ជើងរបស់សិដ្ឋ អូសទង្គិចពីលើកម្រាលស្លឹកឈើព្រៃដែលខ្ពស់ទាប។ ជាមួយនឹងសំណើមនៅពីក្រោមនោះ ការរត់របស់គេ រឹតតែថយល្បឿនព្រោះរអិលនិងហត់គឃូស។
ក្មេងជំទង់នេះមានវ័យ១៥ឆ្នាំ ប៉ុន្តែខ្ពស់និងស្គមបន្តិច។
បេះដូងក្មេងប្រុស ញាប់ញ័រជាមួយជំហានថយល្បឿននិងអស់សង្ឃឹម។ នេះជាព្រៃដ៏ក្រាស់នៃជាយភូមិជាប់ស្ទឹងវែងឆ្ងាយគ្មានអ្នកណាហ៊ានមកទេថ្មើរៗណេះ។
តួព្រៃទាំងមូលបញ្ចេញមកនូវលំនាំពន្លឺស្រអាប់និងស្រមោលដ៏ស្មុគស្មាញ បង្កើតបានជាឈុតឆាកដ៏ច្របូកច្របល់។
ដង្ហើមរបស់គេ ស្រូបចូលយ៉ាងមុតស្រួច រហ័ស ហត់ ជាមួយនឹងក្លិនក្រអូបនៃស្លឹកឈើសើម ផ្សិតនៃព្រៃព្រឹក្សាជ្រងំនាពេលអស្តង្គត។
មែកឈើនីមួយៗ ប្រៀបបាននឹងក្រញាំជើងឬដៃវែងៗ ដែលពេញដោយគ្រោងឆ្អឹង ដូចជាភាពគំរាមកំហែងថា នឹងទាញគេចងឡើងខ្ពស់។ ញើសហូរចុះមកលើផ្ទៃមុខលាយនឹងភាពកខ្វក់នៃសកម្មភាពរត់គេចខ្លួនដោយភិតភ័យ។ បេះដូងទូងដូចស្គរព្រោះវាត្រូវបានខួរក្បាលរំឭកមកជានិច្ចអំពីគ្រោះថ្នាក់ដែលតាមមកពីក្រោយ។
ភាពស្ងៀមស្ងាត់នៃព្រៃនេះ កំពុងត្រូវបានបំផ្លាញជាបណ្តើរៗ ដោយការស្រែកហៅគំហកកំហែងពីចម្ងាយ។
«វានៅខាងណោះ!»
សិដ្ឋមិនហ៊ានក្រឡេកមើលក្រោយឡើយ ដោយដឹងថា សូម្បីតែស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែតក៏អាចស្លាប់បានដែរ។ ស្នូរជើងដើរយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់នៃមនុស្សពីរឬបីនាក់ កំពុងលាន់មក។
សូរនេះ មានអានុភាពកាន់តែខ្លាំងឡើងបង្ហាញថា ក្រុមក្មេងពាលដ៏គ្រោះថ្នាក់ ក៏ខិតចូលមករឹតតែជិតដែរ។ ពួកគេជាក្មេងកាប់ដាវ វាយកាប់ចាប់ អ្នកភូមិមិនចង់ចួបទេ។ ពេលនេះសិដ្ឋត្រូវប្រដេញមក។ រាល់វិនាទីកន្លងទៅ ដូចជាក្តីសង្ឃឹមដែលចាប់ផ្តើមស្រុតចុះ។ តើស្លាប់វង្វេងក្នុងព្រៃនិងស្លាប់ក្រោមទារុណកម្មពួកនោះ រើសយកមួយណា?
ភ្នែករបស់សិដ្ឋបានមើលឃើញអ្វីមួយព្រិលៗនៅខាងមុខ។ ផ្ទះចាស់….ថ្មក្រោម ឈើលើ…..នៅក្នុងព្រៃក្រាស់?
នឹកឃើញហើយ!
ប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ធ្លាប់ចូលមករកជាមួយឪពុក ក៏ឆ្លងកាត់ព្រៃនេះ គាត់បានចង្អុលមកពីឆ្ងាយហើយប្រាប់ថា ទីនេះ ផ្ទះខ្មោច ដែលគ្មានអ្នកណាហ៊ានមកបៀត។
ពន្លឺពណ៌មាសនៃព្រះអាទិត្យហៀបលិចកំពុងថយអានុភាពមកស្បៃបាំងស្តើងនៃវត្តមានរាត្រីកាល។ ស្រមោលពន់ព្រលប់ បានសង្កត់លើទ្រង់ទ្រាយផ្ទះចាស់ដែលត្រូវបានគេបោះបង់ចោលយូរយារណាស់មកហើយ។ ពុករបស់សិដ្ឋប្រាប់ថា តាំងពីគាត់នៅក្មេង ដូច្នេះផ្ទះនេះមានវ័យប្រហែលជាជំនាន់ជីតា ឬអាចតាទួតគេទៅហើយ។
«អាសិដ្ឋ កុំឱ្យពួកអញរកឃើញអ្ហែង!»
ទីនេះ!
ពួនក្នុងនេះ នឹងគេចពីពួកក្មេងពាលបាន។
ហាក់ដូចជា គ្មានទីណានឹងអាចពួនបាន ក្មេងជំទង់ក្នុងភាពភ័យតក់ស្លុតបានបែរទិសទៅរកផ្ទះចាស់សល់ពីបុរាណដែលត្រូវបានគេបំភ្លេចចោល។
«នោះ វា!»
ឮមកបែបនេះ សិដ្ឋរត់ឡើងស្លេវ ចូលដល់ផ្ទះចាស់រំលងទាំងជញ្ជាំងនិងស៊ុមទ្វារឈើដែលពុកផុយ។ គេរត់ចូលជ្រកក្រោមស្រមោលខ្មៅជ្រុងផ្ទះ លែងគិតថា ខ្មោចឬមិនខ្មោច។
«នោះវាចូលផ្ទះខ្មោចហើយ!»
សំឡេងចោលមកល្វើយៗ បានន័យថា ក្រុមនោះដំអក់មិនហ៊ានឡើងជម្រាលព្រៃមករកផ្ទះចម្លែកទេ។ សិដ្ឋឱបក្បាលនិងត្រចៀកយំសម្លឹងជើងខ្លួនឯងដែលងងឹតស្លុបមិនហ៊ានងើបមុខមករកទីមានពន្លឺឡើយ។ ក្នុងភាពញាប់ញ័រ សិដ្ឋបន្តឱបក្បាលបែរបន់ផង សសឹកយំផង។ ពេលវេលាកន្លងទៅ ហាក់ស្ងាត់គេក៏ងើបមុខយឺតៗពិនិត្យឃើញពន្លឺ ពីការបញ្ចាំងពិល រសាត់ឆ្ងាយឡើងៗ។
ពេលនេះហើយដែលសិដ្ឋអាចពិនិត្យពិច័យជុំវិញខ្លួន។ ដំបូលមួយចំហៀងបានបាក់ធ្លាក់ចុះក្រោមទម្ងន់នៃពេលវេលានិងការបោះបង់ចោល ខណៈដែលវល្លិនិងស្លែតោងវារដាមជាប់ក្រាស់ទៅនឹងចំហៀងមួយទៀត។
ដោយមិនមានពេលពិចារណាច្រើនពីស្ថានភាពផ្ទះ សភាវគតិរបស់សិដ្ឋបានជំរុញឱ្យគេក្រោកទ្រេតទ្រោតទៅបើកទ្វារបង្អួចក្បែរខ្លួន យកពន្លឺបន្ថែម។ សំណៅចាស់នៃសំណង់ដ៏ខូចខាតគ្រោតគ្រាត បញ្ចេញសំឡេងថ្ងូរ…..ទើបតែដឹងអំពីក្លិនស្អុយធូលីបន្សល់ពីការបោះបង់ចោល។
«ហ្អែងនៅហ្នឹងទៅអាសិដ្ឋ នៅឱ្យខ្មោចស៊ីទៅ!»
ល្អងធូលីបានរេរាំនៅលើធ្នឹម តាមបង្ហូរដ៏ខ្សោយនៃពន្លឺព្រះអាទិត្យចុងក្រោយត្រងចូលមកតាមបង្អួចដែលបន្ថែមស្នូរក្រុមក្មេងពាលសើចឮកាន់តែឆ្ងាយឡើង បានបន្ថែមបរិយាកាសត្រជាក់ស្រៀវ ស្ងាត់ និងរំឭកសិដ្ឋពីរឿងខ្មោច។
«ផ្ទះនេះ គេល្បីថាមានខ្មោចត្រងោលនៅ!» បេះដូងរបស់សិដ្ឋរំឭកដល់សម្តីឪពុក។ បេះដូងគេលោតញាប់ហើយភ្នែកបង្វិលជុំវិញទីជ្រកកោន។
«ខ្មោចត្រងោលអីទៅពុក?»
«….មិន….ដឹង….តែនិយាយរួម….យើងមិនចូលទៅទីនោះទេ! មានអ្វីមួយមិនប្រក្រតីនៅកន្លែងនេះ អ្នកភូមិគេថា ធ្លាប់ឃើញសឹងគ្រប់មាត់! គេថា….វាត្រូវបណ្ដាសា»។
សិដ្ឋត្រជាក់ដៃនិងញ័រ….គេបានដកអារម្មណ៍ទាំងស្រុងចេញពីក្មេងជំទង់ មកផ្ចង់នឹងគ្រប់យ៉ាងនៅទីនេះ។ ទោះជាអ្វីៗមានសភាពទ្រុឌទ្រោមយ៉ាងខ្លាំង តែមើលអាចដឹងបានភ្លាមៗថា ធ្លាប់ជាលំនៅដ្ឋានដ៏សមរម្យមួយកាលពីដំបូង។
សំណល់នៃគ្រឿងសង្ហារិមចាស់ៗ កៅអីក្រឡាប់ តុឈើប្រេះបែកនិងកម្រាលឈើរសាត់បង្ហាញថា គ្មានអ្នកណាហ៊ានមកយកអ្វីមួយចេញពីទីនេះទេ បានជាវត្ថុទាំងអស់ នៅសឹករេចរឹល ដួលរេល ស្ងៀមស្ងាត់បង្កប់សំណៅពីជីវិតអតីតកាលរបស់វា។
សិដ្ឋយំរញីរញ័រ៖
«ម៉ែអើយ មកយកកូនទៅផ្ទះផង!»
«សិដ្ឋ»
សំឡេងខ្សឹបហៅមួយនេះធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់ក្រញាងងាកក្រោយទាំងភ្នែកកញ្ចឹងក។ ពីចម្ងាយស្នូរជើងដើរ លាន់មកពិតមែន។ អ្នកណាម្នាក់….ឬអ្វីមួយកំពុងតែនៅទីនេះដែរ។ ស្នូរជើងបន្លឺឡើងច្បាស់ពេញបន្ទប់ដែលកខ្វក់នឹងត្រូវបានបោះបង់ចោល…គេញាប់ញ័រក្រោមតំណក់ញើស។ រំពេចនោះ កម្រាលឥដ្ឋបានផ្លាស់ប្តូរដោយសាររស្មីពន្លឺតិចៗបានបញ្ចូលមកទម្លុះភាពងងឹត។
«លោកគ្រូ?»
សិទ្ធវាចាទាំងអំណរនិងបែកសំឡេងព្រោះគេទើបតែពេញវ័យជំទង់។ គ្រូគង់លេចមុខមកដោយមានកាន់ចង្កៀងម៉ាងសុងនៅក្នុងដៃ។ ចង្កៀងនេះបាននាំមកនូវពន្លឺដ៏កក់ក្តៅ ប៉ុន្តែខ្សោយៗបើធៀបនឹងមេឃផ្តើមងងឹតនៅខាងក្រៅ។
វត្តមានរបស់គាត់នាំមកនូវភាពធូរស្រាល តែការភ័យខ្លាចចម្រុះនៅតែមាន។ សំឡេងញ័រៗនិងយំសោក យ៉ាងស្រទន់របស់សិដ្ឋ៖
«លោកគ្រូ! ខ្ញុំខ្លាចណាស់! ជួយហៅម្តាយពុកខ្ញុំមកផង! ពួកក្មេងពាលភូមិលិច វាប្រដេញខ្ញុំមកទីនេះ!»។ លោកគ្រូស្ទាបសិស្សហើយទាញគេក្រោកយឺតៗ។ គាត់វាចាឡើងយ៉ាងស្រទន់៖
«គ្រូដឹង! គ្រូដើរមកតាមពីក្រោយរហូត គ្រូសង្ស័យពេលឃើញមានក្មេងរត់ដេញគ្នា គ្រូដឹងថាអាចជាសិស្សណាម្នាក់របស់សាលាយើង!»
«បាទ! ខ្ញុំមិនបានធ្វើអីពួកហ្នឹងទេ! ពួកហ្នឹងចង់ទារលុយខ្ញុំ ខ្ញុំមិនមានអីឱ្យវាទៀត!»
«គ្រូនឹងដោះស្រាយរឿងនេះ នៅពេលយើងទៅដល់ផ្ទះសិន! មកតាមគ្រូ…ហើយ…កុំមើលក្រោយ»។
«បាទ!»
លោកគ្រូគង់ បោះជំហានទៅមុខដោយចង្កៀងលើដៃរបស់គាត់បញ្ចេញពន្លឺរឹតតែច្បាស់នៅជុំវិញ។ គាត់ធ្វើចលនាដោយការតាំងចិត្តនិងទំនុកចិត្ត រហ័សរហួន ផ្ទុយស្រឡះពីការភ័យខ្លាចរបស់សិដ្ឋ។
«គេថា ផ្ទះនេះ…..មានខ្មោចត្រងោល!» (សិដ្ឋខ្សឹបដោយភ័យ)
លោកគ្រូគង់គ្រហឹមព្រមានបន្តិច៖
«ស្ងាត់!»
ខ្យល់ផ្តើមបោកប្រាវៗលើជញ្ជាំងចាស់ សំឡេងខ្យល់ក្លាយជាសំឡេងថ្ងូរ គាត់ប្រញាប់ប្រញាល់ទាញសិដ្ឋថយក្រោយ។
គ្រាំ!
សិដ្ឋស្រែកវ៉ាសឡើងនិងយំសោកពេលឃើញទូចាស់ចាស់ដួលមកឃាំងទ្វារ។ គេឃើញដៃលោកគ្រូញ័រ។
«គ្រូប្រាប់ម្តងទៀត ហាមនិយាយអីទាំងអស់ទាក់ទងនឹង….ខ្មោច!»
សិដ្ឋបែកញើសសស្រាក់៖
«តែយើងគ្មាន ទ្វារចេញទេលោកគ្រូ!»
«ទ្វារផ្សេង! ប្រាកដជាមានផ្លូវក្រោយឬចំហៀង! មកតាមគ្រូ!»
គាត់អូសសិស្សដែលវិលខ្លួនមួយជុំព្រោះខ្លាច។ តាមការដើរចាកចេញរុករកផ្លូវផង គាត់និយាយលួងលោមផង៖
«សិដ្ឋ! ឯងជឿគ្រូទេ! គ្រូនឹងនាំឯងទៅដល់ផ្ទះប្រកបដោយសុវត្ថិភាព!»
«បាទ!» ឆ្លើយញ័រៗ។
នៅពេលពួកគេរុករកផ្លូវចាកចេញពីផ្ទះដ៏ខ្មៅងងឹតក្នុងជំហានញាប់ៗ បណ្តាលឱ្យភ្លើងចង្កៀងរាំលើជញ្ជាំងដែលបាក់បែកនិងកម្ទេចកម្ទីរាយប៉ាយបង្កើតបានជាទិដ្ឋភាពនៃការខូចខាតក្នុងទិដ្ឋភាពគួរឱ្យភ័យខ្លាច។
ដៃសិដ្ឋសែនត្រជាក់ឡើងៗ ដោយសារតែត្រចៀកគេឮសំឡេងខ្យល់ថ្ងូរហាក់បីដូចជាលាន់មកពីគ្រប់ទីកន្លែង បង្កើនការព្រួយបារម្ភដល់មនុស្សទាំងទ្វេកាយ។
សិដ្ឋខ្សឹបៗទាំងរេភ្នែកមើលជុំវិញ៖
«សំឡេង…..អីហ្នឹង?»
លោកគ្រូគង់រក្សាសំឡេងខ្សឹបទាប៖
«ខ្យល់ទេ! កុំគិតច្រើន ដើរតាមគ្រូ!»
សិដ្ឋបិទភ្នែក ផ្តោតលើសំឡេងរបស់គ្រូហើយទាំងពីរធ្វើចលនាដោយប្រុងប្រយ័ត្នតាមច្រករបៀងដែលមានពន្លឺភ្លើងខ្សោយ ស្ទើរតែមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់បំភ្លឺផ្លូវឡើយ។
ពេលចូលមកដូចឆាប់ព្រោះភ័យនឹងពួកអ្នកប្រដេញ ដល់ពេលនេះចង់ចាកចេញវិញទើបដឹងថា ទីនេះធំនិងកន្លុកកន្លៀតខ្លាំង។ សំឡេងថ្ងូររបស់ផ្ទះនេះមិនមែនខ្យល់ទេ….ការពិតនេះកំពុងញាំងឱ្យសិដ្ឋបន្តស្រក់ទឹកភ្នែក ប៉ុន្តែវត្តមាននិងអាកប្បកិរិយាស្ងប់ស្ងាត់របស់លោកគ្រូគង់ ធ្វើឱ្យសិដ្ឋខំទប់ចិត្តទប់ទល់នឹងការភ័យខ្លាច។
«មានអ្នកណាផ្សេងនៅទីនេះទេដឹងលោកគ្រូ? ឬមួយមានតើយើង?»
លោកគ្រូគង់ឆ្លើយឡើងដោយភាពប្រាកដប្រជា៖
«គ្មានអ្នកណាទេ! ផ្ទះនេះ គេបោះបង់ចោលច្រើនឆ្នាំមកហើយ តាំងពីគ្រូនៅក្មេង! នោះទ្វារ យើងជិតចេញពីទីនេះហើយ»។
ពួកគេសម្លឹងឃើញទ្វារធំមួយនៅចុងបញ្ចប់នៃច្រករបៀង។ លោកគ្រូគង់ទាញគេលឿនជាងមុន ធ្វើឱ្យសិដ្ឋដឹងថាលោកគ្រូបានដឹងពីរឿងថា មានអ្វីម្យ៉ាងកំពុងតាមពីក្រោយពួកគេ គ្រាន់តែគាត់មិននិយាយ។
ទ្វារចាស់នេះមានគន្លឹះពីក្នុងនិងគាំងព្រោះសំរាមនិងសំណឹកពេលវេលា។ គាត់លែងដៃសិស្សហើយប្រាប់៖
«ចាំគ្រូបើកវា កាន់ចង្កៀងឱ្យស្ងៀម នៅស្ងៀម! កុំធ្វើអីទាំងអស់!»
គ្រូគង់ខំខាំមាត់និងបានព្យាយាមបើកទ្វារចាស់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ទម្រាំរបូតមកហើយពន្លឺបានបង្ហាញផ្លូវតូចចង្អៀតដែលនឹងនាំគ្រូនឹងសិស្សចេញទៅដល់ខាងក្រៅ។ សំឡេងថ្ងូររសាត់ថយបន្តិច ជំនួសដោយសំឡេងស្រទន់នៃស្លឹកឈើនិងពិភពធម្មជាតិ។
«ម៉ោះ! ឱ្យចង្កៀងមកគ្រូ! តោងដៃគ្រូ! យើងចេញបានហើយ!»
សិដ្ឋងក់ក្បាលហើយចាប់ដៃលោកគ្រូគង់យ៉ាងតឹង ខណៈពេលដែលពួកគេធ្វើដំណើរយ៉ាងញាប់ជើង ឆ្លងកាត់ផ្លូវតូចចង្អៀត។ ពន្លឺចង្កៀងគោមបញ្ចេញស្រមោលរាំវែងៗ ដែលបន្ថែមបរិយាកាសរឹតតែគួរឱ្យភ័យខ្លាច។ ទីបំផុតពួកគេឈានជើងចេញទៅក្នុងទីលំហខាងក្រៅ ខ្យល់រាត្រីត្រជាក់នៃតំបន់ព្រៃ នាំមកនូវអារម្មណ៍ធូរស្រាល។
សិដ្ឋដកដង្ហើមធំ យកខ្យល់មកបំពេញសួត។ ភាពតានតឹងបានធូរស្រាលពីរាងកាយរបស់គេ។ សេចក្តីឈឺចាប់និងទុក្ខព្រួយរលុបបាត់ បង្កើនចិត្តក្លាហាននិងក្តីសង្ឃឹម។ លោកគ្រូគង់នាំគេចាកចេញពីផ្ទះដែលអ្នកភូមិនាំគ្នានិយាយថាមានបណ្តាសា។ ជំហានរបស់ពួកគេកាន់តែមានទំនុកចិត្ត និងរឹតមានកម្លាំងនៅពេលមកកាន់តែឆ្ងាយឆ្ពោះទៅរកសុវត្ថិភាព។
«យើងមិនវង្វេងទេ គ្រូស្គាល់ព្រៃនេះច្បាស់!»
សិដ្ឋលបក្រឡេកមើលទៅផ្ទះពីក្រោយខ្នងដែលនៅឆ្ងាយសន្លឹម។ ចិត្តគេពេញដោយភាពធូរស្រាលនិងបទពិសោធដ៏ភាពភ័យខ្លាច។ គេនិយាយតិចៗ៖
«លោកគ្រូអើយ ខ្ញុំមិនដឹងថាខ្ញុំធ្វើម៉េចទេ បើគ្មានលោកគ្រូ!»
ទើបនឹងផុតនិយាយ លោកគ្រូគង់ស្រាប់តែឈប់ជើងភ្លាមៗ។ គាត់លើកដៃជាសញ្ញាឱ្យសិដ្ឋនៅស្ងៀម។ ពន្លឺភ្លឹបភ្លែតៗរបស់ចង្កៀងនេះ បង្ហាញស្រមោលវែងៗដែលរាំនៅលើកម្រាស់ស្លឹកឈើស្ងួត។
សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវស្រទន់ដដែលលាន់តាមកដល់ទីនេះ។ សិដ្ឋស្ទើរតែមិនដឹងថា នេះជាសុបិនឬការពិតទេ។ ម្តេចក៏ទីនេះមានសំឡេងខ្មោចដែរ? គេលបគិតទាំងកាន់ដៃលោកគ្រូដោយប្រើដៃគេទាំងពីរតែម្តង ព្រោះទាំងគ្រូនិងសិស្សកំពុងឈប់។
ខ្យល់ត្រជាក់ចម្លែកបាននឹងកំពុងបោកមកពីគ្រប់ទិសទីក្នុងពេលតែមួយ។ សំឡេងហាក់ដូចជាមានក្រុមមនុស្សធ្វើបុណ្យអ្វីមួយរសាត់មកពីឆ្ងាយ។ ភ្លេងបាសាក់និងការសូត្រធម៌ចាស់ៗ។ សិដ្ឋរឹតកួចបន្ថែមនូវអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចចំពោះស្ថានការណ៍តានតឹងនេះ។
សិដ្ឋ៖
«លោកគ្រូ!»
គេខ្សឹបៗបើកភ្នែកធំៗដោយភាពច្របូកច្របល់៖
«សំឡេងអ្វី? ស្តាប់ទៅដូចជា…អ្នកភូមិ?»
«ឈប់!» លោកគ្រូព្រមានក្នុងសព្ទស្ទើរតែខ្សឹបដូចខ្យល់៖
«ទីនេះ មានផ្ទះនេះច្រើនជាងដែលយើងគិតទៅទៀត! ក្នុងភាពងងឹតនេះ មានផ្ទះដែលរលំអស់ហើយរាបដល់ដី! វាជាភូមិចាស់ដែលគេបោះបង់ចោល! ប្រហែលពួកគេមិនព្រមឱ្យយើងទៅបានដោយងាយទេ! គ្រូត្រូវតែប្រយុទ្ធ!»
សិដ្ឋក្រឡេកឃើញភាពព្រួយបារម្ភលើមុខលោកគ្រូគង់ ខណៈគាត់លូកដៃចូលក្នុងហោប៉ៅ ហើយទាញក្រដាសចាស់មួយចេញមកលាតអាន។
«យើងទល់ខ្នងគ្នា! គ្រូសូត្រធម៌ ឯងកាន់ចង្កៀង!»
សិដ្ឋធ្វើតាមដោយភ័យផ្អែមមាត់។ គ្រូគង់ប្រគល់ចង្កៀងហើយគាត់ចាប់អានទំព័រក្រដាសចាស់ឮៗ។ សិដ្ឋផ្អែកខ្នងជាមួយលោកគ្រូក្នុងអារម្មណ៍បន្ទាន់ហើយបិទភ្នែកខណៈដែលសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវរបស់អ្នកភូមិលាន់មកកាន់តែខ្លាំងឡើង ទទូចប្រណាំងនឹងធម៌លោកគ្រូ។
ភាពត្រជាក់ស្រៀវឡើងទៅក្នុងឆ្អឹងរបស់ពួកគេ។ សិដ្ឋស្រែក៖
«ត្រជាក់ណាស់លោកគ្រូ!»
លោកគ្រូគង់បន្តអានមិនតបតនិងមិនដាច់សូរ។
ព្រៃទាំងមូលហាក់បីដូចជាមានថាមពលដ៏ខ្មៅងងឹតមកគ្របពីលើ។ ចង្កៀងនេះកាន់តែយូរកាន់តែចុះចាញ់ភាពងងឹតនោះ។ គ្រូនឹងសិស្សទល់ខ្នងគ្នាតស៊ូនឹងអរូបអ្វីម្យ៉ាង។
អាកប្បកិរិយាស្ងប់ស្ងាត់របស់លោកគ្រូគង់និងសូរសូត្រធម៌ រួមជាមួយពន្លឺនៃភ្លើងចង្កៀងគោមជួយឱ្យសិដ្ឋមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ បង្ខំខ្លួនឯងឱ្យផ្តោតអារម្មណ៍តាមការណែនាំរបស់លោកគង់។
មិនយូរទេ សំឡេងអ្នកភូមិនិងការលេងល្ខោនក៏រលត់បាត់ឈឹង។ គ្រប់យ៉ាងសល់តែស្នូរស្លឹកឈើដូចមុនកើតហេតុ។
លោកគ្រូគង់ទាញសិស្សមកក្បែរទន្ទឹមគ្នា ហើយគាត់បត់ក្រដាស់ដាក់ក្នុងហោប៉ៅវិញ ទើបទាញដៃគេដើរទៅមុខ។
«ចងចាំបទពិសោធន៍នេះ! វាមិនមែនគ្រាន់តែនិយាយអំពីការយករួចខ្លួនទេ តែជាការយកឈ្នះលើភាពងងឹតនៅក្នុងខ្លួនយើង ការភ័យខ្លាចក្នុងខ្លួនយើង!»
«សិស្សមិនយល់ទេ!» គេឆ្លើយទាំងហត់ៗព្រោះដើរញាប់តាមជំហានគ្រូ។
លោកគ្រូណែនាំ៖
«ខ្មោចព្រាយមិនអាចយកឈ្នះថាមពលមនុស្សទេ វាឈ្នះផ្លូវចិត្តយើង! វាធ្វើឱ្យយើងខ្លាច ហើយចុះចាញ់!»
«បាទ!»
សិដ្ឋគិតផង យល់ផងមិនយល់ផងតែគេជឿគ្រូគេ។
«យើងរត់ទៅ ឆាប់ដល់!»
សិដ្ឋមិនដឹងលោកគ្រូថាដល់នោះដល់អ្វីទេ ភូមិ? ផ្ទះ? ព្រោះទីនេះដូចជាមិនមែនផ្លូវទៅផ្ទះគេ ឬសាលាឡើយ គេវង្វេងហើយ។ មិនទាន់សួរផង ពន្លឺដ៏ស្រទន់បង្ហាញមកពីជាយព្រៃ។
«នុះ ផ្ទះនោះ!»
គាត់ចង្អុល។
គ្រូនិងសិស្សដោយហត់គឃូសបានរត់មកដល់មាត់ច្រកផ្លូវចូលភូមិដែលមានមនុស្សម្នាក់កំពុងឈរកាន់ចង្កៀងដែរ។
«ល្បង! ជួយពួកខ្ញុំផង!»
បុរសនោះជាអ្នកភូមិវ័យកណ្តាល បានងាកមកភ្លាមព្រោះថានៅទីនេះស្ងាត់ណាស់ ទោះជានៅឆ្ងាយពីគ្នាក៏ស្តាប់ឮច្បាស់។ គាត់ឈានរត់មកភ្លាម។ គាត់មានទឹកមុខសប្បុរសជាមួយនឹងភាពជ្រីវជ្រួញ ដែលបង្ហាញពីជីវិតពោរពេញទៅដោយការឧស្សាហ៍ព្យាយាម។
តាមពិតគាត់ឈ្មោះ ប៊ុនធឿន ជាគ្រូបង្រៀនចូលនិវត្តន៍ ពោះម៉ាយម្នាក់។
«ខ្ញុំរត់មកពីនោះ មានស្អីមួយមិនធម្មតាទេ!»
ប៊ុនធឿនសម្លឹងគ្រូគង់ រួចមើលមកពិសិដ្ឋដែលតោងដៃគ្រូជាប់។
«កន្លែងហ្នឹង មានគ្រោះថ្នាក់ណាស់ គ្មានអ្នកណាចូលទេ! លោកគ្រូទៅណាមកណា?»
គ្រូគង់រៀបរាប់គ្រប់យ៉ាងដោយហត់ដង្ហក់និងសុំស្គាល់ផ្លូវវិលទៅភូមិគាត់វិញ ដោយមិនចាំបាច់វិលទៅដើរកាត់ព្រៃ។
«អត់មានផ្លូវវាងទេលោកគ្រូ! ស្នាក់នៅមួយយប់នៅនេះសិន កុំទៅដើរកាត់នោះពេលយប់! ពេលថ្ងៃរះ គ្រប់យ៉ាងធម្មតា ចាំវិលទៅផ្ទះ!»
លោកគ្រូគង់ងក់ក្បាល។ គាត់ដូចជាបានដឹងជាយូរមកហើយថាព្រៃតំបន់ដែលក្បែរៗផ្ទះមួយនោះ មិនអាចឆ្លងកាត់ពេលយប់បាន។
ពូប៊ុនធឿនបាននាំផ្លូវសិដ្ឋនិងគ្រូគង់ កាត់ផ្លូវរទេះដ៏ងងឹតបំភ្លឺដោយចង្កៀងគោមទៅដល់ផ្ទះឈើមួយប្របមាត់ភូមិ។ ជាផ្ទះថ្មក្រោមឈើលើ។
បន្ទប់ជាន់ក្រោមនៃផ្ទះនេះមានគ្រែមួយធំ តែពេញដោយសៀវភៅ ប្រហែលគាត់គេងអានរាល់ថ្ងៃ។
«លោកគ្រូនិងសិស្សអាចសម្រាកមួយយប់សិនទៅ! ស្អែកចាំបកទៅភូមិវិញ!» ពូប៊ុនធឿនពោលប្រាប់។
គ្មានអ្នកណាដែលមិនចង់ទៅផ្ទះទេ សិដ្ឋត្រេងត្រាងតែគ្រូប្រាប់គេថាគ្មានជម្រើស។ ពួកគេឃើញមានវត្ថុបុរាណខ្លះ ជាប្រទាលព្រៃខ្លះនៅតាំងជុំវិញបន្ទប់។
«មានរបស់អស់នេះ ខ្មោចមិនហ៊ានយាយីផ្ទះនេះទេ!» គ្រូគង់ពោលខ្សឹបប្រាប់សិស្ស។
«វាមិនមកទេ!» ពូប៊ុនធឿនមកដល់វិញជាមួយថាសមួយមានកំសៀវទឹកនិងកែវ។
«កូនប្រុសខ្ញុំដាំបាយហើយ! បន្តិចទៀតហូបបាយសឹមសម្រាក!»
«បាទ! សូមអរគុណល្បងណាស់!»
សប្បុរសធម៌របស់ពូប៊ុនធឿនបានផ្តល់ឱ្យគ្រប់គ្នានូវបរិយាកាសដ៏កក់ក្ដៅ ប៉ុន្តែសិដ្ឋនិងលោកគ្រូគង់មិនទាន់ស្រាយចម្ងល់អស់ទេ។ ពូប៊ុនធឿនមានកូនប្រុសពីរ ម្នាក់នៅដាំបាយម្នាក់ទៀតរៀបរកមុងភួយមកឱ្យ។
ពួកគេត្រូវបានចង្អុលឱ្យងូតទឹកនៅពាងខាងមុខរួចទើបផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់ដែលម្ចាស់ផ្ទះយកមកឱ្យ។ ក្រោយមក សិដ្ឋនិងគ្រូគង់បានអង្គុយជុំវិញតុឈើទាបមួយ ជាមួយបាយនិងត្រីប្រឡាក់អាំងក្តៅៗ។ កូនប្រុសទាំងពីររបស់គាត់ម្នាក់វ័យ១៨ឆ្នាំម្នាក់ទៀត១២ឆ្នាំ។ ពួកគេនៅក្បែរៗនោះដែរ។
ឆ្លៀតពេលគ្រូនិងសិស្សកំពុងបរិភោគ ពូប៊ុនធឿនដកដង្ហើមធំវាចាតិចៗ៖
«ឥឡូវយើងបានសុវត្ថិភាពហើយ ហូបតាមសម្រួល កុំបារម្ភអីទាំងអស់ ពួកនោះមិនចេញពីព្រៃមកទេ! កុំឱ្យតែយើងដើរកាត់កន្លែងវាពេលវាមានឫទ្ធិ!»
«ខ្ញុំមិនជឿទេ ទោះផ្ទះនោះឮគេនិយាយតៗ តែខ្ញុំគិតថា……!» គ្រូគង់និយាយដល់ត្រង់ណេះឃើញសិដ្ឋមុខស្លេកក៏ឈប់មួយខណៈ។
«ខ្ញុំប្រាប់លោកគ្រូពីប្រវត្តិផ្ទះនោះចុះ!» ពូប៊ុនធឿនកាត់។ គ្រប់គ្នានៅស្ងាត់ គាត់ប្រាប់បន្ត៖
«គ្រប់យ៉ាងដែលគេនិយាយមក មិនមែនពាក្យចចាមអារាមទេ តែវាជាការពិត!»
ពិសិដ្ឋស្តាប់ទាំងភ្នែកក្រឡង់ៗ។
ពួកគេស្ងាត់សឹងមិនហ៊ានដកដង្ហើម។ ពូប៊ុនធឿនផ្តើមតំណាលថា៖
«កូនប្រុសទាំងពីររបស់ខ្ញុំ ធ្លាប់ទៅរកគោ ហើយសឹងមកផ្ទះវិញមិនបាន! ហ៊ឹម ទៅដល់ផ្ទះនោះ ពុកនិងកូនយើងបានចួបរឿងចម្លែកដែលជួយឱ្យយើងបានយល់កាន់តែច្រើនឡើងៗ»
«អ្នកណាជាម្ចាស់ដំបូងរបស់ទីនោះ?» លោកគ្រូគង់សួរ។
ពូប៊ុនធឿនប្រាប់បន្តថា៖
«ផ្ទះសង់ជាង១០០ឆ្នាំហើយ ពីពេលនោះជាកម្មសិទ្ធិរបស់ឈ្មួញសាច់សត្វព្រៃដ៏មានលុយកាក់ម្នាក់ឈ្មោះ តាភ័ក្ត្រ។ គាត់បានព្រងើយយ៉ាងខ្លាំង លើរឿងបុណ្យបាប និងជំនឿខាងវិញ្ញាណ កម្មផលអីហ្នឹង! ជារឿងអបិយជំនឿដែលមនុស្សជាច្រើនជឿថា គាត់កំពុងព្យាយាមអំណាចទឹកប្រាក់ផ្គាប់រាជការតាមរយៈការបំបាត់ពូជសត្វ តែគ្រួសារនោះត្រូវបានបំផ្លាញ!»
«តើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះគាត់? ហេតុអ្វីបានជាផ្ទះនោះត្រូវគេបោះចោលមកដល់ឥឡូវនេះ?ឯណាកូនចៅគាត់ទៅលោកអ៊ំ?»
ពូប៊ុនធឿនដកដង្ហើមធំ៖
«គាត់មានជំងឺជ្រុះសក់ស្លាប់ ក្រោយពីខ្លាមួយបានចូលមកឆីក្រុមគ្រួសារស្លាប់អស់នៅនឹងមុខ! ក្រោយរស់នៅម្នាក់ ឯងបានមួយរយៈគាត់ក៏ស្លាប់ដែរ។ ផ្ទះនេះត្រូវបានទុកចោលក្នុងសភាពទ្រុឌទ្រោម ហើយក៏មានអ្នកស្រុកឃើញគាត់ក្បាលត្រងោលដើរចុះឡើងក្នុងព្រៃ ឬស្រែកយំម្នាក់ឯង ថ្ងូរស្តាយស្រណោះគ្រួសារ! អ្នកស្រុកជឿថា ព្រលឹងអ្នកស្លាប់ ឬសូម្បីតែវត្ថុស្នែងសត្វឬវិញ្ញាណសត្វតាភ័ក្ត្រព្យាយាមយកមកទុកក្នុងផ្ទះ ក៏ត្រូវគ្រប់គ្រងជាប់នៅទីនោះ»។
លោកគ្រូគង់គិតបន្តិចទើបសួរបន្ត៖
«មានវិធីបញ្ឈប់រឿងអស់នេះទេ? មានគេនិយាយថា ជុំវិញនោះ គឺនៅជុំផ្ទះគាត់ជាផ្ទះកម្មករ ព្រានប្រមាញ់និងអ្នកសម្លាប់សត្តឃាត ដែលត្រូវគាត់ដុតផ្ទះឱ្យស្លាប់គ្រប់គ្នាមុនគាត់ស្លាប់ ព្រោះគាត់ឆ្កួត តើល្បងធ្លាប់ដឹងដែរទេ?»
ពូប៊ុនធឿនដកដង្ហើមធំ៖
«អំណាចខ្មោចព្រាយនៅនឹងវត្ថុអាគមងងឹតក្នុងផ្ទះនោះធ្វើឱ្យពិបាកនឹងដោះស្រាយណាស់ គួរគ្រប់គ្នាប្រុងប្រយ័ត្នព្រោះជាកន្លែងគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំង!»
«យើងគួរបញ្ចប់វាសម្រាប់ក្មេងៗ» គ្រូគង់ពោលឡើង។
ភ្នែករបស់ពូប៊ុនធឿនត្រិះរិះ….ដូចជាទម្ងន់នៃរឿងធំមួយកំពុងតែបានធ្លាក់មកលើស្មារបស់គាត់។ គ្រប់គ្នាស្ងប់ស្ងាត់ ក្នុងភាពមិនអស់ចិត្តលាយជាមួយការភ័យខ្លាច។ ចង្កៀងប្រេងឆាបឆេះបញ្ចេញស្រមោលដ៏គួរឱ្យខ្លាចនៅលើមុខពួកគេ។
ពូប៊ុនធឿនងក់ក្បាលហើយនិយាយឡើង៖
«មានផ្លូវតែមួយ» សំឡេងរបស់គាត់ខ្សឹប «ប៉ុន្តែគ្រោះថ្នាក់! វិញ្ញាណសត្វដែលតាភ័ក្រ្តសម្លាប់ គេចងនឹងសសរផ្ទះ។ មានតែពិធីមួយគឺការសុំអភ័យទោសនិងការប្រែចិត្ត ទើបអាចដោះលែងវិញ្ញាណពួកគេបាន!»
«សុំរបៀបណា?» គ្រូគង់សួរភ្លាម។ គាត់ដូចជាមនុស្សដ៏ចិត្តល្អ ឈឺឆ្អាល និងគិតតែប្រយោជន៍រួមដែលធ្វើឱ្យពូប៊ុនធឿនពិបាកនឹងប្រកែក។
គាត់ប្រាប់គ្រូគង់វិញ៖
«ទាមទារសាច់ឈាមដែលជាញាតិរបស់តាភ័ក្ត្រ អាចជាកូនចៅជិតឆ្ងាយរបស់គាត់ ទើបអាចធ្វើពិធីសុំអភ័យទោសបាន!»
«ពួកគេនៅឯណា?»
«មិនមានដំណឹង! គ្មាននរណាម្នាក់បានឃើញពួកគេទេកន្លងមកមួយជំនាន់មនុស្សមកហើយនៅភូមិនេះ! ផ្ទះគ្មានម្ចាស់ ដីព្រៃទុកចោល»
ទឹកមុខគ្រូគង់មាំគាត់វាចាតិចៗ៖
«ប្រសិនបើមានឱកាសមែន យើងត្រូវព្យាយាម!»
ពិសិដ្ឋនៅតែបើកភ្នែកធំៗ ហើយនិយាយទាំងអួលដើមកតិចៗ៖
«តែ…សាច់ញាតិចុងក្រោយ? តើយើងនឹងរកដោយរបៀបណាលោកគ្រូ?»
ពូប៊ុនធឿនសម្លឹងសិដ្ឋដោយស្ទាក់ស្ទើរហើយទើបដាច់ចិត្តប្រាប់៖
«ចុះ….ក្មួយឯង ខ្ញុំមិនដឹងថា មានរឿងមួយក្មួយចង់ស្តាប់ឬទេ!» គាត់និយាយប្រាកដប្រជានិង សម្លឹងមើលសិដ្ឋ ដែលនៅស្ងៀមយូរមកហើយថែមទាំងមានទឹកមុខស្លេក។
«ញាតិមិត្តចុងក្រោយ…អាចនៅជិតទេ!»
ភ្នែកទាំងអស់បែរទៅរកសិដ្ឋ។ បបូរមាត់របស់គេញ័រពេលក្បាលងីងើរ។
«មានន័យថាម៉េច?»
ពូប៊ុនធឿនខ្សឹបថា៖
«ក្មួយឯងហ្នឹងហើយ! បើមិនមែន ឯងប្រាកដជាស្លាប់ក្នុងពេលដែលកំពុងតែពួននោះមិនខាន! ឯងទៅផ្ទះវិញសួរម្តាយឪពុកឯងទៅ អាចនឹងជាប់ស្រឡាយអីមិនខាន! ព្រោះថា បើមិនដូច្នោះខ្មោចសត្វមិនរង់ចាំដល់គ្រូឯងមកទើបធ្វើសកម្មភាពទេ»
ដង្ហើមរបស់ក្មេងជំទង់ស្អិតសឹងជាប់ស្ទះក្នុងបំពង់ក។ ព្យុះនៃអារម្មណ៍ភ័យ ចម្លែក បានបក់មកក្នុងភ្នែករបស់សិដ្ឋ។ ជាមួយការភ័យខ្លាច គេគិតពីរឿងដែលទើបនឹងកន្លងពីល្ងាច។ ពិតមែន….ពេលលោកគ្រូមកដល់ទើបផ្ទះនោះបញ្ចេញអានុភាពវិញ្ញាណ។
ពីរថ្ងៃក្រោយមក….
ការសុំអភ័យទោសជំនួសឱ្យតាភ័ក្រ្តត្រូវបានគេរៀបចំឡើង។ អ្នកភូមិបានជ្រើសយប់ពេញបូណ៌មីនិងបានប្រមូលនូវអ្វីៗដែលពួកគេត្រូវការសម្រាប់ធ្វើពិធីនេះរួមមាន ធូប គ្រឿងបូជា និងកាំបិតមួយ មុតល្មមសម្រាប់កាត់សាច់ តែមិនបង្កគ្រោះថ្នាក់ទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់បូជាជានិមិត្តរូបនៃការលះបង់ឈាម។
ព្រះចន្ទពេញវង់ជះពណ៌ស្រទន់ នៅពេលដែលអ្នកភូមិប្រមាណ៣០នាក់លើកគ្នាចូលទៅជិតផ្ទះដែលមានពាក្យចចាមអារាមសឹងពេញមួយទសវត្សរ៍មកហើយ។
ស្រមោលងងឹតរបស់ផ្ទះខ្មោច កំពុងលេចចេញមកទល់នឹងមេឃា។
នៅពេលអ្នកភូមិឈានជើងចូល ខ្យល់កាន់តែក្រាស់ ត្រជាក់និងថប់ដង្ហើម។ ស្រមោលបានផ្លាស់ប្តូរខុសពីធម្មជាតិ ហើយសំឡេងខ្សឹបៗថ្ងូរបានបន្លឺឡើងពេញពាស។
សិដ្ឋត្រូវបានដាក់ឱ្យឈរនៅកណ្តាលបន្ទប់ ដៃគេញាប់ញ័រពេលកាន់កាំបិត។
លោកតាអាចារ្យចាស់ស្រុកឈ្មោះអ៊ូ បានមកពីមុខគេជាអ្នកធ្វើសេចក្តីណែនាំ។ គ្រូគង់ និងពូប៊ុនធឿន ឈរក្បែរម្តាយឪពុកសិដ្ឋ។ ពួកគេនៅក្បែរៗនោះធ្វើឱ្យចិត្តរបស់សិដ្ឋស្ងប់។
«និយាយចេញពីបេះដូងនូវអ្វីដែលតាប្រាប់! ត្រូវដឹងថា ចៅជាអ្នកដើរតួដោះនូវបណ្តសាទាំងអស់នេះ!» សិដ្ឋដកដង្ហើមធំ បិទភ្នែក ហើយចាប់ផ្តើមសូត្រ៖
«វិញ្ញាណរបស់សត្វទាំងអស់អើយ…ខ្ញុំឈ្មោះសិដ្ឋជាកូនចៅលួតរបស់តាភ័ក្ត្រ។ ខ្ញុំមកទីនេះមិនមែនដើម្បីបញ្ជាពួកអ្នកទេ ប៉ុន្តែដើម្បីសុំការអភ័យទោស។ ឈាមរបស់ខ្ញុំបានធ្វើឱ្យអ្នករងគ្រោះយ៉ាងខ្លាំង ហើយខ្ញុំស្វែងរកការបញ្ចប់ទុក្ខ។ សូម…អត់ទោសឱ្យគ្រប់គ្នា»
ដោយមានការប្រាប់ណែនាំមកជាមុនស្រេច សិដ្ឋបានទាញកាំបិតកាត់បាតដៃរបស់គេជាបន្ទាត់ស្តើងបង្ហូរនូវតំណក់ឈាម។
ពេលវាធ្លាក់មកលើកម្រាលនៃផែនដី សម្រែកសប្បាយលាន់មកពីឆ្ងាយបន្លំជាមួយស្នូរស្លឹកឈើ។ មិនយូរប៉ុន្មាន ភាពស្ងៀមស្ងាត់ធម្មតាបានវិលមកវិញ។
ជាមួយនោះ សំឡេងថ្ងូរបានលាន់បន្លឺឡើងពីជញ្ជាំងផ្ទះ។ វិញ្ញាណដែលខឹងគុំគួនជាយូរមកហើយបានព្យាយាមដោះលែងខ្លួនពួកគេព្រោះអស់ចិត្ត ហើយហើរច្រវាត់ចាកចេញ។
ពូប៊ុនធឿននិយាយយ៉ាងស្រទន់ថា៖
«បានផលហើយ!»
សិដ្ឋត្រូវបានអាចារ្យដាក់ឱ្យលុតជង្គង់ទាំងស្រុងនិងឱនក្បាលដល់ដី។ អ្នកភ្លេងលេងបទមហោរី និងអុជធូបទ្រលោម។
ទម្ងន់នៃបណ្តាសាដ៏ខ្មៅងងឹតដែលបានលងបន្លាចផ្ទះនេះអស់មួយទសវត្សរ៍បានរសាត់បន្តិចម្តងៗ។ ផ្ទះនេះលែងមានរូបភាពដូចជាផ្ទះមរណៈទៀតព្រោះនេះជាការដោះលែងឱ្យគំនុំបញ្ចប់ហើយ ទីបំផុតវិញ្ញាណបានសម្រាក។ គ្រូគង់លុតជង្គង់ក្បែរសិដ្ឋ ដោយដាក់ដៃលើស្មាសិស្ស។
គាត់ចង់និយាយថា«គេក្លាហានណាស់!»តែក៏សម្រេចចិត្តនៅស្ងៀមវិញ។
«សិដ្ឋឯងអស្ចារ្យណាស់!» សិដ្ឋងើបមុខឡើងទាំងទឹកភ្នែក ព្រោះពួកដែលប្រដេញគេនោះបានចេញពីមន្ទីរអប់រំមក ហើយមកមើលគេដែរ គ្រប់គ្នាមានស្នាមញញឹមនៅលើមុខ។
ពូប៊ុនធឿនងក់ក្បាលសប្បាយចិត្តជាមួយក្រសែភ្នែកស្លូតបូត។
«សូមឱ្យវិញ្ញាណទាំងអស់បានសម្រាកទៅកាន់សុគតិភព!»
ពន្លឺព្រះចន្ទកាន់តែកក់ក្តៅ ផ្កាយកាន់តែភ្លឺ។
សុបិន្តអាក្រក់បានកន្លងផុតទៅហើយ ទីបំផុតភូមិអាចដកដង្ហើមបានស្រួល។ មិនយូរប៉ុន្មាន ឪពុកម្តាយសិដ្ឋទទួលបានកម្មសិទ្ធិលើដីផ្ទះចាស់ហើយរៀបចំវាជាកន្លែងទទួលភ្ញៀវទេសចរមកស្តាប់រឿងចាស់ៗ។ ការសម្លាប់សត្វត្រូវបានគ្រួសារនេះហាមប្រាមដល់គ្រប់មនុស្សជំនាន់ក្រោយរបស់ពួកគេ។
យប់នោះ ពុករបស់គេក៏ដាច់ចិត្តសារភាពឡើងថា៖
«សិដ្ឋ ពុកព្រមឱ្យកូនទៅធ្វើពីធី ព្រោះថាការពិតទៅ ពុកដឹងរឿងនេះពីពេលដែលជីតាឯងមុនស្លាប់លបប្រាប់ពុក! ជីតាដែលជាចៅសាច់ឆ្ងាយលោកតាភ័ក្ត្រ តែធ្លាប់ត្រូវបានលោកតាភ័ក្ត្រជួយលុយកាក់ឱ្យទៅរៀននៅភ្នំពេញ! ពេលក្រោយមកមានពាក្យចចាមអារាមច្រើនពេក ពុកសម្រេចចិត្តលាក់បាំងរឿងនេះពីអ្នកភូមិព្រោះមិនចង់ពាក់ព័ន្ធ។ ល្អណាស់ដែលកូនពុកមានសេចក្តីក្លាហានព្រមបញ្ចប់បណ្តាសានេះ!»
ចប់!
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ