មេឃាខាងក្រៅស្រទោស្រទំ…ភ្លៀងធ្លាក់ឬមិនធ្លាក់តែក៏បានត្រជាក់រួចទៅហើយ។
នាប្រាង្គប្រាសាទល្អវិចិត្រដែលជារាជដំណាក់គ្មានអ្នកណាហ៊ានសរសៀរមកក្បែរ ពន្លឺភ្លើងទៀនរាប់សិបបញ្ឈរជាសំណុំបញ្ចេញកាំរស្មីភ្លឺថ្លា ប្រណាំងជាមួយចំណាំងផ្លាតនៃកម្រាលក្រណាត់សូត្រក្រាស់ ស្រោបពីលើពិដានខ្ពស់សន្លឹម។
នៅក្នុងជម្រៅនៃរដូវរងា ដ៏កណ្តោចកណ្តែងនេះ ព្រះរាជអគ្គមហេសីហាន លី ឈី បានសម្រាកនៅក្នុងរាជវាំងដ៏រុងរឿងរបស់ទ្រង់ដែលហ៊ុមព័ទ្ធដោយក្រណាត់សូត្រហង្សៈ ចង្ក្រានលង្ហិនដ៏កក់ក្តៅ តែចិន្តាទ្រង់នៅតែរងាក្នុងក្តីសង្ស័យ។
ម្រាមដៃព្រះរាជិនីឈោងបានពែងត្បូងថ្ម ដែលមានផ្ទុកស្រាអប់ផ្លែគូលេនដ៏ក្រអូបស្រាល ខណៈភ្លេងបានបង្ហើរបទ«នឹកស្រុកកំណើត» រេរាំលើខ្សែពិន។
នៅខាងក្រៅ ព្រិលបានគ្របដណ្ដប់លើសួនច្បារ ដែលធ្លាប់តែជាថ្នាលនៃបុប្ផារីកត្រកុំត្រកាល។ នៅក្នុងរដូវរងាដ៏កម្រវានៅតែបន្តរីកដុះដាលនៅក្នុងបរិវេណដែលគេឱ្យឈ្មោះថា ថានសួគ៌លើលោក។
ពិធីជប់លៀងដ៏ប្រណិត ក្លិននៃសាច់អាំង នំប៉ាវចំហុយ និងផ្លែឈើកម្រ ត្រូវបានបម្រើនៅលើថាសម្រ័ក្សណ៍ខ្មុក ដែលធានានូវភាពប្រណីតថ្វាយរបស់អធិរាជិនីក៏ទ្រង់នៅតែមិនសព្វព្រះទ័យ។ ទ្រង់លើកហត្ថាគ្រវាស ជាសញ្ញាឱ្យជេន ភីង មនុស្សជំនិតរបស់ទ្រង់បណ្តេញពួកអ្នកបម្រើនិងតន្ត្រីករឱ្យចេញផុត ទុកនៅតែពីរនាក់ នឹងអាលបានផ្តើម ពិភាក្សាអំពីបន្លាដ៏ធំមួយក្នុងទ្រូង។
ជាមួយនឹងទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែរឹងមាំព្រះរាជិនីបានមានបន្ទូល៖
«ហានស៊ីងម្នាក់នេះមកទល់ថ្ងៃនេះគេដូចជា មិនមែនមានន័យចំពោះហាន ត្រឹមជាមេទ័ពម្នាក់នោះទេ! »
ឃើញជេនភីងគិតពីគំនាប់មិនហ៊ានវាចាអ្វី ព្រះរាជិនីជំទាស់ក្រចក សម្លឹងចុងម្រាមខ្លួនឯងហើយតម្អូញ៖
«ហានស៊ីង ត្រូវព្រះចៅអធិរាជជឿទុកចិត្តថាជាមនុស្សស្មោះត្រង់ តែមានអ្វីមួយ នៅតែមិនស្រណុកក្នុងចិត្តរបស់យើង!»
ជេនភីងគ្រហែម ចាប់ឱកាសទូលឆ្លើយ៖
«គេនោះ ស្មោះនឹងរាជបល្ល័ង្ក! ក្នុងចិត្តហានស៊ីង មានតែចំពោះរាជបល្ល័ង្កប៉ុណ្ណោះ ! គ្មានមនុស្សក្នុងភ្នែកគេនោះទេ!»
សម្តីនេះបណ្តាលឱ្យព្រះភក្រ្តអធិរាជិនី លូ ឈី ទៅជាថ្លោះ។ មិនយូរឡើយ ទ្រង់បញ្ចេញជាស្នាមញញឹមត្រជាក់ជាងកម្រាស់ធម្មជាតិនៅក្រៅទៅទៀត៖
«អ៊ីចឹង ចិត្តភក្តីនៃបុរសម្នាក់នេះ ផុយស្រួយណាស់! ចិត្តមនុស្សអាចបត់បែន…និងខូច ឬផ្លាស់ប្តូរតាមជំនោរខែឆ្នាំ! ប្រសិនបើហានស៊ីង នៅមានជីវិត ដូចជាយើងប្រថុយនឹងជោគវាសនាដែលបោកបក់ដូចគ្នាដែរ! ចាំរឿងរាជវង្ស ឈីងដ៏រុងរឿងដែលត្រូវផ្តួលរំលំដោយស្វាមីយើងដែរ? ពេលវេលា…យើងមិនត្រូវផ្តេកផ្តួលលើធម្មជាតិនិងពេលវេលាទេ!»
ថាហើយទ្រង់យាងទៅក្បែរបង្អួច បោះដៃទៅរងស្រទាប់ព្រិលនៅក្រៅ។
រាជិនីវាចាបន្ថែមពីក្រោយអាវងហង្សឆើតឆាយវែងអន្លាយៗថា៖
«ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ឯទៅកិត្តិនាមជាអធិរាជ? ស្វាមីលីវប៉ាងរបស់យើង មានចិត្តទន់ ទុកគេជាមិត្តចាស់! »
សម្តីមនុស្សជំនិតចាក់ចុចមកភ្លាម៖
«ព្រះចៅអធិរាជទ្រង់មានព្រះនេត្រវៃទ្រង់ឃើញហានស៊ីងថាជាឧបករណ៍ទេដឹង?»
រាជិនីគ្រវីក្បាលនិយាយខាំមាត់តិចៗ៖
«ប៉ុន្តែ…យើងវិញ យើងឃើញគេនោះថាជាដាវមួយចង្អុលត្រង់បំពង់ករបស់យើង»
ជេនភីងងក់ក្បាលតិចៗ ទាំងសប្បាយអំណរព្រោះគេដឹងថា នេះជាចំណុចអវសាន្តនៃវាសនាមនុស្សល្បីបំផុតក្នុងយុគសម័យគឺ ហានស៊ីង។
——
រាត្រីនេះ ផ្ទៃមេឃប្រែជាខៀវស្រទន់ហាក់បីដូចជាពន្លឺដំបូងនៃរដូវប្រាំងឱ្យជាសញ្ញា។ ព្រះចន្ទបញ្ចេញជាស្រមោលវែងៗមកលើកម្រាលថ្មម៉ាបនៃរាជវាំងហាន។
ខ្យល់ត្រជាក់លាក់ក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ ហាក់បីដូចជាធាតុជំនោរដឹងមុនស្រេចថានៅក្នុងកម្រាស់កំផែងនៃរាជដំណាក់ហានកំពុងផ្ទប់ជាមួយរលកនៃភាពតានតឹង។
លីវប៉ាង ដែលពេលនេះ ជាព្រះចៅអធិរាជ Gaozu នៃមហាហានទ្រង់គង់នៅខាងចុងប៉ូចនៃសាលធំ ដោយសម្លឹងមើលទៅជើងមេឃឆ្ងាយ។
ព្រះអាទិត្យនឹងរះឡើង តែត្រូវរង់ចាំសិន។
អ្វីដែលទ្រង់ អាចទតឃើញនៅពីក្រោយជួរភ្នំឆ្ងាយៗ ជាជើងមេឃពណ៌មាសដែលបំបែកសល់តិចតួចក្រោមអន្ធការ។
ជាមួយព្រះភក្ត្រនឿយហត់ ពោរពេញដោយសឹកសង្គ្រាមក្នុងការចងចាំ ការដណ្តើមយកជ័យជំនះ និងទម្ងន់នៃការគ្រប់គ្រងក្រោយឈ្នះសឹក អ្វីៗនៅតែធ្ងន់។
នៅក្បែរព្រះអង្គ មានព្រះរាជិនីយាងមកបង្កើយហើយឱនលំទោនមុនពេលបញ្ចេញ វត្តមានជាមួយអាវរងាប្រណីតមានតម្លៃហួសថ្លែង។
ជាមួយការសម្លឹងមើលទៅព្រះអង្គដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ព្រះរាជិនីឮស្តេចលីវប៉ាងបញ្ចេញសំណួរខ្សឹបៗដូចជាសួរសំដៅព្រះអង្គឯង៖
«ព្រះអាទិត្យគ់ងតែរះទៀត! ព្រោះផែនដីត្រូវការ ថ្ងៃមួយទៀតដើម្បីចាប់ផ្តើមថ្មី!»
«ប៉ុន្តែ តើហានចង់នៅអមតៈដែរឬអ្វី?»
ព្រះចៅអធិរាជងាកមករកព្រះមហេសី ខណៈក្សត្រីយាងចូលបង្គំជិតហើយខ្សឹបខ្សៀវ៖
«ព្រះអាទិត្យនឹងរះឡើង ហើយមនុស្សប្រហែសយល់ថាវាស្អាត តែមនុស្សប្រុងប្រយ័ត្ន មិនប្រហែសបាននឹងស្រមោលវាទេ!»
រាជានៅគង់ស្តាប់ ព្រះរាជិនីទូលបន្ថែមស្ងប់ៗ៖
«ហាន…ស៊ីញ! គេនេះ…មានអ្វីមួយ…អូនយល់ថា មិនសមស្របនឹងយើង! សន្តិភាព និងភាពរុងរឿងរបស់ហាន!»
លីងប៉ាងងើយមុខដកដង្ហើមធំច្បូតពុកចង្កា ហើយទើបវាចាតបនឹងភរិយា៖
«ហានស៊ីង គឺក្រអឺតក្រទម មិនអាចប្រកែកបានមែន នេះដោយសារគេមានស្មារតីរឹងមាំ បន្សល់មកពីសមមរភូមិច្រើន!!! ប៉ុន្តែភាពស្មោះត្រង់…ក៏មិនអាចវាយតម្លៃត្រឹមចរិតខាងក្រៅដែរ!»
លូឈី តបឆ្លើយនឹងព្រះចៅអធិរាជថយទន់ភ្លន់៖
«តែ…ល្អដែរទេ បើនគរតែមួយ មានអ្នកល្បីច្រើនពេក? ឥឡូវនេះ ឈ្មោះអ្នកសាងមហាហានលីវប៉ាងទៅដល់ណា ក៏មានគេនិយាយពីហានស៊ីងដល់នោះដែរហើយ!!! ខ្ញុំម្ចាស់ឆ្ងល់ថា តើមនុស្សដូចគេពិតជាអាចគ្រប់គ្រងមហិច្ឆតា ដោយបន្តនៅបម្រើយើង ទាំងដែលឃើញមានឱកាសសម្រាប់ខ្លួនគេដែរ?…លុបបំបាត់…អ្វីក្តី…ដែលគំរាមកំហែងដល់អំណាចរបស់ទ្រង់មុនពេលអ្វីៗពិបាកជាងនេះ ស្មើនឹងលុបចោលស្រមោលវែងៗនៃដើមឈើខាងក្រោមទើបអាចឱ្យព្រះចន្ទរាត្រីកាលរះពេញទីបាន!»
ព្រះចៅអធិរាជងាកទៅសួររាជិនីលូវិញថា៖
«បើបែបហ្នឹង ក្នុងការកម្ចាត់ ហានស៊ីង តើលីវប៉ាងខ្ញុំនឹងដាក់ស្រមោលអ្វីមកលើខ្លួនឯងក្នុងទំព័រប្រវត្តិសាស្ត្រ? ប្រជាជននឹងចងចាំលីវប៉ាងខ្ញុំ ជាអ្នកសាងមហាហាន ហើយក្រោយមកបានកម្ចាត់អ្នកបំរើដ៏ស្មោះត្រង់ម្នាក់ ឬពួកគេ នឹងមើលឃើញខ្ញុំកំសាក ខ្លាចសូម្បីតែមេទ័ពខ្លួនឯង?»
ព្រះរាជិនីមិនខ្វះឡើយពាក្យមកពន្យុះបង្កើតជាកម្លាំងខ្យល់ព្យុះក្នុងរាជវាំង នាងមានបន្ទូលតបភ្លាមដែរ៖
«ប្រជាជនមិនខ្វល់ទេ! ពួកគេតូចទាបហើយចិត្តស្រាលដូចជាខ្យល់ដែរព្រះអង្គ! ខ្យល់បក់ទៅកន្លែងណាដែលត្រូវទៅ មនុស្សរេរកអ្នកណាដែលមានអំណាចនិងខ្លាំងបំផុត! ពួកគេនឹងដើរតាមព្រះអង្គ ដូចពួកគេដើរតាមហានស៊ីង វាយយកឈីង និងបង្ក្រាបជូដែរ ព្រោះពេលនេះទ្រង់មានហានស៊ីង! ប្រសិនបើព្រះអង្គជ្រើសរើសផ្លូវវែងឆ្ងាយដែលធានាដល់ការគ្រងរាជ្យ សូមទ្រង់បញ្ចប់ភាពមន្ទិលក្នុងចិត្តអ្នកដើរតាមទៅ! ឱ្យគេមើលឱ្យច្បាស់ថា មេដឹកនាំរបស់គេ មានតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ!»
លីវប៉ាង ងាកចោលភរិយាហើយងើបមុខសម្លឹងមើលជើងមេឃ តែសំឡេងរបស់នាងមិនបញ្ឈប់ទាល់តែសោះ នៅតែលាន់មករវិចតាមខ្យល់៖
«មេទ័ពដ៏ពូកែម្នាក់ជាកម្លាំងខែលការពារ ប៉ុន្តែបើគេខ្វះការគោរពនិងខ្វះភាពស្មោះត្រង់…គេនោះដដែលនឹងក្លាយជាចុងលំពែងក្នុងដៃសត្រូវហើយ…សំដៅមកម្ចាស់! ការសម្រេចចិត្តពិតជាលំបាក ព្រោះពេលនេះទ្រង់ជាព្រះចៅអធិរាជ លែងជាមេកងតូចតាចនៅស្រុកហ្វេងទៀតហើយ ចិត្តឱ្យរឹងមាំដាច់ណាត់ជាថាមពលពិតនៃកំពូលអធិរាជ!»
អ្នកទាំងពីរឈរស្ងៀមមួយសន្ទុះ ខណៈពាក្យសន្យាចាស់ៗវិលវល់ជុំវិញអារម្មណ៍របស់លីវប៉ាង។ បើគ្មានហានស៊ីង ការប្រឆាំងនឹងសៀងយូក៏មិនមែនងាយយកជ័យដែរ។
បើគ្មានហានស៊ីង ក៏គ្មានអធិរាជហានគ្រានេះដូចគ្នា។
«យើងស្បថថា ដរាបណាលើក្បាលនៅមានពន្លឺព្រះអាទិត្យ យើងនឹងលើកលែងទោសស្លាប់ដល់ឯងជានិច្ចហានស៊ីង!»
លីវប៉ាងទន្ទេញសម្បថចាស់ៗហើយធ្មេចភ្នែកពិបាកចិត្តក្នុងដង្ហើមធ្ងន់ឡើងៗទៅដោយសម្ពាធ។
«គ្មានហានស៊ីងក៏គ្មានយើងដូចគ្នាព្រះមេហសី!» លីវប៉ាងរអ៊ូ។
«ព្រះចៅអធិរាជ» មហេសីដាស់ទ្រង់ដោយសំឡេងត្រជាក់៖
«ប៉ុន្តែ…បើគ្មានទ្រង់ អ្វីៗនឹងធ្លាក់ដល់ដៃអ្នកទីពីរគឺហានស៊ីង បើមានថ្ងៃនោះពិតមែន រាជវង្សហាននឹងសល់តែភាពវឹកវរ! ថ្ងៃណាមួយ គេនឹងនឹកឃើញដល់ការគណនានេះ ហើយប្រសិនបើថ្ងៃនោះមកដល់ បងនឹងស្តាយដែលយប់នេះនៅស្ទាក់ស្ទើរចិត្ត!»
លីវប៉ាងដៀងភ្នែកមកសម្លឹងនាង។ ស្វាមីនិងភរិយាសម្លឹងគ្នាជាមួយកែវភ្នែកដែលអ្នកក្រៅមិនអាចអានបាន។
មិនរង់ចាំព្រឹកទាន់ឡើយ ដោយចំណាយពេលប៉ុន្មានយាមមិនធ្មេចបាន លីវប៉ាងបានសម្រេចចិត្ត។ ទ្រង់ក្រោកនៅពេលទៀបភ្លឺ ហើយដើរឆ្ពោះទៅរកតុថ្លើមថ្មធំមួយដែលពេញដោយរមូរឯកសាររាជការ។
បេះដូងអធិរាជរត់ច្របល់ក្រោមភាពអាម៉ាសនៃទង្វើក្បត់ លាយឡំនឹងការភ័យបារម្ភ តែម្រាមដៃមិនស្ទាក់ស្ទើរឡើយក្នុងការលើកត្រាដ៏ធំរបស់ហានមកសង្កត់មួយទម្ងន់នៃគជ់ធ្ងន់កណ្ឌុក។
នេះជាសារបញ្ជាឱ្យ…ប្រហារជីវិត។
ទឹកថ្នាំនៅស្រស់ញញឹម រីឯ ចិត្តរបស់ទ្រង់ស្រពោនស្អប់ថ្ងៃនេះ ។ លីវប៉ាងអង្គុយចុះ ទ្រ ទូល ពុនរែក រវាងការដឹងគុណ ការទទួលខុសត្រូវ ការស្រលាញ់ និង…ការភ័យខ្លាច។
«ហានស៊ីង! យើង…ដឹងគុណចំពោះភាពស្មោះត្រង់របស់ឯង! តែ…យើងមិនទុកចិត្តមហិច្ឆតារបស់ឯងទេ!»
លូ ឈី យាងមកដល់យឺតៗ ហើយទទួលយកសារទាំងកែវភ្នែកស្រស់ប៉ប្រឹម។ ព្រះចៅអធិរាជមានរាជបន្ទូលក្នុងសំឡេងទាប៖
«ដើម្បីរាជវង្សហាន បុត្រទាំងអស់របស់យើង និង…ដើម្បីសន្តិភាពនៃនគរទាំងមូល…ឯងទៅចុះហានស៊ីង!»
—–
មុននេះ១០ឆ្នាំ នា ២០៦ មុនគ.ស. កំឡុងសង្គ្រាមជូ និង ហាន…
សមរភូមិបានលាតសន្ធឹងនិងសកម្មឥតឈប់ឈរ នៅក្រោមគម្របមេឃក្រហមពណ៌ឈាម។ សម្រែករបស់យុទ្ធជនដែលត្រូវពលី អ្នកស្រុកដែលបាត់បង់គ្រួសារនៅក្នុងសន្ធឹកផ្គរលាន់នៃស្នូរជើងសេះ និងការប៉ះទង្គិចគ្នានៃដែក។ ផ្សែងហុយខ្មួល ឆួលចូលទៅក្នុងគំនួចខ្យល់ពេលរាត្រី នាំទៅជាមួយនូវក្លិនញើស ឈាម និងភ្លើងសពដែលស្លាប់។
ផែនដី ខ្លួនឯងញាប់ញ័រនៅក្រោមទម្ងន់នៃការប្រយុទ្ធដ៏ឃោរឃៅនិងមហិច្ឆតាឥតកោះត្រើយរបស់មនុស្ស។ កណ្តាប់ដៃរបស់លីវប៉ាង កាន់តែរឹតបន្តឹងជុំវិញដងដាវ។
ញើស និងស្នាមប្រឡាក់មិនអាចបិទបាំងស្នូរដង្ហើមដ៏ធ្ងន់និងចក្ខុវិស័យសងខាងត្រូវព្រិលក្រោមសម្ពាធសែនហត់នឿយ ប៉ុន្តែលីវមិនអាចដួលសន្លប់បានទេ។
ជោគវាសនានៃកងទ័ព អនាគតនៃអ្វីគ្រប់យ៉ាងរបស់ហាន ដែលគាត់បានប្រយុទ្ធមមកដល់ទីនេះ សម្រាប់ ឥឡូវនេះ គឺពឹងនៅលើផ្លែដាវនេះ និងវិនាទីចុងក្រោយនេះតែប៉ុណ្ណោះ។
«ចាប់ខ្សែ!» លីវប៉ាងស្រែកបញ្ជាខ្ទរដោយសព្ទសំឡេងហានក្លា ខណៈដែលខ្លួនឯងកំពុងទម្លាក់ដាវមកពុះ ទ្រូងទ័ពបច្ចាមិត្តនៅជិតនោះ។
ប៉ុន្តែ…បេះដូងនិងសសៃឈាមដែលពុះ បានប្រាប់បុរសនេះថា កម្លាំងរបស់គាត់មិនបានរឹងមាំយូរដូចទឹកចិត្ត ខ្សោះ រកកលតែនឹងដួលរលំហើយ។
សមរភូមិមួយនេះ ជាប់រដឹកច្រើនថ្ងៃ មិនឈប់ មិនដេក គ្មានអាហារ។ កងទ័ពរបស់សៀងយូ ខ្លាំងដូចមកពីជំរុំសត្វសាហាវ។ ក្រុមអ្នកចម្បាំងស្រេកឈាមរបស់សៀងយូ តាមប្រដេញមកកម្ចាត់ទ័ពរបស់លីវប៉ាងដូចជាព្យុះលេបល្បឿនរាប់រយគីឡូ បំបុកមកប្រាថ្នាតែនឹងត្របាក់លេប។
សម្រែកទ័ពហែកជ្រាតចេញពីភាពវឹកវរ។ លីវប៉ាងងាកមកឃើញទាហានជិះសេះរបស់សត្រូវកំពុងតម្រង់មកយ៉ាងខ្មាញ់ខ្មួរ ហើយលំពែងលើដៃពួកគេច្រើនណាស់ ការកសាងនគរប្រហែលជាមិនបានសម្រេចទេ នេះជាអ្វីដែលប្រាប់គាត់ជាសម្ងាត់។
អវយវៈរបស់មេទ័ព ចាប់ផ្តើមបន្ថយចលនាយឺតៗ ព្រោះអស់ទាំងកម្លាំងកាយនិងចិត្ត។ យើងមិនអាចសាងហានទេ!
គាត់ស្រែកកម្លាយ៉ាងឈឺចាប់ហើយកាប់ចាក់ទ័ពក្បែរៗខ្លួនដេលមានមកដូចទឹកបាក់ គាត់នឹងស្លាប់នៅទីនេះ នេះជាអ្វីដែលលីវប៉ាងសើចចំអកខ្លួនឯង ប៉ុន្តែបន្ទាប់មក ដូចជាខ្មោចនៅក្នុងទីងងឹតបានឃើញពន្លឺថ្ងៃ…សម្រែកជ័យលាន់មកពីនាយ។ ពន្លឺនៃដែកអាវុធបានហោះកាត់លើអាកាស កម្ចាត់រារាំងក្រុមទ័ពសេះរបស់ជូ។
ឈាមបាញ់ព្រមានពាសពេញអាកាស។
«ហានស៊ីងមកដល់ហើយ!»
សម្រែកខ្ទរទាំងនេះ បានញ៉ាំងឱ្យទ័ពហានហ៊ោកញ្ច្រៀវដោយអំណរប្រៀបបាននឹងមនុស្សស្រេកទឹកជិតស្លាប់ ដើរមកប៉ះនឹងដងទន្លេធំធេង ។
ខណៈពេលក្រុមទ័ពសេះរបស់សៀងយូ ត្រូវធ្លាក់ស្លាប់រពុយ លីវប៉ាង ឈរ ដកដង្ហើមធូរស្រាលចេញជា ចង្វាក់បេះដូងនៃក្តីអមណរពន់ពេក។
នៅឯណោះ…ហានស៊ីង ! គេមកដល់មែន គឺនៅនៅទីនោះ! ដាវរបស់គេដែលហៀរពណ៌ក្រហមនៃលោហិតសមរភូមិគ្មានមេត្តា អមជាមួយកែវភ្នែកមុតដូចដែកក្តៅសម្លឹងឆ្ពោះមក។
គេស្រែកឡើងថា៖
«លីវប៉ាង! ព្រះអង្គជាកំពូលអ្នកប្រយុទ្ធដែលមិនចេះចាញ់!»
សម័យកាលនោះ ទោះណាជាលីវប៉ាង មិនទាន់ក្លាយជាព្រះចៅអធិរាជនៅឡើយក្តី ប៉ុន្តែគាត់បានប្រកាសខ្លួនឯងថា ជាស្តេចហាន 漢王 រួចហើយ។
លីវប៉ាងសើចក្អាកក្អាយជាប់រដឹកយ៉ាងវែងហើយបានស្រែកតបវិញថា៖
«អឺហានស៊ីងអើយហានស៊ីង យើងចាញ់មិនបានទេ ព្រោះយើងមានកំពូលមេទ័ពដូចឯង!»
ពួកគេកៀកស្មា ហើយសម្រុកវាយបកលើក្រុមសត្រូវដែលបាននឹងវាយលុកមកដូចស្រមោល ។ គ្រានោះវត្តមានហាន ស៊ីងបាន ផ្លាស់ប្តូរអារម្មណ៍ពួកសៀងយូ ឱ្យធ្លាក់ក្នុងបរាជ័យពាក់កណ្តាលទៅហើយ។ ការវាយលុករបស់ហានស៊ីងរមែង ខ្លាំង រហ័ស គ្មានមេត្តា និងក្រសោបយ៉ាងជាប់។
គេជាកំពូលអ្នកយុទ្ធសាស្ត្រលេខមួយ ឯលីវប៉ាងជាអ្នកចម្បាំងដែលគ្មានអ្នកស្វិតស្វាញដូច ហើយ យប់នេះ នៅលើសមរភូមិមួយនេះលេខមួយ ទាំងពីរបានរួមដៃគ្នា ។
ហានស៊ីងប្រាប់ទៅយុទ្ធមិត្ត៖
«យើងទាញពួកនេះចូលទៅក្នុងជ្រលងភ្នំ! ទាហានខ្ញុំស្ទាក់ចាំស្រេចហើយនៅលើនោះ! យើងដកថយឥឡូវនេះឱ្យពួកវាដេញតាមយើង! »
លីវប៉ាងសើច៖
«ឯងគិតថា ពួកសៀងយូអាចនឹងល្ងង់យ៉ាងនេះទេ?»
បបូរមាត់របស់ហានស៊ីងលោតឡើងខណៈគេផាយសេះចាកចេញទៅរកជ្រលងបញ្ចេញស្នាមញញឹម។ មិនយូរមិនឆាប់លីវប៉ាងវងាកមើលជុំវិញហើយចំហមាត់៖
«វាដេញមកមែនវ៉ី?»
កម្លាំងសៀងយូ ដែលមិនពូកែស្នៀតថែមទាំងមានអំនួតដោយស្រវឹងលើកម្លាំងគ្នាច្រើន បានស្រែកហ៊ោដោយគិតថា កំពុងតែទទួលបានជ័យជំនះ។ ពួកគេប្រដេញមកជាមួយកំពូលៗសេះសង្គ្រាម ខ្ពស់ៗ និងពូកែថ្នឹកឡើងចង្កេះភ្នំ ។
លីវប៉ាងមានសេះទន់ខ្សោយហើយហត់នឿយក្នុងការប្រយុទ្ធ គាត់កាន់ដាវយ៉ាងតឹងហើយស្រែក៖
«ហានស៊ីង បើយើងរត់មិនទាន់ យើងទាំងពីរនាក់នឹងស្លាប់នៅយប់នេះ ឯងស្តាយក្រោយទេ?»
ហានស៊ីង ក្រឡេកមើលសត្រូវនៅពីក្រោយ ហើយស្រែក៖
«គ្មានទេ ព្រោះយើងនឹងឈ្នះ!»
ទាហានខ្លះរត់មិនទាន់ត្រូវរបួសធ្លាក់ស្លាប់រពុយ ឯខ្លះដែលរត់តាមទាន់មេបញ្ជាការរបស់ពួកគេ បានថយទៅដល់រឹតតែ ជ្រៅឡើងៗ ទៅក្នុងចំណុចកណ្តាលនៃជ្រលងភ្នំ។ ហានស៊ីង បានកត់សម្គាល់ថា បច្ចាមិត្តបានធ្លាក់ចូលដល់ផែនអន្ទាក់ហើយ គេក៏បាញ់សញ្ញាទៅលើមេឃ។
បានដូចគម្រោងការ ព្រួញបានធ្លាក់ស្រោចមកដូចព្យុះភ្លៀង ផ្តាច់ផ្លូវកងកម្លាំងរបស់សៀងយូមុនពេលពួកគេមានពេលវាយប្រហារ។
បណ្តាកម្លាំងកងទ័ពលាក់ខ្លួនរបស់ហានស៊ីងបានងើបជាជួរចេញមកពីលើចង្កេះភ្នំ ព័ទ្ធជុំវិញទ័ពសៀងយូ។ ឈុតឆាកភ្នែកស្រស់ ដែលមុននេះលីវបាងត្រៀមតែនឹងពលី បានប្តូរមកជាការបរបាញ់លើបច្ចាមិត្តហើយទិដ្ឋភាពគឺសែនសម្លាប់រង្គាល។
លីវប៉ាង ឈរនៅលើភ្នំទាំងងើយដើមទ្រូងសប្បាយចិត្តឈរមើលជំនោរនៃការប្រយុទ្ធគ្នាក្នុងថ្លុកឈាម ខណៈហានស៊ីង ដើរចូលមកក្បែរដោយទឹកមុខស្មើៗ។
គេនៅស្ងាត់ស្ងៀមស្តាប់លីវប៉ាងនិយាយរអ៊ូរទាំថា៖
«យើងឈ្នះមែន! ឈ្នះយ៉ាងសម្បើម!»
ហានស៊ីងងក់ក្បាលញញឹមតិចតួចហើយឆ្លើយខ្លី «សម្រាប់ពេលនេះ»។
លីវប៉ាងសម្លឹងគូសន្ទនាហើយងាកមើលសមរភូមិនៅខាងក្រោម។ ភ្លើងសង្រ្គាមនៅតែឆេះមកពីចម្ងាយទោះបីទាហានខាងនគរជូស្លាប់អស់ សល់តែសន្ធឹកផ្សែងសេះអ្នកដែលរត់ផាស់ក្រញាំ។
ក្នុងចិត្តរបស់ លីវប៉ាង គេពិតជាដឹងថា នេះគ្រាន់តែជាជ័យជំនះមួយនៅក្នុងយុគនៃសង្រ្គាមដ៏ធំជាងនេះ រវាងជូនិងហានដោយជៀសមិនរួច។
ប៉ុន្តែនៅពេលនេះ ឈរជាមួយហានស៊ីងនៅលើសមរភូមិ លីវប៉ាងយល់ថា កក់ក្តៅ។ ទំនាក់ទំនងរវាងពួកគេមិនមែនត្រឹមតែជាស្តេច និងមេទ័ពនោះទេ។
មកទល់ពេលនេះ លីវប៉ាងកាន់តែ មើលឃើញថា ហានស៊ីង ជាអ្នកយុទ្ធសាស្ត្រកំពូលមួយ ដែលសឹងមិនអាចមានអ្នកណាជំនួសបាន។
ខណៈពេលដែលខ្លួនទ្រង់យល់ថាមានភាពជាអ្នកដឹកនាំមកពីធម្មជាតិ និងជាអ្នកនយោបាយដែលមានល្បិចកលច្រើន លីវប៉ាងទទួលស្គាល់ថា ខ្លួនឯង ខ្វះចំណេះដឹងផ្នែកយោធាឱ្យបានស៊ីជម្រៅបើធៀបនឹងហានស៊ីង។
អ្នកណាក៏ដឹងដែរថា ហាន ស៊ីង គឺជាអ្នកដែលមានចក្ខុវិស័យខាងយោធាពិបាកនឹងវាយផ្តួល។ គេមានបទពិសោធន៍ខ្ពស់ ចិត្តសាស្ត្រជ្រាលជ្រៅ ក្នុងការប្រែក្លាយស្ថានការណ៍អស់សង្ឃឹម ឱ្យទៅជា ជ័យជម្នះ។ គំនិតរបស់លីវប៉ាងពេលនេះយល់ស្ងាត់ៗក្នុងចិត្តថា៖
«ហានស៊ីងម្នាក់នេះ មើលឃើញការប្រយុទ្ធដូចជា ព្រះមើលមកសមរភូមិពីលើមេឃ! គេវាយសង្គ្រប់គូបដិបក្ខ ដូចឆ្មាឆ្មក់កណ្តុរមុនពេលដែលសត្រូវដឹងថាខ្លួនគេចាញ់ គឺស្លាប់បាត់ទៅហើយ! បើគ្មាន ហានស៊ីង យើងនឹងក្លាយ ត្រឹមជាស្តេចសង្រ្គាមដែលចាស់ ហើយអស់សង្ឃឹម។ តែមានគេខ្ញុំនឹងសម្រុកវាតទី ដល់ថ្ងៃណាមួយនឹងអាចក្លាយជាអធិរាជ!»
នៅក្នុងស្រមោលនៃព្រះអាទិត្យហៀបអស្តង្គត ការយល់ដឹងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយបានឆ្លងកាត់រវាងបេះដូងពួកគេ។ ពែងស្រាដែលទង្គិចគ្នាលើសាកសពសត្រូវ លីវប៉ាងបានហារស្រដីឡើងថា៖
«ហានស៊ីង តើ ឯងនឹងសន្យាដើរតាមយើងដែរទេប្អូនប្រុស?»
ហានស៊ីងញញឹម ហើយលើកស្រាយខ្ពស់ឡើង៖
«ខ្ញុំមិនចេះនិយាយច្រើន តែអាចនិយាយបាន ទោះបីជាផ្លូវខាងមុខ ហានមានអនាគតបែបណាក៏ដោយ ខ្ញុំនឹងនៅក្បែរទ្រង់ !»
លីវប៉ាងឮហើយ សម្លឹងបំពង់កហានស៊ីងដែលលេបស្រាសម្បថចូល។ គេសើចក្អាកក្អាយលាន់ខ្ទរមេឃដី ហើយចាប់ផ្តើមស្បែស្បថវិញ៖
«ហានស៊ីង! ដរាបណានៅខាងលើនៅតែមានព្រះអាទិត្យនិងព្រះចន្ទ យើងសន្យា លើកលែងទោសស្លាប់ដល់ឯងជានិច្ច មិនថាមានរឿងអ្វីក៏ដោយ!» ។
នៅឆ្នាំ ២០២ មុនគ.ស. បន្ទាប់ពីបានយកឈ្នះគូប្រជែងធំបង្អស់មកពីនគរជូ សៀងយូ Xiang Yu ក្នុងជម្លោះ នគរ ChuនិងHan ជ័យជំនះនេះ បានបញ្ចប់សង្គ្រាមនឹងនាំទៅដល់ការដួលរលំនៃរាជវង្ស ឈីង Qin ក៏ដូចជាការចាប់ផ្តើមឡើងនៃរាជវង្សហានជាង៤០០ឆ្នាំមុនដល់សម័យសាមកុក។
លីវប៉ាង បានតែងតាំងខ្លួនឯង ជាអធិរាជ Gaozu នៃ Han ជាផ្លូវការ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រសរសេរថា សមរភូមិរវាង ដែលគាត់បានកៀកស្មានឹង ហាន សីញ មានច្រើនរាប់មិនអស់ តែដែលធំបង្អស់គឺហាន ស៊ីង ជាឧបករណ៍ដ៏សំខាន់ក្នុងការធានានូវជ័យជម្នះសម្រាប់ហាន នៅក្នុងសមរភូមិសាហាវៗ ដែលសៀងយូសែនមានប្រាជ្ញាតែងតែមានទេពកោសល្យខាងយោធាខ្ពស់ ហើយទាញ លីវ ប៉ាងឱ្យទ័លច្រកបាន។
ដោយសារបែបនេះ ស្មារតីគាំទ្រ ទទួលស្គាល់ និងស្ញប់ស្ញែងនូវកេរ្តិ៍ឈ្មោះហានស៊ីង បានលេចឮខ្ទរខ្ទារ ដល់គ្រប់ស្រទាប់នៃកងកម្លាំងទ័ពហាន។
សមរភូមិជូលូ នាឆ្នាំ២០៧ មុនគ.ស បានក្លាយជា យុទ្ធនាការដ៏សំខាន់ មិនអាចភ្លេចបានក្នុងជួរទ័ព នានាអំពី ភាពវៃឆ្លាតរបស់ហានស៊ីងសង្គ្រោះជីវិតលីវប៉ាង។
ទោះណាជាជ័យជំនះនេះ បានបង្កើនកម្លាំងរបស់លីវប៉ាង និងបានជួយពង្រឹងអំណាចឱ្យទ្រង់ ឈានទៅមុខក្នុងសង្រ្គាមមួយទៀតហៅថា សមរភូមិ Gaixia ឆ្នាំ២០២ មុនគស ដែលជាការប្រយុទ្ធគ្នាចុងក្រោយជាមួយ សៀងយូ Xiang Yu ក៏ ហានសីញនៅតែបានដើរតួយ៉ាងសំខាន់ក្នុងយុទ្ធនាការនេះ រហូតដល់លទ្ធផលចុងក្រោយគឺ ជ័យជំនះរបស់ហាន នៅ Gaixia បានបញ្ចប់ជម្លោះ Chu-Han ហើយរុញលីវប៉ាងឱ្យក្លាយជា អធិរាជរួបរួមប្រទេសចិន និងបង្កើតរាជវង្សហាន។
——
១០ឆ្នាំក្រោយមក…ផ្ទៃមេឃថ្ងៃនេះ ប្រែជាស្រអាប់ប្រផេះ។
ទម្ងន់ពពក ហាក់ចូលរួមមមរណទុក្ខដែលហានស៊ីងកំពុងទទួល។
រាត្រីបានរំកិលមកក្រាលគ្របលើព្រះបរមរាជវាំងអធិរាជ ប្រៀបបីដូចជាវាំងននដ៏ក្រាស់ដែលបិទបាំងគ្រប់កាំរស្មី ឱ្យខ្សោយខ្សត់អំណាច។
ខ្យល់ និងចំហាយទឹកកក ខ្សឹបចូលមកតាមចន្លោះប្រាង្គប្រាសាទ នាំមមកជាមួយក្លិនក្រអូបនៃរដូវរងាដែល មកដល់ជាថ្មីពេញទំហឹង។
កម្រាលដីគ្របដណ្តប់ដោយស្រទាប់ព្រិលស។
នៅក្នុងសាលដ៏ធំល្វឹងល្វើយល្អវិចិត្រ តុបតែងដោយផ្ទាំងក្រណាត់សូត្រសែនសម្បូរបែប អមគ្រឿងសង្ហារិមធ្វើពីមាសអធិរាជលីវប៉ាងអង្គុយដូចគ្មានវិញាណលើរាជបល្ល័ង្ក។
នៅក្បែរព្រះចៅអធិរាជ ម្ចាស់ក្សត្រី លូ ឈី Lu Chi គង់ឈរក្នុង ឥរិយាបថស្រគត់ស្រគំថ្លៃថ្នូរ ប៉ុន្តែកែវភ្នែកផ្ទុកពេញនូវការសម្រេចចិត្តដ៏ត្រជាក់គ្មានមនោសញ្ចេតនា។
ភ្នែករបស់ក្សត្រីទាំងសងផ្តោតអារម្មណ៍ សម្លឹងមើលទៅក្នុងអណ្តាតភ្លើងឆេះឆួលក្នុងឡលង្ហិនឈរដែលសមនឹងភាពរុងរឿងរបស់បន្ទប់។
មហិច្ឆតារបស់លីវប៉ាង គឺសាហាវ ឃោរឃៅ ប៉ុន្តែយុទ្ធសាស្ត្រក៏មានភាពមិនច្បាស់លាស់ដែរ ចំណុចខ្សោយមានតែ លីឈីដែលចាប់បាន។
«ដល់ពេលហើយ!»
នាងមានបន្ទូលស្រាលតែទ្រូងអធិរាជឈឺដូចត្រូវវាយដំ។ ចង់ឬមិនចង់ក៏ដោយ ស្តេចលីវប៉ាងត្រូវចាកចេញពីទីនាំងពន្យារពេលមួយនេះ ឆ្ពោះទៅកាន់វាពិឃាត។
ហើយយប់នេះ គឺ…មនុស្សដែលធ្លាប់សង្គ្រោះទ្រង់…
«អធិរាជយាងដល់!»
សម្រែកយោធាបញ្ចប់ នៅពេលដែល លីវ ប៉ាងឈានដល់វិនាទីដែលគាត់ខ្លាចបំផុត។
ក្នុងពន្លឺស្រអាប់នៃទីធ្លាពិឃាត ហាន ស៊ីង ត្រូវបានចងនឹងសសរមួយ ឈ្ងោកមុខងោក។ ពេលឮវត្តមានលីវប៉ាង ភ្នែករបស់មេទ័បសម្លឹងមក។
ហើយញញឹម ងាកចេញសម្លឹងទៅឆ្ងាយវិញ។
អធិរាជដឹងច្បាស់ថា ហានស៊ីង មិនមែនភ័យឬកើតទុក្ខទៅនឹងការស្លាប់ដែលហៀបនឹងឈានជិតមកដល់នោះទេ ។ មេទ័ពម្នាក់នេះ រឹងដូចដែក មិនខ្លាចសមរភូមិ មិនខ្លាចឈឺ ប៉ុន្តែ គេភ្លេចត្រៀមខ្លួន នឹងអំពើក្បត់ដោយមនុស្សជិតដិត?
ហានស៊ីង បានគិតពីរឿងជាច្រើន តែបានភ្លេចគិតអំពីវាលប្រហារជីវិតមួយនេះ។ ចក្រភពហាន ដែលបានទទួលមកពីឈាមនិងភ្នំផេះនៃសង្រ្គាម គេបានយកជ័យគ្រប់ច្រកល្ហកដោយអមមកនូវសម្រែកទាហានតាមគាំទ្ររាប់ម៉ឺន- សែន តែថ្ងៃនេះគេត្រូវមកឈរតែម្នាក់ឯង ត្រៀមស្លាប់ក្រោមអំពើ ក្បត់សន្យា និងបំភ្លេចចោល។
«ហានស៊ីង! ឯងបានជួយកសាងហាន!»
នេះជាសំឡេងលីវប៉ាងដែលវាចាត្រជាក់ៗ អមជាមួយសព្ទមាក់ងាយគ្មានមនោសញ្ចេតនា។ សម្ព័ន្ធមិត្តរបស់គេ ឥឡូវនេះ ជាពេជ្ឈឃាតរបស់គេផ្ទាល់។
ពេលវេលានេះទៅហើយហានស៊ីងនៅតែរើសយក របាំងមុខដ៏រឹងមាំមិនចុះញ៉ម។
យូរប៉ុនណាហើយ ដែលគេភ្លេចខ្លួនថា ជោគជ័យនឹងកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់គេ នឹងក្លាយជាគ្រឿងសម្លាប់គេវិញ?
ប៉ុន្តែ…នៅក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់ពេលនេះ ជាពេលដែលវីរៈបុរសរង់ចាំការបញ្ចប់មួយដ៏ហួសចិត្ត គេមិនបានឆ្លុះបញ្ចាំងពីការឈឺចាប់នៃអំពើក្បត់របស់ប្តីប្រពន្ធលីវ ប៉ាងឡើយ។
ហានស៊ីងខ្សឹបប្រាប់ខ្លួនឯងថា៖
« ប្រវត្តិសាស្ត្រ តែងតែត្រូវកែដោយអ្នកឈ្នះ!»
ព្រះចៅអធិរាជសម្លឹងមើលដោយមិនដកភ្នែក លើបុរសអ្នកទោសដែលពីមុនទ្រង់តែងកក់ក្តៅនិងកោតសរសើរ ក្រោយមកទើសទាល់ និងមុតដូចបន្លា។
ស្តេចស្រែកឡើងជាមួយវាចា សើចចំអកថា៖
«ទស្សនវិជ្ជាឯងនៅសល់ទេ ហានស៊ីង! ឬឯងទទួលស្គាល់ហើយថា មានតែអំណាចប៉ុណ្ណោះដែលគ្រប់គ្រងពិភពលោកបាន មិនមែនជាយុទ្ធសាស្ត្រ ទស្សនវិជ្ជាអស់នោះទេ! ហើយក៏មិនមែន មេរៀនយោធាអ្វីទាំងអស់នោះដែរ! មនុស្សស្រលាញ់ឯងច្រើនមែនទេ? ហានស៊ីង! មើលជុំវិញទៅ ពេលឯងជិតស្លាប់ អ្នកទាំងនោះមកដែរទេ? យើងបានសន្យាទុកឱ្យឯងរស់ដរាបណាមានពន្លឺ តែឯងមើលចុះ យប់នេះ ព្រះចន្ទមួយចំក៏គ្មាន! ឱ្យយើងធ្វើយ៉ាងណាទៅហានស៊ីង?»
ទោះជាមានដែកដុតបុកក្នុងចិត្ត តែកិរិយាហានស៊ីងនៅដដែល។
«ឯងអស់សត្វស៊ី ឯងក៏ឆីឆ្កែខ្លួនឯងដែលធ្លាប់រកចំណីឱ្យ?»
មេទ័ពបាននិយាយចំអកខ្លីៗ ទោះជាស្នាមសើចមានការក្រៀមក្រំអមមកក៏ដោយ។
«អូទេ! ឯងខ្លាចយើង? ឯងខ្លាចសូម្បីស្រមោលខ្លួនឯង ដែលទន់ខ្សោយ និងល្ងង់ខ្លៅនៅលើសមរភូមិ»
មុខរបស់ លីវប៉ាងខ្មៅងងឹតព្រោះខំសង្កត់ចិត្ត។
ហានស៊ីង ត្រូវបានប្រហារជីវិតយ៉ាងលឿន ដោយក្បាលធ្លាក់ចុះដល់ដី ជាសក្ខីភាពស្ងៀមស្ងាត់ចំពោះមេរៀន មហិច្ឆតា និង ការជឿជាក់លើមនុស្សខុស។ ប៉ុន្តែសូម្បីតែនៅក្នុងពេលស្លាប់ក៏ដោយ ក៏ទស្សនវិជ្ជារបស់ហានស៊ីង គឺ ពិភពលោកនឹងចងចាំគេមិនមែនត្រឹមតែជាឧត្តមសេនីយ៍ដែលដួលរលំក្រោមដាវក្បត់របស់លីវប៉ាងនោះទេ ប៉ុន្តែជានិមិត្តរូបនៃធម្មជាតិដ៏ខ្លីនៃអំណាច និងប្រាជ្ញា មនុស្ស។
ឈ្មោះរបស់គាត់ នឹងបន្លឺឡើងបន្តសតវត្ស មិនមែនដោយសារជ័យជំនះពីមុនទេ ប៉ុន្តែមេរៀនដែលគាត់បានបន្សល់ទុក នៅក្នុងបេះដូងនៃអ្នកយុទ្ធសាស្រ្តនាពេលអនាគត អ្នកគ្រប់គ្រង និងទស្សនវិទូ ។
គំនិតរបស់ហានស៊ីង ដែលផ្ចង់តែភាពស្មោះត្រង់ និងជំរុញឱ្យជំនាន់ក្រោយយល់ថា ប្រាជ្ញា មិនត្រឹមតែនៅប្រើក្នុងសមមរភូមិយកជ័យជម្នះប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែរឹតត្រូវប្រើនៅក្នុងនគរដែលក្រាលទៅដោយមាស ព្រោះថា សេចក្តីលោភលន់ របស់មនុស្សរឹតតែកើនឡើងនៅពេលគេស្រណុកសុខស្រួល លើសពីជំនាន់តាមស្វែងរកសេចក្តីសុខស្រួលនោះទៅទៀត។
—–
សោកនាដកម្មនិងភាពអស្ចារ្យនៃដំណើររឿងរបស់ហានស៊ីង
ហាន ស៊ីង មិនមែនគ្រាន់តែជាអ្នកយុទ្ធសាស្ត្រយោធាដ៏ប៉ិនប្រសប់នោះទេ តែជាបុរសម្នាក់ដែលអាចអត់ធន់ប្រឆាំងនឹងជោគវាសនា ប្រែក្លាយខ្លួនឯង ពីអ្នកសុំទានទៅជាស្តេចសង្គ្រាម មានអ្នកដើរតាមម៉ឺនសែនមានទ្រព្យធន យសសក្តិ និងកេរ្តិ៍ឈ្មោះគ្រប់ទិសទី។
អ្នកចូលចិត្តតួអង្គនេះ គេជាប់អារម្មណ៍នឹងសាច់រឿងនៃចរិតលក្ខណៈអត់ធន់ ភាពវៃឆ្លាត និងភាពរងគ្រោះក្រោមអំពើក្បត់ពីប្តីប្រពន្ធលីវ ប៉ាង។
រឿងទំនាស់ជូនិងហាន ហានស៊ីងជាតួអង្គកម្រិតលេខមួយ សៀងយូរបស់នគរជូនៅកម្រិតលេខពីរ ចំណែកព្រះមហេសី លូ ឈី អ្នកអានចងចាំនឹងអំពើដ៏ឃោរឃៅរបស់នាងតែប៉ុណ្ណោះ។
នាងមិនត្រឹមនៅពីក្រោយការកម្ចាត់ហាន ស៊ីង តែបានធ្វើទារុណកម្មសម្លាប់ស្នំឯក យីដែលជាសំណព្វចិត្តលីវប៉ាង យ៉ាងសាហាវដូចសត្វធាតុ ជាប់ឈ្មោះជួរជាតិក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រចិន។
នេះជាខ្សែរឿងនិទាន យ៉ាងស៊ីជម្រៅ អំពីបុរសហានស៊ីង ដែលមិនមានប្រវត្តិមកពីត្រកូលចិនខ្ពង់ខ្ពស់ គ្មានឥទ្ធិពលគ្រួសារ និងគ្មានទ្រព្យសម្បត្តិ។ គេត្រូវបានអ្នកផងចំអកធ្វើបាប ចំពោះភាពទន់ខ្សោយគ្មានធនធានរបស់គេ។ ទាំងអាម៉ាស់ ហានស៊ីងត្រូវបានមេភូមិម្នាក់ បង្ខំឱ្យវារនៅចន្លោះជើងកណ្តាលទីសាធារណៈប្រមាថលេង។
ប៉ុន្តែ ហានស៊ីងមិនបានឆ្លើយតបដោយកំហឹងឬការសងសឹកងងឹតងងុលឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេយល់ថា ក្តីអាម៉ាស់បច្ចុប្បន្ន នឹងក្លាយជាគ្មានន័យវិញមិនខាន នៅពេល ការអត់ធ្មត់ និងប្រាជ្ញាអាច ផ្លាស់ប្តូរជោគវាសនាគេបាន។
សមត្ថភាពមួយ ដែលអាចស៊ូទ្រាំនឹងការរងទុក្ខបណ្ដោះអាសន្ន សម្រាប់អនាគតដ៏អស្ចារ្យនោះ គឺជាមេរៀន ដែលមនុស្សជាច្រើនខកខាន មិនបានចាប់យក។
អំណាចនិងជោគជ័យរបស់ហានស៊ីង គឺបានចាប់ផ្តើមនៅពេលដែលគាត់ចេះអត់ធន់មើលឃើញឱកាស ជានិច្ចពេលណាដែលអ្នកដទៃមើលមិនឃើញអ្វីសោះ។
គាត់បានទទួលស្គាល់ថា លីវ ប៉ាង ដែលជាអ្នកសង្គ្រាមដ៏កាចសាហាវ ដែលអាចប្រយុទ្ធនឹងរាជវង្សឈីងដ៏ខ្លាំងពូកែ ហើយ បុរសនោះនឹងមានសក្ដានុពលក្នុងការគ្រប់គ្រងជាតិ។
ទោះបី ពីដំបូងៗលីវប៉ាង មិនពេញចិត្តនឹងភាពប៉ិនប្រសប់របស់ ហានស៊ីងទេ។ ហើយហានស៊ីងនៅតែរង់ចាំឱ្យលីវប៉ាងដាក់ចិត្តទទួលយកគេ។ ដល់ពេលមួយ ដែលហានស៊ីងយល់ថាសមល្មម គាត់បានបង្កើតយុទ្ធសាស្ត្រយោធា ដែលប្រែក្លាយការប្រយុទ្ធលើសមរភូមិដ៏អស់សង្ឃឹមជិតស្លាប់របស់ លីវ ប៉ាង ឱ្យទៅជាជ័យជម្នះយ៉ាងត្រចះត្រចង់ឈានដល់ទទួលបានអំណាច និង បង្រួបបង្រួមប្រទេសចិនបង្កើត រាជវង្សហាន។
ឆ្លងកាត់រឿងជាច្រើនមកទៀត ទេពកោសល្យនិងល្បិចសង្គ្រាមរបស់ហានស៊ីង រឹតតែមិនអាចរកអ្នកប្រៀបផ្ទឹមបាន ព្រោះគាត់យល់ថាសង្រ្គាមជាក្តារអុក ដែលត្រូវការភាពអត់ធ្មត់ ល្បិចខ្ពស់ និងសកម្មភាពរហ័សរហួន ព្រមជាមួយការសម្រេចចិត្តថ្លឹងថ្លែង។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ហានស៊ីង បានសាងកំហុសធ្ងន់មួយ គឺ ជឿជាក់លើគុណសម្បត្តិ ជាងយល់ពីមនុស្សក្នុងនយោបាយ។
គាត់គិតថា ភាពស្មោះត្រង់ និងសមិទ្ធិផលរបស់គាត់កន្លងមក នឹងការពារគាត់ ប៉ុន្តែគាត់បានមើលស្រាលចិត្តក្បត់និងច្រណែនរបស់មនុស្សលើសង្វៀនអំណាច។
នៅពេលស្រុកអស់សង្គ្រាម លីវ ប៉ាងមិនត្រឹមលែងខ្លាចសត្រូវ បែរជាខ្លាចអស់ឥទ្ធិពលដោយសារកូនចៅខ្លួនទៅវិញ។ បុរសម្នាក់ ដែលជំពាក់ហានស៊ីង គ្រប់យ៉ាង បានដេកមិនលក់ បក់មិនល្ហើយ ខ្លាចថាហានស៊ីង ថ្ងៃណាមួយនឹកឃើញមករឹបអូសយកអ្វីៗដែលជារបស់គេយកទៅវិញទាំងអស់ ។
នៅពេលលីវប៉ាង ឃើញហានស៊ីងថា ជាអ្នកគំរាមកំហែង ល្បិចចោទថាឆ្កែឆ្កួតមុននឹងសម្លាប់ឆ្កែ ត្រូវបានយកមកប្រើ ដោយដកចេញពីតំណែងចោទប្រកាន់ថាក្បត់ជាតិ ហើយបោកល្បួងចូលវាំងទាំងមិនដឹងថា នឹងត្រូវ ប្រហារជីវិត។
នៅគ្រាចុងក្រោយនៃដង្ហើមទើបហានស៊ីងដឹងថា កាលណាឡើងកាន់តែខ្ពស់ ក៏កាន់តែមានសត្រូវ ហើយគ្រោះថ្នាក់កាន់តែខ្លាំងនោះ គឺការជឿថា ភាពស្មោះត្រង់ពីអតីតកាលជួយធានាសុវត្ថិភាពនាពេលអនាគត។ រឿងរបស់ ហាន ស៊ីង បង្រៀនអ្នកនយោបាយនិងវិស័យនានានូវមេរៀនជាច្រើនថា ការទុកចិត្តដោយងងឹតងងុលលើមនុស្សដែលក្តាប់អំណាច គឺមានគ្រោះថ្នាក់។
«ភាពជោគជ័យមិនមែនគ្រាន់តែនិយាយពីការឈានទៅដល់ចំណុចកំពូលនោះទេ តែការយល់ដឹងអំពីកម្លាំងយើងថាអាចគ្រប់គ្រងវាបានដែរឬយ៉ាងណា?»
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ