំហឹង​។ សម្លក់​យ៉ាងណា​គេ​ក៏​នៅ​មិន​ញឹន​ ដូច្នេះហើយ​ខ្ញុំ​ជះ​​កំហឹង​រ៉ាវ​ តាម​សម្តី​ដ៏​គ្រោត​គ្រាត​ និង​ចរិត​មិនសូវ​ដែល​ព្រឺ​អ្នកណា​របស់ខ្ញុំ​ដូច​កាលពី៦ឆ្នាំមុន​៖

«មនុស្ស​ស្រុក​ខ្មែរ​ពូកែ​យកបុណ្យ​សក្តិ​យក​តួនាទី​សម្លុត​គេ​ណាស់​! អ៊ីចឹង​បាន​ជា​មិត្តភ័ក្ដិ​ខ្ញុំ​ម្នាក់ៗ​ឃាត់​ខ្ញុំ​មិន​ឱ្យមក​វិញ​ទេ​!! កុំ​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ស្អប់​ប្រទេស​កំណើត​របស់ខ្ញុំ​ ដោយសារ​សន្តាន​មនុស្ស​ មួយ​ចំនួន​! ហើយ​កុំឱ្យ​ខ្ញុំ​និយាយ​ពាក្យ​ធ្ងន់​ៗជាង​នេះ​ទៀត​! ឆាប់​ឱ្យ​កូន​ខ្ញុំ​មកវិញ​ភ្លាម​!»

ភាព​អាក់​​អន់​ស្រពន់ចិត្ត​លេចចេញ​ក្នុង​ពន្លឺ​ភ្នែក​គេ​ដែល​ជា​ចំណុច​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ក្រអឺត​ ព្រោះ​យ៉ាង​ហោច​ណាស់​អាច​វាយប្រហារ​គេ​បាន​យ៉ាង​មានប្រសិទ្ធភាព​ដោយ​សម្តី​របស់ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​ប្រុង​ថា​ ​ថែម​បី​បួន​ឃ្លា​ទៀត​​ឱ្យ​​ចុក​ដល់​កន្លើត​ដែរ​តែ​…..

«ប៉ាៗៗៗៗ​»

ជា​សំឡេង​កូនប្រុស​តូច​របស់​គេ ​ខ្ញុំ​គឺ​នៅ​ចំណាំបាន​។ ចង់​មិន​ចង់ ​វត្តមាន​ក្មេងប្រុស​នោះ​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​​ខ្ញុំ​ដកឃ្លា​ចេញពី​ការ​ផ្តោត​ទៅលើ​​ឪពុក​គេ ​ហើយ​ងាក​ទៅ​រក​ប្រភព​នៃ​សំឡេង​ហៅ​។ នៅ​ទីនោះ ​ខ្ញុំ​មិន​ត្រឹម​ឃើញ​ក្មេងប្រុស​ដែល​ដើរ​វង្វេង​លើ​ឆ្នេរ​ទេ​ តែ​ថែមទាំង​បានឃើញ​ Hannah​កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​កំពុង​នៅ​ក្បែរ​ក្មេង​នោះ​ ហើយ​លេង ​Tablet​ ជាមួយគ្នា​ទៀត​។ កូនស្រី​វ័យ៥ឆ្នាំ​របស់ខ្ញុំ​លេង​ឧបករណ៍​នោះ​ជក់ចិត្ត ​មិន​រវល់​ថា​ចិត្ត​ម្តាយ​កំពុង​ធ្លុះធ្លាយ​ឡើយ​។ ទឹកមុខ​នាង​ដែល​ឱន​ជាប់​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​សែន​សៅហ្មង ​ហើយ​ផ្ទេរ​ទំាំង​កំហឹង​ទំាំង​ស្រុង​មក​លើ​នាង​។ ខ្ញុំ​ខំា​មាត់​ហៅ​តិច​ៗ៖

«Hannah​!???»

នាង​បើកភ្នែក​គ្រលួង​ងើបមុខ​មក​ ហាក់​មិនដឹង​រឿង​អ្វី​ និង​មិនដឹង​ថា​ខ្ញុំ​ខឹង​ស្ទើរ​រលំ​មេឃ​មក​នោះ​ឡើយ​។ ខ្ញុំ​ដើរ​ញាប់​ស្មេរ​តម្រង់​ទៅ​រក​កូនស្រី​ខ្ញុំ​ ហើយ​លូក​ដៃ​តម្រង់​ទៅ​ ប្រុង​ថា​កន្ត្រាក់​នាង​មកវិញ​ឱ្យ​ទាន់ហន់​តាម​កំហល់​ចិត្ត​ តែ​ដៃគេ​នោះ​លូក​​មកដល់​​ខ្ញុំ​មុន ​ហើយ​ចាប់​កំភួនដៃ​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ណែន​ជា​​កិច្ច​រារាំង​ខ្ញុំ​មិន​ឱ្យ​ឈោង​ទៅ​ប៉ះ​ Hannah​ បាន​។

«ក្មេង​វា​មិនដឹង​អី​ទេ​!»

គេ​និ​យា​យស្រាលៗ​ តែ​យ៉ាងណា​នៅតែ​ដូច​ចាក់សាំង​បន្ថែម​លើ​ភ្លើង​។ ខ្ញុំ​រលាស់ដៃ​គេ​ចេញ​តក្កមា​….កាន់តែ​រលាស់​គេ​ចាប់កាន់​តែ​ណែន​….ខ្ញុំ​លូកដៃ​ម្ខាងទៀត​មក​ក្ដិច​គេ​​មួល​ដៃគេ​មួយ​ទំហឹង​ ក៏​នៅតែ​មិន​របូត​ រហូត​ដល់​ខ្ញុំ​នឹកឃើញ​ឡើងវិញ​នូវ​គ្រាមួយ​ដែល​ខ្ញុំ​ក្ដិច​មួល​ដៃ​គេ​ក្នុង​ហាង​អាហារ​ជប៉ុន​ បន្ទាប់មក​​អាណិត​គេ​ពេក​ ក៏​យក​ប្រេងកូឡា​លាប​ឱ្យ​គេ​វិញ​ ហើយ​យើង​ក៏​ក្លាយ​នឹង​គ្នា​ដែល​បង្កើត​បាន​ជា​ល្ខោន​ទុក្ខសោក​ដ៏​វែងអន្លាយ​មក​ក្នុង​ឆាក​ជីវិត​របស់ខ្ញុំ​។

ភ្នែក​ខ្ញុំ​ចាប់ផ្ដើម​រលីងរលោង​….មិនដឹង​ថា​តើ​ព្រោះតែ​ខ្ញុំ​ខឹង​នឹង​ភាព​មានៈ​របស់​គេ ឬ​មួយ​ក្រៀមក្រំ​នឹង​ការរំឭក​មកវិញ​នូវ​បណ្ដា​អនុស្សាវរីយ៍​ចាស់​ៗទេ​។ ខ្ញុំ​ជូត​ទឹកភ្នែក​និយាយ​អួល​ៗ៖

«លែងដៃ​ខ្ញុំ ​រ៉ូ​ណាល់​!»

«អ្នក​ទើប​មក​ពី​បារាំង​ស្គាល់ឈ្មោះ​ខ្ញុំ​ទៀត​ហ្ន៎​!» គេ​ឌឺ​មក​ខ្ញុំ​វិញ​ខ្សឹប​ៗ។

ខ្ញុំ​ភ្លាត់​ហៅឈ្មោះ​គេ​ពេញទំហឹង​​ដូច​ទទួលស្គាល់​ថា​ខ្ញុំ​ធ្លាប់ស្គាល់​គេ ​ហើយក៏​មានន័យថា​ខ្ញុំ​ទទួលស្គាល់​ខ្លួនឯង​ថា​ជានា​រី​ដ៏​កម្សត់​ដែល​រត់ចោល​គេ​ចេញពី​កោះ​សង្សារ​កាលពី​ឆ្នាំ​នោះ​ដែរ​។

ខ្ញុំ​ងាក​មុខ​ចេញ​ គេច​កុំឱ្យ​គេ​មើលឃើញ​ពី​ភាព​ច្រាស​ច្រាល​របស់ខ្ញុំ​ ហើយ​មិន​តប​សូម្បី​មួយម៉ាត់​។ មិនដឹង​មក​ពី​អ្វី​គេ​ព្រម​លែងដៃ​ខ្ញុំ​របូត​សន្សឹម​ៗ ដូច​ទុក​ឱ្យ​ខ្ញុំ​បាន​ឱកាស​រត់​ទៅ​លើក​កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​មក​ឱប​ពេញ​រង្វង់​ដៃ​ ហើយ​រត់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បរិវេណ​សណ្ឋាគារ​វិញ​។

នៅ​ពីមុខ​ខ្ញុំ​ មនុស្ស​ប្រុស​បី​បួន​នាក់​ស្លៀកពាក់​ជា​របៀប​អង្គរក្ស​បង្ហាញខ្លួន​ …..ខ្លះ​ពាំង​ពី​មុខ​ខ្ញុំ​ខ្លះ​ឈរ​គម្លាត​ប្រមាណ​បី​បួន​ម៉ែត្រ​ពី​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​ឱប​កូនស្រី​កាន់តែ​ណែន​ក្នុង​ដៃ​ក្នុង​ពេល​ដែល​បេះដូង​ខ្ញុំ​កាន់តែ​ស្លុតរន្ធត់​។ នេះ​ជា​រូបភាព​ដ៏​​អាក្រក់​ដែល​ខ្ញុំ​តែងតែ​ស្រមៃឃើញ ​រាល់ពេល​ខ្ញុំ​ឮ​គេ​និយាយ​ពី​ការ​នៅ​ពីលើ​ច្បាប់​របស់​បណ្តា​អ្នក​មាន​យស​ស័ក្ដិ​មួយ​ក្តាប់​ក្នុង​ប្រទេស​ខ្ញុំ​ ឥឡូវ​នេះ​អ្វី​ៗ​ទាំងអស់​បាន​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ការ​ពិត​នៅ​នឹង​ភ្នែក​ស្រស់​។

មិនដឹង​យ៉ាងម៉េច ​ខ្ញុំ​ស្រាប់​មាន​អារម្មណ៍​ភ្លាម​ៗថា​ ខ្ញុំ​អាច​នឹង​ត្រូវ​ពួកគេ​ដណ្តើម​យក​Hannah​។ ប្រការ​នេះ​បាន​ក្លាយជា​ការ​គំរាមកំហែង​ដ៏​សាហាវ​មក​លើ​ផ្លូវចិត្ត​ខ្ញុំ​ រហូតដល់​ខ្ញុំ​មិន​ អាច​គ្រប់គ្រង​អារម្មណ៍​ បាន​ទើប​ស្រែក​លាន់​ខ្ទរ​៖

«ប៉ា​! ប៉ា​នៅ​ឯណា​? ម៉ាក់​ប៉ា​! ជួយ​ផង​! ជួយ​ផង​!»

មិនដឹង​មក​ពី​ខ្ញុំ​ស្រែក​ខ្លាំងពេក ឬ​​មក​ពី​ខ្ញុំ​ឱប​នាង​តឹង​ពេក​នោះ​ទេ​ Hannah​ស្រាប់តែ​ស្រែកយំ​ហ៊ូ​។ សំណោក​នាង​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​កាន់តែ​មាន​អារម្មណ៍​អាក្រក់​ ឯ​ម៉ាក់​ខ្ញុំ​នៅ​ឈរ​ទ្រឹង​សម្លឹង​មក​ខ្ញុំ​ មនុស្សម្នា​ក៏​ចោលការ​ងារ​ងាក​មក​រក​ខ្ញុំ​ដូច​ចម្លែក​ចិត្ត​ គ្មាន​អ្នកណា​យល់ចិត្ត​ខ្ញុំ​ ហើយ​ចោល​ពន្លឺ​ភ្នែក​មក​ហាក់​បី​ដូចជា​នៅ​ខាង​ខ្ញុំ​សោះ​ ធ្វើ​ឱ្យ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ក៏​កាន់តែ​ឯកោ​។ គេ​នោះ​ក៏​បោះ​ជំ​ហ៊ាន​មក​ទឹប​ៗពីក្រោយ​ខ្ញុំ​ទៀត​….ខ្ញុំ​ស្រែក​វ៉ាស​បែរក្រោយ​សម្លឹង​គេ​ដោយ​ភិតភ័យ​ ហើយ​ឈាន​ថយ​ក្រោយ​សន្សឹម​ៗគេច​ពី​ការ​ចូល​មកដល់​របស់​គេ​….

«ឈប់​ធ្វើ​ឱ្យ​ក្មេង​ភ័យ​ទៅ ​រាជិនី​!»

គេ​បន្ទោ​សតិ​ចៗៗ​ តែ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​មួយ​ប្រកែក​ដាច់អហង្ការ​មិន​ស្តាប់​សម្តី​គេ​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​យល់ថា​គេ​កំពុង​ចង់​ចូល​មក​ដណ្តើម​នាង​ពី​ទ្រូង​ខ្ញុំ​ទៅ​។ ខ្ញុំ​ឆ្លើយ​ស្អក​ៗព្រោះ​អារម្មណ៍​អាក្រក់​៖

«កុំ​ចូល​មក​ជិត​ខ្ញុំ​!»

គេ​ហាក់​ភ្ញាក់ផ្អើល​ចំពោះ​ប្រតិកម្ម​របស់ខ្ញុំ​ ម្តង​ដៀង​ភ្នែកស​ម្លឹង​ខ្ញុំ​ ម្តង​ងាកមើល ​Hannah ។ គេ​មើល​នាង​ម្តង​ៗ ខ្ញុំ​រឹតតែ​មាន​អារម្មណ៍​អាក្រក់​។

«គ្មាន​អ្នកណា​អាច​ដណ្តើម​ Hannah​ ពី​ខ្ញុំ​បាន​ដាច់ខាត​! ទោះ​បី​អ្នកណា​ក៏ដោយ​!»

ខ្ញុំ​ប្រាប់​ខ្លួនឯង​ ហើយ​ខាំមាត់​ឱប​កូន​ខ្ញុំ​រត់​បក​ក្រោយ​ មក​វាក់​អើ​នឹង​ប៉ា​ខ្ញុំ​ដែល​ទើប​ចេញ​មក​ដល់​។

«មានរឿង​អី​កូន​?»

ប៉ា​សួរ​ខ្ញុំ​តិច​ៗព្រោះ​លោក​ខ្មាស​ភ្នែក​អ្នកផង​ដែល​មើល​មក​។ ខ្ញុំ​ហា​មាត់​ប្រុង​ថា​ជម្រាប​ពី​រឿងរ៉ាវ​ដ៏​ធំ​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​ប្រឈម ​ស្រាប់តែ​អាក់​ឈឹង​រក​ហា​​មួយម៉ាត់​មក​មិនកើត​ បាន​ត្រឹម​ធ្វើ​ភ្នែក​ក្រឡង់​។ ដែល​ខ្ញុំ​ទើរ​អណ្តាត​នោះ​គឺថា​ខ្ញុំ​ខ្លួន​ឯង​ក៏​មិន​ដឹង​ថា​មាន​រឿង​អ្វី​ឱ្យ​ប្រាកដ​ ហើយ​ពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ​មិនដែល​ស្គាល់​រ៉ូ​ណា​ល់​ទេ​ តើ​ខ្ញុំ​ជម្រាប​លោក​ថាម៉េច​ ហើយដែល​គ្រាន់តែ​គេ​បង្ហាញខ្លួន​ហេតុអ្វី​ខ្ញុំ​ភ័យ​ដល់​ថ្នាក់​នេះ​? ហេតុអ្វី​ខ្ញុំ​ស្រែក​រន្ធត់​ ហើយ​ធ្វើ​ឱ្យ​​ស្ថានការណ៍​ពាសពេញ​ទីនេះ​ទៅជា​ចលាចល​ទៅ​កើត​? ចម្លើយ​មានតែ​ខ្ញុំ​ទេ​ដែល​ដឹង​ ….

នោះ​គឺ​ព្រោះតែ​អាថ៌កំបាំង​ដ៏​ធំ​មួយ​ដែល​គ្មាន​អ្នកណា​យល់​ដល់​ ….អាថ៌កំបាំង​នោះ​ឯង​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​​លស់​ព្រលឹង​ថា​ ចុះបើ​ថ្ងៃណាមួយ​ គេ​មក​ទារ​សិទ្ធិ​ជា​ឪពុក​លើ​កូនស្រី​សំណព្វ​របស់​ខ្ញុំ​?….ខ្ញុំ​ទីទើរ​….រង្វង់​ដៃ​ប៉ា​ខ្ញុំ​លោ​មក​រក​រាង​កាយ​ខ្ញុំ​ផ្តល់​មក​ឱ្យ​ខ្ញុំ​និង​កូន​នូវ​ភាព​កក់​ក្តៅ​សន្សឹម​ៗ។ នេះ​ជា​ទម្លាប់​របស់​អ្នកមានគុណ​ខ្ញុំ​ ដែល​រាល់ពេល​ខ្ញុំ​មាន​រឿង​ម្តង​ៗ មិន​ខ្វល់​ថា​រឿង​អ្វី​ លោក​តែងតែ​ផ្តល់​នូវ​រង្វង់​ដៃ​នេះ​ ជា​សញ្ញា​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ជឿ​ថា​ ខ្ញុំ​មិនបាន​ឯកោ​ទេ​។ ខ្ញុំ​នឹងនរ​ជាង​មុន​ លើកដៃ​ជូត​ទឹកភ្នែក​ឱ្យ​កូនស្រី​ទាំង​លួង​នាង​បន្លប់​តិច​ៗ៖

«អត់អី​ទេ​! ឈប់​យំ​កូន​! ឈប់​យំ​!»

ប៉ា​និង​ម៉ាក់​ខ្ញុំ​មក​ទទួល​ចៅ​ចេញពី​រង្វង់​ដៃ​ខ្ញុំ​ ហើយ​ម៉ាក់​ខំ​លួង​នាង​។

«កុំ​យំ​ចៅ​អត់​អី​ទេ​ណា៎​»

«ប៉ា​! ម៉ាក់​! កូន​ចង់​ត្រឡប់ទៅ​ភ្នំពេញ​វិញ​! »

ខ្ញុំ​និយាយ​ហើយ​ងើបមុខ​រង​ចាំ​ចម្លើយ​ពី​ប៉ា​ភ្លាម​….តែ​ចាប់​ទាន់​កន្ទុយភ្នែក​ដែល​ប៉ា​ដៀង​ទៅ​រក​អ្នកណា​នៅ​ពីក្រោយខ្នង​ខ្ញុំ​។ អារម្មណ៍​ចម្លែក​មួយ​លេចឡើង​ក្នុងចិត្ត​ខ្ញុំ​ថ្មី​សន្លាង​។ នៅ​ពីក្រោយ​ខ្ញុំ​គឺ​រ៉ូ​ណា​ល់​ពិត​ណាស់​….ខ្ញុំ​ដឹង​….ហើយ​ក្រសែ​ភ្នែក​ប៉ា​ខ្ញុំ​ដែល​បាន​សម្លឹង​ទៅ​ទីនោះ​មិន​ដូចជា​គាត់​ទើប​នឹង​បាន​ចួប​គេ​នោះ​ជា​លើក​ដំបូង​ឡើយ​។ ខ្ញុំ​ជ្រួញ​ចិញ្ចើម​សម្លឹង​ប៉ា​ ហើយ​រេ​ភ្នែក​មក​សម្លឹង​ម៉ាក់​។ បន្ទាប់ពី​រក​ឃើញ​ភាព​លាក់លៀម​ក្នុង​ពន្លឺ​ភ្នែក​អ្នកមានគុណ​ទាំង​ទ្វេ​ ភាព​អន្ទះសា​បាន​រុញ​ខ្ញុំ​ឱ្យ​បែរក្រោយ​សម្លឹង​ទៅ​រក​បុរស​អ្នកមាន​នោះ​វិញ​យ៉ាង​បន្ទាន់​។ ក្រៅពី​គេ​ ខ្ញុំ​ឃើញ​ចិន្តា​មិត្ត​ខ្ញុំ​បង្ហាញខ្លួន​ពីក្រោយ​នោះ​ដែរ​។ គ្រប់គ្នា​ហាក់ដូច​បាន​រួមគ្នា​លេងល្បែង​អ្វីមួយ​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​សង្ស័យ​បន្ទាប់មក​ សន្សឹម​ៗខ្ញុំ​ក៏​គិត​យល់​….

«ពិត​ណាស់​!​ អ្នកគ្រប់គ្នា​បាន​រៀបចំ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ចួប​ជា​មួយ​រ៉ូ​ណាល់​នៅ​ទីនេះ​!»

សភាវគតិ​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​នូវ​ចម្លើយ​នេះ​ស្ងាត់​ៗ។ ខ្ញុំ​បញ្ចេញ​កំហឹង​ដាក់​ចិន្តា​តាម​ពន្លឺ​ភ្នែក​បន្ទាប់មក​មើល​រំ​លង​រ៉ូ​ណា​ល់ ​ព្រោះ​មិនខ្ចី​ខ្វល់​សម្លឹងមុខ​គេ​ ហើយ​ខ្ញុំ​ងាក​មក​រក​លោកប៉ា​ទាំង​និយាយ​ដោយមុខ​ស្មើ​​៖

«ប៉ា​! កូន​ចង់​ចេញពី​ខេត្ត​នេះ​!»

ម្តាយ​ខ្ញុំ​ពរ​ Hannah​ ចូលក្នុង​ ប្រហែល​មក​ពី​មិន​ចង់ឱ្យ​នាង​ឃើញ​ប្រព្រឹត្តិ​ការណ៍​រញ៉េរញ៉ៃ​នេះ​ ឯ​ប៉ា​មានប្រសាសន៍​មក​តិច​ៗ ពេល​ដែល​ចិត្ត​ខ្ញុំ​កាន់តែ​តប់ប្រមល់​៖

«មានរឿង​អី​ និយាយ​គ្នា​ឱ្យ​ស្រួល​សិន​ទៅ​អ្ហី​កូន​!?»

ខ្ញុំ​ងើបមុខ​សម្លឹង​ប៉ា​ដោយ​រលីងរលោង​។ ខ្ញុំ​កាន់តែ​ប្រាកដ​ក្នុងចិត្ត​ថា​ប៉ា​និង​រ៉ូ​ណា​ល់​បាន​ស្គាល់គ្នា​ ហើយ​ឈាន​ដល់​រៀបចំ​នាំ​ខ្ញុំ​មកកាន់​ទីនេះ​ដើម្បី​ចួប​គ្នា​ក្នុង​គម្រោង​ផែនការ​អ្វីមួយ​។ ខ្ញុំ​យល់​ភ្លាម​ថា​ចិន្តា​វា​ជា​មេគំនិត​ក្នុង​រឿង​នេះ​។ ខ្ញុំ​បែរក្រោយ​សម្លក់​វា​ ប៉ះចំ​រាង​កាយ​របស់​បុរស​ដែល​ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​ខ្លាំង​ ហើយ​ដែល​ខ្ញុំ​ខំ​គេច​ពី​គេ​អស់​មួយ​ជីវិត​មក​ហើយ​។ ខ្ញុំ​បែរមក​វិញ​និយាយ​រក​ប៉ា​រអាក់រអួល​៖

«ខ្ញុំ​អត់មាន​អី​ត្រូវ​និយាយ​ជាមួយ​អ្នក​ទាំងនេះ​ទេ​!»

ខ្ញុំ​គឺ​តូចចិត្ត​ជា​ខ្លាំង​ ហើយ​ទទួលអារម្មណ៍​ត្រូវ​បាន​មនុស្ស​គ្រប់គ្នា​រួមដៃគ្នា​បោកប្រាស់​។ គ្រប់​គ្នា​នៅ​ខាងគេ​ទាំងអស់​ ហើយ​គេ​នោះ​មាន​សិទ្ធិ​អី​មក​ស្គាល់​ប៉ា​ម៉ាក់​ខ្ញុំ​? ហើយ​មាន​សិទ្ធ​អី​មក​បង្ហាញខ្លួន​នៅនឹង​មុខ​ខ្ញុំ​? ហើយ​ហ៊ាន​និយាយ​ពី​ពាក្យ​ឪពុក​កូន​អី​ទាក់​ទង​នឹង​កូនស្រី​ខ្ញុំ​ទៀត​?

ប៉ា​ខ្ញុំ​សម្លឹង​ហួស​កូនស្រី​ខ្លួនឯង​ គឺ​សម្លឹង​ទៅ​រក​ប្រុស​អ្នកមាន​នោះ​ជាមួយ​កែវភ្នែក​ស្រងូត​ហាក់​អាណិត​គេ ​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ចង​ចិញ្ចើម​ខឹង​ង៉ាង​រត់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សណ្ឋាគារ​វិញ​….

វគ្គ៖ លោក​នេះ​គ្មាន​ទេ​អាថ៌កំបាំង​?

«កុំ​ខឹង​ពេក​កូន​! ធ្វើ​អ្វី​ៗកុំ​យក​កំហឹង​ទល់​កំហល់​ រាជិនី​!»

ម្តាយ​ខ្ញុំ​ពោល​មក​ពី​ក្រោយ​ខ្នង​ខ្ញុំ​ទាំង​បារម្ភ​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​គិតតែពី​រើ​រៀប​ខោអាវ​បោះ​ចូល​វ៉ាលិស​ប្រុង​ថាទៅ​ភ្នំពេញ​វិញ​ឱ្យ​ខាង​តែ​បាន​។ ខ្ញុំ​មិន​ខ្វល់​ថា​ពួកគេ​ ទាក់ទង​ស្គាល់​រ៉ូ​ណា​ល់​តាមវិធី​ណា​ តាំងពី​អង្កាល់ ​ហើយដោយ​សារ​អ្វី​បាន​ជា​ដាច់ចិត្ត​កុហក​ខ្ញុំ​ ចូលដៃ​ជាមួយ​គេ​ទេ​ តែ​ខ្ញុំ​មិន​រវល់​ឡើយ​ ដឹង​តែ​ពី​ថា​ ខ្ញុំ​ខឹង​។ ខ្ញុំ​មិន​តមាត់​នឹង​គាត់ ​ព្រោះ​មិន​ចង់​ឆ្គាំឆ្គង​និង​ឪពុក​ម្តាយ​ព្រោះ​ឃ្លាត​ពួក​គាត់​យូរ​មក​ហើយ​។ តែ​ចរិត​អ្នកស្រុក​បារាំង​ ខ្ញុំ​ស្អប់​ណាស់​ល្បិច​ ស្អប់​ណាស់​អ្នកណា​កុហក​ខ្ញុំ​។

រឿង​មក​លេង​កោះកុង​ មក​គេង​ទីនេះ​ ទៅ​ជួ​បរ៉ូ​ណា​ល់​ដោយ​ចៃដន្យ​លើ​ឆ្នេរ​ អ្វី​ៗជា​ការ​ប្រឌិត​ឡើង​ទាំងអស់​មែន​ទេ​? ខ្ញុំ​ជូត​ទឹកភ្នែក​យ៉ាប់យ៉ឺន ​ព្រោះ​ប្រឹង​បន្ត​ភាព​រឹងប៉ឹង​របស់ខ្ញុំ ​ហើយ​តបនឹង​ម៉ា​ក់​តិច​ៗទាំង​មិន​បែរខ្នង​៖

«ម៉ាក់​! ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ចួប​គេ​នោះ​ទេ​! ខ្ញុំ​ត្រូវការ​ចេញពី​កន្លែង​នេះ​!»

ម៉ាក់​នៅ​ស្ងៀម​បន្តិច​ ទើប​ពោល​ខ្សឹប​ៗ៖

«យើង​ជា​ស្រី កុំ​ចិត្តរឹង​ពេក​កូន​!»

ខ្ញុំ​បន្ត​រើ​អីវ៉ាន់​កាន់តែ​ញាប់​ជា​សញ្ញា​តប​ថា​ខ្ញុំ​មិន​តប​មិន​រវល់​នឹង​គំនិត​គាត់​ ស្រាប់តែ​គាត់​ពោល​បន្ថែម​មក​ភ្លាម​៖

«ធ្វើ​អី​ត្រូវ​គិតវែងឆ្ងាយ​! ត្រូវ​អាណិតកូន​! មិន​គិត​ពី​ខ្លួនឯង​ត្រូវ​គិត​ពី ​Hannah ​ផង​!»

ខ្ញុំ​គាំង​ដៃ​ បែរក្រោយ​មក​រក​ម៉ាក់​ទាំង​ស្មាន​មិនដល់​ និង​ស្ទើរ​មិន​ជឿ​ត្រចៀក​ខ្លួនឯង​។ ភ្នែក​គាត់​សម្លឹង​មក​ខ្ញុំ​ដោយ​ព្រួយបារម្ភ​។ ខ្ញុំ​រេ​ភ្នែក​ទៅ​រក ​Hannah ​ក៏​ឃើញ​នាងស​ម្លឹង​មក​ខ្ញុំ​ក្រ​ឡង់​ៗ។ ពន្លឺ​ភ្នែក​ខ្ញុំ​ជា​សញ្ញា​សួរ​មួយ​ទៅកាន់​ម៉ាក់​ជាស្រេច​ថា​ សម្តី​គាត់​ចង់​មានន័យថា​ម៉េច​ ទោះជា​ចិត្ត​ខ្ញុំ​បាន​ភ្នាល់​ដឹង​ចម្លើយ​ហើយក៏​ដោយ​។

«ក្មេងកំព្រា​មិនមែន​ជា​រឿង​ល្អ​ទេ​ រាជិនី​! ត្រូវ​ឱ្យ ​Hannah​ ទទួល​ស្គាល់​ប៉ា​គេ​ទៅ​កូន​​ណ៎ា​!ធ្វើ​តាម​ម៉ាក់​ប្រាប់​ទៅ​!»

១០០% ម៉ាក់​គឺ​ដឹង​ថា ​Hannah ​ជា​តំណក់​ឈាម​របស់​គេ​នោះ​។ ខ្ញុំ​បើក​ភ្នែក​ធំៗ​ភាំង​ស្មារតី​ម្តង​។ នេះ​ឬ​ដែលគេ​តែង​និយាយ​ថា​ លោក​នេះ​គ្មាន​អាថ៌កំបាំង​ទេ​?

«ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​អ្នក​ណា​ជា​អ្នក​និយាយ​រឿង​នេះ​ហើយ​!»

ខ្ញុំ​គិត​បន្ទាន់ ​ហើយ​ទោមនស្ស​សែន​ទោមនស្ស​។ ម៉ាក់​ខ្ញុំ​លែង​​ចៅ​ហើយ​ខ្សឹប​ប្រាប់​នាង​៖

«ទៅលេង​ជាមួយ​លោក​តា​ណ៎ា​ចៅ​! លោក​យាយ​មានរឿង​ពិគ្រោះ​ជាមួយ​អ្នក​ម៉ាក់​!»

ខ្ញុំ​មិន​ចង់ឱ្យ​កូន​ខ្ញុំ​ចេញ​ទៅ​ណា​ទាំងអស់​ក្នុង​ពេលនេះ​ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ភាំង​ពេក​បាន​ជា​មិន​ឃាត់​នាង​។ Hannah​ ជា​ក្មេង​ល្អ​ នាង​ស្តាប់​បង្គាប់​ ហើយ​យល់​ការណ៍​ជានិច្ច​ ដូចនេះ​នាង​រត់ចេញ​ទៅ​ទុក​ឱ្យ​ខ្ញុំ​នៅ​ប្រឈម​ពីរ​នាក់​ជាមួយ​អ្នក​ម៉ាក់​ដែល​ពេញដោយ​ការ​បារម្ភ​។ ចិត្ត​ខ្ញុំ​វិញ​តឹង​ស្ទើរ​ប្រេះ​។

«ឯង​ក៏​លែងលះ​យូរ​ហើយ​! មក​ជុំគ្នា​ជាមួយ​…..»

«អត់ទេ​ម៉ាក់​!»

នេះ​ជា​លើក​ដំបូង​ក្នុង​ជីវិត​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ស្រែក​ដាក់​ម្តាយ​ និង​ពោល​កាត់​ប្រសាសន៍​គាត់​។ គឺ​ដោយ​សារ​ប្រុស​អ្នកមាន​នោះ ​ខ្ញុំ​យល់ថា​គេ​កំពុង​នាំ​រឿង​ដ៏​ធំ​ចូល​មក​ក្នុង​ជីវិត​ខ្ញុំ​ទៀត​ហើយ​។ ហេតុ​អ្វី​ខ្ញុំ​នៅតែ​គេច​ពី​កម្មពៀរ​ជាមួយ​គេ​នោះ​មិន​ផុត​។

«គេ​មាន​ប្រពន្ធ​ហើយ ​ម៉ាក់​ដឹង​អត់​?» ខ្ញុំ​បន្ថែម​ទាំង​យំគគ្រូក​។

«ហើយ​បើ​ខ្ញុំ​ចង់​ចួប​គេ​ណាស់​ ៦​ឆ្នាំមុន​ខ្ញុំ​មិន​ការ​ចេញ​ទៅ​បារាំង​តាម​បង​ភ័ក្តិ​ទេ​!» ខ្ញុំ​បន្ត​ទាំង​ឈឺចិត្ត​។

«ទោះ​ពីរ​នាក់​ឯង​មាន​រឿង​អី​ក៏ដោយ ​តែ​ក្មេង​វា​មាន​សិទ្ធិ​ស្គាល់​មុខ​ឪពុក​វា​មាន​សិទ្ធិ​រាប់រក​ឪពុក​វា​ណា៎​!» គាត់​ពន្យល់​ខ្ញុំ​ តែ​ខ្ញុំ​មិន​ត្រឹម​តែ​មិន​យល់​ តែ​ថែមទាំង​ភិតភ័យ​។ ខ្ញុំ​និយាយ​វិញ​ភ្លាម​៖

«មិន​ចាំបាច់​ទេ​! Hannah​ មានតែ​ម្តាយ​បាន​ហើយ​!»

ខ្ញុំ​និយាយ​ដល់​ត្រឹមនេះ​ក៏​ក្រឡេក​ភ្នែក​ទៅ​សួនច្បារ​ខាងក្រៅ​តាម​បង្អួច​ ហើយ​ភាំង​នៅ​ទី​នោះ ​ព្រោះ​ខ្ញុំ​ឃើញ​ប៉ា​កំពុង​ឈរ​ក្បែរ​រ៉ូ​ណា​ល់ ​ហើយ​ទះស្មា​គេ​ថ្នម​ៗ។ កាយវិការ​ប៉ា​ដូចជា​សន្យា​ថា​នឹង​ជួយ​គេ​ក្នុង​រឿង​នេះ​។ ខ្ញុំ​ចងចិញ្ចើម​មិន​យល់​អ្វី​ទាំងអស់ ​ហើយ​បែរមក​សួរ​ម៉ាក់​វិញ​៖

«ម៉ាក់​! ម៉េច​ក៏​ប៉ា​ម៉ាក់​ស្គាល់​គេ​នោះ​? ហេតុអ្វី​​នាំ​គេ​មក​ទីនេះ​? ប៉ា​ម៉ាក់​យល់ថា​យ៉ាងម៉េច​?គេ​មក​កុហក​ថាម៉េចខ្លះ​? ប៉ា​ម៉ាក់​ជ្រាប​ទេ​ថា​គេ​នោះ​មាន​ប្រពន្ធ​មានកូន​!»

ទីបំផុត​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ រ៉ូ​ណា​ល់​បាន​ទាក់ទង​នឹង​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​ជា​យូរ​មក​ហើយ​។ មិន​ខ្វល់​ថា​អ្នកណា​ជា​អ្នក​និយាយ​ទេ​ តែ​ពេលនេះ​គ្រប់គ្នា​ក្នុង​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ កូន​ខ្ញុំ​គឺជា​សាច់ឈាម​របស់​គេ​ហើយ​ម្នាក់ៗ​គឺ​ចង់ឱ្យ​ឪពុក​កូន​គេ​ទទួលស្គាល់​គ្នា​។

វគ្គ៖ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​អ្នក​ តែ​មិន​អាច​ទទួលយក​អ្នក​បាន​

អ្វី​ៗមិន​ងាយស្រួល​ដូច​ខ្ញុំ​គិត​ទេ​ ព្រោះ​ឧបសគ្គ​ដ៏​សំខាន់​គឺ​ខ្ញុំ​មិន​ចង់ឱ្យ​ម៉ាក់ប៉ា​ពិបាក​ចិត្ត​ ហើយ​មិន​ចង់ឱ្យ​រឿងរ៉ាវ​វែងឆ្ងាយ ​ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​ទប់​កំហឹង ​ហើយ​យល់ថា​យើង​ជា​អ្នក​ចង​យើង​ត្រូវជា​អ្នក​ស្រាយ​។ ខ្ញុំ​តាំងចិត្ត​ថា​មានតែ​ទៅ​ចួប​គេ​និយាយ​គ្នា​ឱ្យ​ដឹងរឿង​ជាចុងក្រោយ​ ដើម្បី​ឱ្យ​អ្វី​ៗចប់​សព្វគ្រប់​ មុន​ពេល​ខ្ញុំ​ត្រឡប់ទៅ​បារាំង​វិញ​។

«ឯង​ទៅ​ណាត់​គេ​ទៅ​ចិន្តា​! ខ្ញុំ​នឹង​ដោះស្រាយ​រឿង​នេះ​ជាមួយ​គេ​ផ្ទាល់​តទល់​!»

ខ្ញុំ​និយាយ​ជាមួយ​ចិន្តា​ ដោយ​យល់​ថា​នាង​ជា​មេ​នាំ​ភ្លើង​ក្នុង​រឿង​នេះ​។ បាន​ដូច​ចិត្ត​ រសៀល​ដដែល​ខ្ញុំ​និង​រ៉ូ​ណា​ល់​ត្រូវ​បាន​គេ​រៀបចំ​ឱ្យ​ចួប​និយាយ​គ្នា​ក្នុង​ភោជនីយដ្ឋាន​មួយ​ ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ស្គាល់​ទេ​ ព្រោះ​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​កោះ​កុង​។ ខ្ញុំ​មកដល់​ទីនេះ​ ចិន្តា​មិន​ចុះពី​លើ​ឡាន ​ខ្ញុំ​ក៏​សួរ​នាង​៖

«ហើយ​ឯង​មិន​ចូល​មក​ទេ​?»

តាមពិត​ខ្ញុំ​ភ័យ ​តែ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​មាំ​សម្លុត​មិត្ត​ខ្ញុំ​ នាង​ក៏​ឆ្លើយ​វិញ​៖

«រាជិនី​! គ្មាន​អ្នកណា​ស៊ី​ទេ​! ឯង​ជជែកគ្នា​ពីរ​នាក់​ល្អ​ជាង​! ធំៗ​អស់​ហើយ​ មិនមែន​ក្មេង​ទេៗ​កុំ​ធ្វើ​ដូច​ម្ង៉ៃ​នោះ​!»

ខ្ញុំ​ចុះពី​ឡាន​ដោយបង្ខំ​ចិត្ត​ ហើយ​ធ្វើមុខស្មើ​លាក់បាំង​ភាព​ទើសទាល់​នឹង​ទុក្ខសោក​ជា​ច្រើន​អន្លើ​។ ក្នុង​ភោជនីយដ្ឋាន ​ខ្ញុំ​ខំ​រកមើល​គេ​នោះ​​តែ​អត់​ឃើញ​ ស្រាប់​តែ​មាន​អ្នក​រត់​តុ​ម្នាក់​រត់​មក​ទទួល​ខ្ញុំ​ ហើយ​ធានា​ថា​ជូន​ខ្ញុំ​ទៅ​។ គេ​នាំ​ខ្ញុំ​ដើរ​គ្រវៀច​គ្រវៀន​ រហូត​ដល់​ដៃ​សមុទ្រ​ដែល​មាន​ជា​ខ្យុស​តូច​ៗ​ឯកជន​សម្រាប់​ភ្ញៀវ​បរិភោគ​ជជែក​អ្វី​ៗបាន​ងាយស្រួល​មិន​រំខាន​។ ទេសភាព​ដៃ​សមុទ្រ​ពេល​អស្ដង្គត​ពិតជា​អស្ចារ្យ​ជាង​គំនូរ​នានា​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​។ ទោះបី​វា​មិន​ឡូយ​ឆាយ​និង​រំភើប​ដូច​អ្វី​ៗដែល​ត្រូវ​បាន​អ្នកឯកទេស​គេ​រៀបចំ​តុបតែង​នៅ​ឯ​កោះ​សង្សារ​ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​លង់​ជាមួយ​ភាព​ធម្មជាតិ​ដ៏​រាប​សារ​នេះ​ជាង​ឆ្ងាយណាស់​។

បុរស​អ្នកមាន​នោះ​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​រលាយ​បាត់​នូវ​ជំនក់​ចិត្តស្នេហា​របស់ខ្ញុំ​ចំពោះ​ដែនសមុទ្រ​ខ្មែរ​។ ខ្ញុំ​អង្គុយ​ចុះ​លើ​កៅអី​នៅ​ពីមុខ​គេ​ដែល​បាន​មកដល់​ពី​ថ្មើរ​ណា​មិនដឹង​ ហើយ​រង់ចាំ​ខ្ញុំ​រួចជាស្រេច​។ គេ​សម្លឹង​មុខ​ខ្ញុំ​ដោយ​ទឹកមុខ​ស្មើ​ តែ​ខ្ញុំ​គេច​ពី​ភ្នែក​គេ​ដោយ​សម្លឹង​ម្តងនេះ​ម្តង​នោះ​គ្មាន​គោលដៅ​ ទីបំផុត​ខ្ញុំ​នៅតែ​សម្គាល់​ឃើញ​ពី​របៀប​ស្លៀកពាក់​របស់​គេ​ គឺ​ល្ងាច​នេះ​គេ​ពាក់អាវ​យឺត​ដៃខ្លី​និង​ខោ​ខូវ​ប៊​យ​តាម​ស្ទីល​អ្នកលេង​ខ្លួន​។ ខ្ញុំ​នៅតែ​ដូច​ពីមុន​គឺ​ចួបគ្នា​ត្រឹម​ប៉ុន្មាន​វិនាទី​ដំបូង​ក៏​អាច​សម្គាល់​ដឹង​អស់​ពី​អ្វី​ដែលគេ​ស្លៀកពាក់​ សក់​របស់​គេ ​និង​ក្លិន​ទឹកអប់​ដែល​មិន​ប្រួល​ប្រែ​របស់​គេ​។ ខ្ញុំ​នៅ​ស្រលាញ់​គេ​អី​ដល់​ម្ល៉ឹង​? នៅ​តាមពិនិត្យ​ពិច័យ​នឹង​គេ​អី​ដល់​ម្ល៉ឹង​? ក្រែង​ពេលនេះ​ខ្ញុំ​មក​និយាយ​គ្នា​ជាមួយ​គេ​ឱ្យ​ច្បាស់លាស់​មែនទេ​?

«អត់​នំា​ Hannah ​មក​ទេ​?»

គេ​សួ​រស្រាល​ៗ​ទេ​ តែ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ក្តៅ​ភ្លែត​ ឱ្យ​តែ​គេរំឭក​ពី​កូន​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​បោះចោល​ភាព​ទាក់​ទើរ​​អណ្ដែតអណ្ដូង​ទាំងអស់ ​ហើយ​ឆ្លើយ​វិញ​៖

«កុំ​ហៅ​កូន​ខ្ញុំ​ស្និទ្ធ​ពេក​! លោក​គិតថា​ លោក​ត្រូវជា​អី​នឹងគេ​?»

ដដែល​ជា​ដដែល​….រ៉ូ​ណា​ល់​លាក់​ស្នាមញញឹម​សម្ងាត់​ក្នុង​បបូរមាត់​ស្មើ​របស់​គេ​ ….ឯខ្ញុំ​យល់​ថា​ ប្រហែល​មក​ពី​គេ​គិតថា​ទាក់​ទង​ប៉ា​ម៉ាក់​ខ្ញុំ​បាន​ គេ​អស្ចារ្យ​ណាស់​ហើយ​ ខ្ញុំ​និយាយ​បន្ត​ធ្វើ​ហី​៖

«ខ្ញុំ​មកនេះ​ព្រោះ​ចង់និយាយ​គ្នា​ជាមួយ​លោក​ឱ្យ​ច្បាស់​!»

គេ​នៅ​ស្ងៀម​ចាំ​ស្តាប់​ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​មិន​បង្អង់​ទេ​៖

«កាល​ពី​យប់​មិញ​នៅ​លើ​ឆ្នេរ​ ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ធ្វើ​ស្គាល់​លោក​ ព្រោះ​មិន​ចង់​មានរឿង​រញ៉េរញ៉ៃ​ អំពល់​ដល់​ខ្លួន​! ពិសេស​Hannah!»

«តែ​គេ​ក៏​ជា​កូន​ខ្ញុំ​!»

គេ​និ​យា​យស្រាល​ៗ​ តែ​ខ្ញុំ​និ​យាយ​ខ្លាំង​ៗ៖

«អ្នកណា​ថា​? លោក​អាង​អី​មក​និយាយ​?»

«អ៊ីចឹង​ យើង​ពិនិត្យ​ DNA​ ទៅ​ឱ្យ​វា​ចប់​រឿង​!» គេ​តប​ស្រាល​ៗតែ​ពន្លឺ​ភ្នែក​គេ​គឺ​ឌឺ​ខ្ញុំ​។

ខ្ញុំ​ញ័រ​មាត់​ សម្លឹង​គេ​ធ្លុះ​ដល់​ប្រស្រីភ្នែក​ ហើយ​ខំ​ពង្រឹង​មធ្យោបាយ​ការពារ​ខ្លួន​៖

«លោក​ទំនេរ​ដើរ​ហៅ​កូន​អ្នកស្រុក​នា​នា​មក​ពិនិត្យ​ DNA ​អ៊ីចឹង​អ្ហី​? លោក​ដើរ​មាន​ស្នេហា​ពាសវាលពាសកាល​ច្រើន​ពេក​អ្ហី​?»

«ចុះ​អ្នក​និយាយ​ហ្នឹង​ធ្លាប់​មាន​ស្នេហា​មួយ​ខ្ញុំ​ដែរ​អត់​?»

ខ្ញុំ​សម្លក់​គេ​ តែ​ភ្នែក​ស្រទន់​របស់​គេ​គឺ​មិន​ចុះចាញ់​ភាព​សៅហ្មង​របស់ខ្ញុំ​ទេ​ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​ស្ទុះ​ក្រោក​ឈរ ​ព្រោះ​មិន​ចង់ឱ្យ​ប្រឈមមុខ​គ្នា​ស្និទ្ធ​ពេក​ ស្រាប់តែ​គេ​ក្រោក​មក​ដែរ​ ហើយ​ចាប់ដៃ​ខ្ញុំ​ជាប់​ខ្លាច​ខ្ញុំ​ចាកចេញ​។ ខ្ញុំ​រលាស់​សា​​ជាថ្មី​ ទោះ​ដឹង​ថា​គេ​មិនលែង​ដៃ​ខ្ញុំ​ក៏ដោយ​។

«ចេះ​ខ្មាស​គេ​ខ្លះ​ផង​!» ខ្ញុំ​សម្លុត​គេ​តិច​ៗ ឯ​បេះដូង​គឺ​ចុះ​ចាញ់​ភាព​ស្រ​ទោ​ស្រទន់​របស់​គេ​។

«៣០ម៉ែត្រ​ជុំវិញ​នេះ​គ្មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​ទេ​! មិន​ជឿ​សាក​ស្រែក​លោ​មើល​!»

គេ​និយាយ​ទាំង​ញាក់ចិញ្ចើម​ឌឺ​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​យល់​ហើយ​ គឺ​​គេ​បាន​ធ្វើ​រឿង​នេះ​តាម​ចរិត​ពួក​មាន​លុយ​ ហើយ​មានអំណាច​មិន​គិត​ពីចិត្ត​អ្នកដទៃ​។ ៦​ឆ្នាំ​ហើយ​ គេ​នៅតែ​ដដែល​ គឺ​ក្រអឺតក្រទម​ ធ្វើ​តាម​ចិត្ត​ខ្លួន​មិន​គិត​ពី​ផលវិបាក ​និង​មិន​គិត​ពី​ចិត្ត​យើង​ដែល​ជា​មនុស្ស​ស្រី​។ ក៏​ព្រោះតែ​ចរិត​ទំនើង​នេះ​ដែរ​ ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ឆា​ចោល​ជីវិត​របស់​ខ្លួនឯង​ព្រោះតែ​គេ​និង​កូន​។

«លោក​ធ្វើ​អ្វី​មិនដែល​គិត​ពី​ខ្ញុំ​ សូម្បីតែ​បន្តិច​!»

ខ្ញុំ​និយាយ​ដោយ​រលីងរលោង​។ គឺ​ខ្ញុំ​ចង់​សំដៅ​កាលដែល​គេ​នាំ​ខ្ញុំ​ទៅ​កោះ​សង្សារ​ដណ្តើម​យក​រាត្រី​ទីមួយ​របស់ខ្ញុំ​ទាំង​ដឹង​ហើយ​ថា​ យើង​មិនបាន​ចួបគ្នា​ទេ​ចំណងដៃ​នៃ​ស្នេហា​នេះ​ក៏​មានតែ​ទឹកភ្នែក​តែប៉ុណ្ណោះ​ ពេលនេះ​ត្រឡប់មកវិញ​ គេ​មាន​ប្រពន្ធ​មានកូន​ហើយ​ គេ​ហេតុ​អី​ចាំបាច់​មក​ធ្វើ​យ៉ាងនេះ​លើ​ខ្ញុំ ​ព្រោះ​គេ​ចង់ឱ្យ​ខ្ញុំ​យល់ថា​គេ​អស្ចារ្យ​ឬ​អ្វី​?

«បើ​ខ្ញុំ​មិន​គិត​ពី​នាង​ជ្រុល​ពេក កាលពី​ឆ្នាំ​នោះ​ ខ្ញុំ​មិន​អង្គុយ​មើល​នាង​រៀបការ​ជាមួយ​អា​ ខ្ទើយ​បង​នាង ​ហើយ​ចេញទៅ​វេទនា​នៅ​បារាំង​ទេ​ រាជិនី​!»

ចួបគ្នាជាថ្មីសប្តាហ៍ក្រោយ …

សម្ដី​ឆ្លើយឆ្លង​រវាង​ខ្ញុំ​ហើយ​និង​គេ​ពីរ​ឃ្លា​នេះ​ ខ្ញុំ​ខំ​បំភ្លេច​វា​ពី​បេះដូង​ជា​យូរ​មក​ហើយ​ តែ​កាន់​បំភ្លេច​វា​កាន់​តែ​ចាំ​ច្បាស់​គឺ​កាន់​តែ​បំភ្លេច​ក៏​កាន់តែ​នឹក​។ ​៦ឆ្នាំ​ហើយ​ ខ្ញុំ​នៅតែ​មិន​អាច​ភ្លាំងភ្លេច​គេ​ បាន​សូម្បីតែ​មួយ​គ្រា​។ ខ្ញុំ​ពិតជា​មិន​អាច​បំភ្លេច​រាត្រី​មួយ​នោះ​ នៅ​មុន​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ឡើង​កាណូត​ចាកចោល​គេ​ ពេល​ដែលគេ​កំពុងតែ​លង់លក់​ក្នុង​សុបិន​ស្នេហ៍​របស់​កូន​អ្នកមាន​ដូច​គេ​ ហេតុអ្វី​ខ្ញុំ​នៅតែ​មិន​អាច​បំភ្លេច​បាន​? មក​ពី​នោះ​ជា​ស្នេហា​ពិត​របស់ខ្ញុំ ឬ​មក​ពី​គេ​ជា​អ្នក​បាន​នូវ​រាត្រី​ទីមួយ​របស់ខ្ញុំ​?

«ម៉ាក់​! យើង​កុំទៅ​កោះកុង​អី​! ឮ​សូរ​ថា​ផ្លូវ​មិនល្អ​ទេ​!» ខ្ញុំ​និយាយ​ចិត្តស្ទាក់ស្ទើរ​។

«តែ​ម៉ាក់​ចង់​ទៅ​ខ្លាំង​ណ៎ា​កូន​! ម៉ាក់​មាន​ពួកម៉ាក​ម្នាក់​បែក​គ្នា​ជិត​ម្ភៃ​ឆ្នាំ​ហើយ​ ឮ​សូរ​ថា​ឥឡូវ​រស់​នៅ​ជិត​ផ្សារ​ដងទង់!​» ​ដូច្នេះ​ដើម្បី​បំពេញ​បំណង​ហាណា​ដែល​ចង់​ទៅ​ដើរ​លេង​នៅ​តំបន់​សមុទ្រ ​និង​អ្នកម្ដាយ​ដែល​ខ្ញុំ​ឃ្លាតឆ្ងាយ​ចោល​គាត់​ជា​យូរ​មក​ហើយ​ យើង​ក៏​រៀបចំ​ដំណើរ​ទៅកាន់​ខេត្ត​កោះកុង​។

វគ្គ៖ កោះកុង​ កម្រង​ ស្នេហ៍​ចាស់​

កោះកុង​គឺ​ជា​ខេត្ត​ដ៏​ស្រស់​បំព្រង​មួយ​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ដែល​ខ្ញុំ​ឆ្លាក់​ជាប់​ក្នុង​បេះដូង​និរាស​ប្រាស់​ព្រាត់​មួយ​នេះ​។ ឆ្នេរសមុទ្រ​ដែន​និរតី​​ស្អាត​ណាស់​ក្រោម​ពន្លឺ​មាស​ថ្លា​រលើប​លាត​សន្ធឹង​ក្រាល​គ្រប​ដោយ​ឥទ្ធិពល​នៃ​កាំ​រស្មី​ចុងក្រោយ​ពី​ព្រះ​ទិនាករ​នា​ដែន​ខេមរា​ដែល​ខ្ញុំ​ខាន​ឃើញ​ ខាន​ទទួល​អារម្មណ៍​ ខាន​ប្រហើរ​ក្លិន​ទឹកប្រៃ​បែបនេះ​​ជា​យូរណាស់​មក​ហើយ​។ ខ្ញុំ​ញញឹម​ម្នាក់ឯង​!

ព្រះ​អើយ​ ទីបំផុត​ទៅ​ ឯង​ញញឹម​បាន​ឡើងវិញ​ហើយ​រាជិនី​!

ទី​កំណើត​របស់​ឯង​ មាតុភូមិ​របស់​ឯង​តែ​មួយ​គត់​ដែល​បណ្តាល​ឱ្យ​ឯង​ទទួល​អារម្មណ៍​មួយ​នេះ​ត្រឡប់​មក​វិញ​បាន​? ឱ​ព្រៃ​ភ្នំ​ក្រម​ថ្ម​ ឱ​ជួរ​ភ្នំ​ក្រវាញ ​និង​កម្រង​ឧទ្យាន​ជាតិ​បុទុមសាគរ​ដ៏​ស្រស់​បំព្រង​នៃ​ដែន​សុវណ្ណភូមិ​ អ្នក​នៅ​ចាំ​ស្រី​កម្សត់​ម្នាក់​នេះ​បាន​ដែរ​មែនទេ​ បាន​ជា​ស្វាគមន៍​នាង​ជាមួយ​កម្លាំង​វាយោ​បោកបក់​ត្រកាល​ត្រ​កុំ​យ៉ាង​សុខដុម​យ៉ាងនេះ​។

«ឱ​ខេត្ត​កោះកុង​ស្ថិត​ក្នុងចិត្ត​ខ្ញុំ​! អ្នក​ពិតជា​សុខុម​ រសាយ​ទុក្ខ​កង្វល់​ប៉ុន​​កម្អែល​ភ្នំ​ភ្លើង​ដែល​សង្កត់​ទ្រូង​រាជិនី​៦​ឆ្នាំ​មក​ហើយ​! ខ្ញុំ​សប្បាយចិត្ត​ពិតមែន​ដែល​ទីបំផុត​ទៅ​បានឃើញ​អ្នក​!»

ខ្ញុំ​សរសេរ​ Note​ នេះ​ទុក​ក្នុង​ទូរសព្ទ​អម​ជាមួយ​រូបថត​ Selfie​ ជា​លើក​ដំបូង​ក្នុង​ជីវិត​និរាស​ចោល​ស្រុក​៦​ឆ្នាំ​មកនេះ​។ រូប​នារី​ម្នាក់​ក្នុង​អេក្រង់​ជាមួយ​ស្នាមញញឹម​សក្បុស​ អម​ដោយ​Background​ វាលខ្សាច់​ស​ម៉ត់​នៃ​ដែន​ប៉ាក់​ខ្ល​ង ពិត​ជា​មនោរម្យ​ហួស​និង​និយាយ​រៀបរាប់​។ តាមពិត​ទៅ​ ខេត្តកោះកុង​ត្រូវ​គេ​ដូរ​មក​ថា​ក្រុង​កោះកុង​ តាំងពី​ពេល​ខ្ញុំ​ចាកចេញ​ពី​ស្រុកខ្មែរ​មក​ម៉្លេះ​។ ខេត្ត​នេះ​ស្ថិតនៅ​ភាគ​និរតី​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា​មាន​ព្រំប្រទល់​ទល់​នឹង​ខេត្ត​ត្រាត​ប្រទេស​ថៃ​។

«កូន​ទៅណា​រាជិនី​ មេឃងងឹត​ហើយ​ហ្នឹង​?»

ខ្ញុំ​ចេញពី​បន្ទប់​មក​វាក់​អើ​នឹង​ម្តាយ​ខ្ញុំ​ដែល​មិន​នៅក្នុង​បន្ទប់​គាត់​ទេ​ តែ​អង្គុយលេង​លើ​សាឡុង​។

«កូន​ចេញទៅ​មើល​ទឹក​សមុទ្រ​បន្តិច​ទេ​ម៉ាក់​! ក្នុង​បន្ទប់​នេះ​ដូច​ហប់​ ខ្វះ​អុក​ស៊ី​សែន​ម៉េច​មិនដឹង​ទេ​! Hannah​ គេង​លក់​ហើយ​ ម៉ាក់​កុំ​មាត់​ឮ​ ប្រយ័ត្ន​ភ្ញាក់​វិញ​រករឿង​!»

ម្ដាយ​ខ្ញុំ​នៅតែ​មិនអស់ចិត្ត​ គាត់​ខ្សឹប​ៗមកកាន់​ខ្ញុំ​បន្ត​៖

«អត់​ស្រួលខ្លួន​អ្ហី​កូន​? កោស​ខ្យល់​ចេញទៅ​អ្ហី​?»

«ខ្ញុំ​អត់អី​ឯណា​ម៉ាក់​!? ម៉ាក់​សម្រាន្ត​ទៅ​!»

ខ្ញុំ​ចាក​ចេញពី​បន្ទប់​អូតែល​ ព្រោះ​មិន​ចង់ឱ្យ​គាត់​មក​ខ្វល់​ច្រើន​ទៀត​។ ជា​ទម្លាប់​តាំងពី​តូច​មក​គឺ​ខ្លាច​ឪពុកម្ដាយ​ពិបាកចិត្ត​ មានរឿង​អ្វី​ក៏​នៅតែ​លាក់​ទុក​ក្នុងចិត្ត​ សុខចិត្ត​បៀម​វា​តែម្នាក់ឯង​ ឥឡូវ​នេះ​៦​ឆ្នាំ​ហើយ​ទម្លាប់​​នេះ​នៅតែ​មិន​ចោល​។

«ពិបាកចិត្ត​ម្នាក់ឯង​ គ្រាន់​បើ​ជាង​នាំ​អ្នក​មាន​គុណ​មក​ពិបាកចិត្ត​ជាមួយ​!»

ឆ្នេរ​សមុទ្រ​កោះកុង​ដ៏​ស្រគត់ស្រគំ​គឺ​ស្ថិតនៅ​ពីក្រោយ​បន្ទប់​សណ្ឋាគារ​នេះ​តែម្តង​។ វា​ជា​ប្រភេទ​ម៉ូតែល​ប៉ប្រះ​មាត់​ឆ្នេរ​​ដែល​ត្រូវ​បាន​ជ្រើសរើស​ដោយ​ពេញចិត្ត​។ ឆ្នេរ​វែងអន្លាយ​អម​ដោយ​រលក​បោក​រលេញ​ប្រដេញ​ពណ៌ខៀវ​ល្អះ​ ក្រោម​ភាព​ស្រទោ​ស្រទន់​នៃ​ដួងខែ​ ក្លាយ​ជា​សេរីភាព​នៃ​អារម្មណ៍​សម្រាប់​ខ្មែរ​នៅ​បរទេស​ដូច​រូប​ខ្ញុំ​។

ដោយមាន​កន្សែង​សូត្រ​ខ្មែរ​ពណ៌ស​ជ្រះ​ដែល​ខ្ញុំ​រើស​ដោយ​សម្រិតសម្រាំង​ឯ​ផ្សារ​ទួល​ទំពូង​មក​ដណ្ដប់​ផង​ជាគ្នា​ រ៉ូប​រាត្រី​វែងអន្លាយ​របស់ខ្ញុំ​ទោះ​បក់​បោក​រវេច​ទៅតាម​ជំនោរ​សមុទ្រ​ ក៏​នៅ​តែ​មិន​អាច​ធ្វើ​ឱ្យ​​រាងកាយ​ខ្ញុំ​​រងា​ញ័រញាក់​បាយឡើយ​​។ វា​មាន​តែ​ធ្វើ​ឱ្យ​មនោរម្យ​ភាព​ចូល​មក​ពង្វក់​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ឱ្យ​ត្រកាល​ត្រ​កុំ ​ភ្លេច​ចោល​អស់​ទុក្ខធុរៈ​ទាំងប៉ុន្មាន​នៃ​ជីវិត​ជា​សត្វលោក​។ ស្នូរ​អ្វី​ម្យ៉ាង​រសឹប​នៅ​ពីក្រោយខ្នង​ខ្ញុំ​ ….ខ្ញុំ​មិន​ចង់​រំខាន​ជា​មួយ​អ្វី​ៗ​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន​ ហើយ​ចាកចោល​ទិដ្ឋភាព​ដ៏​ត្រកាល​នៃ​ដែនសមុទ្រ​ខ្មែរ​ក្បែរ​ជាយដែន​ទេ​ ប៉ុន្តែ​សូរស័ព្ទ​យំ​តិច​ៗខ្សាវ​ៗរបស់​ក្មេងប្រុស​បាន​ទាក់​ទាញ​ខ្ញុំ​ឱ្យ​ងាក​ទៅ​រក​គេ​។

«ថ្មើរ​ណេះ​ទៅ​ហើយ​ អ្នកណា​លែង​កូន​ឱ្យ​ដើរ​ចច្រប់​អ៊ីចឹង​ទៀត​?»

ខ្ញុំ​គិត​ផង​បន្ទន់​ជង្គង់​អង្គុយ​ទៅ​ប្រឈម​​នឹង​កុមារា​នោះ​ផង​។ គេ​ពិតជា​ពេប​គួរ​ឱ្យ​អាណិត​ តែ​គេ​ក៏​ហាក់​មាន​អំណះអំណាង​ឡើងវិញ ​ពេល​មាន​ខ្ញុំ​នៅ​ក្បែរ​។

«យប់ជ្រៅ​ហើយ​ គិតទៅ​ណា​ទៀត​ក្មួយ​? អត់​ទាន់​គេង​ទៀត​? ប៉ា​ម៉ាក់​នៅឯណា​?»

គេ​ជូត​ទឹកភ្នែក​ដែល​រលីងរលោង​ ហើយ​រត់ចេញ​ទៅ​ មិន​ឆ្លើយនឹង​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​ហាក់​មិន​ដាច់ចិត្ត​ព្រងើយកន្តើយ​ ព្រោះ​គេ​តូច​យ៉ាង​នេះ​ ហើយ​នៅតែ​ម្នាក់ឯង​នៅ​លើ​ឆ្នេរ​ដ៏​ងងឹត​ស្រពិចស្រពិល​ហើយ​ស្ងាត់ជ្រងំ​នេះ​។ ប្រសិនបើ​ពួក​ឆ្លៀតឱកាស​​ឃើញ​គេ​ ក្មេង​នេះ​អាច​នឹង​ក្លាយជា​កុមារ​រង​គ្រោះ​ត្រូវ​គេ​យក​ទៅ​សុំ​ទាន​នៅ​ថៃ​អី​ផង​មិន​ដឹង​។ អ្វីមួយ​ជំរុញ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ទៅតាម​គេ​ភ្លាម​។

ទោះបី​គេ​នៅ​តូច​ប្រហែលជា​បី​ឆ្នាំ​ តែ​គេ​រត់​លឿន​ណាស់​ ខ្ញុំ​ខំ​ដើរលឿន​ដែរ​ទម្រាំ​តាម​គេ​ជាប់​។ ខ្ញុំ​គ្មាន​កូនប្រុស​ទេ​ ដូច្នេះ​អារម្មណ៍​ពេល​ឃើញ​ក្មេង​ប្រុស​គឺ​ពិសេស​ម្យ៉ាង​។ ការ​រត់​ហើយ​ដួល​គឺជា​ក្រឹត្យក្រម​ធម្មជាតិ​ តែ​ការ​ចង់​ត្រកង​គេ​ឡើង​មកវិញ​ ក៏​ជា​បំណង​ប្រា​ថ្នា​ភ្លាម​ៗរបស់ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​លូកដៃ​ទៅ​ត្រកង​ប្រាណ​ដ៏​តូច​របស់​គេ​ ហើយ​ក្លិន​អ្វី​មួយ​បាន​ហើរ​មក​ប៉ះ​ច្រមុះ​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​នឹក​មិន​ ឃើញ​ទេ​ តែ​ក្លិន​នេះ​ហាក់​បី​ដូចជា​ធ្លាប់​ជាប់​នៅ​ជា​មួយ​អតីត​កាល​ណា​មួយ​របស់ខ្ញុំ​ដែល​មិនដឹង​នៅ​ឯណា ​តែ​ខ្ញុំ​ចាំ​បាន​ថា​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ស្គាល់​វា​។

«កុំ​​ទៅលេង​ឆ្ងាយ​ពេក​កូន​!»

សូរ​​សំឡេង​នេះ​ពិតជា​មាន​ឥទ្ធិពល​ជាង​ក្លិន​ទឹកអប់​ដែល​ជាប់​លើ​រាងកាយ​ក្មេង​ប្រុស​តូច​ទៅទៀត​។ សំឡេង​នេះ​បាន​ហើរ​មក​ប៉ះ​ត្រចៀក​ខ្ញុំ​ ជ្រៀតចូល​ទៅដល់​ខួរក្បាល​ ហើយ​បាចសាច​ទៅ​ក្នុង​បេះដូង​ ជ្រៅ​សែន​ជ្រៅ​ មុន​ពេល​អំណាច​របស់​វា​​បាន​បញ្ជា​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ងើបមុខ​វឹង​សម្លឹង​ទៅ​រក​ម្ចាស់​សូរស័ព្ទ​។

…..គឺ​នោះ​មាន​ធំ​ច្រងាង​ អង្គុយ​ចំខែង​លើ​របង​ថ្ម​ចាស់​​ប៉ប្រះ​ឆ្នេរ​ខ្សាច់​ ហើយ​មិនបាន​ងាក​មុខ​មក​រក​ខ្ញុំ​ឡើយ​។ ដៃ​គេ​ចុច​ទូរសព្ទ​ ហើយ​ភ្នែក​គេ​ផ្ចង់​ទៅ​លើ​អេក្រង់​ តែ​ភ្នែក​ខ្ញុំ​ផ្ចង់​ទៅលើ​ប្រអប់ដៃ​ឆ្វេង​របស់​គេ​ កំភួន​ដៃ​គេ​ បន្ទាប់មក​ គឺ​ស្មា​គេ ​និង​ចុងក្រោយ​ផ្ទៃមុខ​គេ​ដែល​មើល​ពី​ចំហៀង​ឃើញ​តែ​តួ​ច្រមុះ​ស្រួច​ និង​បបូរមាត់​គ្មាន​ស្នាមញញឹម​។ តាម​ថា​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ខឹង​ដែល​ឪពុក​ម្នាក់​មក​ជក់​នឹង ​Smart​ Phone​ ហើយ​ទុកចោល​កូនតូច​យ៉ាង​នេះ​ឱ្យ​រត់​ឆ្លេឆ្លា​ស្រក់​ទឹកភ្នែក​ម្នាក់ឯង​ តែ​ ពេលនេះ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ឃើញ​គេ​ បេះដូង​ខ្ញុំ​ស្ទើរ​គាំង​ទៅ​​ហើយ​ ។

«រ៉ូ​ណាល់​??»

សំណាង​ហើយ​​ដែល​ខ្ញុំ​ភ្លាត់​ហៅឈ្មោះ​គេ​នៅក្នុង​ចិត្ត ​តែ​មិនបាន​បង្ហើរ​ចេញ​មក​។ រាងកាយ​ខ្ញុំ​នៅ​គាំង ​ភ្នែក​ខ្ញុំ​សម្លឹង​គេ​យូរ​ជាង​ ចិត្ត​ខ្ញុំ​ដែល​ចង់​រេ​គេច​ចេញ​ឱ្យ​រលាយ​បាត់​ភ្លាម​ៗពី​ឆ្នេរ​នេះ​ដូច​ក្នុង​រឿង​សិល្ប៍​ តែ​ដៃជើង​ខ្ញុំ​បាន​ស្ពឹក​ស្រពន់​គ្មានកម្លាំង​ទេ ​បន្ទាប់ពី​បាន​ធ្លាក់​របូត​ចេញពី​ស្មា​ក្មេង​តូច​។ គេ​លើក​ទូរ​សព្ទ​និយាយ​ ពេល​ដែល​បេះដូង​ខ្ញុំ​កក្រើក​រញ្ជួយ​….

«បាន​ហើយ​! បង​នាំ​កូន​ចូលគេង​!»

គេ​នៅ​ស្ងៀម​បន្តិច​ ប្រហែលជា​កំពុង​ស្តាប់​អ្នក​ខាង​ណោះ​និយាយ​អ្វីមួយ​ហើយ​ បាន​ជា​គេ​និយាយ​បន្ត​៖

«Good​ Night!!»

ម្នាក់​ដែល​កំពុង​និយាយ​ជាមួយ​គេ​ប្រាកដជា​មនុស្ស​ស្រី​ ហើយ​ចម្លើយ​ភ្លាម​ៗក្នុង​បេះដូង​ខ្ញុំ​គឺ​ម្នាក់​នោះ​ជា​ម្តាយ​របស់​ក្មេងប្រុស​តូច​នេះ​។ បេះដូង​ខ្ញុំ​ដាច់ដោច​ ជា​ការ​លំបាក​មួយ​ដែល​ខ្ញុំ​មិនបាន​ត្រៀមខ្លួន​ក្នុង​ការ​ទទួលយក​វា​ទេ​ តែ​វា​កំពុង​កើតឡើង​នៅចំពោះមុខ​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​បែរ​ខ្លួន​ឱ្យ​រហ័ស ​មុន​ពេល​គេ​ចុច​បិទ​ទូរសព្ទ​ ហើយ​ងាក​មុខ​មក​។

….ដូច​ប្រាប់​អ៊ីចឹង​….ខ្ញុំ​ធ្វើ​មិនបាន​….គឺ​ស្ពឹក​ណាស់​….យឺត​ណាស់​….អ៊ីចឹង​ហើយ​គេ​បាន​ងើបមុខ​មករ​ក​កូនប្រុស​គេ​ ….ហើយ​គេ​ក៏​ឃើញ​ខ្ញុំ​…..

ព្រះ​អើយ​! គេ​នៅតែ​ជា​រ៉ូ​ណា​ល់​ដូច​ពីដើម​ដែល​មាន​ទឹកមុខ​សោះអង្គើយ ​ហើយ​ឆ្មើងឆ្មៃ​ពេល​មើល​ទៅ​ស្រី​ៗ…តែ​គេ​រក្សា​ធម្មជាតិ​នេះ​បាន​ត្រឹម​មិន​ដល់​មួយ​វិនាទី​ទេ​ ចិញ្ចើម​គេ​ចាប់ផ្តើម​ជ្រួញ​ចូលគ្នា​ ពេល​គេ​ឃើញ​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​ភ័យ​ណាស់​ ព្រោះ​សូម្បីតែ​ភ្នែក​ក៏​ដកចេញ​ពី​គេ​មិនកើត​ដែរ​។ ហួស​ពេល​រត់​ហើយ​ ព្រោះថា​បើ​រត់​លទ្ធផល​គឺ​ផ្សេង​ ….អ៊ីចឹង​ហើយ​ មធ្យោបាយ​ភា្លមៗ​គឺ​….រុញ​ទូក​បណ្តោយ​ទឹក​…. ខ្ញុំ​លើកដៃ​វិញ​បាន​ហើយ​ បើ​ត្រឹមតែ​ប៉ះ​ស្មា​ក្មេង​តូច​ម្តង​ទៀត​…ហើយ​ញញឹម​ស្រស់​និយាយរ៉ាវ​៖

«ប៉ា​ក្មួយ​នៅ​ទីនេះ​មែន​អត់​? ទៅ​ប៉ា​វិញ​ទៅ​ កុំ​ដើរ​ផ្តេសផ្តាស​ទៀត​ណ៎ា​ ប្រយ័ត្ន​គេ​ចាប់​!»

ខ្ញុំ​ឱន​និយាយ​ជាមួយ​ក្មេង​នោះ​ ធ្វើ​ដូចធម្មតា ​ហើយ​ដំបូងបង្អស់​គឺ​ខ្ញុំ​សង្ឃឹមថា​ គេ​រយៈ​ពេល​៦​ឆ្នាំ​នេះ ​ខ្ញុំ​អាច​ផ្លាស់​ប្តូរ​រហូតដល់​គេ​ចំណាំមិនបាន​។ តែ​នេះ​គ្រាន់តែ​ជា​គំនិត​ដ៏​ល្ងង់​មួយ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​។ ស្នូរ​ជើង​គេ​លាន់​ឮ​មក​កាន់​តែ​កៀក​ ហើយ​ក្លិន​ទឹកអប់​របស់​គេ​នៅតែ​ដដែល​ដូច​​កាល​ពី​៦​ឆ្នាំ​មុន​។ គេ​…គឺ​ដើរមក​ដល់​កៀក​ពីមុខ​ខ្ញុំ​មែនហើយ​….

«រាជិនី​! បើ​ឯង​ហ៊ាន​តែ​ងើបមុខ​ ឯង​នឹង​ប៉ះ​គ្នា​ជាមួយ​គេ​! ហើយ​គេ​នឹង​ឃើញ​អ្វី​ៗទាំងអស់​ក្នុង​ភ្នែក​របស់​ឯង​!»

តែ​អត់ទេ​….ខ្ញុំ​មិន​អាច​ឱន​អ៊ីចឹង​មួយ​ជីវិត​ទេ​….ខ្ញុំ​ប្រកែក​នឹង​ខ្លួនឯង​ហើយ​ងើបមុខ​វឹង​….ខ្ញុំ​ញញឹម ​ហើយ​ញាក់ស្មា​និយាយទៅ​រក​គេ​តាម​ ស្ទីល​អ្នកស្រុក​បារាំង​…

«កូន​បង​មែន​អត់​? ដើរ​វង្វេង​បាន​ឆ្ងាយ​ផង​! ដើរ​ដល់​នោះ​….»

សំណាង​ហើយ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​សម្លឹង​ទៅ​គេ​ គឺ​ភ្នែក​គេ​​ដំបូង​រេ​មក​លើ​រាងកាយ​ខ្ញុំ​ពីលើ​ដល់​ក្រោម​។ បបូរមាត់​គេ​នៅ​រក្សា​ភាព​ស្មើ​ធេង​ ទោះ​ខ្ញុំ​ខំ​ញញឹម​ស្ទើរ​ស្ងួត​ធ្មេញ​ក៏ដោយ​។

«ចរិត​ប្រុស​អ្នកធំ​នៅ​រក្សា​បាន​ដដែល​ហ្ន៎​!»

ខ្ញុំ​គិត​បណ្តើរ​ ខំ​រក្សា​ភាព​បរិសុទ្ធ​លើ​ផ្ទៃមុខ​យ៉ាង​ខ្ជាប់​ខ្ជួន​។ ខ្សែភ្នែក​គេ​វាត់​ត្រឡប់​រកមុខ​ខ្ញុំ​វិញ​ ហើយ​សម្លឹង​ចំ​កែវភ្នែក​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​រក​ឃើញ​អ្វីមួយ​យ៉ាង​ជ្រៅ​នៅក្នុង​ការ​សម្លឹង​របស់​គេ​ ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ព្រឺ​សម្បុរ​ ហើយ​គ្រង​កន្សែង​ដណ្តប់​ឱ្យ​ជាប់​ជាង​មុន​ មុន​ពេល​លូក​ហុចដៃ​កូនប្រុស​គេ​ទៅ​ឱ្យ​គេ​ទាំង​ញាក់ចិញ្ចើម​ធ្វើ​ភាសា​កាយវិការ​​ផ្គើន​គេ​ថា​នៅ​ភ្លឹក​ធ្វើ​អី​? មិន​យកកូន​ទៅវិញ​? គេ​ទទួល​កូន​ប្រុស​ទៅ​ក្នុង​ដៃ​ តែ​ភ្នែក​គេ​នៅ​ផ្ដោត​លើ​ខ្ញុំ​ ….ខ្ញុំ​ញញឹម ​ហើយ​បែរ​ខ្លួន​ដើរចេញ​ធ្វើ​ហី​ ធ្វើ​ដូច​ជា​បេះដូង​ខ្លួន​មិនមែន​កំពុង​ហក់លោត​អ៊ីចឹង​….

….ពី​មួយ​ជំ​ហ៊ាន​ទៅ​មួយ​ជំ​ហ៊ាន ​ខ្ញុំ​បន្ទោស​ខ្លួនឯង​ជាបន្តបន្ទាប់ ​«ឃើញ​អត់​? នៅ​មិន​នៅ​មក​កោះកុង​! ហើយ​នៅ​សុខ​ៗ ចេញ​មក​ដើរ​លើ​ឆ្នេរ​ធ្វើ​អី​? ឥឡូវ​ចួប​គេ​ហើយ​ គិត​យ៉ាងម៉េច​ទៅ​? គេ​ចំណាំ​ឯង​បាន​ឬ​អត់​? គេ​មិន​និយាយ​មួយ​ម៉ាត់​ តើ​ជា​ប្រផ្នូល​ល្អ ឬ​​អាក្រក់​ឱ្យ​ប្រាកដ​?»

ខ្ញុំ​ដើរ​បក​តម្រង់​មក​រក​កន្លែង​គេង​វិញ​ កាន់​តែ​ឆាប់​កាន់​តែ​ល្អ​ពាំនាំ​មក​ជាមួយ​នូវ​ភាព​ហេងហាង​គ្មាន​ព្រំដែន​….

«រាជិនី​!!!»

គេ​ហៅ​ខ្ញុំ​ស្រាល​ៗពីក្រោយ​ ….សំឡេង​គេ​មិន​ខ្លាំង​ទេ​ តែ​មានអំណាច​អ្វីមួយ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​យល់​ដោយ​ខ្លួនឯង​ថា​ «កុំ​ចង់​លេង​ស្ទីល​នេះ​ជាមួយ​គេ​!»។ ខ្ញុំ​បង្អន់​ជើង​ ហើយ​ឈប់​ ព្រមទាំង​បែរ​ក្រោយ​មក​រក​គេ​ជាមួយ​ស្នាម​ញឹម​ក្លែងក្លាយ​ដែល​ខ្ញុំ​ចេះ​ធ្វើ​ស្ទាត់​ក្នុង​ឆាកជីវិត​ដ៏​ជូរចត់​នេះ​។

«បង​ហៅ​ខ្ញុំ​មិនមែន​?»

គេ​ញញឹម​ស្មើ​ៗសឹង​ថា​មិន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទម្រង់​បបូរមាត់ ​ហើយ​លែងដៃ​ពី​កូនប្រុស​ដើរ​បន្ថែម​មក​រក​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​មិន​អាច​ធ្វើអ្វី​បាន​ក៏​បន្លប់​ធ្វើជា​ញញឹម​ទៅ​រក​ក្មេង​នោះ ​ហើយ​ងើបមុខ​ប្រាប់​​ឪពុក​គេ​៖

«បង​!!! កាន់ដៃ​ឱ្យ​ជាប់​តិច​រត់​ទៅបាត់​ទៀត​!! វង្វេង​ទៀត​ឥឡូវ​ហើយ​!»

គេ​ឈប់​ពីមុខ​ខ្ញុំ​មើល​ខ្ញុំ​ដោយ​ក្រសែភ្នែក​ស្ងួតស្ងប់​ ខ្ញុំ​នៅតែ​ញញឹម​តប​ពន្លឺ​ភ្នែក​គេ ​តែ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ឆ្លេឆ្លា​។ គេ​និយាយ​មក​តិច​ៗ សឹង​ថា​ជះ​ខ្យល់​ដង្ហើម​គេ​មក​លើ​មុខ​ខ្ញុំ​៖

«កុំ​មិនបាច់​ភ័យ​រាជិនី​! កូន​ខ្ញុំ​មិន​ចេះ​រត់ចោល​ខ្ញុំ​ ដូច​មនុស្ស​ខ្លះ​នោះ​ទេ​!»

ខ្ញុំ​ឮ​សម្តី​គេ​ហើយ​ ក៏​រំជួលចិត្ត​ ត្បិត​ពាក្យ​មួយ​ឃ្លា​ដែល​ខ្ញុំ​ទន្ទេញ​ ជាប់​ក្នុង​បេះដូង​តាំងពី​កោះ​សង្សារ​រហូតដល់​ប្រទេស​បារាំង។

«អូន​ទៅ​មិនបាន​លា​ ព្រោះ​អូន​មិន​ចង់និយាយ​លា​ រឹតតែ​មិន​ចង់​ស្គាល់​ពាក្យ​ថា​បែកគ្នា​នោះ​ទេ​! អូន​យក​បង​ រក្សា​បង​ទៅតាម​អូន​ជានិច្ច​ គឺ​នៅ​ទីនេះ​ នៅក្នុង​បេះដូង​ដែល​គ្មាន​លទ្ធភាព​និង​រស់នៅ​ក្បែរ​ទ្រូង​បង​! ថ្ងៃនេះ​អូន​ទៅ​ ព្រោះ​អូន​ភ័យ​ថា​ថ្ងៃ​ ណាមួយ​អ្នក​ចេញទៅ​មិនមែន​ជា​អូន​តែ​ គឺជា​បង​! ថ្ងៃ​ នោះ​អូន​មុខតែ​មិន​អាច​ទទួលយក​បាន​ឡើយ​! អូន​សុខចិត្ត​លែង​ឃើញ​បង​នៅពេល​នេះ​ គឺ​ត្រឹម​ពេល​ដែល​បង​នៅ​ស្រលាញ់​អូន​នៅឡើយ​…. »

តាម​ថាបើ​ស្ថានភាព​បែបនេះ ​ខ្ញុំ​ចួប​កាលពី៦ឆ្នាំមុន ​ខ្ញុំ​ប្រហែល​យំ​រហូតដល់​លិចលង់​ដែន​កោះ​នេះ​ តែ​ក៏​គួរ​អរគុណ​ការឈឺចាប់ ​និង​ភាព​អត់ធន់​ដ៏​វែង​កាលពី​គ្រាដែល​ខ្ញុំ​ទម្លាប់​ជាមួយ​ភាព​បាត់បង់​គេ​ ខ្ញុំ​អាច​ទប់ទឹក​ភ្នែក​បាន​ ហើយ​និយាយ​បន្លប់​គេ​តាម​សម្រួល​៖

«បង​! អ្នកណា​ឈ្មោះ​រាជិនី​? ហើយ​គេ​ត្រូវជា​អ្វី​នឹង​បង​? គេ​ស្រដៀង​ខ្ញុំ​មិនមែន​? ខ្ញុំ​ទើបតែ​មក​ពី​បារាំង​! អត់​គិតថា​ យើង​ធ្លាប់​ស្គាល់​គ្នា​ពីមុន​មក​ទេ​! ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ​Conny​! នី​ដូចគ្នា​ទៀត​?!

ខ្ញុំ​ញញឹម​ស្រស់​ដាក់​គេ​ពេល​បញ្ចប់​ឃ្លា​នេះ​តែ​នៅ​។ ពេល​ដែលគេ​មិន​មាត់​មិន​ក​​តបត​ខ្ញុំ​ ហើយ​បែរ​ជា​មមី​ភ្នែក​សម្លឹង​មុខ​ខ្ញុំ​ជាប់​ ខ្ញុំ​ហាក់​ភ័យ​តិចតួច​ដែរ​។ តែ​បំណាច់​នឹង​ធ្វើ​ពើ​ក៏​ត្រូវ​ធ្វើពើ​ឱ្យ​ដល់ទី​បញ្ចប់​។ ខ្ញុំ​ញញឹម​ដាក់​ក្រសែភ្នែក​ស្ងប់​ស្ងាត់​របស់​គេ ​ហើយ​បន្ត​៖

«កូនប្រុស​បង​ឆ្លាត​ដល់​ហើយ​!»

គេ​នៅតែ​រក្សា​ភាព​ស្ងប់ស្ងាត់​ ហើយ​សម្លឹង​មក​ខ្ញុំ​ដោយ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ពន្លឺ​ភ្លឺ​ថ្លា​តាម​ភ្នែក​ទាំង​គូ​​ដែល​មើល​ទៅ​ដូចជា​ស្នាមញញឹម​សម្ងាត់​មួយ​។ បបូរមាត់​គេ​ស្មើ​​មិន​ញញឹម​ ក៏​មិន​មាន​ប្រតិកម្ម​អ្វី​ ប៉ុន្តែ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ចាប់​ខ្ទេចខ្ទាំ​ដោយ​គ្មាន​ហេតុផល​។ សម្តី​គេ​កាលពី​យប់​នោះ​ ជា​សម្តី​ដែល​ខ្ញុំ​ខំ​បំភ្លេច​ជា​យូរ​មក​ហើយ​បាន​លាន់​ត្រឡប់មកវិញ​ក្នុង​ការ​ចងចាំ​របស់ខ្ញុំ​ «បង​អាច​ដាច់ដង្ហើម​ស្លាប់​បាន​! បើ​ឱ្យ​អូន​ចេញពី​បង​ឥឡូវនេះ​ រាជិនី​!»

ខ្ញុំ​ដៀង​ភ្នែក​ទៅ​រក​ក្មេងប្រុស​តូច​គួរ​ឱ្យ​ស្រលាញ់​ដែល​បាត​ដៃ​ដ៏​តូច​របស់​គេ​ស្ថិតនៅ​ក្នុង​ប្រអប់ដៃ​រឹងមាំ​របស់​បុរស​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ស្រមោល​គេ​ពេញ​មួយ​ជីវិត​មក​ហើយ​។

«លោក​ក៏​មិន​បាន​ដាច់ដង្ហើម​ស្លាប់​ឯណា ​រ៉ូ​ណា​ល់​ ពេល​ខ្ញុំ​ចេញពី​លោក​! លោក​ថែម​ទំាំង​រៀបការ​ជាមួយ​ស្រី​ផ្សេង​ ហើយ​មាន​ក្មេង​នេះ​!»

ខ្ញុំ​រេ​ភ្នែក​ចេញ​បោះបង់​ចោល​ការ​សម្លឹង​របស់​គេ ​ហើយ​ត្រៀម​ដើរចេញ​ពី​គេ​​ទាំង​និយាយ​ចុងក្រោយ​៖

«Bye​ Bye​ ណា៎​!»

ខ្ញុំ​ញញឹម​ ហើយ​ចាកចេញ​វឹង​ មិន​រវល់​ថា​គេ​នឹង​គិត​យ៉ាងណា​ធ្វើ​យ៉ាងណា​ឡើយ​។ ត្រូវហើយ​ គេ​មិន​តាម​មក​ទេ​ ហើយ​ពេល​ទៅ​ដល់​ទី​កំបាំង​ជញ្ជាំង​ម៉ូតែល​ ខ្ញុំ​ពួន​លបមើល​គេ​។ គេ​បី​កូន​ប្រុស​ក្នុង​រង្វង់​ដៃ​ ហើយ​ចាក​ចេញ​ពី​ឆ្នេរ​ទៅ​កប់​បាត់​ក្នុង​ស្រមោល​អន្ធ​កាល​ តែ​រង្វង់​ដៃ​នោះ​នៅតែ​កាប់​ចិញ្ច្រាំ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​។ វា​ជា​រង្វង់​ដៃ​ដ៏​កក់ក្តៅ​ ជា​រង្វង់​ដៃ​មនុស្ស​ដំបូង​ដែល​អាច​គ្រប់គ្រង​រាងកាយ​ខ្ញុំ​ ក៏​ជា​រង្វង់​ដៃ​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវការ​តែ​គ្មាន​លទ្ធភាព​ថែរក្សា​។

វគ្គ៖ បេះដូង​ខ្ទេចខ្ទាំ​

ខ្ញុំ​បក​ចូល​មក​រក​កន្លែង​សម្រាក​ ហើយ​ពិត​ណាស់​ថា​ ពេញ​មួយ​យប់​នោះ​ ខ្ញុំ​មិន​អាច​ដេក​លក់​សូម្បីតែ​មួយ​ស្រឡេត​ជាមួយ​សំណួរ​ឆ្កួត​ឡប់​មួយ​ចំនួន​ តើ​អ្នក​ណា​ទៅជា​ប្រពន្ធ​គេ​​? គេ​រៀបការ​ពី​ពេលណា​? ហេតុ​​អី​នៅ​លើ​ឆ្នេរ​តែ​ពីរ​នាក់​កូនប្រុស​? តើ​នារី​ដ៏​មានសំណាង​នោះ​ មាន​រូបរាង​យ៉ាងណា​ទៅ​? នាង​ប្រាកដជា​កូន​អ្នកមាន​ដែល​ម្តាយ​គេ​ និង​បង​គេ​ពេញចិត្ត​ហើយ​។

ទោះ​យ៉ាងណា ​ខ្ញុំ​ជឿ​ថា​គេ​បាន​ចាញ់​បោក​ខ្ញុំ​ដែល​យល់ថា​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​ផ្សេង​សំខាន់​ ខ្ញុំ​ជឿ​ថា​យើង​ជា​មនុស្ស​ស្រី​​ រាងកាយ​និង​រូប​សម្ផស្ស​របស់​យើង​ងាយ​រលាយ​បាត់​ទៅ​លឿន​ជាង​បុរស ​អ៊ីចឹង​ហើយ​គេ​ចំណាំ​​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ គ្មានអ្វី​ចម្លែក​ទេ​។ វា​ក៏​ជា​រឿង​ល្អ​សម្រាប់​ខ្ញុំ​ដែរ​មែនទេ​?

ព្រឹក​នោះ​ ខ្ញុំ​ញ៉ាំ​កាហ្វេ​បំបាត់​ភាព​ងោកងុយ​ដែល​គេង​មិនបាន​ពេញ​មួយ​យប់​។ នៅ​ សួន​ច្បារ​មុខ​ម៉ូតែល ​ខ្ញុំ​ស្រស់ស្រូប​បណ្ដើរ​ ព្យាយាម​រក​លេស​ចាក​ចេញ​ពី​ទី​នេះ​ផង​។

«ម៉ាក់​? យើង​ទៅ​ភ្នំពេញ​វិញ​ទៅ​អ្ហី​? ដូច​ស្ងាត់​ពេក​ហើយ​ អត់​សប្បាយ​ផង​!»

«ថី​កូន​? ក្រែង​ទើប​មកដល់​បាន​មួយ​យប់​សោះ​ហ្នឹង​ ទារ​ទៅវិញ​ហើយ​? ចុះក្រែង​ថា​នាំ​Hannah​ ទៅ​លេង​ហែល​ទឹក​អ្ហី?»

ខ្ញុំ​គឺ​ខ្លាច​ច្រើន​យ៉ាង​ណាស់​ មិន​ចង់​ចួប​គេ​នោះ​ម្តង​ទៀត​ អ៊ីចឹង​ហើយ​ត្រូវ​រក​មធ្យោបាយ​ចេញពី​ទីនេះ​។

«ត្រូវ​ហើយ​ម៉ាក់​! ទៅ​កំពង់សោម​វិញ​ហ្ន៎​ បាន​ងូតទឹក​ផង​! ចាំ​កូន​ប្រាប់​Hannah​!!»

ប្រហែល​ញាណ​ជា​ម្ដាយ​ធ្វើ​ឱ្យ​គាត់​យល់​ពី​ភាព​ស្រពោន​ក្នុង​ជម្រៅ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ហើយ​បាន​ជា​ម៉ាក់​ចាក់​បណ្ដោយ​៖

«អឺ​! ទៅ​​ណា​ក៏បាន​! ឱ្យ​តែ​កូន​សប្បាយចិត្ត​!»

ខ្ញុំ​អរ​ជា​ខ្លាំង​ ងើប​ចោល​ពែងកាហ្វេ​និង​អាហារ​រវៀស​ទៅ​រក​កូនស្រី​នៅក្នុង​សួនកុមារ​។

«Hannah​! Hannah​!»

នៅក្នុង ​Play​ Ground​ មាន​កុមារា​ស្រី​ប្រុស​ពីរ​បី​នាក់​ដែរ​ តែ​ពិតជា​គ្មាន​វត្តមាន ​Hannah​កូនស្រី​ខ្ញុំ​ទេ​។ រហូតដល់​ខ្ញុំ​ទៅ​រក​ដល់​ក្នុង​បន្ទប់គេង​ បន្ទប់​ទឹក​នៅតែ​មិន​​ឃើញ​ ទើប​ចាប់ផ្ដើម​ភ្ញាក់​ ភ័យ​។

«ម៉ាក់​! Hannah​ បាត់​ហើយ​!»

ខ្ញុំ​ស្រែក​ដោយ​អារម្មណ៍​អាក្រក់​កាន់តែ​សម្រុក​មក​គ្រប់គ្រង​លើ​ខ្ញុំ​ …..រំពេច​នោះ​….ខ្ញុំ​រត់​រលះរលាំង​មិន​បាន​មើល​មុខក្រោយ​រហូតដល់​បុក​អ្នកណា​ម្នាក់​។

«អុះ​សុំទោស​!»

ខ្ញុំ​និយាយ​ឱ្យ​តែ​រួចពីមាត់ ​ព្រោះ​ខ្ញុំ​គ្មាន​ពេល​រវល់​។ ខ្ញុំ​ងើប​ចេញពី​គេ​នោះ​ ចង់​បន្ត​ជំហាន​ទៅមុខ ​តែ​ដៃគេ​ដូចជា​ចាប់​កដៃ​ខ្ញុំ​ថើៗ​ ប្រុង​ទាញ​ខ្ញុំ​ឱ្យ​នៅ​ផង​ ក៏​ហាក់ដូចជា​ព្រម​លែង​ខ្ញុំ​ឱ្យទៅ​ ផង​។ ខ្ញុំ​យល់ថា​មិន​​សម​….ទោះបី​ខ្ញុំ​នៅ​បារាំង ​តែ​ក៏​មិន​ចូលចិត្ត​ឱ្យ​អ្នកណា​មក​ប៉ះពាល់​ដៃ​ជើង​ងាយ​ៗអ៊ីចឹង​ទេ​…. តែ​ទោះបី​​ចិត្ត​កំពុង​គិត​មួម៉ៅ​ក៏ដោយ​ ខ្ញុំ​នៅតែ​គ្មាន​ពេល​រវល់​ដដែល​ គិត​ពី​ផ្ចង់​លើ​ការ​បាត់​កូនស្រី​….ប៉ុន្តែ​ក្លិនក្រអូប​អណ្ដែតអណ្ដូង​លើ​អាវ​ម្នាក់​នោះ​វិញ​ទេ​ ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​​ខ្ញុំ​ដើរ​បាន​មួយ​ជំហាន​ ហើយក៏​ដើរទៅ​មុខ​លែង​រួច​។ ខ្ញុំ​ងាក​ក្រោយ​ខ្វាក​….

«រ៉ូ​ណាល់​?»

ចិត្ត​ខ្ញុំ​ស្រែកហៅ​ឈ្មោះ​គេ​ តែ​សំណាងល្អ​​ដែល​មាត់​ខ្ញុំ​នៅ​រក្សា​ភាព​ស្ងៀមស្ងាត់​បាន​ កុំអី​នោះ​ គេ​ច្បាស់ជា​សួរ​ខ្ញុំ​ថាម៉េច​បាន​ស្គាល់ឈ្មោះ​គេ​មិនខាន​។

….គេ​សម្លឹង​មក​ខ្ញុំ​ជាមួយ​បបូរមាត់​ស្មើ​ធេង​គ្មាន​ស្នាមញញឹម​ តែ​ហាក់​បីដូច​ជា​លាក់លៀម​កំនួច​តូច​មួយ​នៅ​ចុងមាត់ ​ហើយ​ភ្នែក​គេ​ទាំង​គូ​​នៅតែ​ស្រទន់​ដូច​កាលពីយប់មិញ​​។ ….ហេតុអ្វី​គេ​បង្ហាញ​ខ្លួន​នៅ​ចំ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​បាត់​ Hannah​?….ខ្ញុំ​ទប់មាត់​បាន​មិន​ឱ្យ​ហៅ​ឈ្មោះ​គេ​ តែ​ខ្ញុំ​ជឿ​ថា​ភ្នែក​ខ្ញុំ​មិន​អាច​រក្សា​ភាព​ស្រស់ស្រាយ​បន្លំ​គេ​ដូច​កាលពី​នៅ​លើ​ឆ្នេរ​យប់មិញ​នោះ​ទេ​ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​ ប្រញាប់​ងាក​មុខ​ចេញ​វិញ​ធ្វើជា​គ្មាន​ពេល​រវល់​នឹងគេ​។

«រក​ Hannah​ មែន​?»

គេ​សួរ​ខ្ញុំ​តិច​ៗ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​រលះរលាំង​បន្ត​ជំហាន​ទៅមុខ​។ ដូច្នេះ​សម្ដី​គេ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​គាំង​ចលនា​ជា​លើក​ទីពីរ ​ហើយ​បែរមក​វិញ​ រហ័ស​ដូច​ផ្លេកបន្ទោរ​។ បញ្ញា​ស្មារតី​ទាំងអស់​របស់ខ្ញុំ​ត្រូវ​ជាន់​សំប៉ែត​​ទៅ​ក្រោម​អារម្មណ៍​ដ៏​តក់ស្លុត​មួយ​។ ខ្ញុំ​ភ្លាត់មាត់​ខ្លី​ តែ​លឿន​បំផុត​៖

«ឯណា​កូន​ខ្ញុំ​?»

គេ​បោះ​ជំ​ហាន​មួយ​ៗចូល​មក​ក្បែរ​ខ្ញុំ​​។ ភ្នែក​គេ​ផ្ដោត​សម្លឹង​មក​ចំ​គ្រាប់​ភ្នែក​ខ្ញុំ​ដែល​កំពុង​ឱ្យ​សញ្ញា​ថា​តក់ស្លុត​ ។ ខ្ញុំ​សម្លឹង​គេ​….មើល​ដល់​ប្រស្រីភ្នែក​គេ​ម្ដង​ឆ្វេង​ម្ដង​ស្ដាំ​ …លែង​ខ្វល់​ថា​គេ​ចំណាំ​ខ្ញុំ​បាន ឬក៏​អត់​ទៀតហើយ​។ អាទិភាព​ក្នុងចិត្ត​ខ្ញុំ​ពេលនេះ​ គឺ​…៖

«កូន​ខ្ញុំ​នៅឯណា​?»

ខ្ញុំ​សង្ខើញ​សួរ​គេ​ជា​លើក​ទីពីរ​ ដោយសារ​ភាព​ស្ងប់ស្ងាត់​របស់​គេ​បាន​បំផ្លាញ​ការ​អត់ធ្មត់​របស់​ ខ្ញុំ​។

«នៅផ្ទះ​ប៉ា​គេ​!!» រ៉ូ​ណា​ល់​ឆ្លើយ​ដោយ​មិន​​ប៉ប្រិច​ភ្នែក​។

សំឡេង​គេ​ស្ងប់​មួយ​ៗរបស់​គេ​តប​មក​ខ្ញុំ​វិញ តែ​សម្រាប់​ខ្ញុំ​ ប្រយោគ​នេះ​មាន​ឥទ្ធិពល​ដូច​រន្ទះ​បាញ់​ខ្ទរ​អាកាស​វេហា​…. ខ្ញុំ​បើកភ្នែក​ក្រឡោត​សម្លឹង​គេ​ ….ឯ​គេ​វិញ​ភ្នែក​នៅតែ​ស្រទន់​។ ពី​ក្រោម​ភាព​ស្រទន់​របស់​គេ​ ខ្ញុំ​មិន​បាន​រំភើប​ចិត្ត​ទេ​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ហាក់​មើល​ឃើញ​ភាព​ក្រអឺតក្រទម​មួយ​ជា​សម្ងាត់​។ ខ្ញុំ​សម្លក់​គេ​ចុង​ភ្នែក​ ហើយ​ងាក​មក​រក​ម្តាយ​ខ្ញុំ​ដោយ​និយាយ​តាម​កំហឹង​ចិត្ត​៖

«ម៉ាក់​! បាត់​កូន​ខ្ញុំ​ហើយ​! យើង​ត្រូវ​ប្តឹង​ប៉ូលិស​ហើយ​មើលទៅ​! ខ្ញុំ​ទៅ​តាម​ប៉ា​មក​សិន​!»

ខ្ញុំ​ចាកចេញ​ពី​គេ​នោះ​ទៅ​ ទាំង​ចិត្ត​បាចសាច​​ជាមួយ​ភាព​តក់ស្លុត​ផង​​កំហឹង​ពុះពោរ​ផង​។ ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ហេងហាង​គ្មាន​កោះ​ត្រើយ​នោះ​គឺ​ មិនដឹង ​Hannah​ នៅ​ឯណា​ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​គ្មាន​ស្គាល់​អ្នកណា​នៅ​កោះកុង​នេះ​ ឯ​ចិត្ត​ដែល​ខឹង​មួយ​ចំណែក​ទៀត​នោះ​គឺ​ខឹង​ពាក្យ​គេ​ដែល​ពោល​អម្បាញ់មិញ​ថា ​«នៅផ្ទះ​​ប៉ា​គេ​!!»។

ច្រើន​ឆ្នាំ​មកនេះ​ អាថ៌កំបាំង​ដែល​ខ្ញុំ​សច្ចា​ថា​នឹង​យក​ទៅតាម​រហូតដល់​លង់​ក្រោម​ធរណី​ក៏​មិន​និយាយ​នោះ​ ពេលនេះ​ហេតុអ្វី​ត្រូវ​វិលខ្ញាល់​ត្រឡប់មកវិញ​ ដោយសារ​ពាក្យ​បួន​ម៉ាត់​ចេញពី​មាត់​បុរស​ម្នាក់​នេះ​។ សូម្បីតែ​អ្នក​ម៉ាក់​ក៏​មិនដឹង​ដែរ​ថា​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ចាកចេញ​ទៅ​ភ្នំពេញ​ហើយ​រៀបការ​បំភ្លេច​អតីតកាល ​គឺ​ខ្ញុំ​បាន​ពាំនាំ​ជាមួយ​ជីវិត​របស់ខ្ញុំ​នូវ​តំណក់​ឈាម​របស់​គេ​ដែល​បាន​ផ្ញើ​មក​ក្នុង​បេះដូង​ខ្ញុំ​តាំងពី​កោះ​សង្សារ​មក​។ បើ​សូម្បី​តែ​មិត្ត​​អ្នក​អាន​ សូម្បី​តែ​ម៉ាក់​ខ្ញុំ​ សូម្បីតែ​ប្តី​ខ្ញុំ​ ក៏​មិន​ដឹង​ផង​ថា​ Hannah ​ជា​អនុស្សាវរីយ៍​ស្នេហ៍​ដ៏​កម្សត់​រវាង​ស្រី​អ្នក​ក្រ​ដូចជា​ខ្ញុំ​ និង​ប្រុស​អ្នកមាន​កប់​ពពក​ដូច​គេ​ តើ​សាមី​ខ្លួន​គេ​ដឹង​បាន​ដោយ​របៀបណា​?

យប់មិញ​នៅ​លើ​ឆ្នេរ​នោះ​ ខ្ញុំ​ក៏​មិនបាន​ទទួលស្គាល់​គេ​ ឬ​ក៏​ទទួលស្គាល់​ខ្លួនឯង​ផង​ទេ​ តើ​គេ​អាង​អី​ដែល​មក​រញ៉េរញ៉ៃ​ក្បែរ​នេះ ​ហើយ​សំខាន់​តើ​គេ​អាង​ស្អី​ដែល​ហ៊ាន​មក​ហៅ​ខ្លួន​ឯង​ថា​ជា​ប៉ា​របស់​កូន​ខ្ញុំ​?

«ចង់​បាន​ប៉ូលិស​ថ្នាក់​ណា​? ស្នងការ​ អធិការ​ ឬក៏​ប៉ូលិស ​FBI​?»

ស្អែកចួបគ្នាជាថ្មី …

ដោយសារ​ខ្ញុំ​អត់មាន​ខោអាវ​មក​សោះ​ រ៉ូ​ណា​ល់​បាន​សុំ​ឱ្យ​មនុស្ស​សណ្ឋាគារ​រក​ទិញ​មក​ឱ្យ​យើង​ដែល​ភាគច្រើន​ជា​ឈុត​សម្រាប់​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​បរទេស​។ ព្រឹក​នោះ​យើង​បាន​ញ៉ាំ​អាហារ​ពេល​ព្រឹក​តាម​បែប​អឺរ៉ុប​ជាមួយគ្នា​ បន្ទាប់មក​មាន​មគ្គុទ្ទេសក៍​មក​នាំទៅ​ដើរលេង​ទស្សនា​បក្សា​បក្សី​គួរ​ឱ្យ​ជ្រះថ្លា​ចិត្ត​ និង​ដើរ​កាន់​ដៃ​គ្នា​លើ​ឆ្នេរ​ដែល​មាន​ដុំ​សិលា​តម្រៀប​ដូច​ធម្មជាតិ​និង​ដ៏​ស្ងប់ស្ងាត់​រ៉ូមែ​នទិ​ក។

គេ​មិនសូវ​និយាយ​ទេ​ តែ​គេ​ថ្នាក់ថ្នម​យកចិត្ត​ខ្ញុំ​ណាស់ ​ទាំង​ពេល​ញ៉ាំ​​អាហារ​ ពេល​បណ្ដើរគ្នា​លើ​ឆ្នេរ​ និង​អង្គុយ​ឱ្យ​ចំណីសត្វ​។ គេ​បបួល​ខ្ញុំ​ថា​យប់​នេះ​នឹង​ទៅ​មើល​កុន​រ៉ូមែ​នទិ​កជា​មួយ​គ្នា​។ ជា​កន្លែង​បញ្ចាំងកុន​ដែលគេ​សន្យា​ថា​ខ្ញុំ​មិនធ្លាប់​ឃើញ ​និង​ប្រាកដជា​រំភើបចិត្ត​។ គេ​មិន​ដឹង​​ទេ​ថា​ ពេល​ដែល​គេ​ជាប់​ហាត់​​ប្រាណ​ព្រឹក​មិញ ​ខ្ញុំ​បាន​លប​សួរ​បុគ្គលិក​ទេសចរ​ម្នាក់​ពី​ដំណើរ​កាណូត​លឿន​ដែល​អាច​បក​ទៅ​កាន់​ក្រុង​ព្រះសីហនុ​វិញ​។

បុគ្គលិក​នោះ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា​កាណូត​លឿន​អាច​ជិះ​រួម​ជាមួយ​ភ្ញៀវ​ផ្សេង​ដែល​ចំណាយ​២៥​ដុល្លារ​ក្នុង​ម្នាក់​ ហើយ​ចេញ​នៅ​ម៉ោង​២​រសៀល​។ តែ​ប្រសិន​បើ​ប្រញាប់​ យើង​អាច​ម៉ៅ​ចេញ​តែឯង​ក៏​បាន​។ ក្នុង​ខ្លួន​ខ្ញុំ​មាន​ប្រាក់​តែ​៥០​ដុល្លារ​គត់​។ ទោះ​យ៉ាងណា ​ខ្ញុំ​សម្រេច​ចិត្ត​រួច​ហើយ​ថា​ ខ្ញុំ​ត្រូវ​ចាក​ចេញ​ពី​ទី​នេះ​ ចាក​ចេញ​ពី​បុរស​ម្នាក់​នេះ​ មុន​ពេល​គេ​ចាក​ចេញ​ពី​ខ្ញុំ​ ទើប​ខ្ញុំ​មិនសូវ​ឈឺចាប់​។

ថ្ងៃត្រង់​នោះ​ បន្ទាប់ពី​បាយ​រួច​គេ​មាន​ចេតនា​ចង់​រួមរស់​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ទៀត​ ប៉ុន្តែ​ដោយសារ​កាល​ពី​ព្រឹក​ដើរ​លេង​អស់​កម្លាំង​ពេក​ គេ​ទំនង​មិន​ចង់​បង្ខំ​ខ្ញុំ​ទេ ​ពេល​ឃើញ​ខ្ញុំ​គេច​ៗ ហើយ​គេ​ក៏​ប្រហែលជា​មិន​ដឹង​ដែរ​ថា​ យប់​នេះ​គេ​នឹង​នៅ​ទី​នេះ​តែ​ម្នាក់​ឯង​ដោយ​គ្មាន​ខ្ញុំ​។ គេ​លង់លក់​ក្នុង​ដំណេក​។ ខ្ញុំ​សម្លឹង​គេ​ដោយ​ស្ងប់ស្ងាត់​ទាំង​បេះដូង​ឈឺផ្សា​។ គេ​សង្ហា​ហើយ​ពិតជា​សង្ហា​ជានិច្ច​ក្នុង​បេះដូង​ខ្ញុំ​។ ស្នាម​សើច​លើ​បបូរមាត់​គេ​នៅតែ​ប៉ប្រិម​ តែ​គេ​មាន​ដឹង​ទេ​ ថា​ចិត្ត​ស្រី​ម្នាក់​ដែល​នៅ​ក្បែរ​គេ​នេះ​កំពុង​យំសោក​?

«អូន​ទៅ​មិនបាន​លា​ ព្រោះ​អូន​មិន​ចង់និយាយ​លា​ រឹតតែ​មិន​ចង់​ស្គាល់​ពាក្យ​ថា​បែកគ្នា​នោះ​ទេ​! អូន​យក​បង​ រក្សា​បង​ ទៅតាម​អូន​ជានិច្ច​ គឺ​នៅ​ទីនេះ​ នៅ​ក្នុង​បេះដូង​ដែល​គ្មាន​លទ្ធភាព​និង​រស់នៅ​ក្បែរ​ទ្រូង​បង​! ថ្ងៃនេះ​អូន​ទៅ​ ព្រោះ​អូន​ភ័យ​ ថា​ថ្ងៃ​ណាមួយ​ អ្នក​ចេញទៅ​មិនមែន​ជា​អូន​តែ​ គឺជា​បង​ថ្ងៃ​ នោះ​អូន​មុខតែ​មិន​​អាច​ទទួលយក​បាន​ឡើយ​! អូន​សុខចិត្ត​លែង​ឃើញ​បង​នៅពេល​នេះ​ គឺ​ត្រឹម​ពេល​ដែល​បង​នៅ​ស្រលាញ់​អូន​នៅឡើយ​ជាជាង​បញ្ចប់​នៅពេល​បង​ឈប់​ស្រលាញ់​អូន​! បើ​ស្នេហា​និង​ការ​ថ្នាក់ថ្នម​របស់​បង​កាល​ពី​យប់​មិញ​ជា​ការ​ពិត​ អូន​សុំ​ផ្ដិត​វា​ទុក​ក្នុង​ចិត្ត​ជា​រៀង​រហូត​ ហើយ​អូន​និង​ចងចាំ​បង​ ចងចាំ​រាត្រី​មួយ​ដ៏​ផ្អែមល្ហែម​ដែល​យើង​មាន​ជាមួយគ្នា​។ បង​រក​អូន​មិន​ឃើញ​ទេ​ ព្រោះ​អូន​មិន​ចង់​ចួប​បង​! អូន​មិន​ចង់ឱ្យ​បង​ឈ្លោះ​នឹង​​ម្ដាយ​ ក៏​មិន​ចង់ឱ្យ​បង​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ប្រុស​ក្បត់​ចិត្ត​ក្នុង​ក្រសែ​ភ្នែក​អូន​ឡើយ​ បញ្ហា​ដ៏​ស្មុគស្មាញ​នេះ​ អូន​អាច​ដោះ​ស្រាយ​វា​ដើម្បី​បង​ គឺ​សម្រាប់​មនុស្ស​ដែល​អូន​ស្រលាញ់​!»

ខ្ញុំ​សរសេរ​ពាក្យ​ទាំងនេះ​ក្នុង​បេះដូង​ខ្លួនឯង​ជាមួយ​តំណក់​ទឹក​ភ្នែក​រាប់ពាន់​តំណក់​តាំងពី​លើ​កោះ​សង្សារ​រហូតដល់​ភ្នំពេញ​។ ខ្ញុំ​ជម្រាប​ម្ដាយ​ខ្ញុំ​ថា​ ខ្ញុំ​ត្រូវ​មនុស្ស​មាន​អំណាច​មាន​ប្រពន្ធ​កូន​តាម​ស្រលាញ់​ ហើយ​អាច​នឹង​មាន​គ្រោះថ្នាក់​ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​សុំ​លោក​ចាកចេញ​ពី​ភ្នំពេញ​ទៅ​រស់នៅ​ស្រុក​ស្រែ​ រក​ការងារ​ផ្សេង​ធ្វើ​ដើម្បី​ឱ្យ​ពេលវេលា​បញ្ចប់​ស្នេហា​ខុស​វណ្ណៈ​របស់ខ្ញុំ​នឹងគេ​។ ខ្ញុំ​​ចោល​លេខ​ទូរសព្ទ​ចាស់​ មិនដែល​ចូល​ Face​book​ ហើយ​និង​មិន​ដែល​អាន​ព័ត៌មាន​នានា​ទាក់ទង​នឹង​គ្រួសារ​គេ​ឡើយ​។

៤ខែ​ក្រោយមក​ បង ​Roda​ ​ជោគជ័យ​ក្នុង​ការ​ធានា​ខ្ញុំ​ចាក​ចេញ​ក្នុង​នាម​ជា​ភរិយា​។ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​ រ៉ូ​ណា​ល់​ទៅ​ជា​យ៉ាង​ណា​ នៅ​​ពេល​ដែល​គេ​ភ្ញាក់​ឡើង ​ហើយ​លែង​បាន​ឃើញ​ខ្ញុំ​ជា​រៀង​រហូត​នោះ​ទេ​ តែ​ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា​គេ​នៅតែ​អាច​រស់នៅ​ដោយ​រីករាយ​ពេល​គ្មាន​ខ្ញុំ​។ ស្រី​ៗជាច្រើន​នៅ​រង់ចាំ​គេ​ គេ​មិន​មែន​ជា​តួ​ប្រុស​ដែល​កម្សត់​ដូច​គ្រប់គ្នា​កាត់ស្មាន​ឡើយ​។

នៅ​មុន​ថ្ងៃ​ដែល​ឈាន​ជើង​ដល់​ស្រុក​បារាំង​ ខ្ញុំ​បាន​ចូល​ Facebook​ ​កម្សត់​ជា​ចុង​ក្រោយ​បន្ទាប់​ពី​ចោល​វា​ជាង​បី​រយ​ថ្ងៃ​។ អ្វី​ដែល​គ្រប់គ្នា​បាន​ឃើញ​ គឺ ​Caption​ ដ៏​វែង​មួយ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​សរសេរ​ថា​ «សូម​ផ្ដាំ​ទៅ​ម្ដាយ​និង​បង​ស្រី​អ្នក​មាន​ទាំង​ឡាយ​ថា​ មិន​មែន​ថា​នារី​ទាំងអស់​ដែល​អ្នក​បាន​ចួប​សុទ្ធ​តែ​ស្រលាញ់​ប្អូន​ប្រុស​អ្នក​ ឬ​កូន​ប្រុស​អ្នក​ដោយ​សារ​តែ​មាស​ប្រាក់​នោះ​ឡើយ​។ សូម​អ្នក​​​បើក​ចិត្ត​ជាង​នេះ​ ហើយ​ទទួល​ស្គាល់​ផង​ថា​ ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ឪពុក​ម្ដាយ​ថា​ប្រដៅ​ឱ្យ​ស្គាល់​ល្អ​ស្គាល់​ឬ​អាក្រក់​បាន​ ស្គាល់​អ្វី​ជា​តម្លៃ​របស់​មនុស្ស​ដូចគ្នា​ ពេលខ្លះ​ខ្ញុំ​ក៏​ប្រហែលជា​អាច​ស្គាល់​វត្ថុ​ទាំងនេះ​ច្បាស់​ជាង​ពួក​អ្នកផង​ក៏​ថា​បាន​។ គឺ​ប្អូនប្រុស​របស់​អ្នក​ កូនប្រុស​របស់​អ្នកជា​អ្នក​ជំពាក់​ខ្ញុំ​ គឺ​គេ​ជំពាក់​ការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ក្នុង​នាម​ជា​មនុស្ស​ប្រុស​។ តែ​ខ្ញុំ​បាន​អត់ទោស​ឱ្យ​គេ​ហើយ​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​គេ​ គឺ​ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​គេ​ដោយ​ស្មោះ​។ ​អុះ​ ភ្លេច​! ពួក​អ្នក​មាន​ដូច​អ្នក​ ជួន​កាល​មួយ​​ជីវិត​រហូតដល់​ស្លាប់​ទៅ​ផង​ អត់​ដែល​ យល់​អត់​ដែល​ស្គាល់​ផង​ទេ​ថា​ ម៉េច​ទៅ​ស្រលាញ់​ស្មោះ​នោះ​? មិន​អ៊ីចឹង​?»

ចាប់ពី​ពេលនោះ​មក​ ខ្ញុំ​មិនដែល​ចូល​ Facebook​ ហើយ​ខ្ញុំ​មិនដែល​គិត​ផង​ថា​តើ​ពួកគេ​នឹង​មាន​ប្រតិកម្ម​បែប​ណា​ចំពោះ​ការ​សរសេរ​របស់ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​មិន​ដែល​នឹក​ឃើញ​ចង់​ចូល​ជាមួយ​ក្រុម​ហង្ស​ពួកគេ​ទេ​។ ជីវិត​មនុស្សយើង​តាមពិត​មិនមែន​ល្អ​ ឬ​មិន​ល្អ​ អាស្រ័យ​លើ​តម្លៃ​នៃ​វត្ថុ​ដែល​ពួកគេ​មាន​ ឬ​ទំហំ​មង្គលការ​ដែល​ពួក​គែ​បង្អួត​ឡើយ​។ ពួកគេ​គ្មានអ្វី​អស្ចារ្យ​ទេ​សម្រាប់​ខ្ញុំ​។ រ៉ូ​ណា​ល់​យក​បេះដូង​ខ្ញុំ​បាន​ ព្រោះ​ចិត្ត​ស្នេហា​ស្មោះ​របស់​គេ​ តែ​គេ​បាន​ត្រូវ​ខ្ញុំ​មាក់ងាយ​និង​មិន​ព្រម​ជឿ​ទុក​ចិត្ត​ឱ្យ​គេ​មើលថែ ​ព្រោះ​គេ​កើតមក​មាន​ម្តាយ​និង​បងស្រី​ជា​មនុស្ស​ដែល​មើលងាយ​មនុស្ស​ស្រី​ដូចគ្នា​មិន​​ប៉ប្រិច​ភ្នែក​ទេ​។ ឱ្យ​គេ​រស់នៅ​ជាមួយ​អម្បូរ​ហង្ស​របស់​ពួកគេ​ចុះ​ ហើយ​រស់​ឱ្យ​បាន​សប្បាយចិត្ត​ផង​។

​

ការ​ខកខាន​មិនបាន​ឃើញ​មនុស្ស​ដែល​មានតម្លៃ​ពន់ពេក​ក្នុង​បេះដូង​យើង​ អាច​ធ្វើ​ឱ្យ​ភាព​ឯកោ​និង​សោកសៅ​ចូល​មក​បង្កើត​ឱ្យ​យើង​នូវ​សេចក្តី​ឈឺចាប់​គ្រប់ពេលវេលា​គ្រប់​ទីកន្លែង​។

តែ​ប្រសិនបើ​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​រើស​យក​ជម្រើស​នេះ​ទៅ​ហើយ​ ខ្ញុំ​មិន​ចេះ​ស្តាយក្រោយ​ទេ​។

វគ្គ៖ ៦ឆ្នាំក្រោយ​មក​

រាត្រី​នៅ​ប៉ារីស​​ហាក់​រងា​ចម្លែក​។ រដូវ​ចុងឆ្នាំ​មួយ​នេះ​ ជា​ជុំ​ទី​៦​ហើយ​ដែល​ខ្ញុំ​រស់នៅ​ជាមួយ​បង​ Roda​ ក្នុងនាម​ភរិយា ​ប៉ុន្តែ​តាមពិត​គាត់​នាំ​មិត្ត​ប្រុស​មក​គេង​ផ្ទះ​សឹង​រាល់ថ្ងៃ​។

«មិត្ត​ប្រុស​ដូរ​មុខ​រហូត​!!»

ខ្ញុំ​បង្អាប់​គាត់​ ព្រោះ​មើលទៅ​គាត់​ហាក់ដូចជា​ក្រៀម​ស្រពោន​អង្គុយ​កាន់​ពែងតែ​ក្តៅ​សម្លឹង​ទៅ​ផ្លូវ​រថភ្លើង​។ បើ​មិន​សង្សារ​បែកចិត្ត​ ក៏​ត្រូវ​ប្រុស​ស្អាត​ណា​បដិសេធ​មិន​ព្រម ​Dating​ មិនខាន​ទេ​បង​ខ្ញុំ​។

«អ៊ំ ​Roda​ សន្យា​ថា​នាំ​ហាណា​ទៅ​លេង​Disney​!»

ហាណា​សំណព្វចិត្ត​របស់​អ៊ំ​គេ​។ នាង​សឹង​មាន​តម្លៃ​ជាង​ប្រុស​ៗ​ទាំងនោះ​ផង​សម្រាប់​បង​Roda​។ នាង​តូច​ច្រមក់​និយាយ​មក​តែ​ពីរបី​ម៉ាត់​អាច​បង្ខំ​ឱ្យ​អ៊ំ​គេ​សើច​មកវិញ​បាន​ ក្រោយពី​សញ្ជប់សញ្ជឹង​អស់​មួយ​ល្ងាច​។ គេ​ស្រវា​ឱប​ក្រសោប​ក្មួយ​កំព្រា​ឪពុក​របស់​គេ​ ព្រមទាំង​លួង​លោម​ផង​៖

«Disney​ មាន​អី​សប្បាយ​! ហាណា​ទៅ​ច្រើន​ដង​ហើយ​ហ្នឹង​?!»

«អ៊ីចឹង​ទៅ​ណា​បាន​សប្បាយ​?!»

«ស្រុកខ្មែរ​!»

សម្តី​បង​ Roda​ ខ្លី​ៗ តែ​បេះដូង​ខ្ញុំ​ហាក់​ចាក់ដោត​។ ខ្ញុំ​នៅ​ធ្មាំង​ពេល​កំពុង​រៀបចំ​សាច់​រ៉ូ​ទី​ដាក់​លើ​តុ​ត្រៀម​ទទួល​យប់ ​Xmas​ នេះ​បី​នាក់​ដូច​រាល់​ឆ្នាំ​ ដឹង​អី​ពាក្យ​ស្រុកខ្មែរ​របស់​បង​ខ្ញុំ​​ធ្វើ​ឱ្យ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ គ្នា​យើង​បី​នាក់​នេះ​ឆ្លង​ឆ្នាំ​យ៉ាង​កម្សត់​ច្រើន​ដង​ពេក​ហើយ​។

«ស្រុកខ្មែរ​នៅ​ដល់ណា​? ម៉ាក់​ហាណា​ធ្លាប់​ប្រាប់​ថា​ឆ្ងាយ​ណាស់​ មិន​ចង់ឱ្យ​ហាណា​ទៅ​ទេ​!»

«ស្រុកខ្មែរ​ជា​ផ្ទះ​! ជា​ផ្ទះ​របស់​ហាណា​និង​ម៉ាក់​នី​! គ្មាន​ផ្ទះ​ឯណា​ឆ្ងាយ​ទៅ​មិនដល់​ទេ​ ព្រោះ​គ្រប់គ្នា​ដើរ​​យូរ​ប៉ុនណា​ ឆ្ងាយ​ដល់​ណា​ ក៏​ត្រូវតែ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ​ដែរ​!»

ខ្ញុំ​ឃើញ​គាត់​លួច​សម្លឹងមុខ​ខ្ញុំ​។ ​​បង​Roda ​ហាក់​ពេញ​ដោយ​អាថ៌កំបាំង​អ្វី​មួយ​ចម្លែក​ៗ។

កុំ​ប្រាប់​ថា​ដែល​បង ​Roda​ មក​អង្គុយ​ស្រងូត​ពេញមួយថ្ងៃ​នេះ​ ដោយ​សារ​រឿង​គាត់​ចង់​បណ្តេញ​ម៉ែ​កូន​យើង​ឱ្យ​ចេញ​ពី​ជីវិត​គាត់​ឱ្យ​សោះ​ណ៎ា​។ ខ្ញុំ​គិត​បណ្តើរ​ រៀប​ចាន​អាហារ​បណ្តើរ​។ មាត់​ខ្ញុំ​និយាយ​ដៀមដាម​បញ្ឆិតបញ្ឆៀង​៖

«ព្រោះ​អ៊ំ​ Roda​ ចង់​រៀបការ​ជាមួយ​ពូ​ Patrik​ ហើយ​គាត់​ចង់ឱ្យ​ពីរ​នាក់​យើង​ទៅ​ស្រុកខ្មែរ​វិញ​ឈប់​រំខាន​គាត់​!»

បង​ Roda ​និយាយ​តប​វិញ​មក​កាន់​ខ្ញុំ​វិញ​ទាំង​ពរ​ហាណា​មក​រក​តុ​បាយ​ដែរ​។

«រឿង​ឯង​នៅ​ណេះ​ឬ​ទៅ​ស្រុកខ្មែរ​ វា​មិន​ទាក់ទង​អី​នឹង​បង​ទេ​ រាជិនី​! បង​ក៏​មិនដែល​គិតថា​ចង់​នាំ​អា​ប្រុស​ណា​មក​នៅ​លើ​ផ្ទះ​នេះ​ដែរ​ ផ្ទះ​នេះ​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ហាណា​ក្មួយ​បង​តែម្នាក់​! តែ​ស្រុក​ខ្មែរ​ឯង​ត្រូវ​ទៅ​ ពូ​មីង​ចាស់​ៗហើយ​! ល្មម​ឯង​ទៅលេង​គាត់​ដែរ​ រាជិនី​!!»

បេះដូង​ខ្ញុំ​លោត​ញាប់​ពេលរំឭក​ពី​ម៉ែ​និង​ពុក​ តែ​វា​លោត​ញាប់​នឹង​រឿង​មួយ​ផ្សេង​ទៀត​ គឺ​រឿង​ប្រុស​ម្នាក់​ដែល​ខ្ញុំ​ខំ​បំភ្លេច​ច្រើន​ឆ្នាំ​មក​ហើយ​ នៅតែ​មិន​ដែល​បាន​សម្រេច​ម្តង​ណា​។ រដូវ​បុណ្យ​ទាន​ណាមួយ​ទៅ​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​នឹក​គេ​? ហាណា​នៅ​ក្បែរ​ខ្ញុំ​ នាង​តូច​នេះ​តែងតែ​នាំមក​នូវ​ស្នាម​ញញឹម​របស់​ប៉ា​គេ​ជា​សម្ងាត់​ ធ្វើ​ម៉េច​ជាតិ​នេះ​ ខ្ញុំ​ដក​ចិត្ត​ចេញ​ពី​គេ​រួច​?

Ronal​ លោក​សុខ​សប្បាយ​ទេ​? ៦ឆ្នាំ​ហើយ​! កូន​អ្នក​មាន​ដូច​លោក​​ ម៉េច​នឹង​នៅ​រង​ទុក្ខ​ជាមួយ​ស្នេហា​ភ្លើង​ចំបើង​មួយ​ឆាប​នោះ​ទៅ​? លោក​មាន​សង្សារ​ប៉ុន្មាន​នាក់​ទៀតហើយ​? លោក​ដែល​ស្រមៃ​ទេ​ថា​ មនុស្ស​ស្រី​ដែល​ក្រោក​ចេញ​មក​ចោល​លោក​ បាន​យក​មក​ជាមួយ​នូវ​តំណក់​ឈាម​របស់​លោក​តាម​ដង្ហែ​​ជីវិត​ឥតន័យ​របស់​នាង​?

«អ៊ំ ​Roda​ នៅ​ស្រុកខ្មែរ​មានអី​សប្បាយ​ខ្លះ​?!»

«គឺ​អត់មាន​ព្រិល​ធ្លាក់​រអិល​ទេ​! ហាណា​អាច​ស្លៀកពាក់​ស្រណុ​កៗ​ ស្អាត​ៗ​ហើយ​អាច​ចុះ​ហែល​ទឹក​យូរប៉ុណ្ណា​ក៏​បាន​! មេឃ​ពណ៌ខៀវ​ល្អ​ណាស់​ គ្រប់​យ៉ាង​បៃតង​ស្រស់ ​ហើយ​ផ្លែឈើ​មាន​លឿង​ និង​ក្រហម​ ផ្អែម​ឆ្ងាញ់​ ពិសេស​ផ្លែ​ម្នាស់​ទឹកឃ្មុំ​និង​ចេក​ពង​មាន់​!»

«អូយ​! ហាណា​ត្រូវ​ទៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​ឱ្យ​បាន​! ត្រូវ​ទៅ​រក​រៀបចំ​ប៊ី​គី​នី​ហែលទឹក​សិន​!»

ខ្ញុំ​សម្លឹង​កូន​ដែល​រាង​ខ្ទែត ​ហើយ​មិនសូវ​មានឱកាស​ស្លៀក​ប៊ីគីនី​ទេ​ ទោះ​អ៊ំ​​គេ​តែង​ទំយើ​​ទិញ​ម៉ាក​ល្អ​ៗមក​គរ​ទុក​ឱ្យ​ក្មួយស្រី​​ក៏​ដោយ។ ខ្ញុំ​នឹកឃើញ​ដល់​ឆ្នេរ​រស​មុទ្រ​កំពង់សោម​ ហើយក៏​ឈ្ងោក​មុខ​ស្រពោន​ចិត្ត​ នឹក​ដល់​កោះកុង​….យុវវ័យ​របស់ខ្ញុំ​រលប់​បាត់​យូរ​ហើយ​នៅ​ឡើយ​តែ​ស្នាម​របួស​ឈឺ​។

វគ្គ៖ ស្រុកខ្មែរ​ស្នេហ៍​ចាស់​អូន​អើយ​

វា​ស្ទើរតែ​មិន​អាច​ទៅ​រួច​ទេ​ក្នុង​ការដែល​ត្រូវ​ធ្វើជា​មិន​អើពើ​នឹង​អារម្មណ៍​នៃ​ការ​នឹករឭក​ ចង់​ឃើញ​មុខ​ ចង់​ឮ​សំឡេង​ ចង់​ប៉ះ​ដៃ​ ចង់​ឃើញ​កែវភ្នែក​….

អូន​នឹក​បង​ពេក​ហើយ​សង្សារ​ចាស់​អើយ​ បង​មាន​ក្តី​សុខ​ដែរ​ទេ​? ៦ឆ្នាំ​មកនេះ​ អូន​បាន​សម្លាប់​ចិត្ត​ខ្លួនឯង​ ធ្វើ​ដូច​ជា​មនុស្ស​ដែល​រស់​តែ​សម្បក​ខ្លួន​ ប៉ុន្តែ​អូន​នៅតែ​មិន​អាច​ឈប់​គិត​ពី​បង​បាន​។ ចម្ងាយផ្លូវ​ត្រឹមនេះ​ មិន​ថា​មាន​ហេតុ​ផល​អ្វី​ក៏​ដោយ​ទំនាក់ទំនង​ដ៏​រឹងមាំ​ក្នុង​បេះដូង​អូន​វា​ក្លាយ​ជា​អតីតកាល​សម្រាប់​បង​ តែ​វា​នៅ​រស់រវើក​នៅ​ទីនេះ​នៅឡើយ​។ ឱ្យ​តែ​ប្រហែស​បន្តិច ​វា​ឆាប​ក្តៅ​មកវិញ​បាន​ ហើយ​ចាប់​ចម្អិន​ឱ្យ​ខ្លោច​ចិត្ត​អូន​ តើ​អូន​មានអី​ទៅ​ស្រលាញ់​អ្នក​ផ្សេង​កើត​?

បន្ទាប់​ពី​ពេល​ដែល​ការ​ឈឺ​ផ្សារ​កន្លង​ផុត​ទៅ​ អូន​ក៏​នៅតែ​នឹកឃើញ​ឡើងវិញ​ថា​កាល​ណោះ​បង​ស្រលាញ់​អូនប៉ុនណា​។ ទង្វើ​​ល្អ​ទាំងនោះ​បាន​បង្ខំ​ឱ្យ​ស្រី​ម្នាក់​ដែល​មាន​កម្ម​នឹក​អ្នក​រាល់​នាទី​ រាល់​ម៉ោង​ រាល់ថ្ងៃ​ រាល់​សប្តាហ៍​ រាល់​ខែ​ និង​ជាង​១​ពាន់​ថ្ងៃ​មក​ហើយ​។

បេះដូង​បង​មាន​កន្លែង​ទំនេរ​សម្រាប់​អូន​ទៀត​ដែរ​ទេ​? បង​ភ្លេច​ស្រី​ក្រីក្រ​ម្នាក់​នេះ​ហើយ​ អូន​ដឹង​! រ៉ូ​ណាល់​ !!! ហេតុអ្វី​បេះដូង​ខ្ញុំ​នៅតែ​ឈឺ​នៅ​រាល់ពេល​ដែល​ឮ​អ្នកណា​មាន​ឈ្មោះ​នេះ​ដែរ​?

ខែមករា​ ឆ្នាំ​២០២០ ​អាកាសធាតុ​មិន​ក្តៅ​ ក៏​មិន​ត្រជាក់​ ទី​នេះ​ហើយ​ដែល​ផ្តល់​មក​ឱ្យ​ខ្ញុំ​វិញ​នូវ​អារម្មណ៍​កក់ក្តៅ​សម្ងាត់​មួយ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​បាត់បង់​វា​ជា​យូរណាស់​មក​ហើយ​ …វា​ជា​រយៈពេល​ប្រមាណ​ជាង​៦ឆ្នាំ​ហើយ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ចាកចេញ​ពី​កម្ពុជា​។ ការ​វិល​មក​ជាន់ទឹក​ដី​សុវណ្ណភូមិ​លើក​នេះ​ជា​លើក​ដំបូង​ តែ​ក៏​ជា​ការ​​ជម្នះ​ចិត្ត​ចុង​ក្រោយ​របស់ខ្ញុំ​ បន្ទាប់ពី​ខ្ញុំ​បាន​បោះបង់​ចោល​ផែនការ​វិល​មក​វិញ​នេះ​ជាច្រើន​ដង​មក​ហើយ​។

ស្រមោល​អតីតកាល​នៅតែ​ជា​អ្វី​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ខ្លាច​រអា​ ហើយ​មិន​ចង់ឱ្យ​ការ​ឈឺចាប់​ពី​៦​ឆ្នាំ​មុន​បោះពុម្ព​ម្ដង​ជា​ពីរ​ដង​ក្នុង​បេះដូង​ដ៏​កម្សត់​របស់ខ្ញុំ​ឡើយ​។

«ហើយ​អា​នី​ឯង​ ម៉ោង​បាន​ប៉ុន្មាន​ខែ​?»

«២៨ថ្ងៃ​!»

ខ្ញុំ​ឆ្លើយ​ដោយ​ញញឹម ​ហើយ​ញាក់ស្មា​តាម​ស្ទីល​អ្នក​នៅ​ស្រុកបារាំង​បង្អួត​​ដើមទ្រូង​ដែល​ស្អាត​ផូរផង់​តាម​ប្រលោះ​អាវ​សឺមី​ពុះ​វែង​ដល់​គល់​ទ្រូង​។ នេះ​ជា​លើក​ដំបូង​ក្នុង​ពេល​៦​ឆ្នាំ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ចួប​ចិន្តា​ មិត្ត​រួមការ​ងារ​របស់ខ្ញុំ​វិញ​។ គឺ​មក​ដល់​ភ្លាម ​ខ្ញុំ​ណាត់​គេ​ចេញ​មក​និយាយ​គ្នា ​និង​ថត​រូប​ថត​វីដេអូ​យក​ទៅ​ទុក​មើល​។ ខ្ញុំ​យល់ថា​គេ​មិនដឹង​រឿង​រវាង​ខ្ញុំ​និង​រ៉ូ​ណា​ល់ ​ប្អូនប្រុស​នាយក្រុម​ហ៊ុន​ទេ​ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ៗគឺ​ផ្ទុយពី​ការ​គិត​របស់ខ្ញុំ​។ ចិន្តា​សួរ​ ខ្ញុំ​វិញ​ភ្លាម​៖

«ម៉េច​មិន​នៅ​ឱ្យ​បាន​យូរ​បន្តិច​? ហើយ​ នែ៎​ រ៉ូ​ណាល់​ ធ្លាប់​ទៅ​ចួប​ឯង​នៅ​បារាំង​ទេ​?»

ខ្ញុំ​ប្តូរ​ទឹកមុខ​។ ប្រហែល​ប្រតិកម្ម​របស់ខ្ញុំ​ធ្វើ​ឱ្យ​ចិន្តា​ភ្ញាក់ខ្លួន​មកវិញ​ដឹង​ថា​ខ្លួនឯង​ជ្រុលមាត់​ដែរ​ ដូច្នេះហើយ​វា​បង្ហាញ​ការ​សុំទោស​តាម​រយៈ​ពន្លឺ​​ភ្នែក​ដែល​មើល​។ ខ្ញុំ​សម្រួល​បរិយាកាស​វិញ​ ហើយ​និយាយ​បន្លប់​៖

«ខ្ញុំ​ត្រូវ​ធ្វើការ​! នៅ​បារាំង​ ខ្ញុំ​មាន​ហាងអ៊ុតសក់​មួយ​ចូលគ្នា​ជាមួយ​មិត្តភ័ក្ដិ​! បើ​ខ្ញុំ​នៅ​ឯណេះ​យូរ​ ស្អី​ៗ​មុខ​តែ​រញ៉េរញ៉ៃ​ហើយ​! ហើយ​បើ​គេ​ខឹង​លែង​ឱ្យ​រកស៊ី​ជាមួយ ​ខ្ញុំ​និង​កូន​ច្បាស់ជា​ដាច់​ បាយ!!​»

ចិន្តា​ទំនង​ដឹង​កំហុស​ ដូច្នេះ​នាង​ក៏​និយាយ​បន្លប់​ដែរ​៖

«អឺ​កូន​ឯងប៉ុនណា​ហើយ ​រាជិនី​?»

«៥ឆ្នាំ​!»

«ត្រូវហើយ​! ហើយ​ប្រុង​ទៅលេង​កន្លែងណា​ខ្លះ​នៅ​ស្រុកខ្មែរ​នេះ​? ហើយ​ចុះ​ឯណា​ប្តី​ឯង​? »

«គាត់​នឹង​ខ្ញុំ​ចែកផ្លូវ​គ្នា​ហើយ​!»

តាម​ថា​ខ្ញុំ​មិន​ចង់រំឭក​រឿង​នេះ​ដាក់​អ្នកណា​ទេ ​ប៉ុន្តែ​ចិន្តា​ក៏​អាច​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​មិត្ត​ម្នាក់​ដែល​ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​រាប់អាន​ជាង​គេ ​ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ចង់​កុហក​វា​។ ទីបំផុត​ខ្ញុំ​បាន​វិល​មក​វិញ​ ជាមួយ​ការ​តាំង​ចិត្ត​សា​ជាថ្មី​ថា​អតីតកាល​មិន​មាន​ឥទ្ធិពល​អ្វី​ទៅ​លើ​បច្ចុប្បន្ន​កាល​ និង​​អនាគត​របស់ខ្ញុំ​ឡើយ​។ ត្រូ​ណាស់​….មនុស្ស​យើង​រមែង​តែ​មាន​ការ​តាំងចិត្ត​អ៊ីចឹង​ហើយ​ ប៉ុន្តែ​ធ្វើ​បាន​កម្រិត​ណា ​យើង​ម៉េច​នឹង​ដឹង​?

ខ្ញុំ​និង​ចិន្តា​ព្រមទាំង​ម្តាយ​ឪពុក​ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​កម្សាន្ត​នៅ​រមណីយដ្ឋាន​ជាច្រើន​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ ហើយ​ចុងក្រោយ​ កន្លែង​ដែល​យើង​ត្រូវ​ទៅ​គឺ​ខេត្ត​កោះកុង​។ រម្លឹក​ដល់ទី​នោះ ​ខ្ញុំ​នឹកឃើញ​ដល់​រឿង​ចាស់​​របស់ខ្ញុំ​និង​គេ​ រ៉ូ​ណាល់​។ ខ្ញុំ​រម្លឹក​ឡើងវិញ​ដល់​សម្តី​របស់​បង​គេ​ដែល​និយាយ​ដៀម​ដាម​បញ្ឈឺ​ខ្ញុំ​ ហើយ​ចុងក្រោយ​គឺ​រាត្រី​ទីមួយ​ដែល​ខ្ញុំ​បូជា​ឱ្យទៅ​គេ​​នៅ​លើ​កោះ​សង្សារ​។

«ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ធ្វើជា​ស្រី​ចិញ្ចឹម​របស់​អ្នកណា​ទេ​ ហើយក៏​ខ្ញុំ​អត់​ហ៊ាន​ប្រាថ្នា​ធ្វើជា​កូន​ប្រសា​នាយ​ឧត្ដមសេនីយ៍​ដែរ​!»

ចួបគ្នាថ្ងៃស្អែក …

កម្លាំងសង្កត់បន្តិចៗរបស់គេ បង្កប់ទៅដោយភាពថ្នាក់ថ្នមម្យ៉ាងដែលខ្ញុំមិននឹកស្មានដល់ ។ កម្តៅចេញពីបាតដៃគេ ធ្វើឱ្យរាងកាយដែលកំពុងកកស្ពឹករបស់ខ្ញុំ ចេញកម្តៅនិងញាប់ញ័រឡើងដោយស្វ័យប្រវត្តិ ។

ខ្ញុំរេគេចចេញវិញ ដោយរុញដៃគេ ហើយនិយាយឮៗ ៖

«ធ្វើអីនេះ … ?»

ខ្ញុំចង់សួរទៀតថា «ហ៊ានម៉្លេះ ?» តែបានត្រឹមរុញដៃគេចេញរាល់ពេលគេចចេញ ហើយនិយាយអីលែងចេញព្រោះហួសចិត្តពេក ។

មនុស្សនេះសើចតិចៗបំផុតមិនស្មើ១០ភាគរយនៃបបូរមាត់ធ្មាំងៗរបស់គេផង តែខ្ញុំមើលយល់ពីសភាពសប្បាយអរក្នុងពន្លឺភ្នែកគេ ។

«ឡើងឡាន !»

ខ្ញុំឮពាក្យបញ្ជាខ្លីៗនេះទាំងរឹតហួសចិត្តទ្វេ ។

គេកំពុងនិយាយស្អី ? ខ្ញុំស្តាប់ច្រឡំ ?

មិនរង់ចាំឱ្យខ្ញុំតវ៉ា ជននេះដោះអាវធំពណ៌ខ្មៅរបស់គេ មកគ្របជុំជិតរាងកាយដែលកំពុងញ័រទទ្រើករបស់ខ្ញុំ រួចលូកដៃទាំងសងខាង ត្រកងបីរាងកាយខ្ញុំឡើងផុតពីដីយ៉ាងងាយស្រួលដូចបីកូនក្មេង ។

«លែង… ខ្ញុំ… !» ខ្ញុំប្រឹងរើបម្រះទាំងគ្មានកម្លាំង ។

«លែង…ខ្ញុំ… !»

ខ្ញុំប្រមូលកម្លាំងចុងក្រោយទះតប់រុញទ្រូងដ៏រឹងមាំរបស់គេ… តែនៅរឹងដូចដែក ម្ល៉ោះហើយ ជាជាងឱ្យគេធ្វើមកលើខ្ញុំតាមចិត្តដូចដែលមេឃនិងគ្រប់គ្នាកំពុងដាក់ទោសខ្ញុំ… ខ្ញុំលែងចង់ទ្រាំទៀតហើយ ក៏ងាកខាំគេក្រឹប ។

ការឈឺចាប់បានបណ្តាលឱ្យរង្វង់កម្លាំងគេខ្សោយ ខ្ញុំក៏រើខ្លួនទម្លាក់ជើងបាន ទម្រាំចុះមកដីវិញទាំងត្រដាបត្រដួសភ្លាមៗ ។

ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់ម្នាក់នេះទេ !

ទេ ! តាមការពិតទៅ… ខ្ញុំមានដែលស្គាល់អ្នកណា ? ខ្ញុំមិនស្គាល់អ្នកណាទាំងអស់ ! សូម្បីវេហាចង្រៃនោះ… ប្រុសដែលខ្ញុំបានស្រលាញ់ ! ម៉ោងនេះពេលនេះ គេបានចាកចេញចោលខ្ញុំដោយមិនងាកក្រោយ ?  តើខ្ញុំនៅត្រដរគិតថា ខ្លួនឯងស្គាល់អ្នកណាបានទៀត ?

«លែង… ខ្ញុំ… !»

ខ្ញុំប្រមូលកម្លាំងចុងក្រោយរុញទ្រូងដ៏រឹងមាំរបស់គេចេញ រួចរើខ្លួនទម្លាក់ជើងចុះមកដីវិញទាំងត្រដាបត្រដួស ។

ខ្ញុំមិនខ្វល់ថា គេមកកន្លែងនេះបានដោយរបៀបណា មានចេតនាអ្វី ? ក៏រឹតមិនខ្វល់ថាគេជាអ្នកណា… វិនាទីនេះខ្ញុំត្រូវការតែលាក់ខ្លួនពីភាពអាម៉ាស់ និងការឈឺចាប់ប៉ុណ្ណោះ ។

ខ្ញុំបែរខ្នងរត់កាត់តំណក់ភ្លៀង សំដៅទៅកូនហាងតូចរបស់ខ្ញុំដែលនៅក្បែរនោះបំផុត ។ ដៃញ័រៗ ទាញរុញទ្វារកញ្ចក់ចូលទៅខាងក្នុងទាំងដង្ហើម  ថប់ៗ រួចទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយផ្ទាល់លើឥដ្ឋត្រជាក់ស្រេប ក្បែរទូកញ្ចក់ដាក់តុក្កតា ។ ខ្ញុំមិនទាំងបានបើកភ្លើងផង បណ្តោយឱ្យភាពងងឹតលេបត្របាក់រាងកាយដែលសើមជោក និងញ័រទទ្រើកនេះតែម្នាក់ឯង ។

ទីបំផុត ទំនប់ទឹកភ្នែកដែលខំទប់កាលពីនៅមុខគេ បានបាក់ស្រុតទាំងស្រុង ។ ខ្ញុំយំយែកចេញមកយ៉ាងឈឺចាប់ កណ្តាលភាពស្ងាត់ជ្រងំនៃហាងដែលគ្មានអ្នកណា ។

«ហេតុអី ? ហេតុអីទើបត្រូវធ្វើបាបខ្ញុំដល់ថ្នាក់នេះ ?»

សំឡេងខ្សឹកខ្សួលរបស់ខ្ញុំបន្លឺឡើង លាយឡំនឹងសូរសំឡេងភ្លៀងដែលកំពុងវាយសន្ធប់លើដំបូលខាងក្រៅ ។ ដៃទាំងពីរឱបជង្គង់ខ្លួនឯងជាប់

«ខ្ញុំខំប្រឹងដល់ម្ល៉ឹងហើយ… ខំប្រឹងដើម្បីគ្រួសារ ខំប្រឹងដើម្បីក្តីស្រមៃពួកយើង… តែចុងក្រោយ ខ្ញុំត្រឹមជាសំរាមដែលគេបោះចោលដើម្បីមុខមាត់ជាន់ខ្ពស់ ? ត្រឹមជាកូនអ្នកបម្រើ…  ត្រឹមជាកូនជនវិកលចរិត តើខ្ញុំអន់ដល់ថ្នាក់ហ្នឹងមែនទេ ?»

ខ្ញុំសួរទៅកាន់ទីងងឹត សួរទៅកាន់ព្រហ្មលិខិតដែលអយុត្តិធម៌មកលើជីវិតខ្ញុំ ។

«ប៉ា… កូនហត់ណាស់កូនលែងមានកម្លាំងដើរទៅមុខទៀតហើយ…»

ស្រាប់តែ… ក្រាក !

ខ្ញុំងើបមុខឡើងទាំងទឹកភ្នែកស្រវាំង ។

ទ្វារកញ្ចក់ហាងត្រូវរុញបើកចំហពាក់កណ្តាល ។

ក្លិនទឹកអប់បុរសលាយឡំនឹងអាកាសធាតុត្រជាក់ បានសាយភាយចូលមកពេញទំហឹង ។ ស្រមោលខ្មៅធំខ្ពស់ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញឡើងវិញថា គេនេះ… តាមមក !

ខ្ញុំស្រវាក្រោក… ដោយក្តីរន្ធត់… សំឡេងយំបែរជាប់គាំងក្នុងបំពង់ក     ខណៈរាងកាយ និងខ្សែភ្នែកព្រានរបស់គេ កំពុងសម្លឹងមកខ្ញុំក្នុងរបៀបដែលស្តេចសត្វយ៉ាងកំណាចសម្លក់ម្រឹគកំពុងរងរបួសទុកថាជាចំណី ។

«មកកន្លែងនេះធ្វើអី ? ចេញ… ទៅ !»

ភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់គេ បានទប់ស្កាត់ចរន្តខ្យល់ដង្ហើមខ្ញុំឱ្យដកមិនបានរលូនទៀតឡើយ ។ ទោះបីជាគេមិនទាន់ហាមាត់និយាយសូម្បីមួយម៉ាត់ តែវត្តមានរបស់គេនៅក្នុងហាងដ៏តូចចង្អៀតនេះ បានលេបយកខ្យល់អុកស៊ីហ្សែននៅសេសសល់តិចតួចរបស់ខ្ញុំអស់ទៅតែម្តង ។

«ខ្ញុំប្រាប់ឱ្យថយចេញ !»

ខ្ញុំលើកដៃស្រវាអ្វីក៏ដោយ តុក្កតាសេសសល់ដែលបិតឆ្លាក់មិនទាន់រួច ខ្ញុំគប់គេ ។

«ជួយផង !»

ខ្ញុំហត់ណាស់ ពោលបានតែខ្សាវៗប៉ុណ្ណោះ ។

គេបន្តឈានមកមិនដាច់… រីឯអំណាចនៃថាមពលត្រួតត្រា ដែលកំពុងតែបញ្ចេញមកពីរាងកាយគេ លបប្រាប់ខ្ញុំយ៉ាងច្បាស់ថា ទោះជាខ្ញុំគប់អស់  អីវ៉ាន់ ពីក្នុងហាង ក៏រារាំងគេលែងបាន…

ស្នាមថើបដំបូង (តំណាលបព្វតា)

ស្រីល្ងង់ម្នាក់ហ្នឹងគប់អស់ចិត្ត ស្រែកអស់កម្លាំង ក៏បានត្រឹមឈរយំសស្រាក់នៅនឹងមុខខ្ញុំ ។

ចេញ !… (ខ្សឹកខ្សួលខ្លាំងសឹងស្តាប់មិនយល់ន័យផង ។)

…គិតឬអីថា ខ្ញុំទុកនាងនៅទីនេះ… បែបនេះ ?

«ក្រឹប…» ខ្ញុំឈោងដៃទៅក្រោយខ្នងចាក់សោទ្វារកញ្ចក់ បិទផ្លូវតវ៉ា បិទទាំងខ្យល់អាកាសដែលនាងកំពុងដកដង្ហើម ។

ស្រីច្រមក់នេះត្រូវស្រឡាំងកាំងបានត្រឹមដកថយ… ។

«ឱ្យឡើងឡាន ម៉េចមិនទៅ ?»

ខ្ញុំសួរនាង នាងមិនតបនឹងសំណួរ បន្តដកថយទៀតទាំងស្រែកតវ៉ា… ជាមួយពាក្យដដែលៗឱ្យខ្ញុំចេញពីនាង ចេញហាងនាង… ក្រឡេកជុំវិញបន្តិច ចិត្តខ្ញុំនឹកឃើញដល់អាបញ្ញើក្អែកម្នាក់នោះភ្លាម !

«នេះហី្អ ? រន្ធក្តាមសិល្បៈដែលវាទុកឱ្យ ?»

«ទាក់ទងអីជាមួយខ្លួនឯង ?»

នាងយំផង តបឆ្លើយផង ។ វិនាទីនេះហើយ នៅស្រណោះអាឡោះអាល័យគ្នា តវ៉ាឱ្យគ្នាបានទៀត ។

ខ្ញុំលែងមាត់ឈានរុលទៅរហ័សជាងមុន ដែលទីបំផុត ស្រីងប់ស្នេហ៍ក៏ត្រូវដកថយ ដល់ជ្រុងជញ្ជាំងអស់ទីណាទៅបាន ទើបគេបង្រួញខ្លួនអង្គុយចុះយឺតៗ ឱបជង្គង់ដូចកូនឆ្មាត្រូវទឹក រងាញ័រចំប្រប់នៅក្រោមច្រមុះខ្ញុំ ។

ស្រមោលដ៏ធំរបស់ខ្ញុំ គ្របដណ្តប់ពីលើរាងកាយវិចិត្រករដែលកំពុងខូចចិត្តអង្គុយយំអស់សង្ឃឹមផ្ទាល់លើឥដ្ឋ ។

ខ្ញុំដកដង្ហើម… ធ្ងន់ៗ… ទម្លាក់ជង្គង់ចុះមកកម្រិតស្មើនឹងគេ ធ្វើឱ្យគេងើបមុខសម្លឹងមកគ្រលួងៗដោយការភ័យខ្លាច ។

ដង្ហើមយើងប៉ះគ្នាហើយ… ព្រោះទីនេះ… គ្មានអ្វីទាំងអស់ ក្រៅពីសំឡេងរំជួលនៃបេះដូងពីរ ។ មួយ… កំពុងចង់លេបគេទុកឱ្យដូចរាហូលេបចន្ទ ឯមួយទៀត ញាប់ញ័រចំប្រប់ដូចមនុស្សគ្មានព្រលឹងកំដររាងកាយ ។

ក្នុងភាពងងឹតស្រអាប់ មានតែពន្លឺផ្លេកបន្ទោរម្តងម្កាល បង្អើលមកពីខាងក្រៅ សង្ឃឹមថា គេមើលឃើញកែវភ្នែកត្រួតត្រារបស់ខ្ញុំ ។ គេគ្មានសិទ្ធិ សូម្បីតែនឹកឬចងចាំអាម្នាក់ហ្នឹងផង កុំថាឡើយមានសិទ្ធិយំស្រណោះវានៅនឹងមុខខ្ញុំ ។

…មួយដង្ហក់ៗនៃដង្ហើមគេ… ខ្ញុំដឹងថា ថ្គាមខ្លួនឯងកំពុងកន្ត្រាក់ឡើងរឹងទប់ចិត្តប្រចណ្ឌ ។  កំហឹងរឹតកើនអង្សាឡើងពីអាណិតមកពុះកញ្ជ្រោលពេលឃើញនាងព្រមឱ្យខ្លួនឯងខ្ទេចខ្ទាំដោយសារតែប្រុសផ្សេង ។

ដង្ហើមក្តៅៗរបស់ខ្ញុំ លាយឡំនឹងក្លិនទឹកអប់ និងក្លិនថ្នាំជក់ស្តើងៗ ហុយទៅប៉ះស្បែកមុខដ៏ត្រជាក់ស្រេបរបស់នាង ហើយនាងប្រឹងងាកចេញ តែខ្ញុំលូកដៃទាញចង្កានាងមកវិញ ។ ស្រីល្ងង់ៗម្នាក់នេះស្រែកយ៉ៃ…

«ស្ងៀម… ដាហ្ស៊ី !»

នាងស្ងាត់មួយរំពេច… គាំងសម្លឹងខ្ញុំទាំងរន្ធត់ ។  បបូរមាត់ពណ៌ស៊ីជម្ពូញ័រទទ្រើកចង់ប្រកែក តែគ្មានសំឡេង គ្មានពាក្យចរចា ។

ចួបគ្នាភាគក្រោយ នៅសប្តាហ៍ក្រោយ …

២ថ្ងៃ​កន្លងមក​ហើយ​ ខ្ញុំ​ព្យាយាម​មិន​ឱ្យ​គេ​ចូល​មក​កៀក​បាន​ ទោះបី​គេ​នោះ​ខំ​តាមមើល​តាម​សង្កេត​ និង​មក​បង្ហាញខ្លួន​ញឹក​ញាប់​ឡើង​ៗក្តី​។ រឿង​ដែល​ថា​ស្រមៃ​ចង់​ធ្វើកូន​ប្រសា​គ្រួសារ​អ្នកមាន​ គឺជា​រឿងនិទាន​ដ៏​ចុកចាប់​ដែល​មាន​ឧទាហរណ៍​ស្រាប់​ច្រើន​មក​ហើយ​មែន​។

«យើង​ឮ​ចិន្តា​ថា​មាន​គេ​តាម​ស្រលាញ់​ឯង​ហើយ​! ភ្នាល់​អត់​ថា​បង​យល់សប្តិ​ឆុត​?»

បង​ Roda​ ខល​មក​ទាំងយប់​ព្រលប់​តាមពិត​រឿង​ហ្នឹង​ទៀត​? ខ្ញុំ​ថា​វិញ​ទាំង​ឌឺ​គា​ត់​តិច​ៗ៖

«នៅ​ដល់​ស្រុកបារាំង​ ឈប់​តាមដាន​រឿង​ផ្ទាល់ខ្លួន​នៃ​ចៃ​អំបាត​បាន​ឬនៅ​?»

«តែ​ចៃ​អំបាត​នេះ​ជា​ប្អូន​ណព្វ​របស់​យើង​!»

«ខ្ញុំ​គ្មាន​ថ្ងៃ​ទទួល​គិត​អី​ពី​រឿង​ប្រុស​អ្នកមាន​ទេ​ បង​Roda​ ធ្វើ​ចិត្ត​ទៅ​!!»

«ហើយ​បើ​អ្នកមាន​អ្នក​បាន​មិនព្រម​ស្រវា​ ចង់​នៅ​ក្រ​អ៊ីចឹង​ម៉ា​អា​យ៉ូស​ទៅ​នាង​? នែ៎​កុំ​អាង​ថា​ ឯង​កើតមក​ស្អាត​ដូច​សុខ​ ស្រីមុំ​ ហើយ​ធ្វើឫក​ពារ​ដាក់​គេ​ណា៎​វ៉ើយ​ សម្រស់​ឯង​មុនក្រោយ​វា​គង់​តែ​រុះ​ ចិត្តស្មោះ​គេ​ទេ​ដែល​វា​យូរអង្វែង​ រៀន​ឱន​ចិត្ត​កាយ​បន្តិច​ក៏​ល្អ​ ចេះ​សម្តី​ទន់​ៗ ប្រើ​មន្ត​មនុស្ស​ស្រី​ខ្លះ​ៗក៏​វា​មិន​ខូចខាត​អី​ដែរ​! កុំទៅ​គិត​រឿង​អ្នកណា​និយាយ​ស្អី​ទាំងអស់​! ពួក​អស់នោះ​មិនមែន​ផាត់​ពួកវា​ចេញក្រៅ​សង្វៀន​!!»

ខ្ញុំ​ធ្វើ​ភ្នែក​ភ្លឹះ​ៗគិតមុននឹងនិយាយ​ពាក្យពិត​ទៅកាន់​មនុស្ស​ដែល​ខ្ញុំ​អាច​ទុកចិត្ត​បំផុត​ម្នាក់​នេះ​៖

«បង​រូ​ដា​! ទោះបីជា​យ៉ាងណា​ ខ្ញុំ​មិនដឹង​ទេ​ថា​ ហេតុ​អី​បាន​ជា​គេ​មក​ស្រលាញ់​មក​តាម​មនុស្ស​ដូច​ខ្ញុំ​? តែ​បង​ឯង​គួរ​យល់​ហើយ​ថា​កាល​ដែល​រ៉ូ​ណា​ល់​រើស​យក​ខ្ញុំ​ក្នុងចំណោម​មនុស្ស​ស្រី​ជាច្រើន​ វា​អាច​ជា​រឿង​ល្អ​ឬ​អាក្រក់​ចំពោះ​ខ្ញុំ​ទៅ​?»

«ល្អ​ៗៗ​! គ្មាន​អី​អាក្រក់​ទេ​! ស្នេហា​គ្មាន​វណ្ណៈ​ ហើយ​គ្មាន​ហេតុផល​!ព្រោះ​វា​ជា​និស្ស័យ​អាថ៌កំបាំង​នៃ​មនុស្ស​ពីរ​នាក់​! វា​អាច​ជា​បុព្វេ​សន្និវាស​ វា​ជា​កិច្ចសន្យា​…..!»

បងជីដូនមួយ​ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​ប្រុស​ស្រលាញ់​ប្រុស​ពី​កំណើត​មក​។ គាត់​បាន​ចាកចេញ​ពីសង្គម​មួយ​នេះ​ដើម្បី​ស្វែងរក​សេរីភាព​ និង​ភាពជា​ខ្លួនឯង​។ គាត់​និយាយ​ច្រើនតែ​ខ្ញុំ​មិន​ប្រកាន់​ ព្រោះ​គាត់​ជា​មនុស្ស​ស្មោះត្រង់​ជាងគេ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ក្នុង​ជាតិនេះ​ក្រៅ​ពី​ប៉ានិ​ងម៉ាក់​។ ប៉ុន្តែ​ទោះបីជា​ ត្រូវ​បង​ Roda​ ផ្លុំត្រចៀកប៉ុនណា​ ទឹកមុខ​គ្មាន​មនោសញ្ចេតនា​របស់​ជំទាវ​ម៉ាក់​ស្មើ​មេឃ​របស់​គេ​គឺជា​តួអង្គ​ ដ៏​សំខាន់​នៅ​ចំពាក់​កណ្ដាល​ស្នេហា​របស់​ពួក​យើង​។ គ្មាន​វិនាទី​ណា​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​នឹកឃើញ​មុខ​ម្ដាយ​គេ​ទេ​រាល់ពេល​គេ​ផ្ញើរ​សារ​ ឬ Call​ មករ​កខ្ញុំ​។

ពេលនេះ​ទៀត​ មិនទាន់​ងូតទឹក​ហើយ​ស្រួលបួល​ផង​សារ​គេ​ផ្ញើ​មក​ទៀត​ទៅ​ហើយ​។ ខ្ញុំ​មិន​អាច​ថា​មិន​រវីរវល់​បានទេ​ នៅនឹង​មុខ​គេ​ធ្វើជា​បោល​គេច​ តែ​នៅផ្ទះ​ឱ្យ​តែ​គេ​ផ្ញើ​សារ​មក​គឺ​ស្ទុះ​ទៅ​លើក​មើល​ភ្លាម​ មិនថា​កំពុងធ្វើការ​អី​ទេ​ គឺ​ចោល​បាន​ទាំងអស់​។ និយាយ​ឱ្យ​ខ្លី​ ខ្ញុំ​ក៏​នឹក​គេ​ស្ទើរ​ឆ្កួត​ដូចគ្នា​ គ្រាន់តែ​ខ្ញុំ​មិន​បញ្ចេញ​ ឯ​គេ​វិញ​បញ្ចេញ​យ៉ាង​តែ​ពាស​តែ​ពាស​។

«កំពុង​ធ្វើ​អី​?» គេ​សួរ​កំបុត​ដូចតែ​រាល់ដង​។

«ងូតទឹក​» ខ្ញុំ​ឆ្លើយ​។ គេ​ក៏​ផ្ញើ​សញ្ញា​សើច​មួយ​មក​ទៀត​។

«មានអី​គួរ​ឱ្យ​សើច​?» ខ្ញុំ​សួរ​វិញ​ព្រោះ​ក្នាញ់​។

«នឹក​គេ​ ឃើញ​សារ​ភ្លាម​រត់​មក​មើល​ទាំង​ងូតទឹក​មែន​អត់​?» គេ​ឌឺ​ខ្ញុំ​។

«កុំ​លើកខ្លួន​ឯង​ពេក​?» ខ្ញុំ​ខំ​ឆ្លើយ​បន្លប់​។

«ចុះ​នឹក​អត់​អ៊ីចឹង​?» គេ​សួរ​មក​ទៀត​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ចេញ​ចំហាយ​មុខ​ក្តៅ​ឧណ្ហ​ៗក្ដៅ​ដល់​ទាំងបាតដៃ​បាតជើង​។

«ច្បាស់ជា​អត់​ហើយ​!» ខ្ញុំ​សរសេរ​វិញ​ទាំង​ញញឹម​ម្នាក់ឯង​យ៉ាង​កក់ក្ដៅ​។

គេ​ឈប់​សរសេរ​មួយភ្លែត​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​អាណិត​គេ​ព្រួច​ដែល​និយាយ​កុហក​គេ​ស្រាប់តែ​គេ​ Call​ មក​តែម្ដង​។ ខ្ញុំ​ចុច​លើក​ ភ្លេច​គិតថា​ខ្លួនឯង​កំពុង​ឃ្លានបាយ​។ សំឡេង​គេ​លាន់​មក​តិច​ៗក្បែរ​ត្រចៀក​ខ្ញុំ​៖

«ចិត្ត​អាក្រក់​ម្ល៉េះ​?»

ខ្ញុំ​ធ្វើពើ​វិញ​៖

«អត់​បាន​ធ្វើ​ អី​ពីណា​ផង​!»

«ចុះ​មិន​ចេះ​នឹក​អ្នក​ដែលគេ​ខំនឹក​យើង​ខ្លះ​ទេ​?»

«ចុះ​ម៉េច​ដឹង​មាន​អ្នកណា​នឹក​ខ្ញុំ​ខ្លះទៅ​?» ខ្ញុំ​ឆ្លើយ​ធ្វើ​មិន​ ដឹង​តែ​តាមពិត​ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ការ​សន្ទនា​ជាមួយ​គេ​តាម​ទូរសព្ទ​ណាស់​ ចំណែក​ពេល​ចួប​មុខ​គឺ​ចាញ់ច្រាប​គេ​តែម្ដង​។ គេ​សើច​តិចៗ​ ហើយ​ដូរ​មក​ហៅឈ្មោះ​ខ្ញុំ​យ៉ាង​រ៉ូ​មែន​ទិ​ក។

«រាជិនី​!»

ខ្ញុំ​ឆ្លើយ​ចា៎​ទាំង​បេះដូង​លោត​ឌុក​ ដាក់​ព្រោះ​ស្រលាញ់​គេ​ភ្លេច​បាយ​ភ្លេច​ទឹក​។

«ញ៉ាំ​បាយ​ជាមួយគ្នា​ម្ដង​ណ៎ា​!»

ខ្ញុំ​នៅ​ស្ងៀម​ព្រោះ​រំភើប​ចំពោះ​ការ​និយាយ​ក្នុង​សំឡេង​ដ៏​រ៉ូមែ​នទិ​ករបស់​គេ​។តែ​អ្នកអាន​ដឹង​ហើយ​ថា​ ខ្ញុំ​គ្មាន​ជម្រើស​អី​ក្រៅពី​ឆ្លើយបដិសេធ​ទេ​។

«រ៉ូ​ណាល់​ … ខ្ញុំ​ … »

«រាជិនី​! ហាម​និយាយ​ទេ​! ណ៎ា​! ឮ​អត់​? ឈប់​ធ្វើ​អ៊ីចឹង​ទៅ​! យើង​ធ្វើ​អ៊ីចឹង​ធ្វើ​អី​? អត់​យល់ចិត្ត You​ ទេ​! ពេលខ្លះ​ខឹង You​ ​គឺ​ខឹង​មែន​ទែន​ណ៎ា​!»

គេ​និយាយកាត់​ ព្រោះ​យល់ចិត្ត​ និង​ដឹង​ចរិត​ខ្ញុំ​ជាង​អ្នកណា​ទាំងអស់​។ ខ្ញុំ​ហើប​មាត់​បក​ស្រាយ​តតាក់តតុប​៖

«រ៉ូ​ណាល់​! ខ្ញុំ ​… ខ្ញុំ​ … ជា​មនុស្ស​ស្រី​ …»

ខ្ញុំ​ចង់​ប្រាប់​គេ​ថា​ ឱ្យ​គេ​គិត​ពី​កិត្តិយស​មនុស្ស​ស្រី​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​គេ​និយាយ​ដើម​ តែ​គេ​និយាយ​កាត់​ខ្ញុំ​ផូង​៖

«សម័យ​អី​ហើយ​? អ្ហះ​ សម័យ​អី​ហើយ?​ គ្រាន់តែ​ទៅ​បាយ​ជាមួយ​មនុស្ស​ដែល​ខ្លួនឯង​ស្រលាញ់​ របកស្បែក​ត្រង់ណា​ខ្លះ​? យើង​គិតថា​គេ​យ៉ាងម៉េច​? គេ​ធ្វើ​អី​យើង​អ្ហះ​? គេ​ស្រលាញ់​You​ ឱ្យ​តម្លៃ​ You​! You​ ត្រូវ​ចេះ​ឱ្យ​តម្លៃ​គេ​វិញ​ដែរ​ មែន​អត់​? ពេលខ្លះ​យើង​ជ្រុល​ពេក​ យើង​ធ្វើ​អី​មិន​ចេះ​ទុក​មុខ​ឱ្យ​អ្នកណា​ទាំងអស់​ មើលខ្លួន​ឯង​មើល៍​ សម​អត់​?»

ខ្ញុំ​ខឹង​ផង​ស្មុគ​ផង​ក៏​និយាយ​វិញ​ទទឹងទិស​៖

«អ៊ីចឹង​មក​ស្រលាញ់​ខ្ញុំ​ធ្វើ​អី​? ស្រី​ស្អា​តៗ​គគោក ​… »

គេ​កាត់​ខ្ញុំ​សា​​ជាថ្មី​៖

«កុំ​បែក​រឿង​! មនុស្ស​អី​ទើបតែ​អាយុ​ប៉ុណ្ណឹង​ចេះ​ធ្វើ​ចរិតមនុស្ស​ចាស់​ ចេះ​បំភ័ន្ត​ភ្នែក​គេ​ម្ល៉េះ​? ហើយ​ស្រលាញ់​គេ​ដែរ​តើ​អ្ហី​? ម៉េច​ចាំបាច់​លេង​ស្ទីល​ហ្នឹង!​»

ខ្ញុំ​ខ្មាស​ផង​ខឹង​ផង ​ព្រោះ​គាត់​និយាយ​ចំៗ​ហួស​។ គឺ​គាត់​ហ្នឹង​ទេ​ដែល​មិន​ចេះ​ទុក​មុខ​ឱ្យ​ពីណា​។ ខ្ញុំ​និយាយ​ទាំង​ខឹង​៖

«ខ្ញុំ​មានការ​! ម៉ាក់​ហៅ​ហើយ​! មានការ​អី​ចាំ​ថ្ងៃក្រោយ​ចាំ​និយាយ​!!»

គេ​និយាយ​វិញ​ភ្លាម​៖

«អត់អី​ទេ​! តែ​ស្អែក​ម៉ោង៦ល្ងាច​ ចួបគ្នា​! បើ​អត់​ ទៅ​ចាំ​ក្រោយ​ផ្ទះ​ម្ដង​មើល​!»

ទីបំផុត​ខ្ញុំ​ បាន​ទៅ​ហូបបាយ​ជាមួយ​គេ​មែន​ តែ​មិនមែន​ស្អែក​ឡើង​ទេ​គឺ​អូស​ក្រឡា​រហូត​ដល់​៤​ថ្ងៃ​ក្រោយ​មក​ បន្ទាប់​ពី​យប់​ណា​ក៏ ​Cal l​ព្រឹក​ណា​ក៏​ស្ទាក់ផ្លូវ​។ ខ្ញុំ​ឈ្មោះ​រាជិនី​មែន​ តែ​ខ្ញុំ​ក្រ​ណាស់​។ ម៉ាក់​ខ្ញុំ​ជា​ជាង​កាត់​ដេរ​ ហើយ​ប៉ា​ជា​អ្នករាជការ​តូចតាច​។ ដូច្នេះ​ហើយ​ពេល​ចេញ​ដើរ​លេង​ជា​មួយ​រ៉ូ​ណា​ល់​ដំបូង ​ខ្ញុំ​មិន​​ដឹង​ត្រូវ​តុបតែង​យ៉ាងម៉េច​សោះ​ ធ្វើ​ឱ្យ​​ខ្ញុំ​មាន​សម្ពាធ​ជា​ខ្លាំង​។

សង្សារ​ខ្ញុំ​មុន គេ​ជា​គ្រូបង្រៀន​ យើង​ក្រ​ដូចគ្នា​ ប៉ុន្តែ​ពេល​ដើរលេង​ជាមួយគ្នា​គ្មាន​សម្ពាធ​ទេ​គឺ​សប្បាយចិត្ត​ទាំង​សង​ខាង​ អាច​ញ៉ាំ​​អាហារ​តាមផ្លូវ​បាន ​មិន​ពិបាកចិត្ត​អី​ដូច​ពេលនេះ​សោះ​។

«ភ្លឹក​រឿង​អី​?»

គេ​សួរ​ព្រោះ​ឃើញ​ខ្ញុំ​ធ្វើមុខ​ក្រៀម​ មិន​មាត់​មិន​ក។​ ខ្ញុំ​អត់​ឆ្លើយ ​តែខំ​ញញឹម​ព្រោះ​គ្មាន​ចម្លើយ​។

«នឹក​សង្សារ​មុន​?»

ខ្ញុំ​បើកភ្នែក​មូលក្លុំ​សម្លឹង​គេ​ ព្រោះ​ឆ្ងល់​ថា​ហេតុអ្វី​គេ​សួរ​អ៊ីចឹង​។ គេ​លើកដៃ​ដេញ​អ្នក​ឈរ​ចាំ​បម្រើ​នោះ​ចេញ ​ហើយ​និយាយ​ដោយ​លើក​កែវ​​ប៊ីយែរ​របស់​គេ​មក​ក្រេប​។ ​មុន​ពេល​ជាតិ​ស្រវឹង​ប៉ះ​បបូរមាត់​ គេ​និ​យា​យតិ​ចៗ​៖

«ស្រី​ៗតែ​អ៊ីចឹង​ នៅជា​មួយ​សង្សារ​ក្រោយ ​តែ​នឹក​អ្នក​មុន​! ពិសពុល​!»

ទោះ​គេ​អន់ចិត្ត​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ចេះ​ម្ញ៉ិកម្ញ៉ក់​ដាក់​គេ​ដូច​ស្រី​ផ្សេង​ ក៏​គេ​មិន​គួរ​និយាយ​ថាឱ្យ​ខ្ញុំ​ធ្ងន់​ៗអ៊ីចឹង​ដែរ​។ ខ្ញុំ​រំញោច​ចង្កា​និង​បបូរមាត់​ ព្រោះ​ខឹង​ ហើយ​និយាយ​អត់​ខ្វល់​ទុក​មុខ​ឱ្យ​ពីណា​ទៀត​ទេ​៖

«សង្សារ​មុន​មាន​មែន​! តែ​សង្សារ​ក្រោយ​មិនទាន់​មាន​ទេ​!»

«បាន​តើ​! យប់​នេះ​យើង​ចាប់ផ្ដើម​មាន​សង្សារ​ថ្មី​ម៉ង​ទៅ​អ៊ីចឹង​?»

ខ្ញុំ​សម្លក់​គេ​ទាំង​ចង់យំ​ផង​អី​ផង​។

«ខ្ញុំ​ទៅផ្ទះ​វិញ​ម៉ង​​ទៅ​អ៊ីចឹង​!»

ខ្ញុំ​ច្រត់ដៃ​ក្រោក​ ព្រោះ​នេះ​ជា​ភោជនីយដ្ឋាន​ជប៉ុន​ដែល​អង្គុយ​ផ្ទាល់​ឥដ្ឋ​ តែ​គេ​រហ័ស​ណាស់​ស្ទុះ​មក​អង្គុយ​ពី​ក្រៅ​ពាំង​ផ្លូវ​ខ្ញុំ​ ហើយ​លូកដៃ​ក្រៀក​ចង្កេះ​ខ្ញុំ​ជាប់​។ ​បើ​កុំ​តែ​គេ​នោះ​ធំឡើង​នៅ​បរទេស​ កុំអី​ខ្ញុំ​យល់ថា​គេ​នោះ​ដៃ​ដល់​មហា​ដល់​ដូចជា​មនុស្ស​ធ្លាប់​មាន​ប្រពន្ធ​ហើយ​អ៊ីចឹង​។

ខ្ញុំ​រើ​ផង​ ទាញ​ម្រាមដៃ​គេ​ចេញ​ផង ​តែ​គេ​មិនព្រម​ចាញ់​ ហើយ​លែងដៃ​ពី​ចង្កេះ​ខ្ញុំ​ទាល់តែសោះ​ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​មាន​តែ​ខ្ញាំ​​ដៃគេ​ឡើង​រលាត់​សាច់​។​ ប្រហែល​គេ​មិន​ចង់​ទ្រាំ​នឹង​ស្នាដៃ​ស្រីឆ្នាស់​ខ្ញុំ​ត​ទៅ​ទៀត​ហើយ​យ៉ាង​ បាន​ជា​គេ​និយាយ​សម្លុត​តិច​ៗក្បែរ​ត្រចៀក​ខ្ញុំ​៖

«ឈប់​ក្ដិច​អត់​? បើ​អត់​ឈប់​ចាប់​បឺត​មាត់​ឱ្យ​រាង​ឥឡូវ ​រាជិនី​!»

មនុស្ស​នេះ​ស្រាប់តែ​ឆ្កួត​គួរ​ឱ្យ​ក្ដៅចិត្ត​ តែ​ស្ថានភាព​ដូចជា​មិនមែន​​ខ្ញុំ​ជា​អ្នកមាន​ប្រៀប​ទេ​ បើ​គេ​ធ្វើ​មែន​ខ្ញុំ​មិន​ចប់​? ខ្ញុំ​លែង​ដៃ​វិញ​ទាំង​ខឹង​ទាំង​ជា​ តែ​គេ​យូរណាស់​ទើប​លែង​​ដៃ​យឺត​ៗ​ចេញ​ពី​ចង្កេះ​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​នៅ​ស្ងៀម​ធ្វើមុខ​ក្រញូវ​រហូត​ដល់​អ្នក​រត់​តុ​លើក​ម្ហូប​មក​។ គេ​ក៏​ជួយ​រៀបចំ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​មិន​ឱ្យ​អ្នក​រត់​​តុ​ណា​ធ្វើ​ទេ​។

ខ្ញុំ​លួច​សម្លឹង​ដៃ​គេ​ឃើញ​ចេញ​ឈាម​រឹម​ៗ ព្រោះ​មុត​នឹង​ក្រចក​ ខ្ញុំ​ស្ងប់ចិត្ត​ខឹង​អស់​ត្រឡប់​មក​នឹក​អាណិត​គេ​ភ្លាម​ៗ ព្រោះ​រូបរាង​ប៉ុណ្ណឹងៗ​ មុខមាត់​ប៉ុណ្ណឹងៗ​ដែរ​មក​ត្រូវ​ទ្រាំ​ជាមួយ​នារី​ក្រីក្រ​ដូច​ខ្ញុំ​ទៅ​កើត​ទៅ​? ឃើញ​ខ្ញុំ​ហុច​ប្រេងកូឡា​ឱ្យ​គេ​ គេ​ក៏បាន​ចិត្ត​ភ្លាម​ គេ​និយាយ​មិនខ្ចី​ទាំង​មើល​មុខ​ខ្ញុំ​៖

«អ្នកណា​ធ្វើ​ឱ្យ​គេ​របួស​ អ្នក​ហ្នឹង​ត្រូវ​លាបប្រេង​បាន​ត្រូវ​!!»

ខ្ញុំ​លាបប្រេង​ឱ្យ​គេ​ថើៗ​មិនមែន​ព្រោះតែ​ចាញ់​សម្លុត​គេ​ទេ​ គឺ​ព្រោះតែ​ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​គេ​ពេញ​បេះដូង​។ កំភួនដៃ​ហាប់​ណែន​សង្ហា​របស់​គេ​ តាមពិត​មាន​គ្រប់​លក្ខណៈ​អាច​ឱប​ចង្កេះ​ខ្ញុំ​ តែ​សម្តី​គេ​ពេលខ្លះ​ត្រមែងត្រមោច​ពេក​។ ខ្ញុំ​លាប​យឺត​ៗ ព្រោះ​ពេញចិត្ត​នឹង​ភាព​ស្ងប់​ស្ងាត់​របស់​គេ​ចំពោះ​មុខ​ខ្ញុំ​។

ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ក្នុង​បរិយាកាស​នេះ ​ទោះបី​អ្នកណា​ក៏​មិន​អាច​ឃាត់​ឃាំង​បេះដូង​យើង​ទាំងពីរ​មិន​ឱ្យ​វេញ​ត្របាញ់​ចូលគ្នា​បាន​ដែរ​។

ហេតុអ្វី​គេ​ស្អាត​យ៉ាងនេះ​ ឡូយ​យ៉ាង​​នេះ ​ហើយ​មក​ស្រលាញ់​នារី​គ្មាន​អីសោះ​ដូច​ខ្ញុំ​?ហេតុអ្វី​ខ្ញុំ​ឃើញ​គេ​តាំងពី​ថ្ងៃ​ដំបូង​ក៏​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ពួក​យើង​ជា​មនុស្ស​ពិសេស​សម្រាប់​គ្នា​ទៅ​ហើយ​?

«សង្សារ​មុន​ម៉េច​បាន​បែកគ្នា​?»

រឿង​ឆ្គង​បំផុត​របស់​គេ​គឺ​រឿង​ដែល​សួរ​អតីតកាល​របស់​យើង​នៅ​ថ្ងៃ​ចួបគ្នា​ដំបូង​។ តែ​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ចង់​លាក់​បាំង​អី​ដែរ​។

«គេ​មាន​អ្នក​ផ្សេង​ទៀត​!»

ខ្ញុំ​ឆ្លើយកំបុត​ខ្លី​ ហើយ​រក​ងើប​មុខ​ឡើង​ បញ្ឈប់​ការ​លាប​ប្រេង​ឱ្យ​គេ​ តែ​គេ​ចេះ​តែ​ឱន​មុខ​មក​មើល​មុខ​ខ្ញុំ​កៀក​សែន​កៀក​ដល់​ថ្នាក់​ថា​បើ​ខ្ញុំ​ងើប​មុខ​នឹង​ប៉ះ​ច្រមុះ​គេ​មិនខាន​។​ គេ​និយាយ​ផង​មើល​មុខ​ខ្ញុំ​រហូត​ផង​៖

«មិន​បាច់​នឹក​មនុស្ស​អ៊ីចឹង​ៗទេ​!»

ខ្ញុំ​រុញ​ស្មា​គេ​ចេញ​បន្តិច​ទើប​អាច​ងើប​មុខ​បាន​ត្រង់​ខ្លួន ​ហើយ​ជូត​ដៃ​បន្លប់​សម្ដី​គេ​។ ពេល​ដឹង​ថា​គេ​នៅ​តាម​សម្លឹង​ប្រតិកម្ម​ខ្ញុំ​ ខ្ញុំ​និ​យា​យតិ​ចៗ​ដោយ​មិន​មើល​មុខ​គេ​ឡើយ​៖

«គេ​ជា​មនុស្ស​គ្មាន​អីសោះ​ ខ្ញុំ​នៅតែ​រក្សា​គេ​មិន​បាន​ ចុះ​ទម្រាំ​លោក​?»

ខ្ញុំ​ថា​ហើយ​លើក​កែវ​ទឹក​ផ្លែឈើ​ក្រេប​តិច​ៗ។ គេ​ដូច​ចង់​លើក​ដៃ​មក​ឱប​ ព្រោះ​ដឹង​ថា​ខ្ញុំ​កំពុង​កណ្ដោច​កណ្ដែង​ចិត្ត​ តែ​ប្រហែល​យល់​ចិត្ត​ និង​ដឹង​ថា​ខ្ញុំ​មិន​ចូលចិត្ត​បែប​ហ្នឹង​ ទើប​ខ្ញុំ​ឃើញ​គេ​ដក​វិញ​ តែ​ប្រឹង​ឱន​មក​និយាយ​ពន្យល់​៖

«មនុស្ស​វា​អត់​ដូចគ្នា​ទាំងអស់​ទេ​! កុំ​យក​អ្នក​ល្អ​ទៅ​ប្រៀប​ប្រដូច​ជាមួយ​មនុស្ស​អាក្រក់​មើល៍​!!!»

គេ​ចាប់​ម្ហូប​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ ហើយ​បោះបង់ចោល​ឫកពារ​ដ៏​ខ្ពស់​របស់​អម្បូរ​អ្នកមាន​របស់​គេ​មក​ថ្នាក់​ថ្នម​ខ្ញុំ​មិន​ឱ្យ​ឃ្នើស​ចិត្ត​។ រយៈពេល​នោះ​ជា​រយៈ​ពេល​មាន​សេចក្ដី​​សុខ​បំផុត​របស់ខ្ញុំ​ គិត​ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាត់បង់​ស្នេហា​ដោយសារ​សង្សារ​ដំបូង​របស់ខ្ញុំ​គេ​ទៅ​តាម​ស្រី​ថ្មី​ដែល ​Cute​ សែន​Cute ​ក្នុង​Face​book​។

រ៉ូ​ណា​ល់​ចេះ​ប្តូរ​បរិយាកាស​និយាយ​លេង​រហូត​ដល់​ខ្ញុំ​សើច​រួច​ ហើយ​បណ្ដើរ​ៗខ្ញុំ​អាច​បំភ្លេច​ទុក្ខ​ព្រួយ​ទាំងអស់​ក្នុងចិត្ត​បាន​។ គេ​និយាយ​ពី​កាល​គេ​ទៅ​ដល់​អាមេរិក​ដំបូង​ ជីវិត​នៅ​ស្រុក​គេ ​និង​និយាយ​ពី​កីឡា​ស្គី​ទឹកកក​ដែលគេ​ចូលចិត្ត​បំផុត​។ ពេលនោះ​ជា​ពេល​ដែលគេ​និយាយ​ច្រើន​សែន​ច្រើន​ ឯ​ខ្ញុំ​អត់​បាន​និយាយ​ច្រើន​ទេ ​លើកលែងតែ​គេ​សួរ​ ប៉ុន្តែ​ពាក្យសម្ដី​គេ​ទាំងប៉ុន្មាន​ ខ្ញុំ​ចាំ​បាន​ទាំងអស់​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ឆ្លាក់​រូប​គេ​ជាប់​ក្នុង​បេះដូង​ខ្ញុំ​។ ម៉ោង​​៩​យប់​ ខ្ញុំ​ជូន​ខ្ញុំ​មកដល់​ផ្ទះ​វិញ​។ គេ​បើក​ឡាន​ចេញ​ទៅ​មិន​បាន​ប៉ុន្មាន​ផង​ ក៏​ទូរសព្ទ​មក​។

«នឹក​បង​អត់​?»

«ច្បាស់ជា​អត់​ហើយ​!» ខ្ញុំ​ខាំមាត់​ឆ្លើយ​ដូច​រាល់ដង​។

«ហេតុ​អី​?» គេ​ដឹង​ថា​ខ្ញុំ​កុហក​ ហើយ​នៅតែ​សើច​សួរ​ផ្ទាន់​។

«ព្រោះ​យើង​ទើបតែ​ចួបគ្នា​សោះ​ហ្នឹង​!»

«អ៊ីចឹង​ក៏ដោយ​ មនុស្ស​គេ​ស្រលាញ់​គ្នា​ សូម្បី​ម៉ា​ស្នូរ​ដកដង្ហើម​ក៏​នឹក​គ្នា​ដែរ​!»

«មិនដឹង​ទេ​! ងងុយ​ណាស់​ សុំ​ទៅ​គេង​ហើយ​ណ៎ា​!»

គេ​មិន​ចង់​ទេ​ តែ​គេ​ចាំបាច់​ត្រូវ​ធ្វើជា​សុភាពបុរស​ ហើយ​ឆ្លើយ​អូខេ​យ៉ាង​ស្រទន់ ​មុន​ពេល​ដាក់​ទូរសព្ទ​ចុះ​។ ខ្ញុំ​ចូលគេង​ តែ​ពេញ​មួយ​យប់​នោះ​គឺ​នឹកឃើញ​តែ​ស្នាមញញឹម​គេ​ កាយវិការ​គេ​ និង​ដៃ​ដ៏​ហាប់​ណែន​របស់​គេ​។

គេ​ដូច​បង្រៀន​ខ្ញុំ​ឱ្យ​ចេះ​ស្រលាញ់​ខ្លួនឯង​ឡើងវិញ ​និង​ស្រលាញ់​ពិភពលោក​នេះ​ដែល​កាល​ពី​បាក់​បែក​ជាមួយ​អ្នក​ទី​១ ខ្ញុំ​យល់ថា​ខ្ញុំ​ជា​ស្រី​រូបអាក្រក់​ ជា​កូន​អ្នកក្រ​ ជា​មនុស្ស​គ្មាន​សំណាង​ ហើយ​ខ្ញុំ​នឹង​ឈប់​គិត​រឿង​ស្នេហា​ដោយ​ខំ​តែ​ធ្វើការ​ចិញ្ចឹម​ប្អូន​ៗឱ្យ​រៀន​ប៉ុណ្ណោះ​។ ប៉ុន្តែ​គេ​ម្នាក់​នេះ​ធ្វើ​ឱ្យ​​ខ្ញុំ​ចេះ​ឆ្លុះ​កញ្ចក់​ឡើងវិញ ​ចេះ​ឱប​ទូរសព្ទ​ ហើយ​ចេះ​ដេក​ញញឹម​ម្នាក់ឯង​ ពិសេស​ចេះ​សើច​ដាក់​មនុស្ស​ជុំវិញ​ខ្លួន ​លែង​ធ្វើ​មុខ​មឹះ​ៗទៀត​។

វគ្គ៖ បង​ជា​ជីវិត​អូន​

ទំនាក់ទំនង​របស់​ពីរ​នាក់​យើង​កាន់​តែ​ឈាន​ដល់​លក្ខណៈ​វិជ្ជមាន​ឡើង​ៗ។ ខ្ញុំ​​​ទទួល​ទូរសព្ទ​គេ​រៀងរាល់​យប់​ ហើយ​មិនសូវ​គំរោះគំរើយ​ដាក់​គេ​ទៀត​ទេ​។ ទោះ​យ៉ាងណា​ ខ្ញុំ​មិនដែល​បង្ហើប​​ពាក្យ ​«Yes​» ទៅកាន់​គេ​នៅឡើយ ​រាល់ពេល​ដែលគេ​សួរ​នូវ​សំណួរ​ដដែល​ៗថា​ ស្រលាញ់​គេ​អត់​? ព្រម​ស្រលាញ់​គេ​អត់​?

កាលពី​ជាមួយ​សង្សារ​មុន​ ខ្ញុំ​មិនដែល​រារែក​ទេ​ក្នុង​ការ​សរសេរ​តប​ទៅកាន់​គេ​ជានិច្ច​ថា​ I Love​ You​ តែ​សម្រាប់​អ្នក​ទី​២​នេះ ​ខ្ញុំ​ដឹង​ច្បាស់​ថា​ស្នេហា​របស់ខ្ញុំ​និង​គេ​មិន​អាច​ស្ថិតស្ថេរ​ឡើយ​។រឿង​ស្នេហ៍​គេ​និង​ខ្ញុំ​ ថ្ងៃ​ណា​មួយ​នឹង​ក្លាយជា​អតីតកាល​មិនខាន​ គ្រាន់តែ​មិនដឹង​ថា​តើ​បច្ចុប្បន្ន​កាល​នេះ​អាច​អូស​បន្លាយ​រហូតដល់​ពេលណា​ វា​បាន​យូរ​ឬ​​ឆាប់​តែប៉ុណ្ណោះ​។

ពេល​ខ្លះ​អាន​ SMS​ផ្អែម​ល្ហែម​របស់​គេ​ចប់​ហើយ​ ខ្ញុំ​គេង​ស្រក់​ទឹកភ្នែក​ម្នាក់ឯង​។ បើ​ពេលណា​មួយ​ គេ​ឈប់​គិត​យើង​ ហើយ​គេ​មាន​អ្នកថ្មី​ដែល​សម​ជាង​យើង​ គេ​លែង ​Call ​ឬ​ផ្ញើ​​សារ​មក​ តើ​យើង​នឹង​ឈឺចាប់​កម្រិត​ណា​ទៅ​? តើ​យើង​អាច​រស់​បាន​ដោយ​ឆ្លងកាត់​រាត្រី​ដ៏​ឯកោ​នីមួយ​ៗ​តាម​របៀប​ណា​ទៅ​? នៅ​ទី​បំផុត​ ភាព​ភ័យខ្លាច​ដែល​តែង​តាម​លង​បន្លាច​ខ្ញុំ​រៀងរាល់​រាត្រី​បាន​ចូល​មកដល់​។ គឺ​​ថ្ងៃនេះ​ ថ្ងៃ​ដែល​ក្រុមហ៊ុន​យើង​នាំគ្នា​មក​ដើរកម្សាន្ត​នៅ​កោះកុង​។

ដំបូង​យើង​រីករាយ​ណាស់ ​ព្រោះ​ឡើងលើ​រថយន្ត​ភ្លា​ម រ៉ូ​ណាល់​មិន​ជិះ​ឡាន​តូច​ជាមួយ​អ្នកបង​គេ​ តែ​បែរជា​មក​អង្គុយ​ក្បែរ​ខ្ញុំ ​ហើយ​និយាយ​កំប្លែង​លេង​កំដរ​ដំណើរ​កម្សាន្ត​ជាច្រើន​ម៉ោង​របស់​យើង​។ ខ្ញុំ​រវល់​តែ​រំភើប​រីករាយ​ជាមួយ​បុរស​ដែល​ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​ ខ្ញុំ​មិនបាន​ដឹង​ទេ​ថា​ សកម្មភាព​របស់​យើង​ជ្រៀត​ដល់​ភ្នែក​អ្នកបង​ណា​វី​ ហើយ​ព្រលប់​នោះ​ គាត់​ហៅ​ខ្ញុំ​ទៅ​ចួប​ក្នុង​បន្ទប់គេង​។

«រឿង​នី​ឯង​ជា​មួយ​រ៉ូ​ណា​ល់​តាំងពី​អង្កាល់​មក?​!»

គាត់​សួរ​ខ្ញុំ​ទាំង​អង្គុយ​រៀបចំ​ខោអាវ​គាត់​លើ​​ពូក​ ហើយ​អត់​មើល​មុខ​ខ្ញុំ​ទេ ​ទុក​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ឈរ​នៅ​ចុង​គ្រែ​ញ័រដៃ​តែម្នាក់ឯង​។ សូម្បី​តែ​ហៅ​ខ្ញុំ​ឱ្យ​អង្គុយ​ក៏​អត់​ផង​។ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​អ្នកបង​ណា​វី​ដែល​ធ្លាប់តែ​ស្រលាញ់​ខ្ញុំ ​និង​ទុក​ខ្ញុំ​ជា​បុគ្គលិក​ល្អ​ជាងគេ​ ពេលនេះ​ខកចិត្ត​នឹង​ទង្វើ​មិន​ប្រមាណ​ខ្លួន​របស់ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​ អត់​និយាយ​ចេញ​មួយម៉ាត់​ណា​ទេ​ បាន​ត្រឹម​ឈរ​ស្ងៀម​ឈ្ងោកមុខ​។

«នី​ឯង​មាន​គិត​អត់​? ថា​ធ្វើ​អ៊ីចឹង​ធ្វើ​ឱ្យ​ពិបាក​ទាំងអស់គ្នា​?»

សំឡេង​គាត់​លាន់​មក​ជា​លើក​ទី២​។ ខ្ញុំ​តាមពិត​អាច​ឆ្លើយ​តវ៉ា​គាត់​ថា​មិនមែន​ខ្ញុំ​ទេ ​ប៉ុន្តែ​ប្អូន​ប្រុស​គាត់​ជា​អ្នក​តាមខ្ញុំ​មុន​ ប៉ុន្តែ​តើ​ខ្ញុំ​និយាយ​អី​ចេញ​ បើ​កាយវិការ​ខ្ញុំ​គឺ​ស្រប​ជាមួយ​គេ​ 100%ទៅ​ហើយ​? តាមពិត​គាត់​ក៏​គ្មាន​ចេតនា​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ហើប​មាត់​រួច​ដែរ​ ។ ដែល​គាត់​ហៅ​មក​ចួប​នេះ​គឺ​គាត់​ចង់​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ឈរ​ស្ដាប់​គាត់​តែប៉ុណ្ណោះ​។ សំឡេង​គាត់​លាន់​មក​បន្ថែម ​គាត់​យក​បេះដូង​ថ្លើមប្រមាត់​ខ្ញុំ​៖

«នី​ឯង​យល់ចិត្ត​បង​ហើយ​! បង​អត់​ចេះ​ទេ​អា​រឿង​ប្រកាន់វណ្ណៈ​ ប្រកាន់​នេះ​ប្រកាន់​នោះ​!បង​ស្រលាញ់​មនុស្ស​គ្រប់គ្នា​! តែ​រឿង​គូស្រករ​ជា​រឿង​ផ្សេង​ៗ!​ រ៉ូ​ណា​ល់​ជា​កូនប្រុស​ គេ​ត្រូវតែ​កតញ្ញូ​ចំ​ពោះ​ប៉ា​ម៉ាក់​! ជំទាវ​ម៉ាក់​រាង​​បុរាណ​បន្តិច​! លោក​មាន​មនុស្ស​ដែល​លោក​ពេញភ្នែក​រួចហើយ​! បើ​នី​ឯង​នៅតែ​មានះ​ បង​ក៏​អត់​ហ៊ាន​ថា​អី​ដែរ​ តែ​នី​ឯង​ទេ​ដែល​បាន​ខ្លាច​ថា​ថ្ងៃក្រោយ​ទៅ​ត្រូវ​ពិបាក​! រ៉ូ​ណា​ល់​ជា​ប្រុស​ គេ​មិនដែល​ទៅ​ខូច​ខាត​អី​ទាំង​អស់​ ហើយ​ជឿ​បង​ទៅ​ ប្អូន​បង​ បង​ស្គាល់​ចិត្ត​វា​ច្បាស់​ វា​អត់​ជំទាស់​ចិត្ត​ម្ដាយ​ដើម្បី​តែ​មនុស្ស​ស្រី​ទេ​!»

ខ្ញុំ​ទប់​ណាស់​ដែរ​ តែ​ទឹកភ្នែក​ខ្ញុំ​នៅតែ​ហូរ​។ សូម្បី​ចៅហ្វាយ​ស្រី​ដែល​ធ្លាប់តែ​ស្រលាញ់​ខ្ញុំ​ញញឹម​ផ្អែមល្ហែម​ដាក់​​ខ្ញុំ​ក៏​ដាច់ចិត្ត​និយាយ​ពាក្យ​អស់នេះ​មក​សម្លាប់​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ដែរ​។ ឋានៈ​តួនាទី​ពិតជា​អាច​មាន​ឥទ្ធិពល​បំបាក់​មនោសញ្ចេតនា​រវាង​មនុស្ស​និង​មនុស្ស​មែន​។ សូម្បីតែ​គាត់​ក៏​ជា​មនុស្ស​​ស្រី​ គាត់​យល់​ណាស់​ថា​ មនុស្ស​​ស្រី​ដូចគ្នា​នឹង​ឈឺ​យ៉ាង​ណា​ ពេល​យល់​អត្ថន័យ​សម្ដី​របស់​គាត់​ ក៏​គាត់​នៅតែ​ដាច់ចិត្ត​ហា​ពាក្យ​អស់នេះ​មកកាន់​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​ឈ្ងោក​សឹង​ថា​ងងឹតមុខ​ដួល​ ហើយ​ខ្មាស​ខ្លួនឯង​ដូច​ចោរ​លួច​របស់​គេ​ ហើយ​ត្រូវ​គេ​តាមទាន់​បកអាក្រាត​។ សំឡេង​គាត់​ និយាយ​បន្ថែម​ទៅតាម​កម្សួល​​ចិត្ត​គាត់​ដែល​កាន់តែ​និយាយ​កាន់តែ​ខឹង​ខ្ញុំ​៖

«ខ្ញុំ​ខុស​ធ្ងន់ជាង​គេ​ គឺ​រឿង​ដែល​ហៅ​រ៉ូ​ណា​ល់​មក​ស្រុកខ្មែរ​! ឥឡូវ​ប្អូន​ខ្ញុំ​ចង់​ដូរ​ចរិត​ធ្វើតាម​ពួកម៉ាក​គេ​ដែល​សុទ្ធតែ​ជា​អ្ន​កមាន​ៗប្រជែង​គ្នា​យក​កេ្មង​ៗ​ស្រី​ស្អា​តៗ​ធ្វើជា​សង្សារ​បង្អួត​គ្នា​ ចាយ​លុយ​ចិញ្ចឹម​ស្រី​ៗ ជួល ​Apartment​ ឱ្យ​នៅ​ ចិញ្ចឹម​ប្រាក់ខែ​ នាំ​ឱ្យ​ខូចអនាគត​កូនស្រី​គេ​! បើ​បណ្ដោយ​ទៀ​ត រ៉ូ​ណា​ល់​ផុង​ខ្លួន​ជ្រៅ​កែ​លែង​ឡើង​ហើយ​!»

សម្ដី​គាត់​គឺ​ចង់​និយាយ​ថា​ខ្ញុំ​ឈ្លក់​នឹង​លុយ​ប្អូន​គាត់​ ហើយក៏​ដូចជា​ចង់​និយាយ​ព្រមាន​ខ្ញុំ​ថា​ ប្អូន​គាត់​ទុក​ខ្ញុំ​ជា​ស្រី​កំណាន់​ ស្រី​ចិញ្ចឹម​ក្នុង​ទ្រុង​តែប៉ុណ្ណោះ​។ ខ្ញុំ​លើកដៃ​ស្កាំ​ខ្ទប់​មាត់ ​បើ​ពុំ​នោះ​ទេ​ សំឡេង​ដ៏​ឈឺចាប់​របស់ខ្ញុំ​មុខ​តែ​លោត​រំលង​ចេញ​ពី​ប្រអប់​មាត់​កូន​អ្នកក្រ​អត់​ខ្លឹមសារ​ដូច​ខ្ញុំ​ទៅ​រំខាន​ត្រចៀក​ស្រី​អ្នក​មាន​នោះ​មិនខាន​។ ខ្ញុំ​និយាយ​មិន​ចេញ​សូម្បី​មួយម៉ាត់​តែ​សំ​ឡេង​រ៉ូ​ណា​ល់​លាន់​មក​ពី​មាត់ទ្វារ​សោះកក្រោះ​ហើយ​មោះមុត​៖

«គ្រប់គ្រាន់​នៅ​?»

នៅពេល​ដែលគេ​បង្ហាញខ្លួន​នៅ​មាត់ទ្វារ​ចិត្ត​ ខ្ញុំ​កាន់តែ​តក់ស្លុត​។ ទឹកមុខ​គេ ឫកពារ​គេ​ជា​សញ្ញា​ថា​គេ​មក​ទាន់ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​ធ្លាក់​នរក​។ ខ្ញុំ​លើកដៃ​ឆ្វេង​មួយ​បន្ថែម​ទៀត​មក​ជួយ​ខ្ទប់​មាត់​ជាមួយ​ដៃស្ដាំ​ដែល​ទប់​លែង​ចង់​ជាប់​ទៅ​ហើយ​ ហើយ​ទឹកភ្នែក​ខ្ញុំ​ស្រក់​មក​ដូច​ចង់ឱ្យ​ខ្លួន​ខ្ញុំ​លេច​ឱ្យ​បាត់​ពី​ពិភពលោក​នេះ​ភ្លាម​ទៅ ​ព្រោះថា​ខ្ញុំ​ខ្មាស​គេ​សឹង​មុជ​ដី​ឱ្យ​បាត់​។

បងស្រី​ដ៏​ខ្ពស់​ដ៏​ល្អ​និង​ដ៏​ថ្លៃថ្នូរ​របស់​គេ​ងើបមុខ​សម្លឹង​មក​មាត់ទ្វារ ​រួច​រេ​ភ្នែក​សម្លឹង​មក​ខ្ញុំ​ដោយ​ក្រសែភ្នែក​សៅហ្មង​។ ពន្លឺ​ភ្នែក​របស់​គាត់​ហាក់​បញ្ជាក់​ស្រេច​ហើយ​ថា​ គាត់​គ្មាន​វិប្បដិសារី​ទេ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ឈឺចាប់​។ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​រ៉ូ​ណា​ល់​មិន​អាច​ថា​អ្វី​ឱ្យ​លើស​ពី​ពាក្យ​បួន​ម៉ាត់​មុន​នេះ​ឡើយ​ ម៉្លោះ​ហើយ​គេ​ឈាន​មក​អូស​ដៃ​ខ្ញុំ​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ​បន្ទប់ ​ទាំង​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ងងឹតស្លុប​មិន​ដឹង​ថា​ទិស​តំបន់​ណា​ទាំងអស់​។

ទម្រាំ​ខ្ញុំ​ប្រមូល​អារម្មណ៍​បាន​មកវិញ​ គឺ​ខ្ញុំ​កំពុង​ស្ថិតនៅ​ក្នុង​រថយន្ត​ដែល​បោល​លឿន​ស្លេវ​កាត់តាម​ព្រៃ​ខ្មៅ​ក្រិប ​និង​ផ្លូវ​រលោង​ស្រិល​គ្មាន​មនុស្ស​។ ដឹង​ថា​ខ្ញុំ​កំពុង​ចាកចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​ពិភព​មនុស្ស​ដ៏​​សាហាវ​ និង​គ្មាន​ធម៌​មេត្តា​ដែល​ដាច់​ចិត្ត​ប្រមាថ​មនុស្ស​ដូចគ្នា​ហើយ​ ទើប​ខ្ញុំ​ទម្លាក់​ដៃ​ចេញពី​មា​ត់​យឺត​ៗបណ្ដោយ​ឱ្យ​អ្វី​ៗសម្ដែង​ចេញ​មក​តាម​ធម្មជាតិ​ពេញទំហឹង​។

ខ្ញុំ​មិនមែន​រំអួយ​ទេ​ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ទប់​លែង​បាន​មែន​ បាន​ជា​ខ្ញុំ​ទ្រហោយំ​ស្ទើរ​ដាច់ដង្ហើម​ យំ​ឡើង​ទន់​ខ្លួន​ ហើយ​មិន​ខ្វល់​នឹង​ដៃ​រ៉ូ​ណា​ល់​ដែល​អង្អែល​ខ្នង​ខ្ញុំ ​និង​ផ្លាស់មក​ក្រសោប​ម្រាម​ដៃ​ខ្ញុំ​ដើម្បី​លួងលោម​នោះ​។ ពេលវេលា​កន្លងទៅ​យូរ​ណាស់​ទើប​ខ្ញុំ​លែង​ណែន​ទ្រូង​ ព្រោះ​បាន​ស្រែក​យំ​ឆ្អែត​ ហើយ​ទើប​ចាប់អារម្មណ៍​សួរ​ខ្លួនឯង​ថា​តើ​ខ្ញុំ​កំពុង​នៅឯណា​។

«រ៉ូ​ណាល់​! ខ្ញុំ​ចង់ទៅ​ផ្ទះ!!​»

ខ្ញុំ​និយាយ​ទាំង​គ្មានកម្លាំង​ដូច​ទើប​ងើប​ពី​ឈឺ​រយៈពេល​វែង​ ព្រោះ​ថា​មួយចប់​តាម​ ផ្លូវ​ខ្ញុំ​ ទ្រហោយំ​ដូច​មនុស្ស​បាត់ស្មារតី​។ បុរស​អ្នកមាន​អត់​បាន​ឆ្លើយ​នឹង​សំណូមពរ​ខ្ញុំ​ទេ​ តែ​គេ​និ​យា​យតិ​ចៗ​៖

«បង​សូមទោស​!»

ខ្ញុំ​ងាក​សម្លឹង​តាម​ដងផ្លូវ​ដែល​ខ្មៅ​ងងឹត​ អត់​ស្គាល់​ទិស​តំបន់​។ សន្ធឹក​និង​ល្បឿន​រថយន្ត​ធ្វើ​ឱ្យ​​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ ខ្ញុំ​កំពុង​ចាកចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​មិត្ត​រួមការ​ងារ​ទាំងឡាយ​ និង​ឆ្ងាយ​ពី​ស្ត្រី​ស្រស់​ប្រិមប្រិយ​ដែល​សម្ដីមុត​ដូច​ចាក់​នឹង​កាំបិត​នោះ​ផង​។ តែ​សំខាន់​តើ​គេ​កំពុង​ដឹក​ខ្ញុំ​ទៅ​ណា​?

«ឈប់​ឡាន​ណ៎ា​! រ៉ូ​ណាល់​! ខ្ញុំ​ទៅផ្ទះ​! ខ្ញុំ​ត្រូវ​ការ​ទៅផ្ទះ​!»

ខ្ញុំ​ខឹង ​និង​ស្អប់​គេ​ និម្មិត​តែ​នឹក​ដល់​សម្ដី​បងស្រី​គេ​៖

«រ៉ូ​ណា​ល់​ជា​ប្រុស​ គេ​មិនដែល​ទៅ​ខូចខាត​អីទាំងអស់​ ហើយ​ជឿ​បង​ទៅ​ ប្អូន​បង​ បង​ស្គាល់​ចិត្ត​វា​ច្បាស់​ វា​អត់​ជំទាស់​ចិត្ត​ម្ដាយ​ដើម្បី​តែ​មនុស្ស​ស្រី​ទេ​! ឥឡូវ​ប្អូន​ខ្ញុំ​ចង់​ដូរ​ចរិត​ធ្វើតាម​ពួកម៉ាក​គេ​ដែល​សុទ្ធតែ​ជា​អ្ន​កមាន​ៗប្រជែង​គ្នា​យក​ក្មេង​ៗស្រី​ស្អា​តៗ​ធ្វើជា​សង្សារ​បង្អួត​គ្នា​ ចាយ​លុយ​ចិញ្ចឹម​ស្រី​ៗ ជួល​ Apartment​ ឱ្យ​នៅ​ ចិញ្ចឹម​ប្រាក់ខែ​ …»

ខ្ញុំ​លើកដៃ​រលាស់​ប្រអប់ដៃ​គេ​ចេញ ​ហើយ​ស្រែក​ដូច​មនុស្ស​ឆ្កួត​៖

«ខ្ញុំ​ប្រាប់​ឱ្យ​ឈប់​ឡាន​! ឮ​អត់?​!»

ខ្ញុំ​ស្រែកយំ​សា​​ជាថ្មី​ដូច​កូនក្មេង​ ព្រោះ​ឈឺ​ចិត្ត​ ហើយ​ស្រែក​កាន់តែ​ខ្លាំង​ឡើង​ៗរហូតដល់​គេ​សង្កៀរ​ត្រចៀក​ជាន់​ហ្វ្រាំង​ឈប់​ឡាន​ងឺត។

«ឱ្យ​ចោរព្រៃ​ វា​ចេញ​មក​អារក​ងាប់​ទាំងអស់គ្នា​ម៉ង​ទៅ​!»

គេ​និយាយ​ទាំង​សង្គ្រឺត​ធ្មេញ​។ ជា​កំហឹង​ដែល​ខ្ញុំ​មិនដែល​ឃើញ​ តែ​ខ្ញុំ​មិនដឹង​ទេ​ថា​គេ​ស្មុគ​ខឹង​នឹង​សម្ដី​បង​គេ​ ឬ​ខឹង​នឹង​ខ្ញុំ​? ទោះ​យ៉ាងណា​ ខ្ញុំ​មិន​ខ្វល់​ទេ​ ប្រុស​អ្នកមាន​ដូច​គេ​គិតថា​ចង់​យក​ខ្ញុំ​ជា​ស្រី​ចិញ្ចឹម​ គិតទៅ​គេ​ថោក​ជាង​ការ​គិត​របស់ខ្ញុំ​ពេក​ហើយ​។

ខ្ញុំ​លូកដៃ​រាវរក​គន្លឹះ​បើក​ទ្វារ​ឡាន​ដើម្បី​ចុះចេញ ​តែ​ដោយសារ​ឡាន​គេ​ទំនើប​ពេក ​ខ្ញុំ​រក​កន្លែង​បើក​ចេញ​អត់​ឃើញ​ តាម​មើល​មក​ពី​អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​តក់ក្រហល់​ហួស​បាន​ជា​គេ​ឃើញ​ភាព​ឆ្លេឆ្លា​ឆេវឆាវ​របស់ខ្ញុំ​គេ​ទ្រាំ​លែង​បាន​ ទាញ​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ឱប​មួយ​ទំហឹង ​ហើយ​កម្រោល​ថើប​ខ្ញុំ​ផ្ទប់​បបូរមាត់​ខ្ញុំ​ដូច​មនុស្ស​ស្រវឹងស្រា​។

ដំបូង​ខ្ញុំ​ស្លន់ស្លោ​ច្រាន​គេ​ចេញ​ តែ​ដង​ខ្លួន​គេ​ធំ​ម៉ឺង​រុញ​អត់​របើក​ទេ​ ទីបំផុត​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ទន់​ខ្លួន​ក្នុង​ដៃគេ​និយាយ​មិន​រួច​ ហើយ​រើ​លែងកើត​។ គេ​ថើប​អស់ចិត្ត​ ប្រហែល​គេ​ទប់ចិត្ត​បាន​មកវិញ​ទើប​គេ​ដក​ខ្លួន​យឺតៗ​ចេញ​ទៅ​ ទុក​ឱ្យ​ខ្ញុំ​នៅ​អង្គុយ​ផ្អែក​ហូរ​ទឹក​ភ្នែក​រហាម​លើ​ពូក​ឡាន​។ ខ្ញុំ​លែង​និយាយ​អី​ទាំងអស់ ​ហើយ​ក៏​លែង​សួរ​គេ​ទៀត​ដែរ​ក្នុង​ពេល​គេ​ចេញ​ឡាន​បន្ត​ទៅមុខ​។

យើង​មកដល់​ក្រុង​ព្រះសីហនុ​ នៅពេល​មួយ​ម៉ោង​ក្រោយ​មក ​ហើយក៏​មាន​គេ​មក​ទទួល​ឡាន​របស់​រ៉ូ​ណា​ល់​យក​ទៅ​ ចំណែកខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​គេ​ដោះអាវ​ក្រៅ​របស់​គេ​មក​ឱ្យ​គ្រប​ពីលើ​ឱ្យ​ ព្រោះ​ថា​សន្សើម​ចាប់​ធ្លាក់​ហើយ​។ ហើយ​នាំ​ខ្ញុំ​ឡើង​កាណូត​មួយ​ចេញដំណើរ​វឹង​ទៅ​លើ​ផ្ទៃ​ទឹក​ពណ៌​ខៀវ​ស្រអាប់​ក្រោម​ស្រមោល​ព្រះចន្ទ​។ ខ្ញុំ​អស់កម្លាំង​ល្ហិតល្ហៃ​ ហើយ​សួរ​គេ​ខ្សាវ​ៗ៖

«ទៅណា​ហ្នឹង​?»

គេ​ឱប​ខ្ញុំ​ជាប់​ក្នុង​ដើមទ្រូង​ ផ្អឹប​បបូរមាត់​គេ​លើ​ថ្ងាស​ខ្ញុំ​ ហើយ​និ​យា​យតិ​ចៗ​លួង​ចិត្ត​ខ្ញុំ​៖

«ទៅ​កន្លែង​មួយ​ដែល​អត់មាន​មនុស្ស​ឆ្កួត​ៗមក​រំខាន​ពីរ​នាក់​យើង​!»

ខ្ញុំ​និ​យា​យតិ​ចៗ​តែ​រអាក់រអួល​ ព្រោះ​គ្មានកម្លាំង​យំ​ ហើយ​គ្មានកម្លាំង​ប្រឆាំង​នឹង​គេ​ទេ​៖

«រ៉ូ​ណាល់​! ជូន​ខ្ញុំ​ទៅ​ផ្ទះ​ណ៎ា​»

គេ​សម្លឹង​មុខ​ខ្ញុំ​ ហើយ​ឱប​ខ្ញុំ​កាន់តែ​ណែន​។

«មាន​បង​ហើយ​! មិនបាច់​ខ្លាច​អី​ទាំងអស់​!»

ខ្យល់​សែន​ត្រជាក់​បោក​មក​វាយប្រហារ​សក់​ខ្ញុំ​ សាច់​​ខ្ញុំ​ ពិសេស​បេះដូង​ដែល​របួស​របស់ខ្ញុំ​ហើយ​ជា​បណ្តើរ​ៗ វា​អាច​ធ្វើ​ឱ្យ​​រាងកាយ​ខ្ញុំ​កាន់តែ​ខ្សោះ​។ ខ្ញុំ​មមី​ភ្នែក​ហើយ​សន្សឹមៗ​លង់លក់​ក្នុង​លង្វែក​ទ្រូង​បុរស​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ឈឺចាប់​ ហើយក៏​ជា​មនុស្ស​ដដែល​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​​ខ្ញុំ​កក់ក្តៅ​។ យប់​ជ្រៅ​ហើយ​ លើ​កាណូត​គ្មាន​អ្នកណា​មក​រំខាន​ពួក​យើង​ទេ ​ប៉ុន្តែ​នៅក្នុង​សុបិន​របស់ខ្ញុំ​ បង​ស្រី​របស់​គេ​បង្ហាញ​ខ្លួន​សា​​ជាថ្មី​។ ខ្ញុំ​ដឹង​ខ្លួន​វិញ​ភ្លាម​ ហើយ​ចាប់អារម្មណ៍​ថា​ កាណូត​ចូល​ដល់​ច្រាំង​។ នោះ​គឺ​ជា​ទិដ្ឋភាព​ដ៏​ប្លែក​មួយ​ខ្ញុំ​ច្បាស់​ណាស់​ថា​មិនធ្លាប់​បានឃើញ​ពីមុន​ទេ​។ កូន​ផ្ទះ​ឈើ​តូច​ៗតែ​រាយ​គ្នា​យ៉ាង​ល្អ​គាប់​ភ្នែក​ លម្អ​​ដោយ​ចង្កៀង​គោម​ពណ៌​ក្រហម​ស្លុងៗ​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ហើប​មាត់​សួរ​ទៅ​កាន់​គេ​៖

«យើង​នៅកន្លែង​ណា​?»

«កោះ​សង្សារ​!»

គេ​ឆ្លើយ​មក​ខ្លី​ ព្រោះអី​បុរស​ម្នាក់​ស្លៀកពាក់​ជា​អ្នកបម្រើ​សណ្ឋាគារ​បង្ហាញខ្លួន​ ហើយ​នាំ​ពួក​យើង​ទៅកាន់​បន្ទប់​សម្រាក​ដែល​ទិដ្ឋភាព​នានា​នៅ​តាមផ្លូវ​ដ៏​ល្អ​ប្រណិត​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ភ្លេច​អស់​អារម្មណ៍​អាក្រក់​ទាំងឡាយ​។ យើង​ចូល​ដល់​បន្ទប់​ឈើ​ដែល​តុបតែង​ដោយ​វាំងនន​សក្បុស​ ព្រម​ជាមួយ​ចង្កៀង​ពណ៌ក្រហម​ទុំ​។ ទម្រាំ​ខ្ញុំ​ឈប់​ភ្លឹក​ជាមួយ​ទិដ្ឋភាព​ផ្ទៃ​ទឹក​សមុទ្រ​ដ៏​រ៉ូមែ​នទិ​ក ដែល​ប៉ប្រះ​ខាងមុខ​បន្ទប់​នោះ​ ហាក់​ដូច​ជា​ជ្រុលពេល​ទៅ​ហើយ​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ឮសូរ​ដង្ហើម​របស់​គេ​ក្បែរ​កញ្ចឹងក​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​ងាក​ក្រោយ​ភ្លាម​ទាំង​បុកពោះ​។

«រាជិនី​ ទីបំផុត​ឯង​មក​កន្លែង​អ៊ីចឹង​ៗជាមួយ​គេ​?»

ខ្ញុំ​សម្លឹង​គេ​​ថ្មែ តែ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ភាព​ភ័យ​បារម្ភ​របស់ខ្ញុំ​មិន​អាច​បាំង​ជិត​ពី​ភ្នែក​បុរស​នេះ​ឡើយ​។គេ​សម្លឹង​ខ្ញុំ​ដោយ​ក្រសែភ្នែក​អណ្ដែតអណ្ដូង​ សម្លឹង​ទាល់តែ​ខ្ញុំ​មិន​ហ៊ាន​មើល​មុខ​គេ​ទៀត​ ហើយ​ងាក​មុខ​ចេញ​។

«លែង​ងងុយ​ហើយ​?»

គេ​សួរ​ខ្ញុំ​តិច​ៗ តែ​ខ្ញុំ​គ្មាន​ពេល​នឹកឃើញ​ចម្លើយ​សម្រាប់​សំណួរ​គេ​ទេ​។ ខ្ញុំ​ងើបមុខ​មើល​នាឡិកា​លើ​ជញ្ជាំង​ ពេលនេះ​គឺ​ម៉ោង​ជិត​មួយ​យប់​ហើយ​ ហើយ​ខ្ញុំ​នៅ​តទល់​ជាមួយ​ គេ​តែ​ពីរ​នាក់​លើ​កន្លែង​នេះ​? ទោះ​យ៉ាងណា ​ខ្ញុំ​មិនមែន​កូនក្មេង​ទេ​ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ខ្ញុំ​កំពុង​ធ្វើអ្វី ហើយ​គេ​កំពុង​គិត​អ្វី​។ ខ្ញុំ​តាំងស្មារតី​និយាយទៅ​កាន់​គេ​ដោយ​ប្រាកដប្រជា​៖

«រ៉ូ​ណាល់​! សន្យា​ណ៎ា​! លោក​កុំ​ធ្វើ​អី​ខ្ញុំ​! ណា៎​!?»

គេ​សម្លឹង​ខ្ញុំ​សឹង​ថា​សម្លឹង​គ្មាន​សល់​សូម្បីតែ​រន្ធ​ញើស​មួយ​លើ​មុខ​ខ្ញុំ​ បបូរមាត់​ខ្ញុំ​ និង​ភាព​ខ្វល់​ខ្វាយ​ក្នុង​ក្រសែភ្នែក​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​លើក​ចិញ្ចើម​ក្នុង​ន័យ​អង្វរករ​គេ​ សង្ឃឹម​ថា​គេ​យល់ចិត្ត​មនុស្ស​ស្រី​ដែល​គ្មាន​ខ្នង​បង្អែក​ និង​គ្មាន​អ្វី​សម្រាប់​ការពារ​ខ្លួន​ដូច​ខ្ញុំ​។ ​គេ​នៅ​ស្ងៀម​យូរ​​ណាស់​ ហើយ​រក្សា​ការ​សម្លឹង​ភ្នែក​ខ្ញុំ​ លូកដៃ​មក​ឱប​ចង្កេះ​ខ្ញុំ​ ទោះ​ខ្ញុំ​ខំ​យកដៃ​មក​ពាំង​ក៏​គេ​នៅតែ​បង្ហាញ​ដង្ហើម​ក្ដៅ​គគុក​ដូច​មនុស្ស​កំពុង​មាន​កំហឹង​។

កំហុស​ដ៏​ធំ​របស់ខ្ញុំ​គឺ​កាល​ដែល​សុ​ខៗ​ព្រម​មកកាន់​ទីនេះ​ជាមួយ​គេ​។ ប៉ុន្តែ​ប្រសិនបើ​អ្នក​ស្ថិត​ក្នុង​ស្ថានភាព​ដូច​ខ្ញុំ​ អ្នក​នឹង​ដឹង​ថា​នៅក្នុង​កាលៈទេសៈ​ដែល​យើង​កំពុង​ឈឺចាប់​ ហើយ​នៅ​ក្បែរ​មនុស្សយើង​ស្រលាញ់​គេ​យ៉ាង​ខ្លាំង ​តើ​យើង​អាច​ប្រើ​បញ្ញា​ ឬ​អាច​ទប់ចិត្ត​បាន​ដោយ​វិធី​ណា​ទៅ​។

គេ​លូកដៃ​ដោះអាវ​ក្រៅ​ដែល​គេ​គ្រប​លើ​ខ្លួនខ្ញុំ​ចេញ​ បោះ​វា​ទៅលើ​សាឡុង ​ហើយ​ឱប​ខ្ញុំ​ពី​ក្រោយ​ខ្នង​ពេញ​រង្វង់​ដៃ​។ ហេតុអ្វី​គំនិត​ពីរ​ឈាន​មក​ប្រជែង​គ្នា​ពេញ​ទំហឹង​ក្នុង​បេះដូង​ខ្ញុំ​ គំនិត​ទីមួយ​ស្រែក​ដាក់​ខ្ញុំ​ថា​ រាជិនី​ ស្រី​មិន​ចេះ​ខ្មាស​ ឯង​កំពុង​ត្រៀមខ្លួន​ធ្វើជា​កូនចៀម​ក្នុង​ដៃគេ​ ឯង​មាន​គិត​ពី​អនាគត​ឯង​អត់​?

គំនិត​មួយ​ទៀត​បបោស​អង្អែល​ខ្ញុំ​ថា​ រាជិនី​ ឯង​ចេញផុត​ពី​មនុស្ស​អាក្រក់​ទាំងឡាយ​ហើយ​ ឯង​កំពុង​នៅកន្លែង​សុខសាន្ត​មួយ​ជាមួយ​មនុស្ស​ដែល​ឯង​ស្រលាញ់​ ដែល​ឯង​ក៏​មិនដឹង​ដែរ​ថា​ ស្អែក​ទៅ​ គេ​នៅ​ស្រលាញ់​ឯង​អ៊ីចឹង​ទៀត​ឬ​ក៏​អត់​ ឯង​កុំឱ្យ​ពេលវេលា​នេះ​រំលង​ទៅ​ដោយ​ងាយ​អី​ ឯង​ទទួល​យក​ស្នេហា​ដែល​ឯង​ចង់បាន​តាមចិត្ត​ទៅ​!

ពួក​យើង​នៅ​ស្ងៀមស្ងាត់​ស្ដាប់​រលក​សមុទ្រ​និង​ខ្យល់​ថ្ងូរ​លន្លង់លន្លោច​។ តែ​សំឡេង​​បេះដូង​យើង​មាន​ចង្វាក់​ប្រហាក់​ប្រហែល​​គ្នា​រហូតដល់​គេ​អាច​បំបែរ​ខ្ញុំ​ឱ្យមក​ឱប​គេ​ត​ទល់​វិញ​ដោយ​មិន​​ដឹងខ្លួន​។

«ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ធ្វើជា​ស្រី​ចិញ្ចឹម​របស់​អ្នកណា​ទេ​ ហើយក៏​ខ្ញុំ​អត់​ហ៊ាន​ប្រាថ្នា​ធ្វើ​ជា​កូន​ប្រសា​​នាយ​ឧត្ដមសេនីយ៍​ដែរ​!»

ខ្ញុំ​និយាយ​រអាក់រអួល ​ហើយ​និយាយ​ចេញពី​មាត់​ដោយ​អត់​គ្រោង​ទុក​ហាក់​អារម្មណ៍​ និង​រាង​កាយ​មិន​នៅជា​មួយ​​គ្នា​។ គេ​ប្រាកដជា​ឮ​សម្ដី​ខ្ញុំ​ហើយ​យ៉ាង​ បាន​ជា​គេ​ឱន​មក​ខ្សឹប​ក្បែរ​ត្រចៀក​ខ្ញុំ​៖

«រឿង​អី​ក៏​មាន​ច្រកចេញ​ដែរ​! ជឿ​បង​ទៅ​! រឿង​អី​ក៏​មនុស្សជា​អ្នកគ្រប់គ្រង​វា​បាន​ដែរ​ កុំឱ្យ​វា​មក​គ្រប់គ្រង​យើង!​»

គេ​លើកដៃ​អង្អែល​ស្មា​ខ្ញុំ​ ផាត់​អាវ​ទន់​ស្ដើង​ខ្ញុំ​ទៅ​ម្ខាង​ ហើយ​ក្លិន​ទឹកអប់​ដ៏​មាន​តម្លៃ​របស់​ប្រុស​អ្នក​មាន​ដូច​គេ​បាន​បង្ហើរ​មក​បង្អើល​ខ្ញុំ​ឱ្យ​ព្រឺ​សម្បុរ​ទៅតាម​សង្វាក់​បបោស​អង្អែល​ថ្នម​ៗនៃ​ម្រាម​ដៃ​ទាំង​ប្រាំ​របស់​គេ​លើ​សាច់​ស្មា​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​ស្រើប​ស្រាល​ទៅ​ក្នុង​សេចក្ដី​ស្រលាញ់​ដែល​មនុស្ស​ស្រី​ទាំងអស់​ប្រាថ្នា​ចង់បាន​។ ខ្ញុំ​និយាយ​ទាំង​ខ្លួន​ទន់​ក្នុងរង្វង់​ដៃគេ​៖

«លោក​អត់​អាណិត​ខ្ញុំ​ លោក​កំពុង​បំផ្លាញ​ខ្ញុំ​ លោក​ដឹង​ដែរ​ទេ​? »

ខ្ញុំ​ស្រក់​ទឹកភ្នែក​កណ្ដាល​ភាព​ទន់ខ្សោយ ​និង​ចិត្ត​ងាយ​ដ៏​គួរ​ឱ្យ​ស្អប់​របស់​ខ្លួន​។ ចំណេះដឹង​និង​ប្រាជ្ញា​របស់ខ្ញុំ​ចុះ​ចាញ់​ក្រោយ​ភាព​បបោសអង្អែល​ និង​ពាក្យ​ទន់​ភ្លន់​ប៉ុន្មាន​ម៉ាត់​របស់​គេ​ដែល​ខ្ញុំ​ដឹង​ហើយ​ថា​បន្ទាប់ពី​យប់​នេះ​ ខ្ញុំ​គ្មាន​តម្លៃ​អី​ទៀត​នោះ​ទេ​។

«បង​អាច​ដាច់​ដង្ហើម​ស្លាប់​បាន​! បើ​ឱ្យ​អូន​ចេញពី​បង​ឥឡូវនេះ​ រាជិនី​!»

គេ​និយាយ​តប​មកកាន់​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​ឃើញ​មុខ​គេ​ក្រហម​ដូច​ភ្លើង​ ហើយ​កែវភ្នែក​គេ​គួរ​ឱ្យ​អាណិត​ដូច​មនុស្ស​ត្រូវការ​គេ​ជួយសង្គ្រោះ​។ ទោះជា​ព្យុះ​កំបុតត្បូង​ក៏​មិន​​អាច​កាត់ផ្ដាច់​ពួក​​យើង​ចេញ​ពី​គ្នា​បាន​ដែរ​ក្នុង​ពេលនេះ​។ រាងកាយ​និង​ភាពល្អ​បរិសុទ្ធ​បំផុត​ក្នុង​ជីវិត​ខ្ញុំ​បាន​តបស្នង​ទៅ​ឱ្យ​សេចក្ដី​ស្រលាញ់​និង​ភាព​ត្រេកត្រអាល​របស់​ខ្លួនឯង​ជាមួយ​បុរស​ម្នាក់​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​នឹក​គេ​ទាំងយប់​ទាំង​ថ្ងៃ​ទោះបី​ដឹង​ថា​ ទីបំផុត​យើង​គ្មាន​លទ្ធផល​ក៏ដោយ​។

គេ​ថ្នាក់ថ្នម​ខ្ញុំ​ដូច​វត្ថុ​ទិព្វ​មក​ពី​សួគ៌ា ​ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​ទទួលអារម្មណ៍​ថា​បាន​ក្លាយជា​ទេពធីតា​ក្នុងរង្វង់​ដៃគេ​ដោយ​ពេញចិត្ត​។ ខ្ញុំ​ប្រាប់​ខ្លួនឯង​ឱ្យ​បំភ្លេច​ចោល​រឿង​មិន​សប្បាយចិត្ត​ទាំងអស់​ និង​សុំ​ឱ្យ​រាត្រី​នេះ​នៅ​អូស​បន្លាយ​វែង​ឆ្ងាយ​កុំ​ភ្លឺ​ឱ្យ​សោះ​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​ចង់​រស់នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​ទ្រូង​ប្រុស​ម្នាក់​នេះ​សូម្បីតែ​មួយ​វិនាទី​ឡើយ​។ ទោះ​យ៉ាងណា ​គ្មាន​អ្នកណា​អាច​ឃាត់ដំណើរ​ព្រះអាទិត្យ​បាន​ឡើយ​។

ព្រហាម​ថ្ងៃ​ថ្មី​បាន​លម្អ​ដែន​កោះ​មួយ​គូ​ គឺ​កោះ​បង​និង​កោះ​​អូន​​ដែល​ជាទី​ឋានសួគ៌​ភ្នែក​ស្រស់​ដ៏​សែនមនោរម្យ​សម្រាប់​តែ​អ្នកមាន​ប្រាក់​ច្រើន​ចាយ​មិន​​អស់​តែប៉ុណ្ណោះ​។ កោះ​សង្សារ​ពិត​ជា​ស្អាត​និង​រ៉ូ​មែន​ទិ​ក​ជាង​ទីកន្លែង​នានា​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​បាន​ទៅ​ ឬ​បានឃើញ​ក្នុង​ភាពយន្ត​។ វា​ស្អាត​បំផុត​ព្រោះ​ថា​ទេវបុត្ត​របស់ខ្ញុំ​ក៏​មាន​វត្តមាន​នៅ​ក្បែរ​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ផ្អែមល្ហែម​ដែរ​។

«យើង​នៅ​ទីនេះ​ឱ្យ​បាន​បី​បួន​ថ្ងៃ​ណា៎​! អូខេ​?»

គេ​សួរ​ខ្ញុំ​ក្នុង​ពេល​យើង​ចេញ​មក​ក្រៅ​គយគន់​ថ្ងៃរះ​ជាមួយគ្នា​។ តាមពិត​ខ្ញុំ​កំពុង​ត្រេក​ត្រអាល​នឹង​ស្ថានភាព​ចំពោះមុខ ​ប៉ុន្តែ​លុះ​មក​ឮ​សម្ដី​គេ​ខ្ញុំ​ក៏​ចាប់ផ្ដើម​នឹក​ឃើញ​ដល់​ក្រុម​ការងារ​នៅ​កោះកុង​ និង​ប៉ា​ម៉ាក់​ខ្ញុំ​នៅផ្ទះ​។ ខ្ញុំ​ប្រហោង​ពោះ​ ហើយ​រេ​ភ្នែក​រិះគិត​។ ទោះ​នៅ​​ទីនេះ​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​ទៀត​ ក៏​ទីបំផុត​ខ្ញុំ​នៅតែ​ត្រូវ​វិល​ទៅ​រក​ជីវិត​​ពិត​របស់​ខ្លួន​វិញ​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ធ្វើការ​ចិញ្ចឹមជីវិត​ និង​ជា​ស្រី​ក្រមុំ​ម្នាក់​ដែល​បាន​ធ្វើ​រឿង​រំលង​ប្រពៃណី​។

ខ្ញុំ​នៅ​ស្ងៀម​មិន​ចេញ​ស្តី​សូម្បីតែ​មួយម៉ាត់ ​តែ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​កំពុង​ស្រងេះ​ស្រងោច​។ ដែល​ខ្ញុំ​គួរតែ​ដឹង​ខ្លួន​នោះ​គឺ​មនុស្ស​ម្នាក់​កំពុង​នៅ​ជិត​យើង​ ចែករំលែក​ស្នូរ​ដង្ហើម​ជាមួយគ្នា​ ចែក​រំលែក​សេចក្ដី​ សុខ​ឱ្យ​គ្នា​ តែ​មិន​អាច​រំលែក​សេចក្ដីទុក្ខ​​ព្រួយ​ជាមួយគ្នា​។ គេ​ជា​មនុស្ស​ប្រុស​ គេ​គ្មាន​ថ្ងៃ​យល់​ទេ​ ហើយ​គេ​ជា​កូន​អ្នកមាន ​គេ​មាន​អ្វី​ៗទាំងអស់ ​គេ​រឹតតែ​គ្មាន​ថ្ងៃ​យល់​ពី​អ្វី​ដែល​អ្នកក្រ​ដូច​យើង​ត្រូវ​ប្រឈមមុខ​ទៅទៀត​។

មានភាគបន្ត …