វគ្គ៖សំឡេងបេះដូង
វាមិនមែនសំឡេងទម្លាក់ផ្លែដូងធ្លាក់មកពីលើមែកធាងទេ តែនេះសំឡេងបេះដូងដែលលាន់ចេញមកពីក្នុងលង្វែកទ្រូង ពេលយើងជាស្រីវ័យប៉ុណ្ណឹង មកពើបនឹង Crush ជាប្រុសស្អាតហើយមានទៀត ថែមទាំងញ៉ែស្អិតមិនដកដៃ។ គឺរាជិនីពិបាកខ្លាំងមែនទែនសម្រាប់កាលដែលត្រូវធ្វើពើដូចមិនឮ ដូចព្រងើយកន្តើយ ដូចមិនរវល់ ដូចគ្មានបេះដូងព្រលឹងព្រលះនឹងការទាមទាររបស់ចិត្តយើងខ្លួនឯង។ នៅចំកណ្តាលកងទីនអាហារដែលកាលីបសម្រាប់បុគ្គលិកចាយប្រាក់ខែមិនដល់ជុំដូចយើង ខ្ញុំមិនជឿថា កូនទោលលោកជំទាវមុន្នីនឹងមកជាន់ទីនេះទេ ណាមួយខ្ញុំកំពុងឈរដួសបាយជិតចិន្តា ជិតបងឧស្សាហ៍ ក្រោយខ្ញុំគឺមីងភក្ត្រា ….និយាយរួម ឈរដួសម្ហូបនេះក៏មានអង្គរក្សចោមឱ្យជិតទៅហើយ តើគេមិនទៅរកបាយប្រេនៗសមលំដាប់ឋានៈ គេមកកន្លែងនេះធ្វើអី? ធ្វើអ៊ីចឹងដើម្បីអី?
តែ … អូយ … គេដើរមកមែន! តាមពិតស្អីក៏គេធ្វើបានដែរ! ឱរ៉ូណាលអើយ! ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងគេ ព្រោះចិន្តាប្រើកែងដៃមកកេះញឹកពេក។ ម្តងណេះ ពេលឃើញគេកាលណា ទោះបីជាអាពួកម៉ាកឈ្មោះចិន្តាឈប់កេះ ក៏ខ្ញុំមិនដកភ្នែកចេញវិញដែរ ព្រោះគេគឺមានចេតនាសម្លឹងមកចំៗ មិនឱ្យខ្ញុំរកហេតុផលណាគេចចេញបានទេ។
ពន្លឺភ្នែកគេគឺក្រៀមក្រំ … ព្រោះថាមនុស្សស្រីដែលគេកំពុងតាមស្រលាញ់ដោយចំហតែងតែបែរខ្នងធ្វើមិនរវល់ចំពោះស្នេហារបស់គេ។ ពីណាទប់ចិត្តបាន? ម្ដងៗ ភ្នែកគេដូចហៀបតែនឹងក្រសោបខ្លួនខ្ញុំកណ្ដាលចំណោមមនុស្សម្នាទៅហើយ។ ចួបគ្នាប៉ុន្មានថ្ងៃសោះ គេបញ្ជាក់អ្វីៗនៅចំភ្នែកគ្រប់គ្នា មិនបានលឹបល មិនបានខ្លាចរអា ក៏មិនបានប្រុងប្រយ័ត្នអ្វីទាំងអស់ដែរ។
បើគេនេះមានសង្សារ មានគូដណ្តឹង មានអ្នកគ្រប់គ្រងបេះដូង គេម៉េចនឹងហ៊ានមកធ្វើបែបនេះចោលតំណែងខ្លួនឯង ហើយងងើលឡើងខ្ញុំជាជើងឆើតខាងគេចដែរគេចទៅណាក៏គេចមិនផុត? នៅពេលដែលជំហានគេចាប់បោះមក … ខ្ញុំងាករកឆ្វេងស្តាំ នឹងអាលបានដើរគេចចេញចោលគេដូចរាល់ដង ហើយបេះដូងខ្ញុំស្រែកជាសម្ងាត់ថា ចេញទៅរ៉ូណាល់ កុំមកជិតខ្ញុំ!! គេនេះអ្ហីស្តាប់បញ្ជាសំឡេងបេះដូងផុនខ្ញុំអ្ហុះ?
គេដើរមកហើយ គឺមកកៀកខ្លាំង!!! ដូចបណ្តេញមីងភក្ត្រាឱ្យថយក្រោយ ហើយបងឧស្សាហ៍ក៏មិនដឹងដកក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រទៅដល់ណាបាត់ មិនគិតដួសបាយហូបទេ? ចំណែកចិន្តា វាហួសទៅមុខចោលខ្ញុំឱ្យឈរង៉េមង៉ាមម្នាក់ឯងទទួលដំណើរចៅហ្វាយកំលោះទៅរួច នាងនេះ?
«ញ៉ាំអី?»
គេសួរខ្ញុំតិចៗ ប៉ុន្តែបេះដូងខ្ញុំលោតខ្លាំង។ ខ្ញុំយល់ចិត្តគេថាគេកំពុងប្រឹងញញឹម ហើយមិនខ្វល់ចំពោះក្រសែភ្នែកសង្ស័យរបស់អ្នកផងជុំវិញនេះទេ។ ចំណែកខ្ញុំ គឺវាយស្លាប់ក៏អត់ហ៊ានសម្លឹងមុខគេដែរ។ ខ្ញុំឈានចេញថែមមួយជំហានទៀតបន្លំធ្វើជាមិនឮសំណួរគ្មានឈ្មោះរបស់គេ ប៉ុន្តែគេនៅតែចចេសដើរមកដោយឈានវែងជាងខ្ញុំពីរដងល្មមឱ្យខ្ញុំគេចចេញអស់កើត។
«សុំញ៉ាំបាយជាមួយម្តងបានអត់ រាជិនី?»
មនុស្សកើតមកជាចៅហ្វាយតាំងពីកំណើតជំពូកពួកគេនេះ ក៏ធម្មតាគឺមានចរិតមានះអ៊ីចឹងហើយ។ យើងកាន់តែគេច គេកាន់តែចូល។
«ខ្ញុំមានរវល់! តិចទៀតត្រូវទៅចួបគេ ខ្ញុំប្រញាប់បន្តិច!!» ខ្ញុំនិយាយសង្ឃឹមថា គេគេចចេញពីផ្លូវ ដឹងអីគេនិយាយមករ៉ាវ៖
«ខ្ញុំជូនទៅ!!! ចាំជូនទៅ!»
ខ្ញុំងើបមុខមើលទៅគេខ្វាំង ព្រោះតែកើតហួសចិត្ត!!!! គេនេះត្រូវជាស្អីនឹងខ្ញុំពីពេលណាមក? ហើយជូនទៅហ្នឹង គេដឹងអត់ថាទៅណា? ចេះតែមានហ្មង! ស្រាប់តែភ្លាមនោះ ខ្ញុំមើលប៉ះខ្សែភ្នែកមិនសុខចិត្តរបស់គេដែលសម្លឹងមកខ្ញុំដូចចង់មើលខ្ញុំឱ្យធ្លុះដល់រាងកាយចិត្តគំនិតថាខ្ញុំមានលេសអីខ្លាំងជាងហ្នឹងគេចចេញពីគេទៀតអត់?
ខ្ញុំមិនដឹងធ្វើម៉េចមានទេ! ដំណាក់កាលនេះហើយ មានតែអូសទូកបណ្តោយទឹកតែម្តង ឬអាម៉េចនៀករាជិនី? បានណ៎ា! ចង់បានអ៊ីចឹងក៏បាន! លែងទុកឋានៈចៅហ្វាយឱ្យទៀតហើយ! តាមញ៉ែឱ្យដឹងញ៉ែណា៎! ខ្ញុំហុចចានបាយដែលទើបនឹងដួសបានបន្តិចទៅលើបាតដៃគេ ទាំងមាត់និយាយបញ្ជោះបន្សោក៖
«ធ្វើម៉េចធ្វើទៅអ៊ីចឹង! នេះបាយ!»
គេហាក់សប្បាយចិត្ត។ ទទួលយកចានមិនរួញរាអ្វី ធ្វើឱ្យខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើមម្នាក់ឯងដៃរាវរកចានថ្មីមកដួសសម្រាប់ខ្លួនឯង។ នៅខាងណោះ ចិន្តាកំពុងមិចភ្នែកស៊ីញូខ្ញុំ។ នាងនិងមីងភក្ត្រា បងឧស្សាហ៍ទៅអង្គុយឡើងឆ្ងាយ។ ចំណែកអ្នកដែលប្តូរវេនមកអង្គុយក្បែរខ្ញុំញ៉ាំបាយទល់មុខគ្នាគឺប្រុសស្អាតដែលគ្រប់គ្នាទុកជាចំណុចផ្ទាំងស៊ីបក្នុងបរិយាកាសបាយមួយពេលនេះ។
«អ្នកណាឆាតមកព្រឹកមិញ?»
គេសួរមកខ្ញុំ ទាំងលើកបាយមួយម៉ាត់ដំបូងដាក់ក្បែរមាត់។ ស្អីគេនៀក? សូម្បីតែសើចស្រស់ដាក់ឆាតរបស់បង Roda សោះហ្នឹងក៏ត្រូវជម្រាបគេដឹងដែរ? ខ្ញុំមើលទៅចានបាយរបស់គេ! ហួសចិត្តដល់ហើយ! ផ្អកត្រសក់មួយដុំប៉ុណ្ណឹងគេញ៉ាំកើតដែរ កូនទោលសេដ្ឋីដូចគេ?
«សង្សារហ្មែន??!»
គេសួរមកទៀតហាក់ខូចចិត្ត។ ខ្ញុំដៀងសម្លឹងភ្នែកគេដែលជះមកពន្លឺក្រៀមក្រំម្យ៉ាង បង្ខំឱ្យចិត្តខ្ញុំស្រពោនអាណិតគេភ្លាមដោយមិនចាំបាច់មានហេតុផលគ្រប់គ្រាន់អ្វី។ ខ្ញុំគ្រវីក្បាលយឺតៗតបនឹងភ្នែកស្រទន់របស់គេ។ វាជាចម្លើយថា ខ្ញុំមិនបានឆាតរកសង្សារណា ហើយក៏មិនមានសង្សារទេ គេមិនចាំបាច់អីបារម្ភដូចគ្នា។ ដោយចាប់ផ្តើមដួសម្ហូបពីចានខ្ញុំហុចទៅចែកគេខ្លះ ព្រោះចានដែលគេកាន់មកនេះមានតែបាយស និងត្រសក់មួយដុំ គេញ៉ាំម៉េចកើត។ គេហាក់សប្បាយចិត្ត ហើយចាប់ផ្តើមញ៉ាំជាមួយគ្នា។
ខ្ញុំហូបយឺតៗក្រោមកែវភ្នែកពោរពេញដោយសេចក្តីស្នេហារបស់គេដែលសម្លឹងខ្ញុំដូចខ្លាចខានសម្លឹង ដូចខ្ញុំនេះកំពុងស្ថិតក្នុងពិភពលោកមួយដែលមានតែពីរនាក់គេ ហើយក៏ដូចជាមិនខ្វល់ថាអ្នកណាគិតអ្វី ថាអ្វីឡើយ។ ខ្ញុំទំពារបាយយឺតសែនយឺត ទប់ស្កាត់អារម្មណ៍ខ្លួនឯង។ គេនេះពិតជានាំមកឱ្យខ្ញុំវិញនូវអារម្មណ៍ «ត្រូវបានគេស្រលាញ់» បន្ទាប់ពីមនុស្សដូចខ្ញុំនេះត្រូវបានមនុស្សប្រុសបោះបង់ចោលច្រើនខែមកហើយ។
«ម៉ាក់បងគាត់ចង់បានកូនប្រសាអ្នករកស៊ី! គាត់មិនចង់បានអ្នកធ្វើការទេ!»
សម្តីសង្សារត្បាញអាយរបស់ខ្ញុំនៅតែលាន់មកក្នុងការចងចាំដ៏គួរឱ្យឆ្អែតចិត្តមួយនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំលេបបាយលែងចូលទំពាលែងម៉ត់ អណ្តាតក៏លែងដឹងរសអ្វីដែរ។ មនុស្សប្រុសចំពោះមុខខ្ញុំនេះទៀតសោត គេជាព្រះចន្ទ ខ្ញុំជាសត្វម្រឹគ។ បើខ្ញុំចង់លលេងនឹងការឈឺចាប់ ខ្ញុំលេងល្បែងឌឺដងគ្នានឹងគេបានគ្រប់ពេល ព្រោះភ្លើងខៀវមានតែអ្នកដែលបានលទ្ធផលយ៉ាប់ប្រាកដជាខ្ញុំមិនមែនភាគីគេ។
ទម្រាំញ៉ាំបាយបានកន្លះចានក៏ទ្រាំសម្បើមណាស់ទៅហើយ ចំណែកគេដូចឆ្ងាញ់ណាស់ ម្ហូបដែលខ្ញុំបានរំលែកទៅឱ្យ។ គេញ៉ាំអស់ស្អាតរលីងធ្វើឱ្យខ្ញុំរីកថ្លើម សប្បាយចិត្តចម្លែកចំពោះចរិតបើកចំហសាមញ្ញនៃកូនអ្នកមានម្នាក់នេះ។ ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំមិនដែលគិតថាអូសក្រឡាឱ្យដំណើររឿងរវាងយើងឈានដល់ចំណុចពិបាករើខ្លួនទេ។ បើខ្ញុំទីទើរបន្តិចមុនពេលដាច់ចិត្តនិយាយបញ្ចប់គ្រប់យ៉ាង កុំឱ្យគេមកធ្វើដូចស្រមោលអន្ទោលនាពេលក្រោយៗទៀត៖
«អ្នកបងណាវីហៅខ្ញុំទៅពិនិត្យលិខិតអញ្ជើញពិធីរបស់ប្រុសសក្តិ! ខ្ញុំប្រញាប់ទៅខ្លាចស្ទះផ្លូវ! ហើយក៏ត្រូវទៅមើលកន្លែងពិធី ទៅយកមុខម្ហូប…»
ខ្ញុំនិយាយជាមួយគេដោយគ្មានឈ្មោះទេ ក៏កុហកគេតាមតែនឹកឃើញភ្លាមៗឱ្យរួចតែមួយពេលៗដែរ។ ស្រាប់តែគេនោះធ្វើមកវិញមិនឱ្យខុសគ្នាទេ គឺនិយាយជាមួយខ្ញុំក៏គ្មានឈ្មោះ ធ្វើដូចគេនឹងខ្ញុំនេះស្គាល់គ្នាតាំងពីរាជវង្សណាមក?
«ប្រាប់ហើយថាទៅជាមួយគ្នា!!»
គេឆ្លើយមកខ្ញុំលឿនជាងការគិតទុក។ ប្រតិកម្ម និងភាពរហ័សរហួនប្រកបដោយទឹកមុខស្រស់ប៉ប្រិមគឺជាចំណុចវិជ្ជមានដាច់ដោយឡែក និងដ៏លេចធ្លោរបស់រ៉ូណាល់ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាចាប់អារម្មណ៍គេបំផុត។ គេហុចកែវទឹកមកឱ្យដូចពូកែដឹងណាស់ថា ខ្ញុំកំពុងរកតែអួលបាយ។
«អរគុណ!»
ខ្ញុំនិយាយខ្លីៗ រួចត្រៀមទទួលដបពីដៃគេនឹងអាលចាកចេញវឹង ប៉ុន្តែគេនៅតែឆ្លាតជាងខ្ញុំព្រោះថា ប្រហែលជាសកម្មភាពខ្ញុំដដែលៗឱ្យគេដឹងអស់ពេក ម្តងនេះគេក្ដាប់ដបជាប់មិនឱ្យមកខ្ញុំងាយៗទេ ហើយញាក់ចិញ្ចើមឌឺខ្ញុំទៀត។ ពេលខ្ញុំភាន់ភាំង រ៉ូណាល់និយាយ៖
«កុំចង់រត់!»
«មានណា៎!»
ខ្ញុំបែរខ្នងដើរយឺតៗចេញទៅក្រៅ ដោយមានស្នូរដង្ហើមនៃបុរសសង្ហាជាទីនឹករឭកទាំងថ្ងៃទាំងយប់នៃមនុស្សស្រីជាច្រើនមកចំប្រប់តាមពីក្រោយផង។ ហេតុអ្វីគេឡប់ៗអ៊ីចឹង? ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងក្នុងចិត្ត។ គេទើបឃើញខ្ញុំប៉ុន្មានដងក៏មកធ្វើដូចគេស្រលាញ់ខ្ញុំណាស់អ៊ីចឹង គឺគេញ៉ែខ្ញុំកណ្ដាលចំណោម គេបោះបង់ចោលក្រសែភ្នែកអ្នកផ្សេងៗ ហើយមករវល់ជាមួយតែខ្ញុំម្នាក់ តើគេពិតជាយល់ថានេះជារឿងល្អសម្រាប់ខ្ញុំឬយ៉ាងណា។
ខ្ញុំដឹងហើយថា ទោះបីជាខ្ញុំខំធ្វើយ៉ាងណា ខ្ញុំគេចគេយ៉ាងណា បេះដូងខ្ញុំដែលចុះចាញ់បេះដូង គេមិនអាចលាក់ពីគេជិតឡើយ ព្រោះគេឆ្លាតហើយតែងតែដើរមុនខ្ញុំមួយជំហានជានិច្ច។ កាន់តែគិតខ្ញុំដើរកាន់តែញាប់។ មកដល់ជាន់ទីពីរគ្មានមនុស្សសូម្បីតែម្នាក់ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមរត់តែម្ដង តែគេរត់មកតាម ហើយលូកដៃចាប់កដៃខ្ញុំជាប់។ ខ្ញុំបេះយ៉ាងណាក៏មិនចេញ គេកាន់តែចាប់ណែនរហូតដល់ខ្ញុំឈឺ។ ដៃគេរឹងដូចបង្កាប់ជាសញ្ញាថាគេក៏អន្ទះសាដែរ។
«ពូកែប្រែសម្តីម្ល៉េះយើង??»
ខ្ញុំងាកក្រោយឃើញមុខគេគឺអន់ចិត្តចំពោះខ្ញុំច្បាស់ណាស់។ ខ្ញុំមិនទាន់និយាយថាម៉េចផង គេនិយាយមករ៉ាវទៀត៖
«ពេលខ្លះឱ្យតម្លៃគេខាងប្រុសបន្តិចខ្លះក៏អត់? នៅក្បែរយើង ខ្ញុំអន់មហាអន់អស់លំដាប់ហើយ! ពេលខ្លះក៏មិនចង់ប្រកាន់ដែរ តែមិនបើមិនប្រកាន់ យើងកាន់តែធ្វើអ៊ីចឹង!»
ខ្ញុំរលាស់ដៃចេញ គឺរលាស់យកមួយទំហឹងកូនស្រី។ មុខគេទំនងខឹងខ្ញុំមែន បានជាគេព្រមលែង ហើយសម្លឹងខ្ញុំស្មើៗ។ អម្បាញ់មិញទើបលួចសរសើរថាចិត្តទូលាយ ដឹងអីមិនទាន់ប៉ុន្មានដង្ហើមចេញចរិតបែងចែក។ បើថាឡូយណាស់ មកតាមគេតត្រុកធ្វើអី? អ្នកណាប្រើ? គិត! តែខ្ញុំខ្ជិលនិយាយ! មនុស្សខ្ញុំចេះទុកមុខអ្នកដទៃណាស់ មិនងាយប្រើសម្តីធ្វើឱ្យអ្នកណាម្នាក់ត្រូវឈឺចាប់ទេ តែពេលនេះគេជាអ្នកបង្ខំខ្ញុំ ផ្តល់មកនូវសម្ពាធនេះឱ្យខ្ញុំ។
«ខ្ញុំមិនដឹងធ្វើម៉េច ត្រូវទេ!? ខ្លួនជាចៅហ្វាយ នៅដោយចៅហ្វាយ ល្អជាងមករវល់វ៉ល់ៗក្បែរពួកបុគ្គលិកថ្នាក់ទាបៗដូចខ្ញុំ!»
ថាហើយខ្ញុំក្រពាត់ដៃបង្ហាញភាពខែងរ៉ែងមិនខ្ចីទ្រដូចគ្នា។ គេដើរចូលមកពីចំហៀង ហើយប្រើសំឡេងថ្នមជាងមុន៖ «គិតដល់មុខមាត់គេផង! គេជាមនុស្សប្រុសដែរណា៎ ដាក់ខ្លួនអស់ប៉ុណ្ណឹងហើយ! មិនដឹងធ្វើម៉េចទៀតទេ ឱ្យយើងសប្បាយចិត្ត រាជិនី? យើងចង់ឡូយបានឡូយហើយ យើងចង់ខ្លាំង គេឱ្យខ្លាំងហើយ ឥឡូវនៅតែពីរនាក់ទេ! ប្រាប់មកចង់យ៉ាងម៉េចទៀត?»
ខ្ញុំធ្លាក់ថ្លើមក្ឌុក នៅពេលដឹងថាគេគិតច្រលំ ស្មានខ្ញុំមើលងាយគេ ចង់យកមុខ យកស្នេហារបស់គេមកលេងសើចធ្វើឡូយបង្អួតអ្នកផង? ស្អីគេទេនៀក? ខ្ញុំស្ទើរស្រក់ទឹកភ្នែក តែប្រឹងលេបមកវិញធ្វើរឹងប៉ឹង ដោយនិយាយតិចៗទាំងឱនលំទោន៖
«កុំឱ្យអ្នកបងណាវី គាត់ ... »
ខ្ញុំចង់និយាយថាប្រយ័ត្នបងស្រីធំរបស់គេរកខ្ញុំ តែខ្ញុំនិយាយមិនទាន់ចប់ផង គេស្រាប់តែនិយាយកាត់វិញសង្កត់ទឹកមុខទំនងលេងមែនទែន៖
«ខ្លាចអ្នកបងអ្ហេស៎? តស់នាំគ្នាទៅចួបគាត់ឥឡូវហ្មងទៅ!»
សាជាថ្មី គេលូកដៃមករកចាប់អូសខ្ញុំម្តងទៀត។ ខ្ញុំមិនដឹងថាបងស្រីគេនៅឯណានោះទេ សង្ឃឹមថា គាត់គ្មានថ្ងៃបានឃើញរឿងរញ៉េរញ៉ៃអស់នេះទៅចុះ។ ក៏សង្ឃឹមថា ខ្ញុំនឹងរក្សាទីតាំងការងារបាន ហើយនិយាយគ្នាដឹងរឿងជាមួយមនុស្សចរិតផ្លាស់ប្តូរ១០០នេះ។
«នេះជាកន្លែងធ្វើការ!» ខ្ញុំនិយាយទាំងការពារដៃខ្លួនឯងមិនឱ្យគេចាប់បានងាយៗ។
«ហើយម៉េច?» គេឆ្លើយបកសួរវិញទទឹងទិស ប្រហែលក្តៅត្រចៀកនឹងភាពម៉ឺងម៉ាត់របស់ខ្ញុំ។
«គ្រប់គ្នាត្រូវធ្វើការ!» ខ្ញុំបញ្ជាក់អត់មានប៉ប្រិចភ្នែកខ្លាចអំណាចគេអីបន្តិចណាទេ។
«នេះម៉ោងសម្រាក! កុំចេះចេញបញ្ជា!» គេនិយាយទាំងសម្លឹងភ្នែកខ្ញុំចំៗមិនខ្លាចនឹងប្រឈមចំពោះខ្ញុំទេ ចំណែកខ្ញុំឃើញចរិតគេកាន់តែគ្រឺតឡើងៗ។
«អត់ចង់ឱ្យគេដេញចោល ព្រោះរឿងគ្មានបានការអ៊ីចឹងទេ!»
គេធ្វើឱ្យខ្ញុំទាល់ និងមិនដឹងធ្វើម៉េចបានជាខ្ញុំលះគេវិញបន្តកន្ទុយគ្នាអ៊ីចឹងតែម្ដង។ និយាយផងភ្នែកខ្ញុំបញ្ចេញភាពរលីងរលោងផង។ ទាល់តែខ្ញុំមកនិយាយពីរឿងការងារអ៊ីចឹងចំៗទេដឹង ទើបគេព្រមឈប់លូករកមកចាប់ដៃខ្ញុំទៀត? គេធ្វើមុខខូចចិត្ត សម្លឹងដំណក់ទឹកថ្លាឆ្វង់ដែលដក់ក្នុងភ្នែកខ្ញុំ រួចទើបព្រមមកដាក់ដបទឹកលើបាតដៃឱ្យខ្ញុំ ហើយចាកចេញទៅបាត់។ ឈរជូតទឹកភ្នែកម្នាក់ឯងបេះដូងខ្ញុំចាប់ផ្តើមរង្គោះរង្គើចំពោះទង្វើខ្លួនឯងដែលធ្វើមាំៗដាក់គេ។ គេមកពីណា មានចេតនាអីខ្ញុំម៉េចដឹង?
មិនបានប៉ុន្មានផងគេមកហួងហែងធ្វើដូចខ្ញុំជាអ្វីនឹងគេ ហើយធ្វើដូចចង់ឱ្យមនុស្សមួយផែនដីនេះនិយាយដើមខ្ញុំពីក្រោយខ្នង? ខ្ញុំមិនគួរណាស្តាយក្រោយទេដែលត្រមុតត្រម៉ុយដាក់គេ។ ខ្ញុំជូតទឹកភ្នែកឱ្យជ្រះ ហើយដើរត្រឹកៗចុះទៅធ្វើការវិញទាំងអាណិតខ្លួន។ តែចិត្តអើយ! គ្រាន់តែគេចេញបាត់ភ្លាម ខ្ញុំក៏នឹកគេភ្លាមទៅហើយ ចុះហេតុអ្វីពេលគេចូលមកជិតម្ដងៗខ្ញុំចេះតែរត់គេច?
«អ្ហើយនាងល្អ! ឯងមិនទៅជាមួយគេសិនទៅ កាហ្វេមួយពែងសោះ វាប៉ុន្មានម៉ោងអ្ហះ? វាធ្វើឱ្យឯងសក់ស្កូវមែននាងរាជិនី!»
ចិន្តាឆាតមកបែបនេះ ក្រោយពេលដែលខ្ញុំសារភាពរាយការណ៍ប្រាប់វារឿងដែលកើតមានឡើង មុនពេលរ៉ូណាល់ចាកចេញពីខ្ញុំនៅសួនច្បារ។ ខ្ញុំមិនឆ្លើយឆ្លងអ្វីនឹងពាក្យបន្ទោសរបស់មិត្ត តែខ្ញុំដឹងច្បាស់ពីអ្វីដែលខ្លួនឯងកំពុងធ្វើ។
«ឯងឈប់ចូលដៃខាងគេ ចិន្តា!»
ខ្ញុំបន្ទោសខ្លីៗ។ អ្វីៗដែលខ្ញុំរាយការណ៍ទៅចិន្តា ព្រោះខ្ញុំចង់ឱ្យមានមនុស្សធ្វើជាសាក្សីឱ្យខ្ញុំពីរឿងស្អាតស្អំរបស់ខ្ញុំជាមួយកូនប្រុស ប្អូនប្រុសនាយកក្រុមហ៊ុន បង្ការពាក្យពេចន៍មិនល្អណាមួយដែលអាចនឹងកើតមានឡើងមកប្រឆាំងនឹងកិត្តិយសខ្ញុំ ឬភាគីខាងគេ។
«មើលយ៉ាងណាក៏ដឹងថា គេនោះលង់ឯងដល់ថ្នាក់លែងខ្វល់ពីអ្នកណាគេគិតម៉េចទាំងអស់! ល្មមចាប់ឱកាសឱ្យបានធ្វើកណ្តុរធ្លាក់ជង្រុកស្រូវទៅនាង!»
ខ្ញុំសម្លឹងឆាតចិន្តា រួចសម្លឹងមុខខ្លួនឯងដែលស្រងូតឆ្លុះក្នុង Screen កុំព្យូទ័រ។ រាជិនី ខ្ញុំមិនបានបិទឱកាសឯងទេ តែឯងគ្មានឱកាសស្រាប់ហើយ! ខ្ញុំនិយាយឃ្លាទាំងនេះប្រាប់ខ្លួនឯងស្ងាត់ៗក្នុងចិត្ត។ ….ព្រោះខ្ញុំដឹងថាស្នេហារបស់គេ ខ្ញុំគ្មានសិទ្ធិទទួលយកទេ….គេជាមនុស្សប្រុស គេអាចរំភើបជាមួយស្រីៗជារឿងធម្មតា ជួនកាលគេអាចនឹងរំភើបចំពោះយើងច្រើនជាងអ្នកដទៃដោយសារយើងមិនសមតាមបំណងគេ។ ចំណែកយើង គ្រាន់តែគេមកបង្ហាញខ្លួនក្នុងជីវិត យើងមានគេក្នុងចិត្តគ្រប់ដង្ហើមចេញចូលបាត់ទៅហើយ បើយើងទទួលយកអ្វីៗច្រើនជាងនេះ ថ្ងៃណាមួយដែលគេចាកចេញទៅ យើងនឹងរស់នៅដូចធ្លាក់នរកមិនខាន។
«នែ៎ រាជិនី? អត់ទៅក្រៅមើលធៀបជាមួយលោករ៉ូណាល់ទេ?!»
មីងភក្ត្រាមកឈរញញឹមញញែមនិយាយជីកឫសគល់សួរនាំខ្ញុំក្បែរតុតែម្តង ធ្វើឱ្យខ្ញុំភាន់ភាំង សម្លឹងគាត់មិននិយាយអ្វីរួច បន្ទាប់មកក៏ដៀងទៅរកចិន្តា។ ចិន្តាសម្លឹងខ្ញុំពីតុធ្វើការមក។ គេយល់ចិត្តខ្ញុំហើយយ៉ាងបានជានិយាយកាត់មកស្ដារបរិយាកាសឡើងវិញ៖
«មិនងាយទេ រាជិនីរបស់ខ្ញុំ!»
មីងភក្ត្រាបែរក្រោយសម្លឹងចិន្តា។ ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំឃើញគាត់លបលួចងាកទៅញាក់មុខដាក់បងឧស្សាហ៍ផង។ មនុស្សស្រីពីរនាក់នេះហាក់ចង់មាក់ងាយថាខ្ញុំលេងឫក? ឬក៏ចង់ថាខ្ញុំនិងចិន្តាកំពុងស្រមៃខ្ពស់ក៏មិនដឹង? ចាស់ៗទាំងអស់នៅក្រុមហ៊ុននេះពូកែខាងស៊ើបការណ៍ និងលូកលាន់និយាយដេញដោលសួរនាំវាយតម្លៃរឿងផ្ទាល់ខ្លួនអ្នកដទៃស្រាប់ទៅហើយ ពិសេសរឿងស្នេហាក្មេងៗ។ ម្តងណេះទៀត ទេវបុត្រចុះមកលេងដល់ក្រុមហ៊ុន រឿងអីគាត់នៅសុខ? ឃើញខ្ញុំមិនមាត់និងលូកដៃវាយកុំព្យូទ័រជាសញ្ញាដេញគាត់ មីងភក្រ្តាទំនងខឹង ក៏និយាយស៊កសៀត៖
«អឺអានីអ្ហើយ! គេចៗក៏វាល្អ! … ខ្ញុំស្គាល់គ្រួសារលោកជំទាវមុន្នី ស្គាល់ចិត្តលោកជំទាវច្បាស់! ពិបាកបន្ទោសដែរ មានកំណើតជាអភិជនតាំងពីដើមមក ណាមួយស្វាមីក៏ជាមេទាហានធំ កូនទាហានស្អេកស្កះឱ្យប្រើ លោកជំទាវមិនមែនចិត្តល្អ ចរិតស្រួលប៉ុន្មានដូច CEO ណាវីទេ។ ពីមុន កាលមីងនៅក្មេងៗ ធ្លាប់មានធុរៈទៅបម្រើលោកជំទាវដល់ផ្ទះម្តងៗ ខំញញឹមសំពះលោក លោកក៏មិនដែលឱនក្រោមមើលមនុស្សតូចតាចដូចជាពួកយើងឡើយ យើងជាក្អែកទៅស្រមៃក្លាយខ្លួនចូលបន្លំនឹងហ្វូងហង្សក៏នាំតែរបូតដៃ ចង្រៃអាត្មាមកអន្តរធានឥតប្រយោជន៍មែនហ្នឹង!»
មីងម្នាក់នេះរឿងនិយាយស៊កសៀតមាក់ងាយគេគឺគ្មានអ្នកណាពូកែជាងគាត់ទៀតទេ។ ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំគ្មានពេលខឹង ចិត្តអាល័យតែនឹកឃើញដល់លោកជំទាវថ្លៃថ្នូរកប់សារីដ៏ឆ្មើងល្បីខាងកាច និងមិនចេះឱនមកសន្តោសអ្នកទាបរាបណាឡើយ។ ធ្លាប់ឃើញក្នុងទូរទស្សន៍ ស្ត្រីនោះមានភ្នែកតូចៗ ទឹកមុខមាំតាមរបៀបមនុស្សកាត់ខ្មែរចិន ហើយមានសម្បុរសស្មើនឹងសម្ដីត្រមុតត្រម៉ុយរបស់គាត់។ បងឧស្សាហ៍ដែលមិនមាត់យូរហើយក៏ដើរមួយៗ មកពួយបន្ថែមបន្តពីដៃគូគាត់ក្នុងសព្ទសំឡេងអេចអូចខ្សឹបខ្សៀវដៀមដាម៖
«ដែលដឹងរឿងកូនប្រុសធំរបស់គ្រួសារនេះគឺឧត្ដមសេនីយ៍ដេណាដែលមានះរៀបការយកស្រីអ្នកសិល្បៈម្នាក់ធ្វើជាកូនប្រសាស្រីដំបូងនៅផ្ទះនោះ។ ទីបំផុតពួកគេបានបែកគ្នាបន្ទាប់ពីរៀបការបានពីរឆ្នាំ គឺលោកជំទាវម្ដាយមិនពេញចិត្តតាំងពីនៅក្រមុំកំលោះ ដូច្នេះទោះមានចៅអាយុមួយខួបហើយក៏គង់តែបែកគ្នាឱ្យខាងតែបាន ឥឡូវខាងប្រុសខឹងពេកចេញទៅនៅស្រុកក្រៅមិនដែលត្រឡប់មកផ្ទះម្តងទេ!»
អូព្រះ! ខ្ញុំស្មានថាគេជាកូនទោល ដឹងអី បងប្រុសគេមានប្រវត្តិចុកឈាមនឹងម្តាយគេជាមុនទៅហើយ?
«ចិន្តាទៅមើលធៀបអត់?!»
ខ្ញុំនិយាយ ហើយក្រោកចេញចោលមនុស្សស្រីទាំងពីរឱ្យស្រមៃដើរតួជាអ្នកបម្រើចរិតអន់ៗដូចក្នុងកុនថៃបន្តទៀតចុះ។ ចរិតគោរពខ្លួនឯងដូចពួកបារាំង និងមិនលូកលាន់រឿងអ្នកដទៃ ដូចពួកលោកខាងលិចមិនដឹងថ្មើរណាពួកគាត់រៀនចេះនឹងគេទេ ប្រហែលមកពីស្រុកយើងចូលចិត្តចាក់រឿងថៃ ឬរឿងមួយជុំសំពត់ច្រើនពេកហើយ បានជាមនុស្សច្រើននាក់នៅតែចូលចិត្តដើរតួមាត់គ្មានគម្រប និងទំនេរសូម្បីតែរំលឹកដើមចៅហ្វាយដែលជួលខ្លួនឱ្យមកធ្វើការសោះ?
មានភាគបន្ត …
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ