ស៊ីណានភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើង ក្រោមកាំរស្មីពណ៌មាសនៃពន្លឺថ្ងៃ ដែលហូរកាត់កម្រាស់អ័ព្ទតំបន់ព្រៃ ជ្រៀតចូលមក តាមចន្លោះទ្វារឈើ នៃកូនផ្ទះតូច។
ផ្ចង់អារម្មណ៍ដោយធ្មេចភ្នែកបន្តិច គេដឹងឡើងវិញថា កំពុងតែស្ថិតនៅក្នុងទិវានៃអាពាហ៍ពិពាហ៍ចន្ទទឹកឃ្មុំកណ្តាលព្រៃ។
ប្រុសលាតត្រដាងហត្ថាសងខាងដោយខ្ជិលច្រអូស ដំអក់ បណ្តោយឱ្យសាច់ដុំរឹងមាំលាតយកសេរីភាពនៃថ្ងៃថ្មីដ៏ក្រអូបប្រហើរដោយក្លិនផ្កាព្រៃ។
គេក្រោកច្រត់ដៃពីកម្រាលភួយក្រាលលើគ្រៃឫស្សី ដងខ្លួនពាក់កណ្តាលក្រោក ក្រឡេកមើលជុំវិញ។ ភាពស្រស់ស្អាតនៅទីនេះ មិនដែលរុះរោយទេ ប៉ុន្តែនៅចាញ់សម្រស់មួយនាជ្រុងម្ខាងណោះ។
ប្រុសបែរសន្សឹមៗដោយទឹកមុខស្មើៗមិនខ្ចីញញឹម សម្លឹងស្រីម្នាក់ឈររៀបចំតុបាយ។
ក្លិនឈើស្ងួត ផ្កានិងសំឡេងបក្សីស្រែកពីចម្ងាយ បន្ថែមបរិយាកាសឱ្យលួងលោមចិត្តបុរសដែលឱបជាប់វិបត្តិបំណុលគ្រួសារ។
គេឈានមួយទឹកមុខស្មើសំដៅអ្វីមួយដែលមិននឹកស្មានដល់គឺ ក្លិនឈ្ងុយសាយភាយពេញបន្ទប់ក្នុងផ្ទះឈើ ទាញគេចេញពីគំនិតស្មុគស្មាញ។
នៅលើតុក្បែរបង្អួច អាហារពេលព្រឹកដ៏សាមញ្ញមួយស្ពកប៉ុន្តែមើលទៅគួរឱ្យកក់ក្តៅបំផុត។ ស្រីស្រស់ងាកមកសម្លឹងគេ នាងញញឹមតិចតួច ដូចខ្លាចៗ ចាញ់ច្រាបកែវភ្នែកគ្មានមនោសញ្ចេតនារបស់គេ។
ប្រុសរេភ្នែកសម្លឹងសន្សឹមៗ ដុំនំប៉័ង ចានទឹកឃ្មុំ មីកញ្ចប់ឆុងផ្សែងទ្រោល ផ្លែចេកនិងប៉ោមចិតរួច ទឹកដោះគោជូ និងទឹកដោះគោស្រស់ពីរកែវ។
របស់ទាំងនេះស៊ីណានបានទិញពីម៉ាតមកកាលពីម្សិល។
ប្រុសមិនខ្ចីមើលមុខអ្នករៀបទេ គេងាកមើលទៅពំនូកភ្លើងនិងកំសៀវទឹកដែលនៅក្តៅ។
«ធ្វើដូចធ្លាប់ដើរតង់ថ្នឹកណាស់!» គេគិតទាំងមិនខ្ចីមាត់កហើយចូលទៅជិត។
ម្រាមដៃវែងៗ គេច្រានមកលើគែមតុ។ ក្នុងចិត្តរបស់ស៊ីណាន ដាវីនជាអ្នកមាន ពិតណាស់ នាងមានទម្លាប់ជាមួយឈុតអាហារប្រណីតៗ ប៉ុន្តែឥឡូវ នាងបានរៀបការប្រថុចញ៉ុចជាមួយបុរសក្រម្នាក់នេះ គ្មានឈុតចងដៃ គ្មានចន្ទទឹកឃ្មុំ ហើយត្រូវក្រោកមកចាត់ចែងអាហារដ៏សាមញ្ញបែបនេះ…..សម្រាប់គេ។
គេទាញកៅអីមួយមមកអង្គុយ ដោយចាប់យកចំណិតនំប៉័ងមកហែកមួយដុំនិងចុចលើចានទឹកឃ្មុំ។ គ្រាប់ទឹកផ្អែមស្អិត ស្រក់ចុះយ៉ាងឆ្ងាញ់ពិសាចូលក្នុងបំពងកដែលទំពាមួយដូចខ្ជិលច្រអូសនឹងនិយាយស្តីអ្វីទាំងអស់។
រសជាតិអាហារមួយម៉ាត់ដំបូងធ្វើឱ្យគេបិទភ្នែកទាំងសង ចងចាំអំពីពេលវេលាចាស់ៗ ជាមួយនឹងម្តាយរបស់គេ…..អតីតកាលកម្សត់និងផ្អែមល្ហែមបានរំលេចមកភ្លឺទែងឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់គេ។ រូបរាងដ៏ទន់ខ្សោយរបស់ម្តាយ សំឡេងស្រទន់ៗជំរុញឱ្យគេញ៉ាំទឹកឃ្មុំដែលជួយទិញពីកសិករនិងអ្នកភូមិព្រានប្រមាញ់នៅជើងព្រៃ បានរំឭកមកវិញភាពកក់ក្តៅមួយក្នុងទ្រូងឯកា។
គ្រប់ពេលដែលគេមកទីនេះ មកលេងផ្ទះកេរខាងម្តាយនិងមកសួរសុខទុក្ខញាតិចាស់ៗនៅក្បែរខាង ស៊ីណានចាំបានថា មានក្តីសុខណាស់។ ពេលនេះ ទីនេះក្លាយមកជាស្ងាត់ដោយសារកសិដ្ឋានក្បែរៗដែលជួលឱ្យអ្នកដទៃ ត្រូវខាតបង់ព្រោះសេដ្ឋកិច្ច ការដាំដុះជាច្រើនត្រូវបានផ្អាក ហើយរឹតតែស្ងាត់គឺ ម្តាយគេត្រូវស្ថិតក្នុង Coma តស៊ូដើម្បីជីវិត។
ដាវីនក៏អង្គុយចុះមកពីមុខនាយ។ សក់ខ្មៅរបស់ស្រីចាំងនឹងពន្លឺថ្ងៃ បញ្ចេញសម្រស់ភ្លឺស្រទន់ដូចសូត្រ។ ប្តីម្នាក់នេះ រេភ្នែកលើប្រាណនាងពីលើដល់ក្រោម ចំណែកដាវីនក៏មើលទៅហាក់មិនបានខឹងគេ លើរឿងកាលពីយប់សោះ។
ដាវីនបើកភ្នែកធំៗពេលសម្លឹងចំភ្នែកគេ។
«អរុណសួស្តី!» នាងនិយាយយ៉ាងស្រទន់ ហើយលូករកនំប៉័ងមួយចំណិតដែរ តែស៊ីណានមិនបានឆ្លើយថែមទាំងដាក់នំបុ័ងចុះ ហើយផ្អៀងទៅលើបង្អែកកៅអី។
ឃើញនាងបេះនំហាក់ភ័យៗ គេក៏ពោលសួរតិចៗ៖
«ព្រះនាងដែលញ៉ាំមីកញ្ចប់ដែរ? ចេះដាំទឹកឆុងទៀត?»
បបូរមាត់របស់នាងប្រែជាញញឹមឡើង ប៉ុន្តែនាងបានលាក់វាវិញយ៉ាងលឿន ដោយធ្វើជាទាញចានទឹកឃ្មុំមកជិត។
«នំប៉័ងនិងទឹកឃ្មុំនេះទេ ដែលថ្មី….សម្រាប់ខ្ញុំ!»
ស៊ីណានរលាស់ស្មាបន្ត សម្លឹងមើលតរុណី រហូតដល់នាងលេបអាហារដុំទីមួយនិងទំពា។ ប្រុសលើកចិញ្ចើមម្ខាងរង់ចាំមើលប្រតិកម្មរបស់នាង។ ការលេងសើចក្នុងចិត្តរបស់គេរលាយសន្សឹមៗ សល់នៅភាពទន់ជ្រាយ លង់ស្នេហ៍។ មានអ្វីមួយអំពីស្រីតូចនេះ ជាអ្វីមួយដែលមានអានុភាពលើបេះដូងគេ។ ការតាំងចិត្តរបស់នាង ក្នុងការទទួលយកគេ ជាកម្លាំងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់តែខ្លាំងក្លា មិនដឹងថាគេអាចធ្វើពើនឹងបេះដូងនាងបានដល់ពេលណាទេ។
«លេងស្ទីលសម្តែងជាប្រពន្ធល្អ?» ស៊ីណាននិយាយរបៀបឌឺដង។
ស្រីឈប់ដៃដែលបេះនំពេលឮសំឡេងគេ។ ស្មារបស់នាងរឹង ប៉ុន្តែដាវីនបែរមករកគេដោយសម្លឹងឥតងាកចេញ។
«អ្ហះ? ចេះដើរតួមួយមុខទៀត?» គេសើចផងសួរផង ភ្នែកទាំងបួនឆក់ជាប់គ្នា ជាមួយពន្លឺគុំកួន ខូចចិត្ត និង…..ស្នេហាយ៉ាងឈឺចាប់។
ដាវីនដាក់នំចុះហើយបបូរមាត់នាងរេនិយាយ ធ្វើឱ្យខាងប្រុសទម្លាក់ភ្នែកសម្លឹង។
«ខ្ញុំមិនបានធ្វើពុតទេ! តែ…..សម្រាប់មនុស្សដែលមិនធ្លាប់ជឿអំពើល្អ…មិនធ្លាប់ធ្វើល្អ…ចង់យកទៅគិតម៉េចក៏បាន!»
ថាហើយនាងក្រោកចេញ ព្រោះបេះដូងនេះបានបន្ថែមពីលើការតូចចិត្តពេញមួយយប់នូវកំហឹងថ្មីមួយ តូច តែពិតជារំខាន ធ្វើឱ្យដាវីនទៅជាចេះស្អប់ និងក្នាញ់ភាពមានះរបស់ខាងប្រុស។
«មនុស្សអវិជ្ជមាន» នាងរអ៊ូបន្ថែមសឹងតែគ្មានសំឡេងមកក្រៅ ប៉ុន្តែ…ស៊ីណានក្រោកឈរឡើងមកភ្លាមៗ បណ្តាលឱ្យកៅអីផ្ងារប្រាវទៅលើឥដ្ឋ។
«ទៅណា?»
ប្រុសសួរខ្លីដោយចូលទៅជិតពាំងផ្លូវនាង ហើយសម្លឹងមើលនាងមិនដែលនៅទើរ មិនមានផ្លូវវាងចាកចេញពីគេ។
មុខដាវីនក្រហមព្រោះខឹង តែគ្មានពាក្យនិយាយតបទេ។ នាងរេភ្នែកចេញ ដៃឱបក្រពាត់ត្រឹមទ្រូង តែតរុណីបានឮស្នូរដង្ហើមរបស់ស៊ីណានដែលញាប់ញ័រ ដោយសារក្បាលនាងកម្ពស់ត្រឹមទ្រូងគេ។ ដាវីនផ្អៀងក្បាលហាក់ដូចជា ចង់គេចចេញមិនចង់ក្បែរ….បណ្តាលឱ្យខាងប្រុសរឹតតែចេតនារារាំង។
«និយាយចំសាច់ការ មិនហ៊ាននៅស្តាប់?»
«សាច់ការអី?» នាងសម្លឹងនាយដោយងើយហើយភ្នែកមូលក្លំបញ្ចេញភាពខកចិត្ត «ហើយ បើថា នៅណេះមានអ្នកសម្តែង ក៏មិនមែនខាងខ្ញុំដែរ!» នាងនិយាយមករ៉ាវៗ។ សំឡេងរបស់ដាវីនទន់ៗ ប៉ុន្តែនឹងនរ។
«អូយ ចរិតប្រពន្ធជាកូនអ្នកមាន តមាត់ប្តីបានឡើងប៉ប៉េះ!»
«ចុះចរិតប្តីល្អណាស់? ទុកខ្ញុំចោលម្នាក់ឯងយប់មិញ ហើយក្រោកមករករឿងទាំងព្រលឹមនោះ?»
ប្រុសស្អាតបញ្ចេញភាពអំណរតាមរយៈកែវភ្នែក គេសម្លឹងនាងផ្ចង់ចុះឡើង ហើយលូកដៃរកចង្កានាង។ ដាវីនគេចចេញ គេរឹតតែមិនព្រម ដោយដៃប្រុសម្ខាងទៀតបានទប់ចង្កេះទាញត្រលប់មករកប្រាណវិញ។
សំឡេងស៊ីណានខ្សឹបៗ មកលើថ្ងាសនាងដែលក្រោមទ្រូងគេ៖
«កំពុងស្រមៃរឿងយប់មិញ?»
នាងងាកចេញ គេទាញមុខត្រលប់មកវិញទៀត។ ម្រាមនាយលូកដៃអង្អែលផាត់សក់សរសៃចេញពីផ្ទៃមុខស្រស់ផូរផង់របស់នាង។
«ស្រមៃ…..ដូចតែគ្នាទេ…..ព្រះនាង!»
វាចាគេខ្សឹបមក បណ្តាលឱ្យដង្ហើមខាងនាងហក់ឡើង។
ក្លិននាងសាយភាយមកដូចជាបុប្ផាធម្មជាតិកណ្តាលព្រៃយ៉ាងកម្រ ឯស្នេហារបស់នាងដូចជាទិព្វមន្តបណ្តាលចិត្តឱ្យស៊ីណានសឹងថា ភ្លេចអ្វីៗបានគ្រប់យ៉ាង។
ក្នុងសភាពស្ងាត់ស្ងៀម មិនមានចលនាអ្វី ដោយទុកឱ្យបេះដូងសងខាងបានចរចារកគ្នា ដៃនាងរុញគេចេញពេលស៊ីណានទាញកាយទាំងពីរចូលស្អិត ឯខាងប្រុសឃើញអូនប្រកែក គេរឹតតែប្រើកម្លាំងបង្ខំ។
ក្នុងពន្លឺដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ស្រស់បំព្រង ដៃគេម្ខាងច្បូតសក់នាង រួចផ្កាប់មុខនារីមកដាក់ថ្នមៗនៅលើស្មាម្ខាង របស់គេ។ ដាវីនទម្លាក់ដៃទាំងពីរមកក្រោម ក្បែរៗចង្កេះនាយព្រោះទប់នឹងការឱបក្រសោបនេះមិនបាន ម្យ៉ាងដោយចិត្តនាងចង់បាន ម្យ៉ាងដោយដឹងជាស្រេចថា ស៊ីណានមិនព្រមលែងដដែល។
ខណៈដែលម្រាមដៃប្រុសម្ខាងទៀត គូសជារង្វង់យឺតៗនៅលើចង្កេះនិងខ្នងស្រី។ មាត់គេស្រដី៖
«បើនឹកណាស់ ម្តេចមិនស្រែកហៅ?»
នៅក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់ ដង្ហើមរបស់ពួកគេធ្វើសមកាលកម្ម បង្កើតជាចង្វាក់ស្នេហ៍ ដែលមានអារម្មណ៍ដូចជាចង្វាក់បេះដូងរួមគ្នា។
ប្រុសបានវែកសរសៃសក់សូត្រដែលវង្វេងហិចហើរនៅពីក្រោយត្រចៀករបស់នាង ហើយនាងនៅសំងំក្រោមការស្ទាបអង្អែលរបស់នាយជាមួយអារម្មណ៍ជិតស្និទ្ធ កក់ក្តៅ។ ដង្ហើមដាវីនពិតជាបានឆ្លើយតបនឹងការយកចិត្តទុកដាក់របស់ភ្នែកស៊ីណាន ទោះណាជាស្រីមិនបានសម្លឹងគេតបអ្វី។
«អ្ហះ ម៉េចមិនស្រែកហៅ?» ប្រុសខ្សឹបៗធ្វើឱ្យនាងរុញនាយចេញ។
«ខ្ជិលណាស់!» គេមិនព្រមរង្គើ ដោយចាប់នាងទុកជាចំណាប់ខ្មាំងដូចដើម។
«ម៉េចបានខ្ជិល?»
«ខ្ជិលឈ្លោះ!» នាងនិយាយតិចៗ ដោយមួលក្តិចកំភួនដៃរឹងមាំដែលកំពុងតែបណ្តោយឱ្យប្រអប់ដៃលលេងជុំវិញត្រគាកណែនក្រពុំរបស់ស្រី។ ធ្វើដូចដែកមិនចេះឈឺ ស៊ីណាននិយាយទាំងភ្នែកក្រហមៗ៖
«ខ្ជិលដូចគ្នា!»
នាងងើបមុខមកភ្លាមដូចគេព្រាងទុកមែន។
ស៊ីណានញាក់ចិញ្ចើមឌឺនាង ធ្វើឱ្យខាងស្រីចង់តែមួលបន្ថែមតែត្រូវប្រុសរុញចេញ។
«មិនដឹងមនុស្សឈឺទេ?»
«ស្មានតែខ្មោចតាស៎!» នាងនិយាយដោយគ្មានក្រែងចិត្ត ភ្នែកមូលៗក្លុំសម្លឹងគ្នា។ សេចក្តីស្នេហានេះស្តែងចេញមកឆៅៗជាមួយគ្នាពេកហើយ ស៊ីណានចិត្តជាស្ពាន់ឬដែកក៏គង់ទ្រាំនឹងភ្នែកស្រីមិនបានដដែលទេ….ណ្ហើយខ្ជិលទ្រាំ….ដោយគ្មានពាក្យសម្ដីប្រុសទាញរាងកាយនេះមកវិញដោយបញ្ចប់ភាពខ្សឹបខ្សៀវឌឺដងចំណាប់របស់ព្រះនាង ធ្វើឱ្យការដកដង្ហើមខ្លីៗរបស់ដាវីនបញ្ចប់មកក្នុងប្រអប់មាត់នាង។ ពាក្យដែលស្រីប្រុងតែនិយាយយកឈ្នះ ត្រូវលេបត្របាក់ដោយសេចក្ដីស្រលាញ់តាមរយៈស្នាមថើបក្នុងទម្រង់ដ៏ស្អាតបរិសុទ្ធថ្នាក់ថ្នមបំផុតកណ្តាលគន្លងធម្មជាតិសែនស្ងប់ស្ងាត់។
នាងត្រូវប្តូរពីរុញទៅជាប្រតោងរាងកាយប្តីថ្មីថ្មោង បណ្តោយឱ្យបបូរមាត់ខាងប្រុសថើបស្រីបានយ៉ាងទន់ភ្លន់ និងបន្ទាន់ដូចចង់ គ្រប់គ្រងខ្លះ ចង់សារភាពខ្លះ។
កម្ដៅក្នុងខ្លួននាងហក់ឡើងៗមិនឈប់ឈរទេ ប៉ុន្តែរាងកាយក៏មិនមានចលនាអ្វីដែរ គ្រប់យ៉ាងរបស់ដាវីន គឺសម្រាប់ស៊ីណានម្នាក់នេះ។
ការថែថើប យូរយ៉ាងណាក៏គង់តែបញ្ចប់….ព្រោះអ្វីម្យ៉ាង យ៉ាងជ្រៅក្នុងបេះដូងនាយ បានប្រាប់មកថា ស្រីម្នាក់នេះ មានសិទ្ធិរកបានបុរសល្អម្នាក់ ដែលនឹងនាំមកនូវសុភមង្គលដល់នាង….មិនមែនស៊ីណានម្នាក់នេះឡើយ។ គេស្អប់គ្រួសារនាង…..
ពេលប្រុសដកខ្លួនថយចេញ កន្ទុយភ្នែកគេនៅលបមើលឃើញថ្ពាល់របស់ដាវីនដែលក្រហមដូចភ្លើង។ ភ្នែកនាងភ្លឺថ្លាបន្សល់នូវភាពសោកស្តាយលើបបូរមាត់ដែលផ្អែមដូចទឹកឃ្មុំ។
ជាលើកដំបូងក្នុងជីវិត ដែលគេបានបណ្តោយខ្លួនឯងឱ្យមានអារម្មណ៍ល្អខ្លាំង សឹងអាចភ្លេចអស់គ្រប់សេចក្តីទុក្ខវេទនាដែលបានឆ្លងកាត់ពីរនាក់ម្តាយនឹងកូនកន្លងមក ។
ពេលនេះទៀតសោត ដាវីន….ព្រះនាង…កំពុងធ្វើឱ្យប្រុសលបភ័យខ្លាច……ថា គោលបំណងសងសឹកនឹង….រយាកថយ ដោយសារវត្តមាននិងគ្រប់កាយវិការ គ្រប់ពាក្យសម្តី គ្រប់ចង្វាក់ដង្ហើមរបស់នាង មានអានុភាពយ៉ាងពិសេសដែលធ្វើឱ្យបេះដូងគេទន់ជ្រាយបាន។
ស៊ីណានបែរខ្លួនភ្លាម ព្រោះប្រុសកាត់ចិត្តដើរមករកតុអាហារ។
«ញ៉ាំអាហារពេលព្រឹកប្រពន្ធសម្លាញ់!»
គេនិយាយបន្លប់មនោសញ្ចេតនា ហើយរៀបចំចានខ្លួនគេធ្វើវាហី ភ្នែកមិនខ្ចីមើលនាងទេ។
គេដឹងថា ស្រីកំពុងសម្លឹងមើលមក ទាំងចំហាយនៃសំណល់ស្រើបស្រាល ចិត្តនឹករឭក លាយឡំរវាងការសប្បាយនិងការខកចិត្ត។
ព្រះនាងរបស់ស៊ីណាន គឺបែបនេះហើយ។ នាងតែងតែបែបនេះ…ទន់ភ្លន់ តែរហ័សរហួន ឌឺដងលេងសើច តែសុភាពនិងកត្តញ្ញូ មិនដែលបណ្តោយឱ្យគេមានភាពមានះ ដាច់ចិត្តធ្វើបាបនាងបានយូរឡើយ។
ស្រីនៅធ្មឹង គេធ្វើពុតក្រញូវងើបមុខហើយចង្អុលកៅអីឱ្យ។ ដាវីនដើរមកមួយៗ ទើបគេទម្លាក់ភ្នែកចេញពីនាង។
ការធ្វើជាព្រងើយកន្តើយនឹងភាពកក់ក្តៅដែលរីករាលដាលពេញក្នុងទ្រូងពេលនេះ មិនមែនជាវិញ្ញាសាស្រួលៗសម្រាប់អ្នកមកទារគំនុំទេ។
ពេលខាងស្រីអង្គុយចុះមកយឺតៗដោយស្ទាក់ស្ទើរហើយម្រាមនាងមិនទាន់ធ្វើអ្វី គេហុចដុំនំបុ័ងជាមួយទឹកឃ្មុំមកឱ្យ។
«ញ៉ាំខ្លួនឯងទៅ» នាងនិយាយទាំងសំឡេងស្រទន់ ប៉ុន្តែមុខក្រញូវ។
«អត់ឆ្ងាញ់មែន?! ធ្វើម៉េចទេ ការប្តីអ្នកក្រមានតែរបស់អស់នេះ!»
នាងមិនមែនខឹងដែលគេក្រ….ដែលគេចាប់នាងមក ឬអតីតកាលរវាងនាងនិងគេទេ។ តាមពិត ដាវីនខឹងនឹងស្នេហារបស់គេ ដែលលាក់លៀមមិនហ៊ានស្តែងមក។ នាងយល់ថា គេកំសាក តែពេលខ្លះក៏ទទួលស្គាល់ថា គេស្អប់នាងប៉ុណ្ណោះ គេមិនមែនកំសាកទេ តែគេមិនចង់ប៉ះពាល់នាង គេគ្រាន់តែចង់លេងសើច។
ស្រីណាទៅ…ដែលជាមនុស្សគេឱ្យតម្លៃ ហើយស្រលាញ់គោរព….មិនមើលនាងក្នុងរូបភាពជាតួសងគំនុំបែបនេះ?
ដាវីនគិតផង លូកដៃយកនំមួយដុំផ្សេងមកកាន់ផង។
សំឡេងអ្វីមួយលាន់មកបង្អាក់ថ្គាមរឹងមាំដែលស៊ីណានកំពុងទំពារអាហារ។ កង់? ស្នូរទោចក្រយានពិតជាបុកលើផ្លូវក្រួសក្រហមលាយនឹងសំណើចមនុស្សម្នាដែលមិនធ្លាប់ឮមុននេះ។
ត្រចៀកគេផ្ទៀងស្តាប់ដោយមុខមាំ ខណៈនាងក៏មើលមុខគេព្រោះឆ្ងល់ដូចគ្នា។
អ្នកណាមកនៅក្រៅ? ស៊ីណានដឹងថា នេះមិនមែនជាសូរសព្ទអ្នកស្រុកទេ មនុស្សចំណូលថ្មី?
ប្រុសនាំរាងកាយខ្ពស់ក្រោកចេញមួយៗ ហើយដើរឆ្ពោះទៅទ្វារព្រោះឃើញជាស្រេចនូវវត្តមានជនចម្លែក។ នៅក្រោមសន្ធឹកខ្យល់ដ៏កក់ក្ដៅនាតំបន់ខ្ពង់រាប កំលោះប្រាំនាក់ ទំនងមនុស្សមកពីភ្នំពេញបានបង្ហាញខ្លួននៅលើផ្លូវចម្ងាយពីនេះប្រហែលម្ភៃម៉ែត្រ។
ពួកគេស្លៀកពាក់របៀបជាអ្នកហាត់ជិះកង់យ៉ាងទំនើប។ កង់របស់ពួកគេក៏សឹងជាប្រភេទយីហោមានតម្លៃ បើទោះជាចោមដោយល្អងធូលីដីពីផ្លូវលំស្រុកព្រៃមកក្តី។
ខ្លះក្នុងចំណោមនោះកំពុងពិនិត្យបរិវេណនេះដោយពិនិត្យពិច័យដូចជាមិនធ្លាប់ភ្នែកនឹងផ្ទះនៅកណ្តាលទ្រូងព្រៃទីជនបទចុងកាត់។
ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ មានកម្ពស់ខ្ពស់ស្រាវប្រកបដោយស្នាមញញឹមជឿជាក់រាក់ទាក់ មករកស៊ីណាន។
«អ្នកណានេះវ៉ី?» បុរសនោះស្រែកឡើងទាំងរលះរលាំងចោលជន្ទល់កង់ រួចដើរសំដៅមក។
«ឯងមែន! អាមុខក្រញូវ!»
ពេលឮឃ្លាទីពីរនេះ រាងកាយរបស់ស៊ីណានចង់ភាំងហាក់នឹកឃើញដល់អ្នកណាម្នាក់ ពាក្យនេះ «អាមុខក្រញូវ» ជាពាក្យធ្លាប់ឮនិងចងចាំមក។
នៅពេលដែលបុរសម្ចាស់កង់ចូលរឹតជិត ម្ចាស់ផ្ទះប្រែជាស្រទន់ ទៅជានរណាផ្សេងដែលដាវីនកម្របានឃើញអាការៈបែបនេះលើទឹកមុខស៊ីណាន ពោលគឺការ«នឹករឭក»។
«ឧត្តម?» ស៊ីណាននិយាយសំឡេងទាបដូចជាទើបនឹងរកនឹកឃើញមិត្តចាស់ ប៉ុន្តែជាសំឡេងកោះហៅពេញដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។
ពួកគេស្ទុះឱបគ្នា ដោយឥតព្រាងទុក។
ក្រោយមកទើបដាវីនដឹងថា ប្រុសៗនេះមានទំនាក់ទំនងជាមួយគ្នាតាំងពីកុមារភាពនៅភូមិនេះផ្ទាល់។ ឧត្តមទះខ្នងស៊ីណានផាំងខណៈដាវីនក្រោកមកសន្សឹមៗពីក្រោយតុបាយ ព្រោះនាងភ្លឹកថា អ្នកដែលស្និទ្ធនឹងស្វាមីចម្លែករបស់នាងក្នុងកាយវិការបែបនេះ ប្រហែលជាមានតែមិត្តចាស់ម្នាក់នេះប៉ុណ្ណោះដែលអាចធ្វើបាន។
«ពួកយើងធ្វើដំណើរកម្សាន្តជិះកង់ព្រលឹមមិញ! ប៉ុន្តែ….យើងបានវង្វេង…..ដូចជាម្តុំនេះអភិវឌ្ឍខុស….ធម្មតាវ៉ី» ឧត្តមនិយាយប្រាប់ពេលកំពុងឱបស៊ីណានសប្បាយចិត្ត ស្រាប់តែគេអាក់ ហើយ….បន្ទាប់មក សំឡេងរបស់គេដូរទៅជាខ្សឹប….
«ខុស….ធម្មតា….មែនហើយអាណាន! ទីនេះមានទេពធីតាពីអង្កាល់?»
ស៊ីណានជ្រួញចិញ្ចើមឆ្ងល់តិចៗពេលពួកម៉ាកលែងដៃពីគេ។ ឧត្តមភ្លឹកមើលមកស្រីស្អាតដែលបង្ហាញកាយពីមុខកូនផ្ទះ។
ស៊ីណានទម្លាក់មុខ រង្គើស្មាតិចៗព្រោះគេដឹងថា ភរិយាគ្មានខាន់ស្លាដើរមកតាមពីក្រោយហើយ។ គេរលាស់អណ្តាតរកពន្យារពេលគិត ថាគួរតែណែនាំនាងទៅឧត្តមតាមរបៀបណា ស្រាប់តែងាកមកកាលណា ចិញ្ចើមរបស់គេត្រូវងើបឡើងបន្តិច ចិត្តមិនសុខសប្បាយទេ ខណៈដែលសម្គាល់ឃើញឧត្តមសើចស្ញាញស្វាគមន៍ព្រះនាងរបស់គេ។
«កូនក្រមុំអ្នកណានេះវ៉ើយ?»
ឧត្តមខ្សឹបសួរស្រាលសឹងស្មើនឹងសំឡេងខ្យល់ តែស៊ីណានអាចស្មានដឹងបានពីបេះដូងលាន់សន្ធឹករបស់សុភាពបុរសជិះកង់។
គេបែរមកសម្លឹងស្រីវិញភ្លាមៗដែរ។ សក់នាងប៉ើងយ៉ាងទន់ភ្លន់ រចនារាងកាយពីលើដល់ក្រោមឱ្យសឹងល្អផូរផង់លើសផ្ទាំងគំនូរវិចិត្រករ។
ស៊ីណានស្ទាក់ស្ទើរមួយវិនាទី…..តែឧត្តមងាកមកចាំចម្លើយដូចជាយូរពេកណាស់ទៅហើយ។
«ប្រ….ពន្ធ…..យើង!»
ប្រុសស្រដីតិចៗ មុនពេល…..បង្ហើយប្រយោគទាំងស្រុងថា «ដាវីន!»
បុរសចំណូលថ្មី ដកភ្នែកពីស្រីដោយប្រតិកម្មស្រទន់ ប៉ុន្តែស៊ីណានសម្លឹងគេមិនរំលងឡើយ។ ឧត្តមពិតជាមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលមួយដែលត្រូវបានបិទបាំងយ៉ាងឆាប់រហ័សលុបចោលក្តីស្រងាកចិត្តបន្លប់ជាមួយស្នាមញញឹមដ៏មានមន្តស្នេហ៍។
គេចាកចោលឧត្តមហើយឈានចូលទៅជិតស្រីស្អាតដោយលើកដៃពីចម្ងាយ៖
«ហេ៎ ដាវីន ខ្ញុំ….ឧត្តម! ពួកម៉ាកអាណាន!»
ពេលនោះហើយដែលនាងដឹងថា ពួកគេធ្លាប់ជាមិត្តកាលពីនៅកុមារជំទង់ៗ។ ពួកគេស្គាល់គ្នាពេលស៊ីណាននិងម្តាយមកស្នាក់នៅទីនេះ ឯឧត្តមមកលេងតំបន់ទេសចរណ៍ក្បែរខាង តែឡានឪពុកគេខូចក៏មកសុំជ្រកទីនេះ ។ ក្រោយៗមក ឧត្តមឧស្សាហ៍ចំណាយពេលវេលាររដូវសម្រាកមកដាំបន្លែនិងលំហែរនៅផ្ទះពូគេនាភូមិក្បែរៗនេះដើម្បីមករកស៊ីណានដើរលេងជាយព្រៃជាមួយគ្នា។
ព្រឹកដដែលនោះ ស៊ីណាននិងមិត្តចាស់ បានសម្រាកសែនរីករាយជាមួយឱកាសកាហ្វេជុំគ្នា ដែលខានបានធ្វើមកជាច្រើនឆ្នាំហើយ។
ពេលដែលអ្នកជិះកង់បួននាក់ទៀតសម្រាក ដើម្បីចច្រប់ថតរូបនិងស្វែងយល់អំពីធម្មជាតិជុំវិញផ្ទះ ឧត្តមនិងប្តីប្រពន្ធវ័យក្មេងនៅជជែកលេងជុំវិញតុទឹកឃ្មុំដ៏ផ្អែមល្ហែមរបស់គូស្នេហ៍។
«អញ្ជើញពិសា»
ដាវីនថាផង ដៃចាក់កាហ្វេក្តៅគគុកជាមួយផ្សែងខ្មួលជះក្លិនឈ្ងុយឆ្ងាញ់ ហើយញញឹមស្រទន់ ដោយមិនធ្វើដឹងពីការសម្លឹងរបស់ស៊ីណានដែលកំពុងលបលួចតាមដានអាការៈរាក់ទាក់របស់នាង។
ចិត្តស្វាមីសងគំនុំម្នាក់នេះលបលាក់គំនួចដឹងថា ឧត្តមជាបុរសមានវង្សត្រកូល មានករិយាល្អ និងរូបសង្ហា ស្រីជិតឆ្ងាយណាបានឃើញក៏គង់តែមានចិត្តរាយមាយខ្លះមិនលែង ចំណែកពេលនេះប្រុសស្អាតមកដល់ផ្ទះកណ្តាលព្រៃដូចមាននិស្ស័យចារមកពីព្រេង ថែមទាំងមិនព្រមចាកចេញងាយ មកអង្គុយកាហ្វេសម្លឹងសម្រស់ស្រីក្រោមអាកាសត្រជាក់ទៀតមិនឱ្យគេរសាប់រសល់ចិត្ត។
ប្តីសម្លឹងបបូរមាត់ដែលទើបនឹងជញ្ជក់ឱជារសនៅក្រអូបជាប់បេះដូង ពេលនេះត្រូវរំខានមកឱ្យប្រុសផ្សេងបានគយគន់ សមអីទៅ?
នៅម្ខាងនៃមុខទ្រវែងរបស់នាង ស៊ីណានក្រឡេកឃើញស្នាមញញឹមរបស់ឧត្តមត្រូវបានពង្រីក។
គេនិយាយស្រាលៗដូចជាកំពុងចែចង់៖
«ត្រូវចាក់ឱ្យប្តីមុនទេដឹង!»
នាងទម្លាក់ស្នាម ញញឹមសន្សឹមៗហើយងាកមកយឺតៗ។ ភ្នែកនឹងភ្នែកប៉ះគ្នា ព្រោះខាងប្រុសចង់ឱ្យនាងឃើញអារម្មណ៍ហួងហែងរបស់គេ តែគេមានការអត់ធ្មត់ មិនចេញប្រតិកម្មអ្វីក្រៅពីសម្លឹងនាងឌឺៗ។
ស៊ីណានតែងតែមានវិធីពិសេសនេះ ជំរុញបេះដូងស្រីតូចឱ្យវិលវល់។ ទឹកដមកែវភ្នែករបស់គេស្រាល តែមានន័យណាស់ស្រទន់ក្នុងបេះដូងនាង។ ពន្លឺភ្នែកនេះ អាចទុកថា ជាប្រភេទនៃអាវុធសម្ងាត់ ដែលមានតែនាងផ្ទាល់ស្គាល់ថា ពេលណាទៅដែលគេចង់ចាក់ ហើយពេលណាទៅគេចង់លែងនាង។
ដាវីនសើចតិចៗ ដោយងាកចេញ ទាំងពន្យារពេលដោយសារមិនច្បាស់ថាត្រូវឆ្លើយតបយ៉ាងណា។ នាងរាវរកពែងមួយទៀត តែម្រាមដៃគេលូកមកដែរ គឺស៊ីណាន។ គេមានចេតនាធ្វើជាជ្រុលលូកតាមពិតគេចង់កាន់ម្រាមនាងបង្អួតឧត្តមដែលមានឫកពាលង់សម្រស់។
«មែនហើយ! ចាក់ឱ្យប្តីមុនមក!»
បបូរមាត់ស្រស់ស្រទន់គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍របស់នាង ក្តាប់បន្តិច ភ្នែកនាងមើលគេមួយខ្វាច់ហើយដកចេញភ្លាមវិញទាំងភ្នែកជំពាក់ទាំងម្រាមដៃគងលើគ្នា។
ស្រីចាក់ទឹកក្រមៅឱ្យគេ ខណៈឧត្តមបន្ទរជាមួយពន្លឺភ្នែកភ្លឺទែងរីករាយ៖
«មនុស្សសម័យឌីជីថល គេចម្លែកៗ រៀបការអត់ហៅមិត្តភក្តិសោះ!»
ស៊ីណានក្រេបកាហ្វេ ដៀងកន្ទុយភ្នែកមើលកល្យាណីដែលអង្គុយចុះក្បែរកាយ។ នាងញ៉ាំតែក្តៅៗ ហើយមិនសម្លឹងទៅម្ចាស់សំណួរទេ តែឧត្តមវិញបែរជាមិនដកភ្នែកពីស្រីល្អសោះតែម្តង។
ប្រុសជាគូតាំងពីកុមារមិនអាចទប់ចិត្តប្រចណ្ឌបាន ក៏ហើបមាត់៖
«តាំងពីដើមមកឯងស្គាល់យើងហើយ! យើងជាមនុស្សសប្បាយស្ងប់ស្ងាត់ មិនចូលចិត្តចែករំលែកទេ!»
សំឡេងរបស់ម្ចាស់ផ្ទះកាត់តាមអាកាសត្រជាក់ ដូចកាំបិតតូចគ្មានរូប តែចាក់មកបេះដូងម្នាក់ទៀតឱ្យរបួសតិចៗ ជាសញ្ញាថា គេដឹងអារម្មណ៍សោកស្តាយរបស់ឧត្តមដែលមិនបានតាមប្រជែងយកនាងទាន់ពេល។
ស្នាមញញឹមនៅលើមុខរបស់ឧត្តមរសាត់ទៅមួយភ្លែតជំនួសមកវិញដោយការដឹងខ្លួនភ្លឹបភ្លែតៗ។
«យល់! បើជាយើង ….ក៏ដូចគ្នា!» បុរសជាមិត្តតបវិញបន្លប់ពីលើទោមនស្សបានយ៉ាងរលូន។ មិនអស់ចិត្ត គេងាកមកពន្យុះស្រីស្អាត «អាមុខក្រញូវកាចបន្តិច តែ….មានមន្តស្នេហ៍ខ្លាំង! ខ្ញុំដឹងថា ស្រីៗចូលចិត្តណាស់!»
ដាវីនស្ទាក់ស្ទើរ មិនដឹងថាត្រូវគេចពីភាពតានតឹងរវាងប្រុសស្អាតទាំងទ្វេដោយវិធីណាទេ ប៉ុន្តែនាងមានវិធីចាក់បណ្តោយ៖
«គេហ្នឹង ប្រហែលមានស្រីស្រលាញ់ច្រើនហើយអ៊ីចឹង!»
«កៀរនឹងជើង! សួរវានេះទៅ!» ស៊ីណានតបទាំងញញឹមជាមួយទឹកមុខព្រើលៗឌឺនាង។ ដាវីនក្តាប់មាត់មុខក្រហមងាកមកសម្លក់ស៊ីណានភ្លេចអស់ថា មានមនុស្សផ្សេងនៅជុំវិញទីនេះដែរ។
ឧត្តមដឹងថា ទីនេះគ្មានឱកាសសម្រាប់គេ សូម្បីនឹងបើកការប្រកួតប្រជែង ដូច្នេះការលាចេញលែងធ្វើជាឆ្អឹងទទឹងកទើបជារឿងល្អ។
«បានៗៗៗ យើងទៅហើយ មិននៅឆេះក្រោមសង្គ្រាមទេ!»
គេក្រោកចេញយឺតៗខណៈស៊ីណានងើបមុខបន្ទោរដោយញញឹម៖
«ល្មមទៅហើយ! កុំវង្វេងផ្លូវទៀតវ៉ី! ចាំយើងទៅលេងឯងនៅចម្ការពូឯង!»
ឧត្តមលើកដៃឡើងជាសញ្ញាចុះចាញ់ដោយសើចចំអកមុនពេលងាកចេញទៅរកដងផ្លូវវិញគេ បានងាកទៅរកដាវីនជាមួយសព្ទ សំឡេងដែលបន្លឺស្ងប់ស្ងាត់ជាងកាលនិយាយជាមួយឧត្តម៖
«ខ្ញុំជាបក្សពួកខាងyou ដាវីន! កាលណាអាមុខក្រញូវប៊ូលី…..កុំភ្លេច…..!» គេបញ្ចប់ដោយការលើកម្រាមមេដៃនិងចង្អុលដៃទន្ទឹមគ្នាក្នុងរបៀបដែលមានន័យថា «ខលខ្ញុំ!» ។
ស៊ីណានមុខស្មើសម្លឹងលេខទូរសព្ទមួយសន្លឹកដែលគេឱ្យមកនាង។ នាងមិនទទួលយកវាទេ…..គេសង្ឃឹមបែបនេះ តែ…..មានឯណា ស្រីតូចញញឹមហើយទទួលយកយឺតៗ។
ស្រីសុភាពនេះ មិនដែលឃើញប្រុសស្អាតទេដឹង?
ចាំបានហើយ….កាលយើងចាប់នាងទៅ នាងក៏……ត្រូវយើងធ្វើឱ្យភ្លឹកដូចពេលនេះដែរ….តើនាងចង់ឱ្យមានអ្នកចាប់ប៉ុន្មាននាក់ទៀតបានគ្រប់?
គិតបែបនេះមែនតែមិនមាត់អ្វីទាំងអស់!
វគ្គ
ប្រចណ្ឌព្រះនាងតូច
ទីបំផុតបាត់ស៊ីណាន ដែលជូនដំណើរមិត្តចាកចេញអស់មួយស្របក់ នាងក៏ឃើញគេវិលមកវិញជាមួយផ្លែឈើខ្លះនិងផ្កាបាច់។
ប្រុសមានទឹកមុខស្មើ។
គេចេញទៅជាមួយមិត្តគេជាងកន្លះម៉ោងហើយ វិលមកវិញដាក់ផ្កាចោលរាលលើតុអាហារ ថែមអមជាមួយផ្លែឈើមួយពំនូកមានកន្ទួត ស្វាយ និងទាបបាយទុំក្រអូប ហើយខ្លួនគេបែរទៅរើសយកនាមបណ្ណរបស់ឧត្តមក្បែរនោះ ហែកចោលខ្វាកៗរោយបំប៉ើងទៅក្រៅបង្អួចធ្វើហី។
តរុណីយើងត្រូវឈរភាំងសម្លឹងគេដោយហួសចិត្ត។
ធ្វើអ៊ីចឹងបានទៀត? ហ្នឹងមិត្តគេផង ចុះទម្រាំត្រឹមនាង ជាកូនសត្រូវប៉ាម៉ាក់គេ?
ឃើញទេពធីតាឈរនឹងថ្កល់ បុរសងាកមករកតូចតន់ដោយញាក់ចិញ្ចើមឌឺជាមួយទឹកមុខងងឹត។
«ធ្វើអ៊ីចឹងធ្វើអី?» នាងសួរឆ្ងល់។
«ធ្វើអ្វី?» គេសួរបកវិញ។
«ហែកលេខទូរសព្ទ!» ដាវីនបាញ់តបវិញជាមួយទឹកមុខហួសចិត្តមិនយល់។
ស៊ីណានមិននិយាយតែគេឈានចូលចិត្ត ស្រីក៏មិនគេចទៅណា ព្រោះនាងត្រូវការចម្លើយពីកាយវិការមនុស្សដែលគ្មានហេតុផល ។ មិនយូរទេ សម្លក់សម្លឹងគ្នាបានបន្តិច សំឡេងរបស់ខាងប្រុស ក៏លាន់ឡើង៖
«ថ្ងៃក្រោយ…..អាចនឹងហែកភ្នែកវាទៀត!»
ដាវីនទម្លាក់ស្មាហាក់ អស់សំណើចលាយកំហឹង។ នាងយល់ថាគេប្រចណ្ឌ តែមិនសមណាមនុស្សដូចស៊ីណានធ្លាប់ឆ្លងការលត់ដំជីវិតច្រើនមកហើយ បែរជាមានប្រតិកម្មខ្លាំងរបៀបក្មេងស្ទាវបែបនេះចំពោះវត្តមានមនុស្សសង្ហាៗដូចឧត្តមសោះ។
«សុទ្ធតែអួតថាមិត្តភក្តិគ្នា!»
ស្រីរអ៊ូៗបែបនេះហើយងាកចេញចោលគេ បែរជាចង្កេះនាងត្រូវកៀងជាប់ហើយទាញត្រលប់មកក្រោយវិញ។ ខ្ជិលរវល់ប្រកែករើបម្រះអីនឹងមនុស្សមានះម្នាក់នេះណាស់ នាងនៅស្ងៀមស្តាប់សម្តីឌឺដងរបស់គេ៖
«ដឹងដែរអត់….ភ្នែកវាដែលមើលមក ដូចកំពុងដោះអាវអូនអ៊ីចឹងព្រះនាង! ចូលចិត្ត? ឬប្រហែលជា….ចង់ប្រាប់ថា មិនដែលឃើញប្រុសស្អាតៗ ឃើញហើយក៏មានប្រតិកម្ម…..បែបរំជួលចិត្តងាយៗ?»
ដាវីនផ្ទុះចិត្តក្តៅឆេវ ដែលប្រុសទ្រូងប្រាំហត្ថម្នាក់នេះ ចេះចេញវាចាឡកលើយមករូដូចទឹកបាន? ភរិយាតូចមិនប្រើសំនួនវោហាតប ព្រោះទោះណាកែវខំតបត ក៏គង់និយាយមិនឈ្នះមនុស្សបំពាន ព្រះនាងមានតែបែរក្រោយស្រវាតោងកគេហើយប្រើក្រសែភ្នែកមាយាឌឺដង៖
«មែនតាស៎ ចូលចិត្ត!!!»
ភ្នែករបស់នាងបើកទូលាយសម្លឹងគេ ដោយលើកចិញ្ចើមម្ខាងឌឺដងវិញ។ ស៊ីណាន ក្រហមមុខតិចៗ ធ្វើភ្នែកត្រជាក់ដូចទឹកកកសម្លឹងភាពផ្គើនរបស់ខាងស្រី ខណៈនាងបន្ថែមទៀតង៉ុលៗដាក់ទឹកមុខប្រចណ្ឌរបស់គេ៖
«ចូលចិត្តអ៊ីចឹងម៉េច?»
គេទម្លាក់ភ្នែកសម្លឹងបបូរមាត់ដែលមានះ នាងបាននិយាយមកទាំងសំឡេងទាបក្នុងបញ្ជាក់ថានាងខឹង ប៉ុន្តែពោរពេញដោយអារម្មណ៍ដែលទប់ទល់។
គេនៅស្ងាត់ មុខដូចទឹកកកគ្មានមនោសញ្ចេតនា បណ្តោយឱ្យនាងនិយាយខ្សឹបទៀត៖
«ស្រីច្រើនហៀរកែងនុះអី?»
គេញញឹមតិចៗតែមិនត្រជាក់ចិត្តនឹងនាងទេ ភ្នែកនាងឌឺណាស់ ឌឺពេក។ មិនអស់ចិត្តនាងក៏និយាយបន្ថែម៖
«ចូលចិត្តប្រុសស្អាត មានអីមិនល្អ?»
ថាចប់ នាងសម្លឹងមាត់គេ ហើយងើយទៅរកទីនោះ ផ្សារភ្ជាប់រសជាតិជាមួយគ្នា។ វីននឹកឃើញដល់មនោសញ្ចេតនាសោះកក្រោះទាំងអស់កាលពីយប់ ក៏ដូចជាស្នាមថើបមិនទាន់បានបញ្ចប់កាលពីព្រឹក មិនដឹងចំណងនិស្ស័យមកពីក្មេង មានន័យប៉ុនណាទេសម្រាប់គេ តែនាងកាន់តែគ្រឺតបុរសនេះជាពន់ពេកណាស់។
មិនស្រលាញ់នាង តែប្រចណ្ឌ….? តើគេមានសិទ្ធីអីទៅ?
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ