ដាវីន៖ «ម៉ាក់ខ្លួននៅឯណា ខ្ញុំមានការសួរគាត់!»
ទឹកមុខលេងសើចរបស់ស៊ីណានរសាត់បាត់ ជំនួសដោយកែវភ្នែកដែលរឹងរូសមើលជ្រៅមកក្នុងប្រស្រីភ្នែកមនុស្សស្រីតូច។ ប្រុសនេះមានស្រមោលមួយពេញដោយភាពសោកសៅ ប៉ុន្តែមានពន្លឺនៃកំហឹងនិងការអាណិតស្រលាញ់ មានកម្លាំងប្រហាក់ប្រហែលគ្នាក្នុងរបៀបដែលគេមើលមកនាង។
គេលូកដៃចាប់នាងទាញឱ្យដើរ តែងាកមករកនាងវិញ ស៊ីណានឃើញឈុតគេង គេគ្រវីក្បាលញីថ្ងាស៖
«ទៅផ្ទះដូរខោអាវសិន!»
«ទេ!» នាងរឹងរូស ឡើងគេនេះត្រូវភាំង។ ស្រីវាចាបន្ថែម៖
«ខ្ញុំមិនដឹងថា នៅពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ អ្នកណាធ្វើអ្វីខ្លះទេ! មុនពេលខ្ញុំស្លាប់ដោយសារល្ងង់ខ្លៅ ខ្ញុំក៏ត្រូវដឹងការពិតដែរ!»
បេះដូងរបស់ដាវីនញាប់ញ័របញ្ចេញភាពខឹងនិងឈឺៗ តាមរយៈសព្ទសំឡេងរបស់នាង។ ភ្នែកនាងរលោង ធ្វើឱ្យចិត្តប្រុងរងា។ គេដឹងថានៅពីក្រោយកំហឹងនេះនាងមានការឈឺចាប់។ ត្រូវហើយ ចរិតម្តាយនាងនិងប៉ានាង មិនសមនឹងនាងទេ។
ប្រុសមិនអាចព្រងើយកន្តើយនឹងភាពកក់ក្ដៅដែលបានកើនឡើងប៉ះប៉ូវបញ្ហារវាងពួកគេឡើយ។ ស៊ីណានយល់ថា នាងតូចពេកត្រង់ពេក និងទន់ខ្សោយពេកសម្រាប់មករ៉ាប់រងបន្ទុកដ៏ធ្ងន់នេះ។
«ឡើងឡាន! ទៅផ្ទះវិញ!»
ប្រុសបញ្ជា តែទោះជាគេព្យាយាម ក៏ចិត្តគេដឹងថា នាងនឹងបដិសេធ។
«ខ្ញុំអត់ទៅណាទេ រហូតដល់ដឹងថាមានអ្វីកើតឡើង… អ្នកណាឈ្មោះនីន តើគាត់កើតអីជាមួយនឹងគ្រួសារខ្ញុំ! ខ្ញុំត្រូវការដឹងគ្រប់យ៉ាង ហើយខ្ញុំលែងខ្លាចអីទាំងអស់ ស៊ីណាន!»
នាងមានភ្នែកមុតណាស់ ចចេស ឈាមរាវ ហើយធ្លាប់ត្រូវបានទំយើ។ បើគេរៀបការនឹងនាងគេនឹងជម្រះ បំបាក់ភាពរឹងរូសនេះ។ ប្រុសងក់ក្បាលញញឹមមិនមាត់ទាំងខូចចិត្ត។ ពាក្យនាងនិយាយថា មិនខ្លាចអីទាំងអស់ បានន័យថា នាងដាក់មកចំមុខគេ មិនមានអ្នកណាក្រៅទេ។ នេះបានន័យថា កន្លងមកនាងខ្លាច? នាងមិនបានស្រលាញ់ទេ? នាងកាន់ដៃគេព្រោះនាងភ័យនឹងចំណុចខ្សោយដែលនាងមានក្នុងដៃគេ?
ស៊ីណានខាំមាត់ស្តាប់ដាវីននិយាយបន្ត៖
«ពេលដឹងអស់ហើយយើងនឹងជម្រះគ្រប់យ៉ាងឱ្យចប់ជាមួយគ្នា! ខ្ញុំស្អប់ណាស់ ការរស់នៅលឹបល លាក់មុខ ហើយនិងរញ៉េរញ៉ៃ រហូតដល់ប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំត្រូវឈ្លោះគ្នា!»
ស្រីនិយាយញ៉ែតៗ ធ្វើឱ្យគេនឹកឃើញដល់យុទ្ធ «ចង់នៅជាមួយដាវីន ត្រូវបង្ហាញគ្រប់គ្នាថា ឯងអាចផ្តល់ឱ្យគេនូវជីវិតដ៏ល្អមួយ!»។
ដោយស្អប់ខ្លួនឯង ស្អប់ភាពល្អក់កករដែលព្រហ្មលិខិតនេះចារឱ្យគេនិងនាងជាគូ តែបានបំបែកវិញជាមួយអំពើទ្រុស្តជួរជាតិ ស៊ីណានក្រឡេកមើលព្រះនាងរបស់គេយ៉ាងខូចចិត្ត។ ដោយសង្កេតឃើញថា អភិជនតូចកំពុងញាប់ញ័រតិចៗក្នុងទុក្ខព្រួយប្រុសមិនអ្វីនិយាយមួយម៉ាត់ តែបានចាប់នាងដោយដៃ នាំឆ្លងកាត់ច្រករបៀងមន្ទីរពេទ្យឆ្ពោះទៅកាន់អាគារ ICU ។
ចង្វាក់បេះដូងរបស់ដាវីនបានលោតញាប់នៅពេលពួកគេចូលទៅដល់បន្ទប់ដែលមានពេញដោយជញ្ជាំងកញ្ចក់ថ្លា។ នាងអាចមើលពីនេះទៅខាងក្នុង ឃើញស្ត្រីទន់ខ្សោយវ័យកណ្តាលគេងស្លេកស្លាំងលើគ្រែ ដោយភ្ជាប់ទៅនឹងម៉ាស៊ីនជាច្រើន។
ពន្លឺភ្លើងស្រពោនបំភ្លឺបន្ទប់ICUដែលក្រៀមក្រំ ផ្សំនឹងស្នូរគ្រឿងម៉ាស៊ីនដ៏ស្ងាត់ទាបខ្សោយ បានផ្ដល់នូវសម្ពាធមួយត្រួតថ្មីពីលើបញ្ហាកាលពីនៅផ្ទះ។ ទិដ្ឋភាពនោះ ធ្វើឱ្យខាងស្រីត្រូវភ្ញាក់ផ្អើល ព្រោះមិនស្មានទុកមុនទេ។ នាងគិតថា នីនជាស្ត្រីម្នាក់ដែលនៅនិយាយបាន។ បេះដូងទេពធីតាលោតញាប់។
ដាវីន៖ (ខ្សឹប) ម៉ាក់… របស់…..ស៊ីណាន?
ការសម្លឹងរបស់ស៊ីណានស្រពោននិងគុំកួននៅពេលនាយមើលអ្នកម្តាយពីនេះទៅ។ គេមិនងាកមក តែរាងកាយគេ ដៃគេក្តាប់ សរសៃតាមគល់ករបស់គេរីកធំដោយការទប់កំហឹង ជាសញ្ញាថា នាងកំពុងស្ថិតក្នុងសភាពងាយរងគ្រោះ។
«គាត់មែនទេ!»
ប្រុសលែងដៃពីនាង គេដើរទៅជិតកញ្ចក់និយាយតិចៗដោយសព្ទសំឡេងខ្សឹប។
«ម្តាយខ្ញុំ ត្រូវគេប្លន់អស់! សូម្បីបុរសដែលគាត់ស្រលាញ់ជាងគេក៏ត្រូវស្លាប់ចោលគាត់! ក្រោយមក គាត់លំបាកតោកយ៉ាក លះបង់គ្រប់យ៉ាងដើម្បីឱ្យកូនបានរៀនសូត្រខ្ពស់! ជីវិតនេះ ម្តាយកូនយើងឆ្លងកាត់បែបណា មានតែពីរនាក់យើងទេដែលដឹង!»
«ម្តេចឯងមិនទៅរកខ្ញុំ?»
ប្រុសងាកខ្វាក ខណៈសេតនៅពីចម្ងាយដកថយ ទុកឱ្យលោកប្រុសគេដើរមកដោយស្ងប់ស្ងាត់។
ស៊ីណានសម្លក់ម៉ែនដាក្រហមភ្នែកនិងមុខមាត់ ឯដាវីនស្លេកស្លាំងដែលប៉ានាងបានមកដល់លឿនជាងការគិត។ ស្រីឈានមកក្បែរៗខ្លាចៗ…..មិនដឹងថា តើតរុណីខ្លាចឪពុកធ្វើអ្វីលើស៊ីណាន ឬប្រុសម្នាក់នេះ ធ្វើអ្វីប៉ានាងនោះទេ។
«អ្ហះ? ម្តេចនីនមិនមករកខ្ញុំ? នីនស្គាល់គ្រួសារខ្ញុំ ហេតុអីឯងមកនៅនឹងខ្ញុំយូរហើយ មិននិយាយការពិតចេញមក!»
បុរសចំណាស់និងប្រុសក្មេងមានកំហឹងនិងការខូចចិត្តដូចគ្នា ខណៈវីនស្រែកវ៉ាសរត់ទៅពាំងខណៈប្រុសស្អាតប្រុងលូកដៃមកទាញកអាវប៉ានាង។
«ព្រោះគ្រួសារយើងមិនចង់បានជំនួយពីពួកចោរទេ! ហើយគ្រួសារយើង ត្រូវការយុត្តិធម៌បានជាពួកអ្នកឯងធ្វើឱ្យម៉ាក់យើងនិយាយលែងរួច!»
ដាវីនរបូតដៃដែលខំទប់ចង្កេះស៊ីណាន។ នាងទន់ដៃជើងខណៈខំសម្លឹងភ្នែកគេ ចង់ដឹងថាពាក្យចោទអស់នេះគេបានពីណាមក។ ប្រុសមិនសម្លឹងនាងសូម្បីមួយក្រឡេកណាទេ តែពាក្យពេចន៍របស់គេកំពុងក្លាយជាពាក្យពិឃាត មាណវីក៏នឹកដល់បណ្តាវាចាគ្រោតគ្រាតពេលរាងកាយប៉ះគ្នា «ប៉ារបស់ព្រះនាង ធ្វើរឿងថោកទាបជាងខ្ញុំរាប់រយដងទៅទៀត!»។
ស្រីស្រក់ទឹកភ្នែកច្រោកដោយគ្មានវាចាចេញសូម្បីមួយម៉ាត់ណា។
«គាត់មិនអាចនិយាយ….ប៉ុន្តែបំណុលមានម្ចាស់…បំណុលដែលយើងបាត់ទៅ ត្រូវតែសងវិញយ៉ាងពិតប្រាកដពួកអភិជនចោរ!»
«ឈប់ទៅ!» ដាវីនស្រែកទាំងភ្នែកព្រិលលែងមើលមុខគេឃើញ។ ស្រីតូចព្យាយាមពង្រឹងឫកពាហើយ និយាយបន្ថែមដាច់ណាត់៖
«ឈប់និយាយអ្វីដែលមិនមែនជាការពិត!»
វាចាដាវីន ធ្វើឱ្យបុរសក្មេងញាក់ស្មាសើចដោយឈឺចាប់។ ស៊ីណានងាកមករកស្រីតូច ជាមួយកែវភ្នែកពោរពេញទោសៈ។ ម៉ែនដាទាញយកកូនស្រីដែលពេញដោយទឹកភ្នែកមកទុកក្រោយខ្នង ហើយនិយាយតិចៗមួយៗ៖
«មានរឿងអីមួយ…..យល់ច្រឡំ!»
ស៊ីណានងាកមកវិញសម្លឹងគាត់ហើយសើចក្អាកក្អាយបញ្ជោះបន្សោក។ បរិយាកាសប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ ខណៈអភិជនម៉ែនដារេភ្នែកសម្លឹងស្ត្រីដែលគេងស្ងៀមទន់ខ្សោយនៅខាងក្នុង។
«មួយជីវិតនេះ យើងទាំងបីនាក់ មិនក្បត់គ្នាទេ!»
គាត់វាចាតិចៗ តែអ្នកផ្សេងឮច្បាស់។ ស្របពេលដែលដាវីនកាន់តែខិតទៅជិតឪពុកជាមួយទឹកមុខបង្ហាញការចង់ដឹងឮបន្ថែមលាយឡំដោយក្តីបារម្ភនិងភាពច្របូកច្របល់ ស៊ីណាននិយាយបែរខ្នង៖
«ពាក្យអស់នេះមែនទេ ប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំត្រូវចាញ់បញ្ឆោតអស់ដីធ្លីទ្រព្យសម្បត្តិ!»
«ខ្ញុំឱ្យវិញទាំងអស់…ក្រោយពីធ្វើDNAតេស្តហើយ….យើងសងឯងវិញគ្រប់យ៉ាង!»
ស៊ីណានទម្លាក់ភ្នែកសម្លឹងឥដ្ឋ។
ឬមួយគេស្តាប់ច្រឡំ
ផ្ទុយទៅវិញ….
«ស៊ីណារ៉ា!» ម៉ែនដាចាប់ផ្តើមនិយាយក្នុងសំឡេងនឹងនរ «កូនមិត្តខ្ញុំ ដែលជាអនាគតកូនប្រសាប្រុសរបស់ខ្ញុំ ឈ្មោះ ស៊ីណារ៉ា មិនមែនស៊ីណានទេ!»
ស៊ីណានញញឹមឈឺៗពេលងាកមកប្រឈមបុរសចំណាស់ នេះគេទទួលស្គាល់ថា គេមិនមែនឈ្មោះស៊ីណាន ឬគេមកក្លែងបន្លំ? ដាវីនសម្លឹងបុរសទាំងពីរទាំងវិលវល់។
ប៉ានាងនិយាយបន្ថែម៖
«ខ្ញុំបានចំណាយពេលជាច្រើនឆ្នាំដើម្បីស្វែងរកគ្រួសាររបស់ល្បងស៊ីន! ក្រោយពេលគាត់ស្លាប់ នីនគេចពីខ្ញុំរហូតមក!»
«កុហក!»
ស៊ីណានខាំមាត់ព្យាយាមសម្លឹងជនចំណាស់ ដូចចង់ស្វែងរកល្បិចអ្វីដែលគាត់កំពុងសម្តែងនៅនឹងមុខកូនស្រី។
«ប៉ុន្តែ…ខ្ញុំមិនបានរកឃើញនីនសោះ! ហេតុអ្វីគេត្រូវមកគេងនៅICU?»
ភ្នែករបស់ស៊ីណានរួមតូចជាមួយករិយាមិនលុះក្រោមល្បិចម៉ែនដាទេ។
«ប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំធ្លាប់ចាញ់បោកមនុស្សក្លែងក្លាយម្នាក់នេះហើយ ហេតុផលអីខ្ញុំត្រូវចូលស៊ងថែមម្នាក់ទៀត?»
ស៊ីណាន ក្តាប់កណ្តាប់ដៃទប់ចិត្តមួយដែលរំជើបរំជួល។ មាត់គេសួរតិចៗ៖
«អ៊ីចឹង! រកខ្ញុំមិនឃើញ លើកប្រពន្ធខ្ញុំឱ្យអ្នកដទៃ?»
គេនិយាយហើយដៀងសម្លឹងស្រីតូចដែលតោងដៃឪពុក។
«ហើយពេលខ្ញុំលេចមុខមក ក៏សម្អាតខ្ញុំដោយចាប់ម្តាយខ្ញុំទៅ?»
ម៉ែនដានៅស្ងាត់ពេលកូនស្រីងាកសម្លឹងគាត់រង់ចាំចម្លើយ។
ស៊ីណានបាននិយាយបន្ថែម៖
«ម្តាយខ្ញុំរងទុក្ខមកប៉ុន្មានឆ្នាំហើយ ចុងក្រោយគាត់សម្រាន្តដូចគល់ឈើ នៅតែនាំគ្នាមកធ្វើបាបគាត់?»
នៅពេលដែលម៉ែនដាងាកទៅមើលបន្ទប់ខាងក្នុងដោយខូចចិត្ត ដាវីនលបពិនិត្យមើលរូបរាងអ្នកម្តាយដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ស៊ីណានដែលបិទភ្នែកក្នុងសន្តិភាព។ សម្តីម្តាយនាង គឺលោកជំទាវមាលាលាន់មកក្នុងការចងចាំដ៏ឈឺមុត «កុំឱ្យខ្ញុំដឹង ថារឿងចាស់នៅមិនទាន់ចប់! បងឯងនិងនាងហ្នឹងសាហាយគ្នា! ឥឡូវចង់យកវាមកបន្តរឿងថោកៗជាមួយគ្នា?»។
ស្រីតូចដកថយ…..នាងវិលវល់ ហើយញាប់ញ័រ។
«ប៉ា! ហេតុអ្វីមនុស្សនេះសំខាន់? ប៉ាយកអ្នកជំងឺខាងក្នុងទៅមែនទេ? ហេតុអី?»
ម៉ែនដាងាកមកវិញ ចិត្តរបស់គាត់នៅវិលវល់ជាមួយនឹងព្រឹត្តិការណ៍ថ្មីៗនិងការពិតដ៏ខ្មៅងងឹត ដែលបានលងបន្លាចមកជាយូរហើយ។ សេតទើបនឹងបានប្រាប់ថា ជំទាវមាលា ប្រពន្ធគាត់ បានចាត់មនុស្សមួយក្រុមមកពង្រត់នីន ម្តាយរបស់ស៊ីណាន ពីកន្លែងសុវត្ថិភាពដែលគាត់ដាក់ឱ្យស្នាក់ព្យាបាលបណ្តោះអាសន្ន។ ម៉ែនដាមិនដឹងថា ការប៉ុនប៉ងរបស់មាលាអំពីម្តាយស៊ីណានគឺដើម្បីរក្សាសុវត្ថិភាពឬអ្វីទេ តែអាចមានលើសពីនេះ ប្រសិនស្តាប់ពាក្យស៊ីណាននិយាយ។
ប៉ុន្តែម៉ែនដាកំពុងឱ្យសេតសើរើហើយ ការពិតនឹងបានដឹងក្នុងពេលមិនយូរ។ តែទោះអ្នកណាធ្វើអ្វីពីក្រោយអតីតកាលមួយដែលគាត់មិនពាក់ព័ន្ធ ក៏គាត់នៅតែមិនអាចបដិសេធទំនួលខុសត្រូវផ្ទាល់ខ្លួនបីនេះ គឺលុយដែលចូលហ៊ុនគ្នា ពាក្យសន្យាពីមុន និងកាតព្វកិច្ចជំនួសមិត្តដែលស្លាប់។
បុរសដកដង្ហើមធំ សម្រេចចិត្តចាត់វិធានការកែតម្រូវបញ្ហាឱ្យបច្ចុប្បន្ននេះប៉ះប៉ូវអនាគតនិងសងបំណុលពីអតីតកាល។
បុរសមិនរវល់នឹងកូនស្រីដែលរង់ចាំចម្លើយទេ គាត់ងាកមកនិយាយជាមួយស៊ីណាន។
«ប្រសិនDNAបង្ហាញច្បាស់! ខ្ញុំនឹងរៀបចំឱ្យមានសំណងសមរម្យបូកជាមួយរាល់អត្ថប្រយោជន៍ដែលជំពាក់ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះលើភាគហ៊ុនរកស៊ីពីមុន! នេះមិនមែនគ្រាន់តែអំពីរឿងដីធ្លីល្បងស៊ីនទេ! តែជាមិត្តភាពនិងពាក្យសន្យា!»
គាត់ងាកទៅសេត៖
«ឯងត្រូវធានាថា រកមេមេធាវីណាដែលអាចចាត់វិធានការលឿន!»
ចិត្តរបស់ស៊ីណានមានជម្លោះគេហាក់ភាំងនិងពាក្យទាំងនេះ ខណៈម៉ែនដាបន្តដោយដកដង្ហើមវែងៗ៖
«ទីពីរ បើកូនស្រីខ្ញុំព្រម ខ្ញុំនឹងគិតគូរឿងមង្គលការ!»
ដាវីនសម្លឹងមកស៊ីណានព្រោះនាងភាំង។ ប្រុសក្រឡេកមកនាងជាមួយភាពក្រអឺតក្រទមដូចជាចង់ប្រាប់ថានាងតាមពិតជារបស់គេស្រាប់ហើយ តែមាត់គេរឹងរូស៖
«ចង់រួចខ្លួនពីច្បាប់?» គេនិយាយទៅម៉ែនដា តែភ្នែកមិនដកចោលស្រីក្រមុំទេ។ ភ្នែកទាំងបួនថ្ពក់រកគ្នាជាមួយការឈឺចាប់មួយជាសម្ងាត់។
«ស្រេចតែឯងគិត!» ម៉ែនដារឹងត្អឹង។
«ចុះបើខ្ញុំមិនព្រមរៀបការ?» គេងើយចង្កាក្រអឺតហើយនិយាយពាក្យនេះ ទាំងភ្នែកសម្លឹងស្រីល្អ។ នាងរលីងរលោង ខឹង ក្នាញ់ មានះ តែនាងចង់ដកភ្នែកចេញពីគេមិនបាន ព្រោះនាងចង់ដឹងថា គេនិយាយបញ្ឈឺប៉ានាងឬគេកំពុងជាន់ឈ្លីនាងលេង។
ម៉ែនដាគ្រហែម ចាកចេញមកឆ្ងាយពីផ្ទាំងកញ្ចក់ មកប្រឈមពីមុខស៊ីណានហើយនិយាយដោយសម្លឹងចំៗភ្នែកបុរសក្មេងដែលក្រអឺតក្រទម៖
«កូនស្រីខ្ញុំ មានតែមួយ ហើយនាងមិននៅយូរទេ! បើមិនមែនឯង យើងនឹងបើកទ្វារទទួលកូនប្រសាផ្សេង!»
គិតដល់រឿងនេះ រឿងដែលថាមានប្រុសណាផ្សេងបានមកកន្លងប្រាណទេពធីតា ចិត្តស៊ីណានក្តៅរំពើត។ ប្រុសងាកភ្នែកក្រហមនោះសម្លឹងព្រះនាងមួយឆ្វាច់ ចិត្តគេងងឹតឃើញតែមុខអភិជនរមទមចរិតល្អឈ្មោះយុទ្ធម្នាក់នោះ។ ចំណែកឯម៉ែនដាបានឃើញច្បាស់ពីស្នេហាព្រេងនាយនៃគូនេះ។ គាត់លបបែរបន់ថា សូមឱ្យគាត់អាចកែចរិតក្មេងប្រុសរសាត់អណ្តែតម្នាក់នេះបាន។
«ទីបី! យើងនឹងរកការពិត ថាអ្នកណាទៅ ដែលធ្វើឱ្យនីនគេងស្ងៀម ហើយបើម្នាក់នោះធ្វើដើម្បីបន្លំអ្វីមួយ ផលប្រយោជន៍ យើងនឹងអូសវាចូលគុក!»
ស៊ីណានញញឹមឈឺចាប់។
ម៉ែនដា ប្រហែលកំពុងគិតថាគេនេះជាមនុស្សបន្លំ យកអ្នកស្រីនីនមកលេងសើចរកផលប្រយោជន៍ហើយមើលទៅ។
«ធ្វើរឿងអាក្រក់ច្រើនពេក ពូកែស្រមៃឃើញរឿងអាក្រក់ៗមែន!» គេថាឱ្យ។
ម៉ែនដាមិនរវល់ខ្វល់ទេ គាត់ងាកហៅកូនស្រីទាំងសម្លឹងសភាពស្លៀកពាក់របស់នាងហើយបន្ទោសតិចៗ៖
«ទៅផ្ទះវិញដាវីន! ទុករឿងDNA ឱ្យពូឯងធ្វើការ ហើយបើមនុស្សបន្លំឬមនុស្សពិតដឹងការច្បាស់ហើយ ចាំសម្រេចចិត្តក៏បានដែរកូន! ប៉ា….ឈរខាងកូន!»
គាត់ងាកប្រុងចាកចេញ តែត្រូវស៊ីណានស្តីឱ្យពីក្រោយខ្នង៖
«ឈប់មកប៉ះពាល់ម្តាយខ្ញុំ!»
ម៉ែនដាចងចិញ្ចើម គាត់ងាកមកវិញហើយសន្សឹមៗរេមាត់ពន្យល់សន្សឹមៗហាក់ឌឺដងឱ្យប្រុសកំលោះ៖
«គេជា….ប្រពន្ធមិត្តខ្ញុំដែលស្លាប់ ហើយយើងនៅមានហ៊ុនជាមួយគ្នា! ខ្ញុំមានសិទ្ធិទាមទារគេយកទៅថែទាំ! ចំណែកឯង ចង់ទាមទារសិទ្ធិជាកូនប្រុស ត្រូវតែឆ្លងកាត់តេស្តបញ្ជាក់!»
ស៊ីណានរេចង្កាសម្លឹងជនចំណាស់ គ្មានពាក្យឆ្លើយ ធ្វើឱ្យម៉ែនដាងក់ក្បាលឌឺ។
«ធ្វើតាមហ្នឹងទៅ!» គាត់និយាយចុងក្រោយរួចនាំកូនស្រីចាកចេញ។
វគ្គ
អូនជារបស់បង
មិនយូរប៉ុន្មានទេ គឺនៅព្រឹកបន្ទាប់ គេឃើញស៊ីណានដើរចេញពីបន្ទប់ពេទ្យជាមួយ ពូសេត ដែលជាជំនួយការលោកឧកញ៉ា ម៉ែន ដា។ លទ្ធផលតេស្ត DNA នៅក្នុងដៃ បុរសចំណាស់ ឯក្នុងបេះដូងរបស់ស៊ីណានធ្ងន់ដោយមនោសញ្ចេតនានិងការខ្វល់ខ្វាយ។
គេបានចាកចេញពីមនុស្សរបស់គ្រួសារខាងស្រី ហើយធ្វើដំណើរទៅកាន់ ICU ដែលម្តាយនៅស្នាក់។
សភាពរបស់គាត់នៅតែទន់ខ្សោយ តែស្ងប់ស្ងាត់សម្រាកមិនមានសម្ពាធ។
«ម៉ាក់!» ប្រុសនិយាយយ៉ាងស្រទន់ ហើយចាប់ដៃម្តាយច្របាច់ «ម៉ែនដាបានលទ្ធផលDNA ហើយ! តានោះគ្មានពាក្យនិយាយយកលេសទៀតទេ…! តែ….ខ្ញុំមិនចង់ក្លាយជាសមាជិកគ្រួសារចោរទេម៉ាក់! ប៉ុន្តែ….កូន…ចង់ប្រាប់ម៉ាក់….រឿងមួយ…..ក្មេងស្រីនោះ ខ្ញុំស្រាប់តែ…. ស្រលាញ់គេខ្លាំងណាស់ម៉ាក់! អត់មានហេតុផលទេ! គេ….ជាមនុស្សស្រី….ដែលCleanបំផុតក្នុងលោកដ៏កខ្វក់នេះម៉ាក់! គេមិនដឹងរឿងអីទាំងអស់! ខ្ញុំចង់នៅជាមួយ ដាវីន ចង់ការពារគេ! ចង់ឱ្យគេញញឹម ខ្ញុំចង់ធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលគេសមនឹងបានទទួលណាម៉ាក់!»។
ក្រឡេកភ្នែក ស៊ីណានបានឃើញនារីម្នាក់សក់គ្របស្មាឈរបែរខ្នងនៅក្រៅ។ គេក្រោកមកហើយដើរចេញពីបន្ទប់ ICU ។
«មករកអ្នកណា?»
នាងងាកមក ហើយបេះដូងប្រុសសឹងភាំងជាមួយសម្រស់របស់នាង។
«ខ្ញុំ…ឌីណា! ខ្ញុំត្រូវមកមើលថែអ្នកស្រីនីន!»
ប្រុសចងចិញ្ចើមតិចៗ។ នាងមានបបូរមាត់ស៊ីជម្ពូ កែវភ្នែកខ្វល់ខ្វាយ ក្នុងទម្រង់មុខតូចច្រឡឹង។ អាវសវែងរបស់នាង បណ្តាលឱ្យគេគិត។
«លោកឧកញ៉ាម៉ែនដា ឱ្យខ្ញុំទទួលការងារនេះជាមួយអង្គរក្សពីរនាក់ទៀត!»
ស៊ីណានដៀងភ្នែកទៅរកបុរសមាឌធំពីរនាក់ដែលនៅរេរាម្នាក់ឆ្វេងម្នាក់ស្តាំបន្ទប់។ គេយល់ហើយ ក៏មានអារម្មណ៍មិនសប្បាយចិត្តដំណាលគ្នា។
ស៊ីណាននិយាយដោយខំអត់ធ្មត់ដាក់នាង៖
«ទៅវិញទៅ! ម្តាយខ្ញុំ ខ្ញុំមើល!»
ដោយមានភាពច្របូកច្របល់និងការខកចិត្តក្នុងសំឡេងនាង នាររីតូចនេះ ខំសម្លឹងមើលទឹកមុខស៊ីណានហើយពោលអង្វរករ៖
«កុំដេញខ្ញុំ! ខ្ញុំត្រូវការការងារនេះ ខ្ញុំត្រូវការប្រាក់ថ្លៃសាលាប្អូនៗខ្ញុំ!»
ស៊ីណាន មានអារម្មណ៍ថាគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានរៀបចំមកល្អិត ជាល្បិចអ្វីមួយ ហើយចង់ឡោមព័ទ្ធជីវិតរបស់គេ។ ទោះនាងស្អាតនិងមានសភាពគួរឱ្យអាណិត ប៉ុន្តែកំហឹងបានពុះកញ្ជ្រោលស្ងប់ស្ងាត់ក្រោមការលាក់កំបាំងនៃផ្ទៃមុខស្មើធេងរបស់នាយ។
គ្រប់យ៉ាងគឺអំពីម៉ែនដា….ស្រីស្អាតបែបនេះ? អង្គរក្ស?
ប្រុសញាក់ស្មាដើរចេញពីនាងហើយខលភ្លាម៖
«យកមនុស្សរបស់លោកឧកញ៉ាចេញឱ្យឆ្ងាយពីម៉ាក់ខ្ញុំ!»
សំឡេងម៉ែនដាតបមកវិញធម្មតាៗ៖
«ឌីណានៅដើម្បីមើលថែនីន!»
«អត់ត្រូវការទេ!»
«កុំរឹងរូស! ឯងត្រូវផ្តោតលើមង្គលការ! បើមានពេល មកមើលគូដណ្តឹងក៏ល្អ! គេនៅព្យាបាលអាគាររំលងឯងតែពីរជួរទេ!» បេះដូងរបស់ស៊ីណានលោតញាប់។
ដាវីនឈឺ?
ល្បិចអីទៀតហើយ?
តែ….រវាងសេចក្តីស្រលាញ់ដែលកំពុងកើនឡើងនិងកាតព្វកិច្ចដែលកំពុងដាក់លើស្មារបស់គេ ប្រុសបានសម្លឹងមើលមកឌីណា។ ក្មេងស្រីម្នាក់នេះមិនមានវ័យលើសពីដាវីនពេកទេ តែនាងមានទឹកមុខហត់នឿយនិងអាការៈបារម្ភ។ នាងទំនងជាគ្មានគ្រួសារកក់ក្តៅឬហិរញ្ញវត្ថុធានាដូចដាវីនឡើយ។
ជាមួយការយល់ចិត្ត ស៊ីណានដើរមួយៗមករកស្ត្រីក្មេងដែលកំពុងបង្ហាញអាការៈភ័យៗ គេនិយាយតិចៗ៖
«កុំឱ្យដឹងថាមានល្បិច! ម៉ាក់ខ្ញុំគាត់បែបនេះហើយ ត្រូវល្អជាមួយគាត់!»
«ចាស!»
ឌីណានិយាយតបខ្លីជាមួយក្តីអំណរក្នុងកែវភ្នែក។
ស៊ីណានសម្លឹងម្តាយបន្តិចរួចងាកមកនាងហើយវាចា៖
«ចូលបាន!»
ប្រុសដៀងរកអង្គរក្សម្នាក់ ហើយដើរសំដៅទៅ។
«ដាវីននៅឯណា?»
ស៊ីណានបានប្រញាប់ប្រញាល់ឆ្លងកាត់សាលមន្ទីពេទ្យនេះដោយ បេះដូងធ្ងន់ទៅដោយការសង្ស័យលាយឡំសេចក្តីបារម្ភ។
ពេលដែលគេឃើញម៉ែនដាឈរក្បែរសេត ក៏ជាពេលដែលម្តាយនាងបើកទ្វារចេញមកដែរ។ មួយក្រឡេកមើលទៅក្នុង ភ្នែកគេបានចួបជាមួយភ្នែកស្រពោនដែលដាវីនដែលសែនភ្ញាក់ផ្អើលពេលឃើញវត្តមានគេ។
ប្រុសមានអារម្មណ៍ថា នាងមានរឿងច្រើនចង់និយាយ ប៉ុន្តែទីនេះ ម៉ោងនេះ គ្រប់យ៉ាងត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយកំហឹងរបស់លោកជំទាវ។
អ្នកមាលាបោះជំហានមករារាំងផ្លូវរបស់ប្រុសស្អាត៖
«មានសិទ្ធិអីមកនៅហ្នឹង?»
ស៊ីណានលើកដៃឡើងមករារាំងឱ្យឈប់និយាយ ព្រោះគេចង់ព្យាយាមរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់នៅនឹងមុខអ្នកជំងឺតូចខាងក្នុង។
គេបង្ហាញទឹកមុខមាំដាក់ហើយឈានចូលទៅដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ។
ដាវីនមើលទៅខ្សោយ ប៉ុន្តែមានពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹមនៅក្នុងភ្នែករបស់នាងនៅពេលពួកគេចួបគ្នា។
«ប៉ាម៉ាក់យើងធ្វើអីយើង?» ស៊ីណានសួរតិចៗដោយទាញកៅអីមកអង្គុយស្តាប់នាងដកដង្ហើមធំ។
«ខ្លួនជាអ្នកធ្វើឱ្យខ្ញុំឈឺ មិនមែនអ្នកណាទេ!»
ទម្ងន់នៃភាពច្របូកច្របល់បានគ្របមកលើបេះដូងកំលោះនេះ ខណៈគេដឹងថា នាងឈឺព្រោះសម្ពាធនិងការចាប់បង្ខាំងប៉ុន្មានថ្ងៃមកនេះ។ ពន្លឺភ្នែកនាងស្រទន់ដោយសេចក្តីត្រូវការ ការយល់ចិត្ត និងការស្នើសុំតែ…
តើនេះជាស្នេហាពិតឬជាអ្វី? ឬមួយគ្រាន់តែជាការលេងសើច លេងល្បិចការពារគ្រួសារនាង?
ប្រុសចង់ចាប់ផ្តើមនិយាយប៉ុន្តែពាក្យពេចន៍អស់ទាំងនោះមិនធ្លាក់ចេញមកបានទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ នៅតែស្លាក់ បណ្តាលឱ្យគូស្នេហ៍ស្ងៀមស្ងាត់ វង្វេងក្នុងគំនិតដែលហែកហួររវាងការចង់លួងលោមនាង និងភាពមិនច្បាស់លាស់ដែលគ្របដណ្តប់ក្នុងបេះដូងកម្សត់។
ភ្នែកបរិសុទ្ធនាំនារីតូចបានផ្លាស់ប្តូរទៅជាការព្រួយបារម្ភ នៅពេលដែលនាងឃើញពីភាពស្ទាក់ស្ទើររបស់គេ។
«ប៉ាថា….»
«យើងនឹងរៀបការ!» គេនិយាយបង្ហើយ។
បបូរមាត់នាងចំហ ភាំង តែនាងរំភើប។ ស៊ីណានសម្លឹងមើលទៅក្នុងភ្នែករបស់នាង ដោយមានអារម្មណ៍ថា ជម្រៅនៃទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេ ហាក់លាយឡំជាមួយអ្វីមួយមុតៗ ហើយឈឺ៖
«ប៉ុន្តែ…..មិនបាច់អរទេព្រះនាង! មុននឹងក្រោយ ចប់ការងារ យើងនឹងលែងលះ!»
បេះដូងរបស់ស៊ីណានមានអារម្មណ៍ថាធ្ងន់ណាស់ ក្រោកមិនចង់រួចទេ នៅពេលគេនិយាយពាក្យពីរម៉ាត់ចុងក្រោយនោះ។
សំឡេងរបស់គេទាបនិងឈឺៗ។ ប្រុសបន្ត៖
«ពេលហ្នឹង ព្រះនាងនឹងរកឃើញ your right man ហើយខ្ញុំក៏ដូចគ្នា»
ទឹកមុខដាវីនបង្ហាញពីបេះដូងដែលខ្ទេចខ្ទាំ ទោះណានាងដឹងថាគេនិយាយនេះបញ្ឈឺប៉ានាងក៏ដោយ។ តូចបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែការឈឺចាប់បញ្ចេញជ្រុលទៅហើយក្នុងពន្លឺភ្នែក។
ស៊ីណានមើលទៅឆ្ងាយ ខណៈបេះដូងខ្លួនគេកំពុងឈឺ។
ប្រុសមិនចង់ធ្វើបាបចិត្តនាងទេ ប៉ុន្តែក៏ដឹងថាអាពាហ៍ពិពាហ៍នេះគ្រាន់តែជាមធ្យោបាយបញ្ចប់បំណុលរបស់ម៉ែនដា។
«ខ្ញុំស្មានថាឯងមកល្អជា!»
ប៉ានាងនិយាយនៅពេលដែលកែវភ្នែករបស់ដាវីនរលោងទៅដោយទឹកភ្នែក។ បេះដូងរបស់នាងឈឺចាប់ពេលនាងដឹងការពិតដ៏ឈឺចាប់ច្រើនឡើងៗ។
ស៊ីណានមានអារម្មណ៍ថាទម្ងន់នៃភាពសោកសៅរបស់នាងបន្សល់ដំបៅមួយធំក្នុងទ្រូងនាយ តែគេនៅរឹងត្អឹងនិយាយតបនឹងប៉ានាង៖
«នេះគឺជាការសម្រេចចិត្តដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់គ្រប់ភាគី! ព្រោះពាក្យសន្យាត្រូវតែធ្វើ! បំណុលត្រូវតែសង! ការពិតត្រូវតែដឹង! តែបើមិនចង់ អាចមានវិធីផ្សេង….ដើរចូលគុកពីបទបោកទំនុកចិត្ត ចំណែកកូនស្រី ឱ្យទទេក៏ខ្ញុំមិនយក!»
ផាំង!
គេត្រូវមួយកំផ្លៀង!
ស៊ីណានប្រុងលើកដៃតប ស្រាប់តែនាងឆ្លើយពីក្រោយទាំងយំសោក៖
«ខ្ញុំព្រម!»
ម៉ែនដាសោកសៅខ្ទប់បេះដូងដែលចុកចាប់។ ក្មេងប្រុសនេះរឹងរូសជាងអ្វីដែលគាត់គិត។ ស៊ីណានគ្មានពេលខ្វល់ទេ គេងាកទៅមើលនាង។ នារីក្រោកមកអង្គុយ ទាំងខ្សោយៗ។
នាងងក់ក្បាលសម្លឹងភ្នែកគេ៖
«ចង់ឱ្យខ្ញុំឈឺចាប់មែនទេ? ហើយសប្បាយចិត្ត? បាន! សរសេរទៅ!!! កុងត្រា! ថាក្រោយរៀបការនេះ រឿងចាស់ ចប់ទាំងអស់! ប៉ាខ្ញុំមិនជំពាក់អីទៀតទេ!»
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ