ពន្លឺពណ៌ក្រហមតូចមួយកំពុងលោតភ្លឹបភ្លែតនៅទីនោះ…

ជើងខ្ញុំឈប់ង៉ក់ ។

អរគុណភាពឆ្លាតវៃដែលនៅសេសសល់ ។ ហាងកាហ្វេដែលគ្មានភ្ញៀវ បាច់ផ្កាធំ… ចិញ្ចៀនពេជ្រ… មនុស្សក្បត់ដែលស្រាប់តែលេចមុខ… ការដែលជំនួយការគេទៅដឹកខ្ញុំមកទីនេះ… គ្រប់យ៉ាងមិនមែនចៃដន្យទេ ។

ស្តេចបិសាច… កំពុងតែអង្គុយមើលខ្ញុំ !!! ខ្ញុំដឹង… គេបើកផ្លូវឱ្យវេហាមកប្រាប់ខ្ញុំរឿងលុយ១លាន ព្រោះគេចង់ «តេស្ដ» ខ្ញុំ ???

ខ្ញុំជូតទឹកភ្នែកចេញយ៉ាងរហ័ស ជាមួយកាយវិការកំណាចឃោរឃៅទ្រគោះបោះបោក ។ ទោះណាជាបេះដូងខ្ញុំត្រូវមកបែកខ្ទេចខ្ទាំជាមួយសាច់រឿងដែលលេងក្រឡុកចុះឡើងក្នុងឆាកជីវិតនេះ តែភាពរឹងរូសពីកំណើតមិនអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំចុះចាញ់ល្បែងផ្លូវចិត្តដ៏ស្មោកគ្រោកនេះទេ ។

ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងចំកាមេរ៉ានោះ សម្លឹងទម្លុះកញ្ចក់កាមេរ៉ាទៅរកកែវភ្នែកឥន្ទ្រីដែលខ្ញុំដឹងច្បាស់ថាអាចនឹងកំពុងអង្គុយមើលខ្ញុំពីកន្លែងណាមួយ ។

«លេងសប្បាយណាស់ … មែនទេ ?»

ខ្ញុំបន្លឺទៀតក្នុងសព្ទសំឡេងរឹងមាំ ដោយសម្លឹងតែកាមេរ៉ា មិនខ្ចីងាកមើលអតីតសង្សារ «ហោចណាស់… អរគុណហើយ… ដែលឱ្យខ្ញុំដឹងទាន់ពេល !»។

និយាយចប់ ខ្ញុំដោះចិញ្ចៀនពេជ្រចេញ លើកបង្ហាញទៅកាន់កាមេរ៉ា រួចញញឹម មុនពេលដើរមកទាញទ្វារហាងចេញមកក្រៅវឹងតែម្តង ទុកមនុស្សឈ្មោះវេហាឱ្យនៅពីក្រោយខ្នងដូចអតីតកាលនានាដែលខ្ញុំធ្លាប់តាំងចិត្តថានឹងបំភ្លេចចោល ។

ពេលកម្លាំងខ្យល់បរិយាកាសខាងក្រៅបក់ប៉ះផ្ទៃមុខស្ពឹកៗរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំងាកទៅញញឹមស្លេកៗដាក់អ៊ីសាន… ហើយចាប់ដៃជននោះដាក់ចិញ្ចៀនពេជ្រទៅលើបាតដៃគេ ។

«ប្រាប់ចៅហ្វាយខ្លួនផង ចិញ្ចៀននេះអន់ពេកហើយ អត់ចង់ពាក់ទេ !»

អូនដាស់បិសាចក្នុងរាងកាយបង (តំណាលបព្វតា)

អេក្រង់ LED ខ្នាតធំនៅតែភ្លឺចាំងមកលើមុខខ្ញុំទាំងដែលតែរូបភាពរបស់ស្រីមុខរឹងម្នាក់នោះ បានបាត់ចេញពីខ្សែភ្នែកទៅហើយ ។

«ចិញ្ចៀននេះអន់ពេកហើយ ! អត់ចង់ពាក់ទេ !»

ប្រយោគចុងក្រោយរបស់នាង និងកាយវិការដែលនាងដោះចិញ្ចៀនពេជ្របោះទៅលើបាតដៃអ៊ីសាន នៅតែលាន់ខ្ទរដូចអេកូក្នុងត្រចៀកខ្ញុំ ។

វា… ប្រៀបដូចជាគ្រាប់បែកកំណាចមួយដែលលាក់ព្យួរក្នុងជីវិតខ្ញុំជាយូរណាស់មកហើយខ្ញុំគាំងធ្មឹងអស់ជាច្រើនវិនាទី កែវភ្នែកនៅតែសម្លឹងត្រង់ទៅកញ្ចក់កាមេរ៉ាដែលនាងទើបតែសម្លឹងមកមុននេះហើយនាងដើរចោល ។

រួច… សំណើចមួយក៏របូតចេញពីបំពង់កខ្ញុំ កណ្តាលបន្ទប់ដ៏ងងឹតស្លុប ជាសូរសំណើច… ដែលកម្រើកចេញពីបាតទ្រូង… ជាសំណើចដ៏វិកលចរិតដែលសូម្បីតែខ្លួនខ្ញុំក៏ភ្ញាក់ផ្អើលនឹងសំឡេងខ្លួនឯង ។

ខ្ញុំលើកកែវស្រាវីស្គីមកក្រេបទៀត… ។

រសជាតិស្រាដែលធ្លាប់តែក្តៅដុតកាត់បំពង់កពេលនេះបែរជាសាបរលីង បើធៀបនឹងកំហឹងអាម៉ាស់លាយឡំនឹង «ក្តីរំភើបបែបអវិជ្ជមាន» ដែលកំពុងពុះកញ្ជ្រោលក្នុងសរសៃឈាមខ្ញុំ ។

អស្ចារ្យណាស់ ដាហ្ស៊ី !  អស្ចារ្យៗបងទះដៃឱ្យ !

អូនមិនបានយំ… មិនបានទន់ចិត្តតាមសម្ដីអាសំរាមវេហា តែថែមងាកមកឌឺក្តៅឆួលនឹងការរៀបចំរបស់បងវិញទៀត ?

ហ៊ានដោះចិញ្ចៀន… ដូចហ៊ានទះកំផ្លៀងបងនៅមុខកូនចៅបង ! ជក់ចិត្តពិតមែន !

មនុស្សស្រីដែលទន់ខ្សោយ យំសុំក្តីមេត្តា បងធុញណាស់ ចួបតាមផ្លូវសឹងរាល់ថ្ងៃទៅហើយ ។ តែ… ភាពមានះរបស់អូនវិញ… កែវភ្នែកដែលហ៊ានសម្លឹងមកប្រកាសសង្គ្រាមជាមួយបង… វាប្រៀបដូចជាថ្នាំសម្រើបដ៏ខ្លាំងក្លាបំផុតដែលដាស់សភាវៈសត្វព្រៃក្នុងរាងកាយនេះឱ្យភ្ញាក់ឡើងមកពេញទំហឹង ។

កាន់តែរឹង កាន់តែចង់កាច់បំបាក់ !

កាន់តែប្រកែក កាន់តែចង់ចាប់ក្រសោប មកសង្កត់នៅក្រោមទ្រូងនេះ ពេលនេះ ម៉ោងនេះ បងចង់ហែកកម្ទេចភាពក្រអឺតក្រទមរបស់អូនចោល ស្រីក្រអឺត ! បងបង់វាមួយលាន ដេញវាចេញពីជីវិតអូន បងខុសអី ?

ហើយ… បងអាចនឹងធ្វើច្រើនជាងនេះទៀត ជាពិសេស… អូន ! ភ្លើង តណ្ហា ក្តីមានះដែលអូនដុតមកនេះ ដាហ្ស៊ី អូនរ៉ាប់រងរួចទេ ?

ខ្ញុំមិចភ្នែកគ្រញែងស្មា… ហើយស្រមៃឃើញថានាងនឹងមកកន្លែងនេះមកហៅឈ្មោះខ្ញុំ… អង្វរខ្ញុំ… ទាល់តែខ្ញុំលែងខឹង !

តែ…

រំពេចនោះ ស្នាមញញឹមនៅលើបបូរមាត់ខ្ញុំក៏រលត់បាត់ ជំនួសមកវិញដោយភាពត្រជាក់ស្រេបកាត់ឆ្អឹងខ្នង និងចិត្តកំព្រាឯការបស់ខ្ញុំ ។

រូបភាពដែលគេងាកខ្នងចាកចេញមិនងាកក្រោយសូម្បីមួយវិនាទី… បានវាយប្រហារចំស្លាកស្នាមរបួសមួយដែលលាក់ទុកយ៉ាងជ្រៅបំផុតនៃបេះដូងខ្ទេចខ្ទាំរបស់ខ្ញុំ ។

ស្រមោលខ្នងរបស់គេ… ត្រួតស៊ីគ្នាជាមួយនឹងស្រមោលខ្នងរបស់មនុស្សស្រីម្នាក់… កាលពីអតីតកាល… មនុស្សស្រីដែលរៀបចំវ៉ាលិស… ទាញទ្វារបន្ទប់បើក… ហើយចាកចេញពីភូមិគ្រឹះ ទោះបីជាក្មេងប្រុសម្នាក់ស្រែកយំពីជាន់ខាងលើយ៉ាងណាក៏ដោយ… ក៏នាងមិនព្រមនៅ ។

ហេតុអី… អ្នកណាៗក៏ដើរចេញពីខ្ញុំ !

«អត់ទេ… ដាហ្ស៊ី ! អូនគ្មានសិទ្ធិដើរចេញពីបងទេ !»

ខ្ញុំគ្រហឹមក្នុងចិត្ត កែវភ្នែកទាំងសងខាងក្តៅដូចភ្លើងដុត ។

ប្រាវ ! កែវស្រាវីស្គីក្នុងដៃ ត្រូវខ្ញុំក្តាប់បំបែកកម្ទេចខ្ទេចខ្ទីដូចរាល់ដង ។ បំណែកកញ្ចក់មួយមុតចូលបាតដៃ ឈាមពណ៌ក្រហមស្រស់ហូរស្រក់តក់ៗមកលើកម្រាលសាឡុងស្បែក… ហេតុអ្វី ខ្ញុំមិនដឹងឈឺសូម្បីតែបន្តិច…

«បព្វតា ! លោកខានលេបថ្នាំតាមវេជ្ជបញ្ជា សូមលោកទទួលខុសត្រូវខ្លួនឯង !»

ខ្ញុំសើចខឹកព្រោះនេះជាសម្ដីពេទ្យនៅសិង្ហបុរី ដែលបានផ្តែផ្តាំតាំងពីព្រឹកម្សិល ពេលនេះ ខ្ញុំមើលឃើញថាខ្លួនឯងកំពុងតែឆ្កួតកម្រិតណាហើយ ។

ការឈឺចាប់លើរាងកាយនេះ មិនដែលប្រៀបបាននឹងភាពឆេះរោលរាលក្នុងចិត្តខ្ញុំយូរយារណាស់មកហើយនោះទេ ។ ដំបៅជីវិត ភាពអនាថា ឯកោ និងសម្ពាធនៃក្តីវេទនាដែលគ្មានរូបរាងបានបង្វែរខ្ញុំឱ្យក្លាយជាមនុស្សដែលចូលចិត្តការគ្រប់គ្រង ខ្ញុំចូលចិត្តឱ្យអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង រួមទាំងមនុស្សដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ ត្រូវធ្លាក់មកក្នុងដៃខ្ញុំទាំងស្រុង ។

ទូរសព្ទឱ្យសញ្ញាមកពីរប៊ីប… ខ្ញុំក្រឡេកលដឹងថាជាអ៊ីសានដែលកំពុងច្របូកច្របល់ទប់ស្រីស្អាតមិនជាប់ ។

ដំអក់បន្តិច ទើបខ្ញុំទាញមកចុចទទួលទាំងដៃប្រឡាក់ឈាម ។

«ចៅហ្វាយ… » សំឡេងអ៊ីសានអាក់ៗបារម្ភ ។

ខ្ញុំសើចកាត់តិចៗធ្វើឱ្យជំនួយការឥណ្ឌាម្នាក់នេះភ័យដល់និយាយលែងចប់ ។

«ឱ្យស្រីមុខរឹងហ្នឹងបានចិត្តបន្តិចសិនក៏បាន !»

ខ្ញុំស្រដីដាក់សំឡេងសង្កត់ទាប តែត្រជាក់ៗគ្មានគិតអ្វីច្រើន មិនខ្វល់ខ្វាយអ្វី… តែគិតថា… ប្រហែលជាអ៊ីសានដែលកំពុងស្តាប់អាចនឹងកើតខ្វល់ជំនួសម្ចាស់តុក្កតាមុខរឹងម្នាក់ហ្នឹងវិញផងក៏មិនដឹង ។

ពេលខ្ញុំបន្លាយខ្សែនុយវែង ក៏ជាល្បែងគ្រោះថ្នាក់បំផុតមួយក្នុងជីវិតខ្ញុំ ។ បើខ្ញុំមិនមានប្រតិកម្មខ្លាំង បានន័យថា ខ្ញុំខឹងខ្លាំង… ។

«គឺ… បាទ… ខ្ញុំនឹងបើកឡានតាមអ្នកនាងដាហ្ស៊ីរហូត !»

ខ្ញុំបិទទូរសព្ទយ៉ាងឆ្មើងឆ្មៃ មិនខ្ចីតបនឹងប្រយោគចុងក្រោយរបស់អ៊ីសានទេ ។ ពេលដែលដៃខ្ញុំម្ខាងទាញក្រណាត់មកជូតឈាមលើបាតដៃម្ខាងទៀតយឺតៗ  ខ្ញុំងើបទៅក្បែរផ្ទាំងកញ្ចក់ Office ផងដែរ ។

ភ្នែកទាំងគូសម្លឹងទៅកាន់ទីក្រុងដ៏តូចហើយងងឹតស្រអាប់បន្តិចម្តងៗក្រោមស្បៃអន្ធការ ចិត្តខ្ញុំឃើញតែផ្ទៃមុខហើយនិងភ្នែកក្រឡង់ៗរបស់គេ ។

អូនបដិសេធចិញ្ចៀនរបស់បង… ដាហ្ស៊ី !!!

បងឱ្យពេលអូនរត់ ព្រោះថាពេលដែលបងចាប់អូនបាន… បងនឹងមិនប្រើចិញ្ចៀនពេជ្រមកចងម្រាមដៃអូនទៀតទេ តែបងនឹងបង្រៀនអូន… ឱ្យស្គាល់ថាទណ្ឌកម្មដែលអូនពិបាកហាមចិត្ត ហើយមិនចង់ទទួលតែទៅណាក៏មិនបាន ។

តើ… មានរសជាតិបែបណាដាហ្ស៊ី ? បងនឹងប្រើរាងកាយបងផ្ទាល់ ធ្វើជាច្រវាក់ចងរឹតអូននៅលើគ្រែចាំមើលតើអូនអាចដោះបងគ្រវែងចេញស្រួលៗដូចដោះចិញ្ចៀនដែរឬទេ ?

ស្រីមុខរឹង !

ស្រមោលគេអន្ទោលតាមខ្ញុំ (តំណាលដាហ្ស៊ី)

ខ្ញុំបោះជំហានយ៉ាងលឿនចេញពីហាងកាហ្វេទាំងដៃញ័រទទ្រើក ។ មេឃងងឹតស្លុប… គ្រាប់ភ្លៀងតូចៗត្រូវបានទម្លាក់ចុះមកតិចៗតែរពុយៗ ហាក់ប្រុងតែនឹងចាប់ផ្តើមស្រក់មកលុបពីលើទឹកភ្នែកខ្ញុំ ។

ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងរេភ្នែករកមើល ស្រាប់តែឡាន Prius ពណ៌សតូចមួយបើកមកឈប់ង៉ក់កាត់មុខខ្ញុំ ។ កញ្ចក់ឡានរវៃខ្លួនឯងចុះក្រោមបង្ហាញមុខអ្នកបើកបរតូចច្រឡឹងដែលកំពុងតែជ្រួញចិញ្ចើម ។

«ដាហ្ស៊ី !!» នីកូលស្រែកហៅ ។

អរភើត… ខ្ញុំមិនបង្អង់យូរទេ ក៏ស្ទុះបើកទ្វារចូលទៅអង្គុយក្បែរមិត្តទាំងទប់ដង្ហើមសឹងមិនតែចង់ទាន់ ។

«នែ… ឯងកើតអីហ្នឹង ?»

ប្រហែលឃើញខ្ញុំខលហៅគេប្រញាប់ប្រញាល់ ហើយមកដល់កាលណាក៏ស្លេកស្លាំងដូចរត់គេចពីខ្មោច នីកូលងាកមកសំកាំងសួរទាំងភ័យស្លន់     ខណៈខ្ញុំលើកដៃបក់ជាសញ្ញាជំរុញនាងឱ្យចេញឡានឱ្យរហ័សបំផុត ។

ជើងមិត្តខ្ញុំជាន់ហ្គែរបើកចេញពីទីនោះយ៉ាងលឿនក្រោយពីរវៀសរវៃសម្លឹងជុំវិញមួយជុំ ។

«ទៅ… ទៅនីកូល ! ឥឡូវនេះ !»

ខ្ញុំបញ្ជា សំឡេងញ័ររអាក់រអួល ធ្វើឱ្យនីកូលប្រញាប់ធ្វើតាម ។

នៅតាមផ្លូវ ខ្ញុំក្តាប់ម្រាមទាំងសងខាងទប់ស្កាត់ការរំជួលចិត្ត តែទីនេះគ្មានអ្នកណាផ្សេងទៀតទេ ទីបំផុត នៅពេលដែលនីកូលអាចអត់ធ្មត់មិនទាន់សួរនាំខ្ញុំ ខ្ញុំខ្លួនឯងបែរជាទប់លែងបាន ស្រែកយំឡើងមួយទំហឹងលាន់ខ្ទរជំនិះ ។

«មានរឿងអី ?»

នាងភ័យផ្អែមមាត់ ហើយខ្សឹបសួរខ្ញុំទាំងបើកឡានវិលចុះឡើងដូចជាគ្មានគោលដៅ ។ ខ្ញុំនិយាយមិនចេញ គិតតែគ្រវែងម្រាមជូតទឹកភ្នែកដោយឈឺចិត្ត ។ មនុស្សដែលខ្ញុំគិតថានឹងរៀបការជាមួយ ទីបំផុត មិនខុសពីពួកបិសាចអ្នកមានចាយមិនអស់លុយ ហើយនិយមយកជីវិតមនុស្សមកធ្វើជាល្បែងឡើយ… តែ… ហេតុអីជាខ្ញុំ ?

ខ្ញុំឆ្ងក់… ហើយនឹកឃើញឡើងវិញ… នូវព្រលប់ដំបូងដែលខ្ញុំបានឃើញគេប្រឡាក់ប្រលូសទៅដោយប្រេងម៉ាស៊ីន… ? អូ ! ហ្នឹងហើយ! សភាពប្លែកៗរបស់គេ… មានកប់ពពក តែទៅធ្វើការក្នុងរោងពុម្ពតូចមួយ ???

«នីកូល យើងចប់ហើយ !»

ខ្ញុំស្រែកកាត់ការបើកបរប្រយ័ត្នប្រយែងរបស់មិត្តទាំងដែលទឹកភ្នែកដែលខំទប់ក៏បាក់ទំនប់ហូរមកជាថ្មី ធ្វើឱ្យមិត្តខ្ញុំក៏ត្រូវរលីងរលោងតាមដែរ ។

«បព្វតា… នៅពីក្រោយរឿងគ្រប់យ៉ាង នីកូល !»

«Chairman ទីន ?»

ឮនាងហៅមនុស្សនោះថាChairmanបានខ្ញុំត្រូវភ្ញាក់ខ្លួនមកស្រឡាំងកាំងវិញទៀត ។ រូបភាពនីកូលចេញពីផ្ទះខ្ញុំយប់នោះ… នីកូលចូលម៉ាតអណ្ដែតឡើងមកវិញព្រមៗគ្នាដូចចាក់កុនបញ្ចាំង ហើយចុងក្រោយ បំណុលនីកូល ត្រូវសង ? មិនថាតែបងវេហា… គ្រប់គ្នាក្នុងជីវិតខ្ញុំ… បានត្រូវមនុស្សម្នាក់នោះសារ៉េចេញអស់ពិតមែន ?

នឹកឃើញដល់ម៉ាក់ដែលប្រាប់ខ្ញុំថ្មីៗ ថាគាត់មិនសប្បាយចិត្តទេសម្រាប់ពួកអ្នកមានកប់អាកាសដែលឈានចូលមកក្នុងជីវិតយើង ។ ពួកនោះមិនមែនទទេៗមកដោយគ្មានសម្លឹងឃើញអ្វីឡើយ ។

«នីកូល ! ឯង ឯងត្រូវឈប់ធ្វើការភ្លាមថ្ងៃនេះ ! ទៅៗ យើងទៅពេទ្យ ! ហើយសរសេរលិខិតលាឈប់ !»

នីកូលស្លេក… តែមិនបានតបតអ្វីព្រោះនាងបានបែរចង្កូតឡានទៅកាន់ពេទ្យសមុទ្ទចិត្តតាមបញ្ជាខ្ញុំ ។

ខ្ញុំពោលបន្ថែម ៖

«លុយមួយលានដុល្លារណ៎ា នីកូល ដើម្បីឱ្យវេហាបងជីដូនមួយឯងយកទៅវិនិយោគជាមួយគ្រួសារមាណាកា នឹងអាលអាចដណ្តឹងកូនស្រីគេបាន គឺ… គឺលុយរបស់បព្វតា ! ប្រុសម្នាក់ហ្នឹងទិញបងវេហាឱ្យបោះចោលយើងដើម្បីខ្លួនគេចូលមកលេងល្បែងកម្ទេចជីវិតយើង… ឯងយល់ទេ ?»

នីកូលបន្ថយល្បឿនភ្លាម ហើយនាងអែបកៀន ។ សភាពនេះមិនខុសគ្នាច្រើនប៉ុន្មានទេពីការភ្ញាក់… ជាន់ហ្វ្រាំងង៉ឺត ! ឡានកន្ត្រាក់សឹងចុកក្អួតទាំងអស់គ្នា ។

មិត្តខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងមកខ្ញុំ សឹងតែលៀនគ្រាប់ភ្នែកក្រហមៗរបស់នាង… ខ្ញុំងក់ក្បាលទាំងភ្នែកយំរលោងជាការបញ្ជាក់បន្ថែមលើសម្ដីខ្លួនឯងថាគេស្តាប់មិនច្រឡំទេ ។

នីកូលខ្សឹប ៖ « លោកទីន… ហ្នឹង ?»

ខ្ញុំងក់ក្បាល យកដៃខ្ទប់មុខយំហើយទីបំផុតទៅ ខ្ញុំក៏ងើបមករៀបរាប់ប្រាប់នាងគ្រប់យ៉ាង… តាំងពីរឿងកិច្ចសន្យារហូតដល់រឿងកាមេរ៉ាសម្ងាត់ក្នុងហាងកាហ្វេអម្បាញ់មិញ ។ ការនិយាយរវាងពួកយើងយូរគួរសម ទាំងព័ត៌មាន ទាំងអារម្មណ៍ដែលខ្ញុំមានពេលនេះ និងឆាកចុងក្រោយ អភិជននោះឱ្យចិញ្ចៀនពេជ្រខ្ញុំ និងការមកដល់របស់បងវេហា អ្វីដែលខ្ញុំកំពុងខ្លាច ខ្ញុំប្រាប់នីកូលគ្រប់យ៉ាង ។ នីកូលប្រាប់ខ្ញុំវិញថា ពិតជាបានឃើញបងវេហាទៅក្រុមហ៊ុនសួររកបព្វតាពិតមែន ។

បរិយាកាសក្នុងឡានតូចចង្អៀត ប្រែជាត្រជាក់ស្រេបកាត់ឆ្អឹង ។ នីកូលទាញទូរសព្ទមកបម្រុងចុចទៅរកបងវេហា ទាំងដែលពួកយើងកំពុងបើកឡានអែបកៀនចិញ្ចើមផ្លូវ ។ ដៃនាងញ័រទទ្រើកមាត់និយាយ ៖

«ដាហ្ស៊ី… បើអ៊ីចឹង… រឿងនេះមិនមែនជារឿងលេងសើចទេ !»

នីកូលខ្សឹប ទឹកមុខប្រែជាស្លេកដូចក្រដាស ។ ខណៈដែលនាងចុចស្វែងរកទាក់ទងបងជីដូនមួយយ៉ាងតក់ក្រហល់ ។

បេះដូងខ្ញុំធ្លាក់ដល់កែងជើងព្រោះខាងទូរសព្ទរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំឃើញឯកសារខ្លះខាងបងវេហាបានផ្ញើមក ។

ជាមួយកែវភ្នែកពោរពេញដោយភាពភ័យរន្ធត់ ខ្ញុំចុចមើលអត្ថបទដំបូងគេមួយ «ប៉ូលិសសន្និដ្ឋានថា នាងលេបថ្នាំងងុយដេកសម្លាប់ខ្លួននៅក្នុងផ្ទះលម្ហែមួយក្បែរមាត់បឹង… !»

ពោះខ្ញុំភើត ព្រោះពេលដែលខ្ញុំសម្លឹងមើលអត្ថបទព័ត៌មាននោះ ក៏លេចចេញនូវរូបភាពផ្ទះវីឡាដែលត្រូវបានសាងសង់ពីកញ្ចក់សឹងទាំងស្រុង         កណ្តាលចម្ការធំធេង… ប្របមាត់បឹង…

« … សាកសពតារាស្រីលីហ្សា ត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុង ‘ផ្ទះកញ្ចក់’ ដ៏ប្រណីតស្ងាត់ជ្រងំមួយ… »

ផ្ទះកញ្ចក់ ! ផ្ទះកញ្ចក់ ដែលបព្វតាធ្លាប់នាំខ្ញុំទៅកាលពីល្ងាចម្សិលមិញ ហើយខ្ញុំបានគេងស្រវឹងពេញមួយយប់ ?

បងវេហាបានសរសេរមុននេះប៉ុន្មាននាទីមកថា «កាលលីហ្សាស្លាប់… អាម្នាក់ហ្នឹងបានបិទព័ត៌មានជិតឈឹង !»

«ដាហ្ស៊ី… » នីកូលខ្សឹបមកធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រែកវ៉ាសងើបមុខសឹងរបូតទូរសព្ទ ដៃពីរនាក់យើងចាប់ផ្តើមញាប់ញ័រ ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់កែវភ្នែកនាង ៖

«គេមិនមែនត្រឹមតែជាមនុស្សប្រភេទឆ្កួតនឹងល្បែងផ្លូវចិត្តទេ គេ… គេអាចជាឃាតករ !» នីកូលគាំងធ្មឹងមានសភាពដល់ខ្ញុំដែរ គឺខ្យល់ដង្ហើមស្ទះណែនក្នុងបំពង់ក ។

ខ្ញុំចង់ប្រាប់នាងថានេះ… ព័ត៌មាននេះជា… វីឡាដែលតួកុនស្រីល្បីស្លាប់ ជាកន្លែងដែលខ្ញុំបានទៅដល់កាលពីម្សិល ។ គំនិតខ្ញុំពេលនេះ គឺរឿងដែលគេធ្លាប់ប្រើជាមួយមនុស្សស្រីមុនៗ គេកំពុងតែយកមកប្រើជាមួយខ្ញុំក្នុងបច្ចុប្បន្ន ហើយ… សភាពរបស់ខ្ញុំគឺ… គ្មានលុយគ្មានអំណាចអ្វីទៅការពារពីគេម្នាក់នោះបានទេ ។

«យើងត្រូវទៅយកប៉ាម៉ាក់ឯងចេញពីពេទ្យ ឥឡូវនេះ… »

នីកូលប្រញាប់បញ្ចេញយោបល់នេះ មុនពេលខ្ញុំនិយាយអំពីតារាស្រី   លីហ្សាម្នាក់នោះទៅទៀត ។

ដៃនាងទាញលេខអូតូ បម្រុងនឹងចេញឡាន តែ…

ទ្រីង… ទ្រីង !

ទូរសព្ទរបស់នីកូលរោទ៍ឡើង… ។

នាងដៀងមើលហើយងាកមកស៊ីញ៉ូដាក់ខ្ញុំខ្សឹបប្រាប់ផង «បងវេហា !» ខ្ញុំងាកចេញទុកឱ្យនីកូលឱនទៅចុចទទួល រួចបើក Speaker ឱ្យឮទាំងអស់គ្នាព្រោះនាងលូនឡានចេញសន្សឹមៗដំណាលនេះ ។

«អាឡូ… តើនេះជាលេខរបស់កញ្ញា នីកូល មែនទេ ? ត្រូវជាអ្វីនឹងម្ចាស់ទូរសព្ទ ?» សំឡេងបុរសម្នាក់បន្លឺឡើងទាំងខ្ញុំទាំងមិត្តខ្ញុំត្រូវចំហមាត់ក្នុងក្តីសង្ស័យ ។

«ទូរសព្ទនេះជារបស់លោកវេហា… គាត់ទើបតែចួបគ្រោះថ្នាក់ធ្លាក់ពីលើដំបូលអគារ !»

ទូរសព្ទសឹងរបូតធ្លាក់ពីដៃនីកូលព្រោះលែងនៅក្បែរត្រចៀកនាងទៀតហើយ ។ ខ្ញុំយកដៃខ្ទប់មាត់ខ្លួនឯង ភ្នែកបើកធំៗពេលឮអ្នកខលមកនិយាយថាបងវេហាដែលទើបតែមករកខ្ញុំមុននេះប្រហែលជា១ម៉ោងសោះ បែរជាកំពុងត្រូវបានបញ្ជូនទៅសង្គ្រោះបន្ទាន់នៅ ICU ?

ការព្រមានរបស់បព្វតាដែលធ្លាប់និយាយកាលពីមុន លោតចូលមកពេញក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំ ។ ពេលនេះគ្រប់ពាក្យពេចន៍… គេពិតជាមិនបាននិយាយលេងទេ ។

គេបិទមាត់បងវេហា… ? គេកំពុងតែកម្ទេចរាល់ភស្តុតាង និងមនុស្សដែលដឹងរឿង ហើយមានឯកសារ ហើយហ៊ានឈររារាំងផ្លូវគេ ?

«ដាហ្ស៊ី… » នីកូលសម្លឹងមកខ្ញុំទាំងក្រហមភ្នែក «យើង… កុំទាន់ជឿពួកដែលខលមកនេះ… អាចល្បិចអ្នកមាននោះ… យើងទៅយកមីងនិងពូសិន ចាំគិត !»

សំឡេងរន្ទះបាញ់គ្រឹម ! នៅកណ្តាលមេឃលាយឡំនឹងសំឡេងភ្លៀងដែលចាប់ផ្តើមធ្លាក់កាន់តែខ្លាំង ។ ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅផ្លូវខាងមុខ… យើងមិនអាចថយក្រោយបានទេ ព្រោះស្តេចបិសាចកំពុងតែហែកមាត់រង់ចាំខ្ញុំពីជ្រុងងងឹត !

ចួបគ្នាសប្តាហ៍ក្រោយ …

ដាហ្ស៊ី… បើអូនទៅរកវាវិញ… អូននឹងដឹងគ្នាជាមួយបង… !

«ឯងទៅរកគេ ! ទៅឥឡូវ !» ខ្ញុំចង្អុលមាត់ទ្វារ ហើយសូម្បីអ៊ីសានក៏ផ្អើលនឹងខ្ញុំដែរ កុំថាពួកបញ្ញើក្អែក ។

«យើងលេងភ្នាល់ធំបន្តិច ! …បើគេយកឯង ឯងរស់ ! បើអត់ទេ… !»

ខ្ញុំសើច វេហាស្ទុះក្រោកឈរ ។

«ស្អី ? ស្រុកមានច្បាប់ ឯងនិយាយរឿងស្លាប់រស់អី ?»

ខ្ញុំថយទៅអង្គុយញញឹម ព្រោះមនុស្សនេះល្ងង់សូម្បីមិនដឹងថា ក្នុងពាណិជ្ជកម្មនិងធុរកិច្ច ស្លាប់រស់តំណាងឱ្យអ្វី ?

បើខ្ញុំបិទទីផ្សារគេ… ជីវិតនេះ គេនឹងក្លាយជាអ្នករើសអេតចាយ ។

អាចគ្មានទាំងអ្នកណាហ៊ានជួលបន្ទប់ឱ្យគេដេកផងក៏មិនដឹង ។ ខ្ញុំលើកដៃចង្អុលទៅមាត់ទ្វារជាលើកចុងក្រោយ ខណៈមុខមនុស្សលោភស្លេកដូចខ្មោច ។ ជននេះស្មានថាខ្ញុំនឹងភ័យតក់ស្លុតលុតជង្គង់លើកលុយឱ្យ ?

ខ្ញុំមើលមុខអ៊ីសាន ហើយជំនួយការខ្ញុំបានបក់ដៃហៅសន្តិសុខនៅខាងក្រៅមកបញ្ជូនសំរាមចេញ ។

ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំមិនអាចរង់ចាំបានទេ ។ ល្បែងភ្នាល់ហើយកាលណា ត្រូវតែលេងឱ្យលះ ។

ល្ងាចនេះ… ក្រោយកិច្ចប្រជុំជាមួយអ្នកនយោបាយដែលចង់ប្រើប្រាស់រោងពុម្ពខ្ញុំតាមដានពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយ ខ្ញុំបកមកកាន់បន្ទប់ Monitoring ក្នុងទីស្នាក់ការកណ្តាលរបស់ខ្ញុំដែលខ្ជិលបើកភ្លើងទុកឱ្យវាងងឹតស្លុប ។

កាលពីក្មេង ពេលខ្ញុំតូចចិត្តដែលម៉ាក់ចាកចោល ហើយមីងមេដោះទៅឡើងគ្រែជាមួយប៉ា ខ្ញុំស្អប់ពិភពលោកនេះ ។ ខ្ញុំស្អប់អ្វីៗដែលភ្លឺ… ខ្ញុំចង់ងងឹតងងល់ម្នាក់ឯងក្នុងបន្ទប់និងជ្រុងតូចមួយគ្មានអ្នកណាឃើញខ្ញុំ ។

ពេលខ្ញុំធំឡើង ប៉ាបានប្រាប់ខ្ញុំថាកាន់កាប់អាណាចក្រមួយ កុំឱ្យអ្នកណាមកគំរាមយើងបាន ! គាត់ថា មនុស្សគ្រប់គ្នាកើតមកគឺខ្លាំង បើគេមិនព្រមចាញ់ ហើយបើយើងហ៊ានភ្នាល់រឹតតែធំ ពួកគេទាំងនោះនឹងរារែកហើយខ្លាចយើង ។

ចាញ់ឬឈ្នះ គឺស្ថិតក្នុងចិត្តមនុស្សយើងខ្លួនឯង ។ បើយើងថាមិនចាញ់ គឺសត្រូវផ្តើមរារែកបាត់ទៅហើយ ។

ខ្ញុំជាមនុស្សហួងហែង តែ… ខ្ញុំច្បាស់… ថាខ្ញុំមិនចាញ់វាទេ រឿងដាហ្ស៊ី ។

យូរមកហើយ ស្រាវីស្គីគឺជាទឹកចិញ្ចឹមខ្ញុំ ។ ហើយវាមិនអាចមានឥទ្ធិពលឱ្យខ្ញុំស្រវឹងបានទៀតឡើយព្រោះខ្ញុំមានវាពេញសរសៃឈាមទៅហើយ ។ ខ្ញុំក្រេបយ៉ាងមានឱជារស រួចផ្តេកខ្នងទម្លាក់ជើងមួយចុះពីសាឡុង សម្លឹងពន្លឺចេញពីអេក្រង់ ។

LED ខ្នាតធំដែលចាំងជះមកលើផ្ទៃមុខខ្ញុំ កំពុងបង្កើតជាផ្ទាំងទស្សនីយភាពមួយរំភើប និងថប់បារម្ភលាយឡំគ្នា នេះជាល្បែងដែល… កូនអ្នកមានកើតរោគចិត្តដូចខ្ញុំ… ចូលចិត្តលេង ។

«ដាហ្ស៊ី ! បើអូនយកវា អូនស្លាប់… បើអូនមិនយកវា វាស្លាប់ ! ការដែលចង់លេងជាមួយបង… គ្មានអ្នកចាញ់ណាម្នាក់… អាចនៅរស់ទេ !»

ក្តីសុខក្លែងក្លាយ ប្រេះជាអំបែង (តំណាលដាហ្ស៊ី)

ខ្ញុំរុញទ្វារកញ្ចក់ហាងកាហ្វេ V-Lounge ចូលទៅខាងក្នុងដោយអារម្មណ៍ពិភាល់ព្រោះទើបនឹងមានរឿងជាមួយគ្នាព្រឹកមិញយ៉ាងក្តៅគគុកនៅក្នុងចំណតឡាន VIP មន្ទីរពេទ្យសមុទ្ទចិត្ត ហើយគេបានបោលឡានចេញបាត់ទៅទាំងតក់ក្រហល់ ។

មិនដឹងហេតុអ្វីបានជាល្ងាចមិនទាន់នេះ អ៊ីសានខលមកប្រាប់ថា បង   ទីនមានរឿងបន្ទាន់ចង់ចួបខ្ញុំនៅទីនេះ ?

អារម្មណ៍ពេលនេះពិបាកក្នុងការពណ៌នាបន្តិច ដោយសារខ្លាចផង ស្រលាញ់ផង នឹកផង… លាយឡំគ្នា ។ មនុស្សដូចគេ… ស្រីណាអាចថា មិនខ្លាចចិត្ត ? បេះដូងដូចគេ អ្នកណាថាមិនចង់បាន ។ សំណួរមួយគឺ គេនៅខឹងយើងមែនទេ បានជាចុចមកខ្លួនឯងមិនបាន បែរជាប្រើជំនួយការ ?

ឡានគេថយមកដល់… តែជាអ៊ីសាន…

មិនមែនខ្ញុំដំអក់រង់ចាំឱ្យគេបើកទ្វារយកបុងទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនប្រាកដថានេះជាឡានមកទទួលខ្ញុំឬត្រឹមមកប្រាប់ដំណឹង ។

បាច់ផ្កាធំមួយត្រូវបានហុចមកយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ។ ខ្ញុំចំហមាត់ភ្ញាក់ផ្អើលព្រោះដឹងហើយថាជារបស់អ្នកណា ប៉ុន្តែម៉េចបានគេឱ្យ ? គេចង់សុំទោសរឿងល្មើសលើខ្ញុំកាលនៅក្នុងឡាន ? តែ… ម្តេចក៏គេមិនមក ? … គេរវល់ធ្វើអី ?

«បងទីនមែនទេ ? ផ្កាធំម្ល៉េះ ? ឱកាសអី ?»

ឮខ្ញុំសួរដែរតែជនជាតិឥណ្ឌាម្នាក់នេះ ធ្វើហាក់ដូចជាមិនខ្វល់ ។ គេមិនត្រឹមតែមិនឆ្លើយ  ថែមទាំងបើកទ្វារឡានរហ័សដូចបង្ខំឱ្យខ្ញុំចូល ហាក់មិនចង់នៅទីនេះយូរ ឬបានន័យថា ចៅហ្វាយឫកធំរបស់គេ កំពុងអន្ទះសាចាំខ្ញុំ ?

តែ… ចុះម្តេចគេមិនមកខ្លួនគេ ?

ចូលដល់ក្នុងឡានកាលណា ដៃខ្ញុំរាវក្នុងកាបូបលើកទូរសព្ទមកក្រៅ តែត្រូវជនជាតិឥណ្ឌាពោលឃាត់ភ្លាម ៖

«ចៅហ្វាយបិទទ្វារប្រជុំ… សូមកុំខល… !»

ខ្ញុំទីទើរសម្លឹងមុខមនុស្សនេះតាមកញ្ចក់មើលក្រោយក្នុងឡាន អ៊ីសាន ចេញឡានភ្លាមៗ ដោយមុខស្មើ តែសំឡេងគេលាន់មកបន្ថែម ៖

«ប្រអប់នោះ… ចៅហ្វាយទិញជូន !»

ខ្ញុំទម្លាក់ភ្នែកមកវិញឃើញជាប់នឹងសំណុំផ្កាមានប្រអប់តូចមួយ ។

វ៉ាស់… ភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំង… ! ទំនងជា… ចិញ្ចៀន ?

ស្រីណាមិនគាំង ?

ខ្ញុំសឹងមិនហ៊ានដកភ្នែកចេញនិងមិនហ៊ានយកដៃទៅប៉ះ ។ តែចុងក្រោយ ខ្ញុំត្រូវបើកយកមកស្រាយខ្សែសូត្រសម្លឹងមើលអំណោយខាងក្នុង ។

ចិញ្ចៀនពេជ្រស្អាតដូចកំពុងសុបិន តែខ្ញុំមិនមានពេលពិនិត្យថាគ្រាប់នោះធំកម្រិតណាទេបានជាភ្លឺចិញ្ចាចបែបនេះ ព្រោះតក់ក្រហល់បើកមើលរមូរក្រដាសសែនតូចក្បែររតនវត្ថុ ។

«ឃើញពេលណា ត្រូវពាក់ភ្លាមពេលហ្នឹង ប្រពន្ធបង !»

ឃើញសំណេរគេ ក៏នឹកឃើញដល់ចរិតស្មើមេឃរបស់គេភ្លាម និងហួសចិត្តជាខ្លាំងថា  បព្វតាម្នាក់នេះ អាចដាក់បញ្ជាបានទៀត សូម្បីតែគេមិនបាននៅទីនេះជាមួយយើង ។

ពេលនេះខ្ញុំញញឹមលែងរវល់ថា អ៊ីសានបានឃើញឬអត់ ខ្ញុំលចិញ្ចៀនក្នុងដៃឃើញថាល្មមមិនទាស់ ។

នឹកឃើញហើយ… ពេលយើងស្រវឹង គេបានវាស់ម្រាមដៃយើងឬអ្វី ? ល្បិចច្រើនណាស់គេនេះ ។

នៅពេលដែលបេះដូងមនុស្សយើងកំពុងប្រែប្រួលពីល្វីងជូរចត់មកជាផ្អែមល្ហែម ស្រាប់តែខ្ញុំភ្លេចគិតថា មានអ្វីមួយមិនប្រក្រតីទាក់ទិននឹងបុរសម្នាក់ជាម្ចាស់ចិញ្ចៀននេះ ។ ធម្មតា គេមិនសមថាប្រញាប់ដល់ថ្នាក់មិនអាចរង់ចាំជូននិងពាក់ឱ្យខ្ញុំដោយផ្ទាល់ដៃបាន ?

តែអស់ពេលហើយ… ឡានឈប់ពិតមែន ! ពេលដល់ ត្រូវចូលទៅចាំគេ ដូច្នេះកុំឱ្យមានបញ្ហាច្រើន ខ្ញុំទៅជាមួយចិញ្ចៀនរបស់គេក្នុងរង្វង់ដៃ… ព្រោះមិនហ៊ានជំទាស់… ព្រះរាជបញ្ជា ។

ទើបនឹងបោះជំហានចូលមកដល់ក្នុង… ម្តេចទិដ្ឋភាពខាងក្នុងចម្លែក ? ជើងខ្ញុំឈប់ង៉ក់ ។ ហាងទាំងមូលស្ងាត់ជ្រងំ… គ្មានភ្ញៀវ… គ្មានសូម្បីតែអ្នករត់តុ គឺមានតែបុរសម្នាក់គត់កំពុងអង្គុយនៅតុ VIP កណ្ដាលហាង ។

មិនមែនរាងកាយធំស្កឹមស្កៃ និងក្លិនទឹកអប់ឈើប្រណីតដែលខ្ញុំកំពុងញៀននោះទេ ។ គឺ… មនុស្សក្នុងអតីតរបស់ខ្ញុំ !

វេហា !

ពេលខ្ញុំឈរស្ងៀមដោយពិភាល់ បងវេហាស្លៀកពាក់ហំហានខុសប្លែកពីសព្វមួយដង ហើយក្រោកមកក្រោមទឹកមុខស្លន់លាក់ការភ័យខ្លាចរបស់ខ្ញុំ ។ គ្រាន់តែឃើញខ្ញុំនៅទីនេះ គេស្ទុះដើរសំដៅមកភ្លាម ខណៈខ្ញុំកំពុងស្លាក់…

«ដាហ្ស៊ី !»

«មកហ្នឹងធ្វើអី ?»

ខ្ញុំសួរកំបុតៗ ហើយ… មិនព្រមដើរចូលទៅជិតគេឡើយ ជាមួយសំណួរពេញទ្រូងដោយថប់បារម្ភថា «ចុះបងទីន ?» ។

ប្រហែលខ្ញុំចេះតែដកថយ ហើយរេភ្នែករកមើលបងទីន បានជាបងវេហាទម្លាក់ទឹកមុខសោះកក្រោះហើយពោលបន្ថែម ៖

«ម៉ាហ្វៀរបស់អូនមិនមកទេ !»

ខ្ញុំចងចិញ្ចើមងាកមកវិញ ។ គឺគេ… ចង់និយាយសំដៅបព្វតា ?

វេហាលូកដៃមករកទាញខ្ញុំ ខ្ញុំងាកចេញទៀតហើយថាឱ្យគាត់ ៖

«បងឯងនៅហ្នឹងធ្វើអី ? មានការអីធ្វើ ធ្វើទៅ ខ្ញុំទៅវិញហើយ !»

ខ្ញុំងាកចេញទៅរកទ្វារ តែសម្ដីគេបានឃាត់ជើងខ្ញុំ ៖

«អ្នកមានដែលអូនជឿម្នាក់ហ្នឹងហើយ ដែលបើកផ្លូវឱ្យបងមកចួបអូន ! នៅកន្លែងនេះ ម៉ោងនេះ !»

បញ្ចេញព័ត៌មានចាក់ចិត្តខ្ញុំបានយ៉ាងគំហុក ដល់ខ្ញុំត្រូវគាំងជើងទៅហើយ អតីតរបស់ខ្ញុំ នៅតែមិនឈប់ត្រឹមហ្នឹងឡើយ ។ បងវេហាដើរមកជិតខ្ញុំថែមពីរជំហាន រកតែខ្ញុំថយក្រោយសឹងមិនទាន់ ។

«ដាហ្ស៊ី… ត្រូវតែស្តាប់បង ! អាម្នាក់ទីន… បព្វតាស្អីគេហ្នឹងហើយ នៅពីក្រោយការប្រើល្បិចបំបែកបំបាក់ពួកយើង !»

ខ្ញុំចងចិញ្ចើមទោះបីជាចិត្តក្តុកក្តួល ៖

«បងឯង… កំពុងមកនិយាយរឿងអីទៀតហើយ ? នៅឆ្ងាយៗ ឱ្យខ្ញុំបានសុខខ្លះបានអត់ ? ក្រែងជិតការហើយ ?»

«បងខ្លាចអូនឯងមានបញ្ហា បានខំមកនិយាយប្រាប់ !»

ខ្ញុំទីទើរណាស់ តែចិត្តនេះចង់ដាច់ណាត់ច្រើនជាង ម្ល៉ោះហើយខ្ញុំរុញគេចេញពីផ្លូវទាំងនិយាយមិនមើលមុខ ៖

«មិនខ្វល់ទេ !  កុំមករញ៉េរញ៉ៃក្បែរខ្ញុំទៀត ! ធៀបការ ឪពុកក្មេកបងឯងក៏យកមកដល់ផ្ទះខ្ញុំហើយដែរ ! ល្មមទៅត្រៀមធ្វើកូនប្រសាសេដ្ឋីឱ្យល្អរៀប រយទៅ !»

វេហាលូកដៃចូលហោប៉ៅអាវធំ ទាញរូបថតចម្លងមួយសន្លឹកមករុញមកមុខខ្ញុំ ជារូបថតនៃមូលប្បទានបត្រមួយសន្លឹក…

«១លានដុល្លារ… »

វេហានិយាយហើយសម្លឹងមុខភាន់ភាំងរបស់ខ្ញុំ ។ ឃើញភ្នែកខ្ញុំតក់ស្លុត អតីតម្នាក់នេះនិយាយសម្ដែងទាំងអួលដើមក ៖

 «ប៉ុន្មានថ្ងៃ… មុន… មានគេម្នាក់ដើរតួយកលុយនេះមកឱ្យបង ហើយប្រាប់ថា បើបងទិញភាគហ៊ុនធនាគារប៉ាវណ្ណឆៃ គេនឹងអាចលើកកូនស្រីឱ្យបង ! បងមិនចង់ទេ តែ… គេឱ្យបងដើរចេញពីជីវិតអូនព្រោះគេថា គេត្រូវការឱ្យអូនបានសុខ ! ដំបូង បងស្មានថាធ្វើអ៊ីចឹង អូនពិតជាបានសុខ តែតាមពិត… បងដឹងមុននេះបន្តិចថា គេនោះតាមពិតជាអ្នកណា ហើយបានរៀបចំឆាកល្ខោនទាំងអស់នេះឡើងមក មានបំណងយ៉ាងណា ? គេជាខ្មោចរោគចិត្ត ! គេមានចរិតលីលាចង់ធ្វើឱ្យអូនឯកោ ធ្វើឱ្យអូនអស់ផ្លូវដើរ អស់សង្ឃឹមជាមុន ហើយទើបលូកដៃមកធ្វើជាតួហេរ៉ូជួយលើកអូនឡើង ដើម្បីឱ្យអូនលង់នឹងគេ ! បងមិនត្រូវការឱ្យគោលបំណងវាបានសម្រេចទេ ។»

ប្រយោគរាប់សិបម៉ាត់របស់វេហា ប្រៀបដូចជាញញួរដែករាប់ពាន់គីឡូ សំពងកណ្តាលក្បាលខ្ញុំ ។

រាងកាយខ្ញុំត្រជាក់ស្រេបពីចុងជើងដល់សរសៃសក់ ។ ខ្ញុំសម្លឹងមើលតួលេខ ១.០០០.០០០ ដុល្លារ នៅលើក្រដាសនោះ ព្រមទាំងហត្ថលេខាមានឈ្មោះបុរសម្នាក់ដែលខ្ញុំទើបតែហាមាត់សុំគេរៀបការ… ព្រោះតែជឿចិត្តគេ… ខ្លាំង ។

ពេលខ្ញុំស្ងាត់ បងវេហាផ្តើមចាក់វីដេអូ ។ នៅក្នុងហាងនោះ គឺអ៊ីសានជំនួយការគេ បានមកចួបបងវេហាពិតមែន ។ ហើយ clip… មួយទៀត… នៅថ្ងៃដែលបងវេហាមកចួបខ្ញុំ សុំបែក… គឺគេនេះមកអង្គុយមើលទិដ្ឋភាពនោះនៅក្បែរៗហាងខ្ញុំ ។

ទ្រូងនេះឆួល ហើយអស់សង្ឃឹមព្រមៗគ្នា ។

ពិភពលោកដ៏កក់ក្តៅដែលខ្ញុំស្មានថាបានរកឃើញ ស្រាប់តែប្រេះស្រាំធ្លាក់បែកខ្ទេចយ៉ាងមុតស្រួចក្នុងបេះដូងនេះ ។ ខ្ញុំថយទ្រេតបន្តិច ភ្នែកទម្លាក់សម្លឹងឥដ្ឋ ចិត្តគិតភ្នកដល់រឿងជាច្រើនក្នុងរវាងពេលប៉ុន្មានថ្ងៃចុងក្រោយនេះ ។

«បើជីវិតអូនរញ៉េរញ៉ៃ បងនឹងកែឱ្យ… » សម្ដីបព្វតាកាលពីព្រឹកក្នុងផ្ទះកញ្ចក់របស់គេ ហើយពាក្យថា «បងមិនចង់ឱ្យស្រីដែលបងស្រលាញ់បំផុត ត្រូវឈឺចាប់ស្រក់ទឹកភ្នែកទេ… » ពេលនេះម្តេចឈឺម្ល៉េះ ?

សំឡេងគ្រលរទាបៗ ផ្អែមៗ ម៉ាត់ៗរបស់គេ លោតចូលមកក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំវិញជាបន្តបន្ទាប់ ។

ខ្ញុំដកដង្ហើមញាប់ៗ ដៃទាំងពីរញ័រទទ្រើក ។ ចិត្តនេះមិនចង់ជឿវេហាទេ មនុស្សដែលខ្ញុំអស់ចិត្ត ឆ្អែតចិត្តណាស់ទៅហើយ រឿងអីខ្ញុំចង់ជឿគេ ? តែនេះ… ស្តែងពេក ។

«ព្រឹកមិញ បងស៊ើបដឹងការពិតថា វាជាមនុស្សមានជំងឺ ហើយ… ហើយជា (ខ្សឹប) ពួក BDSM ដល់ពេលហ្នឹងបានបងយល់ពីអ្វីគ្រប់យ៉ាង… បងគិតពីអូនភ្លាម… តើវាទុកអូនជាស្អី ? ជាកូនសត្វក្នុងចំណងរបស់វា ? បងខឹងណាស់ ! ក៏បងឡើងទៅស្កាត់សួរវាឱ្យច្បាស់ថា បើវាមិនមែនស្រលាញ់អូនទេ ? បើស្រលាញ់ ម្តេចលេងល្បិចពីក្រោយខ្នងអូនច្រើនម្ល៉េះ ? តែវាបានព្រមានបងថា បើបងមកប្រាប់អូន ក៏អូននឹងមិនស្តាប់បង… ! វាភ្នាល់… »

«បានហើយ !»

ខ្ញុំស្រែកកាត់ព្រោះថា ខ្ញុំខ្ជិលស្តាប់ទៀតណាស់ ត្រចៀកខ្ញុំហ៊ឹងហើយ ។ ខ្ញុំយល់គ្រប់យ៉ាងហើយ… ថាហេតុអ្វីគេពាក់ចិញ្ចៀននេះឱ្យខ្ញុំបង្ខំៗ ហើយឱ្យអ៊ីសានដឹកខ្ញុំមកចួបមនុស្សអតីត ? ព្រោះគេ… ចង់សាក… ចង់ភ្នាល់ ?

«ពួកអ្នកមានអស់នេះបងបារម្ភណាស់ វាគ្រាន់តែចាត់ទុកអូនជារបស់លេង ជារបស់ដែលទិញបានដោយលុយ ! តែឥឡូវ… បងមានលុយហើយ ! បងយកលុយមកសងពួកហ្នឹងវិញ…  ពួកយើងអាចត្រលប់ទៅដូចដើម បងនឹង… ការពារអូន !»

«ចៀសចេញ !»

ខ្ញុំតបអួលៗបណ្តេញគេព្រោះខ្ញុំត្រូវការដើរចាកចេញ ។ ខ្ញុំចង់គេចចេញពីរឿងវិលវល់អស់នេះទៅកន្លែងមួយដែលស្ងាត់ មានតែម្នាក់ឯង ដើម្បីខ្ញុំអាចសម្លឹងគ្រប់យ៉ាងកន្លងមកឡើងវិញឱ្យបានច្បាស់ ។

ចិត្តនេះទទួលស្គាល់ថា… អូខេ ! ខ្ញុំអត់ស្គាល់អ្នកណាទាំងអស់ ! គ្រប់គ្នា… សុទ្ធតែគួរតែខ្លាច… សូម្បីតែអ៊ីសានដែលកំពុងឈរចាំនៅក្រៅទ្វារ… អ្នកណាក៏ដោយ… ខ្ញុំមិនចង់ឮអ្វីទៀតទាំងអស់ ។

«រឿងយើងចប់ហើយ ! ឈប់មកនៅពីមុខខ្ញុំ !»

ស្រែកដាក់មុខគេទាំងទឹកភ្នែករមៀលធ្លាក់កាត់ថ្ពាល់ ហើយជាមួយអារម្មណ៍ដែលថាកំពុងជាកូនអុកគ្មានតម្លៃដែលត្រូវគេបោកប្រាស់ទាំងសងខាង… ម្នាក់លក់ខ្ញុំព្រោះលុយ ឯម្នាក់ទៀតទិញខ្ញុំឡើងព្រោះចង់យកមកគ្រប់គ្រងលេងល្បែង «ឈ្នះ» ។

មួយទៀត… រឿង BDSM ! ដល់វ័យនេះទៅហើយ… ពួកយើងយល់ពាក្យនេះច្បាស់គឺជាពាក្យកាត់… សម្រាប់ប្រភេទនៃទំនាក់ទំនង… និងសកម្មភាពផ្លូវអារម្មណ៍រវាងមនុស្សដែលនិយម… ការចង និងការគ្រប់គ្រង ហើយទទួលការឈឺចាប់ ឬផ្តល់អារម្មណ៍ឈឺចាប់ដល់ដៃគូ… ស្តាប់ទៅ… ពិតជាគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំង ។

ដោយស្ពឹកមុខ… ខ្ញុំងាកខ្លួនបម្រុងនឹងរត់ចេញពីកន្លែងដ៏គួរឱ្យអាម៉ាស់នេះ តែ… កែវភ្នែកខ្ញុំស្រាប់តែដៀងទៅឃើញអ៊ីសានចេះតែផ្ដោតម្តងម្កាលលើកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពតូចមួយដែលបំពាក់នៅជ្រុងហាង ។

ខ្ញុំសើចខឹក… ទីនេះមិនមានមនុស្សសូម្បីម្នាក់ ?

ចួបគ្នាស្អែកទៀត …

កែវភ្នែកដែលពោរពេញដោយភ្លើងប្រចណ្ឌសម្លឹងទម្លុះមកកែវភ្នែកខ្ញុំ ។ ចង្វាក់ដង្ហើមរបស់គេលោតញាប់ និងធ្ងន់ៗបក់ប៉ះផ្ទៃមុខខ្ញុំលាយឡំនឹងក្លិនបារី និងទឹកអប់បុរសដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំស្ទើរតែស្រវឹង ។

«បើលេងនៅមន្ទីរពេទ្យ… ហើយ… យ៉ាងម៉េច ?»

គេសង្កត់សំឡេងសួរបញ្ជាក់ក្បែរត្រចៀកខ្ញុំ សំឡេងស្អកៗ តែសិចស៊ីពេកណាស់… សម្រាប់ខ្ញុំ ។

«ខ្ញុំ… អត់ទេ… តែ… »

ខ្ញុំស្អកៗព្រោះភ័យពេក គ្មានបញ្ញាអីមកដោះទាល់នេះបានទេ ។ មិនមែនខ្ញុំភ័យដោយសារខ្លាចគេថើបទេ ខ្ញុំចង់បានគេដូចគ្នា តែរាងកាយខ្ញុំមិនទាន់ថ្នឹក ហើយខ្ញុំមិនចូលចិត្តពេលយើងប៉ះពាល់គ្នាទាំងគេកំពុងខឹង ។

«ព្រះ !» មានរបស់រឹងៗ ថាមពលមនុស្សប្រុសមាឌធំកំពុងតែត្រដុសនឹងភ្លៅរបស់ខ្ញុំ ឆ្លងកាត់សាច់ក្រណាត់ស្តើង ។

«បងទីន… មិញ… ខាងលើគឺ… »

«កុំរម្លឹក !» គេខ្សឹបគំរាម រួចទម្លាក់បបូរមាត់មកក្បែរថ្គាមខ្ញុំ រំកិលយឺតៗចុះមកកញ្ចឹងក «ហើយ… បើបងឮ… ពាក្យ ‘សង្សារចាស់’ ទៀត… បងនឹងធ្វើឱ្យអូនដកដង្ហើមមិនរួច ទាល់តែអូនភ្លេចឈ្មោះខ្លួនឯង !»

«សម្លុតម្ល៉េះ ?»

ខ្ញុំខំញញឹមលោមចិត្តគេ តែមិនដឹងគេមើលឃើញខ្ញុំស្លេកដែរអត់ទេ ។

គេក្តាប់បបូរមាត់ខាងក្រោមបង្ហាញថា ស្នាមញញឹមនេះមិនអាចញោះឱ្យគេញញឹមតបវិញឡើយ ។ ហើយគេក៏មិនខឹងលេងៗដែរ !

គេឱនមកហើយ… ខ្ញុំធ្មេចភ្នែក… ខណៈដែលធ្មេញស្រួចៗរបស់គេខាំញក់ញីលើស្បែកករបស់ខ្ញុំថ្នមៗ មុននឹងបឺតជញ្ជក់យ៉ាងខ្លាំង ។ ប្រាកដណាស់នឹងបន្សល់ទុកស្លាកស្នាមក្រហមដូចជាការបោះត្រាបញ្ជាក់កម្មសិទ្ធិឱ្យមនុស្សម្នានិយាយដើមមិនខាន ។

«អ្ហូយ… បងទីន… ឈឺ… »

ខ្ញុំថ្ងូរតិចៗក្នុងបំពង់ក រាងកាយពីលើដល់ចុងជើងកន្ត្រាក់ឡើងចុះដោយសេចក្តីស្រើបស្រាលមួយដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់ ។ បេះដូងនិងរាងកាយខ្ញុំទទួលស្គាល់គេ មានសេចក្តីខុសនិងការប្រចណ្ឌរោលរាលរបស់គេ តែ… សម្បជញ្ញៈខ្ញុំ មិនព្រមឱ្យខ្ញុំបណ្តោយខ្លួនតាមចំណង់មនុស្សលោកដាច់ខាត ។

«បងទីន ! លែងមើល មនុស្សកំណាច !» ខ្ញុំរអាក់រអួលហត់ៗច្រានគេ ។

ជំនួសឱ្យការឈប់ គេបែរជារំកិលបបូរមាត់មកគ្របសង្កត់លើបបូរមាត់ខ្ញុំវិញពេញទំហឹង ។ ការថើបលើកនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការថើបលួងលោមទៀតទេ តែវាជាការលេបត្របាក់ ការដណ្តើមយក និងការបញ្ជាក់ប្រាប់រាងកាយខ្ញុំថា អ្នកណាជាម្ចាស់ពិតប្រាកដ ។ អណ្តាតក្តៅគគុករបស់គេលូកចូលមករុករកភាពផ្អែមល្ហែមក្នុងក្រអូមមាត់ខ្ញុំដោយការស្រេកឃ្លាន វាយលុកគ្រប់ជ្រុងជ្រោយរហូតខ្ញុំទន់ខ្លួនសឹងរលាយទឹក ។

«អ្ហឹម… » ខ្ញុំឈប់រើបម្រះ ដៃដែលធ្លាប់តែត្រូវគេសង្កត់ជាប់ ពេលនេះត្រូវគេព្រលែងឱ្យមានសេរីភាព ។ ខ្ញុំលូកដៃទាំងពីរទៅតោងកគេជាប់ រឹតរាងកាយគេឱ្យចុះមកកៀកនឹងទ្រូងខ្ញុំកាន់តែខ្លាំង ។ ខ្ញុំតបស្នងការថើបរបស់គេវិញដោយភាពញាប់ញ័រ តែស្ម័គ្រចិត្ត ។

ខ្ញុំពេញចិត្តនឹងភ្លើងស្នេហ៍មួយនេះ… ហើយពាក្យក្នុងខួរក្បាលដែលបញ្ជាមកថា «រើៗ» បានហោះទៅឆ្ងាយឡើងៗ ។

កាយវិការចុះចាញ់របស់ខ្ញុំ ធ្វើឱ្យភ្លើងតណ្ហារបស់បិសាចម្នាក់នេះរឹតតែឆេះសន្ធោសន្ធៅ ។ ដៃដ៏ធំរបស់គេលូកចូលទៅក្រោមសំពត់ខ្ញុំ… បាតដៃក្តៅភាយ ប៉ះត្រដុសនឹងស្បែកពោះទន់រលោង រួចរំកិលយឺតៗជុំវិញទីឯកជនរបស់ខ្ញុំ…

«បងទីន… កុំ… » ខ្ញុំដង្ហក់ព្យាយាមប្រកែកទាំងខ្សាវៗ ពេលម្រាមដៃគេប៉ះចំចំណុចរសើប ។

«ស្ងៀម… » គេខ្សឹបទាំងសំឡេងញ័រដូចខ្ជិលទាំងនិយាយ ។

«បងចង់ដុតស្រមោលអាសំរាមនោះឱ្យខ្ទេចពីការចងចាំអូន… បងចង់ឱ្យគ្រប់កោសិកាក្នុងខ្លួនអូនស្គាល់តែរសជាតិរបស់បងម្នាក់គត់ !»

បន្ទប់តូចចង្អៀតក្នុងឡាន ពេលនេះប្រែជាកន្លែងដែលពោរពេញដោយកម្តៅរោលរាល សំឡេងដង្ហើម និងការប៉ះពាល់ដែលធ្វើឱ្យសរសៃប្រសាទខ្ញុំស្ពឹកស្រពន់ ។ ខ្ញុំលែងខ្វល់ថាវានៅចំណតឡានមន្ទីរពេទ្យ លែងខ្វល់ថាប៉ាម៉ាក់នៅខាងលើ… វិនាទីនេះ ខ្ញុំដឹងត្រឹមតែថាខ្ញុំកំពុងតែលិចលង់ក្នុងភាពហួងហែងដ៏សាហាវក្តៅពុះមួយ បែរជាមានឱជារសផ្អែមល្ហែមបំផុតពីវត្ត មាន បុរសម្នាក់នេះ ។

សំរាមចង់ឡើងថ្លៃ (តំណាលបព្វតា)

«អូនត្រូវតែចាំដាហ្ស៊ី… » ខ្ញុំខ្សឹបដោយដាក់បបូរមាត់កៀកនឹងត្រចៀកនាង ខណៈម្រាមដៃកំពុងរុករកកាន់តែជ្រៅ ធ្វើឱ្យរាងកាយតូចច្រឡឹងកន្ត្រាក់ញ័រក្នុងរង្វង់ដៃខ្ញុំ «ទោះបីជាត្រូវធ្លាក់នរក ក៏អូនត្រូវតែអូសដៃបងទៅជាមួយដែរ ។ បងនឹងទាមទារយកគ្រប់យ៉ាង… មិនឱ្យសល់សូម្បីតែដង្ហើមមួយចំហៀងទុកឱ្យអ្នកណាផ្សេង !»

ខ្ញុំឱនទៅបម្រុងនឹងលេបត្របាក់ភាពផ្អែមល្ហែមរបស់នាងឱ្យកប់ដល់បាតបេះដូង បញ្ចប់រឿងគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងកាប៊ីនឡាននេះឱ្យដាច់ស្រេចទៅហើយ ស្រាប់តែ…

ទ្រីង… ទ្រីង !

សំឡេងទូរសព្ទរោទ៍កាត់ផ្តាច់អារម្មណ៍ពុះកញ្ជ្រោលដូចគេចាក់ទឹកត្រជាក់មួយធុងពីលើក្បាល ។ ជាខ្សែទូរសព្ទផ្ទាល់ពីអ៊ីសាន ! បើគ្មានរឿងបន្ទាន់កម្រិតស្លាប់រស់ គេនេះគួរដឹងច្បាស់ណាស់ថា មិនគួរហ៊ានរំខានខ្ញុំពេលកំពុងនៅក្នុងជីវភាពជារាហុលេបចន្ទទេ ។

ខ្ញុំខាំធ្មេញគ្រហឹមក្នុងបំពង់កដោយក្តីមួម៉ៅ រួចដកដៃចេញយឺតៗទាញសំពត់ និងកអាវនាងឱ្យមានរបៀបរៀបរយឡើងវិញ ទាំងមុខក្រញូវ ។ ដាហ្ស៊ីកំពុងហត់ដង្ហក់ ថ្ពាល់នាងក្រហមងាំង សម្លឹងមកខ្ញុំដោយកែវភ្នែកស្រទន់លាយភ័យផងអរផង ។

«What ?»

ភាសាអង់គ្លេសដ៏ខ្លីនេះ អ៊ីសានក៏អាចនឹងព្រលឹងហោះរកព្រលឹតដូចគ្នាមិនខុសសភាពនៃអនាគតភរិយាខ្ញុំឡើយ ។ តែគេត្រូវការបូរបាច់ឱ្យដំណឹងខ្ញុំថា “Veha is here to see you, sir.” …

ដូចកំពុងក្តៅសន្ធោត្រូវទឹកកកមកមួយថាំងមកចំកណ្តាលមុខ ។

 សភាពជាខ្មោចលង់កំហឹងរបស់ខ្ញុំកំពុងបន្លាចទាំងស្រីស្អាតដែលមើលមកមិងមាំង ។

ដៃខ្ញុំរៀបរយសក់ឱ្យគេ ហើយនិយាយខ្លីតាមហ្វូន ៖

“I’ll be right there.”

ទម្លាក់ទូរសព្ទចុះកាលណា ខ្ញុំទម្លាក់ភ្នែកមកមើលគេ… ដាហ្ស៊ី… កូនឆ្មានេះនៅស្ពុលបបូរមាត់និងថ្ពាល់សម្លឹងមកខ្ញុំម៉ក់ៗ ។

«ឡើងទៅមើលប៉ាអូនវិញបាន ! …បងមានការបន្ទាន់ !»

ខ្ញុំប្រាប់នាងកំបុតៗ សឹងមិនទុកពេលឱ្យនាងសួរនាំព្រោះទ្រូងខ្ញុំកំពុង   ឱបភ្នំភ្លើង ។ នាងនៅអល់អែកចង់សួរបន្តិច ចង់ឈប់បន្តិច តែមិនរេខ្លួន ធ្វើឱ្យខ្ញុំដកដង្ហើមធំ ឱនទៅខ្សឹប ៖

«យប់នេះ… យើងមកឈ្លោះគ្នាត កូនឆ្មា !»

ម្រាមដៃខ្ញុំដែលបានធ្វើទោសគេមុននេះ ក៏លូកទៅរុញទ្វារឡានឱ្យគេឈានចុះ រួចបោលឡានចេញរ៉ាវ ។ ដៃមួយលើកហ្វូនមកនិយាយ ៖

«អ៊ីសាន ?» ខ្ញុំគំហក ។

«បាទទាន !»

«ដាក់មនុស្សមើលដាហ្ស៊ី !»

ខ្ញុំបិទទូរសព្ទផាំង ។ ជាន់ហ្គែរឡានដូចហោះចេញពីចំណតមន្ទីរពេទ្យក្នុងល្បឿនកំហឹងដូចព្យុះកំបុតត្បូង ។ អាសំរាម… !

ហ៊ានមកអើតក្បាល ? ១៥នាទីក្រោយ… ខ្ញុំបោះជំហានចូលមកដល់សាលធំនៃក្រុមហ៊ុនកណ្ដាល ដោយកំហឹងលេបត្រជាក់ស្រេងក្នុងទ្រូង ។

គ្រាន់តែដើរកាត់ជណ្តើរ ខ្ញុំដៀងភ្នែកឃើញអាគាត់វេហាកំពុងឈរខ្សឹបខ្សៀវគ្នាយ៉ាងតក់ក្រហល់ជាមួយនីកូល ។

ចិញ្ចើមខ្ញុំជ្រួញគិត… ហើយដើរបន្តហួសទៅដោយក្រញូវៗ… ។

អតីតរបស់អូន ស្លៀកពាក់ធំដុំ ហំហាន ពាក់នាឡិកាថ្លៃៗ ធ្វើឫកដូចសេដ្ឋីថ្មី ។ មនុស្សធុននេះ មានធុរៈអី មានមុខអីមកសុំចួបខ្ញុំ ?

ពាក់ព័ន្ធដាហ្ស៊ី !!! ខ្ញុំដឹង ។ យប់មិញ នៅភោជនីយដ្ឋាន នាងនួនដែលវាតោង ត្រូវខ្ញុំឱ្យអ្នកយាមបោះចេញ អ៊ីចឹងអាចថា អាកណ្តុរដែលយប់មិញថយទៅដេកគងថ្ងាសគិត ឥឡូវមើលដាហ្ស៊ី ថាជាជង្រុកអង្ករថ្មី ?

ខ្ញុំដើរហួសពួកមនុស្សនេះយ៉ាងឆ្មើងឆ្មៃ ហាក់ដូចជាពួកគេគ្រាន់តែជាធូលីដីដែលមិនគួរឱ្យចង់សម្លឹង ។ កែវភ្នែកឥន្ទ្រីរបស់ខ្ញុំសម្លឹងត្រង់ទៅមុខ មិនខ្ចីងាកមើល ឬរវីរវល់ជាមួយអ្នកណាសូម្បីមួយវិនាទី ។

ពេលឡើងមកដល់ជាន់ការិយាល័យ អ៊ីសានកំពុងឈរចាំទទួលដោយទឹកមុខតានតឹង ។ ខ្ញុំទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយលើសាឡុងយឺតៗ ឈ្លីក្បាលទម្លាក់កំហឹងដែលងំដូចភ្លើង ។

«ឱ្យអាសំរាមនោះឡើងមក !»

ខ្ញុំចង់ដឹងណាស់… ព្រោះពេលនេះ ក្នុងទ្រូងខ្ញុំមានតែនាង… បើមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលពាក់ព័ន្ធនាងមករំខាន ខ្ញុំត្រូវមានល្ខោនលេងបកទៅវិញឱ្យវិនាសលែងបានមកវិញជាលើកទីពីរឬសូម្បីតែជារៀងរហូត ។

ទ្វារការិយាល័យធ្វើពីឈើប្រណីតក្រាស់ឃ្មឹក ត្រូវបានអ៊ីសានរុញបើក ។

EX របស់គេ… ដើរចូលមកដោយឫកពាខែងរ៉ែង ប្រឡែងជាមួយវ៉ូខេណូក្នុងទ្រូងខ្ញុំ ។ ជននេះសង្កត់កែងស្បែកជើងឮសូរតុកៗ ហាក់ដូចជាកំពុងដើរចូលក្នុងក្រុមហ៊ុនរបស់ខ្លួនឯង ?

ប្រុសបញ្ញើក្អែក ទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយទល់មុខសាឡុងរបស់ខ្ញុំ ដោយមិនចាំបាច់មានការអនុញ្ញាត ព្រមទាំងយកដៃទាំងពីរស៊កចូលហោប៉ៅខោ ធ្វើមុខរបៀបអ្នកជំនួញជោគជ័យ ។

ខ្ញុំនៅតែអង្គុយផ្អែកខ្នងនឹងកៅអីស្បែក សម្លឹងមើលដោយខ្សែភ្នែករាបស្មើ និងត្រជាក់ស្រេងក្នុងជម្រៅបេះដូង ។

គ្មានការស្វាគមន៍ គ្មានសូម្បីតែការងក់ក្បាល ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែត្រដាងដៃអង្គុយត្រងយកពន្លឺថ្ងៃដែលចាំងចូលតាមកញ្ចក់បង្អួច ។

ភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យសេដ្ឋីថ្មីល្មោភលុយនេះចាប់ផ្តើមរអាក់        រអួលបន្តិច តែនៅខំប្រឹងដំឡើងសំឡេងដើម្បីបិទបាំងភាពកំសាក ។

«បព្វតា !» ហៅឈ្មោះខ្ញុំ របៀបចង់បង្ហាញភាពស្មើគ្នា

«ជាអ្នករកស៊ីធំស្រាប់ហើយ អ៊ីចឹង ខ្ញុំមិននិយាយបង្វែរបង្វិលទេ… ខ្ញុំមកថ្ងៃនេះ គឺចង់និយាយរឿងកិច្ចសន្យារវាងយើងកាលពី ៦ ខែមុន !»

ខ្ញុំនៅតែមិនមាត់ គ្រាន់តែជក់បារី ហើយបោះក្រសែភ្នែកទៅរកគូសន្ទនា ជាសញ្ញាប្រាប់ថា “ព្រុសបន្តទៀតមក” ។

«កាលនោះជំនួយការលោក… ចាយមួយលានដុល្លារដើម្បីទិញខ្ញុំឱ្យដើរចេញពីដាហ្ស៊ី…  ពេលគេទន់ខ្សោយ… លោកក៏ឆ្លៀតយកគេបានសម្រេច ! តែឥឡូវ គេជិតក្លាយជាជំទាវស្របច្បាប់របស់លោក…»

ខ្ញុំនៅទម្លាក់ភ្នែកស្តាប់ខាងណោះក៏ញញឹមចុងមាត់ទាំងកែវភ្នែកក្រឡេចក្រឡាប់យ៉ាងលោភលន់ ហើយចរចាឥតមានអៀនខ្មាសថា «ខ្ញុំគិតថា តម្លៃមួយលានកាលពីមុនថោកពេក បើធៀបនឹងឋានៈគេពេលឥឡូវ !»

ខ្ញុំធ្វើដូចស្ពាន់សុទ្ធដែលដុតមិនចេះក្តៅ ខណៈអ៊ីសានធ្វើមុខក្រញូវក្បែរទ្វារ ។ វេហាឱនក្បាលមកមុខ គោះតុតិចៗហើយបញ្ជាក់ជំហរ ៖

«៥លានដុល្លារ !!! ថែមឱ្យខ្ញុំ ៥ លានដុល្លារទៀត ខ្ញុំនឹងបិទមាត់ឈឹង ហើយបាត់មុខពីជីវិតគេជារៀងរហូត ។ វាមិនច្រើនទេ ! មហាសេដ្ឋីទើបនឹងកុងត្រាការងារមនោគមលើក្រដាសបោះពុម្ពជាមួយអ្នកនយោបាយមួយឆ្នាំ ១៥ លានឯណោះ ។»

«តែ… ចុះបើឯងមិនបានម៉ារៀលណា ?»

«ស្រួលបំផុត ! ឱ្យមួយលាន ខ្ញុំថាចេញគឺដើរចេញរួចហើយ ! តែមិនបានប្រាប់ថា មិនដើរចូលវិញទេ !»

ខ្ញុំកម្រើកមាត់តែបន្តិចទេ មិនដល់ថ្នាក់ខាំមាត់ខ្លួនឯងឱ្យដូរថ្លោះទឹកមុខនៅចំពោះមនុស្សបាតសង្គមនេះឡើយ តែចិត្តនេះ ដូចកំពុងចេញឈាម ។

ព្រោះអី ? ព្រោះសំណួរមួយ !

បើវា… Ex របស់អូន ទៅញ៉ែអូនវិញ… អូន… ស្រណោះរឿងចាស់ជាមួយវាដែរស្រីល្ងង់ ?

ភ្នែកខ្ញុំទម្លាក់នឹងនសម្លឹងកម្រាលតុ… តែភ្នកនឹកឃើញមុខគេជានិច្ចនៅទីនេះ… មុខដែលហើមក្រហមក្រោមភ្លើងស្នេហ៍របស់ខ្ញុំ ហត្ថាសងខាងខ្ញុំលាតត្រដាងពាក់លើធ្នាក់សាឡុង តែស្រមៃឃើញក្លិនក្រអូបសាយភាយរបស់គេ កំពុងស្ថិតណែនរើមិនរួចក្នុងរង្វង់ដៃខ្ញុំ ។

«… ខ្ញុំក៏អាចនឹងទៅរកដាហ្ស៊ី ហើយប្រាប់សង្សារចាស់របស់ខ្ញុំថា គ្រប់យ៉ាងនៅពីក្រោយរឿងបំបែកបំបាក់រវាងពួកយើងជាល្ខោននៃបាតដៃអនាគតប្តីម៉ាហ្វៀរបស់គេ !»

«ឯងបិទមាត់ !»

អ៊ីសានស្រែក ។ ឯខ្ញុំបន្ទាបខ្សែភ្នែកសម្លឹងមើលមុខអាមនុស្សដែលហ៊ានយកអតីតសង្សារខ្លួនឯងមកតថ្លៃលក់ដូរជាលើកទីពីរ ។

វានេះធ្វើឱ្យនាងយំយ៉ាងណា វាមានដឹងដែរទេ ?

ខ្ញុំគិត រួចសើចក្នុងបំពង់ក ។ ជាសំណើចដែលពោរពេញដោយការមើលងាយ និងអាណិតអាសូរចំពោះភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់វា ។

«ឯងជាសំរាម… ដែលមិនត្រឹមតែល្ងង់ទេ ថែមទាំងហ៊ានស្អុយ !»

វេហាញញឹមដូចជឿជាក់ខ្លាំង គេរអ៊ូតិចៗទាំងគ្រវីក្បាលលេងបញ្ឈឺខ្ញុំ ៖

«ស្គាល់គេច្បាស់ទេ ? មនុស្សគេ… បើស្រលាញ់ គឺងប់… បើស្អប់… ស្លាប់ក៏មិនបែរក្រោយដែរ ! គេជាស្រីមុខរឹង ក្បាលរឹងដូចដែក មហាសេដ្ឋីនៅដឹងពីគេស្ទើរណាស់ តែខ្ញុំ… មានវីស សម្រាប់មួលដល់បេះដូងដែករបស់គេ !»

ខ្ញុំងើបឈរយឺតៗ យកដៃច្រត់លើតុ ឱនមុខទៅកៀកជននេះ ខណៈចិត្តខ្ញុំស្រមៃចង់ឃើញឈាមមាត់វា តែខ្ញុំនៅចង់ជជែកគ្នាលេងសិន… ចាំបន្តិចទៀត… ចាំដាល់មាត់វា ។

«កុំទម្លាក់តម្លៃសំណព្វចិត្តអញ… ទាបពេកអាសំរាម !»

វេហាគាំងមាត់ ស្លេកមុខបន្តិចពេលប៉ះនឹងពន្លឺភ្នែករបស់ខ្ញុំ ។ ខ្ញុំនិយាយទាំងសង្កៀរធ្មេញ ៖

«កុំថាឡើយ ៥ លាន… សូម្បីតែ ៥០ លាន ក៏អញអាចយកមកគប់ក្បាលឯងដែរ…» ខ្ញុំខ្សឹប ទឹកមុខនៅតែញញឹមពិសពុល «ប៉ុន្តែ… ការដែលប្រើលុយបិទមាត់ឆ្កែ វាអត់សប្បាយមើលសោះ !»

ចួបគ្នាជាថ្មីនៅភាគក្រោយ !

បុរសនេះមិនបាននិយាយអ្វីសូម្បីតែមួយម៉ាត់ ។ គេគ្រាន់តែដកដៃចេញពីក្រោមអាវរបស់ខ្ញុំយឺតៗ រួចទាញក្បាលខ្ញុំទៅឱបផ្អឹបនឹងទ្រូងគេវិញ ។

«សុំទោស…» គេខ្សឹប សំឡេងនៅតែស្អក និងញ័រ

«បង… ប្រញាប់… ពេកហើយ ។»

ខ្ញុំនៅស្ងៀម ស្តាប់ចង្វាក់បេះដូងគេដែលកំពុងលោតញាប់។ ការដែលគេព្រមឈប់ ពេលដែលខ្ញុំនិយាយថា «ខ្លាច» ទាំងដែលខ្លួនគេកំពុងតែពុះកញ្ជ្រោលកម្រិតនេះ… ជាការគោរព និងការផ្តល់តម្លៃដ៏ខ្ពស់បំផុតដែលមនុស្សប្រុសម្នាក់អាចធ្វើបាន នេះមិនរាប់ពីរឿងយប់មិញផង ។

«បងទីន… » ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងគេ ទឹកភ្នែករលីងរលោងដោយក្តីរំភើបនិយាយមិនចប់នូវកំណាត់ប្រយោគចុងក្រោយដែលចង់សួរជជីកគេថា

«ហេតុអី… ហេតុអីក៏ល្អចំពោះខ្ញុំ ?»

ប្រុសស្អាតលើកម្រាមដៃមកជូតទឹកភ្នែកឱ្យខ្ញុំថ្នមៗ… បន្តិចមកទើបស្នាមញញឹមដ៏កក់ក្តៅលេចឡើងលើទម្រង់មុខដ៏មោះមុតភ្លឺស្វាងរបស់គេ ។

«ព្រោះអូនជារបស់បង !!!»

ពាក្យសម្ដីខ្លីៗតែមានទម្ងន់អាចវាយបំបែកកំពែងបេះដូងខ្ញុំរហូតដល់គ្មានសល់កម្ទេច ។

គេពោលបន្តដោយដកខ្លួនចេញពីខ្ញុំបន្តិចព្រោះយើងទើបនឹងបញ្ចប់ការប៉ះពាល់គ្នា ៖

«ហើយបង…  មិនចង់ឱ្យរបស់ដែលបងស្រលាញ់បំផុត ត្រូវហូរទឹកភ្នែកដោយសារបងទេ ។»

បេះដូងខ្ញុំត្រូវព្រួញស្នេហ៍របស់ជននេះ ចម្លែកតែអស្ចារ្យ… ពីរោះ… តែកាចៗក្តៅៗគួរឱ្យចង់ភ្លក្សបន្តមិនទ្រលាន់… ខ្ញុំមិនខ្វល់ថាគេជាបិសាច ឬជាទេវតាទេ… វិនាទីនេះ ខ្ញុំដឹងត្រឹមតែថាខ្ញុំព្រមប្រគល់ជីវិតនេះឱ្យគេហើយ ។

«បងទីនមិនស្គាល់ខ្ញុំផង !»

ខ្ញុំតាមទៅពីក្រោយខ្នងគេដែលលើកទឹកក្រេបបំបាត់ភ្លើងស្នេហ៍ដែលរោលដុតរាងកាយគេក្រហមពីលើដល់ក្រោម ។

«បងស្គាល់ទាំងអស់ !» គេតបខ្លីតែច្បាស់ហើយក្រេបទឹក ។

ខ្ញុំខ្មាសណាស់ពេលឮពាក្យនេះ ។ សូម្បីប្រុសការចោលខ្ញុំយ៉ាងអាម៉ាស់ ក៏គេដឹង… ថ្ងៃនោះខ្ញុំឈរយំមុខហាង… គេមកសួរខ្ញុំថាអ្នកណាស្លាប់ ? គេថើបខ្ញុំកាចៗព្រោះ… គេប្រចណ្ឌនឹងវេហា ?

«បងទីន… »

ខ្ញុំហៅគេម្តងទៀត សំឡេងលើកនេះមុតមាំ និងច្បាស់លាស់

«យើង… រៀបការនឹងគ្នាទៅ… បានទេ ?»

គេបើកភ្នែកធំៗ ងាកមកភ្លាម… របៀបដែលបុរសនេះសម្លឹងមកខ្ញុំដូចជាស្ថិតក្នុងសភាពដូចជាមិនជឿត្រចៀកខ្លួនឯង ។ គេថាគេស្គាល់ខ្ញុំ… តែគេមិនស្គាល់រឿងដ៏ជ្រៅមួយនេះទេ… ខ្ញុំខ្លាច… តែខ្ញុំក៏ហ៊ានប្រសិនខ្ញុំមានមានះ គឺខ្ញុំហ៊ានគ្រប់យ៉ាងដូចកាលដែលគេហាមខ្ញុំនៅរោងពុម្ពមិនឱ្យជួយគេ… ខ្ញុំរឹតចង់ជួយ ។ នេះឯងជំងឺប្រចាំជីវិតខ្ញុំ ។

ខ្ញុំដើរទៅដកកែវទឹកពីដៃគេទុកហើយសម្លឹងតទល់ជិតសែនជិតជាមួយបុរសម្នាក់ដែលមានអំណាចកប់ពពក តែងតែចាត់ចែងគ្រប់យ៉ាង ពេលនេះបែរជាគាំងនិយាយលែងចេញ ព្រោះតែសំណើសុំរៀបការពីខ្ញុំ ។

«ម៉េច ? ខ្លាចជាប់ចំណង ?»

ខ្ញុំខ្សឹបសួរបញ្ជាក់ជាមួយកែវភ្នែកព្រិចៗសម្លឹងគេអាក់ៗ ។ ភ្នែកគេ ច្រមុះគេ បបូរមាត់ឌឺដងនេះ សមតែមកជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្ញុំ… ផ្តាច់មុខ… ដូចគ្នា ។

«ខ្ញុំព្រមធ្វើជាប្រពន្ធបង… ប្រពន្ធរៀបការពេញច្បាប់!» ថាបែបនេះហើយខ្ញុំដឹងថា ភ្នែកខ្លួនឯងផ្តើមរលោង «តែខ្ញុំ… ខ្ញុំមានរឿងច្រើនណាស់… ដែលមិនពេញចិត្តចំពោះខ្លួនឯង…»

«ចាំបងកែឱ្យ!»

បងទីនខ្សឹប។ ទម្លាប់គេដែលខ្ញុំស្គាល់ថ្មីៗនេះគឺ… បើមិនឆ្លើយតបវែងទេគឺគេកំពុងក្រហមមុខដូចមនុស្សមានភ្លើងក្នុងខ្លួន។ គេទាញខ្ញុំមកឱបយ៉ាងណែន… ហើយថើបថ្ងាសខ្ញុំយ៉ាងវែង។ រង្វង់ដៃលើកនេះ… ណែនរហូតដល់ខ្ញុំសឹងតែថប់ដង្ហើម តែទុកថាជាការថប់ដង្ហើមដែលពោរពេញទៅដោយក្តីសុខបំផុតនៅក្នុងលោក។

ម្ចាស់ក្សត្រីក្នុងទ្រុងមាស (តំណាលបព្វតា)

«យើង… រៀបការនឹងគ្នាទៅ… បានទេ ?»

ប្រយោគដែលរបូតចេញពីមាត់តូចក្រហមប្រឿងៗរបស់គេនេះ លាន់ខ្ទរក្នុងត្រចៀកខ្ញុំ ។ ខ្ញុំគាំងធ្មឹង… មិនមែនព្រោះតែភ្ញាក់ផ្អើល តែព្រោះតែ “ជ័យជម្នះ” ដែលបានមកដល់លឿនជាងការរំពឹងទុក ។

គេដើរមកដកកែវទឹកពីដៃខ្ញុំយកទៅទុករួចងើបមុខសម្លឹងតទល់ជាមួយខ្ញុំ ។ កែវភ្នែក ដែលធ្លាប់តែភ័យខ្លាច ពេលនេះបែរជាពោរពេញដោយភាពក្លាហានលាយឡំនឹងមនោសញ្ចេតនាជ្រាលជ្រៅ ។

ដាហ្ស៊ីកំពុងតែ “យល់ច្រឡំ” ថាខ្ញុំជាវីរបុរសដែលសុខចិត្តលះបង់គ្រប់យ៉ាងដើម្បីនាង ។

ខ្ញុំទាញរាងកាយតូចមកឱបផ្អឹបនឹងទ្រូង ថើបថ្ងាសនាងយ៉ាងវែង ដើម្បីលាក់បាំងស្នាមញញឹមអំនួតរបស់ខ្លួនឯង ។

ខ្ញុំខ្សឹបក្នុងចិត្ត «បងមិនកែអ្វីដែលអូនមានទេ… ដាហ្ស៊ី តែ… បងនឹងធ្វើឱ្យភាពកម្សោយ…និងរឿងរញ៉េរញ៉ៃទាំងអស់ក្នុងជីវិតអូន ក្លាយជាច្រវាក់ដែលចងអូនឱ្យនៅជាប់នៅនឹងបងរហូតដល់ថ្ងៃស្លាប់ ។

មនុស្សស្រីភាគច្រើនលង់ស្រលាញ់បុរសដោយសារលុយ ឬអំណាច ។ តែសម្រាប់ដាហ្ស៊ី គេខុសពីស្រីៗទាំងនោះ… ។ គេជាស្រីមុខរឹងដែលសុខចិត្តដេកអត់បាយ ក៏មិនព្រមលក់កិត្តិយស ម្ល៉ោះហើយខ្ញុំត្រូវប្រើ “ក្តីមេត្តា និងការអត់ធ្មត់កម្រិតទេវតា” ទើបអាចវាយទម្លុះកំពែងបេះដូងគេបាន ។

ការដែលខ្ញុំសុខចិត្តទ្រាំអត់ធ្មត់មិនប៉ះពាល់គេពេញមួយយប់នេះ គ្រាន់តែជាការ “វិនិយោគផ្លូវចិត្ត” មួយប៉ុណ្ណោះ ព្រោះថាខ្ញុំនឹងឈ្នះ ។ ហើយឥឡូវនេះ… ឃើញ ? គេព្រមលើកទង់ជ័យស ចុះចាញ់ ថែមទាំងលុតជង្គង់ហុចបេះដូង ប្រគល់ជីវិតគេមកឱ្យខ្ញុំដោយផ្ទាល់ដៃ ។

នេះហើយជាសិល្បៈនៃការគ្រប់គ្រងមនុស្ស (Manipulation) របស់ស្តេចបិសាចដូចជាខ្ញុំ ស្តេចដែលកំព្រាម្តាយហើយត្រូវដេកឈឺចាប់ម្នាក់ឯងរាប់ឆ្នាំ

មួយទសវត្សមកនេះខ្ញុំធំជាមួយនឹងពាក្យថា «ខ្លាំង ! កាច ! និងអស្ចារ្យ » ពុំនោះទេ ខ្ញុំនឹងឈឺដូចកាលពីអតីតកាល ។ បើម៉ាក់ខ្ញុំពិតជាមានដូចកាលពីមុនមែន ខ្ញុំក៏នឹងយកគាត់មកដាក់ច្រវាក់ទុកដូចគ្នា ។

«ទៅងូតទឹកទៅ !» ខ្ញុំខ្សឹបប្រាប់ «អ៊ីសាយកខោអាវមកឱ្យ ហើយបងទុកក្នុងបន្ទប់ទឹក ។ »

ថាចប់ ខ្ញុំព្រលែងនាងយឺតៗ «បងនាំទៅមើលប៉ានៅពេទ្យ ។»

ដាហ្ស៊ីងក់ក្បាលរហ័ស ថ្ពាល់នៅតែក្រហម រួចដើរសំដៅទៅបន្ទប់ទឹក ។

គ្រាន់តែទ្វារបន្ទប់ទឹកបិទជិតខ្ញុំដើរទៅទាញកែវស្រាដែលនៅសល់កាលពីយប់មិញ មកអកផឹកមួយក្អឹកធំ រួចទាញទូរសព្ទមកចុចហៅទៅអ៊ីសាន ។

«ទាន !» សំឡេងគោរពយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់បន្លឺឡើង ។

«រឿងរោងពុម្ពម៉េចហើយ ?» ខ្ញុំសួរខ្លី ។

«គ្រប់គ្រងបាន ១០០% ហើយទាន ! ក្រុមហ៊ុនគូប្រជែងដែលព្យាយាមលូកដៃចូលទីផ្សារបោះពុម្ពយើង ត្រូវប្រកាសក្ស័យធននៅព្រឹកនេះហើយ ។ ម៉ាស៊ីនបោះពុម្ពទំនើបៗ និងកុងត្រារបស់ពួកគេ ត្រូវបានផ្ទេរចូលក្រុមហ៊ុនយើងទាំងអស់ !»

«ល្អ !» ខ្ញុំញញឹមចុងមាត់ ។

មនុស្សនៅខាងក្រៅប្រហែលជាគិតថា បុរសម្នាក់ដែលមានលុយវាល់លាន ធ្វើជាម្ចាស់ធនាគារ និងអចលនទ្រព្យរាប់មិនអស់ដូចខ្ញុំ ហេតុអីក៏ចាំបាច់ទៅបើក “រោងពុម្ព” តូចមួយ ? ពួកគេមិនយល់ពីតម្លៃនៃ “ព័ត៌មាន” ទេ ។ រោងពុម្ពនោះមិនមែនគ្រាន់តែបោះពុម្ពសៀវភៅទេ តែជាបណ្ដាញ        កណ្តាលសម្រាប់គ្រប់គ្រង និងចែកចាយទិន្នន័យ (Data Center) ទូទាំងប្រទេស ។ អ្នកណាគ្រប់គ្រងព័ត៌មាន អ្នកនោះគ្រប់គ្រងពិភពលោក ។

ហើយសំខាន់បំផុត… គឺនៅថ្ងៃដែលខ្ញុំចុះទៅត្រួតពិនិត្យរោងពុម្ពនោះដោយផ្ទាល់ដៃ គឺខ្ញុំបានប្រទះឃើញស្រីរឹងរូសម្នាក់នេះ… រឹងដែលហ៊ានមកតវ៉ានឹងខ្ញុំដល់កន្លែង ។

«រៀបចំឯកសាររៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ឱ្យរួចរាល់ !» ខ្ញុំបញ្ជាបន្ត ។

«បាទ ? លឿនម៉្លេះទាន ?» អ៊ីសានភ្ញាក់ផ្អើល ។

នេះជាការភ្ញាក់ផ្អើលកម្រមួយគេហ៊ានបង្ហាញចៅហ្វាយច្បាស់ៗ ឬអាចថាគេចង់បង្កាត់ភាពមោទនៈឱ្យខ្ញុំ ។

«ឯងមានរង្វាន់ ! មួយទៀត រៀបចំផ្ទេរហ៊ុនមន្ទីរពេទ្យសមុទ្ទចិត្ត ៣០% ដាក់ឈ្មោះ ដាហ្ស៊ី ។ ខ្ញុំចង់ឱ្យគេមានអារម្មណ៍ថាក្លាយជាម្ចាស់កន្លែងដែលធ្លាប់ធ្វើបាបប៉ារបស់គេ !»

«បាទទាន !»

ខ្ញុំចុចបិទទូរសព្ទ ។ ទ្រព្យសម្បត្តិប៉ុណ្ណឹង គ្មានន័យអ្វីសម្រាប់ខ្ញុំទេ ។ ការចងស្រីម្នាក់ដែលយើងត្រូវការគ្រប់គ្រង ទើបវាមានអត្ថន័យខ្លាំង ។ ខ្ញុំចងនាងបានហើយ… ដោយផ្លូវច្បាប់ ហើយខ្ញុំមានអំណាចពេញទីលើជីវិតគេ… នេះទើបជារឿងសំខាន់ ។

១៥នាទីក្រោយមកស្រីតូចចេញពីបន្ទប់ទឹកក្នុងសម្លៀកបំពាក់ឈុតសុភាពដែលអ៊ីសានទៅយកពីផ្ទះនាង ។ តែ… ទឹកមុខគេស្រស់បស់ឡើងវិញច្រើន បើធៀបនឹងពេលដែលយើងចួបគ្នាថ្មីៗ… កាលណោះគេហ៊ាន    សូម្បីតែជេរខ្ញុំថា «ឆ្កួត» ហើយបោកកម្ទេចផ្កាដែលខ្ញុំជូន ។ ខ្ញុំសម្លឹងមើលគេដែលសើចស្រស់… ផ្កាក្រពុំមួយទងនេះ… ជារបស់ខ្ញុំហើយ ។

ខ្ញុំបើកឡានជូនគេដោយផ្ទាល់ ។ ពួកយើងស្រស់ស្រូបយ៉ាងមានក្តីសុខនៅហាងប្រណីតមួយកៀកមន្ទីរពេទ្យ ហើយទិញផ្កានិងនំ ផ្លែឈើឡើងទៅបន្ទប់ VIP នៃកន្លែងប៉ានាងសម្រាក ។

មន្ទីរពេទ្យសមុទ្ទចិត្ត ថ្ងៃនេះហាក់មានពន្លឺស្រស់បំព្រងជាងរាល់ដង ។

គេខឹង (តំណាលដាហ្ស៊ី)

…ប៉ាបានដឹងខ្លួនហើយ !

គ្រប់យ៉ាងដូចជាអច្ឆរិយ ! គឺដូចពាក្យអះអាងរបស់បព្វតា ។ ទោះបីជាប៉ានៅទន់ខ្សោយ និងមិនទាន់អាចនិយាយបានច្បាស់ៗ តែគាត់អាចចំណាំមុខខ្ញុំបាន ។ ខ្ញុំកាន់ដៃគាត់ យំរហូតដល់ហើមភ្នែក ខណៈដែលម៉ាក់ឈរនៅម្ខាងទៀតជូតទឹកភ្នែកព្រោះរំភើប ។

បងទីនឈរអង្គុយលើសាឡុងឆ្ងាយបន្តិចពីទីនេះ ។ គេក្រពាត់ដៃគងជើងញញឹមសម្លឹងមកពួកយើង ។ ទឹកមុខគេស្ងប់ស្ងាត់ តែខ្ញុំដឹងថាគេក៏កំពុងមានក្តីសុខ ពេលឃើញស្នាមញញឹមរបស់ខ្ញុំ ។

«ប៉ា… ប៉ាចាំគ្រប់យ៉ាងវិញអស់ហើយ ព្រះអើយ មិនគួរឱ្យជឿទេខ្ញុំ ?»

ខ្ញុំខ្សឹបនិយាយមិនចេះហត់ទេព្រោះអំណរពេក ។

ប៉ាងក់ក្បាលយឺតៗ ភ្នែកគាត់រេទៅមើលបុរសសង្ហាមាឌធំដែលអង្គុយច្រងក់ធ្វើខ្លួនជាសមាជិកគ្រួសារយើង ។ គាត់ខំប្រឹងហើបបបូរមាត់ដែលនៅស្ងួតប្រេះនោះ បន្លឺសំឡេងខ្សាវៗ លាយឡំនឹងខ្យល់ដង្ហើម ៖

«វេ… វេហា… មើលថែដាហ្ស៊ី… ផង… »

ព្រឹប !

បរិយាកាសក្នុងបន្ទប់ធ្លាក់ចុះត្រជាក់ស្រេបកាត់ឆ្អឹងមួយរំពេច ។ ម៉ាក់គាំងស្តូក សម្លឹងមកខ្ញុំទាំងស្លេកមុខ ។ ខ្ញុំឯណេះវិញលើកម្រាម៥ខ្ទប់ទ្រូងហើយព្រិចភ្នែកដូចសត្វល្អិតចូល ។ ដោយក្ដុកក្នុងបេះដូង ខ្ញុំប្រញាប់ងាកទៅមើលបងទីន ។

សាច់ដុំថ្គាមរបស់គេកន្ត្រាក់ឡើងយ៉ាងច្បាស់ ។ កែវភ្នែកដែលទើបតែទន់ភ្លន់អម្បាញ់មិញ ប្រែជាក្រហមងាំង និងមុតស្រួចដូចផ្លែដាវដែលត្រៀមនឹងកាប់សម្លាប់មនុស្ស ។

អំនួត Ego នៃបុរសម្នាក់ដែលបានចំណាយលុយរាប់លានមកទិញមន្ទីរពេទ្យនេះឡើងមិនរារែកដើម្បីជួយសង្គ្រោះអនាគតឪពុកក្មេក ត្រូវបានបំផ្លាញខ្ទេចគ្មានសល់ ដោយសារតែឈ្មោះមនុស្សក្បត់ចិត្តម្នាក់នោះ​ ។

គេមិននិយាយសូម្បីតែមួយម៉ាត់ គ្រាន់តែងាកខ្លួនក្រោក ហើយដើរចេញពីបន្ទប់យ៉ាងលឿន ។ ទ្វារបិទមកវិញយឺតៗ… តែអារម្មណ៍ខ្ញុំវិល…

«បងទីន !»

ខ្ញុំស្រែកហៅគេសឹងអាចឮតែម្នាក់ឯងព្រោះខ្សាវពេក… ណាខ្លាចប៉ាឆ្ងល់ឬមានបញ្ហាវិញ… ណាមួយខ្លាចគេ… អន់ចិត្តខ្លាំង ។

«ខ្ញុំទៅសិនហើយម៉ាក់ !»

ថាចប់ ខ្ញុំត្រូវប្រញាប់លែងដៃប៉ា រត់ចេញទៅតាមរកគេទាំងភ័យស្លន់ស្លោ ។ តាមគេមកដល់ចំណតឡាន VIP ដែលស្ងាត់ជ្រងំ ។ គេកំពុងឈរបែរខ្នងក្បែរឡានពណ៌ខ្មៅ ដៃលូកហោប៉ៅទាញបារីមួយដើមមកអុជជក់យ៉ាងតក់ក្រហល់ ។ ផ្សែងបារីហុយឃ្លុំមុខគេ បិទបាំងកំហឹងដែលកំពុងឆេះរោលរាល ។

តាំងពីស្គាល់គ្នា ខ្ញុំមិនដែលឃើញគេជក់បារីទេ… នេះបញ្ជាក់ថាគេខឹងដល់កម្រិត… ហើយ ។

«បងទីន… » ខ្ញុំដើរចូលទៅជិតគេយឺតៗ ហៅឈ្មោះគេខ្សឹបៗ ។

«កុំមកជិត !» គេគំហកសំឡេងទាប តែមានអំណាច ។

ជើងខ្ញុំឈប់ង៉ក់ តែបេះដូងខ្ញុំបែរជាមិនព្រមចុះចាញ់ ។ ខ្ញុំដឹងថា ប៉ាខ្ញុំខុស… គាត់រងសម្ពាធថ្នាំសរសៃប្រសាទយូរពេក គាត់ចំណាំខុសគឺជារឿងធម្មតា តែសម្រាប់បុរសផ្តាច់ការម្នាក់នេះ ការប្រៀបធៀបគេទៅនឹងអតីតសង្សារ គឺជាការប្រមាថដ៏ធំបំផុតមួយ ។

ខ្ញុំដកដង្ហើមធំជម្នះទៅក្បែរៗគេ ។

«គាត់ឈឺ… ក្រែងដឹងដែរតាសហ្អី ?»

ខ្ញុំតោងដៃគេ ហើយអែបក្បាលក្បែរដើមដៃគេ ពេលឃើញគមិនមាត់ ។ ក្លិនបារីលាយឡំនឹងក្លិនទឹកអប់របស់គេ ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រវាំងភ្នែក ។

ភ្នែកគេបោះការសម្លឹងស្រទន់មករកខ្ញុំ ខ្ញុំក៏សម្លឹងតបវិញ ហើយបានបន្តិច លូកដៃទៅដកបារីពីមាត់គេបោះចោលទៅលើដី ។

គេបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងមុខខ្ញុំដោយសង្កត់កំហឹងត្រជាក់ៗ…

«ប៉ុណ្ណឹងខឹងដែរ ?»

«ចុះបើអូនវិញ ?»

«ហើយ… បងឯងមានសង្សារចាស់ !»

គេថ្លោះទឹកមុខព្រោះខ្ញុំនិយាយខុសទៀតហើយ ។ បានន័យថា «វេហា» ជាសង្សារចាស់របស់ខ្ញុំមែនទេពេលនិយាយបែបនេះ ?

មិនទុកពេលឱ្យគេខឹងថែមទាន់ ខ្ញុំឈានជើងចូលទៅកៀក ទាញកអាវសឺមីគេចុះបន្តិច រួចងើបចុងជើងដាក់បបូរមាត់របស់ខ្ញុំទៅក្បែរៗបបូរមាត់ដ៏ក្តៅគគុក និងប្រឡាក់ដោយរសជាតិបារីរបស់គេ ។ ខ្ញុំខ្សឹបសួរ ៖

«ប៉ិនខឹងណាស់ ?»

ខ្ញុំរំអួយ ។ រាងកាយគេកន្ត្រាក់ ។ ដៃគេដែលបម្រុងនឹងរុញខ្ញុំចេញ បែរជាប្តូរទិសដៅ មកក្រវាត់ចង្កេះខ្ញុំជាប់… គេរៀបនឹងរឹតខ្ញុំចូលទៅរកទ្រូងគេវិញយ៉ាងតឹងដៃ ខ្ញុំប្រញាប់ខ្សឹប ។

«មន្ទីរពេទ្យ !»

បានខ្ញុំរម្លឹក បព្វតារេសម្លឹងជុំវិញហើយទាញខ្ញុំរុញចូលក្នុងឡាន ។

ផាំង ! ទ្វារឡានបិទជិតឈឹង កាត់ផ្តាច់សំឡេងគ្រប់យ៉ាងពីពិភពខាងក្រៅ បន្សល់ទុកតែភាពស្ងាត់ជ្រងំ និងកម្តៅដែលកំពុងតែផ្ទុះឡើងនៅក្នុង   កាប៊ីនតូចចង្អៀតនេះ ។ កញ្ចក់ឡានស្រអាប់ខ្មៅងងឹត គ្មានអ្នកណាអាចមើលឃើញសកម្មភាពខាងក្នុងបានឡើយ ។

មុនពេលខ្ញុំទាន់នឹងដកដង្ហើមស្រួលបួលផង រាងកាយធំស្កឹមស្កៃរបស់គេក៏ស្ទុះមកសង្កត់ពីលើខ្ញុំ កៅអីឡានត្រូវគេបញ្ជាឱ្យផ្តេកទៅក្រោយដោយស្វ័យប្រវត្តិ ។

«អ្ហៃ… បងទីន !»

ចួបគ្នាម្តងទៀតនៅថ្ងៃស្អែក !

ពេល បព្វតា សម្លឹងទៅ ដាហ្ស៊ី គេមិនបានមើលត្រឹមតែរូបរាងនោះទេ តែក្នុងខួរក្បាលរបស់គេមានទាំងសំណួរ ការវាស់វែង អារម្មណ៍ចង់គ្រប់គ្រងកាន់កាប់ និងបេះដូងដែលចង់ប្រឆាំងនឹងខ្លួនឯង កើតឡើងមកព្រមៗគ្នា។

រចនាបថរបស់ សុផាត មាន Rhythm មួយដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំជក់ចិត្តនិងចងចាំ គឺប្រយោគមិនចាំបាច់ត្រូវតែស្អាតរលូនតាមវេយ្យាករណ៍ (Grammar) នោះទេ តែវាដើរតាមចង្វាក់ដង្ហើមរបស់ «មនុស្សពិត»។ ពេលតួភ័យ ប្រយោគខ្លីៗ។ ពេលចិត្តច្របូកច្របល់ ប្រយោគដាច់ៗ។ ពេលឈឺចាប់ មានពាក្យខ្លះដែលយើងអានហើយ អួលឆួលក្នុងចិត្ត… ធ្វើឱ្យការអានមានអារម្មណ៍ដូចកំពុងស្តាប់មនុស្សពិតម្នាក់គិតនៅក្នុងក្បាល មិនមែនជាការដែលអ្នកនិពន្ធអង្គុយពន្យល់ពីអារម្មណ៍តួទាល់តែសោះ។

មួយទៀតដែលខ្ញុំគិតថាពិបាកនឹងស្រមៃពេលសរសេរឱ្យបានដូចគាត់គឺ Body Language។ តួអង្គមិននិយាយថា “ខ្ញុំខ្លាច” ទេ ប៉ុន្តែដៃនឹងញ័រ ដង្ហើមនឹងរអាក់ ភ្នែកនឹងរង់ចាំ ឬរាងកាយនឹងបញ្ចេញអាការៈប្រាប់យើងមុនមាត់ហារនិយាយ។ សូម្បីតែឆាកស្នេហា ក៏អារម្មណ៍មិនបានកើតចេញពីពាក្យផ្អែមល្ហែមតែមួយមុខដែរ តែវាកើតពីការរង់ចាំ ភាពស្ទាក់ស្ទើរ និងការឆ្លងកាត់សង្គ្រាមរវាងខួរក្បាលនិងបេះដូងរបស់មនុស្សពីរនាក់។

Dialogue គឺប្រៀបដូចជាសមរភូមិប្រយុទ្ធ។ ម្នាក់រុញ ម្នាក់ទប់។ ម្នាក់ប្រើអំណាច ម្នាក់ទៀតភ័យ តែមិនព្រមឱ្យគេជាន់ឈ្លី។ មានចរិតមួយដែលមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់ក្នុង «នាងនិងគេ» គឺ៖ ខ្ញុំខ្លាច តែខ្ញុំមិនចាញ់។ ដូច្នេះ Chemistry រវាងតួប្រុសនិងតួស្រី មិនមែនកើតពីការសរសើរគ្នាទៅវិញទៅមកទេ តែវាកើតពីការទាញគ្នាទៅវិញទៅមករវាងអំណាច និងឆន្ទៈ។

ចំពោះតួប្រុស មានវិធីសរសេរមួយដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំង គឺមិនត្រូវការឱ្យ Male lead ស្រែកឡូឡាក្ឌុងក្ឌាំងទើបមានអំណាចនោះទេ។ គ្រាន់តែឈរ សម្លឹង និយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ៗ ឬឈានជើងដើរមួយជំហាន ក៏អាចធ្វើឱ្យបរិយាកាសទាំងមូលផ្លាស់ប្តូរ និងសង្កត់ធ្ងន់ក្នុងទ្រូងអ្នកអានបានបាត់ទៅហើយ (ចំណុចនេះខ្ញុំសារភាពថា ខ្ញុំធ្វើអត់សូវដល់ដែរសម្រាប់ ឥន្ត្រា)។ ក្នុងឆាកមួយ បព្វតា គ្រាន់តែឈរទល់មុខមនុស្សចាស់ដោយការគោរព ប៉ុន្តែគេនៅតែបញ្ចេញសម្ពាធរហូតគ្មានអ្នកណាចង់ប្រកែកជាមួយ។ ខ្ញុំគិតថា នេះជាមូលហេតុដែលតួ Dominant របស់គាត់មើលទៅមាន “Presence” មិនមែនមានត្រឹមតែភាពកាចសាហាវ។

អ្វីដែលធ្វើឱ្យសាច់រឿងមិនធ្ងន់រហូតដល់ហត់ គឺគាត់ចេះបញ្ចូលកំប្លែងតូចៗ និងភាសាមនុស្សសម័យនេះចូលទៅក្នុងភាពងងឹត (Darkness)។ ពាក្យ Yes, OK, Fake, Seen ឬការជេរខ្លួនឯងក្នុងចិត្ត ធ្វើឱ្យតួអង្គមើលទៅរស់រវើក មិនមែនជាតួក្នុងប្រលោមលោកដែលនិយាយតែពាក្យផ្លូវការគ្រប់ពេលនោះទេ។
ខ្ញុំក៏សង្កេតឃើញថា លី សុផាត ចូលចិត្តសរសេរពីមនុស្សដែលមានពីរស្រទាប់ផ្ទុយគ្នាក្នុងខ្លួន (Dark/Light)៖ បិសាចដែលលាក់ភាពទន់ភ្លន់ ឬការហួងហែងដែលកើតចេញពីភាពភ័យខ្លាចការបាត់បង់។

នៅក្នុងតួអង្គ បព្វតា មានទាំងការច្បាមយកកម្មសិទ្ធិ និងការដោះលែង ដែលលាក់នៅក្រោមអំណាចផ្តាច់ការ។ ខ្ញុំយល់ថា នេះជាចំណុចដែលធ្វើឱ្យសាច់រឿងរបស់គាត់មាន Psychological Flavor ច្បាស់ជាងរឿង Romance ធម្មតា។ បើឱ្យខ្ញុំដាក់ឈ្មោះលើរចនាបថនេះ ខ្ញុំនឹងហៅវាថា៖ Intimate Cinematic Psychological Romance។ វាជាប្រភេទប្រលោមលោកដែលខ្ញុំស្រលាញ់តាំងពីក្មេង គឺសរសេរមកដូចមានកាមេរ៉ាមួយដាក់បង្កប់នៅក្នុងខួរក្បាលតួអង្គអីចឹង។

«នាងនិងគេ» មិនមែនជាស្នាដៃដែលខ្ញុំទៅអានព្រោះចង់ដឹងថាជក់អត់ តួពីរនាក់ហ្នឹង Build character ឡូយអត់ ឈុតឆាកនិងអារម្មណ៍ OK អត់ ឬចុងក្រោយបានគ្នាឬអត់នោះទេ។ តែអ្វីដែលគួរឱ្យតាមដានបំផុត គឺល្បិចនៃការ Transform មនុស្សម្នាក់ដែលធ្លាប់ជឿថាស្នេហាគឺការគ្រប់គ្រង ឱ្យងាកមករៀនស្រឡាញ់ដោយមានហេតុផលត្រឹមត្រូវ មិនមែនគ្រាន់តែនិយាយត្រូវគ្នា ធ្វើល្អដាក់គ្នា ហើយក៏អាចលុបលាងបញ្ហាចាស់បានភ្លាមៗនោះទេ។
ហើយពេលអានដល់… «គិរី» ៣ ជំពូកដំបូង… ខ្ញុំឡើងបះសក់ម្តងទៀត…!!! ពីអ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារី | ០១ ​កញ្ញា ​២០២៦

ខ្ញុំបើកភ្នែកឡិងឡង់រកថាសម្គាល់ជុំវិញខ្លួន… តែ… ងឿង វិលហើយ ។ ខ្ញុំទប់ម្រាមក្បែរគែមតុ ព្រោះ… ធីងធោង…

ប្រអប់ដៃដ៏ធំរបស់គេ… លូកមកចាប់ទាញកែវស្រាចេញពីដៃខ្ញុំ មិនឱ្យខ្ញុំផឹកបន្ត ។

«ប៉ុណ្ណឹងសោះស្រវឹងបាត់ហើយ ? … » គេងើបចិញ្ចើម ញញឹមខួចចុងមាត់ចំអកខ្ញុំ ។

«អ្នក… អ្នកណាស្រវឹង ?»

ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗ ប្រកែកលឿនស្លេវ ទាំងរុញកៅអីថយក្រោយបម្រុងនឹងងើបឈរ «ខ្ញុំឆ្អែតហើយបង ! ចង់… ចង់ទៅផ្ទះ !»

តែ… គ្រាន់តែងើបឈរមិនទាន់បានត្រង់ខ្លួនស្រួលបួលផង ពិភពលោកទាំងមូលស្រាប់តែវិលវល់ ។ ជើងខ្ញុំទន់ដូចគេដកឆ្អឹងចេញ ។ ស្រានេះ… មើលទៅពណ៌ក្រហមស្អាត តែជាតិអាល់កុលប្រហែលជាខ្លាំងកប់ពពកហើយ បានជាឆក់យកស្មារតីខ្ញុំបានលឿនបែបនេះ ។

«អ្ហៃ !» ខ្ញុំភ្លាត់សំឡេងស្រែកឡើងខ្សោយខ្សាក ស្របពេលរាងកាយទន់ជ្រាយរៀបនឹងដួលស្រុតទៅលើកម្រាលព្រំ ។

វឹប !

រង្វង់ដៃដ៏រឹងមាំនិងក្តៅភាយបានស្ទុះមកត្រកងក្រៀកចង្កេះខ្ញុំជាប់ពីក្រោយខ្នងយ៉ាងរហ័ស ។ ក្លិនទឹកអប់ឈើប្រណីតរបស់គេ វាយលុកមករកខ្ញុំពេញទំហឹង ។ ខ្ញុំផ្ដេកខ្លួនទាំងស្រុងទៅលើផែនទ្រូងទូលាយរបស់គេដោយគ្មានកម្លាំងតវ៉ា ។

«ដាហ្ស៊ី ?»

គេរអ៊ូក្បែរត្រចៀកខ្ញុំឮល្វើយទៅៗ ។

«វិលមុខ… » ខ្ញុំរអ៊ូខ្សឹបៗ យកដៃតូចៗរបស់ខ្លួនឯងទៅតោងចាប់កអាវសឺមីខ្មៅរបស់គេជាប់ ដើម្បីទប់លំនឹង ទាំងដែលភ្នែកបិទជិតព្រោះបើកលែងរួច ។

ដោយមិនសុំការអនុញ្ញាត គេឱនចុះស៊កដៃក្រោមកែងជង្គង់ខ្ញុំ រួចបីត្រកងរាងកាយខ្ញុំឡើងផុតពីដីបានយ៉ាងងាយស្រួល ដូចបីកូនក្មេង ។

«បងទីន… » ខ្ញុំប្រឹងចង់តវ៉ាខ្សាវៗ ទាំងមុខកប់ក្នុងទ្រូងគេថាដាក់ខ្ញុំចុះ… តែសូម្បីនិយាយក៏មិនចប់ប្រយោគផង ខ្ញុំលែងមាត់… និងលែងអាចប្រឆាំងបាន ។

នៅក្នុងរង្វង់ដៃគេពេលនេះ ប្រៀបដូចកំពុងតែសុបិន ។  តែខ្ញុំបែរជាមានអារម្មណ៍ថាមានសុវត្ថិភាពបំផុតដូចបានមកដល់ផ្ទះ ហើយប្រះគេងសុខសាន្តលើគ្រែមួយដែលមិនខ្លាចអ្វីទាំងអស់ ក្រោយពីបានឆ្លងកាត់រឿងជាច្រើនដូចព្យុះជាច្រើនស្រទាប់ ។

គឹប…

ទ្វារឡានដ៏ទំនើប… បិទវិញយ៉ាងស្រាលស្រឹបក្បែរត្រចៀកខ្ញុំ… ខ្ញុំដឹងខ្លួនព្រាលៗ ពេលដែលគេដាក់ខ្ញុំឱ្យគេងលើកៅអី ទាញខ្សែក្រវាត់មកពាក់ឱ្យ ហើយថែមទាំងមានអាវធំរបស់គេមកដណ្តប់ពីលើខ្ញុំទៀត ។

ក្លិនគេស្រូបពេញបេះដូងដ៏រងានេះ ។  កែវភ្នែកខ្ញុំបិទជិត តែបេះដូងខ្ញុំបើកចំហទាំងស្រុង ។

«បងទីន… » ខ្ញុំរអ៊ូហៅឈ្មោះគេតិចៗក្នុងបំពង់ក ទាំងដែលកំពុងលង់បន្តទៅក្រោមឥទ្ធិពលគ្រឿងស្រវឹង ។

«ខ្ញុំចង់ចួបប៉ា !»

គ្មានចម្លើយ…

 កម្តៅថ្ងៃព្រឹកព្រលឹមចាំងកាត់វាំងននពណ៌សស្តើង ចូលមកចាក់ទម្លុះរង្វង់ភ្នែករបស់ខ្ញុំ ។

ខ្ញុំគ្រហឹមក្នុងបំពង់ក រួចបើកភ្នែកឡើងយឺតៗ… ក្បាលនៅតែធ្ងន់ង៉ុល !

…មិនមែនបន្ទប់ខ្ញុំទេ !

ខ្ញុំស្ទុះក្រោកអង្គុយព្រឹប បេះដូងសឹងធ្លាក់ដល់កែងជើង ពេលកត់សម្គាល់ឃើញថា ខ្លួនឯងកំពុងដេកលើគ្រែទំហំ King Size ដ៏ធំទូលាយ ក្រាលកម្រាលសូត្រមិនដែលមានប្រើ… ហើយអ្វីដែលរឹតតែគួរឱ្យរន្ធត់បំផុតនោះគឺ… សម្លៀកបំពាក់កាលពីយប់មិញបាត់អស់ហើយ ! លើខ្លួនខ្ញុំពេលនេះ មានត្រឹមតែអាវសឺមីពណ៌សរលុងៗធំសម្បើម… ដូចរបស់មនុស្សប្រុស… អូយព្រះជួយ !!!

«អ្ហាយ !» ខ្ញុំស្រែកទាំងយកភួយមកខ្ទប់ទ្រូងជាប់ ។

«ភ្ញាក់ហើយ ?»

សំឡេងគ្រលរទាប និងត្រជាក់ស្រេប បន្លឺឡើងពីជ្រុងម្ខាងនៃបន្ទប់ ។

ខ្ញុំងាកខ្វាច់ ។ បងទីន ! គេកំពុងអង្គុយពាក់កណ្តាលខ្លួននៅលើសាឡុងក្បែរមាត់បង្អួចកញ្ចក់ ដៃម្ខាងកាន់កែវកាហ្វេ ដៃម្ខាងទៀតកាន់ iPad ។ គេនៅស្លៀកខោក្រណាត់ពណ៌ខ្មៅកាលពីយប់មិញ តែអាវសឺមីបានដោះឡេវបញ្ចេញដើមទ្រូងហាប់ណែន ឯខ្នងអាវមានស្នាមជ្រួញជុក… បញ្ជាក់ថាគេទំនងមិនបានគេងស្រួលបួលទេ ឬមិនទាន់ងូតទឹកចូលគេងផង… ។

«បង… បងទីន… ខោអាវខ្ញុំ… »

ខ្ញុំសួរទាំងរអាក់រអួល មុខឡើងក្រហមងាំងសឹងធ្លាយជាឈាម ។

គេដាក់កែវកាហ្វេចុះ រួចងើបដើរយឺតៗតម្រង់មកគ្រែ ។ ខ្សែភ្នែកគេសម្លឹងមកខ្ញុំ… ស្រទន់ជ្រាលជ្រៅ តែបង្កប់សេចក្តីប្រាថ្នាម្យ៉ាង… ដែលមើលទៅខ្លួនគេកំពុងខំ…ទប់ ។

«យប់មិញ ក្មេងរឹងក្បាលខ្លះក្អួតប្រឡាក់អស់រលីង ! ត្រូវហៅមេផ្ទះមកជួយប្តូរអាវឱ្យទាំងយប់ យំផង ស្រែកផង… ។»

ខ្ញុំលេបទឹកមាត់គិត ពេលដែលគេអង្គុយចុះក្បែរគែមគ្រែហើយលូកដៃមកវាសសក់ដែលកំពុងរប៉ាត់រប៉ាយលើមុខខ្ញុំចេញថ្នមៗ ។

«ឈឺក្បាលទេ ?»

ខ្ញុំគ្រវីក្បាល ភ្នែកក្រឡង់ៗសម្លឹងគេ ឯរាងកាយហាក់នៅតែរឹងស្តូក ។

«ចុះ… ចុះម៉េចមិនជូនខ្ញុំទៅផ្ទះ ?»

«មានកូនប្រសាណា យកកូនស្រីគេទៅបញ្ជូនផ្ទះទាំងស្រវឹងធ្លាក់ភ្នែក ?»

គេឆ្លើយឌឺ តែជ្រុងមាត់ញញឹម «បងនាំមកផ្ទះបង… សុវត្ថិភាពជាង !»

ខ្ញុំខាំបបូរមាត់ដោយអារម្មណ៍ចម្រុះ… ។

ខ្មាសក៏ខ្មាសរំភើបក៏រំភើប ព្រោះ… ទោះបីជាគេមានឱកាស… គ្រប់គ្រងខ្ញុំទាំងស្រុង គេបែរជាជ្រើសរើសការផ្តល់សុវត្ថិភាព… និងកិត្តិយស ?

«ចុះប៉ា… កាលពីយប់មិញ ខ្ញុំចាំបានថា… ចង់ទៅមើលប៉ា ។»

ខ្ញុំបន្ទាបសំឡេង ។

គេមិនឆ្លើយ តែហុច iPad មកមុខខ្ញុំ ។ នៅលើអេក្រង់ គឺវីដេអូកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពពីបន្ទប់ VIP របស់មន្ទីរពេទ្យ ។ ប៉ារបស់ខ្ញុំកំពុងសម្រាន្តលក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់ ដោយមានម៉ាក់អង្គុយកំដរពីចំហៀង ព្រមទាំងមានគិលានុបដ្ឋាយិកាមើលថែនៅរេរាក្បែរៗ ។

«អូយ ម៉ាក់រកខ្ញុំយ៉ាងណា ?»

«បងបានឆាតទៅគាត់ថាអូនរវល់នៅកំដរឪពុកតាំងពីយប់ដល់ភ្លឺ អ៊ីសានបានទៅដឹកគាត់មកបន្តកំដរអ្នកឈឺដែលទើបនឹងព្យាបាលដកថ្នាំពុល ! ហើយថាអូនត្រូវទៅបើកហាង !»

ខ្ញុំដៀងមើលទូរសព្ទដៃខ្ញុំដែលគេបានហុចមក ។

ល្បិចច្រើនមែន មនុស្សនេះ ។ ខ្ញុំលូកទទួលហើយពិតជាចុចឃើញសារទាំងប៉ុន្មានគេសរសេរទៅម៉ាក់ កុំឱ្យបារម្ភចាំផ្លូវខ្ញុំ ។

សំឡេងគេពោលស្រាលៗ ៖

«ពួកគាត់មានសុវត្ថិភាពហើយ ។ ចំណែកអូន… ពេលនេះ គឺត្រូវការ   សម្រាក ។»

ខ្ញុំសម្លឹងមុខគេ ។ បុរសម្នាក់នេះ… គេចងចាំរាល់ពាក្យសម្ដីខ្ញុំ ទោះជាពាក្យរអ៊ូពេលស្រវឹងក៏ដោយ ។ គេរៀបចំគ្រប់យ៉ាងបានហាក់បីឥតខ្ចោះ ថែមទាំងល្អិតល្អន់ខ្លាំង ។ គេជាមនុស្ស ឬទេវតា ឬបិសាចដែលចូលមកក្នុងជីវិតដ៏ហត់នឿយមួយនេះ ? ភាពកក់ក្តៅដែលខ្ញុំខំប្រឹងបដិសេធកាលពីយប់មិញ ពេលនេះកំពុងវាយលុកទម្លុះកំពែងបេះដូងយុវវ័យរបស់ខ្ញុំគ្មានសល់ទេ ។

ខ្ញុំលូកដៃទៅប៉ះខ្នងដៃគេដែលកំពុងកាន់iPad… ជារបៀបនៃការទទួលស្គាល់ និងព្រមចុះចាញ់ដោយស្ម័គ្រចិត្តព្រោះ… ដឹងគុណលើសមានចិត្តរបស់គេ ។

គ្រាន់តែម្រាមដៃខ្ញុំប៉ះលើខ្នងដៃគេ រាងកាយធំស្កឹមស្កៃនោះក៏កន្ត្រាក់    បន្តិច ។ កែវភ្នែកដែលធ្លាប់តែស្ងប់ស្ងាត់ ស្រាប់តែប្រែជាមុតស្រួច និងពោរពេញដោយរលកកម្តៅក្រហមៗសម្លឹងមកខ្ញុំ ។

«ដាហ្ស៊ី… »

គេហៅឈ្មោះខ្ញុំសំឡេងស្អកៗដូចមនុស្សអត់ទឹកច្រើនថ្ងៃ ។

គេទម្លាក់ iPad ចុះលើពូក រួចបង្វិលបាតដៃមកក្តាប់ម្រាមដៃខ្ញុំវិញយ៉ាងណែន ។ កម្លាំងទាញតិចៗរបស់គេ ធ្វើឱ្យខ្ញុំដែលកំពុងតែងើបអង្គុយ ត្រូវផ្អៀងខ្លួនទៅរកគេបន្តិច ។

«បង… បងទីន ?» ខ្ញុំហៅគេទាំងញ័រមាត់ ពេលឃើញខ្សែភ្នែករោលរាលនោះកំពុងតែសម្លឹងទម្លុះអាវសឺមីពណ៌សដែលស្តើង និងរលុងសម្បើមនៅលើខ្លួនខ្ញុំ ។

«ដឹងទេថាយប់មិញ… (ខ្សឹបខ្សាវៗជាងមុន)… បងនេះ វេទនាកម្រិតណា ?»

គេខ្សឹបសំឡេងហាក់ដូចជាកំពុងតែស្តីបន្ទោសខ្លួនឯងច្រើនជាងស្តីឱ្យខ្ញុំ ។ ដៃម្ខាងទៀតរបស់គេ លូកមកចាប់ទាញចង្កេះខ្ញុំឱ្យខិតចូលទៅជិត រហូតទាល់តែចុងជង្គង់យើងប៉ះគ្នា ។

«ឃើញមនុស្សដែលខ្លួនឯងចង់បានបំផុត ដេកស្រវឹងទន់ខ្លួននៅលើគ្រែ… ពាក់អាវរបស់ខ្លួនឯង… តែមិនអាចប៉ះពាល់បានសូម្បីតែចុងក្រចក  វាជានរកច្បាស់ក្រឡែត ដាហ្ស៊ី ! នរកពេញមួយយប់ដេកពួនមិនបានណាអូន !»

ខ្ញុំគាំង ដង្ហើមស្ទះក្នុងបំពង់ក ។ ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សប្រុស… ប្រហែលមិនយល់អារម្មណ៍នេះ… តែអានកែវភ្នែកគេ… ខ្ញុំដឹង… គេចង់បានខ្ញុំ គេប្រាថ្នាខ្ញុំកម្រិតណា ។ ហើយខ្ញុំ…  ខ្ញុំក៏មិនបានស្អប់ ឬខ្ពើមរអើមការប៉ះពាល់របស់គេដែរ ។ ផ្ទុយទៅវិញ កម្តៅចេញពីបាតដៃគេដែលកំពុងកៀងឱបចង្កេះខ្ញុំ កំពុងធ្វើឱ្យកោសិកាក្នុងខ្លួននេះភ្ញាក់កម្រើក រសាប់រសល់ ខ្វល់ខ្វាយ និងព្រឺសម្បុរដោយអារម្មណ៍ម្យ៉ាងដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់ ។

គេដកដង្ហើមធំវែងៗ… ដង្ហើមដែលពោរពេញដោយការតស៊ូទប់ទល់នឹងសភាវៈឈ្មោលរបស់ខ្លួនឯងយ៉ាងស្វិតស្វាញ ។

បុរសនេះមិនបាននិយាយអ្វីសូម្បីតែមួយម៉ាត់ ។ គេគ្រាន់តែដកដៃចេញពីក្រោមអាវរបស់ខ្ញុំយឺតៗ រួចទាញក្បាលខ្ញុំទៅឱបផ្អឹបនឹងទ្រូងគេវិញ ។

«សុំទោស…» គេខ្សឹប សំឡេងនៅតែស្អក និងញ័រ «បង… ប្រញាប់… ពេកហើយ ។»

«ខ្ញុំ… ខ្ញុំសុំទោស…»

ខ្ញុំខ្សឹបតបទាំងអៀនខ្មាស មិនហ៊ានសម្លឹងភ្នែកគេចំ ។

«អ្នកណាថា… ចង់បានការសុំទោស ?»

គេតបកាត់ភ្លាមៗ រួចឱនមុខមកកៀក រហូតចុងច្រមុះយើងសឹងតែទង្គិចគ្នា ។ ដង្ហើមក្តៅៗរបស់គេរោលលើបបូរមាត់ខ្ញុំ ។

«អ្វីដែលបងត្រូវការ… គឺអូនស្ម័គ្រចិត្ត… យល់ ? …បងត្រូវការអារម្មណ៍មួយ… អារម្មណ៍… អូនស្រលាញ់បង !»

ថាចប់… បបូរមាត់គេទម្លាក់មកថើបថ្ពាល់ខ្ញុំវឹប ! …ថ្នមៗ… មុននឹងរំកិលយឺតៗមកឈប់ត្រង់ចុងមាត់ ។ ដង្ហើមខ្ញុំរង់ចាំការពាក់ព័ន្ធរបស់គេ ហើយលែងជាការថើបមួយដែលសែនព្រមាន… ជម្លើយ… បង្ខំទៀតហើយ  …គេនៅអែអង់ដូច… រង់ចាំការអនុញ្ញាត… រង់ចាំការឆ្លើយតប… រង់ចាំការថើបរបស់ខ្ញុំ… តែទោះណា យើងកំពុងតែមានមនោសញ្ចេតនាឱ្យគ្នា មិនមែនជាការបង្ខិតបង្ខំដូចមុនទេ ហើយខ្ញុំចង់សងគុណទឹកចិត្តគេ ក៏នៅតែ… ខ្ញុំស្ពឹកៗមិនអាចងាកទៅថើបគេវិញបាន… ទោះដឹងថាគេកំពុងរង់ចាំ ។

ខ្ញុំមានតែបិទភ្នែក… រាងកាយញ័រទទ្រើកតែក៏មិនបានរុញគេចេញទេ ។ ដៃទាំងពីររបស់ខ្ញុំ បែរជាលូកទៅតោងស្មាដ៏រឹងមាំរបស់គេជាប់… ជាសញ្ញានៃការ… យល់ព្រម ។

គ្រាន់តែដឹងថា… ខ្ញុំមិនប្រឆាំង បព្វតាក៏បន្តរំកិលបបូរមាត់មកគ្របសង្កត់លើខ្ញុំពេញទំហឹង ។ ជាតិកាហ្វេអាមេរិកខេណូដែលសល់លើអណ្តាតគេនៅមិនឈ្ងុយស្មើស្នេហាមួយនេះ… ហើយនេះ… មិនមែនជាការថើបបែបដាក់ទណ្ឌកម្ម តែជាការថើបដែលពោរពេញដោយភាពផ្អែមល្ហែម ស្រេកឃ្លាន… ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា… គេចង់បានខ្ញុំណាស់… ហើយ… ខ្ញុំជាអ្វីមួយដ៏ពិសេសសម្រាប់គេ ។

នេះមែនទេ សេចក្តីប្រាថ្នាដែលផ្ទុះឡើងមកក្រោយពីបានអត់ធ្មត់អង្គុយមើលខ្ញុំពេញមួយយប់ ?

អារម្មណ៍ខ្ញុំវិលវល់ហាក់ដូចជាកំពុងហោះលើទៅឆ្ងាយលើអាកាសវេហាសឹងភ្លេចបាននូវវិបត្តិគ្រប់យ៉ាង ។ តែខ្ញុំតែងមានសំណួរមួយជានិច្ច… ការពិតដែរទេដែលមានបុរសល្អបែបនេះសម្រាប់ខ្ញុំ ?

ដៃគេរឹតចង្កេះខ្ញុំជាប់ ទាញរាងកាយខ្ញុំឱ្យផ្អឹបនឹងទ្រូងគេកាន់តែជិត     ឡើងៗ… ដូចចង់ហួងហែងសូម្បីតែ… អារម្មណ៍ខ្ញុំមិនឱ្យចាកចេញពីឈុតឆាកពួកយើង ។ ចង្វាក់បេះដូងយើងទាំងពីរលោតប្រដេញគ្នាស្ទើរតែក្លាយជាសំឡេងតែមួយ ។

ការថើបមួយនេះជ្រុលលង់កាន់តែជ្រៅទៅៗ… កាន់តែរោលរាលមិនងាយណាយ…  រហូតខ្ញុំស្ទើរតែដកដង្ហើមមិនទាន់ ។

«អ្ហឹម…»

ខ្ញុំបញ្ចេញសំឡេងតវ៉ាតិចៗក្នុងបំពង់ក ទើបឃើញគេព្រមលែងដង្ហើមនេះឱ្យមានសេរីភាព ហើយរំកិលចុះមកថើបញក់ញីត្រង់កញ្ចឹងករបស់ខ្ញុំ ។

ដៃគេដែលធ្លាប់តែឱបចង្កេះចាប់ផ្តើមលូកចូលទៅក្រោមអាវសឺមី… ប៉ះនឹងស្បែករបស់ខ្ញុំដូចជារបស់ប្រណីតដែលគេចង់ប៉ះពាល់ជាខ្លាំង ។

កម្តៅពីបាតដៃគេធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រឺសម្បុរខ្ញាកៗសឹងខ្សោះខ្លួន ឯស្មារតីដែលនៅសេសសល់តិចតួចកំពុងតែត្រូវបានឆក់យកទៅបាត់ម្តងបន្តិចៗ ។

«បងទីន…» ខ្ញុំហៅឈ្មោះគេទាំងដង្ហក់ ដៃខំប្រឹងទប់ស្មាគេ ។

ប្រុសស្អាតម្នាក់នេះនៅតែបន្តហាក់សំឡេងខ្ញុំមិនឮដល់គេ ខ្ញុំក៏ព្យាយាមទៀត «…ខ្ញុំ… ខ្ញុំខ្លាច…»

ពាក្យថា “ខ្លាច” របូតចេញពីមាត់ខ្ញុំដោយឯកឯងពេលនេះ… មិនមែនជាការខ្លាចថា គេនឹងធ្វើបាបទេ តែជាការខ្លាចនឹងការឈានចូលទៅក្នុងពិភពលោកមួយថ្មី… មិនធ្លាប់បានធ្វើ ខ្លាចនឹងការប្រគល់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង… ទៅឱ្យមនុស្សម្នាក់លឿនពេក ។

ចលនារបស់គេគាំងវិញ ។

ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថាសាច់ដុំនៅលើស្មាគេឡើងរឹង ។

ចួបគ្នាថ្ងៃស្អែក …

ខ្ញុំគ្មានពេលប្រទាក់ភ្នែកជាមួយពួកនោះទេ ដោយសាររវល់ក្នក់ចិត្តដែលអូនដាហ្ស៊ីត្រូវខាំបបូរមាត់ខ្លួនឯង ម្រាមដៃក្តាប់ចូលគ្នាយ៉ាងតឹង ។ គេកំពុងតែឈឺចាប់… និងខឹងការប្រមាថនេះ ។

«ឆាច់ !»

ខ្ញុំវាយទម្លាក់កាំបិតហាន់សាច់ពីក្នុងដៃដាហ្ស៊ីចេញ ព្រោះខ្លាចនាងក្តាប់វាដល់ត្រូវមុតដៃខ្លួនឯង ។ ខ្ញុំមិនងើបឈរ មិនដំឡើងសំឡេង គ្រាន់តែទាញកន្សែងមកជូតមាត់យឺតៗ រួចទម្លាក់ខ្សែភ្នែករបៀបត្រៀមសម្លាប់មនុស្ស ទៅរកអ្នកគ្រប់គ្រងហាង ។

«Manager…» ខ្ញុំបន្លឺសំឡេងរាបស្មើ តែមានអំណាចល្មមអាចសង្កត់ក្បាលមនុស្សបាន «ចាំបានថា ខ្ញុំទិញផ្តាច់ជាន់នេះដើម្បីស្រូបយកខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធ ម៉េចឥឡូវនៅសល់សំរាមស្អុយរលួយហើរចូលបានពេញហ្នឹងអ៊ីចឹង ?»

មាណាកាបើកភ្នែកធំៗប្រុងស្រក់ឈាម ៖

«ឯង ? … »

«អ្នកណានិយាយមើលងាយអនាគតភរិយាខ្ញុំ… ទាត់ចេញ !»

ខ្ញុំកាត់សម្ដីនារីដែលល្បីកេរ្តិ៍រឿងប្រុស ហើយសម្លក់កន្ទុយភ្នែកទៅរកមេដឹកនាំភោជនីយដ្ឋានជាន់ខ្ពស់ជនជាតិហ្វីលីពីនម្នាក់នេះ ដោយកែវភ្នែកម្យ៉ាងដែលធ្វើឱ្យអ្នកណាក៏ត្រូវគាំងលែងហ៊ានតមាត់ ។

ពាក្យថា «អនាគតប្រពន្ធខ្ញុំ» ធ្វើឱ្យដាហ្ស៊ីងើបមុខមកសម្លឹងខ្ញុំភ្លឹះៗទាំងភ្ញាក់ផ្អើល ។

តាមថានាងកាចណាស់ នាងក្តិចខ្ញុំហើយបណ្តេញខ្ញុំចេញកាលពីខ្ញុំទិញផ្កា១០០០ទងយកទៅតាំងហាងនាង ។ ហេតុអីពេលនេះម៉ោងនេះ… ដាហ្ស៊ីហាក់ស្លូតនិងបាក់បប ? តើដោយសារស្លុតចំពោះរឿងអាស្រូវនៅមន្ទីរពេទ្យដែលបានធ្វើបាបប៉ារបស់នាង ឬមួយក៏នាងចាញ់ច្រាបអាអតីតម្នាក់នេះឱ្យពិតប្រាកដ ?

ខ្ញុំមិនមើលសំរាមមួយកន្ត្រក្នុងជីវិតគេពីមុន នាំខាតភ្នែកទេ តែក៏ដឹងថា វានោះញ័រកន្ទុយបែបណាពេលឃើញអ៊ីសានដើរមកពីជ្រុងងងឹត ។ អ៊ីសានបានទៅទិញដាហ្ស៊ីចេញពីជីវិតវេហាមកដោយលុយមួយលាន រឿងអីល្ខោនដល់ឆាកនេះអ្នកឌីហ្សាញសំគិសមិនយល់អ្នកណាកំពុងកាន់ឆាកនិងកាន់សាច់រឿង ?

បើខ្ញុំឱ្យតួវាចប់ វានឹងចប់ !

«សន្តិសុខ !» ខ្ញុំហៅកំបុតៗ ដោយមិនខ្ចីមើលមុខអ្នកណា ក្រៅពីទេពធីតារបស់ខ្ញុំ ។ ក្រុមអង្គរក្សអាវខ្មៅដែលអ៊ីសានរៀបចំ ស្ទុះចូលមកព្រាត ។

«រក្សាទីនេះឱ្យស្ងប់ស្ងាត់ ! ដាហ្ស៊ីអត់ចូលចិត្តរញ៉េរញ៉ៃ !»

អង្គរក្សស្ទុះទៅរុញទ្រូងវេហាថយ ខណៈក្រុមអ្នកហែហមរបស់នាងអភិជនគ្រួសារធនាគារ ក៏មកទប់អង្គរក្សខ្ញុំមិនជាប់ដែរ ។ ពួកនោះបានត្រឹមស្រែកឡូឡារហូតដល់ឮល្វើយឡើងៗដោយអាម៉ាស់បំផុត យ៉ាងអាម៉ាស់ ។

ស្ងាត់វិញហើយ… ខ្ញុំដៀងមកមើលកូនបក្សីតូចរបស់ខ្ញុំវិញ ។

គេនៅគាំងអង្គុយដកខ្លួនភ្នែកស្រពោនសម្លឹងមកខ្ញុំដោយអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់ ។

«ញ៉ាំបន្តទៅអូន !» ខ្ញុំខ្សឹបហើយទទួលយកកាំបិតដែលអ្នករត់តុត្រុនៗយកមកថ្មីប្រុងថាកាត់សាច់បន្ត ធ្វើដូចគ្មានរឿងអីកើតឡើង ។

«ហេតុអី… យើងចាំបាច់ធ្វើអ៊ីចឹង ???»

នាងសួរខ្សឹបៗមុខឡើងក្តៅភាយពេលប៉ះនឹងស្នាមញញឹមត្រជាក់របស់ខ្ញុំ ។ ខ្ញុំញញឹមចុងមាត់ ជាស្នាមញញឹមដែលបង្កប់នូវអំនួត និងការតាំងចិត្តដ៏មុតមាំ ។

«ចង់ឱ្យបងធ្វើម៉េចវិញ ? អង្គុយមើលពួកសំរាមមកឡូឡាប្រឡាក់កន្លែងពិសេសរបស់យើង ?»

នាងងាកជុំវិញខ្លួនដូចជាពាក្យពិសេសនេះចម្លែកសម្រាប់នាង ៖

«នេះជា Date រវាងយើង !»

ស្រីស្អាតបែរមកវិញភ្លាម នាងហាក់ចាប់បានពាក្យនេះបាន ហើយនឹកឃើញឡើងវិញ ។ នាងវាចាដាក់ពន្លឺភ្នែកស្រទន់ដែលខ្ញុំកំពុងតែផ្តល់ទៅឱ្យ

«បងទីន ! ខ្ញុំ… ពាក្យ… អនាគតប្រពន្ធ… កុំយកមកលេងទៀត !»

គេខំណាស់ ខំនិយាយទាំងចាញ់ច្រាបមន្តស្នេហ៍របស់ខ្ញុំ ។ ជាប្រុសម្នាក់ទ្រូង៥ហត្ថ ដង្ហើមគេដង្ហក់ចុះចាញ់យើង ខ្ញុំមានរឿងអីថាមើលមិនយល់ ?

ដោយអំនួត ខ្ញុំគ្រវីស្មាតិចៗរង់ចាំឱ្យគេនិយាយចប់ ។ សំឡេងគេរឹតតែស្រាលឡើង ៖

«បងមានគុណលើគ្រួសារខ្ញុំ ! រឿងពីមុន… ខ្ញុំលើកទោសឱ្យ !»

ខ្ញុំចងចិញ្ចើម… រឿងពីមុន ? រឿងដែលខ្ញុំបង្ខំថើបគេ… ?

ខ្ញុំទម្លាក់កាំបិតក្នុងដៃចុះលើចានអ៊ីតាលី ឮសូរ… តឹប !

«អ្នកណាសុំឱ្យលើកទោស ?»

ខ្ញុំសួរតបកំបុតៗតែឱនមុខរំកិលទៅរកមនុស្សនៅត្រើយម្ខាងតុយឺតៗ  ភ្នែកខ្ញុំ ចាក់ស្រេះលើបបូរមាត់ក្រហមប្រឿងៗដែលប្រែមកជាញាប់ញ័រ… ភ្នែកខ្ញុំមានចេតនាបង្ហាញឱ្យគេឃើញមួយទំហឹងនូវគំនិតអាក្រាតៗដែលបេះដូងខ្ញុំកំពុងគិតមមៃ ។

«រឿងថើប រឿងឱប ឬ… រឿងអីទៀត ?»

នាងមិនបានគេច… ឬសូម្បីតែថយខិតមួយសង់ទីម៉ែត្រព្រោះកំភួនដៃខ្ញុំកំពុងក្រៀកចង្កេះគេ ។ ភ្នែកគេមិនមានទឹកភ្នែកទៀតដូចកាលពីអានឯកសារតាមផ្លូវក៏ពិតមែន តែគេមើលមកខ្ញុំដូចអង្វរករ សង្ស័យចង់ដឹង… ចង់បញ្ជាក់… លាយឡំគ្នា ។

ខ្ញុំអាណិតគេព្រួច… តើគេម៉េចបានមិនកាច់ដូចមុនទៀត ?

គេចាញ់ព្រោះខ្លាចខ្ញុំ ឬគេចាញ់ព្រោះដឹងគុណ ?

ខ្ញុំខ្សឹបញ៉េះញោះគេ ៖

«ចុះបើប្រាប់ថា… មិនត្រឹមតែមិនចង់បានការលើកទោស ថែមទាំងចង់បំពានទោសចង់បន្តធ្វើច្រើនជាងហ្នឹងទៀត… គិតម៉េច ?»

ភ្នែកភ្លឺរលោងដែលនៅកៀកនឹងខ្ញុំ រឹតបើកភ្នែកធំៗឡើង… ថ្ពាល់ដែលក្តៅស្រាប់ រឹតតែក្រហមទែងដូចរងើកភ្លើង ។ គេប្រញាប់ទាញខ្លួនថយក្រោយ តែខ្នងអឹបជាប់កៅអីគាំងលែងទៅណារួចបាត់ទៅហើយ ។

«បងទីន !» គេខ្សឹបស្រាលមែនទែន ហៅឈ្មោះខ្ញុំតិចៗ ដូចអង្វរផង ដូចព្រមានផង ។

គេគិតថាខ្ញុំទិញពេទ្យមួយទាំងមូល ចាប់មនុស្សដាក់គុកទាំងក្រុម ព្រោះចង់បានពាក្យអរគុណ និងការលើកទោស… ប៉ុណ្ណឹង ?

«ស្តាប់ឱ្យច្បាស់ ក្មេងល្ងង់ !» ខ្ញុំសង្កត់សំឡេង រួចលូកដៃទៅចាប់ទាញកៅអីរបស់គេឱ្យរអិលខិតមកជិតខ្ញុំ… កណ្តាលតុ ។

«អ្ហៃ !» គេភ័យឧទាន ពេលត្រូវទាញមកកៀកភ្លាមៗ ។

ខ្ញុំលូកម្រាមទៅច្បូតចុងចង្កាគេថ្នមៗ តែដាច់ខាតមិនឱ្យងាកចេញបានព្រោះខ្ញុំចង់មើលគេឱ្យលះ ។

«ដាហ្ស៊ី ! … មនុស្សដូចបង… មិនដែលធ្វើអីមួយដើម្បីចង់បានគុណបំណាច់ទេ ! តែ…  ព្រោះបងចង់ធ្វើ !!! ហើយពាក្យថា អនាគតប្រពន្ធ ក៏មិនមែនជារឿងយកមកនិយាយលេងសើចដែរប៊ែរ (Beb) !»

ខ្ញុំវាសសក់ដែលធ្លាក់ប៉ះមុខគេចេញ បង្ហាញភាពទន់ភ្លន់ដែលលាក់ក្នុងអំណាចផ្ដាច់ការ ។

«អូនជារបស់បង ! ក្រចកដៃ សក់មួយសរសៃ ដង្ហើមចេញចូល ឬសូម្បីតែបេះដូងដែលកំពុងលោតញាប់ហ្នឹង… ក៏ជារបស់បង ។»

គេសម្លឹងខ្ញុំ ភ្នែកមូលក្រឡង់ផ្តើមរលើបរលោង តែមិនមែនដោយសារខ្លាចទេ គឺកំពុងចាញ់ច្រាប ។ បេះដូងគេកំពុងលោតញាប់ប្រកួតនឹងបេះដូងខ្ញុំ ។

«ចុះ… ចុះបើខ្ញុំមិនព្រម ?» គេនៅមានះសួរខ្សឹបៗសាកល្បងចិត្ត ។

ខ្ញុំសើចតិចៗង៉ុលៗក្នុងបំពង់ក ជំនួសឱ្យចម្លើយហើយដកដៃមកវិញ រួចរុញចានសាច់ដែលកាត់រួច ទៅតម្រៀបមុខគេ ។

«ញ៉ាំ !» ខ្ញុំងើបចិញ្ចើម ធ្វើសំឡេងគំរាមបែបខូចៗ ៖

«បបូរមាត់ហ្នឹង បងមិនចង់ឱ្យឈាមដូចក្នុងឡានពីព្រឹកទេ ដាហ្ស៊ី ?»

គេឱនមុខង៉ក់ យកសមមកចាក់សាច់ញ៉ាំទាំងមិនហ៊ានតមាត់មួយម៉ាត់ តែជ្រុងមាត់គេ… ខ្ញុំមើលឃើញច្បាស់ណាស់ថា គេកំពុងលួចញញឹមខ្លះ ទម្លាក់មកពិចារណាខ្លះ ។

ខ្ញុំផ្តេកខ្លួនទៅក្រោយវិញ លើកកែវស្រាមកក្រេប…

រសជាតិស្រាយប់នេះ ផ្អែមជាងរាល់ដង ។

ការចិញ្ចឹមកូនបក្សីតូចមួយនេះ បាននិងកំពុងធ្វើឱ្យស្តេចបិសាចដូចជាខ្ញុំ ញៀនដកខ្លួនលែងរួចហើយ ។

គេថាស្រលាញ់ខ្ញុំ? (តំណាលដាហ្ស៊ី)

សាច់ស្តេកក្នុងមាត់ ខ្ញុំទំពាស្ទើរតែមិនដឹងរសជាតិ ។ ពាក្យសម្តីគំរាមកំហែងបែបកាចៗ លាយឡំនឹងការហួងហែងកម្រិតអភិជនរបស់គេ កំពុងតែរត់ខ្វែងខ្វាត់ពេញខួរក្បាលខ្ញុំ ធ្វើឱ្យសរសៃប្រសាទទាំងសំណុំត្រូវតានតឹង តែបេះដូងបែរជាលោតញាប់ខុសចង្វាក់ក្លាយជាកម្ដៅកក់ក្តៅអាថ៌កំបាំងមួយ ។

«អូនជារបស់បង ! ក្រចកដៃ សក់មួយសរសៃ ដង្ហើមចេញចូល ឬ សូម្បីតែបេះដូងដែលកំពុងលោតញាប់ហ្នឹង… ក៏ជារបស់បង … »

ខ្ញុំលួចដកដង្ហើមធំ ។ ខ្ញុំគួរតែខ្លាចគេ… ខ្ញុំគួរតែស្អប់អំណាចផ្ដាច់ការរបស់គេដែលចាត់ទុកខ្ញុំដូចជារបស់លេងក្នុងកណ្តាប់ដៃ… តែហេតុអីពេលសម្លឹងមើលទម្រង់មុខដ៏សង្ហានិងសោះអង្គើយដែលកំពុងក្រេបស្រាយឺតៗនៅត្រើយម្ខាងតុនេះ ខ្ញុំបែរជាមានអារម្មណ៍ថា… កក់ក្តៅ ?

ដើម្បីលាក់បាំងថ្ពាល់ដែលកំពុងឡើងកម្តៅ និងការលួចរំភើប ខ្ញុំខ្លួនឯងប្រញាប់ទាញកែវស្រាទំពាំងបាយជូរដែលគេរុញមកឱ្យមុននេះ លើកមកអកផឹកមួយក្អឹកធំសឹងតែអស់ពាក់កណ្តាល ។

ខ្ញុំធ្វើអីនេះ ?

បញ្ឈឺគេ ឬធុញនឹងជីវិតខ្លួនឯង ?

…រសជាតិចត់លាយផ្អែមរត់កាត់បំពង់ក ធ្វើឱ្យខ្ញុំក្រហាយសឹងក្អួតពុលទាំងទឹកមាត់ តែ… ពិតណាស់… វាអាចជួយបន្លប់ភាពអៀនខ្មាសបានខ្លះ ។

គេមិនមាត់ គេអង្គុយសម្លឹងអាកប្បកិរិយាខ្ញុំ ។

សំឡេងខ្ញុំក្លាយជាគ្រលរទាប ហើយបន្លឺឡើងមករ៉ាវ ៖

«បងទីន… បព្វតា… មើលឱ្យច្បាស់ ខ្ញុំជាមនុស្សតុកសិក ! …យល់ ? ខ្ញុំជាមនុស្សមានបញ្ហា ! សង្សារទាត់ចោល… ឮ ? ហើយ… មើលផ្ទះខ្ញុំចុះ… ប៉ាខ្ញុំ ម៉ាក់ខ្ញុំ… (រអាក់រអួលស្អកៗ) គាត់ចាស់ៗអស់ហើយ… ខ្ញុំនៅអង្គុយគូរតុក្កតា… កូនទោលធុនខ្ញុំ… ដោះអីក៏មិនចេញ… ស្រាយអីក៏មិនបាន ! បងឯងឃើញអស់ហើយតើ !»

អូយ !

មិញនេះ… រូៗ… ម៉្លេះ ? និយាយអីខ្លះហើយហ្នឹងខ្ញុំ ?

ចួបគ្នាសប្តាហ៍ក្រោយ !

ទើបតែទទួលស្គាល់ថា សុភមង្គលពេលមានគេនៅក្បែរ ឮសំឡេងគេ គឺជាសុភមង្គលដល់កំពូលមួយ ខ្ញុំមិនដែលមាន ។

«ហើយ… យើងទៅណា ? ទើបតែមកដល់ផ្ទះមិនទាន់បានអីផង !»

«បងនឹក !»

ខ្ញុំឆ្លើយខ្លីភ្លាមមិនចាំគិតយូរធ្វើឱ្យខាងគេអាក់ ។

ខាងគេ គេធ្វើជាបែរទៅបកស្រោមឯកសារលើកមកផ្ចង់អាន បន្លំបន្លប់លើផ្ទៃមុខក្រហមប្រឿងៗដែលគេចៗពីភ្នែកស្រឹមៗរបស់ខ្ញុំ ។

ស្មានអីចេះខុស… គ្រាន់តែអានដល់ចំណុចដែលពេទ្យផាណង្គលួចចាក់ថ្នាំសង្កត់សរសៃប្រសាទប៉ានាង នាងក៏គាំងដង្ហើមទៅជាហត់ៗ ហើយងើបមុខសម្លឹងត្រង់ទៅផ្លូវខាងមុខដើម្បីប្រមូលសតិមកពិចារណាលើបណ្តាហេតុការណ៍ចាស់ៗទាំងអស់ក្នុងពេទ្យឡើងមកវិញ ។

មិនមែនទទេៗ ប៉ានាងត្រូវរវើរវាយគេងពេទ្យមិនអាចវិលមកផ្ទះ ថែមធ្ងន់ឡើងពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃនោះឡើយ ។

ទឹកភ្នែកត្រង់ឆ្វាចរមៀលធ្លាក់កាត់ថ្ពាល់ទន់រលោងនោះភ្លាមៗ ។

« ??? » នាងងើបមុខសម្លឹងខ្ញុំទាំងជលនេត្រហូរសស្រាក់សស្រាំ គ្មានសំឡេងតែមានសំណួរបង្កប់ក្នុងពន្លឺភ្នែក មានន័យជាស្រេចទៅហើយថា

«ហេតុអី ???»

ឃើញទឹកភ្នែកនាង ដើមទ្រូងខ្ញុំដូចមានមនុស្សយកម្ជុលរាប់ពាន់មកចាក់ទម្លាយ  តែខ្ញុំត្រូវតែប្រាប់ការពិត ដើម្បីឱ្យនាងស្អប់ពិភពលោកមួយនេះ មកជ្រកក្នុងពិភពលោករបស់ខ្ញុំ… នាងជារបស់ខ្ញុំតែម្នាក់ ។

ខ្ញុំតបដោយសំឡេងត្រជាក់ស្រេប ៖

«គេញ៉ែហើយនៅមិនដឹង គេចង់ឆីជាចំណី នៅតែមិនយល់ទៅញញឹមញញែមដាក់ពួកហ្នឹង ?»

ឮខ្ញុំឆ្លើយកាលណា អាការស្រីតូចម្នាក់នេះភាំងៗតាមទម្លាប់របស់គេ ។ គេប្រហែលជាដឹងរឿងសម្ងាត់នៃក្រុមអភិជនថោកទាបខ្លះដែលតែងតែប្រើវិធីចងគ្រួសារខាងស្រីៗដោយប្រើមន្ទីរពេទ្យមួយហ្នឹង តែការដឹងនេះអាចយឺតពេលបន្តិច ។ ប្រសិនបើកាលម្សិលមិញសមត្ថកិច្ចមិនចាប់ខ្លួនឪហើយនិងកូននាយកមន្ទីរពេទ្យនោះទេ នាងអាចនឹងមិនទាន់ព្រមជឿសំណុំក្រដាសនេះផងក៏មិនដឹង ។

ដាហ្ស៊ីយកដៃខ្ទប់មុខ ទម្លាក់ឯកសារលើភ្លៅនាង ហើយស្រែកទ្រហោយំសឹងអាចថាសន្លប់បាត់ស្មារតី ។ មិនចម្លែកទេ គេប្រហែលជាទើបតែភ្ញាក់ខ្លួនថា មនុស្សដែលគេធ្លាប់ទុកចិត្តខ្លាំង តាមពិតចុងក្រោយសុទ្ធតែប្រែក្រឡាមកពីសារធាតុជាសត្វពស់អាសិរ្ពិស ។

ខ្ញុំមិននិយាយច្រើន មានតែឈប់ឡានលូកដៃទាញក្បាលទងវងឱ្យមកផ្អែកលើស្មាខ្ញុំ ។ ស្រីស្អាតមិនបានរុញខ្ញុំចេញ គិតពីបន្តយំគគ្រូក ។  លើកនេះនាងលែងបន្លំជាមនុស្សរឹងមាំបានទៀតហើយ គឺទន់ជ្រាយ ហើយយំ   យកៗតែម្តង ។

ដៃស្តាំ… ខ្ញុំអង្អែលសក់នាងថ្នមៗ ជាការផ្តល់ភាពកក់ក្តៅនិងកិច្ចសន្យាសុវត្ថិភាពអរូបមួយក្នុងកាលៈទេសៈដែលគេពិតជាកំពុងតែត្រូវការជាខ្លាំង

«ក្រុមគ្រូពេទ្យរបស់បង បានលាងថ្នាំនោះចេញពីខ្លួនគាត់ហើយ ។»

ខ្ញុំខ្សឹបពីលើក្បាលសរសៃសក់គេដើម្បីរម្ងាប់ភាពភ័យរន្ធត់ដែលគេកំពុងមាន  ហើយពេលដាហ្ស៊ីនៅផ្ទៀងស្តាប់បង្អន់យំ ខ្ញុំខ្សឹបស្រាលៗបន្ថែម

«ប៉ាអូននឹងដឹងខ្លួនជ្រះស្រឡះវិញឆាប់ៗនេះ ! បងសន្យា… ហើយ… តទៅ… គ្មានអ្នកណាអាចប៉ះពាល់គ្រួសារអូនបានទៀតទេ !»

រំពេចនោះ ដៃតូចៗទាំងសងខាងរបស់នាងដែលធ្លាប់តែព្យាយាមវាយរុញខ្ញុំចេញ បានលូកមកតោងអាវសឺមីខ្ញុំជាប់យ៉ាងណែន ហាក់ដូចជាខ្ញុំកំពុងក្លាយមកជាពោងសង្គ្រោះជីវិតរបស់នាង ជាបង្អែកតែមួយគត់… ខ្វះមិនបាន ។

«បងទីន…» គេនិយាយដោយអណ្តឺតអណ្តកហើយសម្លឹងភ្នែកខ្ញុំទាំងអួលដើមក

«ខ្ញុំចង់ទៅមើលប៉ាខ្ញុំ !»

គេមានសភាពអង្វរករហើយភ្លេចភ្លាំងគ្រប់យ៉ាង… តែ… ព្រះ ! គ្រាន់តែពាក្យថា «បងទីន» ចេញពីមាត់គេជាមួយនឹងកាយវិការដាក់ខ្លួនជាចំណុះបែបនេះ… បេះដូងដែលធ្លាប់តែរឹងដូចថ្មរបស់ខ្ញុំស្រាប់តែទន់ជ្រាយបានដូចតៅហ៊ូ ។

ខ្ញុំមិនមែនឮសូរលោតញាប់ខុសចង្វាក់ក្នុងទ្រូងដាហ្ស៊ីទេ គឺក្នុងទ្រូងខ្ញុំខ្លួនឯង… បេះដូងខ្ញុំ… ។ ខ្ញុំ… ចម្លើយគឺ… ឱនទៅថើបសក់គេមួយខ្សឺត រួចយកម្រាមដៃទៅគ្រវាសជូតទឹកភ្នែកឱ្យគេស្រាលៗ ។ ការវិនិយោគរបស់ខ្ញុំ… ចាប់ផ្តើមទទួលផលហើយ ។

«ប៉ាអូនមានសុវត្ថិភាព ១០០% គាត់ត្រូវគេងយូរទៀត អាចដល់ព្រឹកស្អែកព្រោះជាតិពុលទើបនឹងយកចេញ តែបើកូនស្រីគាត់ដួលសន្លប់ព្រោះដាច់ពោះ បងច្បាស់ជាអ្នកទទួលខុសត្រូវមិនខាន ។»

ខ្ញុំគំហកតិចៗដាក់កែវភ្នែកអង្វរកររបស់គេដែលមើលមកខ្ញុំជានិច្ចកាលដោយក្តីបារម្ភ ។

«នៅស្ងៀមៗ បងនាំទៅកន្លែងមួយ !»

ខ្ញុំទាញខ្សែក្រវាត់មកពាក់ឱ្យនាងឡើងវិញជាថ្មី មុននេះនាងបានដោះចោលពេលឱនយំ ហើយជាន់ហ្គារបើកឡានឆ្ពោះទៅកាន់ភោជនីយដ្ឋាន Sky Dining លំដាប់នៅលើដំបូលអគារដែលខ្ញុំបានឱ្យអ៊ីសានកក់តុតាំងពីកន្លះម៉ោងមុន ។ គ្មានអ្នកណាមានសិទ្ធិមកដកហូតទេពធីតាចេញពីខ្ញុំឡើយនៅយប់នេះ ។

មកដល់តុអាហារក្រោមពន្លឺភ្លើងទាន ស្រីស្អាតអង្គុយស្ងៀមដូចកូនឆ្មា មិនហ៊ានតវ៉ាអ្វីទាំងអស់ ។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមកាត់សាច់ស្តេកជាដុំតូចៗ រួចរុញទៅពីមុខនាង ។ កែវភ្នែកមូលក្រឡង់របស់គេសម្លឹងមកខ្ញុំលាយឡំនឹងភាពងឿងឆ្ងល់ និងការជាប់ជំពាក់ ។ ដឹង ! គេប្រហែលជាកំពុងវង្វេងរវាងភាពផ្ដាច់ការ និងអាការៈថ្នាក់ថ្នមទន់ភ្លន់របស់ខ្ញុំហើយ ។

«ញ៉ាំទៅ !» ខ្ញុំបញ្ជា ហើយក៏ឆ្លៀតផ្តល់បន្ថែមនូវស្នាមញញឹមខួចម្ខាងថ្ពាល់ បង្អួតភាពស្រស់សង្ហាដោយទំនុកចិត្ត «បើញ៉ាំមិនអស់ បងបញ្ចុក !»

ឮហើយ គេភ័យព្រើត រហ័សចាប់សមនិងកាំបិតមកកាន់ភ្លាម ព្រោះគេគួរតែស្គាល់ខ្ញុំច្បាស់ ដឹងរួចហើយថាខ្ញុំនិយាយអីគឺខ្ញុំហ៊ានធ្វើហ្នឹងពិតមែន ។

ខ្ញុំក្រេបស្រា សម្លឹងមើលឆ្មាតូចដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ដែលទំពាអាហារបណ្តើរ ម្តងម្កាលនាងលួចសម្លឹងមុខខ្ញុំបណ្តើរ ។ អារម្មណ៍ស្អប់និងខ្លាចដែលធ្លាប់មាននៅក្នុងកែវភ្នែកនាង កំពុងតែរលាយបាត់ទៅសន្សឹមៗ ។

លង់ស្នេហ៍បងទៅ ដាហ្ស៊ី… ព្រោះបងគ្មានថ្ងៃអនុញ្ញាតឱ្យអូនដើរចេញពីបងឡើយ !

ខ្ញុំលើកអកស្រាទំពាំងបាយជូរពណ៌ក្រហមឆ្អៅ បណ្តោយឱ្យរសជាតិចត់លាយផ្អែមហូរចុះជ្រៅក្នុងបំពង់កដែលតាមពិតមិនឃ្លានអ្វីទាំងអស់ក្រៅពី «គេ» ម្នាក់ដែលនៅចំពោះមុខខ្ញុំនេះទេ ។ ខណៈដែលកែវភ្នែកនេះមិនចេះឆ្អែតក្នុងការនៅផ្ដោតលើទម្រង់មុខដ៏ទន់ភ្លន់របស់មនុស្សស្រីម្នាក់នេះ ចំពោះមុខចិត្តសម្ងាត់ ខ្ញុំលបលួចគិតដល់រឿងជ្រៅៗធ្ងន់ៗរវាងពួកយើង ។

ពេលគេដោះអាវនេះចេញ ពេលខ្ញុំគ្រប់គ្រងគេ តើសំឡេងគេអង្វរករខ្ញុំ ពីរោះកម្រិតណា ? តើគេចង់បានខ្ញុំថ្នាក់ណា ? ថ្ងៃនោះប្រាកដជាមកដល់ តែថា… គេមិនមែនជាផ្កាដែលខ្ញុំត្រូវគ្រញិច បំបាត់រសលម្អងភ្លាមៗតាមសន្ទុះចិត្តទេ ។ ខ្ញុំត្រូវការអត់ទ្រាំរហូតដល់គេ… ស្រលាញ់ខ្ញុំ… ចេញពីបេះដូង…

ដាហ្ស៊ីទំពាអាហារយឺតៗ ហាក់មិនទាន់រំសាយពីអារម្មណ៍តក់ស្លុត និងភាពកក់ក្តៅដែលខ្ញុំទើបតែផ្តល់ឱ្យ ។

ខ្ញុំមិនដកភ្នែកពីគេទេ ឯគេគេចពីភ្នែកខ្ញុំ ។ ម្តងម្កាល ក៏លួចដៀងភ្នែកមកមើលខ្ញុំ ខ្ញុំឱ្យខ្សែភ្នែកពួកយើងបានប៉ះគ្នាយ៉ាងឯករាជ្យ ។ តែពេលដែលចរន្តភ្លើងស្នេហ៍ប៉ះគ្នាព្រាកៗ ភាគីគេក៏ប្រញាប់ទម្លាក់ភ្នែកចុះវិញ ថ្ពាល់ប្រែជាក្រហមប្រឿងៗឡើងមួយរំពេច​ ។

តើស្រីសុភាពមិនដែលចុះស្នាមដូចគេ លង់នឹងមនុស្សប្រុសត្រង់ណាខ្លះ ? គេដឹងហើយឬនៅថា តទៅ គេគឺមានសិទ្ធិលង់ខ្ញុំតែម្នាក់ ?

មើលពីរនាក់យើងចុះ ។ មិននិយាយអ្វីច្រើន តែភ្នែកនិងបេះដូងធ្វើការរាប់ពាន់ពាក្យ ។

ទិដ្ឋភាពនេះអស្ចារ្យជាងការចុះកិច្ចសន្យាពាណិជ្ជកម្មរាប់សិបលានដុល្លារពីម្សិលទៅទៀត ។ ខ្ញុំចង់បង្កកពេលវេលានេះទុក… ចង់ឱ្យពិភពលោកនេះ មានត្រឹមតែពួកយើងពីរនាក់។ប៉ុន្តែ… ឋានសួគ៌ដែលខ្ញុំទើបតែរៀបចំ ស្រាប់តែត្រូវបំពុលដោយសំឡេងឡូឡាដ៏គួរឱ្យរំខានពីមាត់ទ្វារចូលនៃភោជនីយដ្ឋាន ។

«ជំនួយការរបស់ខ្ញុំបានកក់ទុករួចហើយ ម៉េចក៏អត់មានកន្លែង ? ឯង… ឋានៈដល់ទៅ Manager ចង់ពិបាករកការងារថ្មីដែរទេ ???»

ខ្ញុំទម្លាក់ភ្នែកសម្លក់កម្រាលតុហើយមិនខ្ចីងាកទៅមើលទេ ។

ពួកអភិជនអុងអាត់គ្មានការអប់រំបែបនេះ គឺជាសំរាមដែលខ្ញុំកៀរនៅជើង… តែខ្ញុំសង្កេតឃើញដៃអូនដែលកំពុងកាន់សមនិងកាំបិត ស្រាប់តែគាំងស្ងៀម ។ គេស្គាល់អ្នកដែលទើបឈានមកដល់ ?

ស្រីស្រស់របស់ខ្ញុំមិនបានងាកទៅមើលមនុស្សទាំងនោះតាមប្រភពសំឡេងទេ តែកែវភ្នែកដ៏បរិសុទ្ធរបស់នាងប្រែជាតានតឹងងើបមុខមើលមកខ្ញុំភ្លឹះៗ ។ ខ្ញុំញាក់ស្មាជាសញ្ញាថាកុំខ្វល់… តែគេមិនខ្វល់ក៏ត្រូវតែឆ្ងល់ព្រោះតុនៅសល់ជុំវិញអត់ភ្ញៀវសោះ ម៉េចបានខាងហាងមិនឱ្យអ្នកដទៃចូល ?

ខ្ញុំដកដង្ហើមធំដោយកំហឹងដែលចាប់ផ្តើមស្ទុះដឺក្រេឡើងមកយឺតៗ ។

សំណួរគឺ អ៊ីសានធ្វើការបែបណា បានជាបណ្តោយឱ្យសំរាមចូលមកយាយីដល់ពេលវេលាផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ កន្លែង Date ដ៏ពិសេសរបស់ខ្ញុំ ? អ្នកគ្រប់គ្រងភោជនីយដ្ឋានកំពុងឱនក្បាលពន្យល់ដោយការភ័យព្រួយ ៖

«សុំទោសអ្នកនាងមាណាកា ! យប់នេះមានភ្ញៀវ VVIP គាត់បានយក    ផ្តាច់ជាន់នេះទាំងមូលហើយ ។ សូម្បីតែភ្ញៀវកិត្តិយសផ្សេងទៀត ក៏យើងត្រូវលុបចោលការកក់ដែរ តែនៅក្រោម… នៅជាន់ក្រោមមានកន្លែងទាន !»

មាណាកា… ?

ឈ្មោះនេះធ្លាប់ឮ ? អូ ! …នឹកឃើញហើយ… ខ្ញុំដៀងមករកស្រីស្នេហ៍… ពិតណាស់… ដាហ្ស៊ីស្គាល់ពួកនោះ ។

ប្រាវ !

ស្នូរច្រានកៅអី… សំឡេងស្រួយស្រែសលាន់ឡើងពីមនុស្សស្រីដដែលនោះ ៖

«VVIP ?  ស្អីគេ ? ចង់ដឹងណាស់ថាអ្នកណា ? ឥឡូវយើងដើរចូលហើយ ចាំមើលមេរបស់ឯងលក់ឬមិនលក់ !»

កន្ទុយភ្នែកខ្ញុំឃើញស្រីម្នាក់នេះថាច្រែតៗហើយ ក៏រុញអ្នកគ្រប់គ្រងចេញ រួចបោះជំហានចូលមកដល់កណ្តាលហាងយ៉ាងក្រអឺតក្រទម ដោយមានអតីតសង្សារគេ (ដាហ្ស៊ី) គឺនាយសំរាមវេហាដើរមកត្រុកៗតាមពីក្រោយតាមឋានៈជាអនាគតស្វាមីបញ្ញើក្អែក ។

ខ្ញុំដាក់កែវស្រាចុះលើតុយឺតៗ… ជាសញ្ញានៃការចាប់ផ្តើមមកដល់នៃព្យុះកំបុតត្បូង ។

មាណាកា និងវេហា ឈប់ង៉ក់កណ្តាលហាងហើយសម្លឹងមកតុរបស់ខ្ញុំ ។ កែវភ្នែកពួកនោះបើកធំៗ ពេលឃើញដាហ្ស៊ីដែលជ្រប់មុខស្រពោននៅអែបតុអាហារដ៏ប្រណីតក្រោមពន្លឺភ្លើងទាន ។

«ដាហ្ស៊ី ?»

EX គួរឱ្យជ្រេញរបស់គេ ហ៊ានឧទានហៅឈ្មោះគេតិចៗទាំងដែលធ្វើមើលមិនឃើញថាខ្ញុំកំពុងអង្គុយចំខែងកណ្តាលបន្ទប់ ។

 ខ្ញុំថាមិនមើលសំរាមទេ នាំស្អុយភ្នែក តែពេលវានោះមិនងាយដកភ្នែកពីកុលាបក្រពុំរបស់ខ្ញុំសោះ  ខ្ញុំគ្រវីចង្កាផ្តេកខ្លួនលើបង្អែកកៅអីសម្លឹងទៅវិញរ៉ាវដោយប្រើខ្សែភ្នែកបែបមច្ចុរាជតែម្តង ។ កូនចៅខ្ញុំដែលនៅចោម១០ម៉ែត្រជុំវិញ ឈានចូលមកបង្ហាញខ្លួនពីចម្ងាយ ។

មាណាកាកូនស្រីទម្រើសរបស់តាវណ្ណឆៃដែលល្បីឆីប្រុសតារាមិនថាប្រុសពិតឬមិនពិត មិនរើសមុខ ពេលនេះហាក់ភ្ញាក់ផ្អើលតែមួយភ្លែត ក៏ប្រែជាញញឹមចុងមាត់បញ្ចេញអាការៈមើលស្រាលតាមពាក្យសម្តី ៖ «អូហូហ្នឹង ! ពិភពលោកផ្លាស់ប្តូរមែន ! សូម្បីអ្នកដេរតុក្កតាលក់តាមផ្លូវ អាចក្លាយមកជា VVIP បានម្តងម្កាលដែរ ?»

ស្អែកចួបគ្នាទៀត …

ម៉ាក់និងខ្ញុំស្រឡាំងកាំងមើលមុខគ្នា ។ ខ្ញុំដូចជាមនុស្សគ្មានវិញ្ញាណទេ…  នៅចំពោះមុខគាត់ ។ តែដាច់ខាត…  មិនមែនឥទ្ធិពលប្រុសបោកប្រាស់ម្នាក់ហ្នឹងឡើយ…  ខ្ញុំស្ទុះទៅរកអម្បោស…  ម៉ាក់ដើរមកតាមខ្ញុំដូចជាគាត់កំពុងតែបារម្ភមែនទែន ។

«កូនមិនកើតអីទេណា៎  សន្យានឹងម៉ាក់មក !» គាត់ខ្សឹបរលីងរលោងធ្វើឱ្យខ្ញុំដកដង្ហើមធំ ទម្លាក់អម្បោសចោល ហើយទាញម៉ាក់មកឱប ។

គាត់យំសសឹកក្នុងទ្រូងខ្ញុំ ។

«មិនមែនជារឿងដែលយើងត្រូវយំទេម៉ាក់ ! ខ្ញុំលែងខ្វល់ពីមនុស្សធុនហ្នឹងយូរហើយ !»

ម៉ាក់ងើបមុខមកដោយបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងខ្ញុំ គាត់ហាក់មិនជឿថាខ្ញុំអាចរឹងមាំបានលឿនបែបនេះ ។

«ម៉ាក់ កុំគិតអីទៀត ប្រយ័ត្នឈឺ !»

មិនទាន់បាននិយាយអីបន្តផង ស្រាប់តែទូរទស្សន៍ចាស់ដែលម្តាយខ្ញុំទម្លាប់បើកចោល បានលោតចូលមកនូវព័ត៌មានទាន់ហេតុការណ៍ ៖

«Breaking News ព័ត៌មានក្តៅៗ ! មន្ទីរពេទ្យ សមុទ្ទចិត្ត ត្រូវបានទិញភាគហ៊ុនផ្តាច់ដោយក្រុមហ៊ុនធំមួយនៅព្រឹកនេះ ! អ្វីដែលគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល នាយកមន្ទីរពេទ្យ និងកូនប្រុស គឺលោកវេជ្ជបណ្ឌិត ផាណង្គ ត្រូវបានកម្លាំងប៉ូលិសចាប់ខ្លួនភ្លាមៗ ក្រោយពីមានការទម្លាយឯកសារសម្ងាត់រាប់សិបច្បាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងការរំលោភបំពានអ្នកជំងឺ ក៏ដូចជាការគំរាមកំហែង និងអំពើពុករលួយ !»

រូបភាពក្នុងទូរទស្សន៍បង្ហាញពីលោកគ្រូពេទ្យផាណង្គដែលធ្លាប់តែសង្ហា និងញញឹមរាក់ទាក់ដាក់ខ្ញុំកាលពីប៉ុន្មានម៉ោងមុន កំពុងត្រូវបានគេវាយខ្នោះអូសចូលឡានប៉ូលិសទាំងមុខស្លេកដូចមនុស្សងើបពីលង់ទឹក ។

ម៉ាក់យកដៃខ្ទប់មាត់ ភ្ញាក់ផ្អើលសឹងគាំងបេះដូង ។

ឯខ្ញុំវិញ… ជើងទាំងពីរទន់សឹងតែដួលស្រុត ។ ត្រចៀកខ្ញុំខ្ទរពាក្យសម្ដីរបស់ទីនដែលគំរាមផាណង្គនៅក្នុងហាងកាហ្វេ ៖

«.… មុនពេលមន្ទីរពេទ្យនេះ.… ត្រូវប្តូរនាយកគ្រប់គ្រង !»

ភ្នែកខ្ញុំរេរកមើលទូរសព្ទ ។

ដ្បិតណាតែកាលពីជិះមកតាមផ្លូវគេបាននិយាយរឿងមន្ទីរពេទ្យសមុទ្ទចិត្តនេះឱ្យខ្ញុំដឹងដែរតែខ្ញុំមិនភ្ញាក់ផ្អើលអ្វីស្មើនឹងឃើញគ្រប់យ៉ាងក្នុងព័ត៌មានទេ ។

ស្នាដៃគេធ្វើមែនទេ ?

បើអ៊ីចឹង ?… គ្រប់យ៉ាង…  គេមិនបាននិយាយលេងសូម្បីតែមួយម៉ាត់ណា ។ ត្រឹមតែប៉ុន្មានម៉ោងក្រោយពីឃើញផាណង្គញញឹមដាក់ខ្ញុំ គេបានកម្ទេចអាជីពកិត្តិយស និងជីវិតគ្រួសាររបស់គេឱ្យរលាយបាត់ពិតមែន ?

បិសាច… គេពិតជាស្តេចបិសាច ! ខ្ញុំលូកដៃទៅស្ទាបបបូរមាត់ខ្លួនឯងដែលនៅសេសសល់ស្នាមដាក់ទណ្ឌកម្មរបស់គេ ។ ការហួងហែងរបស់គេ វាកាចសាហាវ និងគ្រោះថ្នាក់ដល់កម្រិតនេះទៅហើយ តើខ្ញុំកំពុងតែដើរចូលទៅក្នុងភ្លើងនរក ឬក៏ឋានសួគ៌ឱ្យប្រាកដទៅ ?

អន្ទាក់បិសាច​ (តំណាលបព្វតា)

«ចប់ភារកិច្ច !»

ខ្ញុំពោលពាក្យនេះតិចៗតែម្នាក់ឯងខណៈកំពុងឈរឱបទ្រូងសម្លឹងមើលអេក្រង់ទូរទស្សន៍ខ្នាតធំនៅក្នុងការិយាល័យ ។ រូបភាពអាពេទ្យផាណង្គ ត្រូវប៉ូលិសវាយខ្នោះអូសចូលឡានទាំងអាម៉ាស់ កំពុងចាក់ផ្សាយគ្រប់ប៉ុស្តិ៍ និងគ្រប់បណ្ដាញសង្គម ។

នៅពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ អ៊ីសានកំពុងឈរឱនក្បាលរាយការណ៍បន្ថែម ៖

«ឯកសារពុករលួយ និងកំណត់ត្រាវេជ្ជសាស្ត្រក្លែងក្លាយរបស់វា ត្រូវបានបញ្ជូនដល់ដៃតុលាការ និងអ្នកសារព័ត៌មានអស់ហើយទាន ! ឪពុករបស់វាក៏ត្រូវដកហូតទ្រព្យសម្បត្តិសងជំងឺចិត្តអ្នករងគ្រោះដែរ  ត្រកូលនេះ… លែងមានផ្លូវងើបមុខរួចហើយ !»

«ល្អខ្លាំង ! ល្អ !» ខ្ញុំឆ្លើយខ្លី ភ្នែកនៅតែសម្លឹងទូរទស្សន៍ ។

«ចុះចំណែករឿង… លោកធន្នក្រៃ ?» អ៊ីសានសួរដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ។

«ឱ្យក្រុមគ្រូពេទ្យស្វីស ចាប់ផ្តើមអនុវត្តការព្យាបាលតាមស្ដង់ដាខ្ពស់បំផុត ។ បិទព័ត៌មានកុំឱ្យអ្នកណាដឹងថា កន្លងមកអាផាណង្គវាលួចចាក់ថ្នាំសង្កត់សរសៃប្រសាទគាត់…  កំណត់ត្រាពេទ្យមួយនេះនឹងប្រាប់ទៅដាហ្ស៊ីដោយផ្ទាល់មាត់នៅពេលវេលាសមប្រកបមួយ !»

«បាទទាន !» អ៊ីសានទទួលបញ្ជា រួចថយចេញទៅយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់តាមទម្លាប់ ។ នៅក្បែរខ្ញុំបានយូរព្រោះអ៊ីសានមានទំនោរធ្វើជាមនុស្សយន្តដែលមិនមានអង្គចងចាំនូវរឿងដែលចប់ទៅ ហើយមកផ្ដោតតែលើបណ្តារឿងថ្មីៗទៀតដែលខ្ញុំនឹងត្រូវឱ្យគេធ្វើសកម្មភាព ។

ពេញចិត្តខ្លាំងថ្ងៃនេះ ! ខ្ញុំដើរទៅទាញកែវស្រា Whiskey ដែលមានទឹកកកមួយដុំ មកគ្រវី ។ សំឡេងទឹកកកប៉ះកែវគ្រីស្តាល់លាន់ «កក្អឹកៗ» ស្តាប់ទៅពីរោះរណ្ដំដូចចង្វាក់បេះដូងស្រីល្ងង់ៗឫកពាហំហានម្នាក់ដែលប្រហែលជាកំពុងតែឡេះឡះនឹងជីវិតថ្មីចម្លែកៗរបស់គេ ។

ម៉ោងនេះ វិនាទីនេះ គេអាចនឹងកំពុងឈរស្ងៀមធ្មឹងមុខទូរទស្សន៍ ។ ហើយគេនឹងនឹកយើង… ព្រោះប្រាកដជាដឹងហើយថា នេះមិនមែនជារឿងចៃដន្យទេ ។

ខ្ញុំញញឹមចុងមាត់ លើកស្រាអកបង្ហើយដូចកំពុងក្លែមជាមួយក្លិននិងរសជាតិរបស់នាង នៅតែជាប់នៅចុងបបូរមាត់របស់ខ្ញុំ ។ សំឡេងគេ «គិតខ្ញុំផង !» កាលពីនៅក្នុងឡាន… «បងគិតអូនរួចហើយក្មេងល្ងង់ !» គ្រាន់តែនឹកឃើញពាក្យនេះក្នុងចិត្តម្នាក់ឯង ក៏ធ្វើឱ្យឈាមក្នុងខ្លួនខ្ញុំពុះកញ្ជ្រោល ។

សម្លឹងទីក្រុងធំធេងមួយនេះ… ខ្ញុំគិតថា នាងអាចចង់គេចចេញពីខ្ញុំដោយត្រឹមហេតុផលនៃពាក្យថា «យើងមិនស្គាល់គ្នា» មែនទេ ? ឬនាងគិតថា ខ្ញុំអស្ចារ្យពេកសម្រាប់នាង គួរឱ្យធុញពេក ឬស្អិតពេក… តែនាងនឹងមិនគិតថា ខ្ញុំអន់ពេកនេះមែនទេអូន ? គិតបែបណាក៏ដោយ… អូននៅតែជារបស់បង ។

ក្នុងចិត្តនេះ កាលដែលខ្ញុំកម្ទេចអាផាណង្គ វាគ្រាន់តែជាការព្រមានទីមួយ ។ បងចង់ឱ្យអូនដឹង ដាហ្ស៊ី… ថាបងមិនមែនជាមនុស្សល្អ ហើយបងក៏មិនដែលលេងសើច ។ អំណាចរបស់បងអាចធ្វើឱ្យមនុស្សដែលហ៊ាន      ញញឹមដាក់អូន រលាយបាត់ពីផែនដីត្រឹមមួយប៉ប្រិចភ្នែក ។

ខ្ញុំទាញទូរសព្ទដៃចេញពីហោប៉ៅ អូសរកឈ្មោះដែលខ្ញុំបាន Save ទុក ។ ខ្ញុំប្រាប់នាងឱ្យរង់ចាំទូរសព្ទខ្ញុំ ប៉ុន្តែមនុស្សដូចខ្ញុំមិនចូលចិត្តការរង់ចាំទេ ។ ខ្ញុំចង់ឃើញកែវភ្នែកដ៏ភាំងៗ  ភ័យៗ និងចរិតត្រដរមិនព្រមងាយចុះចាញ់របស់នាងនៅពេលនេះ… ភ្លាមៗនេះ !

ខ្ញុំចុចបញ្ជូនសារមួយខ្សែទៅកាន់នាង ៖

«មើលព័ត៌មានហើយឬនៅ ? បងបានប្រាប់ហើយថាមែនអត់ ? បងមិនចូលចិត្តឱ្យអ្នកណាផ្សេងមកប៉ះពាល់ស្រីបងទេ ។ ល្ងាចនេះ ម៉ោង៧យប់ ញ៉ាំបាយ OK ?»

«ខ្ញុំញ៉ាំជាមួយម៉ាក់ !»

នាងតបភ្លាមៗតែម្តង គឺតបរបៀបបដិសេធបង កូនឆ្មា ?

«ចឹងបងទៅញ៉ាំជាមួយ !»

«អត់ទេៗ កុំមក !»

ខ្ញុំទម្លាក់ទឹកមុខស្មើ ។ ប្រសិននាងប្រកែកព្រោះនាងមិនចង់ចួបខ្ញុំ នាងមានទោសមធ្យម តែបើនាងកុហកហើយមានអ្នកផ្សេងបាយជាមួយនាងនិងម៉ាក់នាង ប្រាកដជាម្ចាស់តុក្កតាម្នាក់នេះមានរឿងធំជាមួយបព្វតា ។

ខ្ញុំដកដង្ហើមឃូរទប់ចិត្តច្របូកច្របល់ហើយសរសេរ ៖

«បងមានរឿងមួយដែលអូនមិននឹកស្មានដល់ ! ចង់ប្រាប់… ពាក់ព័ន្ធនឹងការព្យាបាលប៉ារបស់អូន… ហេតុផលប៉ុណ្ណឹងអាច Date អូនបានឬនៅ ដាហ្ស៊ី !»

ខ្ញុំចុចបញ្ជូន រួចបោះទូរសព្ទចោលទៅលើតុ ។

នុយដ៏ធំបំផុតត្រូវបានបោះទម្លាក់ហើយ ។ គេ… គេមិនអាចមិនខ្វល់ពីប៉ាដែលគេស្រលាញ់ជាងជីវិតទៅទៀតនោះទេ ។ ដូច្នេះ ទោះជានាងភ័យខ្លាចខ្ញុំដល់កម្រិតណា ក៏នាងគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីដើរចូលមកក្នុងអន្ទាក់ដែលខ្ញុំបានត្រៀមទុកនៅយប់នេះដដែល ។     

អ្វីៗដូចការរំពឹងទុក ។ ខ្ញុំអង្គុយគោះចង្កូតឡានស្ព័រលេងយឺតៗ កែវភ្នែកសម្លឹងកាត់កញ្ចក់ពណ៌ខ្មៅងងឹត តម្រង់ទៅរកខ្លោងទ្វារផ្ទះវីឡាចាស់ទុំរបស់គេ ។

មិនដល់៥នាទីផង រាងកាយតូចច្រឡឹងក៏ស្ទុះរត់ចេញមកទាំងប្រញាប់ប្រញាល់ ។ ខ្ញុំញញឹមចុងមាត់… លបអាណិតគេដែលស្លើតស្លក់ស៊ីនុយខ្ញុំ ។ ការប្រទាក់យកកូនបក្សីតូចនេះបានមកប្រលោមលួងគឺជាល្បែងម្យ៉ាងរំភើបលាយប្រចណ្ឌដែលធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំប៉ុន្មានថ្ងៃមកនេះ អាចរស់រានឡើងវិញដូចគេឯងក្រោយពេលវាគាំងធ្មឹងជាងមួយទសវត្សមកហើយ ។

ខ្ញុំដឹងថា ឱ្យតែជារឿងប៉ាឬម៉ាក់របស់នាង ទោះជាត្រូវដើរចូលរូងខ្លា ក៏ដាហ្ស៊ីមិនរួញរាដែរ ។

តែ… សង្ឃឹមថា… គេមិនទុកខ្ញុំជាសត្វខ្លាមួយក្បាលនោះទេ ។

ទ្វារឡានបើក ហើយនាងក៏ចូលមកអង្គុយតាមសម្រួល ។ ខ្ញុំមិនចាំបាច់អីចេញទៅគាបសង្កត់នាងដូចមុនៗឡើយ ។

វគ្គនេះជាវគ្គដែលខ្ញុំត្រូវបង្ហាញពីភាពកក់ក្តៅ និងសេចក្តីពិតដ៏ឃោរឃៅដែលពិភពលោកនេះនាងមើលមិនស្គាល់ដោយរវល់តែឱនឈ្ងោកនឹងក្បាច់ចម្លាក់របស់នាង ។ ដើម្បីទាញនាងឱ្យមកជ្រកកោនក្រោមស្លាបរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំត្រូវតែយកដង្ហើមនាងមកគ្រប់គ្រងត្រឹមល្ងាចនេះ… តាមរយៈការលាតត្រដាងនូវស្ថានភាពពិតគួរឱ្យខ្លាចសម្រាប់គ្រួសារនាងដែលនាងមិនអាចរស់បាន ឬទប់ទល់បានទេ ពេលគ្មានខ្ញុំ ។

ទ្វារឡានបិទ ខ្ញុំក្រអូបដង្ហើមរបស់គេ ។ គ្រប់យ៉ាងរបស់គេ វត្តមានគេកំពុងតែបង្កើនសម្រស់និងរសនិយមក្នុងរថនេះ ។ មុនបរឡានចេញ ខ្ញុំហុចសឺមីឯកសារពណ៌ត្នោតទៅឱ្យគេហើយនិយាយតិចៗ ៖

«បើកមើលទៅ !»

ដាហ្ស៊ីទទួលយកទៅ តែនាងមើលមុខខ្ញុំទាំងមិនទាន់បើកមើលទេ ។

«អីគេនេះ ?»

ខ្ញុំលបសង្កេតឃើញស្រីម្នាក់នេះរាងញ័រៗដៃទៅហើយ ។

ចួបគ្នាស្អែកណា …

«យើងមិនស្គាល់គ្នាទេ !»

ខ្ញុំតបខ្លីៗហើយឈ្ងោកមុខសម្លឹងម្រាមដៃខ្លួនឯងដែលញាប់ញ័រពេលរឹតដ្បិតនិយាយអំពីហេតុនិងផល ឱ្យដូចមនុស្សចាស់ចិត្តចាស់គំនិត ។

«ហើយ… ថ្ងៃនោះ… ក្នុងរោងពុម្ព… ខ្ញុំគិតថា… បើអ្នកនោះជាអ្នកផ្សេង… ក៏ខ្ញុំចង់ជួយគេដែរ ! មិនសំខាន់ថាអ្នកណាទេ… គឺ… វា… ធម្មតាបំផុតហើយ… សម្រាប់ខ្ញុំ !»

គ្រាន់តែពាក្យនេះរបូតចេញពីមាត់ខ្ញុំចប់ភ្លាម ខ្ញុំឃើញស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់សង្ហារបស់គេថមថយ ។ គេដូចជាផ្ដោតស្តាប់តែ… មិនមែនសប្បាយចិត្តឡើយ ។

តែខ្ញុំចាំបាច់ត្រូវនិយាយបន្តឱ្យច្បាស់លាស់ ៖

«បើ… បើកាលហ្នឹង ខ្ញុំធ្វើឱ្យមានការច្រឡំ… ថ្ងៃនេះ… ហោចណាស់ យើងបាននិយាយគ្នាច្បាស់ហើយ ! ពួកយើងអត់មាន… !»

ង៉ឺត !

គេឈប់ឡានង៉ឺត… សឹងកង់បង្វិលលឿនស្លេវតាមចិត្តរបស់គេដែលប្រែប្រួល ។ រាងកាយខ្ញុំហក់ទៅមុខ… តាមកម្លាំងចាប់ហ្វ្រាំង តែត្រូវខ្សែក្រវាត់ទាញមកវាយផ្ទប់នឹងកៅអីវិញ ។ បេះដូងខ្ញុំធ្លាក់ក្ដុក !

បរិយាកាសក្នុងឡានធ្លាក់ចុះត្រជាក់ស្រេបសូន្យអង្សាមួយរំពេច ។

គ្មានសំឡេងអីទាំងអស់ ក្រៅពីសំឡេងម៉ាស៊ីនឡានគ្រហឹមតិចៗ និងដង្ហើមធ្ងន់ៗរបស់មនុស្សប្រុសដែលអង្គុយក្បែរនេះ ។

ខ្ញុំមិនទាន់បាត់ភ័យផង ស្រាប់តែឮសូរ «តឹប !» ។

គេដោះខ្សែក្រវាត់ឡានរបស់គេចេញ រួចទម្លាក់ខ្លួនសង្កត់មកលើកៅអីខ្ញុំ បិទផ្លូវមិនឱ្យខ្ញុំរត់ចេញឬសូម្បីតែចង់កម្រើក ។

ជិតឈឹង… រាងកាយធំស្កឹមស្កៃរបស់គេ… គ្របដណ្ដប់មកលើតួខ្លួនខ្ញុំដូចស្រមោលមច្ចុរាជ ។ ដៃទាំងពីររបស់គេច្រត់សង្កត់លើខ្នងកៅអីសងខាងក្បាលខ្ញុំ… ទុកទីទំនេរមិនឱ្យកម្រើកបានសូម្បីតែមួយចំអាម ។

ខ្ញុំកន្ត្រាក់ខ្លួនថយរហូតខ្នងអឹបជាប់នឹងកញ្ចក់ឡាន ។ ក្លិនទឹកអប់ឈើប្រណីតលាយឡំនឹងដង្ហើមកំហឹងរបស់គេ វាយលុកទម្លុះសួតខ្ញុំ មិនឱ្យស្រូបខ្យល់បានស្រួលដូចមនុស្សម្នាឡើយ ។

«ចិត្តបុណ្យម៉្លេះ ?»

គេសួរខ្សឹបៗ តែចុងដង្ហើមមុតដូចឡាម ។ កែវភ្នែកដែលធ្លាប់តែទន់ភ្លន់អម្បាញ់មិញ ប្រែជាក្រហមងាំង សម្លឹងទម្លុះមុខខ្ញុំដូចចង់ស៊ីសាច់អង្កៀមឆ្អឹង ។

«អ្នកណាផ្សេងក៏បាន ? ហឹស !» គេសើចចុងមាត់ ជាសំណើចដែលគ្មានភាពសប្បាយសូម្បីមួយភាគរយ «បងប្រាប់អូនឱ្យដឹង… សាកទៅប៉ះដៃ ឬធ្វើចិត្តបុណ្យជួយអាប្រុសណាផ្សេងមើល៍… ចាំមើល បើបងមិនបំបាក់កវាមែនឬអត់​ !»

«… ខ្ញុំ…» ខ្ញុំភ័យឡើងគាំងមាត់ ពេលឃើញក្រសែភ្នែករោលរាលនិងឆ្កួតលីលារបស់គេ ។ គេប្រចណ្ឌសូម្បីតែជាមួយ «មនុស្សស្រមើស្រមៃ» អ្នកណាមិនដឹងដែលគ្មានទាន់កើតឡើង… ?

«ហើយនឹងអាលចូលគុកមែនទេ ?»

ខ្ញុំខ្សឹបសួរឌឺទាំងក្តាប់ដៃសងខាង ។

មនុស្សខ្ញុំនេះ ស្អប់ណាស់ពាក្យព្យាបាទគំរាមកំហែងគ្នា ។ ខ្ញុំកាន់តែភ័យ ខ្ញុំកាន់តែខំទប់ ។ ខ្ញុំខ្លាច តែមិនឱ្យគេនេះជាន់ទេ ។

«គុក ???» គេគំហកស្រាលៗ តែផ្តើមមកសើចបញ្ឈឺខ្ញុំវិញ ។ ដឹង ! គេមានលុយរមែងតែងមានអំណាច តែបើអង្គុយព្រមឱ្យគេព្រមានរឿងកាច់កអ្នកនេះអ្នកនោះ មានតែខ្ញុំជាមនុស្សប្រភេទណា ?

«ហេតុអី ខ្ញុំជួយអ្នកណា… តែខ្ញុំ… មានពាក់ព័ន្ធអី ? ហេតុអីចង់ទៅហិង្សាដាក់គេ ???»

ថាហើយ ខ្ញុំបញ្ចេញទឹកមុខធុញថប់ងាកចេញ តែខាងគេដកដៃម្ខាងពីបង្អែកកៅអី មកចាប់ទាញចង្កាខ្ញុំ បង្ខំឱ្យងើបមុខទៅទល់ភ្នែកជាមួយគេវិញភ្លាមៗ ។

ម្រាមដៃគេក្តាប់ជាប់ មិនឈឺ តែក៏រើមិនរួច ។

«ដា… ហ្ស៊ី !» ដង្ហើមក្តៅៗរបស់គេរោលលើបបូរមាត់ខ្ញុំ ។

«ទោះមុននេះ…  អូនធ្លាប់ជួយអាឆ្កែអាឆ្មាណា បងមិនខ្វល់ទេ !  តែអូនឯងប៉ះបងហើយ… គឺចប់ ! យល់ពាក្យថាចប់ទេ ? ចប់ ឈប់សូម្បីទៅអត់ការងារក្បែរៗអាប្រុសណា​ !»

ខ្ញុំសម្លឹងកែវភ្នែកផ្ដាច់ការរបស់គេទាំងសងខាង ។ គេនេះ… ថាឆ្កួតមិនចំ… ថាលេងធ្វើពុតក៏មិនមែន… ទ្រូងនេះលោតញាប់ម៉្លេះ ? តិចគេដឹងថាខ្ញុំខ្លាចគេទៅ… បានចិត្តងាប់ហើយ ?

គេនេះឆ្កួតបាត់ហើយ !

«ខ្លួនឯង… ខ្លួនឯងមិនអាចបង្ខំខ្ញុំបែបនេះទេ…» ខ្ញុំខំប្រឹងតវ៉ាខ្សាវៗ ។

គេមិនតបហើយញញឹម ។

«លើកលែង… តែ !»

«លើកលែងអី ?» ខ្ញុំសួរភ្លែតដោយគ្មានការលាក់លៀម គឺខ្ញុំចង់ចេញពីរង្វង់ឆ្កួតៗនេះ ។            «លើកលែងតែអាប្រុសនោះ ឆ្អឹងដែកស្បែកស្ពាន់ !»

«ខ្ញុំ… ខ្ញុំស្រលាញ់ប្រុសណា ចាំបាច់ខ្លួនមកដាក់លក្ខខណ្ឌដែរ ?»

ខ្ញុំតបញ៉ែតៗតាមទំហំចិត្តក្នាញ់ ហើយចង់ឈ្នះមនុស្សផ្ដាច់ការ តែ… សឹងមិនទាន់និយាយចប់ គេឱនមកខាំចុងបបូរមាត់ខ្ញុំប៉ាច់…

អូយ !

ខ្ញុំឈឺតិចៗ… តែគេមិនបានខាំខ្លាំងឡើយ ។ នេះមិនមែនជាការថើប តែជាការដាក់ទណ្ឌកម្ម និងការបោះត្រាបញ្ជាក់កម្មសិទ្ធិដែលធ្វើឱ្យរាងកាយខ្ញុំព្រឺសម្បុរខ្ញាកទទួលស្គាល់ថាចាញ់ប្រៀបគេ ។

ខ្ញុំថប់សឹងគាំងដង្ហើម បិទភ្នែកគ្រឹប… ជិតឈឹង មិនចង់ឱ្យគេឃើញតំណក់ទឹកភ្នែក និងភាពទន់ជ្រាយនេះ ។

គេនៅដំអក់សម្លឹងតាមភ្នែកសើមជោករបស់ខ្ញុំនៅឡើយ ព្រោះខ្ញុំឮដង្ហើមគេសែនជិត ។

តាំងពីកើតមក ខ្ញុំមិនដែលចួបមនុស្សប្រុសណាព្រហើន ផ្ដាច់ការ យកមេឃទ្រាប់អង្គុយដូចគេទេ ។ ខ្ញុំគួរតែស្អប់គេ តែហេតុអី… ហេតុអីប្រយោគគំរាមកំហែង និងការហួងហែងកម្រិតបិសាចអម្បាញ់មិញនេះ… បែរជាធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំលោតខុសចង្វាក់ លាយឡំនឹងអារម្មណ៍កក់ក្តៅម្យ៉ាងដែលខំប្រឹងបដិសេធសឹងមិនឈ្នះបែបនេះ ?

«ដាហ្ស៊ី ?»

គេហៅខ្ញុំមិនឆ្លើយ តែបបូរមាត់នេះញាប់ញ័រ តូចចិត្តចង់តែស្រែកយំឡើងខ្លាំងៗ តែខ្ញុំខំទ្រាំ ។ គេជាអី ? គេមានសិទ្ធិអីមកធ្វើឱ្យខ្ញុំយំ ហើយគេមានសិទ្ធិអីមកឃើញខ្ញុំចាញ់គេដោយអំពើផ្តាច់ការអស់នេះ ?

«ដាហ្ស៊ី !»

ខ្ញុំបន្តបិទភ្នែករឹតតែជិតលើសមុន… ខណៈបាតដៃមួយគ្រើមរឹងនិងធំប៉ះខ្នងខ្ញុំពីក្រោយ ហើយអ្វីមួយទៀតទន់ៗប៉ះពាល់ទងត្រចៀកខ្ញុំ ។

គឺបបូរមាត់របស់គេ…

«ចង់ដឹងរឿងនៅពេទ្យដែរ ?» គេសួរខ្ញុំ ។ ឮកាលណា ខ្ញុំបើកភ្នែកមកវិញដោយសភាវៈគតិ ។ គេ ? …គេសាហាវនិងអន់ស្មោកគ្រោកដល់ថ្នាក់យកប៉ាខ្ញុំដែលជាអ្នកជំងឺម្នាក់មកឡូកឡំគំរាមខ្ញុំ ?

ខ្ញុំមើលគេក្រឡង់ៗខណៈខាំមាត់ព្រោះខឹងនិងតូចចិត្តជាទីបំផុត ។

ទំនងទឹកភ្នែកខ្ញុំធ្វើឱ្យគេដឹងសម្ពាធចិត្តដ៏ធ្ងន់នេះ បានជាគេផ្លាស់ទឹកមុខបន្តិចព្រមថយខ្លួនទៅកៅអីគេវិញ ហើយនិយាយ ៖

«អាអាវសព្រឹកមិញ ត្រូវគេប្តឹងហើយ ! ចង់ជឿវាទៀតដែរ ?»

គេនិយាយពីអ្នកណា ? ផាណង្គ ? គេនេះនៅប្រចណ្ឌ មិនទាន់ចេញពីរឿងនៅហាងកាហ្វេទៀត ? តែក៏ល្អបន្តិចដែរ ដែលគេមិនបានយកប៉ាយើងមកឡូកឡំដូចការស្មាន ។

ខ្ញុំនៅស្ងៀមរង់ចាំស្តាប់ គេប្រាប់មកទៀតថា ផាណង្គត្រូវបានស្រីៗជាច្រើនប្តឹងផ្តល់ដោយសារការបៀតបៀន ។

គេនិយាយគ្រប់យ៉ាង ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងណានៅតែមិនមាត់មិនក ព្រោះមិនចង់ឱ្យគេដឹងចិត្ត ទោះណាជាដំណឹងនេះបណ្តាលឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងណាក្តី ។

ម្រាមគេប៉ះមកលើម្រាមខ្ញុំ ខ្ញុំដកចេញ គេក៏បះមកទៀតតាមរបៀបមានះរបស់គេ ធ្វើឱ្យខ្ញុំលែងខ្ចីដកដោយសារមុននិងក្រោយ… ដដែលជា     ដដែល ។

«បងស្រលាញ់អូន !»

គេនិយាយហើយជាន់ហ្គាចេញឡានទាំងដែលខ្ញុំនៅមិងមាំងនឹងពាក្យបួនម៉ាត់នេះ ។ ដៃខ្ញុំក្នុងបាតដៃគេ ។ ប្រាណខ្ញុំក្នុងឡានគេ ។ ចិត្តខ្ញុំនៅងប់នៅពាក្យពេចន៍របស់គេ ។

«ស្រលាញ់តាំងពីឃើញគ្នាភ្លាមៗ !»

គេបន្ថែមមកទៀតធ្វើឱ្យខ្ញុំរឹតតែហេងហាង ។ ហេតុអ្វី ? គេនេះ… ? គេមានសព្វបែបយ៉ាង គេសង្ហា គេមានសមត្ថភាព ហេតុអីគេខ្វះមនុស្សស្រី ?

ហេតុអីខ្ញុំមិនចួបគេ មុនពេលចួបប្រុសក្បត់ចិត្តម្នាក់នោះ ?

«ស្មានថាខ្ញុំជឿ ?» ខ្ញុំរអ៊ូម្នាក់ឯង ។

«តេស្ដបងទៅចឹង ?»

«អត់ចំណូលចិត្តទេ !»

«រៀនទៅ ! រៀនបណ្តើរៗ បងចាំបាន ! បងអាចមកឱ្យអូនរៀនស្រលាញ់បងរាល់ថ្ងៃ !»

ខ្ញុំងាកទៅរកគេ ។ ទឹកភ្នែកដែលខ្ញុំខំទប់របូតមកសាជាថ្មី ។ ខ្ញុំមិនយំ មិនពេប ឬសូម្បីទន់ជ្រាយ តែវានៅតែស្រក់ ។ ខ្ញុំសើចទាំងទឹកភ្នែក…

មុខគេក្រហមមើលមកខ្ញុំ ។ គេបើកឡានផង គេងាកមកផង… ម្តងៗ គេងាកទៅវិញមើលផ្លូវធ្វើដំណើរ តែមិនអាចនៅយូរឆ្ងាយពីមុខខ្ញុំឡើយ ។

ខ្ញុំវាសទឹកភ្នែកចេញ ហើយងាកទៅរកទិសផ្សេង ។

«សុំតែម្យ៉ាង ! តេស្ដមនុស្សតែម្នាក់បានហើយ ! ហាមមានមុខក្រោយ !»

ខ្ញុំប្រិចភ្នែក… ហើយនិយាយមួយៗ ៖

«យើងខុសគ្នា ! តេស្ដមិនចេញទេ ! យើងខុសគ្នាខ្លាំង… កាន់តែនៅជិត យើងកាន់តែខុសគ្នា !»

«មនុស្សមិនល្អ ក៏មានសិទ្ធិមកស្រលាញ់គេល្អៗដែរ… មិនអ៊ីចឹង ?»

ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថាចម្លែក… ខ្ញុំគិតថាពួកយើងមានឋានៈខុសគ្នា គេខ្ពស់ ខ្ញុំគ្មានអ្វី មានតែបន្ទុកនិងបរាជ័យទាំងស្នេហាទាំងការងារ ឯគេ… គេបែរជាគិតថា គេនេះជាមនុស្សមិនល្អ ហើយខ្ញុំល្អ ?

ខ្ញុំងាកមកសម្លឹងគេ ។ បព្វតាមិនមើលមកខ្ញុំទៀតទេ តែច្រមុះស្រួចខ្ពស់របស់គេហាក់កំពុងតូចចិត្ត ។

«អ្នកណាមនុស្សអាក្រក់ ?»

ខ្ញុំសួរដោយឱបក្រពាត់ដៃ… ធ្វើដូចរឹងមាំ តែចិត្តនេះលបអាណិតគេ ស្រាយកំហឹងទាំងប៉ុន្មានបានភ្លាមៗវិញតែម្តង ។

«មនុស្សដែលគេមិនស្រលាញ់ !»

បព្វតាថាហើយដៀងមកញញឹមដាក់ខ្ញុំ ដូចចង់ឱ្យខ្ញុំប្រដេញសួរទៀតថា «អ្នកណាមិនស្រលាញ់ ?» តែខ្ញុំមិនចូលអន្ទាក់គេងាយៗចឹងទេ ។ ខ្ញុំនិយាយដោតឈ្ងោកមុខគិត ៖

«បើគេមិនស្រលាញ់ ក៏ចួនកាលមិនមែនមកពីយើងអាក្រក់ អាចថា… មកពីគេ… គេមិនស្គាល់យើង !»

ឡានពណ៌ខ្មៅរបស់គេរអិលមកឈប់ង៉ក់នៅមុខខ្លោងទ្វារវីឡាតឿ ចាស់ និងផ្ទះទ្រុឌទ្រោមចាស់ទុំរបស់ខ្ញុំ ។

ខ្ញុំប្រញាប់ដោះខ្សែក្រវាត់ ត្រៀមនឹងឈានចុះ ព្រោះតែសម្ពាធនៃការដកដង្ហើមមិនស្រណុកនៅក្នុងឡានជាមួយគេយូរពេក ។ តែ… គ្រាន់តែម្រាមនេះប៉ះគន្លឹះទ្វារ…

«យប់នេះ… ចាំទូរសព្ទបង !»

សំឡេងផ្ដាច់ការខ្សឹបពីក្រោយខ្នង ធ្វើឱ្យខ្ញុំអាក់ដំណើរ ។ ខ្ញុំមិនងាកទៅមើលមុខគេទេ គ្រាន់តែរុញទ្វារចុះយ៉ាងលឿន រួចដើរចូលផ្ទះដោយមិនងាកក្រោយ ។ ទោះខំប្រឹងដើរឱ្យត្រង់ខ្លួនយ៉ាងណា ក៏បេះដូងនេះនៅតែលោតញាប់ដូចគេវាយស្គរជ័យ ដរាបណាសំឡេងម៉ាស៊ីនឡានរបស់គេមិនទាន់បរចេញផុត ។

គ្រាន់តែរុញទ្វារផ្ទះចូលមកដល់… បរិយាកាសដែលធ្លាប់តែកក់ក្តៅនៅទីនេះ  បែរជាអាប់អួខុសធម្មតា ។

ម៉ាក់កំពុងអង្គុយកៅអីផ្ដៅនៅកូនសួនផ្កាចំហៀងផ្ទះ ។ មើលពីក្រោយទៅ គាត់មានទុក្ខទៀតហើយ ។

រឿងបារម្ភអនាគតខ្ញុំ ? គាត់បារម្ភវត្តមានកប់ពពករបស់បព្វតា ? គាត់ខ្លាចគេធ្វើបាបកូនគាត់ដូចលំនាំអ្នកមុន ?

មិនបាច់ឆ្ងល់ទេ ក្រោយពេលប៉ាឈឺ ផ្ទះយើងលែងដូចដើមហើយ ។ មេផ្ទះមិនដែលខ្វះអ្វីម្នាក់ បានត្រូវទៅបម្រើពួកអភិជន ហើយជារឿយៗគាត់បានលបប្រាប់ខ្ញុំអំពីចរិតពិបាកផ្គាប់នៃមនុស្សក្នុងគេហដ្ឋានលោកវណ្ណឆៃ ។

«ម៉ាក់ ?»

ខ្ញុំហៅថ្នមៗ គាត់ងាកមកបន្តិច ។ ខ្ញុំបោះសោទៅលើខ្នងទូតាំងស្រឹប ! ឯបេះដូងធ្លាក់ស្រពោនវិញភ្លាមៗ បាននិម្មិតឃើញរបស់មួយ…

ស្រោមសំបុត្រពណ៌មាសដ៏ប្រណីតមួយ… ។

ធៀបការ ?

ខ្ញុំកន្ត្រាក់យកកាតនោះមកមើល ។ បេះដូងខ្ញុំបាក់ស្រឹប !

ធៀបការរចនាឡើងពីក្រដាសនាំចូលពណ៌មាស ចាំងផ្លេក ហ៊ឺហាដូច  ឋានៈរបស់ម្ចាស់វា ។ អក្សរធំៗបោះពុម្ពនៅចំកណ្តាល៖

«វេហា និង មាណាកា» ។

មុននេះពួកគេនាំគ្នាមកបញ្ឈឺម្តាយខ្ញុំ ?

ខ្ញុំងាកទៅរកម៉ាក់ហើយឈានទៅយ៉ាងប្រញាប់ ! គ្រាន់តែឃើញខ្ញុំដើរចូលមក គាត់ប្រញាប់យកដៃជូតទឹកភ្នែកលាក់កំបាំងទុក្ខព្រួយ ។

«ម៉ាក់… ម៉ាក់កើតអី ?» ខ្ញុំស្ទុះទៅរកគាត់ភ្លាម ។

«អត់… អត់មានអីទេកូន…» គាត់ឆ្លើយទាំងអួលដើមក ។

«កូនចៅតាវណ្ណឆ័យ ទើបតែយកមកឱ្យអម្បាញ់មិញ ។ គេផ្តាំប្រាប់ម៉ាក់ថា មានពេលទៅជួយតាំងពីមុនថ្ងៃក៏ល្អ ព្រោះភ្ញៀវសុទ្ធតែអភិជនត្រូវការរៀបចំច្រើន គេខ្វះគូលីកម្មករ !»

ម៉ាក់ពោលនិយាយទាំងយំខ្សឹកខ្សួលតិចៗ អាណិតខ្លួន អាណិតកូនស្រី អាណិតជីវិតកំព្រាដែលត្រូវគេទុកជាវត្ថុគ្មានជីវិត… ពួកអ្នកមាន… ដែលមិនយល់ចិត្តមនុស្សដូចគ្នា ។

«តែ… ដាហ្ស៊ី… កុំគិតច្រើនកូន… ម៉ាក់មិនទៅពាក់ព័ន្ធពួកហ្នឹងទេ… !»

ខ្ញុំដៀងសម្លឹងមើលធៀបការលើខ្នងទូតាំង ហើយដៀងមកម្តាយ ។ ពួកនោះចាំបាច់អីមកបញ្ឈឺម៉ាក់ ?

ជាគំនិតអ្នកណា ? តាវណ្ណឆៃ ឬកូនស្រីសំណព្វរបស់គាត់ ? គាត់ក៏ដឹងដែរថា អនាគតកូនប្រសារបស់គាត់ធ្លាប់ពាក់ព័ន្ធគ្រួសារនេះ ម្តេចនៅងងើលមករកម្តាយខ្ញុំទៅជួយ ?

ហឹម !

ខ្ញុំថយមកចាក់ទឹកលេប សម្រន់សម្ពាធនិងទុក្ខព្រួយអំពីជីវិត ។

បើសិនថា រឿងនេះកើតឡើងកាលពីពីរថ្ងៃមុន ខ្ញុំប្រាកដជាយំសន្លប់បោកខ្លួន រហូតដាច់ខ្យល់មិនខាន ឬអាចបិទទ្វារបន្ទប់ជាប់មិនខ្ចីចេញ ។

ប៉ុន្តែ… គួរឱ្យចម្លែក ! វិនាទីនេះ ពេលឃើញឈ្មោះប្រុសក្បត់ បញ្ញើក្អែកលើធៀបមាស ម្តេចបានជាក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំបែរជានឹកឃើញដល់ប្រយោគ   កំបុតៗ របស់មនុស្សប្រុសម្នាក់ផ្សេង ?

ក្លិនគេនៅជាប់ទីនេះ… ជុំវិញខ្យល់ដែលខ្ញុំកំពុងដកដង្ហើម ។

បព្វតា…  ទីន…  ខ្លួនជាអ្នកណា ? ខ្លួនម្នាក់ទៀតមែនទេ ដែលចូលមកក្នុងជីវិតខ្ញុំក្រោមល្បិចពួកអភិជន ?

ចង់បានអី ?

តែ… ស្នាមខាំបបូរមាត់ខ្ញុំមុននេះ ម្តេចក៏នៅឈឺតែផ្អែមម្ល៉េះ ? ខ្ញុំមិន     ស្តាយ ស្នាមមួយដែលត្រូវគេខាំនេះទេ មើលទៅមិនដូចជាទណ្ឌកម្មសោះ… បែរជាអ្វីមួយដែលមាន…  អត្ថន័យ…  ពិតមែន ។

«បើនឹកអាសំរាមនោះទៀត បងទៅសម្លាប់វា !»

ខ្ញុំព្រឺសម្បុរខ្ញាក នេះជាសម្ដីលើកទីមួយ ដែលគេសម្រុកចូលមកក្នុងហាងខ្ញុំ នៅល្ងាចដែលវេហាមកសុំបែកគ្នា ។

ឈប់ ! គេម្នាក់ហ្នឹង ដូចជា…  ដឹងគ្រប់យ៉ាងជុំវិញខ្ញុំ ?

«ចាំទុក ដាហ្ស៊ី… » សំឡេងគ្រលរៗត្រជាក់របស់គេដែលបន្លឺនៅល្ងាចនោះរម្លឹកឡើងមកវិញយឺតៗ តែចាក់ដោតដល់ជម្រៅបេះដូង «កុំឱ្យសោះ ! …កុំហ៊ានបោះបោកឬបដិសេធរាល់របស់ដែលបងប្រគល់ឱ្យអូនឱ្យសោះ… មិនអ៊ីចឹងទេ បងនឹង… កុំឱ្យបងធ្វើរឿងដែលបងមិនចង់សូម្បីនិយាយវា !»

អំណាចរបស់ទីន កំពុងតែគ្របដណ្ដប់ខួរក្បាលខ្ញុំទាំងស្រុង ធ្វើឱ្យរឿងឈឺចាប់របស់វេហា ក្លាយជារឿងសោះកក្រោះ គ្មានរសជាតិ ។

«កូន ?»

ខ្ញុំភ្ញាក់ធ្លាក់កែវទឹកប្រាវបែកខ្ចាយ…

ចួបគ្នាជាថ្មីនៅថ្ងៃស្អែក