យ៉ាយ៉ាសម្លឹងប្តី….គេដោះអាវចេញ ហើយបោះព្រូសដោយមិនខ្វល់អ្វី។ នាងទម្លាក់ភ្នែកមកសម្លឹងជង្គង់ខាងប្រុសដែលសង្កតជ្រៅលើពូកប្រណីត។
គេឡើងមកហើយ….លូនមកគ្របដណ្តប់រាងកាយគេពីលើខ្លួននាង។
«បង….តុន!»
នាងខ្សឹបដូចជាអង្វរៗ ភ័យៗ អាចនាងនៅឈឺ….ឬមិនបានត្រៀមខ្លួន។ ស្រមោលរបស់គេ បានលេបត្របាក់រាងកាយតូចទន់ភ្លន់របស់នាង។
«ហើយឥឡូវនេះ… អូនកំពុង…..ចូលមកនៅក្នុងពិភពអាថ៌កំបាំងរបស់បង……តែពីរនាក់!»
តុនឱនចុះមក ហើយជំនួសឱ្យការថើបបបូរមាត់ គេបែរជាអូសចុងច្រមុះរបស់គេតាមបណ្តោយថ្ពាល់របស់នាង ស្រូបយកក្លិនក្រអូបពីកញ្ចឹងកនាងយ៉ាងជ្រៅ ហាក់ដូចជាមនុស្សញៀនថ្នាំដែលទើបតែទទួលបានសារធាតុញៀន។
ដៃដ៏ក្តៅគគុករបស់គេចាប់ផ្តើមរាវរកនៅក្រោមសំពត់របស់នាង អូសឡើងតាមភ្លៅដ៏រលោង។ ម៉ាលីយ៉ាដកដង្ហើមធំ រាងកាយរបស់នាងកោងឡើងលើ ទទួលយកការប៉ះពាល់របស់គេដោយស្វ័យប្រវត្តិប្រៀបដូចនាងមិនចង់ឃ្លាតឆ្ងាយពីធាតុរបស់គេ។
ភាពត្រជាក់នៃសូត្រនៅខាងក្រោម និងកម្ដៅពីរាងកាយរបស់តុននៅខាងលើ ធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ដូចជានៅចំកណ្តាលរវាងភ្លើងនិងទឹកកក។
«ប្រាប់បងមក…» តុនខ្សឹបនៅក្បែរត្រចៀកនាង ខណៈដែលដៃរបស់គេកំពុងធ្វើឱ្យនាងបាត់បង់ការគ្រប់គ្រង «ប្រាប់បងថា អូនជារបស់អ្នកណា?»
«របស់… របស់បង… តុន…» ម៉ាលីយ៉ាឆ្លើយទាំងដង្ហើមដាច់ៗ។
ចម្លើយនោះហាក់ដូចជាដាស់សត្វព្រៃនៅក្នុងខ្លួនរបស់គេឱ្យសម្តែងឫទ្ធិ។ រាងកាយគេគ្រប់កន្លែងបញ្ចេញធាតុឈ្មោលកក្រើករំជួល។ តុនងើបមុខឡើង សម្លឹងមើលនាងដោយកែវភ្នែកដែលឆេះរោលដោយតណ្ហា។
មនុស្សគ្មានសល់ភាពជាអ្នកជំនួញដែលម៉ឺងម៉ាត់ ឬមិត្តរបស់បងប្រុសនាងដែលឆ្មើងៗទៀតនោះទេ…. នៅពេលនេះ ចំពោះមុខនាង មានតែបុរសម្នាក់ដែលកំពុងត្រូវការនាង…..យ៉ាងខ្លាំងក្លា…..ចង់ឱ្យម៉ាលីយ៉ាមកចែករំលែក និងស្វែងយល់ នូវអាថ៌កំបាំងដ៏ជ្រាលជ្រៅនៅក្នុងធម្មជាតិរបស់គេ។
«ត្រូវចាំ…អូន…ជារបស់បងតែម្នាក់គត់! នៅទីនេះ លើគ្រែនេះ អូនគ្មានកន្លែងគេចទេ ម៉ាលីយ៉ា!»
គេឱនចុះមកថើបនាងម្ដងទៀត តែលើកនេះវាកាន់តែជ្រាលជ្រៅ កាន់តែទាមទារ និងពោរពេញដោយភាពជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិ។ យប់នេះនៅក្នុងទ្រុងមាសនៅ Manhattan តុននឹងធ្វើឱ្យប្រាកដថា រាល់ដង្ហើម រាល់ការថ្ងួចថ្ងូរ និងរាល់ចង្វាក់បេះដូងរបស់នាង គឺសម្រាប់តែគេប៉ុណ្ណោះ។
«បងឯង ឱ្យដឹងយប់ថ្ងៃផង!»
គេថើបនាងបំបិទមាត់ បំបិទការតវ៉ានេះ។ នាងក៏ចង់បានគេ តែសភាវគិតនាងជាមនុស្សស្រី នាងនៅភ័យខ្លាចនិងភាពកម្រផលៗនេះ។ តែ….ភាពស្រេកឃ្លានរបស់តុនហាក់ដូចជាគ្មានទីបញ្ចប់។ មុនពេលដែលភ្លើងតណ្ហាឆាបឆេះដល់កម្រិតកំពូលនៅលើគ្រែ តុនស្រាប់តែឈប់។ គេដកបបូរមាត់ចេញពីនាង ដកដង្ហើមដាច់ៗ ហើយសម្លឹងមើលនាងដែលកំពុងបិទភ្នែកយ៉ាងស្រទន់។
«នៅមានកន្លែងមួយទៀតដែលបងចង់សម្ពោធជាមួយអូន…» គេខ្សឹប សំឡេងស្អកជាងមុនទៅទៀត។
ដោយមិនរង់ចាំចម្លើយ តុនបានប្រមូលកម្លាំងបីនាងឡើងម្ដងទៀត តែលើកនេះគេមិនដើរទៅរកគ្រែទេ គេតម្រង់ទៅទ្វារកញ្ចក់ទ្វេដ៏ធំមួយនៅជ្រុងបន្ទប់។
ជាបន្ទប់ទឹក… តែមិនមែនជាបន្ទប់ទឹកធម្មតា នាងបើកភ្នែកមកឃើញថា ជាវិមាននៃថ្មម៉ាបពណ៌ខ្មៅរលោង និងកញ្ចក់ថ្លា។ ចំណុចកណ្តាលគឺបន្ទប់ងូតទឹកផ្កាឈូក (Rainfall Shower) ដ៏ធំមហិមា ដែលមានទំហំស្ទើរតែស្មើនឹងបន្ទប់គេងតូចមួយទៅហើយ ហ៊ុមព័ទ្ធដោយកញ្ចក់ពីពិតានដល់ឥដ្ឋ។
តុនដើរចូលទៅខាងក្នុងកន្លែងងូតទឹកនោះ ដោយនៅតែបីនាងជាប់។
សភាពនេះនាងនឹកឃើញពេលដែលខ្លួននាងស្រវឹង ហើយចង់សុំថើបមាត់គេ តែគេបដិសេធ។
ប្រុសដាក់នាងចុះឱ្យឈរផ្អែកនឹងជញ្ជាំងថ្មម៉ាបដ៏ត្រជាក់។ ភាពត្រជាក់នៃថ្មធ្វើឱ្យម៉ាលីយ៉ាភ្ញាក់ប្រាណតែវាក៏រឹតតែធ្វើឱ្យនាងដឹងច្បាស់ពីកម្ដៅចេញពីរាងកាយរបស់តុនដែលកំពុងឈរប្រឈមមុខនឹងនាង។
តុនមិនទាន់ដោះខោរបស់គេអស់នៅឡើយទេ ខណៈដែលម៉ាលីយ៉ានៅសល់តែខោក្នុងតូចមួយប៉ុណ្ណោះ។ ភាពផ្ទុយគ្នានេះធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍អៀនខ្មាស និងរំភើបក្នុងពេលតែមួយ។
«យប់នោះ…..បើស្រលាញ់…..ម៉េចបាន….ប្រកែក?»
នាងសួរដាច់ៗពិតមែន តែហ្សាងជីយល់ច្បាស់ណាស់ ថានារីម្នាក់នេះអៀនខ្មាសដែលត្រូវគេបដិសេធមិនឱ្យនាងថើប។
«បងមិនចេះលេង ជាមួយមនុស្សស្រវឹងទេ!»
ថាផង ដៃរបស់គេលូកទៅមួលក្បាលផ្កាឈូក។ ទឹកក្តៅអ៊ុនៗចាប់ផ្តើមធ្លាក់ចុះមកដូចទឹកភ្លៀងពីលើពិតាន បង្កើតជាចំហាយទឹកអ័ព្ទពេញបន្ទប់កញ្ចក់ភ្លាមៗ។
កល្យាណសម្លឹងគេធ្មឹង….នាង គោរពគេដែលជាបុរសទ្រូង៥ហត្ថ ។ គេមិនមែនជាព្រានកណ្តាច់លក្ខណ៍ដូចដែលនាងតែងតែលបជេរនោះឡើយ។ គេមិនបំពានមនុស្សស្រីពេលស្រវឹង…? តើមានចំណុចល្អអីទៀត ដែលនាងគួរតែរៀនស្វែងយល់អំពីហ្សាងជីម្នាក់នេះ?
ពិតណាស់មនុស្សយើងពីស្អប់ទៅស្រលាញ់ព្រោះឃើញចំណុចអាក្រក់មុន ទើបឃើញល្អក្រោយ គឺប្រសើរក្រៃណាជាងដែលធ្លាប់តែឃើញល្អៗ យូរលេចកន្ទុយអាក្រក់ៗគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម។
«សាកទឹកនៅទីនេះមើល៍!»
ថាផងតុនបោះជំហានចូលមកជិត រហូតដល់ដើមទ្រូងរបស់គេប៉ះនឹងចុងស្រួចរបស់នាងដែលកំពុងរឹងដោយសារភាពត្រជាក់និងការរំភើប «នឹងលាងជម្រះ អតីតកាល… ឱ្យនៅសល់តែ….យើងពីរនាក់»។
ទឹកក្តៅធ្លាក់មកលើសក់របស់ម៉ាលីយ៉ា ធ្វើឱ្យផ្នែកសើមជោកហើយបិទសរសៃនីមួយៗជាប់ស្អិតនឹងមុខ ករបស់ស្រី។ តុនដែលនៅលែងខ្លួនទទេក៏ជោកភ្លាមៗ ដោយតំណក់ទឹកនានា មកបិទជាប់នឹងសាច់ដុំរបស់គេ បង្ហាញឱ្យឃើញរូបរាងដ៏សិចស៊ីស្រោបពេជ្រជាច្រើនគ្រាប់ទាំងតូចនិងធំ។
តុនមិនប្រញាប់ទេ គេនេះមានកម្លាំងអត់ធ្មត់យ៉ាងត្រជាក់ត្រជុំ….គេចាប់ផ្តើមប្រើសាប៊ូដុសខ្លួនដែលមានក្លិនក្រអូបឈ្ងុយបែបបុរស ចាក់វានៅលើបាតដៃ រួចចាប់ផ្តើមលាបនិងដុសថ្នមៗលើស្បែកដែលសើមរបស់នាង។
ពីស្មា អូសចុះមកដើមទ្រូង គេម៉ាស្សាថ្មមៗនៅទីនោះ មុននឹងអូសចុះទៅក្បាលពោះនិងចង្កេះ។
ការប៉ះរបស់គេក្រោមតំណក់ទឹកក្តៅ គឺជារឿងដែលម៉ាលីយ៉ាមិនធ្លាប់ជួបប្រទះ។ បុរសនេះសែនទន់ភ្លន់ តែប្រកបដោយអំណាចគ្រប់គ្រង។
«ងើយមុខ!» គេបញ្ជាតិចៗ។
ពេលស្រីងើយមុខឡើង ទទួលយកទឹកដែលធ្លាក់មក តុនក៏ឱនចុះដែរ។ ការថើបនៅក្រោមតំណក់ទឹកគឺជារសជាតិប្លែកថ្មីបំផុតមួយ។
ទឹកហូរចូលមាត់ពួកគេ លាយឡំជាមួយរសជាតិភាគីសំខាន់ទាំងសងខាងដែលត្បុលរកគ្នាពេញទៅដោយភាពស្រេកឃ្លាន។
តុនលែងទ្រាំបានទៀតហើយ។ គេចាប់ហែកអាវសឺមីដែលសើមជោករបស់គេចេញ ធ្វើឱ្យឡេវអាវខ្ទាតប៉ះនឹងកញ្ចក់។ ឥឡូវនេះ ស្បែកទល់នឹងស្បែក នៅក្រោមចំហាយទឹកដ៏ក្តៅគគុក។
គេចាប់លើកជើងម្ខាងរបស់នាងឡើង ឱ្យកៀវនឹងចង្កេះរបស់គេ រួចរុញនាងឱ្យផ្អែកខ្នងទៅនឹងកញ្ចក់ដែលសើមនិងរអិល។
«ចាប់បងឱ្យជាប់…»
ម៉ាលីយ៉ាស្រែកថ្ងូរ នៅពេលដែលតុនរុញខ្លួនចូលមកក្នុងខ្លួននាង។ ភាពចង្អៀតណែន និងសើមជោកដោយសារទឹក និងតណ្ហា ធ្វើឱ្យអារម្មណ៍ហោះហើរដល់កំពូល។
នៅក្នុងបន្ទប់ទឹកដែលពោរពេញដោយចំហាយទឹក ហ៊ុមព័ទ្ធដោយកញ្ចក់ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងរូបភាពពួកគេកំពុងរួមរ័ក្សយ៉ាងក្ដៅគគុក សំឡេងដង្ហើមហត់ សំឡេងទឹកធ្លាក់ និងសំឡេងសាច់ប៉ះសាច់ លាយឡំគ្នាបង្កើតជាបទភ្លេងស្នេហាដ៏ព្រៃផ្សៃមួយ។
តុនសម្លឹងមើលភ្នែកនាងត្រង់ៗ ខណៈដែលគេធ្វើចលនាយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ ទឹកមុខរបស់គេពេលនេះ ពោរពេញដោយការពេញចិត្ត និងភាពជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិ។
«ចាំទុក…» គេខ្សឹបទាំងដង្ហើមហត់ នៅក្បែរត្រចៀកនាងដែលសើមជោក «គ្រប់ទីកន្លែងនៅក្នុងផ្ទះនេះ… គ្រប់យ៉ាងនៅលើខ្លួនអូន… គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់បង»។
ម៉ាលីយ៉ាមិនអាចតបតអ្វីបានក្រៅពីការស្រែកថ្ងូរ និងឱបរឹតគេយ៉ាងតឹង។ នៅក្រោមតំណក់ទឹកដែលគ្មានទីបញ្ចប់នេះ នាងដឹងថា នាងមិនអាចភ្លេច និងមិនចង់ភ្លេចការប៉ះគ្នាដ៏ពិសេសមួយនេះឡើយ។
ជំពូកទី១២
លេខាមុខក្រាស់ និង ភ្លើងប្រចណ្ឌ
ព្រឹកថ្ងៃចន្ទ តុនត្រូវទៅក្រុមហ៊ុន។
ថ្ងៃនេះនាងក្រោកមកមិនឃើញគេ ឃើញតែអាហារដែលគេរៀបចំក្រដាសមួយ «កុំនឹកប្តីកំណាចនេះ ប្រយត្ន័គេធ្វើការលែងកើត!» នាងញញឹមយ៉ាងរំភើបចិត្តជាមួយឈុតឆាកស្នេហាដែលវែងអន្លាយនិងធ្ងន់ៗពេញបេះដូង។
ទោះយ៉ាងណា ក្រោយបានញ៉ាំ Breakfast ដ៏ឆ្ងាញ់របស់គេហើយ នាងហាក់មានអារម្មណ៍ថា មិនបានធ្វើជាភរិយាល្អសោះ។
ណាមួយនៅផ្ទះម្នាក់ឯងក៏មានអារម្មណ៍ថាធុញ ទើបសម្រេចចិត្តរិះគិតរកធ្វើអាហារថ្ងៃត្រង់របស់ខ្មែរយើង យកទៅឱ្យគេភ្លក់និង Surprise គេនៅការិយាល័យម្តង។
ណាមួយ នាងក៏ចង់ឃើញមុខម្នាក់ “Lisa” ដែលផ្ញើសារមករកតុនទាំងយប់នោះឱ្យច្បាស់ផង។
ពេលទៅដល់ជាន់ទី៤០នៃអគារ Zhang Financial ម៉ាលីយ៉ាដើរចូលទៅដោយភាពជឿជាក់ក្នុងឈុតរ៉ូបពណ៌ខៀវស្រស់។
នៅមុខបន្ទប់របស់តុន មាននារីម្នាក់អង្គុយជាលេខា។ នាងនោះស្អាតបាត ខ្ពស់រាវ ស្លៀកពាក់យ៉ាងសិចស៊ី គ្របតែអាវធំមួយបន្លំ និងមានភ្នែកបះចុងឡើងលើយ៉ាងរវៀស។
នេះប្រាកដជា Lisa។
«សុំទោស អ្នកនាងរកអ្នកណា?» Lisaសួរដោយមិនមើលមុខ ដៃនៅវាយកុំព្យូទ័រ។
«ខ្ញុំមករកប្ដីខ្ញុំ» ម៉ាលីយ៉ាឆ្លើយខ្លីៗ។
Lisa ងើបមុខឡើងភ្លាម។ នាងស្កេនមើលម៉ាលីយ៉ាពីក្បាលដល់ចុងជើង។
«អូ… អ្នកនាងម៉ាលីយ៉ា លោកអគ្គនាយកកំពុងប្រជុំ មិនអាចរំខានបានទេ»។
«ខ្ញុំរង់ចាំបាន» ម៉ាលីយ៉ាញញឹមត្រជាក់។
«ចាស អាចចាំនៅខាងក្រៅនេះចាស! លោកនាយកមិនទទួលភ្ញៀវខាងក្នុងទេ!» Lisaនិយាយឌឺ។ នាងហាក់ដូចជាមិនខ្លាចឋានៈរបស់ម៉ាលីយ៉ាសោះ។
ពេលម៉ាលីយ៉ាទម្លាក់ភ្នែកបន្តិច ត្រចៀកនាងឮសូរខ្សឹបពេលលេខាបែរទៅ Print ឯកសារនៅជ្រុងបន្ទប់…. «Business Married នៅ Vegas ហ្នឹង អ្នកណាក៏ដឹងថាជារឿងកំដរឆាកដែរ! ស្មានថាលោកតុន ចូលចិត្តមនុស្សស្រីដែលតាមស្អិត?»
ម៉ាលីយ៉ាក្តាប់ដៃ…..ស្រីម្នាក់នេះគិតថាយើងមិនចេះភាសា? ឬមួយរឿងផ្អែមៗកន្លងមកព្រានហ្សាងជីតែងតែធ្វើលើគ្រប់មនុស្សស្រី?
ឮពិតជាថ្លើមធំមែន!
«ប្រពន្ធ ក៏រាប់ថាភ្ញៀវដែរមែនទេ?»
ថាហើយនាងដើរទៅរករុញទ្វារចិត្តឯង ស្រាប់តែទ្វារបើកឡើងមុនពេលនាងឈានដល់។ តុនដើរចេញមកជាមួយបុគ្គលិកចាស់ក្មេងបីនាក់។
គេហាក់ស្រទន់ពេលឃើញវត្តមានស្រីស្នេហ៍។
«Wow Surprise!»
ប្រុសដើរមករកស្រីដែលមិនសប្បាយចិត្តជាមួយថង់ប្រអប់បាយក្នុងដៃ។ នាងនៅចំពោះមុខបុគ្គលិកទាំងអស់ដែលឱនលំទោនក៏ខ្សឹបប្រាប់ភ្នែកខាងប្រុសថា៖
«ទើបតែមកដល់! តែលេខាបងថា បងរវល់ មិនឱ្យចូល» ម៉ាលីយ៉ាឆ្លើយដោយសំឡេងងរង៉ក់ហើយកន្ទុយភ្នែកសម្លក់ Lisa។
តុនងាកទៅមើល Lisa ដោយកែវភ្នែកត្រជាក់ដូចទឹកកក។
«ចាស… លោកអគ្គនាយក… ខ្ញុំគ្រាន់តែ…» Lisa មុខស្លេក។
«ទៅផ្នែកធនធានមនុស្ស ទទួលប្រាក់ខែចុងក្រោយ ហើយមិនបាច់មកទៀតទេ» តុននិយាយដាច់ណាត់។
«លោកហ្សាង?» Lisa ស្រែករន្ធត់ព្រោះមិននឹកស្មានដល់។
តុនទាញម៉ាលីយ៉ាចូលក្នុងបន្ទប់ធ្វើការ ហើយបិទទ្វារគ្រាំង។ ម៉ាលីយ៉ានៅភាំង។ នាងមិននឹកស្មានថាគេដេញលេខាចោលភ្លាមៗបែបនេះ។
«បង… បងតុន ដេញគេធ្វើអី?»
តុនទាញនាងមកអង្គុយលើភ្លៅគេដែលកំពុងនៅកៅអីអគ្គនាយក។
«ជំទាវហ្សាង Untouchable»
ម៉ាលីយ៉ាញញឹមសន្សឹមៗ ហើយយកដៃឱបកគេ។
«ចុះបើខ្ញុំប្រចណ្ឌ?» «ប្រចណ្ឌទៀតទៅ បងចូលចិត្ត» តុនឱនមកថើបនាងយ៉ាងជ្រៅ។
ម៉ាលីយ៉ាបានដឹងច្បាស់ថា នាងមិនមែនគ្រាន់តែជាប្រពន្ធក្លែងក្លាយទេ នាងគឺជាម្ចាស់បេះដូង និងជាម្ចាស់អាណាចក្ររបស់បុរសម្នាក់នេះបើតាមប្រតិកម្មរបស់គេ។
ជំពូកទី១៣៖
ពិធីជប់លៀងនៃពួកត្មាត
មួយសប្តាហ៍ក្រោយមក…
សណ្ឋាគារ Plaza ដ៏ល្បីល្បាញនៃទីក្រុង New York ត្រូវបានតុបតែងយ៉ាងអធិកអធមសម្រាប់ពិធីជប់លៀងសប្បុរសធម៌ប្រចាំឆ្នាំ។ ភ្លើងចង្កៀងគ្រីស្តាល់រាប់ពាន់គ្រាប់ចាំងពន្លឺព្រិចៗដូចជាផ្កាយដែលធ្លាក់មកដី ប៉ុន្តែសម្រាប់ម៉ាលីយ៉ា ពន្លឺទាំងនេះហាក់ដូចជាកំពុងចំអកឱ្យនាងទៅវិញ។
នេះជាការបង្ហាញខ្លួនជាផ្លូវការលើកដំបូងរបស់ពួកគេក្នុងនាមជាប្ដីប្រពន្ធ។
ម៉ាលីយ៉ាស្លៀករ៉ូបសូត្រពណ៌មាស ចំហខ្នងរលោងស្រិល បង្ហាញឆ្អឹងស្លាបប្រចៀវដ៏សិចស៊ី និងរាងកាយដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់នាង។ ស្រីខ្មែរដើរចូលមកក្នុងសាលធំ ដោយថ្ពក់ម្រាមជាមួយស្វាមីយ៉ាងណែន។
នៅពេលតរុណីយើងសម្លឹងមើលទៅហ្វូងមនុស្ស នាងមិនឃើញ“អភិជន”ទេ នាងឃើញតែ“ត្មាត”….ពួកត្មាតក្នុងសម្លៀកបំពាក់ថ្លៃៗ…..ស្ត្រីដែលពាក់ពេជ្រពេញខ្លួន តែញញឹមហែកមាត់ដាក់គ្នា Fake Fake & Fake ទាំងក្នុងចិត្តច្រណែនឈ្នានីស ចង់ជជីកជីវិតឯកជន លុយកាក់រវាងគ្នា ចង់លាតត្រដាងចំណុចខ្សោយ ចង់ប្រើបណ្តាញសង្គម ជាន់ពន្លិចគ្នានយ៉ាងទាបថោក។
ពួកគេសម្លឹងមកនាង ខឹងនិងឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីនាងមកជាមួយបុរសសាំងហ្គាពួរដ៏ល្បីដូចហ្សាងជីបាន? ពួកក្រុមសេដ្ឋីប្រុសៗដែលពាក់អាវធំម៉ាកល្បីៗ ពេញដោយកែវភ្នែកគណនាផលប្រយោជន៍ និងតណ្ហា ចង់ឈ្នះចាញ់ ពួកគេលើកកែវស្រាស្រែកជ័យឃោស តែត្រៀមខ្លួនជាន់ពន្លិចអ្នកដែលដួលជានិច្ច គឺជាន់ឱ្យកប់ៗ។
ហ្សាងជី ហាក់ដូចជាដឹងពីភាពតានតឹងរបស់ភរិយា។ គេច្របាច់ដៃនាងតិចៗ។
«កុំខ្វល់! ពួកគេគ្រាន់តែជាតួសម្តែង….បើគេរៀបឆាកល្ខោន យើងមើលលេងទៅ ពេលធុញ យើងចេញវិញ!»
ទោះបីជាយ៉ាងនេះក្តី តុនត្រូវដកខ្លួនទៅនិយាយជាមួយដៃគូជំនួញធំៗមួយភ្លែត។ ម៉ាលីយ៉ាត្រូវឈរតែម្នាក់ឯង។ នាងដើរទៅជ្រុងម្ខាងដើម្បីរកខ្យល់ដកដង្ហើម និងយកភេសជ្ជៈ។
ភ្លាមនោះស្រមោលខ្មៅមួយបានបាំងពីមុខនាង។ បុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលមានពោះធំ និងមុខមាត់ក្រអឺតក្រទម បានដើរចូលមក។ ក្លិនទឹកអប់កម្រិតធ្ងន់ លាយនឹងក្លិនបារីស៊ីហ្គាធ្វើឱ្យនាងចង់ក្អួត។
«អូ… នេះហើយជាប្រពន្ធថ្មោងថ្មីរបស់ ហ្សាងជី?» បុរសនោះសួរដោយសំឡេងមើលស្រាល តែ ភ្នែករបស់គេរាវមើលរាងកាយនាងដូចជាកំពុងវាយតម្លៃទំនិញ។
«ខ្ញុំឈ្មោះ Richard! ជាគូប្រជែងជំនួញរបស់ប្ដីនាង»។
ម៉ាលីយ៉ាព្យាយាមរក្សាមារយាទ៖
«រីករាយដែលបានជួបលោក»
«នាងស្អាតមែន…» Richard ដើរចូលមកជិតពេក រហូតដល់ម៉ាលីយ៉ាត្រូវថយក្រោយ។ «តែគួរឱ្យស្តាយ…..?»
សម្តីមិនបញ្ចប់គ្រប់ជ្រុងជ្រោយនេះ ធ្វើឱ្យម៉ាលីយ៉ាគាំងកាយវិការ។
Richard សើចក្នុងបំពង់ក។
«កុំល្ងង់ពេក! នាងក្មេងណាស់! តុនរៀបការជាមួយនាង គ្រាន់តែដើម្បីកែស្ថានការណ៍ភាគហ៊ុនក្រុមហ៊ុនដែលកំពុងធ្លាក់ចុះប៉ុណ្ណោះ ឧបករណ៍! តុបតែងមុខមាត់…គ្រឿងតាំងបង្ហាញ! ពេលដែលគេបានអ្វីដែលគេចង់បាន គេនឹងបោះនាងចោលដូចស្រីមុនៗអ៊ីចឹង»។
ពាក្យសម្ដីនោះដូចជាកាំបិតដែលចាក់ចំចំណុចខ្សោយបំផុតក្នុងបេះដូងនាង។ ទោះបីជានាងទទួលបានក្តីស្រលាញ់ពីតុនប៉ុន្មានថ្ងៃនេះក៏ដោយ ក៏ភាពភ័យខ្លាចចំពោះអតីតកាល និងឋានៈរបស់នាងនៅតែមាន។
«លោក?» នាងតបវិញ សំឡេងញ័រតែកែវភ្នែករឹងប៉ឹង។
«ស្រីតូច…ក្នុងពិភពជំនួញ គ្មានស្នេហាទេ មានតែផលប្រយោជន៍!»
Richard ឈានជើងចូលមកជិត លើកដៃបំណងចង់ប៉ះស្មារបស់នាង។
«ថយចេញ!»
សំឡេងមួយបានបន្លឺឡើងពីខាងក្រោយខ្នងពួកគេ….មិនមែនជាការស្រែកទេ តែជាសំឡេងដែលត្រជាក់ដូចទឹកកកដែលធ្វើឱ្យសីតុណ្ហភាពក្នុងបន្ទប់ធ្លាក់ចុះមួយរំពេច។
ហ្សាងជីមុខក្រញូវដើរចូលមកដល់។
ទឹកមុខរបស់គេស្ងប់ស្ងាត់ខ្លាំងណាស់ តែនរណាក៏មើលដឹងថា ព្យុះសង្ឃរាកំពុងតែបោកបក់ពេញបរិវេណានេះដែរ។ ប្រុសទាញម៉ាលីយ៉ាមកឱបជាប់នឹងដើមទ្រូង ការពារនាងពីពិភពលោកដ៏កខ្វក់នេះ មនុស្សអទ់មារយាទអស់ទាំងនេះ។
«បងតុន…» ម៉ាលីយ៉ាឧទានតិចៗ ព្រោះស្រីចាប់អារម្មណ៍ថា ដៃរបស់តុនញាប់ញ័រឡើងដោយកំហឹង។
«Mr.Zhang…» Richard មុខស្លេក ព្យាយាមញញឹមបន្លប់ «ខ្ញុំគ្រាន់តែសួរសុខទុក្ខ…»
«Richard» តុនកាត់សម្តីភ្លាមៗ មិនទុកមុខឱ្យ៖
«ខ្ញុំឮថា ក្រុមហ៊ុនរបស់លោកកំពុងព្យាយាមដេញថ្លៃគម្រោងធំនៅ Brooklyn មែនទេ?»
Richard ងក់ក្បាលញាប់ៗ។
«បាទ… បាទ…»
«ចាប់ពីស្អែកទៅ គម្រោងនោះជាកម្មសិទ្ធិរបស់ Zhang Group» តុននិយាយយ៉ាងរលូនដូចនិយាយរឿងអាកាសធាតុ «ហើយធនាគារដែលផ្តល់កម្ចីបង្វិលឱ្យក្រុមហ៊ុនលោក… ពួកគេនឹងផ្អាកសាច់ប្រាក់នៅម៉ោង៩ព្រឹកស្អែក! ត្រៀមខ្លួនក្ស័យធនឱ្យស្ងប់ចុះ»
បុគ្គលនោះស្លន់ស្លោ។ គេដឹងថាសម្តីមិនគិតក្នុងនាមជាត្មាត បានលេបត្របាក់ឱកាសមាសរបស់គេនិងជីវិតអភិជន ឱ្យបញ្ចប់ត្រឹមមួយប៉ប្រិចភ្នែក។
«ហ្សាងជី! លោក… លោកមិនអាចធ្វើបែបនេះបានទេ! គ្រាន់តែរឿងស្រីម្នាក់…»
«ប្រយ័ត្នមាត់!» តុនគំហកមួយម៉ាត់ធ្វើឱ្យ Richard ស្ងាត់មាត់ឈឹង។ ហ្វូងមនុស្សជុំវិញចាប់ផ្តើមសម្លឹងមើលមកយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។
តុនសម្លឹង Richard ដោយកែវភ្នែកពិឃាត។
«ម៉ាលីយ៉ាជាជំទាវហ្សាង! នាងជាជីវិតរបស់ខ្ញុំ! អ្នកណាដែលធ្វើឱ្យនាងមិនសប្បាយចិត្ត សូម្បីតែមួយវិនាទី គឺស្មើនឹងប្រកាសសង្គ្រាមជាមួយខ្ញុំ! ចាំទុកដាក់ក្នុងខួរ ហើយទៅប្រាប់ពួកអាត្មាតគ្នីគ្នាលោកឯងផង!»
ដោយមិនខ្វល់ពីការភ្ញាក់ផ្អើលរបស់ភ្ញៀវទាំងឡាយ តុនបានចាប់ដៃម៉ាលីយ៉ា ហើយអូសនាងចេញពីពិធីជប់លៀងនោះភ្លាមៗ។
……………
នៅក្នុងរថយន្ត Limousine វែង
ទ្វារឡានត្រូវបានបិទជិត។ របាំងកញ្ចក់រវាងអ្នកបើកបរ និងកន្លែងអង្គុយខាងក្រោយត្រូវបានដំឡើងភ្លាមៗ បង្កើតជាពិភពឯកជនដាច់ដោយឡែក។
តុនមិននិយាយអ្វីទាំងអស់។ គេដកដង្ហើមធំ រួចចាប់ទាញម៉ាលីយ៉ាឱ្យមកអង្គុយលើភ្លៅរបស់គេយ៉ាងកំរោល។
«…ខឹងម៉េះ?» ម៉ាលីយ៉ាសួរតិចៗ។
«ខឹង!» តុនទទួលស្គាល់ត្រង់ៗ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងនាងដូចជាចង់លេបត្របាក់ «ខឹងដែលបងមិនបាននៅក្បែរអូន… ហើយខឹងដែលអូនឈរស្តាប់សម្តីសំរាមរបស់វា!»
«ឧបករណ៍…» នាងរអ៊ូដោយឈ្ងោកមុខហើយស្រពោន។
«អូនពីគិតសម្តីវា?» តុនសួរ។
«គេថា… លោករៀបការជាមួយខ្ញុំគ្រាន់តែជាឧបករណ៍…»
តុនបញ្ជាឱ្យតៃកុងឡានបិទកញ្ចក់ខណ្ឌចែករវាងអ្នកបើកនិងអ្នកជិះ។ គេទាញម៉ាលីយ៉ាមកអង្គុយលើភ្លៅគេ។
«ឧបករណ៍?» គេសើចក្នុងដើមក។
«បើនាងជាឧបករណ៍ នាងគឺជាឧបករណ៍ដែលធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំលោត។ ឧបករណ៍ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំដកដង្ហើមបាន» គិតគិតដោយខឹងនិងមមីភ្នែក។
«តែខ្ញុំ…..មិនជឿទេតុន!» នាងខ្សឹបឱ្យគេត្រជាក់ចិត្ត។
ឮហើយប្រុសឈ្ងោកមកថើបនាងយ៉ាងខ្លាំង ដោយដៃគេលូកចូលទៅក្នុងរ៉ូបចំហខ្នងរបស់នាង អង្អែលស្បែករលោងរបស់នាង។
«Richard និយាយត្រូវរឿងមួយ បងនឹងប្រើប្រាស់ “ឧបករណ៍” នេះពេញមួយយប់នេះដើម្បីបញ្ជាក់ថាខ្ញុំស្រលាញ់ឧបករណ៍កម្រិតណា»។
«នែ៎….!»
តុនមិនឱ្យនាងនិយាយចប់ទេ។ គេចាប់កញ្ចឹងកនាង ហើយកិនបបូរមាត់របស់គេទៅលើបបូរមាត់នាងយ៉ាងខ្លាំងក្លាដូចជាការថើបបែបដាក់ទោស ការថើបដែលបង្ហាញពីភាពជាម្ចាស់ និងសេចក្តីត្រូវការដ៏ឆេះឆួល។
«អ្ហឹម…» ម៉ាលីយ៉ាតវ៉ាក្នុងបំពង់ក តែរាងកាយនាងចុះចាញ់គេភ្លាមៗ។
«ស្តាប់បងណា ម៉ាលីយ៉ា…» តុនដកមាត់ចេញបន្តិច ដង្ហើមហត់គៀកនឹងមុខនាង «អូនមិនមែនជាឧបករណ៍… អូនជាបេះដូងរបស់បង បើបាត់បង់អូន បងនឹងស្លាប់»។
ពាក្យសម្ដីនោះធ្វើឱ្យបេះដូងម៉ាលីយ៉ារលាយ។ តុនមិនចាំយូរ គេចាប់ហែករ៉ូបពណ៌មាសត្រង់ចំហៀងភ្លៅរបស់នាងលាន់សូរសាច់ក្រណាត់រហែក “ខ្វាក”។
«នែ! រ៉ូបនេះថ្លៃណាស់ណា៎!»
«បងទិញរោងចក្រផលិតរ៉ូបឱ្យអូនក៏បាន!» តុនតបវិញទាំងកែវភ្នែករោលរាល «យប់នេះ អូនស្អាតពេកហើយ… ស្អាតរហូតដល់បងចង់លាក់អូនទុកតែម្នាក់ឯង ពួកវាហ៊ានមើលអូនដោយកែវភ្នែកបែបនោះ… បងត្រូវតែលុបដានភ្នែកពួកវាចេញ!»
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ