ប្រលោមលោកអភិនីហារ អរូបិយ
ដោយ ពេជ្រ បណ្ឌិត
តើអ្នកជឿលើរឿងអប្បិយជំនឿ មន្តអាគម ខ្មោចព្រាយបិសាចដែរឬទេ? បើជឿ តើជឿកម្រិតណាដែរ? ចុះអ្នកធ្លាប់ឮអ្វីខ្លះទាក់ទងនឹងរឿងអស់នេះ?
នៅក្នុងរឿងមុនៗដូចជាបាតដៃខ្មៅ រឿងយប់ទី៣១ រឿងអាគមសាក់ រឿងគំនូស៤៩ យើងបានដឹងពីរឿងពិតគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលមួយចំនួន។ ចំណែកពេលនេះ ខ្ញុំមានតំណាលមួយថ្មីរបស់យុវវ័យម្នាក់ដែលទ័លក្របង្ខំចិត្តធ្វើការនៅផ្ទះអ្នកលេងមន្តអាគមមួយ តើគេជួបប្រទះអ្វីខ្លះដែលមិនអាចបំភ្លេចបានក្នុងជីវិតរបស់គេ?
———–
….ផ្ទះលោកតា អិត ជាផ្ទះអាគមដ៏ល្បីមានមនុស្សមករង់ចាំឲ្យគាត់ទស្សន៍ទាយត្រៀបត្រាពីព្រលឹមទល់ព្រលប់ មិនថាសៅរ៍មិនថាអាទិត្យឡើយ។ គេល្បីថាគាត់ពូកែមើលពីអនាគត ដឹងអ្វីៗមុន ហើយអាចបញ្ចៀសគ្រោះបាន ចេះដាក់ស្នេហ៍ កែវាសនាមនុស្សបញ្ចុះដន្លាប់មន្តអាគមអូមអាមច្រើនយ៉ាងទៀត។
ដោយសារតែយ៉ាងនេះ បានជាអ្នកនៅផ្ទះគាត់ម្នាក់ៗនៅមិនដែលបានយូរទេ ព្រោះថាហត់នឹងការងារមិនចេះចប់ គ្មានថ្ងៃចុងដើមសប្ដាហ៍នេះ។
យប់ហើយ….ជាពេលដែលគាត់ និងមីងភីប្រពន្ធក្រោយគាត់អង្គុយរាប់លុយទ្រនឹប សឹងបាក់ដៃ ក៏ជាពេលខ្ញុំហត់បើកភ្នែកលែងចង់រួច តែនៅត្រូវបង្ហើយភារកិច្ចចុងក្រោយមួយទៀតគឺគក់ចង្កេះតាអិត។
«អ្ហែងគិតនៅទីនេះយូរប៉ុណ្ណាអ្ហា៎ អាបុល?»
ដោយសារជាទម្លាប់មិនចេះកុហក ខ្ញុំប្រាប់វិញតាមដំណើរ៖
«នៅទម្រាំសន្សំលុយបានឡើងទៅរៀនតនៅភ្នំពេញតា!»
គាត់សើចហិះៗចំអកខ្ញុំ៖
«អ្ហែងប្រឹងរៀនចប់អស់ម៉ាកំប្លេក៏រកលុយមិនបានដល់អញដែរអាបុល! ម៉េចអ្ហែងមិនគិតសំពះសុំអញធ្វើជាគ្រូវិញ ក្រែងវាបានប្រកបជាងអ្ហា៎!»
អ្នកណាកោតគាត់ ខ្ញុំមិនដឹងទេ តែក្មេងៗនៅទីនេះរត់អស់ដោយសារចរិតគាត់និងប្រពន្ធក្មេងគាត់ហ្នឹងហើយ។ អ្នកដឹងបានដឹងថាមនុស្សដែលគេនាំគ្នាសំពះនេះ តាមពិតជាមនុស្សបោកប្រាស់និងមានចរិតអន់ ស្គាល់តែលុយ។ ចង់ឲ្យខ្ញុំនេះស្ញប់ស្ញែងគាត់ ហើយរៀនរបៀនបោកនេះពីគាត់ ទាល់តែយូរ។
ខ្ញុំមិនមាត់ គិតពីគក់ច្របាច់ រហូតដល់គាត់អស់ចិត្តដេញខ្ញុំឲ្យទៅរកដេកពួននៅក្រោមផ្ទះ។
យប់ជ្រៅណាស់ហើយ ខ្ញុំលូនចូលដេកក្បែរអាស្នា ក្មេងកំព្រាមកពីខេត្តមកនៅទីនេះមុនខ្ញុំទៅទៀត។ ស្មានថាវាដេកលក់បាត់ ព្រោះវាដេកស្ងៀមមិនកម្រើក ដឹងអីពេលខ្ញុំទើបតែត្រៀមភ្នែកដេក ស្រាប់តែឮសំឡេងវាខ្សឹបដាក់ខ្ញុំ៖
«ស្អែកអញទៅស្រុកហើយអាបុល!»
«អ្ហែងទៅស្រុក!?»
«អើ! អញអត់មកវិញទេ! អ្ហែងនៅប្រយ័ត្នខ្លួនផង!»
ខ្ញុំមិនសូវចាប់អារម្មណ៍ពាក្យវាទេ នឹកតែម្យ៉ាងគឺអស់គ្នាគ្រាន់នឹងបណ្ដោះដៃ។
«អ្ហែងទៅធ្វើអីអ្ហា៎?»
«ខ្ជិលនៅទៀត! ផ្ទះនេះដូចចម្លែកៗម៉េចមិនដឹងទេអ្ហា៎!»
«អ្ហឺយ! យើងអត់លុយ! ទ្រាំបានទ្រាំទៅ!»
វាមិនឆ្លើយ តែគ្រលំភួយជិតដល់ក្បាល ស្រាប់តែបន្តិចក្រោយមក វារអ៊ូតិចៗ៖
«ពេលអស់ពីអញទៅ អ្ហែងគង់តែដឹងទេអាបុល!»
ខ្ញុំនៅស្ងៀមគិតពីសម្ដីវាបានបន្តិច ក៏លក់បាត់ឈឹងព្រោះអស់កម្លាំងពេក តែថ្ងៃបន្ទាប់ ខ្ញុំក៏នឹកឃើញដល់សម្ដីវាវិញ ព្រោះពេលថ្ងៃត្រង់ស្ងាត់ភ្ញៀវបន្តិចនោះ តាអិតហៅខ្ញុំមកប្រាប់ថា «អាស្នាវាទៅផ្ទះវិញហើយ! ពីណេះទៅ អ្ហែងជាអ្នកយកបាយសម្លទៅផ្ទះនៅចម្ការម្ដង អាបុល!»
ល្ងាចចូលមកដល់ ខ្ញុំកេះមីងម៉ាចនៅផ្ទះបាយសួរគាត់ភ្លាម៖
«មីង? អ្នកណាគេនៅចម្ការ? ម៉េចមិនមកហូបបាយនៅទីនេះ? ត្រូវលើកបាយយកទៅរាល់តែថ្ងៃអញ្ចឹងទៅ?
«ហើយយូរណាស់ហើយអាស្នា វាលើកទៅរាល់ទេដង ឯងមិនដែលដឹងទេ?» គាត់មិនឆ្លើយបែរជាសួរបញ្ច្រាសមកវិញ។
«ដឹងឯណាមីង ម្ង៉ៃៗគ្រាន់តែវិលក្បុងនៅមុខផ្ទះជាមួយតាហ្នឹង រកពេលដកដង្ហើមមិនចង់បាន! គ្នាមិនដឹងបានប្រឹងសួរ មិនដឹងអ្នកហូបហ្នឹងស្រីប្រុសក្មេងចាស់ ស្រណុកទៅដល់ស្រែកហៅឲ្យវាត្រូវ!»
មីងម៉ាចគំហកវិញតិចៗ៖
«គ្មានពីណាឲ្យឯងស្រែកហៅទេ! ទៅដល់ហ្នឹង ដាក់បាយចោលមុខទ្វារទៅ វាចប់ភារកិច្ចឯងហើយ!»
ខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើម ឯមីងម៉ាចនិយាយមកទៀតភ្លាម៖
«ណេះ!! រួចរាល់ហើយ លើកឲ្យវាស្រួលទៅ! ដើរឲ្យវាថ្នមៗកុំឲ្យក្រឡក ប្រឡាក់មាត់ចាន! គាត់មិនដឹងថាឯងលើកច្រងាប់ច្រងិល មកស្មានថាចុងភៅដួសគគ្រិចនាំពិបាករឿងដល់អញ!»
ដៃខ្ញុំទទួលថាស ហើយចាប់ផ្ដើមចេញដំណើរទាំងមិនអស់ចិត្ត។
គេប្រាប់មកថាផ្ទះនោះនៅក្នុងចម្ការ ប៉ុន្តែដើរឡើងបែកញើសហើយ នៅតែគ្មានប្រទះឃើញខ្ទមចាំចាបអីមួយទេ។ ម្យ៉ាងមេឃជិតងងឹតហើយ នេះក៏ជាលើកដំបូងចាប់ពីខ្ញុំចូលមករស់នៅផ្ទះគ្រូទាយនេះដែលខ្ញុំមានពេលដើរមកចម្ការជ្រៅម្ល៉ឹងៗ។ ភ្នែកខ្ញុំរេរំពៃឆ្វេងស្ដាំទាំងហត់គឃូស និងសង្ស័យ។ បន្តិចមកទើបឃើញផ្ទះឈើមួយដែលបាំងដោយដើមរុក្ខជាតិស៊ុបទ្រុប។ នេះបើកុំខ្ញុំឈ្ងោករកមើលដានស្មៅគេជាន់រាបជាស្នាមជើងគេធ្លាប់ដើរមុនៗ កុំអីរកមិនឃើញទៀត។
ខ្ញុំមកដល់ពីមុខផ្ទះដែលស្ងាត់ជ្រងំ ហើយបិទទ្វារជិតឈឹង។ ផ្ទះនេះថាឲ្យអស់ទៅ គឺ៥ម៉ែត្របួនជ្រុងប៉ុណ្ណឹង ហើយសង់រាបផ្ទាល់ដី។ បង្អួចក៏បិទ ទ្វារក៏បិទដូចគ្មានអ្នកណានៅទេ។
ខ្ញុំឈ្ងោកសម្លឹងស្ពកបាយក្នុងដៃ ទាំងនឹកឆ្ងល់ថាតើអ្នកណាទៅដែលនៅសំងំក្នុងនោះ?
ហៀបនឹងហាមាត់ហៅទៅហើយ ស្រាប់តែសំឡេងមួយលាន់សន្ធាប់មកពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ៖
«ទុកបាយនៅមាត់ទ្វារនោះទៅ!»
ខ្ញុំបែរក្រោយសម្លឹងទៅរកមីងភី ប្រពន្ធក្រោយរបស់តាអិតដែលឈរមើលមកខ្ញុំដោយមុខមាំ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏ដាក់ថាសនោះទៅនឹងមាត់ទ្វារ ហើយបែរមករកគាត់។ គាត់គំហកបន្ថែម៖
«នៅត្រេងត្រាងអីទៀត? មិនត្រលប់ទៅជួយធ្វើការតាឯងនៅឯមុខ?»
ខ្ញុំចាកចេញមកវិញ ទាំងមិនហ៊ានបែរក្រោយ តែចិត្តសង្ស័យមួយរយជំពូក។ អ្នកណានៅក្នុងផ្ទះបិទជិតនោះ? គេកើតអីបានជាមិនត្រូវការពន្លឺថ្ងៃខ្លះ? ហើយអាស្នាវាត្រូវលើកបាយមករាល់ថ្ងៃអញ្ចឹងឬយ៉ាងម៉េច?
ខ្ញុំដើរផង ត្រចៀកផ្ទៀងស្ដាប់ជាប់ផង ក្រែងឮស្នូរជើងមីងភី គាត់ដើរត្រលប់មកវិញដែរ តែស្ងាត់ច្រៀប។
«មីងភីជាអ្នកលើកបាយចូលទៅក្នុងផ្ទះនោះខ្លួនឯងទេដឹង?»
ខ្ញុំដើរបណ្ដើរ គិតបណ្ដើររហូតមកជល់នឹងពូម្នាក់ជាអ្នកថែចម្ការដែលយូរៗទើបឃើញមុខគាត់ម្ដង។ទម្លាប់គាត់មិនមែនជាមនុស្សនិយាយច្រើនទេ ដូចរាល់ដងអញ្ចឹងគឺគាត់ឃើញខ្ញុំ គាត់មិនរវល់ទេគិតពីឱនធ្វើការគាត់ លើកនេះទៀតខ្ញុំក៏មិនចង់រំខានអារម្មណ៍គាត់អីដែរ ព្រោះគាត់បញ្ចេញឫកពាមកហាក់មិនចង់និយាយអ្វីជាមួយខ្ញុំទាំងអស់ តែដោយសារនឹកឆ្ងល់ពេកខ្ញុំក៏ដាច់ចិត្តសួរគាត់ចម្ងាយប្រហែលបីម៉ែត្រពីគ្នា៖
«ពូ! ពូដឹងថាពីណារស់នៅក្នុងផ្ទះកណ្ដាលចម្ការនេះអត់?»
គាត់ងើបមុខមកខ្វាច់ ហើយក្រសែភ្នែកមុតរបស់គាត់ធ្វើឲ្យខ្ញុំភ័យចង់ដាច់ផ្ងារ។ ពេលទ្រូងខ្ញុំកំពុងផឺតផត ខ្ញុំដូចជាចាប់អារម្មណ៍ថាគាត់មិនមែនសម្លឹងមកខ្ញុំទេ តែគឺកំពុងសម្លឹងអ្វីមួយពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ។
ខ្ញុំភ័យភឹបបែរក្ឌាំង សម្លឹងក្រោយខ្នង។ គឺមីងភីកំពុងឈរសម្លក់មកខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗ សំឡេងគាត់លាន់មកសង្កត់ពាក្យធ្ងន់ៗ៖
«អញប្រាប់ថាកុំឲ្យអ្ហែងចេះមាត់សួរនាំ! អ្ហែងចង់ឲ្យអញសូត្របាលីឲ្យអ្ហែងគនិយាយលែងរួចអត់អាបុល?»
ខ្ញុំភ័យនេះ មិនមែនចាញ់សម្លុតគាត់ទេ តែអ្វីៗដែលខ្ញុំជួបហាក់ចម្លែកពេក។ ខ្ញុំងាកមករកពូនោះវិញបាត់គាត់ទៅណាសូន្យមិនឃើញសូម្បីស្រមោល។ ក្រឡេកទៅទឹកមុខមីងភីដូចចងកំហឹងខ្ញុំមកពីពេលណាក៏មិនដឹង ខ្ញុំលែងឆ្លើយរត់វឹងចេញពីចម្ការ។
យប់នោះខ្ញុំវិលមកដេកវិញ យល់សប្ដិឃើញតែពីសតែពាស ហើយស្រាប់តែយល់សប្ដិឃើញថាខ្ញុំដើរយកបាយទៅផ្ទះនោះទៀត។ ដើរបានពាក់កណ្ដាលផ្លូវក៏ឮសូរខ្មោចបំពេកូនគ្រលួច ខ្ញុំជះបាយចោលទៅលើស្មៅ រត់មកវិញយកប្រាស់អាយុហត់គឃូស ដឹងខ្លួនឡើងម៉ោង១២ត្រឹម ឯអាស្នាក៏អត់នៅទៀត គឺខ្ញុំដេកម្នាក់ឯងនៅក្រោមផ្ទះ។ ខ្យល់ផាត់បក់ឡើងប៉ើងមុងទប់មិនចង់ជាប់ ខ្ញុំក្រោកអង្គុយដាក់ជើងមុងវិញទាំងនៅភ័យនឹងយល់សប្ដិ ស្រាប់តែកន្ទុយភ្នែកហាក់ឃើញពន្លឺពិលចាំងឆ្វាចនៅចម្ងាយប្រមាណ ២០ម៉ែត្រពីចំហៀងផ្ទះ។
«អ្នកណាគេទៅចម្ការថ្មើរណេះ?»
ខ្ញុំគិតហើយងាកមើលទៅទីនោះមិនព្រិច។ មិនខុសទេ ពន្លឺពិលបង្ហាញមកកាន់តែជិតឡើងៗ រួចបិទងងឹតភ្លឹប។ អ្នកចុចពិលប្រហែលមិនចង់ឲ្យមានអ្នកណាម្នាក់ឃើញគេហើយ បានជាខំបិទពីចម្ងាយអញ្ចឹង។ ខ្ញុំផ្ដួលខ្លួនដេកវិញព្រឹប តែភ្នែកប្រឹងបើកគ្រលួងសម្លឹងទៅ នៅពេលដែលស្នូរជើងលាន់មកស្រាលៗស្រឹបៗ។ ទោះយ៉ាងណា មេឃងងឹតណាស់ ខ្ញុំមិនដឹងថាគេនោះជាអ្នកណាទេ ដឹងតែថាគេនោះមកដល់ចំហៀងផ្ទះក៏លែងឮស្នូរស្បែកជើង។ គេប្រាកដជាអ្នកផ្ទះនេះ ហើយឡើងទៅលើវិញបាត់ហើយ។
«ចម្លែកៗម៉េះ? ផ្ទះមានបង្គន់គ្រប់គ្រាន់ដល់ក្នុងបន្ទប់ មានពីណាថ្មើរណេះកណ្ដាលអធ្រាត្រដើរទៅចម្ការធ្វើលឹបលធ្វើអី?»
ខ្ញុំបិទភ្នែកខំដេកឲ្យលក់ បន់ឲ្យភ្លឺឆាប់ៗ ព្រោះចិត្តចេះតែនឹកស្រៀវស្រាញ ចេះបានខ្យល់បក់មករសឹប ខ្ញុំក៏ដេកលក់ទៅវិញដូចបំណង ដូចពាក្យចាស់ថាដេកលក់បាត់ខ្លាចនោះមែន។
ព្រឹកនោះ ខ្ញុំនៅបម្រើតាអិតដែលទស្សន៍ទាយឲ្យភ្ញៀវដូចរាល់ដងរហូតដល់រសៀល គាត់អស់ទឹកពីធុងទឹកកក ប្រើខ្ញុំឲ្យចុះទៅយក ទើបខ្ញុំបានចេញទៅដល់ផ្ទះបាយ។ មីងម៉ាចនៅស្លស្លុកមុខក្រញូវតាមទម្លាប់គាត់ ធ្វើឲ្យខ្ញុំមិនហ៊ាននៅសួរនាំអីច្រើនទេ។ ខ្ញុំបានទឹកពេញធុងហៀបនឹងឡើងផ្ទះវិញឮគាត់សួរវិញដែរ៖
«ថ្មើរម៉ានអ្ហែងមកលើកបាយទៅឲ្យយាយរបស់អ៊ំអិត?»
ខ្ញុំងាកមកខ្វាកសួរគាត់ទាំងភ្លេចគិត៖
«អូ! អ្នកនៅក្នុងចម្ការហ្នឹងជាយាយរបស់តាអិត?»
មីងម៉ាចងាកទៅកាប់សាច់ដាក់ចាន ហើយលើកចាននោះទុកទៅលើថាស។ វាជាសាច់ដដែលដូចពីម្សិលដែលក្មេងធ្វើការឲ្យគេដូចពួកខ្ញុំមិនដែលបានហូបអីម្ដងទេ។ ម៉េចក៏លើកម្ហូបទៅចម្ការយកសាច់ដដែលៗទៅអញ្ចឹង? ខ្ញុំកំពុងនឹកឆ្ងល់ បែរខ្លួនយឺតៗតម្រង់មាត់ទ្វារ ស្រាប់តែឮគាត់ឆ្លើយមក៖
«អញក៏មិនដឹងដែរ! ឮតែគេថា!»
ខុសពីមុននេះដែលខ្ញុំគិតថា គាត់ប្រហែលមិនរវល់ឆ្លើយនឹងខ្ញុំទេយ៉ាង ពេលនេះគាត់បែរជានិយាយធ្វើឲ្យខ្ញុំកាន់តែនឹកឆ្ងល់ទៅទៀត។ មីងម៉ាចមកនៅយូរហើយ គេទុកចិត្តឲ្យធ្វើបាយសម្ល ឡើងផ្សាររាល់ថ្ងៃផង នៅតែគាត់មិនដឹងថាអ្នកក្នុងផ្ទះកណ្ដាលចម្ការនោះជាអ្នកណា ទម្រាំបើខ្ញុំ???
ខ្ញុំដើរមកធ្វើការក្បែរៗតាអិតវិញ ទាំងនឹកឆ្ងល់ពេញក្នុងខ្លួន។
ឬមួយដោយសារតែផ្ទះនេះមានរឿងយ៉ាប់ៗអញ្ចឹង បានជាអាស្នាមុនពេលទៅវានិយាយបន្លាចខ្ញុំ? តាអិតចាស់ហើយ ទម្រាំយាយគាត់ទៀតចាស់យ៉ាងណាទៅ? ចុះបើមីងម៉ាចមិនដឹង គាត់បានពាក្យនេះពីណាមក? ហើយយប់មិញកណ្ដាលអធ្រាត្រអ្នកណាចុះពីផ្ទះទៅចម្ការធ្វើអី?
«អាបុល! ទឹកអប់អស់ហើយ!»
ខ្ញុំភ្ញាក់ខ្លួនបែរមកវិញ ឃើញគាត់ហុចលុយមកឲ្យ ហើយនិយាយតឿនបន្ថែម៖
«អ្ហែងរត់ទៅទិញចិនមួយដបសិនមក! ឯកឧត្ដមមកចាំយូរហើយ អញត្រូវការប្រសិទ្ធីចិញ្ចៀនពេជ្រគាត់!»
ខ្ញុំលបអើតទៅមើលក្រៅបន្ទប់ទស្សន៍ទាយតាមប្រលោះជញ្ជាំងឈើ។ ពិតជាឯកឧត្ដមមាឌធំក្រអាញនោះ មកអង្គុយចាំច្រងុកមែន។ ទ្រនឹបគាត់ក្រាស់ៗណាស់ឯកឧត្ដមនោះ មិនឲ្យតាអិតខ្វារកម៉េចបាន? មិនត្រឹមតែគ្រូសូត្រផ្លុំទេដែលមានលាភ សូម្បីតែខ្ញុំជាក្មេងនៅក្បែរៗនេះ ក៏គាត់ឲ្យលុយមួយម៉ឺន ពីរម៉ឺនចាយលេងដែរ ឲ្យតែទាយទៅធ្វើឲ្យគាត់សប្បាយចិត្ត គិតថានឹងបានឡើងបុណ្យឡើងស័ក្ដិ។
«ណេះ! ៧ពាន់រៀល!»
អ្នកលក់និយាយផង ច្រកដកទឹកអប់ទៅក្នុងស្បោងខ្មៅឲ្យខ្ញុំបណ្ដើរ។ អ្នកលក់នោះនិយាយមិនឈប់ឯភ្នែកខ្ញុំរវល់សម្លឹងទៅរកនំចំណីជាច្រើនមុខក្នុងផ្ទះគាត់។
កំពុងទាក់ទើរសម្រេចចិត្តថាគួរទិញហូបឬអត់ ស្រាប់តែឮគាត់និយាយច្រែតៗបន្ត៖
«តាអិតអើយតាអិត! នៅមិននៅបានរបរមួយមិនបាច់ធ្វើអីហត់ ក៏មានគេលើកលុយមកប្រគេនដល់ផ្ទះ!»
ខ្ញុំហៀបហើបមាត់ឲ្យគាត់យកនំឲ្យមួយកញ្ចប់ទៅហើយ គាត់ដាក់មកវិញរ៉ាវបន្ថែម៖
«នេះកុំតែប្រពន្ធមុនគាត់ចេះបញ្ជាន់រូបចេះអី កុំអីក៏មិនបានយាយក្រោយមកដេកស៊ីស្រួលអ៊ីចេះដែរ! គិតទៅមនុស្សប្រុស មិនចេះស្កប់ អស់ពីប្រពន្ធដើម យកស្រីផ្សេងឡើងផ្ទះភ្លែត ចំណាស់ណេះទៅហើយ!»
«ចែឯងធ្លាប់ឃើញប្រពន្ធមុនតាអិត?» សំឡេងម្នាក់ស្រីដែលអង្គុយយោលកូនក្នុងផ្ទះលាន់មកសួរចែលក់ចាប់ហួយ។ ក៏ជាសំណួរដែលខ្ញុំចង់ឮចម្លើយដូចគ្នា បានជាខ្ញុំនៅបង្អង់ចាំស្ដាប់បន្ត។ អ្នកលក់ឆ្លើយភ្លាម៖
«អើ! ឮតែគេថាដែរ!!! ឮគេថាប្រពន្ធមុនគាត់ នៅសុខៗឈឺបីយប់បីថ្ងៃភ្លឹក ហើយបកមកវិញមានគេកាន់រូបតែម្ដង! ដោយសារអញ្ចឹងបានជាឥឡូវតាហ្នឹងក្លាយជាគ្រូទាយឈុត ល្បីមានលុយវាល់ថាសហ្នឹងណា៎!»
«ហើយចុះឥឡូវប្រពន្ធមុនគាត់នៅឯណា?» អ្នកសួរបន្តនូវសំណួរដែលខ្ញុំក៏ចង់ដេញដោលដូចគ្នា។
«ឮថា នៅហ្នឹងដែរតើ! សំងំក្នុងផ្ទះគាត់ដែរហ្នឹង គ្រាន់តែមិនចេញមុខ!»
អ្នកយោលអង្រឹងនិយាយរបៀបមិនយល់ស្រប៖
«ស្អីអ្ហា៎? បើមែន ម៉េចតាហ្នឹងហ៊ានយកមីងភីឡើងផ្ទះ?»
ខ្ញុំត្រៀមដើរចេញ ព្រោះអស់សំណើចដែរ ដែលខ្ញុំនៅផ្ទះនោះជាងបីអាទិត្យហើយមិនដែលឃើញយាយណាផ្សេង ក្រៅពីមីងភីនោះផង គិតទៅពាក្យស្រីៗតពីមាត់មួយទៅមាត់មួយមែន។ ពេលឃើញគេនាំគ្នានិយាយដើមម្ចាស់ខ្ញុំជក់មាត់ពេក ខ្ញុំដូរចិត្តគិតថាដើរត្រលប់ទៅវិញ លែងខ្ចីរង់ចាំទិញនំអីទៀត ព្រោះម្យ៉ាងខ្លាចតាអិតចាំយូរផង។ ស្រាប់តែពេលបែរខ្នងបានពីរបីម៉ែត្រ ក៏ឮអ្នកលក់នោះនិយាយយកឈ្នះចាញ់បន្ថែម៖
«មិនជឿហីទៅ! អញឮគេថា ប្រពន្ធមុនគាត់សំងំលាក់ខ្លួនក្នុងចម្ការ! មានខ្មោចចូលខ្លួនជួយប្ដីគាត់សូត្រផ្លុំអីពូកែណាស់ ហើយមិនដែលដើរចេញទៅណាត្រូវពន្លឺថ្ងៃទេ មួយថ្ងៃស៊ីបាយតែម្ដងគត់ គឺពេលព្រលប់ៗ! »
ខ្ញុំបុកពោះភឹប ស្របពេលអ្នកសួរនោះសួរផ្ទាន់វិញ៖
«ពូកែដឹងម៉េះចែ!? វាមិនដែលមានខ្មោចអីចូលទេ សម័យណេះហើយ! ចេះតែជឿកើតដែរ??»
«អើ! ហើយចុះម៉េចគាត់មានភ្ញៀវឡើងចុះមករកពឹងពាក់ញាប់ម៉េះ? បើថាគាត់មិនសក្ដិសិទ្ធិ? ក្មេងៗនៅផ្ទះគាត់រត់អស់ជិត១០នាក់ហើយអ្ហែងមិនសួរ? អញដឹងពីក្មេងស្រីម្នាក់ដែលធ្លាប់មកនៅផ្ទះនេះ គឺក្មេងហ្នឹងលួចនិយាយប្រាប់មែនណា៎! អើ! ចង់ដឹងច្បាស់ សួរអូននេះក៏បាន អូននេះក៏នៅផ្ទះតាមអិតដែរ!»
គេនាំគ្នាមើលមកខ្ញុំ ធ្វើឲ្យខ្ញុំកាន់តែង៉េមង៉ាម។ ខ្ញុំសើចញឹមៗ ហើយគេចចេញមកយ៉ាងរហ័ស ព្រោះមិនចង់ឆ្លើយអ្វីនឹងសំណួររបស់ពួកគេឡើយ។ ចេញពីភូមិមកធ្វើការឲ្យតាអិត ម្ដាយខ្ញុំផ្កាំស្រេចហើយថានៅបម្រើគេកុំចេះដឹងរឿងម្ចាស់ផ្ទះ កុំនិយាយដើមម្ចាស់ផ្ទះ កុំយករឿងក្នុងផ្ទះនិយាយនឹងអ្នកក្រៅ។
ខ្ញុំពិតជារក្សាបណ្ដាំនេះខ្ជាប់ខ្ជួន….. ប៉ុន្តែសម្រាប់ខ្ញុំ ការពិតវានៅតែជាការពិត។ អ្វីដែលខ្ញុំឮអ្នកស្រុកនិយាយអំពីគ្រួសារតាអិត ធ្វើឲ្យខ្ញុំយល់ថាខ្ញុំកំពុងរស់នៅក្នុងគ្រួសារពោរពេញដោយអាថ៌កំបាំងមួយ។ នេះបើកុំតែអាស្នាឈប់ កុំអីខ្ញុំក៏មិនដឹងសូម្បីតែថានៅក្នុងចម្ការដ៏ជ្រៅរបស់តាអិត មានផ្ទះតូចមួយបិទទ្វារ មិនត្រូវការពន្លឺព្រះអាទិត្យ ហើយជារៀងរាល់ថ្ងៃត្រូវមានអ្នកយកបាយទៅ ពិសេសគឺមានសិទ្ធិយកទៅ តែគ្មានសិទ្ធិដឹងថាអ្នកខាងក្នុងជាអ្នកណា ចំណាស់ណា ហើយប្រុសឬស្រីឡើយ។
«អ្នកក្នុងផ្ទះពិតជាប្រពន្ធមុនរបស់តាអិតដូចគេថាមែនអត់?»
ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងតាំងពីផ្ទះបាយរហូតដល់ក្នុងចម្ការ។ ដៃខ្ញុំលើកថាសលែងសូវញ័រលែងភ័យ ព្រោះចិត្តខ្ញុំដូចជាជឿថាក្នុងផ្ទះនោះជាភរិយាតាអិតមែន ប៉ុន្តែសំណួរមួយទៀតចេះតែរុកកួនខ្ញុំ។
«អញ្ចឹងម៉េចក៏ម្សិលមិញ ខ្ញុំឃើញមីងភីប្រពន្ធក្មេងគាត់នៅនុះដែរ? វាមិនដែលប្រពន្ធចុង និងប្រពន្ធដើម អីត្រូវគ្នាម្ល៉ឹងៗ?»
ពាក្យដែលគេនិយាយថាប្រពន្ធមុន គាត់សំងំលាក់ខ្លួនក្នុងចម្ការអាចថាខ្ញុំជឿ តែពាក្យថាមានខ្មោចចូលខ្លួនដើម្បីជួយសូត្រផ្លុំអីឲ្យពួកម៉ូយរបស់ប្ដីគាត់ តើពិតកម្រិតណា? ពាក្យថាមួយថ្ងៃស៊ីបាយតែម្ដងគត់ គឺពេលព្រលប់ៗ ម៉េចក៏ត្រូវម៉្លេះ? ដឹងអញ្ចឹង មុនអាស្នាទៅជជីកសួរវាអស់អាចម៍អស់នោមហើយ។
«អាបុល?»
ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើត ព្រោះមីងភីបង្ហាញខ្លួននៅពីមុខខ្ញុំ។ មុខគាត់ដែលធ្លាប់តែញញឹមប្រិមប្រិយនៅមុខភ្ញៀវអ្នកធំៗហ្នឹង បែរជាកាចថ្មែគួរឲ្យភ័យជាងពាក្យចចាមអារ៉ាមពីផ្ទះគាត់ដែលខ្ញុំបានឮនោះទៅទៀត។
«ឲ្យបាយមកណេះ!»
គាត់ឆក់យកថាសបាយពីដៃខ្ញុំទៅ។ ក្រចកដៃគាត់លាបពណ៌ក្រហមជាំមិនសមនឹងវ័យកណ្ដាលរបស់គាត់សោះ។
«ពីនេះទៅ អ្ហែងមិនបាច់លើកបាយមកចម្ការទេ! ទៅ! ទៅមុខជូតផ្ទះចេញឲ្យស្អាតភ្ញៀវទៅអស់ហើយ!»
គាត់សម្លក់ខ្ញុំមួយ ហើយទើបបែរខ្នងដើរបន្តទៅក្នុងចម្ការ។
«ល្អដែរ! ពីពេលនេះទៅមិនបាច់មកអាកន្លែងយ៉ាប់ចិត្តនេះទៀតមិនល្អ?»
ខ្ញុំដើរបណ្ដើរ រត់បណ្ដើរ ចេញមកវិញទាំងអរលាយភ័យ។ អរគឺដឹងថាស្អែកមិនបាច់មកព្រឺសម្បុរទៀត ចំណែកភ័យគឺមិនដឹងថាមីងភីគាត់កើតអីគាត់ បានជាប៉ុន្មានថ្ងៃនេះគាត់ធ្វើមុខដូចយកខ្ញុំជាសត្រូវរហូត។
ខ្ញុំឈប់ជើង ព្រោះឃើញពូអ្នកថែចម្ការដដែលនោះកំពុងកាប់ដី។
មេឃជិតអស់ពន្លឺហើយ គាត់ក៏នៅតែធ្វើការមិនឈប់ទៀត ទឹកមុខសោះអង្គើយមិននិយាយមិនស្ដី តើគាត់កើតអី?
គាត់នៅតែសម្ដែងចរិតមិនត្រូវការរវល់ជាមួយខ្ញុំដូចពីម្សិលដដែល។ ខ្ញុំក៏ដើរហួសពីគាត់ទៅទាំងចម្លែកចិត្ត។ ដុសលាងផ្ទះចប់ ខ្ញុំក៏ទៅងូតទឹក ហើយហូបបាយម៉ង់ៗម្នាក់ឯង។ រំពេចនោះខ្ញុំនឹកឃើញដល់លុយ៥$ដែលឯកឧត្ដមឲ្យកាលពីល្ងាច ខ្ញុំរវល់តែចាក់ទឹកដាក់ជើងពានឲ្យតាអិត ក៏បានស៊កលុយនោះនៅនឹងធ្នឹមបង្អួចបន្ទប់ទស្សន៍ទាយរបស់គាត់។
ខ្ញុំក្រោកវឹងចោលចានបាយ រត់ទៅបន្ទប់នោះយកលុយឲ្យបានមុនពេលមីងភីប្រពន្ធគាត់ដឹង។
«អូយ! ហេងមែន តាអិតមិនទាន់ចាក់សោ!»
គិតផងស្រវាទាញទ្វារបើកចូលក្នុងបន្ទប់ងងឹតនោះ ហើយរេរកមើលលុយប្រាំដុល្លាររបស់ខ្ញុំទាំងមិនហ៊ានចុចបើកភ្លើង។
មិនទាន់បានបីដង្ហើមស្រួលបួលផង ស្រាប់តែឮស្នូរជើងតានោះមកវិញ ធ្វើឲ្យខ្ញុំព្រលឹងចុងសក់។ ដៃគាត់កាន់ចង្កោមសោក្រិកក្រកទៅហើយ បើមិនប្រាប់គាត់ឲ្យដឹងថាខ្ញុំនៅក្នុង គាត់អាចនឹងចាក់សោចោលខ្ញុំនៅទីនេះផងមិនដឹង។ ហៀបហាមាត់ប្រាប់គាត់ថាខ្ញុំចូលមករកលុយខ្ញុំ ស្រាប់តែសំឡេងមីងភីលាន់មកខ្សឹបៗ ៖
«មើល៍តាអិត! កុំទាន់ចាក់សោ ចូលទៅក្នុងសិន ខ្ញុំមានការចង់និយាយ!»
មីងភីទាញដៃប្ដីចាស់របស់គាត់ចូលមក ធ្វើឲ្យខ្ញុំស្រលាំងកាំងខំអែបខ្លួនទៅនឹងទ្វារពួនគាត់។
«មិនបាច់បើកភ្លើងទេ និយាយតែបន្តិចទេ»
មីងភីមិនឲ្យប្ដីគាត់បើកភ្លើង ធ្វើឲ្យខ្ញុំធូរចិត្តវិញ។ ពេលនោះ ខ្ញុំសឹងថាអត់មិនហ៊ានដកដង្ហើមផង ស្រាប់តែឮមីងភីនិយាយបន្តខ្សឹបៗ៖
«ខ្ញុំឈប់ឲ្យអាបុលទៅចម្ការទៀតហើយ! ក្រោយៗចាំខ្ញុំលើកបាយទៅខ្លួនឯង!»
«វាកើតថី?» តាសួរវិញ។
«ខ្ញុំចេះតែមានអារម្មណ៍ថាអាក្មេងនេះមិនស្រួលម៉េចមិនដឹងទេ! យកល្អកុំឲ្យវាទៅរវល់ក្បែរហ្នឹង!ល្ងាចមិញ ខ្ញុំទៅទាន់ពេលវានិយាយនឹងអាគ!»
ខ្ញុំនឹកឃើញភ្លាមដល់ពូអ្នកថែចម្ការ។ ពិតមែនហើយម្សិលមិញខ្ញុំបានសួរពូនោះមួយម៉ាត់មែន ហើយខ្ញុំមិនដឹងទេថាគាត់គ។
ចិត្តខ្ញុំភ័យណាស់ ព្រោះពីរនាក់ប្ដីប្រពន្ធនេះកំពុងនិយាយដើមខ្ញុំ។ គេសង្ស័យខ្ញុំ??? តើខ្ញុំបានធ្វើអីខុស? ចុះបើពេលនេះគេឃើញខ្ញុំនៅពួនក្នុងបន្ទប់នេះទៀត?
ភ្លាមៗនោះ ខ្ញុំនឹកឃើញចង់ឈប់ធ្វើការ ហើយវិលទៅផ្ទះនៅជាមួយម៉ែវិញតែម្ដង ព្រោះអ្វីៗនៅទីនេះកាន់តែមានសភាពមិនល្អសម្រាប់ខ្ញុំ។
«អញ្ចឹងសោះបានជាគ្មានក្មេងណាទ្រាំនៅបានយូរ ទោះគាត់ឲ្យប្រាក់ខែដល់ទៅជាង១០០ដុល្លារទៅហើយ!!» ខ្ញុំគិតផង ទោមនស្សនឹងស្ថានភាពរបស់ខ្លួនឯងផង។ ល្ងាចមិញ ខ្ញុំគ្រាន់តែសួរពូគនោះព្រោះឆ្ងល់ ក៏ត្រូវជាប់ពិរុទ្ធដែរ?
ខ្ញុំសំងំទាំងញ័រដៃ ឯមីងភីនិយាយបន្ថែម៖
«វាអត់ម៉េចទេ!! ប៉ុន្តែប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ ខ្ញុំឧស្សាហ៍យល់សប្ដិប្លែកៗ! យប់មិញយល់សប្ដិថាអាបុលវាចូលទៅវាយបំបែករូបរបស់យើង!»
«មែន? អញ្ចឹងបានយប់មិញឃើញឯងក្រោកទៅចម្ការទាំងយប់!»
«ហ្នឹងហើយ! ខ្ញុំភ័យណាស់ ខ្លាចបែករូបមែន យើងមិនចប់?? បានជាមិនចង់ឲ្យវាទៅរញ៉េរញ៉ៃក្បែរនោះទៀត!!»
«អើ! អញ្ចឹងមិនបាច់ប្រើវាទៀតទេ! ចាំយកទៅខ្លួនឯងទៅ!»
«នែ៎ឯង! មួយទៀតរឿងឯកឧត្ដមដែលឈឺជ្រុះសក់អស់នោះណា៎! ឯកគិតទៅបានសក់ពីណាមកសូត្រឲ្យគេ? បានជាហ៊ានទទួលទ្រនឹបគេដល់ទៅ១០០០ដុល្លារ?»
សម្ដីមីងភីធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកឃើញដល់ឯកឧត្ដមកាលពីព្រឹកដែលបានដោះមួកឲ្យតាអិតមើលថាគាត់ឈឺរបូតសក់អស់។ តាអិតបានសន្យាថានឹងសូត្រឲ្យគាត់បានសក់ដូចដើមក្នុង៣ថ្ងៃ។ ពេលនេះប្រពន្ធគាត់សួរខ្ញុំបានឱកាសស្ដាប់ពីវិធីគាត់ ថាតើគាត់ធ្វើយ៉ាងណា ដូច្នេះខ្ញុំខំស្ដាប់ស្ទើរមិនហ៊ានដកដង្ហើម។ តាអិតឆ្លើយខ្សឹបៗវិញ៖
«អញ យកសក់អាស្នាសូត្រ!»
«អូ? ឯងមានសក់វា? គ្រប់ទេ?!»
«កុំភ័យ! កាលវានៅសក់វាជ្រុះទាំងប៉ុន្មាន អញរើសទុកទាំងអស់! ឯកឧត្ដមអាយុ ៥៥ អញប្រហែលមានគ្រប់៥៥សរសៃ។ ឯកឧត្ដមនោះច្បាស់ជាពេញចិត្ត ហើយនាំម៉ូយមើមៗមកច្រើនទៀត! យើងនឹងបានរង្វាន់ច្រើនទៀត!»
ខ្ញុំលូកដៃស្ទាបសក់ខ្លួនឯងដោយមិនដឹងខ្លួន។
«គេពិតជាអាចយកសក់អាស្នាមកសូត្រដើម្បីឲ្យឯកឧត្ដមនោះដុះសក់បានមកវិញមែន?»
នេះជាសំណួរដដែលៗដែលនៅវិលវល់ទៅមកក្នុងគំនិតខ្ញុំ ហើយចម្លើយមានតែមួយគត់គឺចង់ដឹងទាល់តែរង់ចាំមើលសិន។
«ល្អណាស់! ធ្វើពិធីម៉ោងប៉ុន្មាន?»
«យប់នេះ!» តានោះឆ្លើយនឹងស្រីក្មេងរបស់គាត់វិញ។
ខ្ញុំនៅភ្លឹកព្រោះពិតជាគិតថាចង់ឃើញរបៀបធ្វើពិធីនោះណាស់។ រហូតដល់តានិងយាយក្មេងរបស់គាត់ចេញទៅបាត់ ហើយបិទទ្វារចាក់សោវិញជាប់ក៏ខ្ញុំនៅតែឈរទ្រឹងម្នាក់ឯង។ ទីបំផុតខ្ញុំលូកបានលុយមកញាត់ចង្កេះខោ ហើយទើបរាវរកមួលសោសាកមើល។ ទ្វារអត់បានចាក់មេសោពីក្រៅទេគាត់គ្រាន់តែចុចបិទ។
រាល់ដងគាត់ប្រយ័ត្នណាស់ ចាក់សុទ្ធតែពីរបីជាន់ ប្រហែលជាយប់នេះត្រូវមកធ្វើពិធីវិញ បានជាគាត់ខ្ជិលចាក់វា។ ខ្ញុំសសៀរចេញលបៗ ហើយទៅបន្តរកបាយទឹកទាំងលបលួច ចិញ្ចឹមចិត្តថាយប់នេះត្រូវមើលតាអិតធ្វើពិធីហៅសក់ឲ្យខានតែបាន។
ចប់ការងារ ខ្ញុំចងមុងដេកដូចរាល់ដង តែចិត្តនៅទន្ទឹងរង់ចាំលបមើលឲ្យតែបន្ទប់ទស្សន៍ទាយបើកភ្លើងនឹងអាលឡើងទៅមើលគាត់ស្ងាត់ៗ ព្រោះយប់អញ្ចឹងយើងពួនពីក្រៅបង្អួច គាត់មិនដឹងទេ។
ដឹងអីចាំបាត់ៗមិនបានអីផង ក៏លង់ដេកលក់មួយភាំង….
បើកុំតែឆ្កែអ្នកស្រុកព្រួតគ្នាលូតៗគ្នារដឹក កុំអីក៏មិនងាយដឹងខ្លួនដែរ….
ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតមកវិញ សម្លឹងដំបូលមុងខ្លួនឯងចង់ដឹងថាថ្មើរណេះព្រឹកឬនៅ? ដេកយូរប៉ុណ្ណាហើយ?
ពន្លឺពិលបោលមកឆ្វាត់ឆ្វែងលើដី….មិនខុសទេ ស្ថានភាពគឺដូចកាលពីយប់មិញដែរ ពន្លឺពិលមកកាន់តែជិតឡើងៗ រួចបិទងងឹតភ្លឹប។
ស្នូរស្បែកជើងឡើងទៅលើវិញបាត់បន្សល់នូវក្ដីចម្ងល់ជាច្រើន គឺតើតាអិតធ្វើពិធីហើយឬនៅ? អ្នកកាន់ពិលអម្បាញ់មិញនេះ ជាមីងភី ឬគាត់?
ខ្ញុំបិទភ្នែកខំដេកសាដើម តែចិត្តនៅតែនឹកឆ្ងល់ គិតមិនលុះក៏បែរសម្លឹងទៅផ្លូវអម្បាញ់មិញដែលឆ្ពោះទៅចម្ការ។ ទីនោះងងឹតស្លុបកាន់តែមើលក៏កាន់តែខ្លាច ដូច្នេះមានតែសំងំប្រឹងដេក។
រំលងបានបីថ្ងៃ ស្រាប់តែឯកឧត្ដមដែលជ្រុះសក់នោះបង្ហាញខ្លួនយ៉ាងហ៊ឹកហ៊ាក់ នាំមកទាំងអង្គរក្សទាំងប្រពន្ធលើកកន្ត្រកផ្កា ផ្លែឈើមកជូនតាអិតយ៉ាងសន្ធឹក និងទ្រនឹបដុល្លារមួយដុំទៀត។
ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលបំផុត គឺនៅពេលដែលគាត់ញញឹមញញែម បើកមួកបង្ហាញក្បាលដល់តាអិត។ សក់គាត់ពិតជាដុះខ្មៅក្រឹបពេញក្បាលមែន ទោះបីមិនទាន់បានវែងពេញលក្ខណៈក៏ដោយ។
«លោកគ្រូពូកែណាស់ ខ្ញុំសូមស្ងើចសរសើរ!»
គាត់នាំប្រពន្ធឲ្យសំពះតាអិតផ្ដោមៗ ធ្វើឲ្យមីងភីដែលឈរលបមើលពីបង្អួចញញឹមយ៉ាងមានអំនួតចំណែកខ្ញុំក៏ចំហមាត់ធ្លុង។ បានន័យថា យប់នោះតាអិតពិតជាបានធ្វើពិធី ហើយគាត់ពិតជាមានសមត្ថភាពធ្វើឲ្យមនុស្សឈឺជ្រុះសក់អស់ ដុះសក់ឡើងវិញព្រាតក្នុងរវាងពេលបីថ្ងៃ?
«លោកគ្រូ ប្អូនស្រីខ្ញុំម្នាក់នៅសៀមរាប គ្នាកើតដំបៅរលួយស៊ីមុខមាត់តាំងពីរឆ្នាំមុន មើលមិនត្រូវសោះ! ឥឡូវនាំវាមកឲ្យលោកគ្រូជួយក្រែងវាបានស្អាតបាតវិញ!» ជំទាវរបស់ឯកឧត្ដមនោះនិយាយ។
«អើ! នាំចូលមក!» តាអិតឆ្លើយយ៉ាងអំនួត។
ដំបៅមុនរាលដាលនៅលើមុខប្អូនស្រីលោកជំទាវពិតជាគួរឲ្យខ្លាច។ កុំថាអ្នកផ្សេង សូម្បីខ្ញុំក៏ញញើតនឹងមើលដែរ តែលោកតាអិតផ្អៀងផ្អងមើលហើយ ក៏និយាយសន្យាភ្លាម៖
«ពីរបីថ្ងៃទៀត ចាំតារកថ្នាំបានចាំ Callឲ្យមក!»
ជំទាវសួរទាំងអរកខិបកខុប៖
«បានន័យថាអាចមើលឲ្យស្អាតវិញបាន មែនអត់លោកគ្រូ?»
តាអិតសើចកខឹកមុននឹងឆ្លើយ៖
«ត្រឹមក្បាលទំពែកនៅហៅសក់ឲ្យវិញបាន! ត្រឹមអីអស្ចារ្យថ្ពាល់ប៉ុណ្ណឹងៗ?»
ចិត្តខ្ញុំវិញលួចគិតតែម្នាក់ឯងថា បើសិនជាតាអិតអាចធ្វើឲ្យមុខគួរឲ្យខ្លាចនោះជា ហើយស្អាតដូចដើមវិញ ខ្ញុំនឹងកោតគាត់។
ដឹងអីល្ងាចនោះ ពេលកំពុងងូតទឹកស្រាប់តែឮគាត់ស្រែកហៅ។ ខ្ញុំរត់ស្លើតស្លក់មកដល់លើផ្ទះឃើញគាត់ឈរក្រពាត់ដៃ សម្លឹងទៅផ្ទះលក់ចាប់ហួយក្បែរខាង។ ខ្ញុំឃើញចែដែលមាត់ដាចនោះកំពុងជូតមុខមាត់គាត់ក្បែរស្នួខោអាវ ហើយមិនដឹងរឿងថាពីរនាក់យើងកំពុងឈរពីលើផ្ទះមើលសកម្មភាពគាត់ទេ។
តាអិតស្រាប់តែនិយាយនឹងខ្ញុំខ្សឹបៗ៖
«យប់នេះអ្ហែងសសៀរទៅឆ្កឹះលួចយកក្រមានោះមកឲ្យអញអាបុល!»
ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើត ព្រោះក្រៅពីនៅបម្រើគេដូចខ្ញុំដាច់ថ្លៃ ខ្ញុំនៅត្រូវធ្វើចោរមួយជាន់ទៀត?។
ខ្ញុំធ្វើភ្នែកស្លឺដែលនៅសុខៗ ត្រូវគាត់បញ្ជាឲ្យទៅលួចក្រមាស្រីៗ។ យល់ចិត្តខ្ញុំ គាត់និយាយលួងភ្លាម៖
«ទៅ! ចាំអញឲ្យពីរម៉ឺន! កុំឲ្យមីងឯងដឹង! អញចង់បានក្រមានោះមកដេកឱបលេង!»
ខ្ញុំយល់ភ្លាមថាតានោះលួចស្រលាញ់ចែចាប់ហួយ តែប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមកទើបខ្ញុំដឹងថាអ្វីដែលគាត់និយាយគឺមិនពិតព្រោះថា ចែចាប់ហួយឡើងកន្ទួលក្រហមពេញមុខ ហើយចេញដំបៅរលួយដូចលំនាំរបស់ប្អូនស្រីជំទាវ ចំណែកប្អូនស្រីជំទាវនោះវិញ បែរជាសះរលីងហើយមករកអរគុណលោកគ្រូជាមួយរង្វាន់ជាច្រើន។
យប់នោះខ្ញុំដេកគងថ្ងាសគិត។
តើក្នុងលោកនេះពិតជាមានមន្តអាគមកែសម្ផស្សស្ទីលលួចក្រមាគេមកធ្វើមែនឬអត់? តាអិតចេះវិធីផ្ទេរដំបៅនោះទៅឲ្យម្ចាស់ក្រមា ហើយឲ្យប្អូនជំទាវជាវិញមែនឬអ្វី?
ស្អែកឡើង ខ្ញុំខំស្វែងរកមើលក្រមានោះដែរតែមិនឃើញសោះ ទាំងក្នុងបន្ទប់តាអិត ក្នុងកន្លែងទស្សន៍ទាយក្ដី។
ចិត្តខ្ញុំឱបជាប់នូវក្ដីសង្ស័យជាច្រើនរហូតដល់ពេលបាយ ស្រាប់តែមីងម៉ាចនិយាយរអ៊ូ។
«នែ៎អាបុល! ពេលអ្ហែងទៅផ្សារជាមួយមីងភី ម៉ែអាស្នាមកដល់ទីនេះ!»
«គាត់សុំតាអិតឲ្យអាស្នាវាមកនៅវិញមែនអត់មីង?» ខ្ញុំអរផងអីផង។
«សុំនៅស្អីឯង? វាឈឺជ្រុះសក់អស់ហើយ! ម៉ែវាមកនេះមកសុំឲ្យតាអិតមើលឲ្យ!»
ខ្ញុំរបូតចានពីដៃខ្ពាក ចំហមាត់ម្នាក់ឯង។
គឺខ្ញុំនឹកឃើញមុនគេគឺសក់ក្បាលឯកឧត្ដមនោះ បន្ទាប់មកគឺសម្ដីប្ដីប្រពន្ធតាអិតមីងភីខ្សឹបៗលើផ្ទះ។
«រឿងឯកឧត្ដមដែលឈឺជ្រុះសក់អស់នោះណា៎! ឯងគិតទៅបានសក់ពីណាមកសូត្រឲ្យគេ?»
«អញយកសក់អាស្នាសូត្រ!»
«អូ? ឯងមានសក់វា? គ្រប់ទេ?!»
«កុំភ័យ! កាលវានៅ សក់វាជ្រុះទាំងប៉ុន្មាន អញរើសទុកទាំងអស់! ឯកឧត្ដមអាយុ ៥៥ អញប្រហែលមានគ្រប់៥៥ សរសៃ»
មីងម៉ាចស្រែកជេរដែលខ្ញុំកំពប់បាយពេញផ្ទះបាយគាត់ ធ្វើឲ្យខ្ញុំរួសរាន់ឱនប្រមូលអំបែងចានទាំងព្រលឹងចុងសក់។ រូបភាពអាស្នា និងចែចាប់ហួយលងនៅនឹងភ្នែកខ្ញុំ មិនថាយប់មិនថាថ្ងៃ ហើយរាល់ដងឲ្យតែខ្ញុំសិតសក់រួច ខ្ញុំប្រមូលយកកម្ទេចសក់ខ្លួនឯង មិនឲ្យជ្រុះនៅដីសូម្បីតែមួយចម្រៀកសរសៃឡើយ។
ចិត្តខ្ញុំគឺសង្ស័យ ហើយពិបាកទ្រាំ។
«ខ្ញុំចង់សុំតាត្រលប់ទៅផ្ទះមួយរយៈ!»
ខ្ញុំនិយាយនឹងគាត់ទាំងភិតភ័យ ស្រាប់តែគាត់បែរមកខ្វាកសូត្រអ្វីមួយផាំងព្រួសមកលើមុខខ្ញុំធ្វើឲ្យខ្ញុំក្ដៅរោលរលាករលួយស្រែកសន្ធាប់ តែស្រែកមិនចេញទើរនៅបំពង់ក រហូតដល់ភ្ញាក់ព្រើតពីដំណេកទាំងញ័រដៃញ័រជើង។
«ពុទ្ធោ! ខ្ញុំយល់សប្ដិទេ?»
ខ្ញុំបែកញើសជោកខ្នងទាំងមេឃរលឹមស្រិចៗត្រជាក់ស្រេប។
ភ្លាមនោះ ពន្លឺពិលចាំងឆ្វាចនៅនឹងដីសាជាថ្មី ខ្ញុំប្រមូលអារម្មណ៍បានមកវិញ តែដៃជើងនៅតែញ័រ។
ជាពេលកណ្ដាលអធ្រាត្រដដែល ដែលតែងមានសកម្មភាពមនុស្សកាន់ពិលដើរទៅចម្ការដូចតែរាល់ដង ខុសគ្នាតែបន្តិចគឺលើកនេះគេមិនមែនដើរចេញពីចម្ការទេ តែចុះពីផ្ទះដើរតម្រង់ទៅចម្ការ។ មានន័យថាសុបិនអាក្រក់បានដាស់ខ្ញុំឲ្យភ្ញាក់ឡើងមុនពេលកំណត់ បានជាទាន់ពេលដែលអ្នកណាម្នាក់កំពុងចុះពីផ្ទះលបដើរទៅក្នុងចម្ការ។
ខ្ញុំក្រឡាស់ខ្លួនក្រឡាប់តាមមើលទាំងបុកពោះ។
…..ផ្លេកបន្ទោរម្ដងៗ ធ្វើឲ្យខ្ញុំមើលស្គាល់ថានោះជាតាអិតច្បាស់ណាស់។ បានន័យថាអ្នកដែលមកពីចម្ការនៅពេលយប់ៗរាល់ដងគឺគាត់ហ្នឹងហើយ។
គាត់ដើរកប់បាត់ក្នុងចន្លោះរុក្ខជាតិ ទុកឲ្យខ្ញុំនៅដេកធ្វើភ្នែកភ្លឹះៗម្នាក់ឯង។
ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំយល់ថាតានោះកំពុងដើរទៅផ្ទះបិទជិតកណ្ដាលចម្ការនោះ ហើយគ្មានទៅណាផ្សេងទេ ព្រោះមេឃក៏រលឹមដីក៏សើម។
ខ្ញុំគិតមួយស្របក់ក៏សម្រេចចិត្តថាក្រោកទៅតាមមើលគាត់ថាគាត់ទៅរកអ្វីកណ្ដាលយប់ដូច្នេះ។ អ្វីទៅជាអាថ៌កំបាំងពិតរបស់ផ្ទះឈើនៅកណ្ដាលចម្ការនោះ?
ដោយសារអិនចុចពិលរបស់ខ្ញុំម្ដងចុចម្ដងបិទ ខ្ញុំអាចរំលៀកខ្លួនទៅរកផ្ទះនោះបានយ៉ាងរហ័ស។
ទ្វារផ្ទះហើបប្រមាណកន្លះម្រាមដៃ ហើយខាងក្នុងមានជះពន្លឺទៀនចេញមកពណ៌លឿងទុំ ធ្វើឲ្យខ្ញុំកាន់តែជឿថាតាអិតបានចូលទៅក្នុងនោះប្រាកដមែន។ បង្អួចទាំងឡាយនៅតែបិទជិតឈឹងអញ្ចឹងហើយ មានតែច្រកទ្វារនេះឯងជាកន្លែងដែលខ្ញុំអាចឈរលបមើលគាត់។
ចិត្តខ្ញុំគឺចង់ដឹងថាអ្នកណានៅទីនេះស្រីឬប្រុស ហើយត្រូវជាអ្វីនឹងតាអិត។ ប៉ុន្តែប្រលោះទ្វារនោះតូចពេក ខ្ញុំអាចឃើញត្រឹមតែខ្នងតាអិតឈរនៅនឹងមុខអ្នកណាម្នាក់។ ខ្ញុំខំជំទើតជើងផង រេភ្នែកចុះឡើងផងនៅតែមើលមិនបាន។ ទីបំផុតនៅពេលខ្ញុំក្រឡាស់ភ្នែកចុះក្រោម ខ្ញុំឃើញតាមប្រលោះជើងតាអិត គឺជើងពានមួយ។ ខំផ្ទៀងមើលឲ្យជាក់ទើបឃើញក្រមាមួយបត់ដាក់លើជើងពាននោះ ហើយនិងកញ្ចប់ក្រហមតូចៗមួយចំនួនទៀត។ ពីមុខជើងពាន គឺជើងធូបមួយសំណុំ។
«អ្នកដែលនៅនឹងមុខតាអិតមិនមែនជាមនុស្សទេ? បើមនុស្ស ម៉េចមានជើងធូបនៅអុចចំពីមុខ?»
តាអិតឱនរៀបចំអ្វីមួយដាក់លើជើងពាន នោះជាឱកាសឲ្យខ្ញុំសម្លឹងឃើញអ្នកដែលនៅពីមុខគាត់។
ពុទ្ធោ! នោះតាមពិតគឺរូបសំណាក់ស្រីម្នាក់ធ្វើពីដីសោះ។ រូបនោះខ្ពស់ស្មើមួយជំហរមនុស្សពិត អញ្ចឹងបានជាខ្ញុំច្រឡំថាតាអិតឈរនិយាយជាមួយមនុស្សពិត។
ចុះតើមានអ្នកណាផ្សេងនៅទីនេះទេ?
ខ្ញុំរេភ្នែកសម្លឹងជុំវិញបរិវេណផ្ទះឈើនៅលើដី គឺចាក់ស៊ីម៉ង់រាបស្មើ គ្មានក្រាលឥដ្ឋ ក៏គ្មានការបោសសំអាតត្រឹមត្រូវ។ កាកសំណល់បាយកំពប់ ដបទឹកសុទ្ធចាស់ៗចោលរាត់រាយ និងកម្ទេចស្លឹកឈើផង។ តើស្ថានភាពនេះសមជាកន្លែងមនុស្សនៅដែរ?
តាអិតក្រោកភ្លែតមកវិញជាមួយថាសបាយក្នុងដៃគាត់។
«នេះឬថាសដែលមីងម៉ាចតែងតែរៀបចំរាល់ល្ងាចនោះ?»
ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងក្នុងចិត្តទាំងបើកភ្នែកគ្រលួង ហើយមើលទៅដៃតាអិតកំពុងដួសបាយបញ្ចុករូបដីនោះ។ ក្បាលរូបដីចាប់ផ្ដើមកម្រើក ហើយខ្ញុំអាចមើលឃើញស្រីរូបចម្លាក់នោះហាមាត់ទទួលអាហារពីដៃតាអិត។
បេះដូងខ្ញុំសឹងគាំងឈប់ដើរ ឯជើងខ្ញុំទាំងពីរញ័រទទ្រើក ព្រោះមិនដឹងត្រូវនៅឬត្រូវរត់។
ភ្លៀងធ្លាក់មកជោកមុខខ្ញុំ ហើយផ្លេកបន្ទោរឆ្វាចធ្វើឲ្យខ្ញុំមើលឃើញតាមកន្ទុយភ្នែកពីអ្នកណាម្នាក់ដែលទើបមកដល់ពីក្រោយខ្ញុំ។ ខ្ញុំបែរមកក្រោយវឹង ប្រទះមីងភីនៅឈរសម្លក់ខ្ញុំកណ្ដាលភ្លៀង។
ចិត្តខ្ញុំស្លុតស្រែកវ៉ាស ព្រោះគាត់ឈរឆ្ដុបដូចខ្មោចបិសាច។ ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះ ខ្ញុំត្រូវមួយដំបងចំកញ្ចឹងកដួលត្មោលទៅលើដី។
…..មិនដឹងពេលវេលារំលងទៅយូរប៉ុណ្ណាទេ ទើបខ្ញុំដឹងខ្លួនមកវិញហើយបើកភ្នែកសន្សឹមៗ។
មុនពេលខ្ញុំនឹកឃើញពីអ្វីដែលខ្លួនបានជួបប្រទះកណ្ដាលចម្ការកាលពីយប់មិញ គឺឃើញខ្លួនឯងជាប់ក្នុងចំណង បានធ្វើឲ្យរលឹកឡើងវិញនូវអ្វីគួរឲ្យតក់ស្លុតដែលខ្ញុំបានជួបប្រទះ។ បន្ថែមពីលើនោះ គឺរូបសំណាក់ស្រីដែលចេះស៊ីបាយកំពុងឈរឆ្កុប បើកភ្នែកក្រឡោតនៅនឹងមុខខ្ញុំ ធ្វើឲ្យខ្ញុំរវៃចុងជើងរំកិលខ្លួនថយក្រោយទាំងជាប់ចំណងត្រដាបត្រដួស។
….តាមពិត មនុស្សទៅណាបាត់អស់ហើយ រូបសំណាក់ដីនោះក៏នៅឈរឆ្កឹងគ្មានចលនាអ្វីដែរ តែហេតុការណ៍កាលពីយប់ទេដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំនៅតែរន្ធត់។
ខ្ញុំរេភ្នែកសម្លឹងជុំវិញបន្ទប់ឈើដ៏កខ្វក់នេះ ក្រៅពីកម្ទេចធូប ទៀននិងដបទឹកសុទ្ធ អាហារកំពប់ខ្ចាយគឺមានតែស្នាមដីឥដ្ឋប្រឡាក់ប្រឡូសតែប៉ុណ្ណោះ គ្មានអ្នកណាផ្សេងនៅ គ្មានកៅអី តុ ឬគ្រែអ្វីឡើយ។
ពេលនេះអារម្មណ៍ដែលថាតាអិតជាមនុស្សបោកគេ បានរលាយអស់ ជំនួសមកវិញនូវអារម្មណ៍ថាតាអិតជាមនុស្សចិញ្ចឹមខ្មោចដែលមានមន្តអាគមខ្មៅងងឹតគួរឲ្យខ្លាច ពុំនោះទេម៉េចក៏កាលពីអធ្រាត្រយប់មិញ ខ្ញុំឃើញគាត់បញ្ចុកបាយឲ្យរូបដីនេះ ។
«វាដឹងខ្លួនហើយ!»
នោះគឺសំឡេងមីងភី។
ខ្ញុំបុកពោះភឹបៗ ហើយខំបែរខ្លួនរកមើលគាត់យ៉ាងលំបាក។ គាត់នៅពីក្រោយខ្ញុំដោយទឹកមុខកាច ហើយលើដៃមានកាន់ថាសមួយដុតទៀនមួយដើមផង។
ពីក្រោយខ្នងគាត់ គឺមានពូអ្នកថែសួនឈរក្បែរនោះ។ ភ្លាមៗនោះ ខ្ញុំយល់ថាគឺពូម្នាក់ហ្នឹងហើយជាអ្នកវាយខ្ញុំពីក្រោយឲ្យសន្លប់ គ្មានអ្នកណាទៀតទេ។
«អញប្រាប់ឯងហើយថាកុំឲ្យចង់ចេះ ចង់ដឹងច្រើន ឯងមិនស្ដាប់អញ អាបុល!»
គាត់និយាយផង ដើរចូលមកផងធ្វើឲ្យខ្ញុំចំហមាត់ធ្លុង ព្រោះស្លុតមិនដឹងត្រូវនិយាយអ្វីចេញ? ប្រពន្ធចុងតាអិត ងាកភ្លែតទៅរកពូថែសួន ធ្វើឲ្យពូនោះស្ទុះវឹងមកគ្រាកខ្ញុំឲ្យក្រោកឈរឡើង ទើបខ្ញុំប្រុងស្រែកចេញពីរបីម៉ាត់៖
«ខ្ញុំទៅផ្ទះខ្ញុំវិញហើយ! ខ្ញុំមិននៅទេ!»
ស្រាប់តែសូរសំណើចតាអិតលាន់មកប្រឹះៗ៖
«អា្ហសអ្ហា!!! អ្ហែងដឹងរឿងច្រើនអញ្ចឹង គិតចង់ទៅផ្ទះវិញស្រួលៗ?»
គាត់ដើរចេញគើមៗពីក្រោយរូបដីនោះ។ ទឹកមុខគាត់គឺកាចសាហាវ ហើយពាក់អាវខោរបៀបជាអ្នកចូលរូបគួរឲ្យខ្លាច។
ខ្ញុំសឹងគាំងបេះដូង ព្រោះខ្លួនឯងកំពុងស្ថិតក្នុងចំណងជាប់ រើមិនរួច។ ភ្លាមៗនោះ ខ្ញុំនឹកឃើញដល់ពាក្យអាស្នាផ្ដាំថាឲ្យខ្ញុំប្រយ័ត្នខ្លួន ចំណែកក្រោយមក ម៉ែវាបានមកប្រាប់ថាវាឈឺជ្រុះសក់អស់ហើយ។ ជាមួយគ្នានោះ ខ្ញុំក៏នឹកឃើញដល់មុខដង្កូវរលួយរបស់ចែលក់ចាប់ហួយទៀត។ ខ្ញុំហាមាត់ស្រែកយំមួយទំហឹង តែតាអិតញ៉ុកក្រមាគាត់មកយ៉ាងណែនពេញមាត់ខ្ញុំ។
ខ្ញុំបានត្រឹមបើកភ្នែកក្រឡោតៗ មើលពីរនាក់ប្ដីប្រពន្ធដ៏ចង្រៃនេះកំពុងរៀបចំថាសនៅចុងជើងរូបដីហើយរៀបចំគ្រឿងគ្រៅតាមរបៀបរាល់ដងដែលគាត់រៀបចំធ្វើពិធីអូមអាមរបស់គាត់។
«អាធឿន! ពេលនេះមានអ្នកមកជំនួសអ្ហែងហើយ! ចាំអញធ្វើឲ្យអ្ហែងនិយាយបានវិញ ហើយអានេះវាគជំនួសអ្ហែងម្ដង!»
ពូថែសួនប្រហែលឈ្មោះធឿនហើយ បានជាមីងភីនិយាយចប់ គាត់ដូចជាត្រេកអរយ៉ាងខ្លាំងប្រឹងញញឹមញញែម។
ខ្ញុំគិតចុះ គិតឡើងយូរណាស់ ទម្រាំយល់សាច់រឿង។ តាមពិត ពូនេះប្រហែលត្រូវប្ដីប្រពន្ធនេះធ្វើឲ្យគដើម្បីជំនួសភ្ញៀវណាម្នាក់ ហើយពេលនេះខ្ញុំជាអ្នកត្រូវមករងកម្មជំនួសគាត់វិញ។
ទោះបីខ្ញុំតក់ស្លុតក៏អត់ប្រយោជន៍ដែរ ទីបំផុតពួកគេបានរៀបចំពិធី ហើយតាអិតចាប់ផ្ដើមថ្វាយបង្គំរូបដី រួចសំពះផ្ដោមៗ។
គាត់សូត្រហើយសូត្រទៀតនូវរបៀនឆ្កួតយកអីមិនដឹង រហូតដល់រូបដីញ័រកម្រើកបាន ហើយក៏បើកភ្នែកខ្វាក។
ត្បិតតែនៅទីនេះមានមនុស្សពីរបីនាក់ដែរ តាមថាខ្ញុំមិនសូវខ្លាចពេកទេ តែពេលនេះគឺខ្ញុំកំពុងត្រូវគេយកមកដាក់អាគមឲ្យគជំនួសអ្នកថែសួន ដូច្នេះរន្ធត់ជាន់លើរន្ធត់ ខ្ញុំទន់កសន្លប់ងឿក។
….មួយសន្ទុះ… ខ្ញុំដឹងខ្លួនវិញក្រោមសំឡេងគំហកៗរបស់តាអិតទៅកាន់ពូថែសួនថា៖
«អាធឿន! អ្ហែងបាននិយាយរួចវិញ កុំចង់ទ្រុស្តអញ អញប្រាប់! ញើសឈាមអ្ហែង អញផ្ដិតទុកអស់ហើយ! អ្ហែងនៅនឹងអញឲ្យស្រួល អញឲ្យសុខ បើអ្ហែងចង់រត់ អ្ហែងនឹងឈឺជ្រុះសក់គ្មានបាអាចារ្យណាជួយបានទេ!»
ពូធឿនសំពះតានោះផ្ដោមៗ ហើយរត់ចេញទៅក្រៅ ទុកឲ្យខ្ញុំនៅរើបម្រះពីចំណងទាំងភ័យស្លុត។
«អ្ហែងមិនបាច់រើទេ អាបុល! អញចងអ្ហែងទុកឲ្យនៅហ្នឹងរៀនគិត សម្រួចចិត្តសង្រួមកាយឲ្យបានត្រឹមត្រូវ អញគង់តែលែងទេ! អ្ហែងនិយាយលែងបានហើយ! តែដៃជើងអ្ហែងអញនៅទុកឲ្យកម្រើកបាន ព្រោះអញត្រូវការមនុស្សធ្វើការ! បើអ្ហែងចង់រត់ ចង់ប្រឆាំងនឹងអញ អ្ហែងនឹងស្លាប់គ្មានសល់សក់ម៉ាសរសៃទេ!»
ប្រពន្ធគាត់ក្រពាត់ដៃសើចចំអកឲ្យខ្ញុំ។ នេះបើខ្ញុំរួចពីចំណង ខ្ញុំនឹងដាល់ពីរនាក់ប្ដីប្រពន្ធបិសាចនេះឲ្យបែកកញ្ចប់មាត់សិនចាំគិតទៀត ប៉ុន្តែពេលនេះនិយាយក៏មិនចេញ ខ្ញុំត្រូវអាថាន់គេទៅហើយ ជីវិតខ្ញុំគឺក្នុងកណ្ដាប់ដៃគេ។
ជនពាលទាំងពីរនាំគ្នាចេញចោលខ្ញុំ ទុកឲ្យខ្ញុំនៅរើបម្រះម្នាក់ឯង តែរើយ៉ាងណាក៏រើមិនរួច មានតែអស់កម្លាំង និងអស់សង្ឃឹមអង្គុយប៉ុកទៅលើដី។
គេចងខ្ញុំចោល ច្រើនម៉ោងណាស់រហូតដល់ខ្ញុំលែងខ្ចីខ្លាចមនុស្សដីនោះទៀត ហើយរហូតដល់ខ្ញុំលែងឆេវឆាវទើបឃើញតាអិត និងពូថែសួនចូលមករកខ្ញុំ ស្រាយខ្ញុំ ព្រោះគាត់ជឿថាខ្ញុំអង្គុយម្នាក់ឯងគិតបានវែងឆ្ងាយហើយ ហើយខ្ញុំនឹងធ្វើតាមបញ្ជារបស់ពួកគេ។
ពិតមែនហើយ ក្នុងរយៈពេលដែលនៅម្នាក់ឯងនេះ ដំបូងៗ ខ្ញុំយល់ថាឲ្យតែរួចពីចំណង ខ្ញុំនឹងតស៊ូងាប់ចោលជាមួយអាកញ្ចាស់នេះ តែគិតយូរៗទៅ ខ្ញុំយល់ថាខ្ញុំត្រូវតែរកវិធីឲ្យខ្លួនឯងជាវិញសិន ហើយត្រូវរកវិធីឲ្យច្បាប់កាត់ទោសពួកវា។ យ៉ាងណាក្ដី ឲ្យខ្ញុំជាជនរងគ្រោះចុងក្រោយគេក្នុងអំពើផ្លូវងងឹតដ៏ថោកទាបនេះទៅចុះ។
ពេលពួកគេចូលមកឃើញខ្ញុំអង្គុយជ្រប់មុខលែងរើ គេយល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំគិត។ អញ្ចឹងហើយ តាអិតនិយាយលួងខ្ញុំ៖
«អ្ហែងមិនមែនគមួយជាតិទេអាបុល! មើលតែអាធឿនទៅ! បើអ្ហែងស៊ូបម្រើអញស្មោះ ថ្ងៃណាមួយ អញនឹងដោះអំពើឲ្យអ្ហែងនិយាយបានវិញ តែអ្ហែងត្រូវឆ្លាត កុំនាំរឿងដាក់ខ្លួនច្រើន អ្ហែងធ្វើអីអញមិនឈ្នះទេ ឯកឧត្ដមលោកជំទាវម៉ាគំនរសុទ្ធតែជាកូនសិស្សអញវ៉ី!»
ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំក្លាយជាអាគតាមបម្រើគេតត្រុកដូចមនុស្សគ្មានកំណើត តែចិត្តខ្ញុំឯណេះតែងតែចិញ្ចឹមថាថ្ងៃណាមួយឱកាសមកដល់ ខ្ញុំនឹងបំផ្លាញតាយាយចង្រៃពីរនាក់នេះឲ្យវិនាស កុំឲ្យនៅធ្វើបាបអ្នកស្រុកបានទៀត។
ម្ដងៗ ឲ្យតែខ្ញុំបានក្រឡេកទៅឃើញចែចាប់ហួយដែលនៅរលួយមុខមើលមិនជា ខ្ញុំនឹកអាណិតគាត់ណាស់ ហើយគិតថាខ្ញុំបានរួមចំណែកចំពោះបាបកម្មនេះ ព្រោះខ្ញុំជាអ្នកលួចក្រមាគាត់ឲ្យតាកញ្ចាស់ឧត្បាតនោះ។
ដោយសារខ្ញុំខាននិយាយទូរសព្ទទៅផ្ទះយូរពេក ម៉ែខ្ញុំទ្រាំមិនបានក៏ឡើងជិះឡានឈ្នួលមកលេងកូនដល់ផ្ទះគ្រូទាយអន្យតិរ្ថិយនេះ។
«អាបុលវាឈឺ! អញកំពុងមើលវារាល់ថ្ងៃ! វារលាកកធ្ងន់ណាស់ និយាយមិនទាន់ចេញទេ!!»
តាអិតនិយាយប្រាប់ម៉ែខ្ញុំ។
ហេតុតែម៉ែខ្ញុំទុកចិត្តគាត់ បានបញ្ជូនខ្ញុំឲ្យមកនៅនឹងគាត់ តែទីបំផុតម៉ែមិនដឹងទេថាអ្នកដែលម៉ែកំពុងសំពះដឹងគុណនេះ គឺជាបិសាចលាក់មុខសោះ។ មីងភីនិយាយលួងលោមឲ្យលុយកាក់ខ្លះមកម៉ែ ម៉ែក៏ព្រមស្ងប់ចិត្តវិលទៅផ្ទះ ព្រោះជឿថាគេនឹងខំមើលថែកូនគាត់។ ចំណែកខ្ញុំ ហេតុតែមានចំណុចខ្សោយក្នុងដៃគេ ខំធ្វើមុខធម្មតាមិនឲ្យថ្លោះការទេ យំក៏មិនហ៊ាន ព្រោះខ្លាចម៉ែសង្ស័យ។
មុនពេលចេញទៅផ្ទះ ម៉ែបានលបជួបខ្ញុំស្ងាត់ៗ ហើយហុចខ្សែចង្កេះមួយមកឲ្យខ្ញុំពាក់ដោយផ្ដាំថា៖
«តាអិត និងមីងភី ចិត្តបានណាស់! កូនឯងនៅនឹងគាត់ខំព្យាបាលខ្លួនទៅណាកូន! ម៉ែយល់សប្ដិមិនសូវល្អ ខំទៅទូលសុំបានខ្សែចង្កេះនេះពីលោកតានៅវត្តមក! ត្រូវពាក់ឲ្យជាប់ខ្លួនទៅ សំណាងនឹងតាមថែរក្សា!»
ខ្ញុំពាក់ខ្សែកថាលោកតាជាប់ខ្លួន ហើយតែងនឹកគុណបុណ្យអំពើល្អវត្ថុសក្ដិសិទ្ធិទាំងអស់ឲ្យបានរួចបណ្ដាសាតាអិតក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ នឹងអាលចាត់ការប្ដីប្រពន្ធកុំឲ្យធ្វើរឿងសាហាវយង់ឃ្នងលើមនុស្សស្លូតត្រង់ទៀត។ រយៈកាលនោះ ខ្ញុំសំងំធ្វើជាមនុស្សឡឺកឺ ឡប់កប់ មិនមានសកម្មភាពអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែរៀងរាល់ពេល ខ្ញុំតែងលបលួចសង្កេតរកមើលចំណុចខ្លាំង ខ្សោយរបស់បិសាចកញ្ចាស់ទាំងពីរនេះមិនដែលប្រហែសមួយជំហានឡើយ។
សូម្បីផ្លូវទាំងអស់ក្នុងចម្ការនោះ ក៏ខ្ញុំលបចំណាំទុកគ្មានចន្លោះឡើយ។
ចំណែកផ្ទះឈើដែលលាក់ទុករូបសំណាក់ដីនោះ ក៏ខ្ញុំឆ្លៀតពេលប្ដីប្រពន្ធមីងភីមិននៅផ្ទះ តាមមើលស្គាល់គ្រប់កន្លុកកន្លៀតអស់ហើយ។
«ម៉ោះ អាបុល! ជួយលើកអីវ៉ាន់អញទៅចម្ការ!»
ដោយសារនេះជារដូវវស្សា ដីសើមពេក អន្លង់ភក់ជ្រៅៗ មីងភីពិបាកលើកគ្រឿងគ្រៅសម្រាប់រៀបពិធីចូលទៅផ្ទះឈើ គាត់ក៏ឲ្យខ្ញុំទៅជាមួយគាត់ កាន់តែពិលដើរខ្លួនមួយធូរកម្លាំងជាង។
ទោះយ៉ាងនេះ ខ្ញុំយល់ថាប្ដីប្រពន្ធនេះចាប់ផ្ដើមប្រហែសនឹងខ្ញុំហើយ។
…នៅពេលខ្ញុំទទួលថាសពីមីងភីមកកាន់ ទើបដឹងថាតាមពិតថាសនេះធ្ងន់មែន។ គឺហាក់ដាក់អ្វីៗច្រើនលើសពីធម្មតា។ មិនមែនសក់ ក៏មិនមែនក្រមា តែវាជាកញ្ចប់ក្រណាត់ស និងក្រហមតូចៗជាច្រើនតម្រៀបពីលើគ្នា ធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកឆ្ងល់ថាតើក្នុងកញ្ចប់ទាំងនោះជាអ្វី បានជាច្រើនហើយធ្ងន់ផង? អ្នកមានណាទៅមានធុរៈអី មកឲ្យតានេះធ្វើអាគមទៀតហើយ? តើពិធីនេះត្រូវរងគ្រោះមនុស្សស្លូតត្រង់ប៉ុន្មាននាក់ទៀត ព្រោះតែមហិច្ឆតាមនុស្សទាំងនោះ?
ស្រាប់តែពេលទៅដល់មាត់ទ្វារ មីងភីច្រានខ្ញុំចេញទាំងគំហកថា៖
«ទៅបោសជ្រះលើផ្ទះឲ្យស្អាតអាគ! បើមិនឮអញស្រែកហៅ អ្ហែងកុំមកអើតម្ដុំៗនេះ តិចថាអញមិនបានប្រាប់!»
គាត់ឆក់យកថាសពីដៃខ្ញុំ ហើយចូលទៅក្នុងផ្ទះឈើទុកឲ្យខ្ញុំនៅឈរង៉េមង៉ាម ហើយបែរដើរត្រលប់មកខាងមុខវិញតែម្នាក់ឯង។
ខ្យល់ចាប់បក់ខ្លាំង រញ្ជួយអស់ដើមមៀន និងដើមល្មុត ចំណែកភ្លៀងក៏ធ្លាក់រោយមកតិចៗ ខ្ញុំដើរបានបន្តិច ស្រាប់តែនឹកឃើញចង់បកទៅលបមើលតាយាយនោះ ព្រោះអារម្មណ៍នៅជាប់នឹងកញ្ចប់តូចៗលើថាសជានិច្ច។
មិនដឹងសេចក្ដីក្លាហានមានពីណាទេ បានជំរុញខ្ញុំឲ្យបែរខ្លួនវឹងត្រលប់ទៅកាន់ទីនោះវិញភ្លាមៗ ហើយរកកន្លែងអែបខ្លួនដែលខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់សឹងថាទងស្មៅមានប៉ុន្មាន។ ខ្ញុំពួនក្បែរជញ្ជាំងមួយខាងក្រោយផ្ទះបញ្ច្រាសគ្នានឹងទ្វារ ព្រោះថានៅទីនោះខ្ញុំលបបេះប្រហោងមួយទុកជាយូរមកហើយ ល្មមអាចសម្លឹងទៅខាងក្នុងស្រួល ហើយបើពូធឿនមកឃើញខ្ញុំ គាត់ក៏មិនអាចមកដល់ទីនេះភ្លាមដែរ គឺខ្ញុំត្រូវឃើញគាត់មុន។
«កូនពៅរបស់ឯកឧត្ដមបូរ៉ា ឈឺធ្ងន់ណាស់ពេទ្យថាអស់សង្ឃឹមហើយ! សូមរូបជួយផង! បើបានមែន គេឲ្យទ្រនឹបល្មមនឹងសង់ផ្ទះឈើនេះទៅជាថ្មបាន!»
សំឡេងតាអិតច្បាស់ហើយ។ ចំណែកប្រពន្ធគាត់មីងភីសំពះរូបនោះផ្ដោមៗ។ ខ្ញុំឃើញរូបនោះតែពីក្រោយទេ ពិសេសក៏ចង់ដឹងជាទីបំផុតថាតើរូបនោះអាចជួយអ្វីដល់តាអិតបានខ្លះ។
រំពេចនោះសំឡេងស្រីម្នាក់ អណ្ដែតមកគួរឲ្យព្រឺក្បាលលាន់ពេញផ្ទះឈើ៖
«ឯងត្រូវសម្លាប់ក្មេង ៤៩នាក់! ដើម្បីហៅព្រលឹងឲ្យក្មេងប្រុសនោះមកវិញ! ឯណាកញ្ចប់ផេះដែលអញឲ្យរកមក!»
មីងភីលើកកញ្ចប់ទាំងថាសហុចទៅឲ្យរូបនោះ ស្រាប់តែរហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរ រូបនោះឱនទៅរើកញ្ចប់តូចៗមកមើលដូចមនុស្សមានវិញ្ញាណ។
ខ្ញុំតក់ស្លុតញ័រដៃជើងសាជាថ្មី។ នេះវាជាលើកទីពីរហើយដែលខ្ញុំឃើញរូបដីចេះធ្វើចលនា ហើយពេលនេះថែមទាំងចេះនិយាយទៀត។ មីងភីខំរៀបរាប់ប្រាប់រូបដីនោះញ័រៗ៖
«ផេះនេះគ្រប់៤៩កញ្ចប់ត្រឹម! គឺដុតប្រមូលពីចានដែលក្មេងឈឺធ្លាប់ហូប គ្រែធ្លាប់ដេក ខ្នើយ ភួយ ខោអាវ ស្បែកជើង កន្សែង និងរបស់ស្និទ្ធៗរបស់ក្មេងឈឺទាំងអស់!»
រូបដីបិសាចនោះរើមកមើលបណ្ដើរ សំឡេងលាន់ចេញមកបណ្ដើរ៖
«វាឈឺយូរប៉ុណ្ណាហើយ?!»
«ជាងម្ភៃថ្ងៃហើយរូប!» តាអិតឆ្លើយ។
«អើ! សល់ពេលនៅឡើយទេ! ចាំអញជាសះរបួសដៃសិន ចាំអញស្មិងស្មាធិ៍រកវិធីឲ្យឯងទៅរកព្រលឹងក្មេងៗក្នុងភូមិ! ក្មេងៗនៅក្នុងភូមិនេះគ្រប់៤៩នាក់ទេ?»
មីងភី និងតាអិតងាកមើលមុខគ្នា។ ៤៩នាក់ជាចំនួនច្រើនណាស់ ខ្ញុំយល់ថាយាយតានេះកំណាចពេកហើយដែលចង់បានលុយឯកឧត្ដមនោះ សុខចិត្តសម្លាប់ក្មេងដទៃដែលគ្នាមិនដឹងរឿង។
តាអិតងក់ក្បាលផ្ងក់ៗឆ្លើយនឹងរូប៖
«អត់បញ្ហាទេ! អ្នកភូមិនេះសម្បូរកូនណាស់! ផ្ទះណាក៏មានកូនង៉ាញ៉េកញ៉ាចដែរ!»
ខ្ញុំក្ដាប់ដៃទាំងក្ដៅចិត្ត។ គ្រួសារក្នុងភូមិនេះពិតជាសម្បូរកូនមែន តែគេមិនមែនកើតកូនមកសម្រាប់ឲ្យពួកនេះប្រើមន្តអាគមអាបធ្មប់នោះទេ។ មិនដឹងជាយ៉ាងម៉េច ភ្លាមៗនោះខ្ញុំយល់ថាខ្ញុំត្រូវតែរកគ្រប់វិធីដើម្បីបង្អាក់កញ្ចាស់ចង្រៃពីរនាក់នេះ ការពារគ្រោះមហន្តរាយទៅកាន់ក្មេងៗ។
ខ្ញុំកំពុងខឹងចិត្ត ស្រាប់តែងាកមកវិញឃើញរូបនោះអង្គុយចុះដូចមនុស្ស ហើយឱបដៃស្ដាំរបស់វាស្រែកយំរោទ៍ជាសំឡេងមនុស្សស្រី។
«ធ្វើម៉េចព្យាបាលដៃរូបទៅ? ហើយម៉េចក៏ត្រូវរបួស?»
តាអិតសួរទាំងស្លន់ស្លោ ព្រោះរូបនេះជាអាយុសង្ខាររបស់មុខរបរថោកទាបនៃគាត់។ គាត់ដាក់បង្គុយចុះពីមុខរូបនោះ ហើយទាញដៃម្ខាងរបស់វាមកមើលទាំងទឹកមុខស្រងេះស្រងោច។
រូបនោះមិនទាន់ឆ្លើយផង ស្រាប់តែមីងភីឆ្លើយប្រាប់ប្ដីគាត់៖
«ម្សិលមិញពេលឯងកំពុងជាប់រវល់នៅមុខ ដំបូលផ្ទះយើងរបើកតាមខ្យល់ប៉ុនបាតដៃ ប្រហែលថ្ងៃជះមកត្រូវ បានជារលួយដៃរូប! ខ្ញុំឲ្យអាធឿន វាប្រក់វិញជិតជុំអស់ហើយ!»
តាអិតស្រែកដាក់ប្រពន្ធចុងគាត់ទាំងខឹង៖
«ហើយមិនគិតព្យាបាលដៃរូបឲ្យហើយភ្លាមៗ?»
មីងភីប្រកែកយកឈ្នះវិញទាំងដកមុខចេញ៖
«ខ្ញុំម៉េចនឹងចេះ?»
តាអិតគំហកវិញភ្លាម៖
«ហើយចុះម៉េចមិនទៅហៅអញមក?»
មីងភីធ្វើភ្នែកក្រឡឹបក្រឡាប់ ឆ្លើយដោះសា៖
«ខ្ញុំឃើញឯងនៅជាប់ភ្ញៀវច្រើនពេកបានជា…!»
ស្មានមិនដល់ថាតាអិតស្រាប់តែពួយមួយដៃចំកណ្ដាលមុខប្រពន្ធគាត់ ដួលផ្ងារក្រោយទាំងភ្នែន។គាត់គំហកដាក់មីងភី៖
«ភ្ញៀវអស់ហ្នឹង វាសំខាន់អីជាងរូបរបស់អញ! ហងឯងឃើញមនុស្សមកច្រើន ល្មោភចង់បានលុយទ្រនឹបគេពេក បានជាទុករូបឲ្យឈឺរលួយដៃអស់! ម៉េចមិនឆាប់ទៅរកដីឥដ្ឋមក?»
ប្ដីប្រពន្ធនេះពិតជាកំណាចឃោរឃៅ គ្មានការអប់រំមែនហើយ សូម្បីប្រពន្ធស្មោះស្ម័គ្រនឹងគ្នាក៏ តាអិតលើកដៃវាយដែរ ឯមីងភីទៀតសោត គ្មានហ៊ានសូម្បីមួយម៉ាត់ ព្រោះថាគាត់ពិតជាល្មោភលុយគេតម្កល់ទ្រនឹបមែន ។
មីងភីក្រោកក្រេស ជូតទឹកភ្នែកបណ្ដើរ ដើរចេញពីផ្ទះតម្រង់ទ្វារ ហើយហួសជ្រៅទៅក្នុងចម្ការ។ អម្បាញ់មិញ តាអិតសម្លុតឲ្យគាត់ទៅយកដីឥដ្ឋមក តើយកមកធ្វើអ្វី? ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងពីវិធីព្យាបាលរបស់តាអិតណាស់ ហើយរូបនៅតែបន្តយំរងំ ខ្ញុំក៏ងាកទៅលបមើលវិញ។
តាអិតកំពុងត្រកងដៃមនុស្សស្រីដីនោះ ដូចប្ដីប្រពន្ធ៖
«ឈប់យំទៅ! បន្តិចទៀតលែងអីហើយ!»
ខ្ញុំនៅបើកភ្នែកគ្រលួង មើលតានោះលួងរូបដីទាំងបះសក់ជ្រោង ព្រោះមិននឹកស្មានថាលើលោកនេះមានរឿងចម្លែកដូច្នេះឡើយ។
ទោះដោយប្រការណាក៏ដោយ តានេះមានអាគមសក្ដិសិទ្ធិណាស់ ខ្ញុំទទួលស្គាល់ ហើយគាត់បានបិសាចអារក្ស អ្នកតាមកពីណាមិនដឹង មកសណ្ឋិតក្នុងរូបដីនេះតាមជួយគាត់រហូត។ ដល់ឃើញគាត់ស្រលាញ់រូបនេះជាងប្រពន្ធសព្វថ្ងៃ ក៏ខ្ញុំមិនរវល់ ប៉ុន្តែពិធីនិមួយៗរបស់គាត់មិនមែនរំដោះទុក្ខសត្វទេតែគឺបង្កសោកនាដកម្ម លើកនេះទៀតគឺត្រូវការជីវិតក្មេងដល់ទៅ៤៩នាក់ គ្រាន់តែដើម្បីដោះដូរជីវិតក្មេងប្រុសអ្នកមានម្នាក់ដែលជិតស្លាប់ តើសមនឹងឱបដៃមើលដែរ?
ក្នុងពេលដែលកំហឹងខ្ញុំកំពុងពុះពោរ ហើយចិត្តវិលខ្ញាល់ចុះឡើង មិនដឹងត្រូវធ្វើយ៉ាងណាសំឡេះតាកញ្ចាស់ឧត្បាតនេះ? ចិត្តមួយភ័យខ្លាចខ្លាំង ចិត្តមួយចង់ប្រថុយស្លាប់ចោលក៏ដោយ ឲ្យតែបានសម្លាប់តាធ្មប់នេះ។
ទោះនឹងទៅប្រាប់អ្នកស្រុកពីអ្វីៗនៅទីនរកនេះ តើអ្នកណាគេនឹងជឿ ព្រោះនិយាយក៏មិនរួច ហើយតានេះមានខ្នងក្រាស់សុទ្ធតែឯកឧត្ដមលោកជំទាវផង?
កំពុងស្មុគស្មាញ ខ្ញុំឃើញមីងភីវិលមកវិញដោយមានដីភក់មួយត្រឡោកមកជាមួយ។
វាជាពេលដែលខ្ញុំត្រូវតែផ្ចង់អារម្មណ៍ តាមដានមើលថា តើតាអិតយកភក់មកធ្វើអី?
បានភក់ដល់ដៃតាអិតកាលណា សំឡេងថ្ងូររលត់បាត់។
តាអិតចាប់ត្រឡោកដីមកលើកទូលលើក្បាល បើកភ្នែកក្រឡោតៗ ហើយមាត់ចាប់ផ្ដើមសូត្រភាសាអ្វីមួយស្ដាប់មិនយល់។
សូត្រយូរទៅកាន់តែឆាប់ឡើងៗ ហើយញាប់ឡើងៗ។ បានប្រហែលពីរនាទី តានោះទម្លាក់ត្រឡោកមកវិញ ហើយបៀកយកដីក្នុងនោះចេញមក ដោយប្រើម្រាមដៃកណ្ដាលនិងចង្អុលខ្មោច ហើយយកទៅលាបថ្នមៗភ្ជិតទៅលើដៃរូបដី ដែលរលាត់រលួយដោយសារត្រូវនឹងពន្លឺថ្ងៃ។
ខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើម គិតចុះឡើងម្នាក់ឯង។
ខ្ញុំរកចម្លើយមិនទាន់ឃើញផង ស្រាប់តែស្នាមរបួសលើដៃរូបដីរួមតូចឡើងៗ ក្លាយជាលែងមានអីទាំងអស់ធ្វើឲ្យខ្ញុំកាន់តែនឹកមិនយល់ ។
«ឯងត្រូវឧស្សាហ៍មកមើលថែទីនេះ!»
តាអិតប្រាប់ប្រពន្ធក្រោយរបស់គាត់ ហើយត្រកងរូបនោះឲ្យក្រោកឡើងដូចដើមវិញ។ មីងភីងក់ក្បាល ហើយប្ដីគាត់សម្លុតបន្ថែម៖
«រកមើលកន្លែងណាមិនជិតឲ្យអាធឿន វាឡើងប្រក់ភ្ជិតឲ្យហើយអស់ទៅ! បើរូបមានរបួសទៀត អញនឹងឲ្យឯងឈឺខ្លួនដែរហើយ!»
និយាយចប់ តាអិតបោកត្រឡោកក្ឌាំងចោលទៅលើដី។
ខ្ញុំក្រឡេកទៅមើលមុខមីងភី ឃើញគាត់ទំនងអន់ចិត្តនឹងសម្ដីប្ដីគាត់ តែគាត់ក៏មិនហ៊ានមានប្រតិកម្ម អីតបតដែរ មានតែឱនទៅប្រមូលត្រឡោក សំអាតកន្លែងនោះយ៉ាងរួសរាន់។
«ចប់ហើយ? រូបចង្រៃនេះជាវិញលឿនម្ល៉េះ? ដូច្នេះតាអិតនឹងដល់ពេលត្រូវសម្លាប់ក្មេងៗមិនខានទេតើគិតធ្វើម៉េចទៅ?»
ទោះបីមិនដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងណា ប៉ុន្តែខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនឯងជាក់ច្បាស់ថាត្រូវតែធ្វើអ្វីម្យ៉ាង។
រំពេចនោះ ចុងកន្ទុយភ្នែករបស់ខ្ញុំវាក់ទៅនឹងស្រមោលមនុស្សម្នាក់ដែលរត់វ៉េវ។ ខ្ញុំប្រញាប់ងាកទៅមើលទាំងភ័យស្លន់។
គេនោះរត់លឿនណាស់ តែអាចមើលពីក្រោយស្គាល់ថាជាពូធឿនដែលខ្ញុំត្រូវមកគជំនួស។
ម៉េចក៏គាត់រត់ចេញទៅ?
មានតែគាត់មកលបមើលប្ដីប្រពន្ធនេះដែរ?
គាត់គិតថាមីងភីកំពុងហៀបនឹងចេញទៅវិញឬអ្វី បានជារកច្រករត់លឿនម៉្លេះ? តើគាត់លបមើលគេធ្វើអី ឬមួយគាត់ក៏ដូចខ្ញុំដែរ គឺមិនអស់ចិត្តនឹងអាថ៌កំបាំងរបស់រូបនេះ? ឬមួយគាត់ក៏សំងំចាំកម្ចាត់តាកញ្ចាស់យាយកញ្ចាស់នេះយកសេរីភាពដូចគ្នា?
យប់នោះ ខ្ញុំវិលមកវិញសំងំដេកមិនចេះលក់សោះ រហូតដល់ម៉ោងមួយយប់ នៅតែប្រែចុះប្រែឡើង។
ខ្ញុំចេះតែស្រមៃដល់វិធីលាបរបួសរបស់តាអិត ហើយគិតដល់រឿងជាច្រើន។ ខ្ញុំយល់ថារូបនោះដូចជាមានចំណុចខ្សោយសំខាន់មួយ គឺវាត្រូវកម្ដៅថ្ងៃមិនបានទេ បើមិនអញ្ចឹង ម៉េចក៏ធ្លាយដំបូលតិចតួចវាឈឺរលួយដៃ?
ចុះបើខ្ញុំឡើងទៅហែកដំបូលចេញអស់ មីចោរឧត្បាតរូបដីនោះអាចនឹងរលាយសូន្យរូបពីលោកនេះដែរទេ? ឬមួយខ្ញុំវិញទេដែលត្រូវគេទាន់ ហើយធ្វើឲ្យឈឺជ្រុះសក់ស្លាប់។
…..ម៉ោងបួនភ្លឺខ្ញុំក្រោកអង្គុយ។ ខ្ញុំបែរមុខទៅរកព្រះអាទិត្យ ហើយនិយាយក្នុងចិត្តទាំងមិនស្រួលកាយ ព្រោះដេកមិនលក់សូម្បីតែមួយស្រឡេតណា៖
«ម៉ែអើយ!!! កូនមិនបានសងគុណម៉ែទេមើលទៅ! តែកូនត្រូវតែកម្ចាត់អារូបដីបិសាចនោះក្នុងថ្ងៃនេះហើយ! សូម្បីក្មេងម្នាក់ក៏មិនត្រូវឲ្យស្លាប់ក្រោមដៃតាអិតដែរ! បើកូនធ្វើមិនបានសម្រេច ហើយត្រូវស្លាប់ក្រោមដៃអាតាចង្រៃនេះក៏ស្លាប់ចុះ ជាជាងនៅឈរឱបដៃមើលក្មេងៗត្រូវអាគមតានេះស្លាប់រង្គាលភូមិ!»
ដៃខ្ញុំកាន់ខ្សែចង្កេះដែលម៉ែខំកាត់ពីឆ្ងាយយកមកឲ្យកូនប្រុស ហើយខ្ញុំពឹងលើគុណបុណ្យអំពើល្អ ការគោរពចាស់ទុំ ឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំ ធ្វើជាយានក្នុងការតស៊ូរើបម្រះនឹងពួកកម្ទេចមនុស្សដែលរស់នៅនាំតែធ្ងន់ផែនដីនេះ។
ដូចរាល់ដងដែរ គឺភ្ញៀវតាអិតមកចាប់លេខប្រច្រៀតគ្នារង់ចាំពេញផ្ទះ។ ខ្ញុំធ្វើពុតជាឈឺពោះ ហើយថ្ងូរច្រើនដង រហូតដល់គាត់ដេញខ្ញុំឲ្យចុះទៅរកបង្គន់៖
«អ្ហែងទៅប្រកាច់ឲ្យបាត់ទៅអាបុល! ហៅមីងហ្អែងឡើងមកជួយអញវិញ!»
តែដោយគាត់នឹកឃើញថាខ្ញុំគនិយាយមិនរួច គាត់ក៏ស្រែកហៅប្រពន្ធគាត់ខ្លួនឯង។
ការលោភលន់ដោយសារលុយទ្រនឹប បានញាំងឲ្យមីងភីស្ទុះឡើងទៅលើផ្ទះ ជំនួសកន្លែងខ្ញុំដែលចាំអុចទៀនធូប ហុចនេះហុចនោះឲ្យតាអិត ដោយខ្ញុំធ្វើមិនឲ្យប្ដីប្រពន្ធពីរនាក់នេះមានពេលមកសង្ស័យខ្ញុំឡើយ។
ចុះមកដី រកក្រមាចងចង្កេះ ហើយរាវរកកូនកាំបិតមួយមកសៀតជាប់ខ្លួនរត់វឹងទៅចម្ការ។ ពេលវេលាគឺឆក់កណ្ដៀតណាស់ ព្រោះថាបើឲ្យពីរនាក់កញ្ចាស់នោះចាប់ភ្លឹកសង្ស័យ អ្វីៗនឹងរលាយបានតែក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក។
ដែលខ្ញុំខ្លាចបំផុត គឺធម៌រអ៊ុះៗរបស់តាអិត។ ទោះបីពីមុនមក ខ្ញុំមិនដែលជឿរឿងឆ្កួតឡេឡឺអស់នេះ តែតានោះអាចសូត្រឲ្យរូបដីនិយាយបាន អាចសូត្រដូរគ្រោះពីមនុស្សម្នាក់ទៅម្នាក់បាន ពិសេសអាចសូត្រឲ្យខ្ញុំគ ជំនួសពូធឿនបានពិតមែន ទោះមិនជឿក៏វាមិនកើតដែរ។
ខ្ញុំមកដល់ផ្ទះឈើហើយ ឯថ្ងៃក៏រះចំពីលើក្បាលក្ដៅចែស។
ការងារដំបូងរបស់ខ្ញុំ គឺបើកបង្អួចទ្វារទាំងអស់ឲ្យថ្ងៃចាំងចូលមកជះលើរូបចង្រៃនោះ ដូច្នេះហើយខ្ញុំសម្រុកចូលទៅរកទ្វារ ហើយច្រានទៅក្នុងអស់មួយទំហឹង។
ទ្វារមិនបានជាប់សោទេ ខ្ញុំក៏ឆ្ងល់ដែរ តែគ្មានពេលគិត។ ខ្ញុំមានតែរុលទៅមុខ រកមើលបង្អួច និងគន្លឹះដើម្បីបើកវាឲ្យថ្ងៃចូល មកបំផ្លាញដៃជើងរូបនោះឲ្យវារលាករលួយ កុំឲ្យវាមានរឹទ្ធានុភាពបានទៀត។
«នាងឯងជាខ្មោចព្រាយពិតណាស់ បើមិនអញ្ចឹងមិនមែនខ្លាចពន្លឺថ្ងៃទេហង!»
ខ្ញុំគិតទាំងក្ដៅក្រហាយ ម្យ៉ាងក្ដៅរឿងខ្លួនឯងក្លាយជាគនិយាយមិនកើតផង រឿងតាអិតប៉ងសម្លាប់ក្មេងៗផង។
តែខ្ញុំធ្លាក់ទឹកចិត្តវិញខ្ពាក ពេលក្រឡេកទៅប៉ះបង្អួចទាំងអស់ ព្រោះថាជញ្ជាំងឥដ្ឋក្រហមត្រូវបានតម្រៀបរួចជាប់ម៉ឺង តាំងពីពេលណាមកមិនដឹង ធ្វើឲ្យសេចក្ដីប៉ុនប៉ងរបស់ខ្ញុំក្នុងការដែលឲ្យពន្លឺថ្ងៃជះចូលក្នុងបន្ទប់នេះ ក្លាយជាអសារឥតការ។
ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងទៅរកដំបូលភ្លាម។
ការជួសបិទប្រើបន្ទះដែករឹងៗពីខាងក្នុង ក៏រឹតតែមិនអាចឲ្យខ្ញុំឡើងទៅទម្លាយវាបានតាមចិត្តឡើយ។
«មួយយប់សោះតាយាយនេះរៀបចំអីក៏បានលឿនម៉េះ? បានន័យថាយប់មិញគាត់មិនដេកពួនទេ?» ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងទាំងទាល់ច្រក ហើយរឹតតែទាល់ច្រកជាងនេះទៀត គឺនៅខាងស្ដាំដៃខ្ញុំ ពូធឿនបង្ហាញខ្លួនជាមួយពូថៅដៃមួយធំ។
ខ្ញុំងាកឃ្វាំងទៅរកគាត់ទាំងបេះដូងរបូតបាត់ទៅណាមិនដឹង។
«អញនឹងត្រូវស្លាប់ក្រោមពូថៅនេះឬ?»
ខ្ញុំសួរខ្លួនឯង ហើយសម្លឹងទៅមុខក្រឡោតៗរបស់ពូធឿនដែលដើរតម្រង់មក។
ខ្ញុំគ្មានកម្លាំងគេច ឬមួយក៏រងទេ នៅពេលដែលគាត់លើកពូថៅបោះតម្រង់មក តែភ្លាមៗនោះខ្ញុំដឹងថាមិនមែនកាប់ខ្ញុំឡើយ គឺកាប់ជញ្ជាំងឥដ្ឋក្រហមដែលប្ដីប្រពន្ធនោះទើបតែបានតម្រៀបរួចហើយនៅសល់ពណ៌ស៊ីម៉ង់ស្រស់ថ្មីៗ។
ពូធឿនកាប់ហើយកាប់ទៀត ក្រោមភាពស្រឡាំងកាំងរបស់ខ្ញុំ។ គាត់កាប់យ៉ាងណាក៏ជញ្ជាំងនោះរបើកមកតិចតួចប៉ុណ្ណោះ។
តាមកម្លាំងនេះ គឺមិនដឹងកាប់ដល់ពេលណាទើបអាចរបើកជញ្ជាំងឲ្យពន្លឺថ្ងៃជះចូលមកបានទេ។
កាប់ហត់កាលណា គាត់ឈប់ដៃ ហើយនិយាយមកខ្ញុំទាំងដង្ហក់៖
«អញត្រូវតែសម្លាប់មីស្រីបិសាចដីនេះ! កុំឲ្យអាតានោះដើរធ្វើបាបគេឯងទៀត!»
ខ្ញុំនៅឈរធ្មឹងស្ដាប់គាត់និយាយទាំងចិត្តច្របូកច្របល់។ ចំណែកបំពង់កខ្ញុំគឺនិយាយអត់រួចស្រាប់ទៅហើយ។
ទីបំផុត ខ្ញុំយល់ថាពូធឿនក៏ដូចខ្ញុំដែរ គឺគាត់រង់ចាំតែឱកាសដើម្បីកម្ចាត់ស្រីបិសាចដីនេះ និងប្ដីប្រពន្ធតាអិត។ ទ្វារព្រឹកមិញរបើក ស្រាប់តែគាត់ចូលមកមុន ហើយឃើញជញ្ជាំងស៊ីម៉ង់លាយឥដ្ឋក្រហមទើបគាត់រត់ចេញទៅរកពូថៅ។
ក៏ប្រហែលរឿងចុងក្រោយដែលត្រូវសម្លាប់ជីវិតក្មេងៗដល់ទៅ៤៩នាក់ បានធ្វើឲ្យគាត់លែងអត់ធ្មត់កើតទៀត។
ពីម្សិលមិញ ដំបូលនោះ គឺគាត់ធ្វើឲ្យធ្លុះដើម្បីពិសោធន៍សាកមើលថា តើស្រីព្រាយនេះពិតជាចុះចាញ់ពន្លឺថ្ងៃមែនអត់ បានជាតាយាយនោះបិទទ្វារបង្អួចជិតយ៉ាងនេះ? អញ្ចឹងតើ! បានជាខ្ញុំឃើញគាត់រត់វ៉េវ ពេលមីងភីហៀបចេញទៅវិញ?
គាត់បង្អង់បានបន្តិច ក៏ងាកទៅរកកាប់ទៀត តែខ្ញុំវិញយល់ថាទោះពីរនាក់ខ្ញុំកាប់ដល់រលេះដៃ ក៏មិនងាយដែរ អញ្ចឹងហើយខ្ញុំរេភ្នែករកមើលជុំវិញខ្លួន ហើយបញ្ឈប់ត្រឹមរូបដីដ៏អសុរកាយនោះ។
ដោយសារពេលថ្ងៃត្រង់ចែស វាមិនបានកម្រើកទេ ឬមួយថាទាល់តែតាអិតសូត្រអ្វីម្យ៉ាងទើបវាកម្រើក? តែយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំចេះតែមានពិភាល់ថាបើខ្ញុំនិងពូធឿនចូលមកលុកលុយដល់ថ្នាក់នេះហើយ តាអិតដែលកាន់អាគមអូមអាមច្រើនយ៉ាងនេះ ច្បាស់ជាមានប្រផ្នូលមិនស្រួលមិនខាន ជួនកាលគាត់អាចថាដឹងខ្លួនមុនផង?
ដូច្នេះបង្អង់ទៀតមិនកើតទេ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមឃាត់ពូធឿន ហើយធ្វើដៃជាសញ្ញាប្រាប់គាត់ថាយើងនាំគ្នាលើករូបនោះចេញទៅក្រៅផ្ទះ ឲ្យត្រូវថ្ងៃតែម្ដងទៅ?
ទម្រាំគាត់យល់កាយវិការអាគដូចខ្ញុំ គាត់ក៏ចោលពូថៅ ហើយរត់មកវឹង។
យើងឱនព្រមគ្នាលើករូបដីនោះបម្រុងថាបោះវាទៅក្រៅឲ្យវាត្រូវថ្ងៃណាណីម្ដង ដឹងអីរូបនេះធ្ងន់ជាងអង្កររាប់រយគីឡូទៅទៀត លើកយ៉ាងណាក៏មិនរង្គើ មិនរួចសោះ។
ខ្ញុំប្រឹងជាមួយគាត់ពីរបីដង នៅតែគ្មានប្រយោជន៍ក៏ងើបមុខមើលវា។
ទឹកមុខស្រីរូបសាងពីដីដូចជាបង្ហាញថាមានមន្តអាគមជ្រៅដែលសន្ធប់ជាប់មិនឲ្យពួកខ្ញុំលើកចេញពីទីតាំងដើមបានឡើយ។
ខ្ញុំងាកមើលមុខពូធឿនជាសញ្ញាសួរគាត់ថាគិតធ្វើម៉េចទៅ? ស្រាប់តែឮស្នូរជើងរត់មកជាន់ស្លឹកឈើប្រោកប្រាក។
ក្នុងមួយវិនាទីនោះ ខ្ញុំយល់ថាមីងភី និងតាអិតរត់មកដល់ច្បាស់ហើយ គ្មានអ្នកណាទៀតទេ ដែលហ៊ានចូលមកចម្ការនេះ។
ខ្ញុំស្រមៃដល់មាត់តាកញ្ចាស់នោះដែលតែងតែសូត្ររបៀនយ៉ាងញាប់។
គ្រោះថ្នាក់នៅកៀកបង្កើយ ខ្ញុំសម្លឹងទៅពូធឿនដែលឱនទៅរើសពូថៅ ហើយមិនដឹងយ៉ាងម៉េចខ្ញុំរត់ទៅកញ្ឆក់ពីដៃគាត់។
ខ្ញុំនិយាយមិនរួច តែភ្នែកខ្ញុំប្រាប់ទៅគាត់មុតៗថា បើបំណាច់នឹងងាប់ ខ្ញុំត្រូវតែបំផ្លាញអារូបដីឥដ្ឋដ៏ចោលម្សៀតនេះ។
យល់ចិត្តខ្ញុំ គាត់ពន្លែងដៃពីពូថៅយឺតៗ ហើយបើកភ្នែកក្រឡោតមើលមកខ្ញុំ ខ្ញុំក្ដាប់មាត់លើកពូថៅឆ្ពោះទៅរករូបដីនោះ។
«អ្ហែង! ឈប់ភ្លាមអាបុល?!»
គឺសំឡេងតាអិតស្រែកមកពីនាយ។
គាត់មិនទាន់មកដល់ទេ តែគាត់មើលឃើញពូថៅខ្ញុំហើយ បើខ្ញុំឈប់តាមគាត់ទៀត មានន័យថារង់ចាំគាត់មកដល់នឹងអាលសូត្រឲ្យខ្ញុំជ្រុះសក់ងាប់។ បើបំណាច់នឹងងាប់ ខ្ញុំត្រូវបំផ្លាញមីស្រីព្រាយនេះមុន ហើយចាំកាប់តាកញ្ចាស់នោះក្រោយ។
គិតហើយខ្ញុំពន្លែងពូថៅមួយទំហឹងកូនប្រុស ដោយត្រៀមថានឹងកាប់មិនដកដៃទេ គឺកាប់រហូតទាល់តែរូបនោះដួល។
អ្វីៗផ្ទុយពីការស្មាន រូបនេះមើលទៅធ្ងន់ណាស់លើកមិនរួចទេ សូម្បីតែកម្លាំងខ្ញុំពីរនាក់ហើយក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាបែរជាផុយដូចកូនជ្រូកដី ព្រោះត្រូវតែមួយពូថៅ ក៏រលំខ្ចាយធ្លាក់រោយលើដី។ សំខាន់ពេលធ្លាក់ដល់ដីកាលណា វាហុយជាផ្សែងទ្រលោម ហើយរលាយបាត់ទៅក្នុងបរិយាកាស ធ្វើឲ្យតាអិតស្រែកយំននៀលដី ហាក់សោកស្ដាយពន់ពេក។
មីងភីលើកផ្គាក់មួយដែលគាត់យួរមកតាមពីពេលណាមិនដឹង សំដៅពូធឿនធ្វើឲ្យខ្ញុំស្រែកភ្លាត់សំឡេង៖
«ពូធឿនប្រយ័ត្ន!»
ពូធឿនងាកចេញ ហើយធាក់មីងនោះមួយជើងដួលច្រងាប់ច្រងិល។
ខ្ញុំវិញគិតពីអបអរខ្លួនឯង ព្រោះសប្បាយចង់ហើបជើងពីដី ដឹងថាខ្លួនស្រាប់តែនិយាយរួចវិញ។
ខ្ញុំទើបតែយល់ថាអ្វីដែលតាអិតមានសុទ្ធតែពឹងលើព្រលឹងខ្មោចក្នុងរូបនេះ។ ដូច្នេះពេលរូបនេះខូចបង់ គាត់ដូចដាច់ដៃជើងអញ្ចឹងដែរ កុំថាសូត្ររបៀន សូម្បីក្រោកក៏ក្រោកមិនរួច នៅសំងំឲ្យពូធឿនអូសនាំទៅសាលាស្រុក។
«ប្រពន្ធមុនគាត់ស្លាប់ទៅ ត្រូវគាត់យកសពកប់ក្បែរបឹង ហើយធ្វើអំពើបញ្ចុះអាគមកើបដីនោះខ្ចីព្រលឹងមកសណ្ឋិតក្នុងរូបសំណាកដែលសូនទុកនៅក្នុងចម្ការអាថ៌កំបាំងនេះ។ គាត់តែងផ្គត់ផ្គង់ខ្មោចនោះឲ្យចំណីអាហារសែន និងថែទាំមិនឲ្យត្រូវពន្លឺថ្ងៃឡើយ!! រូបសំណាកនេះក៏តែងតែជួយរកវិធីផ្ដេសផ្ដាសឲ្យគាត់ព្យាបាទមនុស្សដើម្បីលុយកាក់!»
នេះជាពាក្យដែលពូធឿននិយាយប្រាប់ប៉ូលិសនៅថ្ងៃបន្ទាប់មក។
ប៉ូលិសបានមកឆែកឆេរចម្ការនោះ ក៏រកឃើញរណ្ដៅសពភរិយាដើមតាអិតមែន ហើយតាមរយៈតម្រុយនេះ ក្រោយមកគេបានស៊ើបដឹងថាតាអិតបានសម្លាប់ភរិយាមុនគាត់ ព្រោះតែនាងមានខែឆ្នាំត្រូវនឹងអាថាន់ អាចជួយឲ្យគាត់យកដីដែលកប់សពនាងមកសូនរូបសម្រាប់ប្រើផ្លូវងងឹតបាន។
ខ្ញុំទីបំផុតទើបតែយល់ការណ៍ច្បាស់ថា ជាតិជាវិញ្ញាណខ្មោចនោះ វាចាញ់ពន្លឺព្រះអាទិត្យ ហើយធាតុជាដីឥដ្ឋរូបនោះមិនអាចធន់នឹងពូថៅរបស់ខ្ញុំបានទេ កន្លងមកដោយសារតែអ្នករងគ្រោះមុនៗ គេមិនដឹងពីរឿងនេះដូចជាអាស្នាជាដើម។
ពេលនេះគ្មានរូបដីទៀត ម្នាក់ៗជាវិញអស់ហើយ ហើយពេលវេលាក៏កន្លងទៅជាង៣០ឆ្នាំហើយដែរតែខ្ញុំនៅចងចាំផ្ទះគ្រូទាយនោះជានិច្ចក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។
មីងភីនិងតាអិតបានស្លាប់ដោយជំងឺបន្តបន្ទាប់គ្នាក្នុងគុក ដោយសារគាត់គិតតែពីសូត្ររបៀនមិនព្រមបាយទឹក និងនិយាយស្ដីគ្មានក្បាលកន្ទុយ ជួនស្រែកជេរដូចមនុស្សវិកលចរិត។
មតិអ្នកនិពន្ធ៖
ករណីនេះគឺស្រដៀងគ្នាទៅនឹងរឿងដំណាលរបស់សាំងគឹមស្រួ ក្នុងរឿងគំនូស៤៩ ដែលបានវង្វេងក្នុងព្រៃជ្រៅប៉ះគ្រួសារអ្នកជំងឺមួយដែលចេះធ្វើអំពើអន្ទងព្រលឹង សម្លាប់មនុស្សឲ្យបាន៤៩នាក់ដើម្បីជួយប្ដីមានជំងឺរបស់គាត់។
ចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យជាច្រើនបានឲ្យអ្នកនិពន្ធដឹងថាករណីផ្លូវងងឹតនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាមានលក្ខណៈខុសប្លែកពីគ្នាទៅតាមតំបន់នីមួយៗ ប៉ុន្តែវាចាប់ផ្ដើមសាបរលាបភាគច្រើនដោយសារតែរបៀនខ្លះមានលក្ខណៈកាចសាហាវ និងប្រទូស្តដល់អាយុសង្ខារមនុស្សស្លូតត្រង់ ដូច្នេះបានជាសង្គមខ្មែរក្រោយមកកាន់តែហាមប្រាមកូនចៅមិនឲ្យបន្តចំណេះដឹងផ្លូវងងឹតអស់នោះទៀត។ ចុះអ្នកវិញ តើអ្នកជឿពីអានុភាពនៃរបៀនផ្លូវងងឹតដ៏មានប្រវត្តិកាលដ៏យូរលង់របស់ខ្មែរដែរទេ?
ចប់
