នៅព្រឹកដដែល វីរៈមានអារម្មណ៍ឆ្ងល់នៅពេលដែលជំនួយការរបស់គេ ឈ្មោះបងស្រីហុង មកដល់ជាមួយកាហ្វេក្នុងដៃ។
«ឆុងកាហ្វេមកទៀត?» វីរៈឆ្ងល់ព្រោះរាល់ដងគាត់មិនដែលធ្វើទេ។ វីរៈចូលចិត្តធ្វើអ្វីៗដោយខ្លួនគេ។ ស្ត្រីវ័យ៣៥ឆ្នាំចាប់ផ្តើមស្ទាក់ស្ទើរហើយបង្ខំនិយាយរដាក់រដុប៖
«ខ្ញុំមានរឿងពិភាក្សា!»
«ដឹងៗ» គេថាតបដោយស្រស់ស្រាយហើយចង្អុលកៅអីឱ្យគាត់ ដៃម្ខាងលើកាហ្វេមកក្រេបដូចជារង់ចាំស្តាប់។ ស្ត្រីជំនួយការនិយាយតាក់តុប៖
«ខ្ញុំគិតថា…..វាចូលរឿងផ្ទាល់ខ្លួនបុគ្គលិកបន្តិច ប៉ុន្តែលោកក្មួយCEOគួរដឹង…!»
គេនៅស្ងៀម ព្រោះទឹកមុខនារីអ្នកនាំពាក្យមកម្នាក់នេះ ជាសញ្ញាថាបន្តិចទៀតគេនឹងបានឮព័ត៌មានមិនល្អ។
«អង្គរបស់យើង!….»
«អង្គមកធ្វើការឬនៅ?» មើលយ៉ាងណាក៏នាងហុងឃើញថា វីរៈកំពុងតែមានអារម្មណ៍ល្អជាមួយអង្គខ្លាំង តែហុងបន្តនិយាយ៖
«អត់ទាន់ដឹងទេ តែមានព័ត៌មានថ្មីរបស់នាង!»
វីរៈជ្រួញចិញ្ចើមសម្លឹងគាត់ឆ្ងល់ ហុងនិយាយបញ្ចប់ ៖
«មិនមែនរឿងពីល្ងាចទេ!»
វីរៈរេភ្នែកគិត គេដាក់ពែងចុះហើយទាញទូរសព្ទ។
រូបស្រីអ្នកនិពន្ធស្រស់ក្មេង ដែលញញឹមពព្រាយដូចគ្មានអ្វីកើតឡើង ដោយមានថត Selfie ពីវណ្ណបុរសសង្ហាក្នុងឈុតគេង។ នាងបិទទូរសព្ទបំភ្លេចចោលពិភពលោកទាំងមូលហើយទៅចំណាយពេលយ៉ាងចេញមុខជាមួយប្រុសម្នាក់នេះ?
«អ្នកណា?» គេលាន់មាត់ខ្លី ជាឱកាសឱ្យហុងឱនមកខ្សឹប៖
«អ្នកចុះកុងត្រាថ្មីរបស់យើង ចំណាយពេលHoney moon ជាមួយតួប្រុសឯកនគរនៅ Apartment ចេញលុយដោយពួកឥន្ទវង្ស!»
ហុងបានផ្អាកសម្តី ដោយរង់ចាំពិនិត្យមើលប្រតិកម្មរបស់វីរៈ។ CEOក្មេងគោះដៃតិចៗលើLaptop របស់គេ។
«បើអ្នកបងមយូរ៉ាឃើញ គាត់អាចនឹងមិនសប្បាយចិត្តទេ…ចុងក្រោយ មនុស្សពីរនាក់មកពីផលិតកម្មគូប្រជែង ហ៊ានបញ្ចេញរូបនៅជាមួយគ្នាជា Public»
កែវភ្នែករបស់វីរៈហេងហាង។ ទឹកមុខគេស្មើ តែមិនមាត់មិនក។ ទោះបីជាCEOនេះមិនប្រាកដថា តូចចិត្តដែលអង្គនៅជាមួយវណ្ណ ឬក៏ខឹងរឿងហុងដើរតួជាអ្នកនាំសារម្តាយគេ ក៏គេនៅមិនទាន់បាននិយាយមួយម៉ាត់ណានៅឡើយដែរ។
ហុងនៅតែមិនព្រមចប់៖
«នេះ….ខាងប្រុសអ្នកបញ្ចេញរូបថត! អាចថា គេចង់វាយយើងកណ្តាលមុខ! ហើយ…»
«បងទៅវិញបាន!»
បុរសនេះពោលសើៗហើយងាកទៅបើកកុំព្យូទ័រធ្វើការ។
«ចាស៎!» ហុងមិនហ៊ាននៅទេ វីរៈមិនដែលខឹងបែបនេះឡើយ។ ស្ត្រីចាកចេញ ស្របពេល CEOលើកទូរសព្ទខ្សែហៅទៅផ្នែកធនធានមនុស្ស។
ជាមួយទឹកមុខត្រជាក់ សំឡេងគេលាន់ស្មើធេង៖
«ខ្ញុំត្រូវការជំនួយការថ្មីម្នាក់! ផ្ទេរបងហុងទៅផ្នែករដ្ឋបាលទៅ នៅន៎ោះមានការងារច្រើន! ចំណែកជំនួយការ ខ្ញុំនឹងជ្រើសរើស….ខ្លួនឯង ដាក់ប្រកាស!»
ពេលបញ្ចប់បទបញ្ជា វីរៈដៀងក្រឡេកមើលរូបថតក្នុងទូរសព្ទម្ដងទៀត អារម្មណ៍របស់គេលោតញាប់។ នាងសប្បាយចិត្តណាស់ នៅពីក្រោយខ្នងអ្នកចម្រៀងស្អាតសង្ហា។ បើពួកគេចង់ប្រាប់ពិភពលោកនេះថាពួកគេជាគូស្នេហ៍ ក៏មិនមែនព្រឹកនេះដែរ…..ហើយម្នាក់ទៀត នៅខាងផលិតកម្មផ្សេង។
វីរៈដាក់ដៃលើបបូរមាត់ ភ្នែកសម្លឹងទៅកាន់ទិដ្ឋភាពទីក្រុងភ្នំពេញទាំងមូល សញ្ជឹងគិតវែងឆ្ងាយ។
«យើងមិនស្គាល់ទីនេះទេ! ស្រុកខ្មែរ! រញ៉េរញ៉ៃបន្តិច! សួនតួខ្លាំង! ហើយ…..ជ្រៀតជ្រែករឿងផ្ទាល់ខ្លួនអ្នកដទៃក៏ខ្លាំង ! តើយើងដឹកនាំឧស្សាហកម្មមួយនេះបានទេ?»
គេងាកមកសម្លឹងរូបភាពក្នុងកុំព្យូទ័រ។
«អង្គ! នាងសប្បាយចិត្តណាស់»
គេគិតហើយញញឹមតិចៗតបនឹងស្នាមញញឹមរបស់នាង តែពេលក្រឡេកមកឃើញសក្តាវណ្ណដែលជាម្ចាស់កាមេរ៉ា វីរៈបានរុះរោយចោលនូវស្នាមញញឹម។ មិនដែលចាប់អារម្មណ៍អ្នកចម្រៀងម្នាក់នេះរបស់ឥន្ទវង្សទេ។ គេចុចទៅការិយាល័យរដ្ឋបាលមួយៗនឹងនរហើយនិយាយបង្គាប់៖
«ជួយហៅអង្គមកបន្តិច!»
នៅពេលដែលកវីស្រីត្រូវបានមេដឹកនាំហៅចួប នាងដើរឡើងជណ្តើរកាត់តាមការិយាល័យធំ តាំងពីច្រកចូលនៃG-Brother ក៏មានអារម្មណ៍ថា ក្រសែភ្នែកជាច្រើនផ្តោតមកលើនាង។
មនុស្សម្នាខ្សឹបខ្សៀវពីក្រោយខ្នង ពេលដែលអង្គដើរកាត់ហួស។
តុៗៗ
នាងគោះទ្វារដែលហើបទទួលស្រាប់។ វីរៈញញឹមដូចរាល់ដង…បន្ធូរអង្គចេញពីអារម្មណ៍សម្ពាធ។
«Morning!» គេនិយាយពីតុធ្វើការហើយចង្អុលកៅអីស្វាគមន៍នាង។
វីរៈងើបមុខ សម្លឹងភាពស្រស់បំព្រងរបស់នាង។ នារីនេះមើលទៅហាក់បីដូចជាក្រែងចិត្តគេ អាចថាមកពីព័ត៌មានពីម្សិល។ នឹកឃើញរឿងនោះ គេក៏មានកំដៅភាយខ្មាស តែជាមេដឹកនាំគេត្រូវនាំមុខក្នុងការដោះស្រាយ ហើយក្លាហានជាងនាងបន្តិច នេះជាអ្វីដែលវីរៈគិត។
«អំពី….រឿងម្សិលមិញ….ព័ត៌មាន….អង្គ! ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយនឹងព្យាយាមវាយយើងមិនចេះឈប់ទេ ពួកគេយកសំឡេងតវ៉ាយើង អ្វីក៏ដោយដែលយើងប្រតិកម្ម ដើម្បីលក់អត្ថបទគេ!»
គេរលាស់សក់ពណ៌ខៀវងងឹតហើយដកដង្ហើមធំ ទេរទៅក្រោយ។ សំឡេងរបស់គេកាន់តែស្រទន់៖
«ហើយឥឡូវ….គេភ្ជាប់អង្គជាមួយ…..អ្នកចម្រៀងពីផលិតកម្មផ្សេង….គូប្រជែង! ប៉ុន្តែ…នេះគឺជាផ្នែកមួយនៃជីវិតនៅក្នុងឧស្សាហកម្មនេះ! រៀនទទួលយកថាវាធម្មតា…ហើយដោះស្រាយជាមួយវាដោយទំនុកចិត្ត»
អង្គលេបទឹកមាត់។ នាងទាញទូរសព្ទមកភ្លាម ព្រោះថាចំពោះរឿងថ្មីមួយនេះ អង្គនៅមិនទាន់បានដឹងអីទាំងអស់។ លឿនម៉េះ? នាងនៅមិនទាន់មើលមកទូរសព្ទទេ តែភ្នែកស្រីនៅបន្តសម្លឹងCEOម្នាក់នេះ ដោយទឹកមុខមានកំហុសជាស្រេចទៅហើយ។
អ្នកនិពន្ធដឹងថា វណ្ណនិងនាង…..កាលពីយប់….តែ….រឿងនេះ តើមានអ្នកណាដឹងវាបាន ហើយមកសរសេរវាយសម្លាប់អីទៀតហើយ?
«អំពីវណ្ណមែនទេ?»
របៀបដែលនាងហៅឈ្មោះសក្តាវណ្ណពីរោះយ៉ាងនេះ ពិសេសបែបនេះ ស្និទ្ធស្នាលនិងផ្អែម…..វីរៈទទួលអារ្មណ៍ដឹងជាសម្ងាត់។ គេងក់ក្បាល សម្លឹងនាងដែលក្រឡង់ៗមើលមក។
ទោះបីជាគេអាចមើលឃើញភាពតានតឹងនៅក្នុងជម្រៅភ្នែករបស់នាងក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេយល់ថាអាចជួយសម្រាលនាងបាន វីរៈបានវាចាតិចៗ៖
«អត់អី រំខាននោះទេ! រឿងផ្ទាល់ខ្លួនជារឿងផ្ទាល់ខ្លួន! អង្គមិនមែនអ្នកចម្រៀង ហើយបើទោះយ៉ាងណាក្តី ក្រុមហ៊ុននឹងឈរនៅពីក្រោយបុគ្គលិក ការពារពួកគេ! ហើយ….ខ្ញុំក៏ធ្វើអ៊ីចឹងដែរ! ហៅមកនេះ គឺមកប្រាប់អង្គឱ្យប្រាកដថា កុំឱ្យរឿងទាំងអស់នេះ មកធ្វើឱ្យរង្គោះរង្គើដល់ទំនុកចិត្តលើProjectថ្មីរបស់យើង!»
តែភ្លាមនោះ ទ្វារក៏របើក។ វត្តមានលោកស្រីមយូរ៉ា ដើរចូលមកជាមួយការសម្លឹងមុតស្រួចមកលើយុវវ័យទាំងទ្វេ។ ពេលមើលអង្គជម្រាបសួររួចហើយ ស្ត្រីអភិជននិយាយទៅកាន់កូនប្រុសដោយមុខស្មើៗ៖
«ពាក្យចចាមអារ៉ាមមិនដែលល្អទេ ទោះមិនមែនតារាតែអង្គលក្ខិណាពាក់យីហោយើងលើខ្លួននាង ការងាររបស់នាង! ទំនាក់ទំនងមួយច្របូកច្របល់ជាមួយតារាមកពីផលិតកម្មដែលជាគូប្រជែង តើល្អអីទៅ? ទើបតែស៊ីញ៉េម្សិលមិញ រឿងផ្ទុះមកពេញមេឃ….»
វីរៈក៏ងាកទៅរកអង្គភ្លាម។
«អង្គ អ្នកចេញអាចទៅសិនបាន! ហេ៎ យើងនឹងបន្តនិយាយគ្នាទៀត! កុំបារម្ភអីទាំងអស់!!»
CEOថាផងងក់ក្បាលផង ជាការធានាដល់នាង។
អង្គ សម្លឹងមើលមុខពួកគេម្តងម្នាក់ដោយស្រពោន បន្ទាប់មកនាងខំញញឹមគោរពមុននឹងដើរចេញពីការិយាល័យមេដឹកនាំ។
ពេលទ្វារបិទភ្លាម អ្នកម្តាយច្រត់ដៃលើតុសម្លឹងកូនប្រុសដែលងើយមកប្រឈមនឹងគាត់។ វីរៈលើកចិញ្ចើមម្ខាង ហាក់ហួសចិត្តនិងរង់ចាំស្តាប់ហេតុផលនៃសកម្មភាពជ្រែកចូលកណ្តាលអង្គប្រជុំរបស់អ្នកស្រីមយូរ៉ា។
ស្ត្រីជាម្តាយថយមកអង្គុយដោយកាយវិការមិនសប្បាយចិត្ត មិនយូរផង គាត់បានទម្លាយ៖
«ហើយរឿងមួយទៀត! ហេតុអ្វីបានជាកូនផ្ទេរហុងទៅនាយកដ្ឋានផ្សេង? ហុងបម្រើការជាជំនួយការCEOយូរហើយ ក៏ជាមនុស្សដែលម៉ាក់ទុកចិត្តបំផុតម្នាក់!»
វីរៈគ្រញែងស្មាបិទកុំព្យូទ័រ ក្រោមការតាមសម្លឹងមើលរបស់ម្តាយ។ ប្រុសស្អាតម្នាក់នេះតែងតែរក្សាទឹកមុខស្ងប់ ប៉ុន្តែម៉ឹងម៉ាត់។
«ម៉ាក់! ប្រសិនបើចង់ឱ្យខ្ញុំដំណើរការគ្រប់យ៉ាងនៅណេះ ម៉ាក់ត្រូវតែជឿជាក់លើការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំផ្លាស់បងហុង មិនមែនបញ្ឈប់គាត់ទេ! ខ្ញុំស្ថិតនៅក្នុងកាលៈទេសៈមួយ ដែលត្រូវការជំនួយការផ្តោតលើការងារ មិនមែនជាអ្នកនាំសាររបស់ម្តាយខ្ញុំពីផ្ទះមក ឬផ្សព្វផ្សាយពាក្យចចាមអារ៉ាមពីបុគ្គលិករបស់ខ្ញុំពេញកន្លែងធ្វើការដែរ!»
ការបញ្ចេញមតិរបស់កូនធ្វើឱ្យទឹកមុខលោកស្រីមយូរ៉ារឹតតែតឹងតែង។
«កូនទៅក្រៅចួបរ៉ាដាមកពីរុស្សី!»
គាត់ដឹងថា រ៉ាដានេះជាទីប្រឹក្សាទីផ្សារការងារអនឡាញ ដែលវីរៈកំពុងទាក់ទងមក។ គេគ្មានពេលវេលានៅដ្រាម៉ាទេ ចរិតវីរៈ តែម្តាយមិនអស់ចិត្ត។ ទម្រាំគេដើរដល់ទ្វារហើយគាត់នៅតែលបនិយាយ៖
«សម្រេចចិត្តក៏គួរសមហេតុផលដែរកូន! ហុងមានចិត្តស្មោះត្រង់! ទៅរកអ្នកផ្សេងមក យើងម៉េចនឹងដឹងគេ?»
នៅក្បែរទ្វារកូនប្រុសនិយាយដោយមិនបែរខ្នង៖
«ហេតុនិងផលនៅទីនេះ គឺតួនាទីរបស់ជំនួយការ គឺគាំទ្រការងាររបស់ខ្ញុំ មិនមែនរាយការណ៍ចុះឡើងវិលក្បុងពេញក្រុមហ៊ុនទេ!»
ដោយក្រឡេកមើលម្តាយចង់បានការយល់ចិត្ត ហើយត្រូវគាត់ងាកចេញមិនសប្បាយចិត្ត ប្រុសដកដង្ហើមឃូរចាកចេញ។
នៅតាមផ្លូវឆ្ពោះទៅក្នុងបន្ទប់ប្រជុំ ការសន្ទនាលានមកតាមខ្យល់…«អ្នកនិពន្ធថ្មី រើទៅនៅជាមួយ សក្កដា វ៉ាន់….របៀបនែ៎ ប្ដីប្រពន្ធមិនទាន់រៀបការ»។
គេនៅឈប់ជើងស្ងៀមរង់ចាំអ្នកនិយាយបែរមកឃើញ។
«អូ! លោកនាយក!»
នារីទាំងពីរសម្លឹងមុខមាំរបស់គេដោយភិតភ័យដឹងកំហុស។
ប្រុសឈានចាកចេញទៅមុខបន្ត ជាមួយពាក្យខ្លីៗលាន់តាមពីក្រោយជំហានរបស់គេ៖
«ឈប់និយាយច្រើន តែធ្វើការឱ្យច្រើនជាងហ្នឹង!»
ងាកមកវិញ វីរៈបានឃើញលោករ៉ាដា អ្នកជំនាញផ្នែកតន្ត្រីដ៏ល្បីលើកដៃមកស្វាគមន៍ពីក្នុងបន្ទប់កញ្ចក់។ គេញញឹមដើរសំដៅទៅរកបុរសរុស្ស៊ីហើយបិទទ្វារវិញ។
«មុខលោកនាយកថ្មីដូចស្ត្រេស!» រ៉ាដានិយាយចំអន់ដោយក្រោកមករលាក់ដៃឱបស្មាន។ ខណៈវីរៈអង្គុយចុះមកគងជើងត្រៀមពិភាក្សា រ៉ាដាបន្ថែម៖
«ខ្ញុំដូចជាតាមទាន់ពីការវិវត្តចុងក្រោយ! សង្គ្រាមសារព័ត៌មាន!»
វីរៈងក់ក្បាល់ឆ្ងក់ៗលើកកុំព្យូទ័របើក។
«ថ្មីមែនទែន! ទើបតែសនិ្នសីទសារព័ត៌មានហើយ! កាសែតលើកយករឿងអាស្រូវពីក្នុងដីមកធ្វើឱ្យពាក់ព័ន្ធនឹងProjectថ្មី ឈឺក្បាលតិចតួច!»
«ខ្ញុំមានPanadol» រ៉ាដាញញឹមឌឺដងឱ្យCEOក្មេង។ សក់ពណ៌ខៀវរបស់វីរៈរង្គើទៅតាមកម្លាំងសំណើចរបស់គេ។
«ប៉ិនៗហ្នឹងធ្វើអីមិត្តភក្តិខ្ញុំមិនបានទេ!» រ៉ាដាបន្ថែម «អូខេចូលមករឿងយើង! អ្នកនិពន្ធស្រីមានមន្តស្នេហ៍ម្នាក់នោះ!»
«អង្គលក្ខិណា» វីរៈនិយាយកាត់ដ្បិតមិនចង់ឱ្យអ្នកណាដាក់រហ័សនាមឱ្យនាង។
«បាន! ok!!» រ៉ាដាងក់ក្បាល ពេលដែលភ្នែកវីរៈសម្លឹងមកហាក់កំពុងផ្ចង់រង់ចាំស្តាប់។ ជនជាតិរុស្ស៊ីវាចាបន្ថែម៖
«សារព័ត៌មានអស់ពីវាយនាងជាមួយមេដឹកនាំផ្ទាល់ ឥឡូវផ្ទុះរឿងថានាងមានទំនាក់ទំនងជាមួយតារាចម្រៀងរបស់ឯកនគរ?»
«ពួកគេកំពុងបំផ្លាញរូបភាពនាង អាចទេថា…..ចង់បង្អាប់ថា នាងមានបុគ្គលភាពរាយមាយ?»
រ៉ាដាងើបចិញ្ចើមពិចារណាជាមួយសម្ដីរបស់វីរៈដោយប្រុងប្រយ័ត្ន តែមិនយូរទេ គេញាក់ស្មាតបវិញ៖
«អាចថា ឥន្ទវង្សវិញទេដែលត្រូវខូចបង់ តារាប្រុសដែលកំពុងរះរបស់គេ នឹងត្រូវហ្វេនស្រីៗខឹង ចំណែកខាងយើងជាអ្នកនិពន្ធ ការខាតបង់មិនស្មើគ្នាទេ!» វីរៈងក់ក្បាល ។
ភាពតានតឹងក្នុងស្មារបស់គេហាក់បានធូរស្រាលវិញបន្តិច។
«អ៊ីចឹងឯងកុំផ្ដោតលើរឿងនេះខ្លាំងពេក! បើឌីនរបស់ឯងមានមិត្តស្រីពេលកំពុងត្រៀមប្រូម៉ូតអាល់ប៊ុមថ្មី អាហ្នឹងបានត្រូវគិតច្រើន! អូខេ! បាន! ឈប់គិតពេក! លែងឈឺក្បាល!» រ៉ាដាបញ្ជាក់។
«ត្រូវហើយព្រោះមានឯងមកជួយខ្ញុំ!»
«មិនទាន់សន្យាទេ!»
«ទេ! ឯងត្រូវតែមក!»
វគ្គ
សង្គ្រាមទើបតែចាប់ផ្តើមប៉ុណ្ណោះ
រតនៈអង្គុយពីមុខឥន្ទវង្សក្នុងហាងកាហ្វេជាន់ខ្ពស់ដែលកម្រមានភ្ញៀវ។ ទីនេះមានពន្លឺតិចៗនិងសម្ងាត់ សម្រាប់កិច្ចសន្ទនា។
មេដឹកនាំនៃឯកនគរគោះដៃលើដងគោះវ៉ែនតា ខណៈអារម្មណ៍រតនៈពោរពេញដោយភាពស្រងាកចិត្ត។ ខណៈដែលភ្នែកជនកន្ធាត់ ងាកមកចួបនឹងការសម្លឹងយ៉ាងមុតរបស់ឥន្ទវង្ស គេរឹតតែឆ្លេឆ្លាព្រោះលុយចាយអស់ឯការងារមិនបានតាមចិត្ត។
ក្នុងទឹកដមសំឡេងត្រជាក់ទប់កំហឹង ពាក្យសម្ដីបង្កប់ដោយការខកចិត្តជូរចត់ឥន្ទវង្សបន្លឺមកមួយៗ៖
«បីម៉ឺនដុល្លារ រតនៈ! ខ្ញុំមិនចំណាយលុយឱ្យពីរនាក់នោះរៀបចំហាន់នីមូនទេ!»
រតនៈចាប់ថ្គាមជាប់គ្មានពាក្យស្តី។ ដោយដកដង្ហើមយឺតៗ មុននឹងឆ្លើយតបគេបានពន្យារពេលរកលេសមកចរចា៖
«ខ្ញុំមិនមានគម្រោងឱ្យគ្រប់យ៉ាង ក្លាយទៅជារឿងទីតានិកអ៊ីចឹងទេ! ល្ងាចមិញធ្វើបានផ្ទុះខ្លាំង ខ្ញុំសន្មតថាជាហ្គេមបែកគ្នាសម្រាប់ពីរនាក់ហ្នឹងហើយ មិនដឹងហេតុអី!!!!»
បបូរមាត់របស់ឥន្ទវង្ស ប្រែជាញញឹមតឹងតែង។
«ចុងក្រោយ….គ្រប់គ្នានិយាយអំពីស្នេហាឆ្លងផលិតកម្ម! ខ្ញុំអត់ចង់ឃើញវាហៀរដល់ថ្ងៃស្អែកទេរតនៈ! ស្អីអ៊ីចេះ? ស្នេហាពេញបណ្ដាញសង្គម ហើយគ្រប់គ្នាកំពុងបញ្ជូនបន្ត ឯងគិតថាពីរនាក់ហ្នឹងរួមដៃគ្នាលេងខ្ញុំ ឬឯងផ្ទាល់កំពុងលេងសើចជាមួយឯកនគរ រតនៈ?»
រតនៈងើបទៅមុខ សំឡេងបន្ទាបចុះដោយដឹងកំហុស៖
«មិនមែនខ្ញុំដាច់ខាត! ថ្លើមខ្ញុំមិនពាសមេឃទេ! អូខេ ឥឡូវនេះ យើងអាចធ្វើអីបាន? ហ្វ្រី!!! ខ្ញុំអត់យកលុយមួយសេនទេ ខ្ញុំប៉ះប៉ូវ! នៅជាមួយគ្នាមួយយប់ មិនមែនមានន័យថានៅជាមួយគ្នាអមតៈឯណា? បំបែកពីរនាក់ហ្នឹងមែនទេ? ឱ្យYesមួយមក ខ្ញុំទៅចាត់ការភ្លាម!»
ឥន្ទវង្សងាកមកដោយកំណួចមួយជ្រាលជ្រៅក្នុងភ្នែក ចុងមាត់របស់គេកោងចុះឡើងស្ទើរសើចស្ទើរស្មើ ដោយការស្ទាក់ស្ទើរនឹងវាចា តែចុងក្រោយ គេនៅតែនិយាយ៖
«ហើយខ្ញុំ….ក៏អត់ចង់បានការបែកគ្នាមួយរយៈ វិលទៅរកគ្នាវិញដែរ! ជារៀងរហូត!»។
រតនៈបើកភ្នែកមូលក្លុំសម្លឹងថៅកែស្រស់សង្ហាដែលនៅចំពោះមុខ។ ប្រសិនបើឱ្យនិយាយថា គេមិនដែលដឹងពីប្រវត្តិល្បិចកលរបស់ម្ចាស់ឯកនគរ គឺមិនពិតទេ តែបើដឹងថា ឥន្ទវង្សមានចរិតកំណាចគឺរតនៈទើបតែឃើញផ្ទាល់ថ្ងៃនេះ។
សំឡេងឥន្ទវង្សទាញពញ្ញាក់អារម្មណ៍រតនៈមកវិញ៖
«តែខ្ញុំគិតថាឯងធ្វើអត់បាន ហើយប្រហែលជាឯងត្រូវសងលុយខ្ញុំវិញ!»
រតនៈស្លេកស្លាំង។ ឥន្ទវង្សមិចភ្នែកញញឹម៖
«មានផ្លូវ….! បើឯងពិតជាចង់ធ្វើបានសម្រេច ឯងមិនអាចធ្វើម្នាក់ឯងទេ ខ្ញុំជាអ្នកចេញផែនការឱ្យទៅអនុវត្ត!»
«បាទ!»
រតនៈតបខ្លីដោយជូតញើសថ្ងាស។
«ពេលនេះ ខ្ញុំត្រូវការដឹងព័ត៌មានទាំងអស់នៅខាងណោះ G-Brother ឱ្យតែទាក់ទងនឹងអង្គលក្ខិណា! ចាំ! នេះជាឱកាសចុងក្រោយរបស់ឯង!»
ទូរសព្ទរបស់ឥន្ទវង្សរោទ៍ដោយមានឈ្មោះ Loyជាអ្នកហៅចូល។
«អាឡូ!»
រតនៈលូកដៃទៅយកតំណាប់មួយគ្រាប់មកពមបំបាត់អារម្មណ៍តឹងតែង ខណៈឥន្ទវង្សកំពុងស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ជាមួយទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើល។ គេនិយាយចប់បិទវិញទាំងសភាពអារម្មណ៍អាក្រក់ជាងមុន។
«អីគេទៀតហើយ?» រតនៈខ្សឹប។
«អាតឿម្នាក់មកពីរុស្ស៊ីចូលធ្វើការជាមួយG-Brother! មិនទាន់ស្អីផងហ៊ានប្រកាសថា នឹងដាក់សំណើរសុំធ្វើConcert Tour ទៅជប៉ុននិងអ៊ីតាលី!» ឥន្ទវង្សបញ្ចប់ប្រយោគដោយការសើចចំអក «ឯងហួសចិត្តទេរតនៈ! ឱ! G-Brother! ទើបកើតម្សិលមិញ ឥឡូវនាយកប្រតិបត្តិសក់ខៀវចង់នាំតួចម្រៀងមិនទាន់ល្បីទៅច្រៀងជាអន្តរជាតិ?»
រតនៈរេភ្នែកគិតដោយយកចិត្តទុកដាក់ ឯឥន្ទវង្សងក់ក្បាលដោយសើចចំអក។
«ឆ្លេឆ្លាដូចពួកទាហានទើបហាត់រួច ក៏ច្រឡំថាសមរភូមិជាកន្លែងសមលេងៗ?»
«ឈប់ៗៗ» រតនៈឃាត់ឥន្ទវង្សហើយសួរនាំ «Project អង្គលក្ខិណា?»
ឥន្ទវង្សស្ងាត់លែងសើច គេរេភ្នែកគិតព្រោះសម្គាល់ឃើញល្បិចអ្វីម្យ៉ាងក្នុងកែវភ្នែករតនៈ។
រតនៈខ្សឹបខ្សៀវ៖
«ចុះឯកនគរមានដាក់សំណើរនេះទេ?» ឥន្ទវង្សងក់ក្បាលឆ្លើយ៖
«ដំបូងចង់ដាក់លេងៗមិនយកជាការទេ គឺចង់ឱ្យសក្តាវណ្ណមករវល់ហាត់ បែកពីអង្គលក្ខិណា! តែពេលនេះ បើខាងណោះចង់ទៅ យើងត្រូវដាក់មែនទែនប្រជែងយក!»
រតនៈទះភ្លៅខ្លួនឯងផាច់ ធ្វើឱ្យឥន្ទវង្សភ្ញាក់ផ្អើល។ គេនៅភាំងខណៈរតនៈអរសប្បាយឱ្យមកខ្សឹប៖
«ធ្វើលេងៗដដែលទៅ!»
ឥន្ទវង្សមិចភ្នែកពិចារណា រតនៈឱនមកកាន់តែជិតហើយនិយាយខ្សឹប៖
«គិតថា សក្តាវណ្ណខឹងយ៉ាងណា បើគម្រោងToursដំបូងក្នុងអាជីព ត្រូវខាងស្រីឆក់យកទៅ? ហើយទៅជាមួយអាម្សៀរសក់ខៀវទៀត?»
ពន្លឺនៃភាពសប្បាយរីករាយលើគំនរទុក្ខអ្នកដទៃ ចែងចាំងចេញពីប្រស្រីភ្នែកមេដឹកនាំឯកនគរ។ រតនៈពិតជានិយាយត្រូវ ឥន្ទវង្សដឹងច្បាស់ថា គេនឹងលេងល្ខោនបន្តជាមួយគូស្នេហ៍កម្សត់ដោយវិធីណាហើយ។
សក្តាវណ្ណដែលមិនខ្វល់ថា ពិភពលោកនេះកំពុងគិតយ៉ាងណាអំពីស្នេហារបស់ពួកគេទាំងអស់។ ពេលនេះអ្នកចម្រៀង កំពុងបិទទ្វារឡានរួចឈានចេញពីចំណតរបស់ក្រុមហ៊ុនឯកនគរដើរឆ្ពោះទៅរកស្ទូឌីយោ។
អង្គបានខលទូរសព្ទមក។
ប្រុសញញឹមស្រស់ ឃើញឈ្មោះនាងលោតកាលណា ក៏នឹកឃើញដល់បណ្តាឈុតឆាកផ្អែមល្ហែមគ្រាមានខាងស្រីនៅក្បែរទ្រូងកាលពីយប់។ រាត្រីស្នេហ៍ហាក់មិនមានជិនណាយចិត្តកាយ បែកមកដល់ទីណា ពេលណាក៏នៅតែរំពៃនឹកឃើញគ្នា។
ល្អហើយដែលនាងក៏នឹកគេ ហើយខលមកមុនទាំងទើបនឹងបែកគ្នាមិនដល់ពីរម៉ោង។
«ម្ចាស់បេះដូង!» ប្រុសចុចទទួលហើយមាត់នេះ ហៅនាងខ្សឹបៗជាកិច្ចស្វាគមន៍ក្នុងសព្ទសំឡេងរីករាយពេញដោយសេចក្តីសុខនិងជឿជាក់។
ស្រីមិនទាន់តប គេឮតែខ្យល់ដង្ហើមធ្ងន់ៗរបស់នាង វណ្ណមានការពិភាល់ គេក៏បង្អង់ជើងហើយសួរ៖
«មានរឿងអីហ្មែន?!»
«វណ្ណ» អង្គចាប់ផ្តើមក្នុងសព្ទសំឡេងទន់ភ្លន់ ប៉ុន្តែមាំ «ម៉េចបានបង្ហោះរូបថត?!»
គេឈានយឺតៗ កាត់តាមបណ្តាតុធ្វើការដែលមនុស្សជាច្រើនសម្លឹងមក។ រូបថតគេនិងអង្គជាប្រធានបទមែនទេ? មិនដែលគិតសោះ ថាជីវិតឯកជនក៏នាំមកនូវបញ្ហា។
«អ្ហះ បង្ហោះធ្វើអី?» នាងរអ៊ូខ្សោយៗស្រាលៗ។
ប្រុសដកដង្ហើមធំ សឹងតែមិនព្រមទទួលខុសទេ គេថយមកកាច់ជ្រុងក្បែរសួនស្ងាត់ ហើយឆ្លើយ៖
«មានអីខុស? យើងស្រលាញ់គ្នា! សម្រាប់គ្នា!»
«អ្ហឺយ មើលឆ្លើយ!» នាងងរង៉ក់។ ប្រុសរឹតតែមានអារម្មណ៍ស្រលាញ់អង្គ គ្រាន់តែឮសូរសព្ទស្រទន់របស់នាង គេវាចាបន្ថែម៖
«ហើយឱ្យពួកប្រុសៗ ដែលគិតថាមានឱកាសជាមួយអង្គ អាចឃើញច្បាស់ដែរថា អង្គមានអ្នកណាហើយ!»
អ្នកនិពន្ធផ្អាកស្តាប់ នាងបិទភ្នែកដកដង្ហើមវែងៗ ដើម្បីរក្សាសំនៀងរបស់ឱ្យស្ថិតស្ថេរទាំងចិត្ត ខឹង!ខឹង!
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ