«ចេញទៅសាមីន អត់យើងមួយស្មានថាហាងនេះក្ស័យធន?» ឡារ៉ានិយាយដោយមិចភ្នែកហើយក៏ឈានមកដោះអាវចុងភៅពីករបស់ខ្ញុំចេញ ខណៈខ្ញុំភាំងៗ។
«មិនអីទេ! ខ្ញុំអាចនឹងមកវិញរករឿងបញ្ឈប់ឯងបាន!»
ខ្ញុំនិយាយបន្លប់ការអៀនក្រហមមុខ ព្រោះឡារ៉ាញញឹមសម្លក់មកដូចយល់ពីស្នេហាក្តៅគគុកដូចភ្លើងឆក់របស់ខ្ញុំ។
មែនទែនទៅ ខ្ញុំបារម្ភហាង ហើយមិនដែលដើរចោលដោយងាយៗ ប៉ុន្តែអំពីកាលីប គឺខ្ញុំមិនអាចបដិសេធបេះដូងខ្លួនឯងបានទេ។ សរសៃប្រសាទទាំងអស់បញ្ចេញធាតុក្តៅហូរចេញមករសឹបភ្លាមៗ នៅពេលដែល Caleb លូកមកចាប់ដៃខ្ញុំហើយ ម្រាមដៃយើងទាំងពីរជារបស់គ្នាទៅវិញទៅមក។
គេនាំខ្ញុំជិះឡានទៅផ្ទះបងស្រីរបស់គេនៅជាយក្រុង។
តាមផ្លូវគេមិននិយាយអ្វី ធ្វើតោះតើយ តែម្តងម្កាលលបមើលមកខ្ញុំ។ ពេលយើងចុះពីឡាន គេចាប់ដៃខ្ញុំ បណ្តើរម្ដងទៀតដោយមិនភ័យខ្លាចអ្វីនៅចំពោះមុខក្រុមគ្រួសារសោះ។
វាត្រូវតែមានអ្វីមួយពិសេស! ប្លែក!
នេះជាការលបគិតរបស់ខ្ញុំ ក្នុងបរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់ទាំងសងខាង។ ខ្ញុំតែងតែលួងខ្លួនឯងថា គ្មានផ្លូវដែលគេនេះ មកដឹកដៃនាំខ្ញុំទៅចូលរួមពិធីជប់លៀងបងប្អូនគេទេ នេះប្រសិនបើទំនាក់ទំនងរវាងពួកយើង មានព្រំដែនត្រឹមជាការដោះដូរលុយកាក់។ មែនទេ?
បងស្រីបង្កើតរបស់គេឈ្មោះ Beth (ប៊ែត) មានទឹកមុខស្រគត់ស្រគំ សក់ពណ៌ទង់ដែងប្រះស្មា ជាមួយនឹងសំនៀងអង់គ្លេសតុងអាមេរិកខ្លាំងជាងកាលីប។
«រីករាយណាស់ដែលអ្នកទាំងពីរអាចធ្វើវាបាន គឺឈានមកដល់ចំណុចនេះ»
នាងនិយាយសឹងរំភើបដល់រលីងរលោងទឹកភ្នែក រួចក៏ស្ទុះទៅក្នុងហ្វូងភ្ញៀវតូចមួយ លើកពរក្មេងស្រីអាយុ៦ឆ្នាំ ចេញពីការប្រលែងរត់ជាន់គ្នាពេញផ្ទះមកដាក់ពីមុខខ្ញុំ។
«អូហើយនំខេក!» ភ្នែករបស់ប៊ែតភ្លឺឡើងជាមួយមនោសញ្ចេតនារំភើបរីករាយ។
«ខ្ញុំចូលចិត្តរសជាតិនំប៉័ងរបស់ហាងនាងសាមីន! កាលីប បានប្រាប់ខ្ញុំថា នាងបានបង្រៀនគេនូវថ្នាក់ពិសេសធ្វើនំផង? អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលឮមក អាចធ្វើឱ្យខ្ញុំស្លាប់បានដោយសារការច្រណែន»។
ថ្ពាល់ខ្ញុំឡើងក្រហមក្តៅ។ ប្រាកដណាស់ថា បងស្រីរបស់គេនឹងមិនច្រណែនដែលគេមកឱបខ្ញុំពេលធ្វើនំទេ។
«គ្មានបញ្ហាអ្វីទាំងអស់ ដោយរីករាយ!» ខ្ញុំឮខ្លួនឯងនិយាយបែបនេះតបទៅកាន់អ្នកស្រីប៊ែតដែលគាត់នាំពួកយើងឆ្លងកាត់ភ្ញៀវឆ្ពោះទៅផ្ទះបាយ។
«Thanks sweetie…»
គាត់និយាយផងនាំខ្ញុំ ទៅដល់ផ្ទះបាយដែលពោរពេញទៅដោយមនុស្ស។ ខ្ញុំក៏រសាយដៃចេញពី ការក្តាប់ម្រាម Caleb ផងដែរ ហើយឃើញថាខ្លួនឯងកំពុងតែវង្វេងក្នុងភាពវឹកវរ ដោយព្យាយាមស្វែងរកក្រែងមានមនុស្សដែលខ្ញុំស្គាល់។
មានមនុស្សជាងពីរបីនាក់ហាក់ដូចជាស្គាល់ខ្ញុំ ហើយបន្ទាប់មក ខ្ញុំប្រទះឃើញ Caleb ជាប់នៅក្នុងការសន្ទនាជាមួយបុរសចំណាស់ពីរបីនាក់ ហើយគេវិលត្រលប់មកវិញដោយសាច់អាំងមួយចាន។ ខ្ញុំបានរំលែកឱ្យអ្នកឈរក្បែរខាងមួយចំនួនខណៈពួកគេទាញខ្ញុំទៅក្នុងការសន្ទនាអំពីអាជីវកម្មនំប៉័ង។
យើងជជែកគ្នាពីរបីនាទី ភាគច្រើនពួកគេសួរសំណួរថា តើវាលំបាកប៉ុណ្ណាក្នុងការចាប់ផ្តើម។ល។
បន្ទាប់មកការសន្ទនាបានរសាត់ទៅរកការណាត់ជួបសម្រាប់ស្នេហា និងប្រធានបទផ្សេងៗទៀតដែលខ្ញុំមិនអាចចូលរួមបាន ហើយខ្ញុំក៏សូមអភ័យទោសពួកគេចាកចេញដោយគួរសម។
ខ្ញុំកំពុងព្យាយាមគិតអំពីការត្រលប់ទៅហាងវិញ សំឡេងមួយដែលបង្កកគំនិតខ្ញុំ៖
«ចុះឯងគិតថា កាលីបបានស្គាល់នាងមកពីកន្លែងណា?»
«នរណាដឹង? ប្រហែលជាក្រុមហ៊ុនរបស់គេដឹង?»
«អ៊ីចឹង……អឺ តើ…..នាង…..តាមពិត ជាអតិថិជនរបស់គេឬ…?”
អ្នកជិតខាងម្នាក់និយាយខ្សឹបថា៖
«មិនប្រាកដទេ សូម្បីតែគេធ្វើប្រុសសំផឹងក៏ត្រូវមានសេចក្តីថ្លៃថ្នូរដែរ មិនត្រូវយកអតិថិជនការងារអ៊ីចឹងៗមកជប់លៀងខួបកំណើតក្មេងអាយុប្រាំមួយឆ្នាំសោះ! វាមិនសម!»
អ្នកនិយាយដើមខ្ញុំម្នាក់នេះ ជាមីងធាត់ម្នាក់ ដែលមិនខ្វល់សូម្បីតែបន្ទាបសំឡេងឱ្យខ្សោយបន្តិចលើពាក្យថា«ប្រុសសំផឹង!»ផង។
ខ្ញុំបង្វិលមុខដែលក្រហមតឹង កណ្ដាប់ដៃទាំងសងខាងទប់កំហឹង។
«មីងគិតថាការប្រើភាសាបែបនេះជារឿងសម?» ខ្ញុំនិយាយដោយទឹកមុខម៉ឺនម៉ាត់។ ស្ត្រីពីរនាក់នោះបើកភ្នែកធំៗ។ ច្បាស់ណាស់ ពួកគេគិតថា ខ្ញុំអត់មានត្រចៀកទេដឹង។
មិត្តភក្តិដែលជាអ្នកស្តាប់គេនិយាយដើមកាលីបក៏មុខក្រហមផងដែរ ដោយងាកចេញគេចពីភ្នែកខ្ញុំ។
«អ្នកណាសួរយោបល់មីងអំពីជីវិតឯកជនពួកគេ?» ខ្ញុំសួរបន្តមិនចង់ឈប់ព្រោះខឹងពេក។
ស្រាប់តែសំឡេងមួយជាន់ដានខ្ញុំ៖
«ល្អដែរដែលនាងមិនខ្វល់ថា ប្រុសដែលនាងឱ្យលុយ គេយកទៅផ្តល់ឱ្យស្រីដ៏ទៃ!»
នារីក្មេងម្នាក់កាច់ខ្ញុំបែបនេះជាមួយការសើចមួយ ធ្វើឱ្យអ្នកផ្សេងទៀតចូលរួមសើចចំអកខ្ញុំតាមពីក្រោយ។
មីងធាត់ម្នាក់ដំបូង បានចិត្តភ្លាមដោយគ្រវីក្បាលដាក់ខ្ញុំពេបជ្រាយផងអាណិតខ្ញុំផងហើយនិយាយថា៖
«សម្បូរលុយមែន!»
ពួកម៉ាកគាត់ព្រួតគ្នាសើចចំអកខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំរុញច្រានហើយវាយទះស្ត្រីទាំងនេះ ព្រោះគ្រឺតនឹងអាកប្បកិរិយាវិនិច្ឆ័យរឿងអ្នកដទៃមិនអៀនខ្មាស។
ទោះយ៉ាងណា ពាក្យពេចន៍ពួកគេធ្លាក់មកទើរយ៉ាងជ្រៅក្នុងរណ្តៅក្រពះរបស់ខ្ញុំ។ ធ្វើឱ្យខ្ញុំវិលមុខ រកកលកលក្អួត ប្រឈមមុខនឹងអ្វីដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាអៀនខ្មាស កំពុងបានលាក់កំបាំងមើលមកពីគ្រប់ទិសទីនៅកន្លែងនេះ។
ដោយសារ…..ខ្ញុំដឹងថា គេនិយាយត្រូវ ទោះណាជាមិនត្រូវនិយាយ…..។
នេះបានន័យថា រវាងយើង មិនមានអ្វីលើសពីទំនាក់ទំនងដោះដូរទេ។ អាជីវកម្ម!
ក្បាលខ្ញុំធ្ងន់ ហេតុអ្វីគេនាំអតិថិជនសិចមកឱ្យបងប្អូននិងអ្នកជិតខាងគេពេបជ្រាយលេង? គ្រប់គ្នាដឹងថា គេរកស៊ីធុននេះ ហើយខ្ញុំដែលមកជាមួយគេ គឺ…..មោឃសុទ្ធ។
ខ្ញុំដើរស្រវេស្រាវចេញតាមពីក្រោយផ្ទះ ហើយឆ្ពោះទៅផ្លូវលំនៅខាងមុខ។ ខ្ញុំមិនអាចនៅទីនេះទៀតបានទេ ជាលើកដំបូងមានអារម្មណ៍ខ្លួនឯងគឺជាតួត្លុក។
ខ្ញុំល្ងង់ណាស់ ដែលគិតថាអាចមកក្នុងនាមម្យ៉ាង ដូចជាមិត្តភក្ដិរបស់ Caleb ឬជាមិត្តស្រី ឬអ្វីផ្សេងទៀត តែតាមពិត តម្លៃខ្ញុំ…. គ្មានអ្វីលើសពីអតិថិជនទេ……មិនដឹងគេប្រាប់គ្នាបែបណាខ្លះសូម្បី……បងៗគេ មិនដឹងគេធ្លាប់នាំអ្នកណាមកឱ្យអ្នកផ្ទះគេពេចជ្រាយបែបនេះខ្លះ។
ខ្ញុំចេញមកដល់មាត់ទ្វារបានពាក់កណ្តាលផ្លូវប្រុងរត់ ឡើងលើផ្លូវក្រួសឆ្ពោះទៅកាន់ផ្លូវធំ ចំពេលដៃដ៏កក់ក្ដៅមួយមកបិទជុំវិញរាងកាយត្រជាក់ឯកោឈឺចាប់របស់ខ្ញុំ។
«សាមីន!»
ខ្ញុំបង្កកនៅពាក់កណ្តាលផ្លូវទាំងចុកក្នុងទ្រូងនិងក្រហាយភ្នែក។ ខ្ញុំមិនចង់បង្វិលខ្លួនមកមើលការទឹកមុខកាលីបទេ។
«ខ្ញុំទៅហើយកាលីប» ខ្ញុំនិយាយ។
«ខ្ញុំសុំទោសសាមីន! ស្ត្រីទាំងនោះ ដែលជាអ្នកជិតខាងរបស់ Beth ពួកគេ ជាមនុស្សល្ងីល្ងើ! ពួកគេមិនស្គាល់ខ្ញុំ ពួកគេមិនដឹងថាពួកគេកំពុងនិយាយអំពីរឿងឆ្កួតស្អីនោះទេ!»
បានន័យថា ប្រុសស្អាតគេដឹងរឿងដែលខ្ញុំបានប្រឈម។
ខ្ញុំឆ្លើយយឺតៗថា៖
«គេមិននិយាយត្រូវ?»
ទីបំផុតខ្ញុំបែរមុខមករកគេហើយបញ្ចេញកំហឹង។
កាលីប កំពុងតែផ្តោតលើការឈឺចាប់ក្នុងភ្នែកខ្ញុំហើយចម្លងការឈឺមួយនេះទៅចែករំលែកក្នុងកែវភ្នែកពណ៌ប្រផេះរបស់គេ។
«និយាយអំពីអ្វី?» គេខ្សឹប។
«ខ្ញុំមិនខឹងទេ Caleb» ខ្ញុំតបញាប់ញ័រក្បាល និងទ្រូងតឹងឡើងៗ «គ្រាន់តែ…..ខ្ញុំនេះល្ងង់! ខ្ញុំគួរតែដឹងថា មកនេះមកឱ្យពួកគេសើចលេង!»
ខ្ញុំរលាស់ដៃគេចេញ គេមិនរបូត ខ្ញុំរលាស់មួយទំហឹងគេព្រមលែង។ ខ្ញុំយំហើយខំប្រឹងនិយាយ៖
«ហើយ…..ខ្ញុំឱ្យតម្លៃខ្លួនខ្ញុំខ្ពស់ពេក!»
ខ្ញុំថាសឹងមិនចប់ប្រយោគខ្លីនេះ ព្រោះណែនពេក។ មិនយូរទេ ខ្ញុំចាកចេញបែរក្រោយប្រុងរត់តែម្តង។
«ឈប់ត្រង់ហ្នឹង» គេស្ទុះមកបិទផ្លូវរវាងពួកយើង ហើយចាប់ដៃម្ខាងទៀតរបស់ខ្ញុំភ្លាមៗ។
ដៃរបស់គេមួយទៀតរឹតបន្តឹងស្មារបស់ខ្ញុំសង្កត់មិនឱ្យដើរកើត។
«សាមីន! នាងមានតម្លៃខ្ពស់ក្នុងចិត្តខ្ញុំ!»
ខ្ញុំលេបការតូចចិត្តកាន់តែខ្លាំងហើយរេ ភ្នែករបស់ខ្ញុំចេញមិនបានទោះជាវាកំពុងរលឹមទឹកជាខ្សែៗ ខ្ញុំនៅតែថ្ពក់ភ្នែកជាប់នឹងគេ។
កាលីបខាំបបូរមាត់ ហើយគ្រវីក្បាលយ៉ាងខ្លាំង។
«ខ្ញុំមិនចង់និយាយអ្វីទេ តែខ្ញុំមិនចង់ធ្វើឱ្យនាងខូចចិត្តដាច់ខាត! ប៉ុន្តែ…ខ្ញុំមិនបានមើលឃើញអ្នកផ្សេងឬនៅជាមួយអ្នកផ្សេងណាទេ តាំងពីយើងជួបគ្នា!»
ខ្ញុំធ្មឹង កាលីបងក់ក្បាលបន្តិចទៀតហើយធ្វើកាយវិការចង្អុលទៅក្នុងកន្លែងជប់លៀង។
គេនិយាយបន្ថែមថា៖
«កាលពីប៉ុន្មានខែមុន អ្នកជិតខាងម្នាក់របស់ Beth បានរកឃើញទីតាំងដែលខ្ញុំធ្វើការ! ពួកគេនោះបានទូរសព្ទទៅទូលពិតម្តាយរបស់ខ្ញុំ ហើយប្រាប់គ្រួសារខ្ញុំទាំងមូលរបស់ខ្ញុំចេញពីទីនេះ ឱ្យត្រលប់ទៅទីក្រុងឡុងដ៏វិញ»។
ថ្គាមរបស់ខ្ញុំធ្លាក់ចុះ ចិញ្ចើមខ្ញុំលើកហើយស្តាប់គេបន្ត។
«ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើឱ្យឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំឈឺចាប់ទៀតទេ ដូច្នេះខ្ញុំបានស្បថថាខ្ញុំនឹងផ្លាស់ប្តូរការងារ។ រកវិធីផ្សេងទៀតដើម្បីដាក់ខ្លួនខ្ញុំឱ្យចូលសាលាចូលរៀនវិញ។ ខ្ញុំមានប្រាក់គ្រប់គ្រាន់ សន្សំបានសម្រាប់ថ្នាក់បរិញ្ញាបត្រហើយ ដោយខ្ញុំព្យាយាមទាញលុបព័ត៌មានរបស់ខ្ញុំទាំងអស់ពីគេហទំព័រនោះ ប៉ុន្តែពួកគេមានកិច្ចសន្យា មានគោលការណ៍ប្រចាំឆ្នាំលុបមិនទាន់បាន»
គេដកដង្ហើមធំហើយក្រឡេកភ្នែកមកសម្លឹងខ្ញុំឆ្វេងផងស្តាំផងយ៉ាងញាប់ខ្លាចខ្ញុំមិនជឿ។
សំឡេងគេខ្សឹបមកពន្យល់ខ្ញុំ៖
«តាម Policy គេ គឺគេត្រូវការទុកប្រវត្តិរូបខ្ញុំរហូតដល់ដាច់ឆ្នាំ! ប៉ុន្តែភ្ញៀវវិញ…..វាអាស្រ័យលើខ្ញុំ ក្នុងការទទួលយកឬមិនទទួល!»
ភ្នែកគេ រេមកប្រទាក់ក្នុងជម្រៅបេះដូងខ្ញុំដែលសម្លឹងគេភ្លឹក។
«ខ្ញុំមិនដែលបានទទួលអ្នកណាម្នាក់ទេសាមីន! ការពិត!!! ខ្ញុំមិនអើពើរាល់ស្រីៗដែលចុចមកកក់យកខ្ញុំទេ….នាងអាចឆែកបាន!… រហូតដល់ពេលខ្ញុំឃើញនាង!»
«ហេតុអីក៏ខ្ញុំ?» សំឡេងរបស់ខ្ញុំលាន់ចេញមកខ្សឹបៗដោយមិនដឹងខ្លួនសួរទៅកែវភ្នែកស្រទន់របស់គេដែលពេញដោយមនោសញ្ចេតនា។
ខ្ញុំខ្លាចក្នុងការលើកវាឡើងមកសួរគេ ខ្ញុំភ័យពេកដែលគ្រប់យ៉ាងពេលនេះអាចនឹងរលាយបាត់ឬមានន័យត្រឹមជាសុបិនមួយ។
កាលីបលូកចូលជិត មាត់របស់គេក្បែរៗមាត់របស់ខ្ញុំព្រោះគេឱនមកថែមជានិច្ច។
«បេះដូងខ្ញុំ បញ្ជាខ្ញុំ…..ត្រូវតែជួបនាង! ខ្ញុំត្រូវការដឹងថា ស្រីម្នាក់ដែលស្មោះត្រង់ ក្លាហាន និងសិចស៊ីដែលបានបន្លឺសំឡេងនៅក្នុងសារនោះ ដូចដែលខ្ញុំស្រមៃដែរឬទេ»
គេនិយាយដល់ត្រង់ណេះ ក៏គ្រវីក្បាល ហើយភ្នែកនៅតែសម្លឹងមកខ្ញុំដូចមិនចង់ងាកចេញទៅណាសោះ។
«ខ្ញុំមិនអាចពន្យល់អារម្មណ៍បានទេ សាមីន គឺ… ខ្ញុំមិនដែលបានជួបមនុស្សស្រីដែលមានទំនុកចិត្តខ្លាំងនិយាយអំពីអ្វីដែលបេះដូងនាងចង់បាន បើកចំហ និងច្បាស់លាស់អំពីអ្វីដែលនាងពេញចិត្ត»
គេញញឹមបន្តិច។
«ហើយ….ត្រូវគ្នានឹងអ្វីដែលខ្ញុំចង់ផ្តល់ឱ្យ!»
ខ្ញុំសើច ភ្នែកនៅតែបិទស្អិតជាប់ជាមួយការសម្លឹងរបស់គេ។
«ខ្ញុំចង់ធ្វើពើមិនខ្វល់ដែរតែនៅ មិនអាចទប់ទល់ចិត្តចង់ដឹងអំពីអ្នកបានទេ សាមីន! ខ្ញុំត្រូវតែជួបនាង បានមើលបេះដូងនាងក្រោមការថែទាំរបស់ខ្ញុំ!»
គេផ្អៀងក្បាលមកមុខរហូតដល់ថ្ងាសមកទល់នឹងខ្ញុំដោយខ្សឹបបន្ត៖
«ហើយ…..ខ្ញុំក៏មិនបានខកចិត្តទេ នាងគឺជាអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំស្រមៃ និងច្រើនទៀត»
ម្រាមគេប៉ះថ្ពាល់ខ្ញុំ ហើយទាញបបូរមាត់របស់គេមករកខ្ញុំ។ នេះគឺជាការថើបយឺតៗ ដែលខ្ញុំមិនបានព្រាងទុកថា ទទួលបានពីគេពេលនេះម៉ោងនេះនៅទីនេះ ក៏ជាការថើបខ្សោយៗ តែអាចនាំឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ក្តៅ អន្ទះសារហូតដល់ចុងម្រាមដៃនិងម្រាមជើង។
ពេលមាត់យើងដកថយមកឆ្ងាយគ្នា រាងកាយខ្ញុំនេះលែងដូចដើមហើយ ខ្ញុំពិបាកនឹងដកដង្ហើមណាស់ អាល័យតែនឹកគេ។
លើកនេះពេលបបូរមាត់គេបំបុកមករកខ្ញុំម្តងទៀត ខ្ញុំក៏បណ្តោយខ្លួនឱ្យចូលទៅថើប ប្រមូលយកក្លិនគេ រសជាតិគេ អារម្មណ៍គេ បេះដូងរបស់គេ។
ម្រាមខ្ញុំអង្អែលសក់គេ បែងចែកស្នាមថើបជាមួយចលនាអណ្ដាតរបស់គេ។
យើងថើបគ្នារហូតដល់ឮប៊ែតស្រែកហៅមកពីសួនក្រោយផ្ទះ ស្រែកឱ្យមកមើលក្មេងៗកាត់នំ។ យើងដកកាយចេញពីគ្នាដោយដង្ហើមធំ ដោយញញឹម។
គេឱនមកសម្លឹងខ្ញុំហើយនិយាយថា៖
«យើងអាចលួចចេញប្រសិនបើចង់!»
ប៉ុន្តែខ្ញុំគ្រវីក្បាល។ ខ្ញុំដឹងថា នេះមានន័យយ៉ាងណាចំពោះគាត់។ ខ្ញុំឆ្លើយដោយលើកក្បាលខ្ញុំ ខ្ពស់ហើយងើយមុខយ៉ាងក្លាហានថា៖
«ខ្ញុំមិនខ្វល់នឹងអ្នកជិតខាងហួសកាលអស់ទាំងនោះទេ ពួកគេកម្សត់ខ្លួន បានជាមករករឿងយើង!បង្ហាញឱ្យពួកគេមើលទៅ ថាគូស្នេហ៍ដែលមានសុភមង្គលពិតប្រាកដ ដូចម្តេចខ្លះ»
កាលីបសើច ហើយខ្ញុំក្តិចកែងដៃគេថ្នមៗ។
«ក្រៅពីនេះ» ខ្ញុំនិយាយដោយចង្អុលបង្ហាញទៀតថា «យើងក៏មិនត្រូវខកខានភ្លក់រសជាតិ ស្នាដៃនំខេករួមគ្នារបស់យើងដែរមែនអត់?»
—————
ក្រោយពីពិធីខួបកំណើតចប់ហើយ Caleb បានជូនខ្ញុំត្រលប់ទៅកន្លែងវិញ។ នៅតាមផ្លូវ ខ្ញុំបានឆែកទូរសព្ទ ហើយសួរនាំឡារ៉ាអំពីហាងនំប៉័ង។ ប៉ុន្តែនាងផ្ញើការថតរូប Selfie ប្រកបដោយភាពរីករាយជាមួយ Jen និង Carl មកវិញបង្ហាញថា ពួកគេបានបញ្ចប់ការបញ្ជាទិញទាំងអស់ទាន់ពេលវេលា ទុកឱ្យខ្ញុំមានពេលវេលាស្វែងរកសេចក្តីសុខក្នុងសន្តិភាពចិត្ត។
មិនចាំបាច់មានភាពតានតឹងទេ។ ឡារ៉ាបញ្ឈឺខ្ញុំ។
នោះអាចឱ្យខ្ញុំសម្រាកពីការបារម្ភដែរ នៅពេលដែលឡានកាលីបទាញពួកយើងចូលក្នុងផ្លូវបើក។ មួយចប់ផ្លូវ យើងទាំងពីរនាក់មិនអាចទុកដៃគ្នាចោលយូរបានទេ។
ពេលនេះ យើងមកដល់ផ្ទះហើយ។
ខ្ញុំរៀបចំនេះនោះនៅក្បែរសាឡុងដូចជា កាបូបខ្ញុំ អាវរងាររបស់គេនិងខ្ញុំជាដើម ទុកវាព្យួរស្រួលបួល ឱ្យស្បែកជើងក្នុងផ្ទះមួយគូឱ្យគេ។
«ខ្ញុំមិនអាចរង់ចាំនៅលើម្នាក់ឯង បានទេ» គេរអ៊ូរទាំពេលថើបត្រង់ករបស់ខ្ញុំ ហើយលើកបីខ្ញុំដើរថយក្រោយឡើងឆ្ពោះទៅជាន់លើ។
មកដល់គ្រែ ដៃរបស់យើងបានចាក់សោរគ្នាទៅវិញទៅមកទុកជាកម្មសិទ្ធផ្ទាល់ខ្លួន។ ខ្ញុំធ្លាក់ទៅក្នុងភាពក្តៅសន្ធំ ហើយដឹងថា នឹងមិន យូរទេគេនឹងអាក្រាតនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។
«ខ្ញុំនឹករឿងហ្នឹង!»
គេនិយាយ តែខ្ញុំមិនតបបែរជាបែរទៅក្រោយ ហើយថើបទ្រូងគេហើយដូចស្មាន គេមិនឱ្យខ្ញុំធ្វើអីលើគេបានងាយទេ។ គេឃាត់ខ្ញុំ។ ផ្អៀងក្បាលខ្ញុំមកវិញ ដើម្បីញញឹមដាក់ខ្ញុំ។`
«គង់តែបានទេ!»គេខ្សឹប។
ខ្ញុំញ័រទ្រូងពេលគិតឃើញរឿងអស់ទាំងនោះ ប៉ុន្តែទន្ទឹមនឹងនេះ ខ្ញុំងើបចិញ្ចើមតប។
«កំណាញ់មែន! មានកាលវិភាគទៀតលោក Dirty Boy?»
«ច្បាស់ហើយ! ចង់ធ្វើឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល!»
ភា្លមនោះ គេចាប់ខ្ញុំផ្ទប់ជាប់ទៅនឹងជញ្ជាំង ហើយឈ្ងោកមកថើបទ្រូងខ្ញុំ បឺតក្បាលសុដន់មួយចូលទៅក្នុងមាត់របស់គេ ថែមរំកិលអណ្តាតថ្នមក្តៅៗៗ។
ក្រពុំឈូកនោះឡើង រឹងនៅពេលប៉ះអណ្តាតរបស់គេ ហើយក្បាលសុដន់ម្ខាងទៀតរបស់ខ្ញុំក៏ឡើងមកយ៉ាងស្រេកឃ្លានដែរ។
ពេលគេទម្លាក់ដៃមកម៉ាស្សាឱ្យសុដន់ម្ខាងទៀតគេឆ្លៀតនិយាយបញ្ជាដង្ហក់ថា៖
«លាតជើង!»
បន្ទាប់មកកាលីបបន្តថើបសុដន់របស់ខ្ញុំយ៉ាងរស់រវើក ធ្វើឱ្យខ្ញុំដកដង្ហើមធំ។
ខ្ញុំគ្រវីជើងទាំងញ័រខ្លួនប្រាណ ពេលគេទម្លាក់ដៃមករកខាងក្នុងភ្លៅខ្ញុំ។ ស្បែកដ៏កក់ក្តៅ ពីកម្រាស់ស្បែកដៃក្រៀមរឹងរបស់គេកំពុងតែជ្រាតជ្រែកនៅត្រង់កន្លែងមួយនៃរាងកាយខ្ញុំដែលកំពុងសើមអស់ទៅហើយ។
ខ្ញុំទន់និងឱនទៅរកទ្រោបលើគេ ប៉ុន្តែគេរុញខ្ញុំទៅទល់នឹងជញ្ជាំងវិញដូចដើមទាំងមាត់ញញឹម។
«អត់ធ្មត់!»គេខ្សឹបដោយហត់គឃូស។
«ធ្វើបាបឱ្យខ្ញុំស្រេកឃ្លានហើយ មកហាមឱ្យអត់ធ្មត់?»
«គងតែបានទេ! យឺតៗ!» កាលីបចាប់ដៃខ្ញុំ ទាញឡើងផុតពីលើក្បាលសង្កត់ជាប់ទៅនឹងជញ្ជាំង។ ដោយប្រើដៃទំនេរម្ខាងទៀតរបស់គេ ឈោងទៅបើកថតយកវត្ថុល្អៗមកជាជំនួយ។
«កាលីប» ខ្ញុំស្រែកហៅគេដោយរោលរាល។
ធ្វើឱ្យគេផ្អាកក្នុងការស្វែងរករបស់របរហើយងាកមកច្បាមចាប់ចង្កេះខ្ញុំ ទាញរាងកាយរបស់ខ្ញុំទៅកៀកខ្លាំង។
គេឱនចុះមកទុកបបូរមាត់នៅក្បែរៗមាត់ខ្ញុំ។
«ចាំ!»
«ខ្ញុំមិនចេះចាំទេ! ខ្ញុំមិនចង់ចាំ!» ខ្ញុំតបទាំងសំឡេងទាប ង៉ុលៗជាប់នឹងបំពង់កធ្វើឱ្យគេពេញចិត្តណាស់ គេសើចយ៉ាងទន់ភ្លន់។
«ចូលចិត្តស្តាប់! និយាយទៀតមក! រអ៊ូឱ្យច្រើនមក!»
ខ្ញុំឮសំឡេងគោះថ្នមៗ? ជាអ្វី? លោហៈ! ខ្ញុំដឹងថា វាជាអ្វីហើយ តែយឺតពេលបន្តិចព្រោះគេបានគៀបវាជុំវិញកដៃខ្ញុំទៅហើយ។
ហេតុអ្វី? ខ្នោះដៃ!?
គេគាត់ចងខ្សែសង្វាក់នៅចន្លោះក្រវាត់កពីលើទំពក់អាវមួយនៅលើជញ្ជាំងដោយទុកដៃរបស់ខ្ញុំជាប់ទីនោះខ្ពស់សន្ធឹងពីលើក្បាលខ្ញុំ ហើយជើងរបស់ខ្ញុំត្រូវបានទាញលាតសន្ធឹងនៅពីមុខគេ។
ខណៈពេលដែលគេងាកមករកគ្រឿងគ្រៅម្តងទៀត។
«ចូលចិត្តចងមនុស្សណាស់?» ខ្ញុំសួរដោយទឹកមុខក្រហមតាមមើលគេ។
«ចូលចិត្តធ្វើ តែពេលណាដែលគេជារបស់ខ្ញុំ»
ថាហើយ ភ្នែករបស់គេងាកមកចាប់ក្រដែភ្នែកខ្ញុំម្តងទៀត បង្កជាចរន្តតណ្ហាឆេះឆាបពេញស្បែករបស់ខ្ញុំពីលើដល់ក្រោមហើយចុះចាញ់គេ។ ប្រុសម្នាក់នេះ មើលទៅរោលរាលណាស់។
«ហើយ…..នាង….ទាំងអស់របស់នាង គឺជារបស់ខ្ញុំឥឡូវនេះ សាមីន!»
ពេលខ្ញុំឃើញអ្វីដែលគេបានទាញលើកមក ខ្ញុំបានខាំបបូរមាត់ទាំងភ័យក្ឌុក។ ខ្ញុំពិតជាមិនទាន់មានអារម្មណ៏ចង់សាកល្បងរបស់ទាំងនេះនៅឡើយទេ។
វាជាឧបករណ៍រំញ័រពីរដែលភ្ជាប់ដោយខ្សែវែង ហើយក្តាប់ក្នុងបាតដៃដ៏ធំរបស់គេ។ Calebញញឹម ហើយវាស់ប្រវែងខ្សែពន្យារពេល។
គេដកដង្ហើមហត់ៗហើយនិយាយ៖
«យើងនឹងសាកល្បងដែនកំណត់របស់នាងសាមីន!»
ខ្ញុំតាមមើលគេជានិច្ចទាំងបុកពោះ ព្រោះកាលីបចូលមកជិតវិញហើយ។ មាត់របស់គេនៅចម្ងាយមិនដល់មួយថ្នាំងម្រាមពីខ្ញុំទេជាមួយស្នាមញញឹមដែលពោរពេញដោយភាពរឹងរូស។
ភាពអត់ធន់ពោរពេញទៅដោយមន្តស្នេហ៍សង្កត់លើបបូរមាត់របស់គេ គេពោលរអ៊ូ៖
«នាងមិនអាចបំភ្លេចអ្វីៗទាំងនេះបានទេ» ថាហើយគេត្រដុសបបូរមាត់ពេញប្រអប់មាត់របស់ខ្ញុំ។
ដៃរបស់គេម្ខាងបានរអិលមកនៅចន្លោះជើងរបស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យរាងកាយខ្ញុំតបតដោយការដកដង្ហើមយ៉ាងស្រទន់ជាសង្វាក់ៗ ។
ខ្ញុំបែរមុខទៅរកគេ ដោយប្រតោងដៃទាំងគូរជាប់ខ្នោះនៅពីលើជាប់ក្បាលខ្ញុំ។
«នែ កាលីប» ខ្ញុំព្រមានទាំងដកដង្ហើមធំ។
«ទ្រាំ ក្មេងល្អ!» ។ គេព្រមានហើយឱនមកថើបតាមកញ្ចឹងកខ្ញុំ ។ ពេលនោះមានអារម្មណ៍ថា ឧបករណ៍រំញ័រត្រូវបានចុចនឹងដាក់មកទល់បបូរមាត់ក្រោមរបស់ខ្ញុំ ទោះណាជាធាតុមិនទាន់បើកច្រកបង្ហាញសញ្ញាចុះចាញ់ តែខ្ញុំដឹងថា វាមិនយូរទេ។
លោហៈរលោងនោះបានឡើងកម្ដៅ នៅពេលគេចចេសបន្តរមៀលវាពេញស្បែករបស់ខ្ញុំ។
«នាងវរហើយក្មេងល្ងង់…» គេកំញើញខ្ញុំ។
«ខ្ញុំចូលចិត្តដែលលោក ធ្វើតាមការស្រមើស្រមៃរបស់ខ្ញុំទាំងអស់» ខ្ញុំផ្អៀងក្បាល ព្យាយាមនិយាយហត់ៗ ហើយចាប់គេថើបម្តងទៀត ប៉ុន្តែគេបានឱ្យទៅលិឍក្បាលសុដន់របស់ខ្ញុំជារង្វង់យឺតៗខណៈចុងរំញ័រដែលប្រឆាំងនឹងរន្ធញីរបស់ខ្ញុំបង្កើនល្បឿន។
ខ្ញុំហក់ឡើង ហើយបង្វិលត្រគាកខ្ញុំប្រឆាំងនឹងកម្លាំងរំញ័រដែលបានបញ្ជូនអារម្មណ៍តក់ស្លុតមករមេញតាមសរសៃប្រសាទ ទាំងអស់។
ពោះខ្ញុំតឹងណែនដោយការប្រឹងទប់។
«កាលីប» ខ្ញុំថ្ងូរហៅគេ។
គាត់ញញឹម។
«ល្អ!»
ជាមួយនោះគាត់ចុចរំញ័រចូលក្នុងខ្ទមរបស់ខ្ញុំភ្លឹប។ ខ្ញុំហក់ចេញគេច តែត្រូវគេទាញ ខ្ញុំមកនៅនឹងកន្លែងដដែល ហើយរុញវាចូលទៅកាន់តែឆ្ងាយរហូតដល់ខ្ញុំបិទភ្នែកដកដង្ហើមធផុតៗហើយថ្ងូរ។
កម្លាំងអស់ រាងកាយទាំងមូលញ័រញាក់។ វាជារឿងដែលខ្ញុំស្រមៃចង់បាន តែពេលនេះ វាច្រើនពេកណាស់សម្រាប់ទទួលយកបាន។
ខ្ញុំស្រែកតវ៉ាធ្វើឱ្យគេចុចបិទ។
ខ្ញុំទន់ខ្លួនបន្តិច ខណៈគេលូកដៃទៅចុងម្ខាងទៀតនៃខ្សែដ៏វែង ក្តាប់ពីលើវត្ថុរំញ័រទីពីរ។ ខ្ញុំដឹងថាគេ គ្រោងនឹងធ្វើអ្វី។ ភ្នែកខ្ញុំបើកទូលាយសម្លឹងគេ។
ខ្ញុំថ្ងូរខ្លាំងៗនៅពេលដែលអារម្មណ៍ស្រណុកស្រួល ព្រោះវត្ថុរំញ័រមកម្តងទាំងពីរក្រៅនិងក្នុង ហើយពេលនេះខ្ញុំស្ទើរតែមិនអាចដកដង្ហើមបាន។
អារម្មណ៍គឺខ្លាំង! គេពិតជាធ្វើដូចដែលគេបានស្តាប់ការរៀបរាប់របស់ខ្ញុំលើ Internet ។ ម្រាមជើងរបស់ខ្ញុំកោង ហើយមាត់របស់ខ្ញុំហាមិនមានសំឡេង ដៃរបស់ខ្ញុំបានតោងជាប់ ជុំវិញក្រវាត់ក ខ្ញុំអស់កិច្ចការពាររលីងមានតែស្រែកមិនចេះឈប់។
ប៉ុន្តែ Caleb មិនទាន់ចប់ជាមួយខ្ញុំនៅឡើយទេ។
គឺបង្វិលខ្ញុំមួយ ហើយសង្កត់ខ្ញុំទល់ទៅនឹងជញ្ជាំង។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ចុងរបស់គេនៅទល់នឹងទ្វារមួយទៀតរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំងាកទៅចាប់ភ្នែករបស់គេទាំង ដកដង្ហើមធំ ព្រោះទ្រនុងរបស់ខ្ញុំតឹងដោយលែងគិតពីអ្វីដែលនឹងមកដល់បានទៀតហើយ។
ខ្ញុំថ្ងូរជានិច្ចព្រោះពិតជាពិបាកក្នុងការផ្តោតអារម្មណ៍ជាមួយឧបករណ៍រំញ័រទាំងពីរនៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំក្នុងពេលតែមួយ ដែលនៅទល់នឹង G-spot របស់ខ្ញុំ។
ប្អូនប្រុសរបស់គេត្បុលចូលមករកទ្វារមួយទៀត ហើយទាមទារជ្រៅយកតែម្តង។
«Ah ….Caleb» ខ្ញុំថ្ងូរបាន។
«សិចស៊ីណាស់សាមីន ខ្ញុំមិនអាចពន្យាពេលបានផង ចុះប្រុសដទៃ?»
«ខ្ញុំមិនចង់បានអ្នកណាទេ ខ្ញុំចង់បានលោក!»
ខ្ញុំខំតស៊ូនិយាយធ្វើឱ្យគេចាប់ត្រគាករបស់ខ្ញុំដោយដៃទាំងពីរ ហើយរុញច្រានប្រាណតូចរបស់គេចូលមកយ៉ាងជ្រៅទៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំ។
រវាងប្រដាប់រំញ័រនិងនាគដ៏ក្រាស់វែងរបស់គេ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំទទួលបានឆ្អែតឆ្អល់ជាងអ្វីៗដែលខ្ញុំធ្លាប់មាន ឬសូម្បីធ្លាប់ស្រមៃ។
Caleb លើកដៃម្ខាង អង្អែលចង្កាខ្ញុំ ហើយទាញខ្ញុំងាកមកថើបខ្លាំងៗប្រើអណ្តាតលុកចូលមាត់ខ្ញុំ ពេល រុញខាងក្រោមរបស់គេចូលពេញលេញរាងកាយខ្ញុំ។
ខ្ញុំស្រែកមិនសម្រាករហូតដល់អស់សំឡេងថ្ងូរនៅពេលចំណុចកំពូលរបស់ខ្ញុំផ្ទុះនិងហូរកាត់ភ្លៅខ្ញុំ ។
ការថើបរបស់យើងមិនបាចរបូត គឺកាន់តែស៊ីជម្រៅជាងមុន ដៃគេទាញខ្ញុំមកវិញជានិច្ចពេលខ្ញុំចង់គេច ដើម្បីរុញរាងកាយគេមកក្នុងខ្ញុំម្តងហើយម្តងទៀត។
ខ្ញុំផ្ទុះពេញខ្លួនជាលើកទីបី មុនពេលខាងគេដល់ចំណុចកំពូល។
«មិនចប់ងាយអ៊ីចឹងទេ!»
គេខ្សឹបទ្រោបមកពីក្រោយខ្ញុំ ហើយនិយាយហត់ៗ៖
«ខ្ញុំនឹងចូលទៅក្នុងរាងកាយនាងទៀតសាមីន ក្មេងល្អនៅឱ្យស្ងៀម!»
កាលីបចាប់កាន់ជើងសងខាងរបស់ខ្ញុំកាន់តែតឹង ហើយខ្ញុំក៏វាយតបនឹងគាត់ សំឡេងខ្ញុំក៏ត្រូវគេបង្ខំឱ្យរន្ថើនឡើងមុនពេលត្រូវបាត់បង់ទៅ។
«ខ្ញុំនឹងមក, fuck, នាងCarmine…រាល់ថ្ងៃបែបនេះ »
សំឡេងព្រមានយ៉ាងអន្ទះអន្ទែងពីបំពង់កគេ ជាពេលដែលគេដល់ម្តងទៀត ហើយខ្ញុំក៏ផ្ទុះទន់អស់ដៃជើងពីលើដល់ក្រោម។
ទឹកពុះដ៏ក្តៅគគុករបស់គេនៅខាងក្នុងក៏ខ្ចាយចេញមកជាមួយគ្នា។
កាលីបដកឧបករណ៍រំញ័រចេញ ហើយដកដៃចេញពីខ្ញុំថើរៗ។
មុនពេលខ្ញុំអាចរើបាន គេបានចាប់ប្រាណខ្ញុំដាក់ក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គេហើយបីនាំខ្ញុំពីរបីជំហានធ្ងន់ៗទៅកាន់គ្រែ។
យើងទាំងពីររមូរជាប់គ្នា ដកដង្ហើមធំ ស្រោបដោយញើស និងអារម្មណ៍សិចមួយមិនអាចរលុប។ ស្នាមញញឹមចេញពីមុខគេនៅក្បែរខ្ញុំ ហើយគេបិទភ្នែកយឺតៗក្រោយ ពេលពួកយើងសម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមកដោយមានសេចក្តីសុខ។ ដៃរបស់គេបានវាស អង្រួនជុំវិញរាងកាយខ្ញុំយ៉ាងប៉ិនប្រសប់ហើយ ទាញយកខ្ញុំទៅឱ្យកាន់តែជិត។
ពេលភ្ញាក់មកវេលាជិតភ្លឺ ខ្ញុំក៏ងាកទៅមើលគេ។ បុរសសិចស៊ី មិនគួរឱ្យជឿ ដែលកាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុននេះ ស្គាល់ត្រឹមតែរូបថតHot មិនគួរឱ្យជឿនៅលើអេក្រង់កុំព្យូទ័ររបស់ខ្ញុំ ពេលនេះក្លាយមកជារបស់ខ្ញុំ។
អ្នកណាដឹង?
ពេលខ្លះការជួបគ្នា លើប្រព័ន្ធមិនមែនសុទ្ធតែបោកប្រាស់ទេ ការណាត់ជួបមួយនេះពិតជាមានប្រសិទ្ធភាព។ ខ្ញុំញញឹម ហើយអង្អែលដើមទ្រូងគេ។ សំឡេងស្គរបេះដូងគេនៅក្នុងត្រចៀកខ្ញុំ ពេលខ្ញុំងងុយគេងហើយបន្តសេចក្តីសុខក្នុងសុបិនក្បែរគេ។
មិនយូរប៉ុន្មាន ខ្ញុំភ្ញាក់ពីដំណេកដោយសារក្រពះចុះចាញ់ក្លិនដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់មួយ។ ខ្ញុំស្រក់ទឹកមាត់សួរខ្លួនឯង ប្រហែលជា Bacon?
ខ្ញុំងាកមករកគេ។
គ្រែគ្មានទេវត្តមានប្រុសស្អាត។
បេះដូងខ្ញុំលោតចូលបំពង់កដែលភ័យព្រួយ។ បន្ទាប់មកខ្ញុំឮសំឡេង នៅជាន់ក្រោម សំឡេងរបស់គេគ្រលរៗ។
«សាមីន?»
ខ្ញុំលូកយកអាវយឺតរបស់គេ ក៏ជាអាវដំបូងដែលខ្ញុំឃើញគេបោះចោលនៅជាន់បន្ទប់គេងនេះ មកពាក់។ ពេលខ្ញុំទៅដល់ផ្ទះបាយឃើញCalebនៅឈរ បែរខ្នងដាក់ខ្ញុំ ដោយស្លៀកតែឈុត…..ខ្លីប៉ុណ្ណោះ។
ខ្ញុំចំណាយពេលមួយសន្ទុះដើម្បីពិនិត្យភាពឥតខ្ចោះរបស់គេ។ គេជាបណ្តុំនៃ Adonis ដែលខ្ញុំកំពុងមានមកជាវត្ថុផ្ទាល់ខ្លួន។ បុរសម្នាក់នេះ បានគ្រប់គ្រងលើភពស្រមើស្រមៃរបស់ខ្ញុំ។
គេបានបំពេញឱ្យខ្ញុំតាមគ្រប់មធ្យោបាយដែលអាចធ្វើទៅបាន ធ្វើឱ្យខ្ញុំឆ្អែត ស្កប់ តាមរបៀបដែលខ្ញុំមិនដែលនឹកស្មានថា មានមនុស្សអាចធ្វើបាន។
គេគឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលយល់ទាំងស្រុងពីភាពក្រអឺតក្រទមនៃរូបភាពខាងក្រៅរបស់ខ្ញុំ និងភាពរងាឯកោក្នុងបេះដូងខ្ញុំ។
មិនត្រឹមតែយល់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងផ្តល់ឱ្យខ្ញុំផង។
«កុំឈរនៅហ្នឹង» គេស្តីបន្ទោស ហើយបែរមុខមកវិញ។
«មកញ៉ាំអាហារពេលព្រឹក»
ខ្ញុំសើចហើយឈានជើងចូលផ្ទះបាយ។ មុននឹងខ្ញុំអាចឃើញអ្វីដែលគេធ្វើ គេដាក់ខ្ទះចុះ ហើយ ចាប់មុខខ្ញុំដោយដៃទាំងពីរ ថើបខ្ញុំយ៉ាងវែង យឺត និងជ្រៅ។
ទីបំផុតខ្ញុំស្គាល់ក្លិនក្រអូបនៃសេចក្តីសុខជាមនុស្សស្រីហើយ។
ចប់
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ