ភ្នែករបស់យុទ្ធ បានមើលស៊ីណានចំៗដូចកំពុងជំរុញឱ្យគេទទួលខុសត្រូវលើរឿងដ៏ធំនៃជីវិតដាវីន។ ខាងស៊ីណានវិញ មានទឹកមុខរឹងរូស ឆ្មើងកន្ទ្រើងរេអណ្តាតចុះឡើង ស្តាប់ដោយមិនអើពើឆ្លើយ។ យុទ្ធមិនឃើញខាងស៊ីណានមានយោបល់ គេបាញ់បន្ត៖
«ចង់នៅជាមួយដាវីន ត្រូវបង្ហាញគ្រប់គ្នាថា ឯងអាចផ្តល់ឱ្យគេនូវជីវិតដ៏ល្អមួយ! បង្ហាញ!!! ប្រាប់មកថា ឯងអាចធ្វើបាន!»
ស៊ីណានញាក់ស្មា បណ្តាលឱ្យយុទ្ធក្នាញ់ ពោលបន្ថែម៖
«មិនមែនគ្រាន់តែបង្ខំយកកូនស្រីគេទៅហើយប្រាប់ថា ខ្លួនឯងអស្ចារ្យទេ!»
ពាក្យសម្ដីរឹងមាំ ច្បាស់ៗ មានភាពស្មោះត្រង់របស់យុទ្ធ ញ៉ាំងឱ្យស៊ីណានអៀនខ្មាស។ គេចាប់ថ្គាមមាំ ហើយងាកមកសម្លឹងគូសន្ទនាបង្ហាញភាពមិនសប្បាយចិត្តដែលកំពុងងំនៅខាងក្នុងដើមទ្រូង។ គេមិនចង់និយាយ មិនចង់ច្រណែន តែគេក៏ឃើញ ថាយុទ្ធទាំងសង្ហាទាំងចិត្តទូលាយ។ ស៊ីណានស្រដីវិញម្តង៖
«កូនអ្នកមានដូចឯង មិនដែលដឹងថា ពិភពលោកខាងក្រៅជួរជាតិ ជាពិសេសជាមួយពួកអ្នកមានពុតត្បុត តើវាល្វីងកម្រិតណាទេ!»
យុទ្ធនៅស្ងៀមចាំស្តាប់ដោយទឹកមុខស្រគត់ស្រគំតែម៉ឺងម៉ាត់ ស៊ីណាននិយាយបន្ថែម៖
«ហើយ….បើយើងស្រលាញ់ស្រី ក៏មិនចាំបាច់ធ្វើអី គាប់ភ្នែកអ្នកណាទាំងអស់! ….ឱ្យតែស្រីរើសយកយើងទៅ វាបានហើយ!»
ស៊ីណានព្យាយាមញញឹមដោយរក្សាទឹកមុខត្រជាក់ស្រឹម ខណៈដែលនៅខាងក្នុងបេះដូង គេមានអារម្មណ៍ថា គោរពបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់យុទ្ធ។ មុនដើរចេញ គេឆ្លៀតឌឺដងឱ្យគូដណ្តឹងនាង៖
«គ្មានហ្គេមដែលមិនប្រឹងហើយឈ្នះនោះទេ!»
ស៊ីណានចាកចេញពីមុខយុទ្ធទាំងបេះដូងស្រាលស្ញើកនឹកដល់ស្រីថ្លៃដែលទើបតែបាននៅក្បែរកាយមុននេះបន្តិច។
នៅលើរថយន្តចាស់ គេសម្លឹងទៅឆ្ងាយដាច់អាល័យ។ ជម្លោះរវាងអារម្មណ៍សងសឹកនិងស្នេហាទន់ភ្លន់លើនាងជាសម្ពាធនៃស្ថានការណ៍ពីរខុសគ្នា ដែលកើតមានក្នុងពេលតែមួយ។ ទ្រូងនេះបង្គាប់មកថា ត្រូវតែតស៊ូដើម្បីយកនាងមកប្រលែង ប៉ុន្តែផ្លូវឆ្ពោះទៅមុខគឺមិនប្រាកដប្រជា ហើយស៊ីណានបានតាំងចិត្តដើម្បីបង្ហាញពិភពលោកនេះថា គេគឺសក្តិសមនឹងការភ្ជាប់ពាក្យនោះ មិនមែនយុទ្ធទេ ព្រោះគេស្រលាញ់នាង ទោះបីជាបង់ថ្លៃខ្ពស់ ក្នុងតម្លៃបែបណាក៏ដោយ។
ទើបតែឃើញនិងប៉ះសម្តីជាមួយយុទ្ធ ស៊ីណានមានអារម្មណ៍ថា មិនមានសុវត្ថិភាពចិត្តទៅហើយ។ បុរសនោះហ៊ានមក ចោទសួរពីភាពសក្ដិសមរបស់គេ ធ្វើឱ្យគេពេលនេះបានដាក់សំណួរខ្លួនឯងថា តើអាចផ្តល់ការថែទាំនិងយកចិត្តទុកដាក់កម្រិតណាដល់ព្រះនាងតូចប្រសិនរឿងរវាងគ្រួសារទាំងពីរមិនមានចម្រូងចម្រាស?
ស៊ីណានឆ្ងល់ម្នាក់ឯងថា តើគេនេះគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់នាងមកលង់ស្រលាញ់ពិតមែន ឬនាងត្រឹមតែខ្លាចបែកធ្លាយរូបភាព?
ការច្រណែនអាចបង្កឱ្យមានសភាវគតិការពារខ្លួនឯងខាងត្រូវ ហើយចង់ហួងហែងស្រីល្អភ្លាមៗតែម្តង បានជាពេលនេះ ពេលដែលដាវីននៅបន្លប់ខ្លួនឯងជួយចិតផ្លែឈើខ្លះជាមួយបងកានៅផ្ទះបាយ នាងមិនដឹងទេថា ហេតុអ្វីបុរសនោះចេញបាត់ហើយ ក៏នៅតែមានអារម្មណ៍ថាមិនស្ងប់?
មានក្តីប្រាថ្នាអ្វីមួយជាសម្ងាត់ បណ្តាលឱ្យនាងគិតអំពីរូបរាងសង្ហានិងការតែងខ្លួនផ្ចិតផ្ចង់របស់គេកាលពីបង្ហាញខ្លួនមុននេះ។ គេចង់បានអ្វី? គេចង់ឱ្យនាងឃើញភាពឡូយសង្ហានោះឬលើសពីហ្នឹងទៀត?
បងកានិយាយចំអន់៖
«ថ្ងៃនេះអ្នកនាងខ្ញុំចិតផ្លែឈើច្រើនម៉េះ អស់ពីទូហើយ ចង់ជប់លៀងឬម៉េចនៀក!»
«ហូ!» នាងភ្លាត់មាត់ ព្រោះដកអារម្មណ៍មកវិញដឹងថាចិតច្រើនហួសហើយ បានអ្នកណាជួយហូប?
«គិតរឿងទៅសាលាវិញស្អែក? មានអីឱ្យបងកាជួយទេ?»
ដាវីនដកដង្ហើមធំ៖
«ចាស៎…ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់មានអារម្មណ៍ថា…»
ការសន្ទនាត្រូវកាត់ផ្តាច់ព្រោះរំពេចនោះ ទូរសព្ទរបស់បងកាក៏រោទ៍ឡើង។
«លេខអ្នកណានេះ!» បងការអ៊ូរួចចុចទទួល។
ដាវីនគ្មានហ្វូនប្រើទេ នាងមិនរវល់ជាមួយការហៅនេះឡើយរហូតដល់ បងកាយកមកហុចឱ្យ៖
«គេថា សុំចួប អ្នកនាង! គេថា….ឈ្មោះស៊ីណាន!»
ដាវីនគាំងដៃដែលកាន់កាំបិត។ ភាពរន្ធត់លាយក្តីរំភើបបានបង្កប់ក្នុងភ្នែកនាងដែលសម្លឹងមើលមកបងកាមេចុងភៅរបស់ផ្ទះនាងនិងទូរសព្ទក្នុងដៃគាត់។
«ទទួលទេ?» បងកាសួរទន់ភ្លន់។ គាត់ទំនងមិនដឹងរឿងស៊ីណានទេព្រោះគ្រប់គ្នាលាក់ គេបានសម្តែងថា បាត់កូនស្រីពៅពីរថ្ងៃព្រោះនាងទៅលេងបរទេស។ រឿងនេះមិនអាចខ្ចរខ្ចាយបាន ព្រោះខ្លាចចិត្តខាងប្រុស។ មានតែដាវីឌជាបងនាងនិងជាអ្នកយលចិត្តយុទ្ធច្បាស់ទើបហ៊ានប្រាប់ការពិតដល់យុទ្ធ ដោយគិតថាគេជាអនាគតប្តីនាង គេនឹងជួយយកអាសារនាង។
ដាវីនទទួលយកហ្វូនមកបែរខ្នងពីបងកា។
នាងដកដង្ហើមធំហើយឆ្លើយ៖
«ចាស៎!»
ស៊ីណាននៅស្ងាត់បន្តិច រួចឆ្លើយវិញខ្លី៖
«ព្រះនាង!» សំឡេងស្រទន់គេ ពីរោះធ្វើដូចមុននេះ គ្មានសង្គ្រាមគ្មានអ្វីកើតឡើងទាំងអស់។ បេះដូងដាវីនហេងហាង ភ្នែកលបមកមើលបងកាជានិច្ច។ ត្រចៀកនាងនៅស្តាប់គេ ឯគេនៅសំងំស្តាប់នាងដែរ។
ស្ងាត់ទាំងសងខាង!
«ប៉ាដកហ្វូនមិនឱ្យប្រើ?»
«ចាស៎!»
នាងធ្វើមុខស្រពោនឆ្លើយខ្លីៗ។ មិនយល់ដែរ គេជាឧក្រិដ្ឋជននាងជាចំណាប់ខ្មាំង ហេតុអ្វីនិយាយគ្នា….មើលតែ….។
«អ៊ីចឹង….ខ្ញុំគិតថា…..ព្រះនាងអាចខ្ចីទូរសព្ទរបស់ខ្ញុំបាន!»
ដាវីនមានសភាពដូចជាចង្វាក់បេះដូងលោត។ ស្រីនឹកឃើញភ្លាមដល់ពេលមួយដេលនាងខំរត់ហើយនៅតែត្រូវហ្វូនរបស់គេហៅឱ្យបកត្រលប់ទៅរកគេវិញ។
«ខលធ្វើ….ធ្វើអី?» នាងសួរអាក់ៗ ស៊ីណានទទួលអារម្មណ៍ថាមុខនាងក្រហមគេសើចតិចៗ «ហើយម៉េច….បាន…មានលេខរបស់បងកា?»
ស៊ីណាន៖ (សើចតិចៗ) កុំបារម្ភអីព្រះនាង! មាណពមានវិធីផ្ទាល់ខ្លួនតាមការពារព្រះនាង!
នាងតម្អូញសំឡេងហើយតបព្រោះក្នាញ់៖
«ក្រៅពីខ្លួន គ្មានអ្នកណាគេធ្វើអីខ្ញុំទាំងអស់!»
ស៊ីណាន៖ មែន?(គេសួរដោយផ្អាកលេងសើច)
នាងនៅស្ងៀម ខណៈខាងប្រុសវាចាបន្ថែម៖
«ហើយ….ខ្ញុំនៅតែរកវិធីដើម្បីចួបយើង! ទោះបីជាប៉ាយើងដាក់ភ្នំព័ទ្ធជុំខ្លួនកូនស្រីគាត់ក៏ដោយ!»
ដាវីនព្រឺសម្បុរនឹងពាក្យចែចង់របស់នាយ។ ស្រីស្រមៃឃើញចុងច្រមុះស្រួចប៉ះគ្នា បញ្ចេញដង្ហើមស្នេហ៍និងបបូរមាត់ដែលជារបស់គ្នាទៅវិញទៅមក។ នាងងាកមកឃើញបងកាមើល។ ទេពធីតាខ្សឹបដោយមុខក្រហម៖
«បងកាមើលមកខ្ញុំហើយ ខ្ញុំដាក់ចុះហើយណា៎!»
ដាវីនថាផងក្រឡេកមើលបងកាដែលធ្វើពុតជាមិនស្តាប់។
ស៊ីណានតបក្នុងសូរសំឡេងយ៉ាងស្រទន់៖
«ល្អណាស់! ឮថាចួបរត់ភ្លាម?»
«អត់ទេ!»
«អ៊ីចឹងមាននឹកផ្ទះនេះខ្លះអត់?»
ដាវីនញញឹមដោយមិនដឹងខ្លួនដោយ មានអារម្មណ៍ថាញ័រទ្រូងនាងតបតិចៗ៖
«នឹកស្អីទៅ! ខ្ញុំផ្តាច់ហើយណាស៊ីណាន! លាហើយ!»
«ហាមផ្តាច់!» គេបញ្ជាត្រជាក់ៗ ធ្វើឱ្យនាងគាំង។
«ស្តាប់ណា យើងនឹងចួបគ្នាព្រះនាង!» គេនិយាយមកទៀត។ នាងភ័យៗ…សភាពពិតគឺ ការចួបនេះទៅមិនរួចទេដាវីនដឹង។ ស្រីក្រឡេកជុំវិញហើយពោលខ្សឹប៖
«ទៅមិនបាន! ហើយ….កុំមកផ្ទះនេះអីណ៎ា!»
«អ៊ីចឹងបានន័យថា លែងបានចួប!»
នាងនៅស្ងៀមជាមួយសព្ទឈឺៗដែលគេខ្សឹបមក។
«មិនមែនទេ….តែ!»
«ចាំចួបថ្ងៃយើងរៀបការ!» ប្រុសងក់ក្បាលនិយាយភឹងៗ ចង់ឱ្យនាងដឹងថា គេមិនលេងសើចទេ គេនឹងមកទារបំណុលចាស់ រួមទាំងបំណុលការភ្ជាប់ពាក្យនោះផងដែរ។
សាជាថ្មីនាងគាំងដាក់ទូរសព្ទ។ ស្រីកាត់ចិត្តចុចបិទព្រោះមិនចង់ឱ្យការជជែកនេះវែងឆ្ងាយនិងត្រូវពួកអ្នកផ្ទះយកទៅខ្សឹបគ្នាជាល្បែងលេង។
សុភាពនារីចង់ប្រញាប់សងហ្វូនទៅបងការមេចុងភៅវិញតែដោយខ្លាចត្រូវគេសម្គាល់ឃើញ នាងខំសម្លឹងនិងចងចាំលេខរបស់នាយហើយចុចលុបចោលគ្រប់យ៉ាង។
ដាវីនមិនដឹងទេថា ពេលដែលនាងរត់ឡើងទៅលើបន្ទប់ ក៏ជាពេលស៊ីណានញញឹមនឹកដល់ភាពស្លន់ស្លោរបស់នាងដូចគ្នា។
បន្ទប់គេងដ៏ប្រណីតរបស់ដាវីនស្ងប់ស្ងាត់ ខណៈម្ចាស់ស្រីអង្គុយក្បែរតុធំមួយដែលពោរពេញទៅដោយសម្ភារៈសិក្សា។ បន្ទប់មានពន្លឺនិងមានខ្យល់អាកាស ប៉ុន្តែអារម្មណ៍នៃភាពឯកោដែលពិបាកនឹកស្មានដល់បានបន្តគ្របពីលើនាង។
គ្មានអារម្មណ៍ទេ នឹកគេរបៀបនេះ វិលទៅរៀនវិញរៀនចូលទេ?
ដាវីនសួរខ្លួននាងបែបនេះពេលអង្គុយនៅក្បែរតុធំរបស់នាង ហ៊ុមព័ទ្ធដោយសៀវភៅសិក្សានិងប្រតិទិនសិក្សាដែលត្រូវបានរៀបចំទុកមកយ៉ាងស្អាត។
ពន្លឺដ៏ស្រទន់នៃព្រះអាទិត្យពេលរសៀល បានហូរច្រោះកាត់តាមផ្ទះកញ្ចក់ធំប៉ះជ្រាតដល់ទៅពិតាន ដែលបំភ្លឺកន្លែងឯកជនរបស់នាងពេញដោយភាពកក់ក្តៅ។ ទោះបីជាមានភាពប្រណីតដែលហ៊ុមព័ទ្ធរាងកាយក៏ដោយ ក៏សំឡេងគេនៅតែព្រមាននាងឱ្យញាប់ញ័រ «ខ្ញុំនៅតែចួបយើង ទោះប៉ាយើងដាក់ភ្នំព័ទ្ធជុំខ្លួនកូនស្រីគាត់ក៏ដោយ!»។ សំឡេងគេបានចាក់ទម្លុះពេញបេះដូងរបស់ស្រីតូច។
ចិត្តរបស់កែវ បានរសាត់ចេញឆ្ងាយពីកិច្ចការដែលត្រូវរៀបចំ ចងចាំតែអំពីស៊ីណាន ពេញគំនិតនិងចរន្តឈាម។ ស្នាមញញឹមកាចៗ សំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់របស់គេត្រជាក់ បញ្ជានិងខ្លីៗ ម្តេចបានបន្សល់ភាពកក់ក្តៅបាន? ការថើបរបស់គេ និងអារម្មណ៍សុវត្ថិភាពក្នុងរង្វង់ដៃគេដែលរុំជុំវិញខ្លួននាងប្រៀបបីដូចជាភួយដ៏កក់ក្ដៅ។ ធីតាតូចបិទភ្នែកទ្រោបមកលើតុដូចចង់ដំអក់ ទុកឱ្យការចងចាំបានមានឱកាសមកគ្របដណ្ដប់លើរាងកាយឯកា។ មិនយូរនាងបានឃើញថា រាងកាយនេះ ស្ថិតក្នុងបន្ទប់តូចរបស់គេ ដែលផ្ទុយស្រឡះពីបរិយាកាសដ៏ស្រស់បំព្រងរបស់នាងនៅផ្ទះ។
ដាវីន៖ (ខ្សឹបប្រាប់ខ្លួនឯងសៅហ្មង) ហេតុអ្វីខ្ញុំនឹកគេហ្នឹងខ្លាំងម្ល៉េះ? នាងខាំបបូរមាត់ បេះដូងលោតញាប់ដោយភាពច្របូកច្របល់។ តើធ្លាក់ក្នុងអន្លង់ស្នេហ៍ជាមួយមនុស្សដែលធ្លាប់ចាប់នាងទៅ? ស្នេហានេះកើតឡើងបានដោយរបៀបណា?
ម្តងជាពីរដង ដាវីនខំរំឭកពីអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចដែលនាងមាននៅពេលត្រូវបានគេចាប់យកទៅ ប៉ុន្តែគ្រប់យ៉ាងបានប្រែក្លាយទៅជាអ្វីដែលនាងមិនអាចគិតយល់បាន។ ការព្រមានរបស់ស៊ីណានបានបន្លឺឡើងក្នុងចិត្តរបស់នាង«ចាំចួបថ្ងៃយើងរៀបការ!»។
យើងនិងម្នាក់នោះ បានភ្ជាប់ពាក្យកាលពីក្មេង? សម្តីគេ នាងចាំបាន «ឧកញ៉ាបានភ្ជាប់ពាក្យពួកយើងតាំងពីនៅក្មេងមក គិតថា ហេតុអីទៅដែលប្រពន្ធពូមិនដឹងមិនឮ ហើយចង់លើកប្រពន្ធខ្ញុំឱ្យទៅអាមនុស្សណាផ្សេងបាន?» នេះឬបានជាស៊ីណានរឹតតែ ធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ថាស្រលាញ់ តាមរបៀបដែលនាងមិនធ្លាប់មានជាមួយបុរសណាម្នាក់ពីមុនមកសោះ។
ដាវីន៖ (ដកដង្ហើមធំ) មិនសមហេតុផលទេ…!
ពេលនាងចាប់ផ្ដើមសរសេរមេរៀន បានបន្តិចក៏ផ្អាកវិញជាមួយទឹកមុខងឿងឆ្ងល់។ តើមានអ្វីកើតឡើងរវាងពួកគេ? អនុស្សាវរីយ៍នៃការភ្ជាប់ពាក្យរបស់ពួកគេបានលេចឡើងយ៉ាងរស់រវើកនៅតែមិនច្បាស់លាស់ព្រោះកាលណោះក្មេងពេក។
ជីវិតកុមារភាពខ្ញុំនិងគេមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងណាខ្លះទើបដល់ថ្នាក់ចាស់ៗឱ្យភ្ជាប់ពាក្យ?
តូចគិតហើយ ក៏ផ្អៀងខ្លួនទៅលើកៅអី ម្រាមដៃរបស់នាងប៉ះអង្អែកនឹងឈើរលោងទាំងបារម្ភខ្វល់ខ្វាយ។
ដាវីន៖ (រអ៊ូ) ម៉េចក៏គ្រួសារយើងស្គាល់គ្នា?
នាងចងចាំពីការសន្ទនាខ្លីៗដែលម្តាយរបស់នាងមានពាក់ព័ន្ធនិងម្តាយរបស់ស៊ីណាន ប៉ុន្តែព័ត៌មានលម្អិតគឺមានភាពស្រពេចស្រពិល ដូចជាបំណែកនៃអ្វីមួយដែលគ្មានអ្នកណាព្រមពន្យល់នាង។ វត្តមានស៊ីណានមកក្នុងជីវិតនេះ បង្កជាភាពកក់ក្ដៅ លាយនិងការថប់បារម្ភ។
ដកដង្ហើមធំ ដាវីនបានក្រោកឈរ សម្លឹងមើលជុំវិញបន្ទប់ដ៏ប្រណីតរបស់នាង ដែលពោរពេញទៅដោយទ្រព្យសម្បត្តិជាច្រើន ប៉ុន្តែមានអារម្មណ៍ថាទទេស្អាត។ នាងត្រូវតែដឹងការពិត!!!
ការពិតអំពីការភ្ជាប់ពាក្យរបស់នាង! អំពីស៊ីណាន! និងទំនាក់ទំនងរវាងគ្រួសាររបស់ពួកគេកាលពីមុន ហេតុអ្វីគេតែងតែខឹងម៉ាក់និងប៉ានាង?
ដាវីនរអ៊ូៗជាមួយខ្លួនឯង៖
«ខ្ញុំត្រូវនិយាយជាមួយម៉ាក់!»
ព្រះនាងចាកចេញពីបន្ទប់ ដោយក្តីសង្ឃឹមថា អាថ៌កំបាំងកាលពីអតីតកាលអាចនាំនាងឱ្យខិតទៅនៅជិតស៊ីណានបាន នាងត្រូវការយល់ចិត្តគេ។
កំពុងធ្វើដំណើរទៅកាន់បន្ទប់ម្តាយដែលនៅឆ្ងាយពីនាង ហើយកម្រមានអ្នកណាចូលបានដរាបអ្នកជំទាវមិនហៅឱ្យឡើងមក។ មុនគេ ត្រចៀកនាងឮសំឡេងទាស់គ្នា។
នេះជាការសន្ទនាទោសៈ ដែលបានបន្លឺឡើងពីបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវតូចមួយទៀត រវាងនាងនិងប៉ាម៉ាក់ទើបអាចចូលអង្គុយជាប្រាយវ៉េតមែនទេ។
ដាវីនស្ទាក់ស្ទើរ ចង់ដឹងចង់ឃើញ ចាប់អារម្មណ៍ព្រោះប៉ាម៉ាក់នាងខឹងគ្នាខ្លាំង។
ស្រីចុចត្រចៀករបស់នាងទល់នឹងជញ្ជាំងកញ្ចក់ហើយស្តាប់យ៉ាងដិតដល់។ បេះដូងរបស់ស្រីលោតញាប់ នៅពេលដែលនាងទទួលច្បាស់ៗថា ភាពតានតឹងក្នុងកិច្ចសន្ទនារវាងប៉ាម៉ាក់នាងមានពាក់ព័ន្ធនឹងដាវីន។ ឪពុករបស់ដាវីននិយាយក្នុងសំឡេងច្បាស់ៗ៖
«យើងជំពាក់ពួកគេ! ជំពាក់គេច្រើនណាស់មាលា! អ្វីៗដែលយើងមាននេះ គឺដោយសារនីននិងស៊ីន! គួរតែយល់ពីរឿងនេះ ហើយឈប់តាមរករឿងនីន!»
នីន!!!
ឈ្មោះនេះបង្ហើបនូបអាថ៌កំបាំងច្រើនពេកហើយ។ ឮឈ្មោះម៉ាក់គេនាងនឹកឃើញដល់ប្រុសស្អាត។ នៅក្នុងរង្វង់ជញ្ជាំងណែនរើខ្លួនមិនរួច គេគ្រងរាងកាយនាង ហើយគេស្អប់នាងជាមួយពាក្យដដែលៗថាប៉ានាងជំពាក់គ្រួសារគេ? ឥឡូវនេះ គាត់កំពុងតែសារភាព យើគាត់ជំពាក់ស៊ីណានអ្វីខ្លះ?
សំឡេងលោកជំទាវមាលាជាម្តាយរបស់ដាវីនបង្ហាញភាពខកចិត្តនឹងប្តី។
«សង? លោកប្តីដឹងថា ខ្លួនឯងកំពុងនិយាយពីអ្វីដែរ? សងគេហើយ យើងនឹងវិលទៅរកជីវិតក្ររហាមវិញ! ភ្លេចហើយ ថាក្រវាពិបាកម៉េចខ្លះ? វាថោកនិងត្រូវគេមើលងាយយ៉ាងម៉េចខ្លះ?»
ដួងចិត្តរបស់ដាវីនលោតញាប់ អារម្មណ៍ភាន់ច្រឡំកំពុងបោកមកចំៗកណ្តាលមុខក្រហមងៅនិងក្តៅៗរបស់នាង។ សំឡេងស៊ីណាននៅតែដិតដាមក្បែរត្រចៀក «ប៉ាខ្លួន ប្លន់គ្រួសារខ្ញុំ! បំផ្លាញអ្វីៗទាំងអស់ដែលឪពុកម្តាយខ្ញុំមាន ហើយឥឡូវនេះ…ខ្លួនមកនៅទីនេះ ចង់ធ្វើឫកជាជនរងគ្រោះស្លូតត្រង់? ធ្វើដូចជាគ្មានបញ្ហាអ្វីនឹងគ្នាទាំងអស់?»។
ពីមុនពេលត្រួវចាប់ទៅ នាងមិនដែលឮឧកញ៉ាជាឪពុកនិយាយអំពីគ្រួសារស៊ីណាននេះ។ ពេលនេះ គ្រួសារទាំងពីរដូចជាមានរឿងច្រើនពាក់ព័ន្ធគ្នា។
«បើលោកមិនអាត្មានិយម យ៉ាងហោចណាស់ក៏ត្រូវគិតពីខ្ញុំកូនវីឌនិងកូនដាវីនដែរ! យើងមិនអាចបកទៅតោកយ៉ាកឡើងវិញបានទេ! សង្គមមួយនេះ នឹងជាន់យើងកប់ដី!» ម្ដាយរបស់ដាវីនវាចាក្នុងសូរសំឡេងញ័រៗ តែចិត្តដាវីនសឹងថប់គាំង។
ជំទាវនិយាយសង្កត់សំឡេងទៀតថា៖
«បងចង់សងបំណុលទៅផ្ទះនោះ ផ្ទះដែលកូនប្រុសគេចាប់ពង្រត់កូនស្រីយើងទៅ?»
ដាវីនមានអារម្មណ៍ថាចង់ស្រក់ទឹកភ្នែកព្រោះ បេះដូងរបស់នាងធ្ងន់ជាមួយនឹងទម្ងន់នៃពាក្យបន្ថែមឡើងៗមួយម៉ាត់ហើយមួយម៉ាត់ទៀតពីអ្នកម្តាយនាង។
«នីននៅឯណា?» ប៉ានាងសួរ។
«ប្រាប់ហើយថាពេលខ្ញុំនិងកូនប្រុសទៅយកពីសេត អាក្មេងនោះបានមកតាម ហើយគេដណ្តើមយកទៅវិញបាន!»
«អូនទៅយកនីនពីសេតធ្វើអី?»
«ស្រីនោះ….ចង្រៃ!» ជំទាវតបមិនក្រែងចិត្ត។
«អ្ហះ?» ប្តីហាក់ស្តាប់មិនឮបានជាផ្ទាន់ដោយហួសចិត្ត។
ជំទាវស្រែកយំ ៖
«កុំឱ្យខ្ញុំដឹង ថារឿងចាស់នៅមិនទាន់ចប់! បងឯងនិងនាងហ្នឹងសាហាយគ្នា! ឥឡូវចង់យកវាមកបន្តរឿងថោកៗជាមួយគ្នា?»
ប្រាវ! ប៉ានាងរុញតុតូចផ្តួលទាំងកំហឹងគ្របដណ្តប់។
ដាវីនដើរថយក្រោយដោយមានអារម្មណ៍ថា អ្វីម្យ៉ាងសែនអស់សង្ឃឹមកំពុងបញ្ចប់ភាពកក់ក្ដៅនៃផ្ទះដ៏ប្រណីតមួយនេះ។
ពាក្យរបស់ឪពុកនាងបានបន្លឺតាមមកពីក្រោយ៖
«ច្រើនឆ្នាំមកហើយ បងស្មានថាអូនឈប់ឆ្កួត!»
ដាវីនស្រក់ទឹកភ្នែកដើរមកមួយៗជាមួយឈុតនៅផ្ទះ។ នាងមិនដឹងថាហេតុអ្វីនាងមានក្តីក្លាហានក្នុងការចាកចេញទេ។ នាងដឹងត្រឹមថា នាងត្រូវការចេញទៅរក…..ការពិតមួយ។
ហើយអ្នកដែលនាងត្រូវតែនិយាយជាមួយ…..ស៊ីណាន។ ស្រីក្រមុំជូតទឹកភ្នែកចុះមកដល់ក្រោម កញ្ឆក់យកទូរសព្ទមីងសឿនដែលដាក់ចោលនៅក្បែរតុកណ្តាលផ្ទះធំ ធ្វើឱ្យគាត់ចោលអំបោសស្លាបមាន់ចំហមាត់មើលមកនាង។ ស្រីបន្ថែមល្បឿនជើងរត់សំដៅទៅយានដ្ឋានដោយបេះដូងលោតញាប់។
ស្រីលូករាវឆ្ពោះទៅសោមួយជួរលើជញ្ជាំងនិងទាញយកមួយមកសម្រាប់ឡានរបស់ម្តាយនាង ដែលនាងគិតថាអាចបើកបានស្រួលជាងប្រភេទឡានដទៃ។
«អ្នកនាងដាវីន!»
សន្តិសុខគោះកញ្ចក់ឡាន ស្រីស្រែកដាក់គាត់៖
«បើពូមិនបើកទ្វារ ខ្ញុំបុករបងឱ្យស្លាប់បាក់កនៅហ្នឹង!»
សន្តិសុខស្លេក នាំគ្នាថយក្រោយហើយសម្រេចចិត្តបើកទ្វារឱ្យព្រះនាងលូនឡានចាកចេញ។
ពីកញ្ចក់មើលក្រោយ តរុណីបានប្រទះឃើញរថយន្តរបស់កងការពារឪពុកនាងចេញមកតាម។
ដាវីនដកដង្ហើមធំដោយសង្ឃឹមថា នាងនឹងទាក់ទងគេបាន។ នាងចង់ឱ្យគេ មកយកនាងចេញពីបញ្ហាទាំងអស់ដែលនាងឮ។
នាងចង់រត់គេចពីការពិតខ្មៅៗអស់ទាំងនេះ។
ដៃស្រីចុចហ្វូន….
រ៉ឺងៗ….យូរបន្តិចព្រោះនាងអន្ទះសា។
«ស៊ីណាន!»
នាងហៅភ្លាមគ្រាន់តែគេចុចទទួល។
«ខ្ញុំចង់ចួប…..»
ប្រុសវាចាតិចៗ ៖
«ព្រះនាងចង់ឃើញស្នាដៃប៉ាម៉ាក់នាងលើម៉ាក់ខ្ញុំដែរទេ?»
«ឈប់ហៅខ្ញុំព្រះស្អីអស់ហ្នឹង!»
«អូហូ បញ្ជាកាចទៀត?»
គេប្រុងវាចាអ្វីបន្ថែមច្រើនណាស់ ហើយខាងនាងក៏ទទួលអារម្មណ៍ដឹងបានដែរថា គេខឹង ហើយមិនដឹងម៉ាក់នាងបានធ្វើអ្វីខ្លះលើម្តាយគេទេបានជាប៉ានាងនៅខាងលើច្រលោតខឹង។ ស្រីដកដង្ហើមធំនិយាយកាត់៖
«ខ្ញុំចង់ដឹងរឿងទាំងអស់!»
ស៊ីណានស្ងាត់បន្តិច។ គេចុចបិទហ្វូន តែនាងឃើញLocation ដែលនាយបោះមកឱ្យ។
ភ្លៀងធ្លាក់មករ៉ាវ។
ដាវីនសម្លឹងមេឃ។ នាងខាំមាត់…..យប់នេះ ស្រីត្រូវការដឹងការពិតទាំងអស់រវាងគ្រួសារទាំងពីរ។
ដោយបើកបរក្រោមតំណក់ភ្លៀង ដាវីនបានមកដល់ពីមុខមន្ទីរពេទ្យធំមួយ។ ស្រីចតឡាន ហើយចុះចេញមកពីរថយន្តទាំងគ្មានឆ័ត្រ។
តំណក់ទឹកតូចៗបោកបក់មកទទឹកផ្ទះមុខពេញដោយកង្វល់របស់ស្រីតូចដែលដកដង្ហើមធំ ក្រឡេកមើលជុំវិញច្រកចូលនៃមន្ទីរពេទ្យដ៏មមាញឹក។
បេះដូងរបស់នាងលោតញាប់នៅពេលដែលឃើញ ស៊ីណាន។ បុរសឈរយ៉ាងខ្ពស់សង្ហា ទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ តែមានស្រមោលមួយដែលនាងអានមិនរួចអំពីគេ។
ស្រីបានកាន់ទូរសព្ទយ៉ាងតឹងណែនហើយទើបនឹងដឹងថា ខ្លួនឯងមកនេះ គឺមកទាំងឈុតគេងព្រោះស៊ីណានមើលមកនាងពីរលើដល់ក្រោម។
ស៊ីណានឈានមកដល់ គេច្រត់ហោប៉ៅឌឺដងនាង៖
«នឹកខ្លាំង?»
មិនរវល់នឹងពាក្យស៊កសៀត នាងមើលសភាពស្រពោនតែខំបន្លប់របស់គេ។ ស្រីដឹងថា នាងនិងគេ មិនមែនជាអារម្មណ៍មួយរវាងអ្នកចាប់និងចំណាប់ខ្មាំងទេ តែ….នាងជឿជាក់ពេលមានគេនៅទីនេះ។
«ឥឡូវឃើញហើយ ! គិតថា ខ្ញុំលាក់ស្រីស្នេហ៍នៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យហ្នឹងមែន? ហើយបើថា ខ្ញុំមកតាមស្រលាញ់ពេទ្យតូចៗស្អាតៗ យើងគិតធ្វើអីខ្ញុំ?!»
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ