វគ្គ៖ ថ្ងៃនេះ អូនទៅ! ចិត្តអូននៅផ្ញើនឹងអ្នក!
ដោយសារខ្ញុំអត់មានខោអាវមកសោះ រ៉ូណាល់បានសុំឱ្យមនុស្សសណ្ឋាគាររកទិញមកឱ្យយើងដែលភាគច្រើនជាឈុតសម្រាប់ភ្ញៀវទេសចរបរទេស។ ព្រឹកនោះយើងបានញ៉ាំអាហារពេលព្រឹកតាមបែបអឺរ៉ុបជាមួយគ្នា បន្ទាប់មកមានមគ្គុទ្ទេសក៍មកនាំទៅដើរលេងទស្សនាបក្សាបក្សីគួរឱ្យជ្រះថ្លាចិត្ត និងដើរកាន់ដៃគ្នាលើឆ្នេរដែលមានដុំសិលាតម្រៀបដូចធម្មជាតិនិងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់រ៉ូមែនទិក។
គេមិនសូវនិយាយទេ តែគេថ្នាក់ថ្នមយកចិត្តខ្ញុំណាស់ ទាំងពេលញ៉ាំអាហារ ពេលបណ្ដើរគ្នាលើឆ្នេរ និងអង្គុយឱ្យចំណីសត្វ។ គេបបួលខ្ញុំថាយប់នេះនឹងទៅមើលកុនរ៉ូមែនទិកជាមួយគ្នា។ ជាកន្លែងបញ្ចាំងកុនដែលគេសន្យាថាខ្ញុំមិនធ្លាប់ឃើញ និងប្រាកដជារំភើបចិត្ត។ គេមិនដឹងទេថា ពេលដែលគេជាប់ហាត់ប្រាណព្រឹកមិញ ខ្ញុំបានលបសួរបុគ្គលិកទេសចរម្នាក់ពីដំណើរកាណូតលឿនដែលអាចបកទៅកាន់ក្រុងព្រះសីហនុវិញ។
បុគ្គលិកនោះប្រាប់ខ្ញុំថាកាណូតលឿនអាចជិះរួមជាមួយភ្ញៀវផ្សេងដែលចំណាយ២៥ដុល្លារក្នុងម្នាក់ ហើយចេញនៅម៉ោង២រសៀល។ តែប្រសិនបើប្រញាប់ យើងអាចម៉ៅចេញតែឯងក៏បាន។ ក្នុងខ្លួនខ្ញុំមានប្រាក់តែ៥០ដុល្លារគត់។ ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំសម្រេចចិត្តរួចហើយថា ខ្ញុំត្រូវចាកចេញពីទីនេះ ចាកចេញពីបុរសម្នាក់នេះ មុនពេលគេចាកចេញពីខ្ញុំ ទើបខ្ញុំមិនសូវឈឺចាប់។
ថ្ងៃត្រង់នោះ បន្ទាប់ពីបាយរួចគេមានចេតនាចង់រួមរស់ជាមួយខ្ញុំទៀត ប៉ុន្តែដោយសារកាលពីព្រឹកដើរលេងអស់កម្លាំងពេក គេទំនងមិនចង់បង្ខំខ្ញុំទេ ពេលឃើញខ្ញុំគេចៗ ហើយគេក៏ប្រហែលជាមិនដឹងដែរថា យប់នេះគេនឹងនៅទីនេះតែម្នាក់ឯងដោយគ្មានខ្ញុំ។ គេលង់លក់ក្នុងដំណេក។ ខ្ញុំសម្លឹងគេដោយស្ងប់ស្ងាត់ទាំងបេះដូងឈឺផ្សា។ គេសង្ហាហើយពិតជាសង្ហាជានិច្ចក្នុងបេះដូងខ្ញុំ។ ស្នាមសើចលើបបូរមាត់គេនៅតែប៉ប្រិម តែគេមានដឹងទេ ថាចិត្តស្រីម្នាក់ដែលនៅក្បែរគេនេះកំពុងយំសោក?
«អូនទៅមិនបានលា ព្រោះអូនមិនចង់និយាយលា រឹតតែមិនចង់ស្គាល់ពាក្យថាបែកគ្នានោះទេ! អូនយកបង រក្សាបង ទៅតាមអូនជានិច្ច គឺនៅទីនេះ នៅក្នុងបេះដូងដែលគ្មានលទ្ធភាពនិងរស់នៅក្បែរទ្រូងបង! ថ្ងៃនេះអូនទៅ ព្រោះអូនភ័យ ថាថ្ងៃណាមួយ អ្នកចេញទៅមិនមែនជាអូនតែ គឺជាបងថ្ងៃ នោះអូនមុខតែមិនអាចទទួលយកបានឡើយ! អូនសុខចិត្តលែងឃើញបងនៅពេលនេះ គឺត្រឹមពេលដែលបងនៅស្រលាញ់អូននៅឡើយជាជាងបញ្ចប់នៅពេលបងឈប់ស្រលាញ់អូន! បើស្នេហានិងការថ្នាក់ថ្នមរបស់បងកាលពីយប់មិញជាការពិត អូនសុំផ្ដិតវាទុកក្នុងចិត្តជារៀងរហូត ហើយអូននិងចងចាំបង ចងចាំរាត្រីមួយដ៏ផ្អែមល្ហែមដែលយើងមានជាមួយគ្នា។ បងរកអូនមិនឃើញទេ ព្រោះអូនមិនចង់ចួបបង! អូនមិនចង់ឱ្យបងឈ្លោះនឹងម្ដាយ ក៏មិនចង់ឱ្យបងក្លាយជាមនុស្សប្រុសក្បត់ចិត្តក្នុងក្រសែភ្នែកអូនឡើយ បញ្ហាដ៏ស្មុគស្មាញនេះ អូនអាចដោះស្រាយវាដើម្បីបង គឺសម្រាប់មនុស្សដែលអូនស្រលាញ់!»
ខ្ញុំសរសេរពាក្យទាំងនេះក្នុងបេះដូងខ្លួនឯងជាមួយតំណក់ទឹកភ្នែករាប់ពាន់តំណក់តាំងពីលើកោះសង្សាររហូតដល់ភ្នំពេញ។ ខ្ញុំជម្រាបម្ដាយខ្ញុំថា ខ្ញុំត្រូវមនុស្សមានអំណាចមានប្រពន្ធកូនតាមស្រលាញ់ ហើយអាចនឹងមានគ្រោះថ្នាក់ ដូច្នេះខ្ញុំសុំលោកចាកចេញពីភ្នំពេញទៅរស់នៅស្រុកស្រែ រកការងារផ្សេងធ្វើដើម្បីឱ្យពេលវេលាបញ្ចប់ស្នេហាខុសវណ្ណៈរបស់ខ្ញុំនឹងគេ។ ខ្ញុំចោលលេខទូរសព្ទចាស់ មិនដែលចូល Facebook ហើយនិងមិនដែលអានព័ត៌មាននានាទាក់ទងនឹងគ្រួសារគេឡើយ។
៤ខែក្រោយមក បង Roda ជោគជ័យក្នុងការធានាខ្ញុំចាកចេញក្នុងនាមជាភរិយា។ ខ្ញុំមិនដឹងថា រ៉ូណាល់ទៅជាយ៉ាងណា នៅពេលដែលគេភ្ញាក់ឡើង ហើយលែងបានឃើញខ្ញុំជារៀងរហូតនោះទេ តែខ្ញុំសង្ឃឹមថាគេនៅតែអាចរស់នៅដោយរីករាយពេលគ្មានខ្ញុំ។ ស្រីៗជាច្រើននៅរង់ចាំគេ គេមិនមែនជាតួប្រុសដែលកម្សត់ដូចគ្រប់គ្នាកាត់ស្មានឡើយ។
នៅមុនថ្ងៃដែលឈានជើងដល់ស្រុកបារាំង ខ្ញុំបានចូល Facebook កម្សត់ជាចុងក្រោយបន្ទាប់ពីចោលវាជាងបីរយថ្ងៃ។ អ្វីដែលគ្រប់គ្នាបានឃើញ គឺ Caption ដ៏វែងមួយដែលខ្ញុំបានសរសេរថា «សូមផ្ដាំទៅម្ដាយនិងបងស្រីអ្នកមានទាំងឡាយថា មិនមែនថានារីទាំងអស់ដែលអ្នកបានចួបសុទ្ធតែស្រលាញ់ប្អូនប្រុសអ្នក ឬកូនប្រុសអ្នកដោយសារតែមាសប្រាក់នោះឡើយ។ សូមអ្នកបើកចិត្តជាងនេះ ហើយទទួលស្គាល់ផងថា ខ្ញុំក៏មានឪពុកម្ដាយថាប្រដៅឱ្យស្គាល់ល្អស្គាល់ឬអាក្រក់បាន ស្គាល់អ្វីជាតម្លៃរបស់មនុស្សដូចគ្នា ពេលខ្លះខ្ញុំក៏ប្រហែលជាអាចស្គាល់វត្ថុទាំងនេះច្បាស់ជាងពួកអ្នកផងក៏ថាបាន។ គឺប្អូនប្រុសរបស់អ្នក កូនប្រុសរបស់អ្នកជាអ្នកជំពាក់ខ្ញុំ គឺគេជំពាក់ការទទួលខុសត្រូវក្នុងនាមជាមនុស្សប្រុស។ តែខ្ញុំបានអត់ទោសឱ្យគេហើយ ព្រោះខ្ញុំស្រលាញ់គេ គឺខ្ញុំស្រលាញ់គេដោយស្មោះ។ អុះ ភ្លេច! ពួកអ្នកមានដូចអ្នក ជួនកាលមួយជីវិតរហូតដល់ស្លាប់ទៅផង អត់ដែល យល់អត់ដែលស្គាល់ផងទេថា ម៉េចទៅស្រលាញ់ស្មោះនោះ? មិនអ៊ីចឹង?»
ចាប់ពីពេលនោះមក ខ្ញុំមិនដែលចូល Facebook ហើយខ្ញុំមិនដែលគិតផងថាតើពួកគេនឹងមានប្រតិកម្មបែបណាចំពោះការសរសេររបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនដែលនឹកឃើញចង់ចូលជាមួយក្រុមហង្សពួកគេទេ។ ជីវិតមនុស្សយើងតាមពិតមិនមែនល្អ ឬមិនល្អ អាស្រ័យលើតម្លៃនៃវត្ថុដែលពួកគេមាន ឬទំហំមង្គលការដែលពួកគែបង្អួតឡើយ។ ពួកគេគ្មានអ្វីអស្ចារ្យទេសម្រាប់ខ្ញុំ។ រ៉ូណាល់យកបេះដូងខ្ញុំបាន ព្រោះចិត្តស្នេហាស្មោះរបស់គេ តែគេបានត្រូវខ្ញុំមាក់ងាយនិងមិនព្រមជឿទុកចិត្តឱ្យគេមើលថែ ព្រោះគេកើតមកមានម្តាយនិងបងស្រីជាមនុស្សដែលមើលងាយមនុស្សស្រីដូចគ្នាមិនប៉ប្រិចភ្នែកទេ។ ឱ្យគេរស់នៅជាមួយអម្បូរហង្សរបស់ពួកគេចុះ ហើយរស់ឱ្យបានសប្បាយចិត្តផង។
ការខកខានមិនបានឃើញមនុស្សដែលមានតម្លៃពន់ពេកក្នុងបេះដូងយើង អាចធ្វើឱ្យភាពឯកោនិងសោកសៅចូលមកបង្កើតឱ្យយើងនូវសេចក្តីឈឺចាប់គ្រប់ពេលវេលាគ្រប់ទីកន្លែង។
តែប្រសិនបើខ្ញុំជាអ្នករើសយកជម្រើសនេះទៅហើយ ខ្ញុំមិនចេះស្តាយក្រោយទេ។
វគ្គ៖ ៦ឆ្នាំក្រោយមក
រាត្រីនៅប៉ារីសហាក់រងាចម្លែក។ រដូវចុងឆ្នាំមួយនេះ ជាជុំទី៦ហើយដែលខ្ញុំរស់នៅជាមួយបង Roda ក្នុងនាមភរិយា ប៉ុន្តែតាមពិតគាត់នាំមិត្តប្រុសមកគេងផ្ទះសឹងរាល់ថ្ងៃ។
«មិត្តប្រុសដូរមុខរហូត!!»
ខ្ញុំបង្អាប់គាត់ ព្រោះមើលទៅគាត់ហាក់ដូចជាក្រៀមស្រពោនអង្គុយកាន់ពែងតែក្តៅសម្លឹងទៅផ្លូវរថភ្លើង។ បើមិនសង្សារបែកចិត្ត ក៏ត្រូវប្រុសស្អាតណាបដិសេធមិនព្រម Dating មិនខានទេបងខ្ញុំ។
«អ៊ំ Roda សន្យាថានាំហាណាទៅលេងDisney!»
ហាណាសំណព្វចិត្តរបស់អ៊ំគេ។ នាងសឹងមានតម្លៃជាងប្រុសៗទាំងនោះផងសម្រាប់បងRoda។ នាងតូចច្រមក់និយាយមកតែពីរបីម៉ាត់អាចបង្ខំឱ្យអ៊ំគេសើចមកវិញបាន ក្រោយពីសញ្ជប់សញ្ជឹងអស់មួយល្ងាច។ គេស្រវាឱបក្រសោបក្មួយកំព្រាឪពុករបស់គេ ព្រមទាំងលួងលោមផង៖
«Disney មានអីសប្បាយ! ហាណាទៅច្រើនដងហើយហ្នឹង?!»
«អ៊ីចឹងទៅណាបានសប្បាយ?!»
«ស្រុកខ្មែរ!»
សម្តីបង Roda ខ្លីៗ តែបេះដូងខ្ញុំហាក់ចាក់ដោត។ ខ្ញុំនៅធ្មាំងពេលកំពុងរៀបចំសាច់រ៉ូទីដាក់លើតុត្រៀមទទួលយប់ Xmas នេះបីនាក់ដូចរាល់ឆ្នាំ ដឹងអីពាក្យស្រុកខ្មែររបស់បងខ្ញុំធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា គ្នាយើងបីនាក់នេះឆ្លងឆ្នាំយ៉ាងកម្សត់ច្រើនដងពេកហើយ។
«ស្រុកខ្មែរនៅដល់ណា? ម៉ាក់ហាណាធ្លាប់ប្រាប់ថាឆ្ងាយណាស់ មិនចង់ឱ្យហាណាទៅទេ!»
«ស្រុកខ្មែរជាផ្ទះ! ជាផ្ទះរបស់ហាណានិងម៉ាក់នី! គ្មានផ្ទះឯណាឆ្ងាយទៅមិនដល់ទេ ព្រោះគ្រប់គ្នាដើរយូរប៉ុនណា ឆ្ងាយដល់ណា ក៏ត្រូវតែត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញដែរ!»
ខ្ញុំឃើញគាត់លួចសម្លឹងមុខខ្ញុំ។ បងRoda ហាក់ពេញដោយអាថ៌កំបាំងអ្វីមួយចម្លែកៗ។
កុំប្រាប់ថាដែលបង Roda មកអង្គុយស្រងូតពេញមួយថ្ងៃនេះ ដោយសាររឿងគាត់ចង់បណ្តេញម៉ែកូនយើងឱ្យចេញពីជីវិតគាត់ឱ្យសោះណ៎ា។ ខ្ញុំគិតបណ្តើរ រៀបចានអាហារបណ្តើរ។ មាត់ខ្ញុំនិយាយដៀមដាមបញ្ឆិតបញ្ឆៀង៖
«ព្រោះអ៊ំ Roda ចង់រៀបការជាមួយពូ Patrik ហើយគាត់ចង់ឱ្យពីរនាក់យើងទៅស្រុកខ្មែរវិញឈប់រំខានគាត់!»
បង Roda និយាយតបវិញមកកាន់ខ្ញុំវិញទាំងពរហាណាមករកតុបាយដែរ។
«រឿងឯងនៅណេះឬទៅស្រុកខ្មែរ វាមិនទាក់ទងអីនឹងបងទេ រាជិនី! បងក៏មិនដែលគិតថាចង់នាំអាប្រុសណាមកនៅលើផ្ទះនេះដែរ ផ្ទះនេះជាកម្មសិទ្ធិរបស់ហាណាក្មួយបងតែម្នាក់! តែស្រុកខ្មែរឯងត្រូវទៅ ពូមីងចាស់ៗហើយ! ល្មមឯងទៅលេងគាត់ដែរ រាជិនី!!»
បេះដូងខ្ញុំលោតញាប់ពេលរំឭកពីម៉ែនិងពុក តែវាលោតញាប់នឹងរឿងមួយផ្សេងទៀត គឺរឿងប្រុសម្នាក់ដែលខ្ញុំខំបំភ្លេចច្រើនឆ្នាំមកហើយ នៅតែមិនដែលបានសម្រេចម្តងណា។ រដូវបុណ្យទានណាមួយទៅដែលខ្ញុំមិននឹកគេ? ហាណានៅក្បែរខ្ញុំ នាងតូចនេះតែងតែនាំមកនូវស្នាមញញឹមរបស់ប៉ាគេជាសម្ងាត់ ធ្វើម៉េចជាតិនេះ ខ្ញុំដកចិត្តចេញពីគេរួច?
Ronal លោកសុខសប្បាយទេ? ៦ឆ្នាំហើយ! កូនអ្នកមានដូចលោក ម៉េចនឹងនៅរងទុក្ខជាមួយស្នេហាភ្លើងចំបើងមួយឆាបនោះទៅ? លោកមានសង្សារប៉ុន្មាននាក់ទៀតហើយ? លោកដែលស្រមៃទេថា មនុស្សស្រីដែលក្រោកចេញមកចោលលោក បានយកមកជាមួយនូវតំណក់ឈាមរបស់លោកតាមដង្ហែជីវិតឥតន័យរបស់នាង?
«អ៊ំ Roda នៅស្រុកខ្មែរមានអីសប្បាយខ្លះ?!»
«គឺអត់មានព្រិលធ្លាក់រអិលទេ! ហាណាអាចស្លៀកពាក់ស្រណុកៗ ស្អាតៗហើយអាចចុះហែលទឹកយូរប៉ុណ្ណាក៏បាន! មេឃពណ៌ខៀវល្អណាស់ គ្រប់យ៉ាងបៃតងស្រស់ ហើយផ្លែឈើមានលឿង និងក្រហម ផ្អែមឆ្ងាញ់ ពិសេសផ្លែម្នាស់ទឹកឃ្មុំនិងចេកពងមាន់!»
«អូយ! ហាណាត្រូវទៅស្រុកខ្មែរឱ្យបាន! ត្រូវទៅរករៀបចំប៊ីគីនីហែលទឹកសិន!»
ខ្ញុំសម្លឹងកូនដែលរាងខ្ទែត ហើយមិនសូវមានឱកាសស្លៀកប៊ីគីនីទេ ទោះអ៊ំគេតែងទំយើទិញម៉ាកល្អៗមកគរទុកឱ្យក្មួយស្រីក៏ដោយ។ ខ្ញុំនឹកឃើញដល់ឆ្នេររសមុទ្រកំពង់សោម ហើយក៏ឈ្ងោកមុខស្រពោនចិត្ត នឹកដល់កោះកុង….យុវវ័យរបស់ខ្ញុំរលប់បាត់យូរហើយនៅឡើយតែស្នាមរបួសឈឺ។
វគ្គ៖ ស្រុកខ្មែរស្នេហ៍ចាស់អូនអើយ
វាស្ទើរតែមិនអាចទៅរួចទេក្នុងការដែលត្រូវធ្វើជាមិនអើពើនឹងអារម្មណ៍នៃការនឹករឭក ចង់ឃើញមុខ ចង់ឮសំឡេង ចង់ប៉ះដៃ ចង់ឃើញកែវភ្នែក….
អូននឹកបងពេកហើយសង្សារចាស់អើយ បងមានក្តីសុខដែរទេ? ៦ឆ្នាំមកនេះ អូនបានសម្លាប់ចិត្តខ្លួនឯង ធ្វើដូចជាមនុស្សដែលរស់តែសម្បកខ្លួន ប៉ុន្តែអូននៅតែមិនអាចឈប់គិតពីបងបាន។ ចម្ងាយផ្លូវត្រឹមនេះ មិនថាមានហេតុផលអ្វីក៏ដោយទំនាក់ទំនងដ៏រឹងមាំក្នុងបេះដូងអូនវាក្លាយជាអតីតកាលសម្រាប់បង តែវានៅរស់រវើកនៅទីនេះនៅឡើយ។ ឱ្យតែប្រហែសបន្តិច វាឆាបក្តៅមកវិញបាន ហើយចាប់ចម្អិនឱ្យខ្លោចចិត្តអូន តើអូនមានអីទៅស្រលាញ់អ្នកផ្សេងកើត?
បន្ទាប់ពីពេលដែលការឈឺផ្សារកន្លងផុតទៅ អូនក៏នៅតែនឹកឃើញឡើងវិញថាកាលណោះបងស្រលាញ់អូនប៉ុនណា។ ទង្វើល្អទាំងនោះបានបង្ខំឱ្យស្រីម្នាក់ដែលមានកម្មនឹកអ្នករាល់នាទី រាល់ម៉ោង រាល់ថ្ងៃ រាល់សប្តាហ៍ រាល់ខែ និងជាង១ពាន់ថ្ងៃមកហើយ។
បេះដូងបងមានកន្លែងទំនេរសម្រាប់អូនទៀតដែរទេ? បងភ្លេចស្រីក្រីក្រម្នាក់នេះហើយ អូនដឹង! រ៉ូណាល់ !!! ហេតុអ្វីបេះដូងខ្ញុំនៅតែឈឺនៅរាល់ពេលដែលឮអ្នកណាមានឈ្មោះនេះដែរ?
ខែមករា ឆ្នាំ២០២០ អាកាសធាតុមិនក្តៅ ក៏មិនត្រជាក់ ទីនេះហើយដែលផ្តល់មកឱ្យខ្ញុំវិញនូវអារម្មណ៍កក់ក្តៅសម្ងាត់មួយដែលខ្ញុំបានបាត់បង់វាជាយូរណាស់មកហើយ …វាជារយៈពេលប្រមាណជាង៦ឆ្នាំហើយដែលខ្ញុំបានចាកចេញពីកម្ពុជា។ ការវិលមកជាន់ទឹកដីសុវណ្ណភូមិលើកនេះជាលើកដំបូង តែក៏ជាការជម្នះចិត្តចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានបោះបង់ចោលផែនការវិលមកវិញនេះជាច្រើនដងមកហើយ។
ស្រមោលអតីតកាលនៅតែជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំខ្លាចរអា ហើយមិនចង់ឱ្យការឈឺចាប់ពី៦ឆ្នាំមុនបោះពុម្ពម្ដងជាពីរដងក្នុងបេះដូងដ៏កម្សត់របស់ខ្ញុំឡើយ។
«ហើយអានីឯង ម៉ោងបានប៉ុន្មានខែ?»
«២៨ថ្ងៃ!»
ខ្ញុំឆ្លើយដោយញញឹម ហើយញាក់ស្មាតាមស្ទីលអ្នកនៅស្រុកបារាំងបង្អួតដើមទ្រូងដែលស្អាតផូរផង់តាមប្រលោះអាវសឺមីពុះវែងដល់គល់ទ្រូង។ នេះជាលើកដំបូងក្នុងពេល៦ឆ្នាំដែលខ្ញុំបានចួបចិន្តា មិត្តរួមការងាររបស់ខ្ញុំវិញ។ គឺមកដល់ភ្លាម ខ្ញុំណាត់គេចេញមកនិយាយគ្នា និងថតរូបថតវីដេអូយកទៅទុកមើល។ ខ្ញុំយល់ថាគេមិនដឹងរឿងរវាងខ្ញុំនិងរ៉ូណាល់ ប្អូនប្រុសនាយក្រុមហ៊ុនទេ ប៉ុន្តែអ្វីៗគឺផ្ទុយពីការគិតរបស់ខ្ញុំ។ ចិន្តាសួរ ខ្ញុំវិញភ្លាម៖
«ម៉េចមិននៅឱ្យបានយូរបន្តិច? ហើយ នែ៎ រ៉ូណាល់ ធ្លាប់ទៅចួបឯងនៅបារាំងទេ?»
ខ្ញុំប្តូរទឹកមុខ។ ប្រហែលប្រតិកម្មរបស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យចិន្តាភ្ញាក់ខ្លួនមកវិញដឹងថាខ្លួនឯងជ្រុលមាត់ដែរ ដូច្នេះហើយវាបង្ហាញការសុំទោសតាមរយៈពន្លឺភ្នែកដែលមើល។ ខ្ញុំសម្រួលបរិយាកាសវិញ ហើយនិយាយបន្លប់៖
«ខ្ញុំត្រូវធ្វើការ! នៅបារាំង ខ្ញុំមានហាងអ៊ុតសក់មួយចូលគ្នាជាមួយមិត្តភ័ក្ដិ! បើខ្ញុំនៅឯណេះយូរ ស្អីៗមុខតែរញ៉េរញ៉ៃហើយ! ហើយបើគេខឹងលែងឱ្យរកស៊ីជាមួយ ខ្ញុំនិងកូនច្បាស់ជាដាច់ បាយ!!»
ចិន្តាទំនងដឹងកំហុស ដូច្នេះនាងក៏និយាយបន្លប់ដែរ៖
«អឺកូនឯងប៉ុនណាហើយ រាជិនី?»
«៥ឆ្នាំ!»
«ត្រូវហើយ! ហើយប្រុងទៅលេងកន្លែងណាខ្លះនៅស្រុកខ្មែរនេះ? ហើយចុះឯណាប្តីឯង? »
«គាត់នឹងខ្ញុំចែកផ្លូវគ្នាហើយ!»
តាមថាខ្ញុំមិនចង់រំឭករឿងនេះដាក់អ្នកណាទេ ប៉ុន្តែចិន្តាក៏អាចចាត់ទុកថាជាមិត្តម្នាក់ដែលខ្ញុំស្រលាញ់រាប់អានជាងគេ ហើយខ្ញុំក៏មិនចង់កុហកវា។ ទីបំផុតខ្ញុំបានវិលមកវិញ ជាមួយការតាំងចិត្តសាជាថ្មីថាអតីតកាលមិនមានឥទ្ធិពលអ្វីទៅលើបច្ចុប្បន្នកាល និងអនាគតរបស់ខ្ញុំឡើយ។ ត្រូណាស់….មនុស្សយើងរមែងតែមានការតាំងចិត្តអ៊ីចឹងហើយ ប៉ុន្តែធ្វើបានកម្រិតណា យើងម៉េចនឹងដឹង?
ខ្ញុំនិងចិន្តាព្រមទាំងម្តាយឪពុកខ្ញុំបានទៅកម្សាន្តនៅរមណីយដ្ឋានជាច្រើនក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ហើយចុងក្រោយ កន្លែងដែលយើងត្រូវទៅគឺខេត្តកោះកុង។ រម្លឹកដល់ទីនោះ ខ្ញុំនឹកឃើញដល់រឿងចាស់របស់ខ្ញុំនិងគេ រ៉ូណាល់។ ខ្ញុំរម្លឹកឡើងវិញដល់សម្តីរបស់បងគេដែលនិយាយដៀមដាមបញ្ឈឺខ្ញុំ ហើយចុងក្រោយគឺរាត្រីទីមួយដែលខ្ញុំបូជាឱ្យទៅគេនៅលើកោះសង្សារ។
«ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើជាស្រីចិញ្ចឹមរបស់អ្នកណាទេ ហើយក៏ខ្ញុំអត់ហ៊ានប្រាថ្នាធ្វើជាកូនប្រសានាយឧត្ដមសេនីយ៍ដែរ!»
ចួបគ្នាថ្ងៃស្អែក …
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ