វគ្គ«តូចនារី»
ខែកក្កដា នៅទីក្រុងអ៊ីស្តង់ប៊ុល គឺស្ថិតនៅចំពាក់កណ្ដាលរដូវក្ដៅ ក៏ជារដូវកាលកំពូលសម្រាប់ វិស័យទេសចរណ៍។
ពន្លឺថ្ងៃអាចអូសបន្លាយបានរយៈពេលយូរដល់ទៅ១០ម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃ ហើយបរិយាកាសអាចរក្សាសភាពក្ដៅនិងស្ងួត ព្រោះតែសីតុណ្ហភាពអាចឈានដល់កម្រិត២៨អង្សាសេ។
ប៉ុន្តែយប់នេះ សីតុណ្ហភាពបែរជាធ្លាក់ចុះដល់កម្រិតទាបបំផុតមួយនៃរដូវក្ដៅ។
«១៧អង្សាសេ?»
គេលាន់មាត់តិចៗ ហើយបែរចេញចោលឧបករណ៍ហ្វារិនហៃ។
អ៊ីស្តង់ប៊ុលយប់នេះមិនត្រជាក់ពេកនោះទេសម្រាប់ប្រធាននិស្សិតម្នាក់នេះ តែអារម្មណ៍មួយបានកើតឡើងចម្លែក។
គេដើរមួយៗទៅក្បែរបង្អួច ហើយវែកវាំងននសម្លឹងទៅក្រៅ។
រដ្ឋធានីនេះដូចជាស្ងាត់កប់បាត់សកម្មភាពនានា ទៅក្នុងរាត្រីដ៏ត្រជាក់មិនស័ក្ដិសមនេះ ឬមួយអ្វីមួយពិតជាបម្រុងនឹងកើតមានឡើង?
ទ្រនិចនាឡិកាវាយតឿន…. សញ្ញានៅឯទូរសព្ទដៃក៏បន្លឺមក។
គេលូកប្រអប់ដៃធំនោះទៅលើកមកមើល….
ចិញ្ចើមគេចងចូលគ្នា ពេលឃើញអក្សរច្រើនលើសធម្មតា…
«ក្រុងអ៊ីស្តង់ប៊ុលនិងរដ្ឋធានីអង់ការ៉ាត្រូវវឹកវរហើយ! Facebook Twitter និង YouTube ត្រូវពួករដ្ឋប្រហារផ្ដាច់បានទាំងស្រុង! Whatsapp នេះមិនដឹងនៅបានដល់ពេលណាទៀតទេ! ស្ថានទូតអាមេរិកបានព្រមានពីការគំរាមកំហែងរបស់ក្រុមភេរវជននៅទូទាំងប្រទេសនេះ ហើយហាមពលរដ្ឋអាមេរិកក្នុងការធ្វើដំណើរមកទួរគី! សូមជួយរឿងមួយ! ជួយនាំគ្នាយើងស្វែងរកទីសុវត្ថិភាព បញ្ឈប់ការជប់លៀងពេលនេះ ហើយរកវិធីទៅកាន់ស្ថានទូតដែលនៅជិតៗបំផុត! អូខេ!?»
គេចុចបិទ ហើយលើកទូរសព្ទមកចុច។
ចុចមិនចូលទេ មិនត្រឹមតែអនឡាញ ប៉ុន្តែទូរសព្ទប្រើខ្សែក៏ដូចគ្នា។ ស្នូរក្ឌុងក្ឌាំង និងបាញ់រប៉េះរប៉ោះលាន់មកពីចម្ងាយ។
ស្បៃរាត្រីដែលស្ងាត់សូន្យនាំមកនូវការតឹងតែងចិត្ត។
គេចាប់ផ្ដើមវិលមកអ្នកផ្ដល់ដំណឹងតាមមធ្យោបាយដដែលគឺ WhatsApp ។
គេផ្អឹបទូរសព្ទក្បែរមាត់ ហើយនិយាយមួយៗនឹងន៖
«លោកសាស្ត្រាចារ្យ! ខ្ញុំត្រូវសុំទោស! ខ្ញុំមកដល់អ៊ីស្តង់ប៊ុលពីរថ្ងៃហើយ គឺមកលេងមិត្តភ័ក្ដិ! គ្នាយើង៧នាក់ទៀតនៅអង់ការ៉ា! តែខ្ញុំសន្យា! ខ្ញុំកំពុងរកវិធីទាក់ទងពួកគេឱ្យទៅរកស្ថានទូតអាមេរិក ឬការិយាល័យUN!»
សាស្ត្រាចារ្យហាក់ស្លុតនឹងសម្ដីនេះ គាត់វាចាតបមកវិញដាច់ៗ៖
«វិច្ឆិកា! ចង់ប្រាប់ថាពេលនេះ លោកកំពុងនៅអ៊ីស្តង់ប៊ុល? តែស្ថានទូតនៅអង់ការ៉ាឯណោះ!? អូខេ! ខ្ញុំនឹងទាក់ទងទៅអង់ការ៉ាសម្រាប់និស្សិតផ្សេងទៀត! លោកខ្លួនឯងត្រូវប្រាកដថាអាចរំដោះខ្លួនឯង រកកន្លែងសុវត្ថិភាពសិន អូខេ? បើពេលនេះលោកនៅសណ្ឋាគារ ឆាប់ចាកចេញមុនពេលពួកទាហានមកដល់!»
វិច្ឆិកាបុរសខ្មែរវ័យ២៨ឆ្នាំ ជាប្រធាននិស្សិតអាស៊ានមកពីឈីកាហ្គោ។ គេបានដឹកនាំកម្មសិក្សារយៈពេល២សប្ដាហ៍មកកាន់ទួរគី ដោយមានសមាជិកសរុប៨នាក់មកជាមួយ។ ពួកគេ៧នាក់ទៀតកំពុងប្រារព្ធពីធីជប់លៀងរាត្រីចុងក្រោយនៅរដ្ឋធានីអង់ការ៉ា មជ្ឈមណ្ឌលនយោបាយនិងពាណិជ្ជកម្មធំបង្អស់របស់ប្រទេសនេះ។
គេលូកទៅរាវរកមើលលិខិតឆ្លងដែនក្នុងថតតុ ហើយយកវាមកបោះទុកក្បែរដៃ។
គេដឹងថា ទិដ្ឋាការអាមេរិករបស់គេ គឺជាបញ្ហាដ៏ធំក្នុងពេលនេះ។
មុនពេលគេទាក់ទងទៅរកមិត្តភ័ក្ដិ សំឡេងសារលាន់មកទៀត…. គឺសាស្ត្រាចារ្យដដែល៖
«ទីស្នាក់ការកណ្ដាលរបស់ CNN នៅក្រុងអ៊ីស្តង់ប៊ុល! លោកគួរតែទៅកាន់ទីនោះ ឱ្យបានកាន់តែរហ័សតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន!»
«ខ្ញុំអត់អីទេ! កុំបារម្ភ!»
គេឆ្លើយខ្លីពេលដៃរុញលិខិតឆ្លងដែនចូលក្នុងហោប៉ៅ ហើយឈោងទៅទាញ Laptop មកបើករាវរកព័ត៌មាន…
គ្រប់យ៉ាងនៅ Screen ធ្វើឱ្យគេទ្រឹង លែងមានចលនាអ្វីសកម្មតទៅទៀតបាន។
នៅលើកញ្ចក់កុំព្យូទ័រ…..
«រដ្ឋប្រហារបានចាប់ផ្ដើម បង្កើតជាការប្រទូសរ៉ាយរវាងរដ្ឋាភិបាល និងកងកម្លាំងប្រដាប់អាវុធរាលដាលពីក្រុងធំអង់ការ៉ា រហូតដល់អ៊ីស្តង់ប៊ុល ធ្វើឱ្យមនុស្សស្លាប់ជាបន្តបន្ទាប់! ស្ថានទូតអាមេរិកអំពាវនាវឱ្យប្រជាពលរដ្ឋខ្លួនដែលស្ថិតនៅក្នុងប្រទេសទួរគី បង្កើនការប្រុងប្រយ័ត្នលើគ្រប់គោលដៅ ដូចជារោងភាពយន្ត ទីផ្សារបើកចំហ សេវាអាកាសចរណ៍ ប្រព័ន្ធដឹកជញ្ជូននិងទីកន្លែងសាធារណៈនានា ដែលមានមនុស្សប្រមូលផ្ដុំកកកុញ ដោយហេតុថា ក្រុមភេរវជនអាចរើសយកទីទាំងនោះជាកន្លែងដាក់បំផ្ទុះ ហើយរួសរាន់ទៅកាន់ការិយាល័យណាមួយក៏ដោយ ដែលមានទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងរដ្ឋាភិបាលខ្លួនដើម្បីសុវត្ថិភាព!»
មាត់គេចាប់ផ្ដើមនិយាយ ទោះបីភ្នែកនៅបន្តអាន ព្រោះថាគេទាក់ទងទៅគោលដៅបានហើយ…..
«អាឡូ! Isa ! ល្អណាស់! ទីបំផុតទាក់ទងនាងបានហើយ! ស្ដាប់ខ្ញុំ! នាងត្រូវប្រមូលគ្នាយើងទាំង៧នាក់មកជុំគ្នា! ស្ថានការណ៍មិនសូវល្អទេ! តែពួកយើងត្រូវរឹងមាំ!»
សំឡេងស្រីវ័យក្មេងសន្ទនាមកវិញជាភាសាអង់គ្លេសស្ទាត់ជំនាញ៖
«ពួកយើងមកដល់ស្ថានទូតអាមេរិកហើយ! ចុះលោកនៅឯណា វិច្ឆិកា? លោកនៅឯណា? តើលោកគិតម៉េចដែលនៅម្នាក់ឯងក្នុងកាលៈទេសៈបែបនេះ?!»
ស្នូរកណ្ដឹងទ្វារបន្ទប់លាន់ច្រេក កាត់ផ្ដាច់ចម្លើយដែលនាយប្រុងឆ្លើយតប។ គេនិយាយប្រាប់ Isa៖
«ខ្ញុំអត់អីទេ! មានគេហៅទ្វារ ខ្ញុំត្រូវទៅហើយ! មើលគ្នាយើងផង Isa ត្រូវជួយគ្នាឱ្យបានទៅដល់ប្រលានយន្តហោះកុំឱ្យខកសំបុត្រណា៎!»
«អត់ទេ! លោកកុំបិទណា៎ វិច្ឆិកា! ទៅបើកទ្វារទៅ! មើលអ្នកណាមករកអី? ពួកយើងចង់ដឹង ពួកយើងសុទ្ធតែបារម្ភពីលោក!»
គេអាក់បន្តិច ហើយសម្លឹងមកទូរសព្ទទាំងស្រងូតមុនពេលឆ្លើយ៖
«អូខេ!»
គេដើរឆ្ពោះទៅកាន់ទ្វារ ហើយអោនមើលតាមប្រលោះ។
គេនិយាយប្រាប់មិត្តរួមក្រុមតិចៗវិញ៖
«បុគ្គលិកសណ្ឋាគារ! គេប្រហែលជាឡើងមកជូនដំណឹងរឿងរដ្ឋប្រហារ!»
«និយាយជាមួយគេទៅ ខ្ញុំចាំស្ដាប់!»
វិច្ឆិកាមួលបើកគន្លឹះទ្វារ។
បុគ្គលិកសណ្ឋាគារមានទឹកមុខសស្លើត ហើយចាប់ផ្ដើមនិយាយ៖
«សុំជូនដំណឹងដល់ភ្ញៀវពីបម្រាមធ្វើដំណើរជុំវិញតំបន់នេះ! ដូច្នេះដើម្បីសុវត្ថិភាព សូមភ្ញៀវស្នាក់នៅក្នុងបន្ទប់ រហូតដល់សភាពការណ៍ស្ងប់ជាងនេះសិន!»
កំលោះជាភ្ញៀវនៅរក្សាការស្ងាត់ស្ងៀមពិចារណា ចំណែកអ្នកជូនដំណឹងរៀបនឹងចាកចេញទៅវិញ ប៉ុន្តែនាយយើងកាត់គាត់ ហើយសួរវិញ៖
«ក្បែរៗនេះមានភ្ញៀវស្នាក់នៅដែរទេ?!»
«អូ! ជាន់នេះគ្មានទេ! ពួកគេចាកចេញពីព្រលប់អស់ហើយ!»
គេជ្រួញចិញ្ចើម ហើយបន្លឺសួររហ័សស្មើចម្ងល់៖
«មានន័យថា ពួកគេដឹងរឿងមុន?»
បុគ្គលិកសណ្ឋាគារនៅស្ងៀមញាក់ស្មាមិននិយាយអ្វី ប្រធាននិស្សិតសួរនាំបន្ថែម ហេតុតែមិនអស់ចិត្ត៖
«ចុះពេលនេះ ខ្ញុំចង់ចាកចេញក៏ពួកលោកគ្មានសិទ្ធិឃាត់ខ្ញុំដែរមែនទេ?»
បុគ្គលិកដកដង្ហើមធំ នៅស្ងាត់បន្តិចទើបឆ្លើយ៖
«ពួកយើងគិតពីសុវត្ថិភាពលោក! បុគ្គលភាពលោកមកពីសហរដ្ឋអាមេរិក វាមិនអំណោយផលសម្រាប់លោកបង្ហាញខ្លួនក្នុងសភាពការណ៍វឹកវរខាងក្រៅទេ!»
«តែខ្ញុំជាពលរដ្ឋកម្ពុជា! ខ្ញុំគ្រាន់តែរៀនសូត្រនៅអាមេរិកប៉ុណ្ណោះ!!»
បុគ្គលិកទួរគីសម្លឹងនាយពីលើដល់ក្រោម ទំនងជាស្ងើចនឹងភាសាអង់គ្លេសបែបអាម៉េរិកាំងដ៏ល្អនេះហើយទើបនិយាយទាំងតឹងចិត្ត៖
«អ្វីក៏ដោយ! ក្នុងភាពពប្រទូសរ៉ាយ គ្មានអ្នកណាដឹងថា លោកជាពលរដ្ឋមកពីណាទេ! គេគ្មានពេលពិចារណាឡើយ! យកល្អរកកន្លែងមានសុវត្ថិភាព! អឺនែ៎! តាមថាលោកគួរតែបារម្ភថា សណ្ឋាគារនេះលែងទទួលឱ្យលោកស្នាក់នៅដើម្បីជៀសពីការចាប់កំហុស! តែនេះយើងមានវិន័យរក្សាសុវត្ថិភាពភ្ញៀវ! សូមលោកស្ដាប់យោបល់ពួកយើង!»
សំឡេងហៅតាមទូរសព្ទលាន់មកល្វើយៗ គឺ Isa ហៅនាយ។ បុគ្គលិកទួរគីដៀងភ្នែកទៅរកទូរសព្ទក្នុងប្រអប់ដៃនាយ ហើយចាប់ផ្ដើមទូន្មាន៖
«យកល្អ បើលោកនិយាយអង់គ្លេសតាមទូរសព្ទ កុំនិយាយអ្វីប្រឆាំងនឹងរដ្ឋាភិបាលក្នុងពេលនេះ ពុំនោះទេ លោកនឹងត្រូវគេមករកចាប់ខ្លួនដល់ទីនេះ ត្រឹមប៉ុន្មាននាទីតែប៉ុណ្ណោះ! ហើយមួយទៀត ទុកអត្តសញ្ញាណគ្រប់យ៉ាងណាដែលបញ្ជាក់ថា លោកជាជនស៊ីវិល មិនមានពាក់ព័ន្ធអ្វីនឹងសេអ៊ីអា!លិខិតឆ្លងដែនកុំឱ្យឃ្លាតពីខ្លួន ព្រោះទាហានអាចនឹងឡើងមកឆែកឆេរទីនេះគ្រប់ពេល! គ្មានអត្តសញ្ញាណប័ណ្ណនឹងធ្វើឱ្យលោកទទួលទោសឥតប្រកែកបាន!»
មុនពេលបុគ្គលិកបែរខ្លួនដើរទៅ ប្រធាននិស្សិតប្រញាប់សំណូមពរ៖
«ជើងយន្តហោះខ្ញុំគឺរសៀលស្អែក រយៈពេលនេះជួយរកតាក់ស៊ីមួយឱ្យខ្ញុំបានចេញទៅ ចាំនៅប្រលានឱ្យហើយក៏បាន! ជួយខ្ញុំទៅ! ខ្ញុំមិនចង់ខកជើងទេ!»
«ខ្ញុំនឹងប្រឹងអស់ពីលទ្ធភាព! តែប្រាប់តាមត្រង់កុំថាតាក់ស៊ី ជុំវិញនេះ១០គីឡូតែកង់មួយក៏លោករកមិនបានដែរ!»
នរៈឈរភាំង ពេលដែលគិតទៅដល់រឿងខកយន្តហោះ។ បុគ្គលិកចាកចេញទៅបាត់យូរបន្តិច ទើបគេនឹកឃើញលើកទូរសព្ទមកស្ដាប់។ ប៉ុន្តែ Isa មិននៅទីនោះទៀតទេ។
គេទាក់ទងទៅវិញច្រើនដង គ្មានសញ្ញាអាចទំនាក់ទំនងបានឡើយ។
គេដកថយមករកកុំព្យូទ័រ ទាំងសញ្ជឹងគិតអន្ទះសាថា ឬមួយសូម្បីទូរសព្ទដៃក៏លែងទាក់ទងគ្នាបាន?
ដៃម្ខាងគេស្រាតខោដំណេកវែងនោះចេញ ហើយឈោងទៅទាញខោខោវប៊យនៅលើទំពក់ឈើ។ គេស្លៀកបណ្ដើរ ផ្ទៀងរង់ចាំព័ត៌មាននៅលើកុំព្យូទ័រ…..
«នៅម៉ោង១១ព្រឹកមិញនេះ ឧទ្ធម្ភាគចក្រកងកម្លាំងរដ្ឋប្រហារបានទម្លាក់គ្រាប់បែកនៅចំទីស្នាក់ការកណ្ដាលកងទ័ពអាកាសទីក្រុងអង់ការ៉ា! ការវាយប្រហារនេះបណ្ដាលឱ្យមានអ្នកស្លាប់៤២នាក់ និង៤៣នាក់ផ្សេងទៀតរងរបួស! ពួកគេបានលុកលុយចូលដល់អគារទូរទស្សន៍និងវិទ្យុរដ្ឋរបស់សាជីវកម្មទួរគី (TRT) ក្នុងទីក្រុងអង់ការ៉ា ហើយបានកាន់កាប់ទីនោះ!»
«CNN នៅអ៊ីស្តង់ប៊ុលនេះ!»
វិច្ឆិការអ៊ូតិចៗ ហើយទាញខ្សែក្រវាត់មកស៊ក ព្រមទាំងដោះអាវរាត្រីចេញ បង្ហាញរាងកាយណែនសង្ហារបស់គេ។
គេដើរទៅក្បែរទូររកអាវយឺតក្រាស់ដៃវែង ដែលសមស្របសម្រាប់ការធ្វើដំណើរ ព្រមទាំងចាប់ផ្ដើមទាញវត្ថុចាំបាច់ខ្លះមកញាត់ក្នុងសាក់កាដូ។
គេប្រមូលលុយកាក់ និងកាបូបតូច ស្របពេលដែលទ្វារត្រូវបានគោះញាប់រន្ថើន។
ប្រធាននិស្សិតជ្រួញចិញ្ចើម ព្រោះការប្ដូរពីចុចកណ្ដឹងមកជាគោះទ្វារ ហាក់មិនសមស្របនឹងស្ថានការណ៍។
គេនៅស្ងៀមដំអក់រកមធ្យោបាយទាំងដឹងហើយថា បន្លាយពេលមិនបានយូរប៉ុន្មានទេ នេះបើតាម សន្ធឹកកម្លាំងដៃអ្នកគោះ។
«Wait!»
នាយយើងបញ្ចេញភាពមិនសប្បាយចិត្តតាមសព្ទសំឡេងឆ្លើយ ហើយដើរមួយៗទៅរកទ្វារតាមចរិតអ្នកដែលមិនបានធ្វើអ្វីខុស។
គេមួលសោរបើក ហើយសម្លឹងទៅរកបុរសមាឌធំបីនាក់នៅពីក្រោយទ្វារ។
ពួកគេជាទាហាន……
ប្រធាននិស្សិតសម្លឹងទៅឯកសណ្ឋានលើខ្លួនពួកគេ ហើយបញ្ចប់ភ្នែកលើកាំភ្លើងវែងលើដៃទាហានពីរនាក់ដែលនៅឈរក្រោយខ្នងអ្នកគោះទ្វារ។
«ប៉ុន្មាននាក់?»
អ្នកគោះទ្វារជាបុរសវ័យកណ្ដាល ដែលមិនត្រឹមតែមានទឹកមុខអាក្រក់ ថែមទាំងសម្ដីទ្រគោះ ប៉ុន្តែភាសាអង់គ្លេសច្បាស់ល្អណាស់។
«Alone!»
វិច្ឆិកាតបវិញវាហី ហើយងើយសម្លឹងមុខជនដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់ជាងខ្លួននេះ។
ប្រធាននិស្សិតទំនងជាមិនទានទទួលយកស្ថានការណ៍ពិតបានទេ ហើយនៅតែមានចិត្តប្រកាន់ថា បីនាក់នេះមានចរិតព្រហើន ហើយលុកលុយរុករានទីឯកជនរបស់ខ្លួនដែលជាសញ្ញាខុសពេញទី ដូច្នេះហើយបានជានាយយើងធ្វើចរិតមិនចុះញ៉មដាក់វិញ។
«អត់ទេ!»
អ្នកសួរនោះ ប្រកែកមិនព្រមទទួលយកចម្លើយរបស់នាយ ធ្វើឱ្យវិច្ឆិកាជ្រួញចិញ្ចើម។
រហូតដល់បុរសនោះបូញមាត់ទៅក្នុងបន្ទប់ ទើបគេសង្ស័យ ហើយបែរក្រោយ។
នៅក្រោមវាំងននបាំងបង្អួច គេឃើញស្បែកជើងប៉ាតាមួយគូពណ៌ផ្កាឈូក ហើយបន្ទាប់មកកំភួនជើងតូចសហ្មត់។
វិច្ឆិកាចំហមាត់ សម្លឹងទៅទីនោះព្រោះស្លុត។
អ្នកណានៅពីក្រោយនោះ ហើយទំនងជាមនុស្សស្រី។
«អ្នកណាពួនក្រោយវាំងនន?!»
ទាហានសម្លុត ពេលដែលវិច្ឆិកាគ្មានពាក្យនិយាយ ព្រោះនាយកំពុងស្រឡាំងកាំងនឹងចំណោទជាច្រើនថា ហេតុអ្វីទីនេះមានមនុស្សស្រី? នាងចូលមកធ្វើអ្វី? ហើយចូលមកតាមវិធីណា? ហើយមិញនេះ មិញនេះយើងបានស្រាតខោទៀត នាងបានឃើញអ្វីខ្លះ?
ស្រមោលមួយៗបង្ហាញសន្សឹមៗក្រោយខ្នង ធ្វើឱ្យវិច្ឆិកាងាកទៅមើលទាំងមុខក្រហម។
ស្រីតូចច្រមក់ជនជាតិអាស៊ីម្នាក់ពិតជាបានពួនក្រោយនោះ ហើយនាងជាម្ចាស់ស្បែកជើងពណ៌ផ្កាឈូក និងកំភួនជើងតូចរាវនេះឯង។
«ម៉េចផ្ដល់ចម្លើយក្លែងក្លាយ?»
វិច្ឆិកាមិនរវល់នឹងអ្នកសួរ តែគេដើរចូលមករកនារីតូច ហើយសួរស្រាលៗ៖
«នាងជាអ្នកណា?»
នាងមានផ្ទៃមុខសស្លេក ហើយសម្លឹងនាយតប។ ជាមួយភ្នែកម៉ក់ៗ នាងមិននិយាយអ្វីទាំងអស់ក្រៅតែពីមើលមុខនាយ។
នាយប្ដូរពីអង់គ្លេសទៅបារាំង ហើយសួរទៀត៖
«ជនជាតិអី? នាងចេះអង់គ្លេសទេ? ខ្ញុំសួរថា នាងចូលមកទីនេះរបៀបម៉េច? នាងកំពុងនាំទុក្ខដល់ខ្ញុំណា៎!»
នារីនោះថ្លោះទឹកមុខហាក់ភ័យជាងមុន តែនៅសម្លឹងមកប្រុសស្អាតឡិងឡង់ចុះឡើង មាត់មិននិយាយអ្វីចេញ ធ្វើឱ្យប្រធាននិស្សិតតឹងទ្រូងស្ទើរប្រេះ។
ទាហានឈានចូលមកមួយជំហានក្នុងបន្ទប់ ហើយស្រែកគំហកទាំងខឹង៖
«ខ្ញុំមានសិទ្ធិនាំអ្នកទាំងពីរទៅ ពីការលាក់កំបាំងព័ត៌មាន!»
វិច្ឆិកាបែរក្រោយតបយ៉ាងរហ័ស៖
«ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់គេទេ! គេលួចចូលបន្ទប់ខ្ញុំ!»
«មកពីខ្ញុំត្រូវគេតាមចាប់!»
នាងឆ្លើយខ្សាវៗ កាត់សង្វាក់ភាពអន្ទះសារបស់នាយ ហើយឆ្លើយជាភាសាខ្មែរទៀត ធ្វើឱ្យប្រុសស្អាតបើកភ្នែកធំៗ ហើយងាកមករកស្រីតូចវិញខ្វាច់។
គេប្រហែលជាតក់ក្រហល់ពេក ឬមួយនាងសពេក បានជាគេមិនគិតថា នាងជាជនរួមជាតិរបស់ខ្លួន។ គេបើកភ្នែកធំៗពីលើដល់ក្រោម។
ស្ថានភាពនាងដែលកំពុងបញ្ចេញភាពព្រួយបារម្ភខ្វល់ខ្វាយ ហើយកែវភ្នែកស្រីតូចផ្ដោតមកក្នុងប្រស្រីភ្នែកគេ បានទាញបេះដូងគេឱ្យអាណោចអនេក។
«សុំលិខិតឆ្លងដែន!»
ពួកគេនៅភាំង បានជាទាហាននោះគំហកម្ដងទៀត៖
«សុំឆែកលិខិតឆ្លងដែន!»
បុរសរេភ្នែកទៅរកលិខិតឆ្លងដែនរបស់ខ្លួន ហើយលូកយកមកហុចឱ្យទាហាន។ ពេលដែលទាហាននោះឱនពិនិត្យមើលឯកសារនោះ វិច្ឆិកាងាកមករកស្រីតូច ហើយខ្សឹបតឿន៖
«ឱ្យប៉ាសស្ព័រមក!»
នាងនៅស្ពឹកស្ទក់ មុនពេលគ្រវីក្បាលយឺតៗ។
បេះដូងប្រធាននិស្សិតហាក់ដូចកំពុងរបូតជ្រុះធ្លាក់ដល់ដី។
គេមិចភ្នែកជាសញ្ញាហួសចិត្ត ក៏ជាសំណួរគ្មានសំឡេងថា «កុំប្រាប់ថា អត់មានលិខិតឆ្លងដែនណា៎! នាងកំពុងសម្លាប់ខ្ញុំ!»
នាងងក់ក្បាលផ្ងក់ៗបញ្ជាក់ថា នាងពិតជា «គ្មានលិខិតឆ្លងដែនមែន!»។
«Give me your passport !!»
បុរសទាហាននិយាយ ហើយបែរទិសដើរតម្រង់ទៅរកនាង។
នៅទីនេះ ការស្នាក់នៅដោយគ្មានលិខិតស្នាមជាបទល្មើសធំមួយ។ ចំណែកឯស្ថានភាពនយោបាយក្រឡាប់ចាក់ចលាចលនេះទៀត ការក្លាយជាអ្នកទោសត្រូវចាប់ខ្លួន ពុំមែនជារឿងពិបាកកើតឡើងនោះទេ។
គេមើលទៅនាងជាស្រីខ្មែរម្នាក់តូចច្រមក់ថ្នាក់នេះ គឺដូចជាកម្ទេចល្អងធូលីក្នុងលំហភ្លើងសង្គ្រាម។
«ប្រាប់គេទៅ លិខិតឆ្លងដែននាងនៅឯណា!»
គេតឿនខ្សឹបៗ តែចិត្តអន្ទះសាសែនអន្ទះសា។
នាងវិញនៅបន្តយឺតយ៉ាវ ហើយឆ្លើយតបខ្សាវៗ៖
«ជ្រុះជាមួយអាវក្រៅរបស់ខ្ញុំ! គង់តែរកឃើញវិញទេ!»
ហួសចិត្ត គេច្រត់ដៃនិយាយ តបទាំងសើចមិនចេញ៖
«គង់តែរកឃើញវិញអ្ហី? ទៅរកក្នុងគុកមែនអត់!?»
ទាហានស្រែកសម្លុត៖
«គ្មានពេលស្ដាប់ពួកឯងនិយាយភាសាស្អីឯងនោះទេ! ថយចេញ!»
គេវាសវិច្ឆិកាចេញ ហើយដើរកម្រោលទៅរកនាងតូច ធ្វើឱ្យបុរសខ្មែរមិនអាចទ្រាំមិនធ្វើអ្វីម្យ៉ាងនោះទេ។
«ឈប់សិន! នាងគេចពីចលាចល នាងជ្រុះអាវក្រៅតាមផ្លូវ ប៉ាសស្ព័រនាងនៅទីនោះ!»
ទាហានវាសគេចេញសាជាថ្មី តែត្រូវគេចាប់កដៃជាប់។
វិច្ឆិកាមិនដឹងដែរថា ហេតុអីក្នុងស្ថានភាពនេះ គេចេញកាយវិការតបតបែបនេះមកបាន តើគេបារម្ភសុវត្ថិភាពក្មេងស្រីនេះ ព្រោះនាងគួរឱ្យអាណិត ឬមួយដោយសារតែនាងមានជាតិសាសន៍ដូចខ្លួន។
ទាហានពីរនាក់ទៀតស្ទុះចូលមកជាមួយនឹងកាណុងកាំភ្លើងភ្ជង់នាយ។
នៅពីចំហៀងភ្នែកប្រធាននិស្សិត គេឃើញស្រីតូច នោះចូលមកយឺតៗ ហើយនិយាយមួយៗ៖
«ចាប់ខ្ញុំម្នាក់បានហើយ! គេនេះមិនដឹងរឿងទេ គេនេះត្រូវខ្ញុំលួចចូលមកទេ!»
ទាហានដែលចូលមកមុនគេនោះ កន្ត្រាក់ដៃដែលត្រូវបុរសខ្មែរចាប់នោះទាំងកម្រោល ហើយស្រែកបញ្ជា៖
«នាំទៅទាំងពីរនាក់!»
ក្រោមកាណុងកាំភ្លើង ប្រធាននិស្សិតនិងនារីតូចច្រមក់ត្រូវនាំចេញទៅ ទាំងគ្មានពេលសូម្បីតែយកអ្វីបានមកជាប់ខ្លួន ក្រៅតែពីសម្លៀកបំពាក់មួយចង្កេះ។
រថយន្តតូចដែលនាំខ្លួនយុវវ័យកម្ពុជាទាំងទ្វេបោលលឿនស្លេវលើស្ពានប៊ីរីនស៊ី (Birinci) ដែលបិទបម្រាមគោចរ មួយចំហៀងដោយឡានធំៗរបស់ទាហានជារបាំង ចំណែកមួយចំហៀងទៀតស្ទះណែនដោយសារភាពចលាចលរបស់ពលរដ្ឋ ដែលធ្វើដំណើរចល័តគេចខ្លួនពីតំបន់មួយទៅតំបន់មួយ។
ស្រីតូចនៅអង្គុយខាងក្រោយជាមួយប្រធាននិស្សិត និងមានទាហានម្នាក់នៅអមខាងស្ដាំ។ នាងខំមើលនាយ ឯនាយផ្ដោតអារម្មណ៍តែនៅលើលិខិតឆ្លងដែនរបស់ខ្លួន ដែលត្រូវទាហានមេគេនោះបោះទុកនៅក្បែរកញ្ចក់ខាងមុខ។
«បំណងវាមិនមែនចង់ឆែកថា យើងជាអ្នកណាមកពីណាទេ គឺចង់ចាប់យើងតែម្ដង!»
នាយរអ៊ូតិចៗ នាងកាន់តែដកដង្ហើមតឹងណែន។ ពេលវេលាចេះតែកន្លងទៅ…រថយន្តបានចាកចេញឆ្ងាយណាស់ហើយពីអ៊ីស្តង់ប៊ុល ឯសេចក្ដីសង្ឃឹមថាអាចទាន់ជើងយន្តហោះ ឬទៅជ្រកកោននៅបណ្ដាញទូរទស្សន៍ CNN បានរលាយទៅតាមស្រទាប់សន្សើមព្រហាមនៃថ្ងៃថ្មី។
នារីតូចដឹងខ្លួនឡើងវិញសន្សឹមៗទាំងពោះកូរហេវហត់។
នាងមិនបានដឹងទេថា នាងដេកលក់ពីថ្មើរណា ហើយកើយស្មាបុរសខ្មែរដ៏ស្រស់សង្ហានេះ។
នាងឃើញទាហានពីរនាក់ដែលអង្គុយខាងមុខចែកនំគ្នាទំពា ហើយម្ដងម្កាលងាកមកសម្លឹងចំអកពួកនាង។
គេបោះនំនិងទឹកមកឱ្យគ្នាគេ ម្នាក់ដែលអង្គុយនៅខាងក្រោយក្បែរវិច្ឆិកា ដោយមិនរវល់ពីការស្រេកឃ្លានរបស់អ្នកទាំងពីរឡើយ។
សំឡេងបុរសលាន់មកដោយទោមនស្ស៖
«វាមិនទុកពួកយើងជាមនុស្សដែរទេ?»
នាងអាណិតបុរសនេះដែលសុខៗមករងកម្មព្រោះនាង។ ស្រីតូចរអ៊ូខ្សឹបៗ៖
«មកពីខ្ញុំបានជាបងឯងត្រូវគេចាប់មកដែរ!»
«ដឹងខ្លួនល្អហើយ! បន្ទប់ច្រើនណាស់គ្មានមនុស្សនៅ មិនទៅពួន មកចូលអីបន្ទប់ខ្ញុំ?»
«មកពីខ្ញុំសួរគេរកភ្ញៀវខ្មែរ!»
«អ្ហើយកោតណាស់! ចេះយកអត្តសញ្ញាណភ្ញៀវឱ្យមនុស្សចម្លែកកើត!»
«ដូចខ្ញុំនេះ បងឯងទុកថាមនុស្សចម្លែក??!»
វិច្ឆិកាដកដង្ហើមធំ លែងតបតនិយាយស្គី។ ឃើញគេមិនមាត់ នាងក៏បន្តប្រាប់៖
«គេក៏មិនបានប្រាប់អ្វី ហើយថាចាំគេសួរបងឯងសិនថា ស្គាល់ខ្ញុំអត់!»
«មិនឃើញមានអ្នកណាសួរទាំងអស់! ក្មេងកុហក!»
គេរអ៊ូធ្វើមុខមិនសប្បាយចិត្ត។ ស្រីតូចយល់ថា មិនអាចលាក់បាន ក៏ព្រមសារភាពដោយនិយាយខ្សាវៗ៖
«ពេលគេចុចលេខទូរសព្ទទៅបន្ទប់បងឯង ខ្ញុំលបឃើញលេខបន្ទប់តាមម្រាមដៃគេនោះ ហើយរត់ឡើងមកតែម្ដង!»
គេហួសចិត្តបើកភ្នែកធំៗ ពេលស្ដាប់ឮ និងនឹកស្រមៃទៅដល់កាយវិការដ៏រលាមរបស់នាង។
«អ្ហូ ចោរចំណាប់តើនៀក?»
«អ្នកណាចោរ?» នាងបូញមាត់ធ្វើភ្នែកម៉ក់ៗ។
«គ្រាន់តែមើលម្រាមដៃ ដឹងលេខបន្ទប់អស់ បើមិនចោរស្អីវិញទៅ! ឱ្យហៅអ្នកនាងតូច?»
«ត្រូវហើយ! ខ្ញុំជាអ្នកនាងតូច! និយាយស្ដីឱ្យចេះក្រែងចិត្ត ក្រែងកិត្តិយស!»
បុរសពេបមាត់ ព្រោះហួសចិត្តនឹងនាង ដែលមិនដឹងបន្តិចទៀតបានរស់ឃើញពិភពលោកឬអត់ បែរជាមានពេលមកតម្កើងឫកពាដាក់នាយទៀត។
«អូ! អ្នកនាងតូច ឡូយដល់ហើយ! ឯណាបរិវារ! កុំប្រាប់ថាយកម្នាក់នេះធ្វើជាបរិវារណា? អត់ធ្វើទេ!ស៊យគ្រប់ហើយ!!»
គេដូចចង់និយាយថា នាងជាអ្នកនាំស៊យអ៊ីចឹង។ នាងក្ដាប់មាត់អន់ចិត្តជាខ្លាំង៖
«ស្អីគេបងឯង?»
ប្រុសស្អាតមិនទាន់បានហាមាត់តបតផង ទាហាននៅខាងមុខងាកមកគំហកកាត់ជាភាសាអង់គ្លេស៖
«Shut up!!»
វាសមមុខហើយ ដែលកំពុងត្រដរជីវិតនៅឆ្លៀតឈ្លោះគ្នាបាន។ នេះជាអ្វីដែលប្រុសស្រីកម្ពុជាទាំងពីរគិត ហើយពួកគេបែរមកនៅស្ងៀមស្ងាត់វិញ សម្លឹងដងផ្លូវដែលប្រែសន្សឹមៗពីព្រហាមមកថ្ងៃត្រង់។
ការពិតពេលនេះ គឺបាយសូម្បីតែមួយគ្រាប់ក៏គ្មានក្នុងពោះទាំងពីរនាក់។
សាជាថ្មី ពួកទាហានចាប់ផ្ដើមបោះនំឱ្យគ្នាវា មុនពេលបោះទឹកសុទ្ធមួយដបមកឱ្យវិច្ឆិកា។
គេទទួលដោយអំណរ ស្រាប់តែឃើញនាងតាមសម្លឹងដោយស្រេកឃ្លាន។
គេមួលបើកគម្រប ហើយពោលប្រាប់៖
«ជិបតិចៗបានហើយ! ស្រេកខ្លាំង លេបក្អឹកៗនឹងគ្រោះថ្នាក់!»
នាងងក់ក្បាល ហើយទទួលយកមកកាន់។
ទីបំផុតនាងលេបក្អឹកៗនៅនឹងមុខគេ ដូចមិនមានជាតិទឹកឆ្លងកាត់បំពង់កជាយូរណាស់មកហើយ។
បុរសបើកភ្នែកធំៗធ្វើឱ្យនាងដឹងខ្លួនថា បើនៅតែបណ្ដោយទៅតាមការស្រេកឃ្លាន គេមុខតែគ្មានមួយតំណក់ផ្សើមកទេ។
ទម្រាំនាងដាច់ចិត្តហុចទឹកមកឱ្យគេវិញ សល់មិនដល់១ភាគ៤ក្នុងដបផង។
នាងរអ៊ូតិចៗស្ដាយក្រោយនឹងទង្វើខ្លួន៖
«សុំទោស!»
បុរសបង្ហាញទឹកមុខព្រងើយនឹងនាង តែដៃគេទទួលដបទឹកមកក្រេប។ អាយកូមរបស់ពួកទាហានស្រាប់តែបញ្ចេញសំឡេងលាន់រំពង។ សម្រែកខ្ញៀវខ្ញារនៅក្នុងនោះ និងបទបញ្ជាភាសាទួរគីដែលមិនអាចស្ដាប់យល់ន័យបាន ធ្វើឱ្យស្ថានការណ៍ដូរទៅជាពុះកញ្ជ្រោល។
វិច្ឆិកាសង្កេតតាមដានជាប់ពីពួកទាហានទាំងបីនាក់ ដែលប្ដូរមកបញ្ចេញភាពតក់ក្រហល់ ហើយម្នាក់ដែលអង្គុយក្បែរយុវជនទាំងពីរ ខំឱនទៅមុខដើម្បីពិភាក្សាគ្នារអ៊ុះៗជាមួយគូកនពីរនាក់ដែលនៅបាំងខាងមុខ។
ទីបំផុត ពេលដែលដង្ហើមយុវជនយុវនារីខំអត់ធ្មត់សង្កត់ចិត្តតឹងតែង ទាហានម្នាក់ដែលកំពុងដើរតួនាទីជាអ្នកបើកបរបង្វែរចង្កូតបត់ឡានង៉ោងមួយទំហឹងផ្លូវបកក្រោយ។
រថយន្តបោលស្លេវលឿនសឹងហើបជើងឡើងលើ ធ្វើឱ្យស្រីតូចស្រែកវ៉ាស ហើយបាត់ជំហរដួលដេកមកលើទ្រូងនាយប្រធាននិស្សិត ឯទាហានដែលអង្គុយក្បែរពួកគេផ្ទុះសំណើចសើចចំអក ព្រោះខ្លួនបានដឹងរឿងនេះមុន ហើយបានតោងឡានយោងខ្លួនជាប់មិនបោករេល។
តែម្នាក់នោះសើចមិនបានយូរទេ ព្រោះគេស្រាប់តែគាំងធ្មឹង ហើយរបូតដៃដួលគ្រេង ស្របពេលសព្ទសំឡេងផ្ទុះលាន់មកកក្រើកស្បៃរាត្រីកាល។
វិច្ឆិកាដឹងថា ពួកបីនាក់នេះទំនងជាបានទទួលបទបញ្ជាដ៏សំខាន់ណាមួយឱ្យបកក្រោយពេលមកទីនេះ ប៉ុន្តែទំនងជាពួកគេបានជួបចំពើបនឹងក្រុមបដិបក្ខ ហើយគ្រាប់មួយប្រាវដំបូងបានសម្លាប់ទាហានដែលអង្គុយខាងក្រោយនេះ ព្រោះគេមិនបានក្រាបដូចអ្នកនឹងនាងតូចដែលដួលរេលនោះឡើយ។
ក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែកដែលនរៈសំងំមិនងើប ហើយមិនឮសូម្បីតែសម្រែករន្ធត់របស់នាងតូចនៅជាប់ទ្រូង គ្រាប់ស្រោចប្រសាចមកបន្ថែម នាំមកនូវស្នូរកៀកនឹងបេះដូង ហើយកន្ទុយភ្នែកគេឃើញទាហាននៅខាងមុខម្នាក់ទៀតក៏ទន់កក្ងៀកទំនងត្រូវគ្រាប់ដែរ។
រថយន្តរបូតជំហរ ចាប់ហ្វ្រាំងង៉ឺតយ៉ាងវែង ហើយរេចូលទៅចំហៀងផ្លូវមួយទំហឹង។
«គ្មានផ្លូវរស់ទេ!»
គេស្រែកឡើងទាំងដៃសងខាងឱបប្រាណតូចនារីតឹងណែន ហើយបិទភ្នែកលែងរាងកាយឱ្យរបូតរេទៅតាមយថាកម្ម។
ភាគទី២
ឡានទាហានពិតតែតូច ប៉ុន្តែគុណភាពមិនធម្មតា។
វាបោកនឹងរបងអ្វីមិនដឹង ដែលរឹងល្មមឱ្យវាបញ្ចេញសំឡេងគ្រាំ ហើយឈប់ង៉ក់ តែក៏មិនបានក្រឡាប់។
មនុស្សដែលយល់ថានឹងអស់ដង្ហើម លែងដឹងខ្លួនពិតជានៅដឹងគ្រប់យ៉ាងដូចធម្មតា ពិសេសពេលដែលអ្នកបើកបរធាក់ទ្វាររបើកខ្វាក ហើយឱនវាចេញរកគេចខ្លួន។
វិច្ឆិកាចាប់ផ្ដើមឮសំឡេងយំ។
គេដឹងថានាងក៏មិនអីដែរ ដូច្នេះគេចាប់ផ្ដើមប្រមូលស្មារតីនិយាយខ្សឹបៗ៖
«ក្រោករួចទេ? រុញអាមួយនោះរួចទេ?»
នាងមិនមាត់ តែនាងប្រឹងរុញ។
គេលូកដៃម្ខាងមកជួយទៀត ព្រោះដៃម្ខាងនៅសល់ត្រូវនាងសង្កត់ជាប់នៅឡើយ។
«បងឯងប្រុងចេញទៅអ្ហី?»
«ស្ងៀម!!»
គេព្រមានខ្លី តែនាងដឹងថាគេកំពុងចង់ធ្វើអ្វី។
នាងឃាត់វិញបន្ទាន់ជាមួយពាក្យពីរម៉ាត់៖
«អត់ទេ!»
តែគេមិនបានស្ដាប់នាងឡើយ មុនពេលគេលូនចេញទៅ គេនិយាយផ្ដាំខ្សឹបៗ៖
«បើខ្ញុំទៅមិនដល់ចង្កូតឡានខាងមុខ យើងនេះសំងំក្រោមខ្មោចទាហាននេះសិនទៅ ឮអត់?!»
នាងស្រវាតោងដៃគេ ហើយអង្វរ៖
«បងឯងកុំទៅ!»
ស្គាល់គ្នាត្រឹមប៉ុន្មាននាទី នាងដូរពីស្ទក់មកជាយំយែកបានរហ័ស ហើយមើលទៅបារម្ភពីនាយជាងខ្លាចការបាត់បង់ជីវិត។
នាងដឹងថា គេឈានទៅរកចង្កូតប្រថុយគ្រោះថ្នាក់ ក្រែងអាចបើកឡានចេញពីទីសមរភូមិកាំភ្លើងគ្មានភ្នែក តែនាងយល់ខុសពីគេ ទើបនាងស្រែកបន្ថែមទាំងអណ្ដឺតអណ្ដក៖
«បើបើកឡាននេះទៅបាន ទាហានមិញមិនវាចុះទេ!»
«មិនអាចដេកចាំស្លាប់ទេ!»
គេឆ្លើយខ្លី ហើយយកដៃម្ខាងច្បូតដៃនាងចេញ។
ស្រីតូចអត់ដង្ហើម ពេលដែលគេលូនចេញទៅ។
គេបង្អោនខ្លួនឱ្យមានកម្ពស់ទាបសែនទាប ហើយសន្សឹមៗឆ្ពោះទៅរកទ្វាររថយន្តខាងមុខដែលនៅចំហស្រាប់ ក្រោយពេលទាហានដែលនៅសល់រត់យកប្រាសអាយូស។
ស្រីតូចបិទភ្នែកលើកដៃផ្គុំចូលគ្នា ចិត្តនឹកបែរបន់បួងសួង រហូតដល់ស្នូរគ្រាប់លាន់ប្រសាចមកសាជាថ្មី ទើបនាងបើកភ្នែក ហើយស្រែករន្ធត់ភ្លាត់សំឡេង។
«ឈប់ស្រែក!»
គេខ្សឹបមកតិចៗ ទន្ទឹមនឹងពេលដែលនាងឃើញគេអង្គុយនៅក្បែរចង្កូតរួចទៅហើយ។
ឡានរឺយ៉ែថយក្រោយវឹបៗ មុនពេលបោលកាត់គ្រាប់សម្រុកទៅមុខ។
នាងងើបមុខយឺតៗដោយអំណរ ហើយឃើញបុរសប្រធាននិស្សិត ដៃម្ខាងបើកឡានយ៉ាងជំនាញ ហើយដៃម្ខាងទៀតលូកយកលិខិតឆ្លងដែនមកទុកក្នុងអាវយ៉ាងរហ័ស។
នាងរៀបនឹងពោលបង្អាប់គេ ស្រាប់តែគេខ្សឹបមកបន្ថែម៖
«ក្រាប! កុំងើបឡើងឱ្យសោះ!»
រថយន្តហាក់បោលលឿនទៅមុខទង្គិចនឹងវត្ថុរឹងជាច្រើន មិនដឹងថាជាមនុស្ស ឬយានជំនិះទេ ធ្វើឱ្យនាងកាន់តែភិតភ័យ ហើយខ្ទប់ត្រចៀកបិទទាំងភ្នែក។
«តើមានរឿងអីកើតឡើងទៅ? ខ្ញុំមិនយល់ទេ!»
នាងមិនឮចម្លើយតប តាមមើលប្រហែលជាមកពីនាងបិទត្រចៀក ឬមកពីវិច្ឆិកាផ្ចង់អារម្មណ៍លើការបើកបរ បានជាមិនបានឆ្លើយតប។
រហូតដល់ឡានឈប់ង៉ក់ទើបនាងបើកភ្នែកសន្សឹមៗ។
បុរសនេះនៅទីនេះនៅឡើយ គេមិនទាន់ទៅណាទេ។ គេជាមនុស្សឬអត់បានជាមិនដេកពួនមួយយប់ហើយ បើកឡានបានចម្ងាយផ្លូវឆ្ងាយយ៉ាងនេះទៀត?
ចំណែកសាកសពទាហាន គឺនៅក្បែរនាងច្រងាប់ច្រងិល។
ស្រីតូចច្រត់ដៃក្រោកឡើងភ្លែត។
នាងឃើញវិច្ឆិកានៅស្ងៀម លែងបើកឡានបន្តទៅមុខ ហើយផ្ដោតភ្នែកសម្លឹងជុំវិញខ្លួន។
នាងក៏ងាកសម្លឹងរកទិសតំបន់ដែរ….
មានសញ្ញាថាព្រះអាទិត្យនៃថ្ងៃថ្មីនេះ ដល់វេលាយាងចូលដំណេកចោលផែនដីទៀតហើយ។
….ចំណែកជុំវិញទីនេះ គឺជាព្រៃដ៏ក្រាស់ ដែលពន្លឺថ្ងៃចាប់ផ្ដើមព្រាលទៅៗហើយ…. នាងរបូតមាត់ខ្សាវៗ៖
«អត់ទេ! ចេញពីកន្លែងនេះទៅ ឱ្យទាន់មុនមេឃងងឹត!»
«អស់សាំងហើយ!»
ពាក្យតបបីម៉ាត់របស់គេ ដូចជាអាជ្ញាសឹកសន្ធាប់ឱ្យនាងទន់ដៃហៀបនឹងទ្រោបត្រឡប់ទៅលើពូកឡានវិញ។
ទីបំផុតអ្វីដែលនាងភ័យខ្លាចបានកើតឡើងពិតមែន។ អ្នកទាំងពីរត្រូវដើរចុះពីជំនិះ ព្រោះវាលែងអាចទៅមុខបានទៀតហើយ។
នាងឃើញបុរសនេះរាវយកដបទឹក កញ្ចប់នំក្រៀម និងអាវធំក្រាស់មួយដែលទាហានបានពាក់ចោលលើបង្អែកកៅអី។
នាងដឹងថា យប់នេះមេឃរងាដល់ឆ្អឹងមិនខាន។ អាហារក៏គ្មាន បើមិនដាច់ពោះស្លាប់ក៏នឹងក្លាយជាចំណីសត្វដែរ ប្រសិនបើនៅតែគ្មានអ្នកណាឆ្លងកាត់ទីនេះទេ។
ទោះយ៉ាងណាបុរសនេះមិនចេញស្ដីមួយម៉ាត់ គិតតែពីដើរឆ្ពោះទៅមុខ ធ្វើឱ្យនាងដើរតត្រុកតាមគេពីក្រោយ។
ទ្រាំអស់ចិត្តអស់ចង់ នាងតូចចាប់ផ្ដើមគ្រហែមសួរស្រាលៗ៖
«យើងមិនសម្រាកនៅក្បែរៗឡានក្បែរផ្លូវនោះទៅ ក្រែងមានអ្នកដំណើរឆ្លងកាត់ សុំគេទៅជាមួយ!»
គេតបដោយមិនឈប់ជើង និងមិនបែរខ្នង៖
«យប់ឥឡូវហើយ មានអ្នកណាមកឆ្លងកាត់ទៅ? ទាន់មេឃមិនទាន់ងងឹតខ្លាំង យើងត្រូវរកកន្លែងសម្រាកមានសុវត្ថិភាពសម្រាប់យប់នេះ!»
នាងលែងមាត់ ហើយបន្តដើរទៅតាមគេ ព្រោះនាងកំពុងព្រួយបារម្ភច្រើនជាងយល់ស្របនឹងគំនិតរបស់គេ។
ព្រះអាទិត្យកាន់តែឱ្យពន្លឺខ្សោយទៅៗ។
«ខ្ញុំសូមអង្វរ! បងឯងឈប់ដើរទៅ! ជ្រៅទៅៗហើយនៀក! នាំតែវង្វេងស្លាប់ចោលឆ្អឹងនៅហ្នឹងទេ!»
គេតបមកវិញហាក់មិនបានហត់នឿយ ឬអស់សង្ឃឹមអ្វីឡើយ៖
«ឃើញប៉មយាមនោះអត់? ប្រហែលជាមានមនុស្ស!»
នាងងើបមុខសម្លឹងទៅតាមចង្អុលដៃគេ។
ប៉មយាមនៅឆ្ងាយសន្លឹម ឃើញផុតកន្ទុយភ្នែក កោតណាស់តែគេមើលឃើញ ហើយក៏កោតណាស់ដែលគេចិញ្ចឹមចិត្តចង់ដើរទៅជ្រករងាទៅទីនោះ។ ប៉ុន្តែពេលគេងាកមកញញឹមដាក់នាង នាងហាក់ដូចជាបានធូរស្រាលចិត្តមកវិញខ្លះ ព្រោះបុរសនេះមើលទៅចម្លែកៗ ពេលខ្លះកាច ពេលខ្លះក៏មើលទៅឈឺឆ្អាល ពេលខ្លះសម្ដីដូចមនុស្សស្រី ឯចិត្តបែរជាក្លាហាននិងផ្សងព្រេង។
«បងឯងគិតចង់ទៅដល់នោះអ៊ីចឹងអ្ហី?»
គេដឹងថា នាងមិនចង់ទៅហើយ តែនាយនៅតែតបវិញធ្វើហី៖
«អត់ជម្រើស!!»
«មានតើ! ថយទៅរកផ្លូវវិញទៅ?»
«ទៅហិតខ្មោចទាហានអត់? កញ្ចក់បែកអស់ អំបែងខ្ចាយពេញ ឈាមហូរពេញពូកឡាននោះ ដេកកើតអត់?» គេសួរទាំងដើរទៅមុខឥតឈប់។
នាងក៏ទាល់មិនដឹងឆ្លើយបែបណាឱ្យសម តែនៅប្រឹងមានះ៖
«មានណាថា គេងក្នុងឡាន?»
«គេងនៅក្រៅឱ្យកកស្លាប់ទៅ?»
«មេឃប៉ុណ្ណឹងកកដែរ? បងឯងស្រមៃថា អានេះរុស្សីមែន ហីក៏ប៉ូលខាងជើង!?»
គេហាក់ហួសចិត្តដែលនាងមានសំឡេងខ្សាវៗ ទឹកមុខស្រទោស្រទន់ សុភាពរាបសារ ដឹងអីតមាត់ប៉ប៉ែះ និយាយមិនចេះចប់ មិនចេះអស់ មិនចេះហើយ។
ដល់ទៅមិនចេះឆ្លើយនឹងសំណួរហូរដូចទឹក ប្រធាននិស្សិតទប់ជើង ហើយងាកមកសម្លឹងនាងលែងនិយាយអ្វី។
ឃើញគេសម្លឹងមកខ្លួនតាមរបៀបឌឺ ស្រីតូចក៏ឈប់ជើង ធ្វើភ្នែកគ្រលួងៗសម្លឹងនាយតប។
ឃើញមុខគេយល់ថា គេកំពុងខឹង នាងក៏បូញមាត់ តែមិនដកភ្នែកពីអ្នកប្រុសឡើយ។
គេនិយាយមួយៗទៅកាន់ទឹកមុខច្រមក់ៗរបស់នាង៖
«ខ្ជិលឆ្លើយ ខ្ជិលឈ្លោះ ខ្ជិលប្រកែកណាស់! ចែកផ្លូវគ្នាទៅណាទៅហ្នឹង តាមចិត្តទៅ! ឮអត់?»
ស្រីស្អាតស្រឡាំងកាំង ព្រោះមិននឹកស្មានថា នាងនិយាយធម្មតាៗតាមចិត្តឆ្ងល់ តែអាចធ្វើឱ្យគេក្លាយទៅជាបុរសអសុរោះកម្រិតនេះ។
នាងនៅទ្រឹង ពេលដែលគេកំពុងបន្តដើរទៅមុខ។
ស្រីតូចឈានជើងទៅតាមគេទៀតលែងរួចជាមួយសំណួរថា៖
«គេដេញយើងមែនអត់? ពិតមែនហើយ គេនិយាយដេញយើងច្បាស់ណាស់!»
នាងមិនដឹងទេថា ក្នុងចិត្តបុរសឯណេះវិញ គេថាឱ្យនាងហើយគេចប់ហើយ។ គេមិនបាននៅមានចិត្តប្រកាន់ខឹង ឬយ៉ាងណាទៀតទេ ក្រៅតែពីព្យាយាមធ្វើម៉េចឱ្យអាចទៅដល់គោលដៅ មុនពេលមេឃងងឹតទាំងស្រុង។
ប៉ុន្តែដើរយូរទៅហាក់ដូចចាប់អារម្មណ៍ថា គ្មានស្នូរជើងនាងច្រមក់ទៀត ទើបគេនៅស្ងៀម ហើយងាកមើល។
នៅក្រោមពន្លឺព្រឹលស្រអាប់ នាងពិតជាបាត់ស្រមោលមែន។
បេះដូងប្រធាននិស្សិតលោតភឹប។
គេចាប់ផ្ដើមច្រាស់ច្រាល់សួរខ្លួនឯង តើនាងត្រូវខ្លាអូសបាត់ ឬមួយក៏ខ្លាឃ្មុំទាញទៅហែកបាត់ទៅហើយ?
គេចាប់ផ្ដើមរេភ្នែករលះរលាំងរកមើល ស្របពេលជើងរត់បកក្រោយ។
ឈ្មោះក៏អត់ស្គាល់ ទោះជានឹកចង់ស្រែកហៅ ក៏មិនដឹងត្រូវហៅថាម៉េចដែរ។
នៅក្រោមចំហាយត្រជាក់ហ៊ឹងត្រចៀក អ្នកឮសំឡេងយំខ្សឹកខ្សួលហើរមកតាមសន្សើម។
ទីបំផុតបុរសក្រឡេកឃើញខ្នងនាងពីចម្ងាយ។
នាងអង្គុយសំកុកបែរខ្នងមក ហើយជូតទឹកភ្នែកយំខ្សឹកខ្សួល។
គេហួសចិត្ត ហើយប្រាប់ខ្លួនឯងស្ងាត់ៗ «នេះហើយមនុស្សស្រី»។
វិច្ឆិកាដើរទៅអង្គុយក្បែរនាង គឺអង្គុយពីក្រោយនាង តែមិននិយាយអ្វី រហូតដល់នាងដឹងខ្លួនងាកមក។ ឃើញគេសម្លឹងនាង នាងបែរមុខគេចចេញទៅវិញ តែក៏មិនក្រោកទៅណាដែរ។
«ពូកែយំម៉េះ? យំបានស្អីមកវិញទៅ?»
នាងនៅស្ងៀមបន្តជូតទឹកភ្នែក។ កំលោះរេតាមសម្លឹងមើលទៅម្រាមដៃនាងដែលត្រជាក់ឡើងសស្លេក តែមានរាងរាវស្ដួច សមណាស់ជានារីខ្មែរតូចច្រឡឹង។
ខ្នងនាងស្ដើង អមចង្កេះតូចមួយក្ដាប់ ភ្ជាប់នឹងត្រគាកសាយសង្ហា ចំណែកសក់ខ្មៅក៏វែងរលាស់ហើយក្រាលគ្របលុបកំបាំងពីលើរូបសម្រស់ដែលត្រូវបង្ហាញចេញមកម្ដងបន្តិចៗ។
«គូព្រេងយើងទេដឹង?»
គេគិតក្នុងចិត្តទាំងអស់សំណើច ហើយឆ្លើយក្នុងចិត្តវិញតែម្នាក់ឯងដូចគ្នា «ក្មេងពេកហើយ! យកមកម្ង៉ៃយំម្ភៃដង អង្គុយតែលួងហ្នឹង មិនបាច់ធ្វើការរកស៊ីអីទេ!»។
គេលបមើលថ្ពាល់នាងពីចំហៀង ថ្ពាល់ស្លេកសហ្មត់ មានរោមឆ្មារៗអមក្បែរជើងសក់ មើលទៅសឹងទប់ចិត្តមិនចង់បាន។
នាងអត់បាយក្រហាយទឹកជិតម្ភៃបួនម៉ោងហើយ កោតតែយើងដាច់ចិត្តសម្ដីខ្លាំងៗដាក់នាង? មើលទៅនាងពិតជាទេពកញ្ញាកំពុងធ្លាក់ទឹកពិតមែនហើយ…
«យើងឈ្មោះអី? ឮសួរអត់? ឈ្មោះអី?»
គេសួរតិចៗ តែសម្រាប់នាងនៅតែមើលទៅដូចជាសំឡេងសម្លុតមួយ។
«ជោគជតា!»
នាងឆ្លើយខ្សឹបៗ….
«និយាយខ្សឹបម៉េះ? អត់ឮទេ!»
គេលលេង តែនាងមិនដឹងទេ នាងគិតថាគេនិយាយមែន គឺគេទ្រគោះ។ នាងរអ៊ូខ្សាវៗតប៖
«ជោគ…ជតា! បងឯងប៉ិនសម្លុតគេម៉េះ?»
«ហាសហា!»
បុរសសើចក្អាកក្អាយនិម្មិតឮសម្ដីនាង ធ្វើឱ្យនាងងាកមកមើលគេព្រោះឆ្ងល់។ បុរសនេះមើលទៅងាយខឹង ងាយសើច ម្ដងកាច ម្ដងកំប្លែងចម្លែកៗ ធ្វើឱ្យនាងផ្ដោតភ្នែកសម្លឹងគេ ហើយអត់ទ្រាំរង់ចាំគេសើចឱ្យចប់។ តែគេវិញឃើញភ្នែកនាងភ្លឹះៗនោះ ផ្ទុះសំណើចម្ដងហើយម្ដងទៀត មិនចេះឈប់ឈរ ធ្វើឱ្យនាងខ្ទប់ត្រចៀកនិយាយ៖
«សើចយូរម៉េះ? សើចធ្វើអី? ធុញណាស់!»
«ជោគជតា! ប្រែមកថានាំសំណាង? សំណាងម៉េះ? មើលចុះត្រូវមកដេកនៅនេះ បាយមួយគ្រាប់ក៏អត់? មិនដឹងមានជីវិតនៅដល់ព្រឹកស្អែកឬអត់ផង! តែពួកទាហានមករកឃើញ….»
នាងបូញមាត់ថាឱ្យគេភ្លាម ព្រោះខឹងដែលគេរិះគន់ឈ្មោះនាង៖
«បងឯងកំសាកម៉េះ?!»
គេឈប់សើច ហើយអង្គុយចំពីមុខនាង សម្លឹងនាងថ្មែជាមួយសំណួរ៖
«មិញនិយាយថាម៉េច?»
គេនេះសម្លឹងនាងដូចចង់សម្លុត ដូច្នេះហើយនាងពង្រឹងចិត្ត ធ្វើហាក់មិនខ្ចីចុះញ៉ម ហើយតបតនិយាយញាប់ស្មេតែម្ដង៖
«បងឯងឈ្មោះដូចស្រី! វិច្ឆិកា! កាកាហ្នឹងឈ្មោះស្រីតើ! អ៊ីចឹងបានចរិតបងឯងអ៊ីចឹង! ពូកែខឹងពូកែសម្លុតគេ ហើយខ្លាចស្លាប់!»
គេដៀងភ្នែកគិត ម៉េចក៏នាងច្រមក់នេះស្គាល់ឈ្មោះគេ?
«អត់ខ្លាចស្លាប់មែនអ្ហេះ! មក! មកណេះ!»
គេចាប់កដៃនាង ហើយអូសនាងឡើងមកតាមខ្លួន។
នាងនៅក្រាញ តែគេនៅតែមានះអូស។
«ប្រយ័ត្នខ្ញុំស្រែកណា៎!»
«ស្រែកទៅ! ស្រែកឱ្យឮៗទៅ កុំនិយាយខ្សាវៗអ៊ីចឹង ធុញណាស់!»
ជើងនាងរំកិលទៅតាមគេ តែចិត្តនាងនៅតែមានះខំប្រវាយដៃគេម្ខាងឱ្យលែង តែប្រុសកំលោះមិនលែង។
គោលដៅគេគឺនាំនាងទៅកាន់ប៉មយាមនោះឱ្យបានមុនមេឃងងឹត ព្រោះពេលនេះមេឃសល់ពន្លឺតិចតួចតែប៉ុណ្ណោះ។
ប៉ុន្តែចរិតមិនព្រមចុះញ៉ម ព្រោះស្អប់ការបង្ខិតបង្ខំកាន់តែឆេះឆួលឡើង។ នាងក្ដិចដៃគេ ធ្វើឱ្យគេឈឺ។
គេងាកមកចង្អុលមុខនាង តែដៃនៅតែមិនលែងពីនាង។
«តិចទុកឱ្យខ្លាឃ្មុំហែក!»
នាងនៅស្ងៀម ព្រោះតក់ស្លុតនឹងពាក្យខ្លាឃ្មុំ ភ្នែកនាងកាន់តែគ្រលួង តែដៃនៅតែក្ដិចគេជាប់។
«ឈឺណា៎! ឮអត់? ឈឺ!»
គេសម្លុតមកទៀត ទើបនាងភ្ញាក់ខ្លួនលែងដៃ តែមាត់ស្រីតូចនៅតែតវ៉ា៖
«បង្ខំមនុស្សស្រីទន់ខ្សោយ!»
គេរលាស់ដៃលែងនាង ហើយសើចក្អាកក្អាយ។
នាងដឹងគេសើចរឿងអីហើយ តែនាងធ្វើមិនដឹងងាកមុខចេញ ប៉ុន្តែក៏មិនចេញទៅណា នៅទ្រាំឱ្យគេសើចចំអកអស់ចិត្ត មុនពេលគេនិយាយឌឺ៖
«មើលខ្លួនយើងទៅ? នេះអ្ហីទន់ខ្សោយ!?»
នាងក្រញូវមិនសម្លឹងមុខគេ តែគេដឹងថា នាងមិនហ៊ានចេញពីគេទៀតទេ ព្រោះនាងដៀងភ្នែកសម្លឹងព្រៃចុះឡើងៗ។
គេដឹងថា នាងខ្លាចពាក្យដែលគេនិយាយមិញ គឺពាក្យថា «ខ្លាឃ្មុំហែក!»។
គេលើកដៃទាំងពីរឡើងលើ ហើយបង្ហាញក្រញាំដូចខ្លាឃ្មុំ។
នាងងាកមកទាំងភ័យ ហើយចាប់ផ្ដើមវាយគេដឿកៗ!!
បុរសសើចសប្បាយពេលនាងខឹង។
«កំពុងប្រាប់វិធីការពារខ្លួនពីខ្លាឃ្មុំ!»
គេនិយាយតិចៗខ្សោយៗលួងលោមនាងដែលកំពុងខឹង។
នាងឈប់វាយទ្រូងគេ ហើយរេសម្លឹងរាងកាយធំមាំរបស់គេនៅជិតកែវភ្នែក។ ប្រុសម្នាក់នេះមើលទៅពិតជាខ្ពស់សង្ហា ល្មមឱ្យស្រីៗទទួលអារម្មណ៍ថាត្រូវបានការពារ។
នាងអៀនជំនួសខឹង។
មកដល់ពេលនេះ ទើបនឹងទទួលស្គាល់ថា ខ្លួនឯងនៅកណ្ដាលព្រៃជាមួយបុរសសង្ហាម្នាក់។
នាងលួចគិតភ្លាមៗ «គេនេះខ្ពស់ដល់ហើយ! ឡូយណាស់ មើលប្រអប់ដៃគេចុះ!»
ស្រីតូចនៅភាំងៗនឹងភាពជាបុរសរបស់គេ។
ទោះបីនាងមិនបានដឹងពីមុនមកថា ម្នាក់នៅពីមុខខ្លួននេះជា «អធិរាជ» ក្នុងបេះដូងនិស្សិតស្រីៗនៅឈីកាហ្គោ តែពេលនេះនាងដឹងថា គេជាទេវបុត្រសេះសក្នុងដងព្រៃ។
បបូរមាត់គេនេះនៅតែក្រហមប្រឿងៗ ទោះបីថាមេឃប្រែមកជារងាថែមឡើងៗ។
គេនេះពិតជាមានសុខភាពល្អ មើលទៅមិនចេះនឿយហត់ មិនចេះបាក់ស្បាត។
សុភាពបុរសកម្ពុជាទម្លាក់ដៃចុះសន្សឹមៗ ហើយស្មាគេញាក់តិចៗកំដរកែវភ្នែកនាងក៏ជាសញ្ញាថា គេបានដឹងពីអ្វីកំពុងកើតមានក្នុងចិត្តតូចនារីនេះ។
សណ្ឋានរបស់គេ ក៏កំពុងតែគិតមិនខុសពីនាងតាមបែបយុវវ័យ ហើយភ្នែកគេស្រទន់មមីឡើងៗ។
ជោគជតាងាកមុខចេញ បេះដូងចេញកម្ដៅ ព្រោះចាញ់អានុភាពសម្រស់បុរសសង្ហា។
«ការពារខ្លួនរបៀបអីបងឯង?»
នាងនិយាយបន្លប់ក្រសែភ្នែកស្រទន់របស់គេ។
អារម្មណ៍ស្នេហារវាងប្រុសកំលោះនិងស្រីក្រមុំកំពុងអណ្ដែតឡើងមក ហើយម្នាក់ៗសុទ្ធតែដឹងពីវា គ្រាន់តែខាងស្រីមិនព្រមឱ្យវាកើតមានឡើងបាន។
ខាងបុរសវិញ គេដឹងណាស់ បានជាគេមិនតបសំណួរនាង ហើយក៏មិនដកភ្នែកចេញពីសាច់ថ្ពាល់ប្រឿងៗរបស់នាង។
នាងឱបដៃព្រោះត្រជាក់ ធ្វើឱ្យចិត្តគេនឹកដល់អាវក្រាស់របស់ពួកទាហាន ដែលមុននេះបានទម្លាក់ចោលចុះនៅផ្លូវខាងមុខក្បែរប៉មយាម។
ខណៈពេលនេះ បើនាងព្រមឱ្យគេឱប តើល្អប៉ុណ្ណាទៅ?
គេលួចគិត តែគេមិនដែលសង្ឃឹមថា វាកើតឡើងនោះទេ។
នារីនេះជាអ្នកណាក៏មិនដឹង កូនស្រីអ្នកណាមកខ្ចាត់ព្រាត់ដល់ទីនេះ ហើយមើលទៅជានារីដែលមានពូជត្រកូល តើគេឯណាដាច់ចិត្តទៅបំពាននាង។
«បងឯងឮសួរអត់? នៅមិននៅ ក្លាយជាគ!»
នាងបន្ទោសតិចៗទាំងបែរខ្នង តែបុរសកាន់តែលង់ក្នាញ់។
គេញញឹម ហើយទាញបំបែរនាងមក។
គេដឹងថារាងកាយគេពិតជាកំពុងទាក់ទាញចិត្តនាង ហើយទំនុកចិត្តដ៏ខ្ពស់នេះកាន់តែឱ្យខ្លួនគេស្រស់សង្ហាថែមឡើង។
«មើលនៀក ធ្វើឱ្យមើលម្ដងទៀត!»
នាងពិតជាអៀនណាស់ តែនាងងើបមុខមើលគេ ហើយឈ្លក់នឹងស្នាមញញឹមស្រស់របស់គេ។
«ស្អីគេបងឯង!? លើកដៃឡើងលើធ្វើអី?»
នាងសួរខ្សាវៗ។ គេក៏តបវិញខ្សាវៗដែរ៖
«ធ្វើជាខ្លាឃ្មុំ ក្មេងល្ងង់?»
«បន្លាចគេសប្បាយណាស់ទៅ?»
«បន្លាចស្អី! គេបង្រៀនយើងឱ្យការពារខ្លួន! ពេលខ្លាឃ្មុំចេញមកត្រូវលើកដៃរបៀបនេះ ធ្វើក្រញាំរបៀបនេះ គឺធ្វើឱ្យវាយល់ថា យើងក៏ជាពពួកដូចវា ដូច្នេះវាក៏រត់ទៅបាត់!»
«បានផលអត់ហ្នឹង?»
«មិនដឹងទេ! មិនដែលសាក!»
នាងឮហើយ បូញមាត់ពេបជ្រាយនាយលេងៗ៖
«បានន័យថាមិនបានការ! ស្នៀតប៉ាហ៊ីសុទ្ធ!»
ដៃគេលូកមកអូសដៃនាងទៅ នាងដើរត្រុកៗទៅតាមដូចគ្មានអ្វីកើតឡើង។
«មកពីណាស្គាល់សុទ្ធតែប៉ាហ៊ីទៀត? រៀនមុខវិជ្ជាអីនៅទួរគី? ប្រាប់មើល៍!»
«គេមកពី Amsterdam!»
«គេណា? ហើយជើងវែងដើរបានឆ្ងាយម៉េះ?»
«គឺជតា! ជតាជានិស្សិតនៅAmsterdam!»
ទើបតែចាប់អារម្មណ៍ថា ឈ្មោះនាងពីរោះ ព្រោះនាងហៅខ្លួនឯង «គួរឱ្យស្រលាញ់!»។
គេញញឹមខ្ជឹប ហើយបណ្ដើរស្រីតូចដើរបន្តទៅមុខ។
«មកអ៊ីស្តង់ប៊ុលពីពេលណា? មកធ្វើអី អ្នកផ្ទះដឹងអត់? គេបារម្ភស្លាប់ហើយ!»
នាងនៅស្ងៀម តែគេដឹងថា នាងប្រហែលជាកំពុងនឹកទៅដល់អ្នកផ្ទះ។
គេក៏ឆាប់និយាយបន្ថែមលោមចិត្តនាង៖
«តែមិនបាច់ភ័យទេ! បងជូនយើងទៅផ្ទះបង! យើងនឹងមានសុវត្ថិភាព!»
នាងមិនដឹងថាគេអាងអីយកមកនិយាយទេ តែចំពោះមនុស្សស្រីម្នាក់ ពាក្យអះអាងមួយឃ្លានេះពិតជាមានន័យណាស់សម្រាប់នាងក្នុងកាលៈទេសៈបែបនេះ។
គេដើរមកដល់ទីដែលមុននេះ បានទម្លាក់ចោលដបទឹកនិងអាវទាហាន។ បុរសលែងដៃពីនាង។
ស្រីតូចនៅសំងំស្ងៀម ពេលបុរសលើកអាវមកគ្របឱ្យ។
នាងឃើញផ្ទៃមុខគេនិងដង្ហើមពណ៌សក្បុសរបស់គេ ដែលចេញមកតាមចំហាយអាកាសដ៏ត្រជាក់។
នាងសួរតិចៗព្រោះថា បបូរមាត់មានស្នេហ៍របស់គេនៅក្បែរនាង ហើយពេលនេះវាចាប់ផ្ដើមប្រែទៅជាស្លេក ព្រោះមេឃត្រជាក់ខ្លាំងណាស់។
«បងឯងអត់រងាទេ? មិនពាក់ខ្លួនឯងទៅ?»
«បានតើ! តែចាំពេលបងពាក់រួចហើយ បងឱបយើង កុំឱ្យយើងកកឈាមស្លាប់!»
នាងអៀនណាស់នឹងភាពចែចង់របស់គេ ដែលបានបង្ហាញមកជាបន្តបន្ទាប់តាមភាសាកាយវិការ និងភាពថ្នាក់ថ្នមយកចិត្តទុកដាក់ថែទាំនាង។
ស្រីតូចងាកមុខចេញ ហើយប្រឹងបន្លប់ចិត្តទោរទន់របស់ខ្លួនឯងដោយនិយាយបញ្ជោះ៖
«គេសុខចិត្តកកឈាមស្លាប់!»
ស្រាប់តែបុរសមិនរវល់ខឹង បែរជាតបតមកវិញធ្វើវាហី៖
«ពួកស្រីៗនិយាយស្អីក៏និយាយផ្ទុយពីចិត្តដែរ!»
«បងឯងជាចិត្តវិទូមកពីស្រុកណា ចេះមើលដល់ក្នុងចិត្តគេ?»
«ទទួលស្គាល់ថា គេមើលធ្លុះមែនអត់?!»
«អត់!»
គេហុចទឹកមកឱ្យនាង ទាំងនិយាយផ្ទាន់៖
«ប្រយ័ត្នអត់មែន!»
«អត់ស្អីបងឯង!»
«តិចរកប្ដីមិនបាន! ដោយសារពូកែធ្វើឫក!»
«អ្នកណាធ្វើឫក?»
«ឫកអ៊ីចឹង អួតខ្លួនឯងសុទ្ធតែអ្នកនាងតូច! មើលចុះ!»
នាងគ្រឺតភ្នែកគេដែលសម្លឹងនាងពីលើដល់ក្រោម ទោះដឹងថា គេកំប្លុកកំប្លែងលេងពិតមែន តែចិត្តនាងនៅតែងរង៉ក់ ហើយរុញគេចេញពីផ្លូវ ដើរតម្រង់ទៅកាន់ប៉មដោយខ្លួនឯង។
មេឃងងឹតស្លុប ពេលនាងឈានមកដល់ជណ្ដើរ។
ទោះបីមានអាវក្រាស់ មានភាពយកចិត្តទុកដាក់គួរឱ្យកក់ក្ដៅរបស់បុរសនេះ ហើយក្រពាត់ដៃជួយខ្លួនឯងយ៉ាងណាក៏នៅតែរងា។
ដង្ហើមនាងចេញតែផ្សែង។
ស្នូរស្បែកជើងនាយលាន់មកដល់ពីក្រោយខ្នង នាងក៏និយាយនូវពាក្យដែលគិតជាយូរមកហើយ។
«អត់ដែលនឹកស្មានទេថា ទួរគីរងាយ៉ាងនេះ!»
«នេះក្នុងព្រៃ អ្នកនាង!»
នាងញញឹមស្រស់ ហើយងាកមករកនាយ។ នាងមើលមុខនាយឃើញព្រាលៗ ឃើញតែកែវភ្នែកដែលមុត តែនាងនៅតែនិយាយរកគេដោយអំណរ៖
«ហៅអ៊ីចឹងពីរោះណាស់! ស្អប់ណាស់អ្នកណាហៅគេ កូនក្មេង!»
ដៃគេចុចទូរសព្ទបើកយកពន្លឺ ធ្វើឱ្យនារីតូចភ្ញាក់ក្រញាង ហើយសួរភ្លាម៖
«មានទូរសព្ទមកយូរហើយ មិនតេទេ?»
«របស់ពួកទាហាន!»
នាងរលះរលាំងសួរដោយអំណរ៖
«មានសេវាអត់? ខ្ញុំត្រូវការខល!»
ភាគទី៣
ជោគជតាលូកដៃទៅប្រុងដណ្ដើមយកពីគេមកវិញ តែគេមិនឱ្យ ហើយព្រមានតិចៗ៖
«បើមានសេវា គេខលមុនយើងទៅទៀត!»
«ឱ្យមកមើល៍ មើលបន្តិច!»
គេមិនព្រមឱ្យនាងដាច់ខាត៖
«អត់មានថ្មច្រើនទេ អ្នកនាង! ទុកគ្រាន់ប្រើពេលអាសន្ន!»
គេឡើងជណ្ដើរទៅរកប៉មខាងលើដោយងាកមកផ្ដាំ៖
«នៅហ្នឹង! កុំទៅណា!»
«ម៉េចបងឯងមិនឱ្យខ្ញុំឡើងទៅដែរ?!»
គេងាកមកខ្សឹប៖
«ខ្លាចមានមនុស្ស មានសត្វ! ចាំសិន!»
«ល្ងង់ណាស់ បើមានមនុស្ស មិនដែលងងឹតម្ល៉ឹងៗទេ!»
គេឈប់ជើងទៀត ហើយដោយចុះមកវិញវឹងក្បែរនាង លូកដៃក្រៀកចង្កេះស្របជាមួយសំណួរ៖
«អ្នកណាល្ងង់?»
នាងនៅស្ងៀមលែងហ៊ាន ព្រោះដង្ហើមគេនៅកៀកពេក។ ប្រុសម្នាក់នេះពេលខ្លះក៏មើលទៅមានចិត្តមានះណាស់ដែរ។ នាងលូកដៃប្រលេះម្រាមគេ កុំឱ្យកៀកនាង ហើយរអ៊ូ៖
«បើប៉ាខ្ញុំដឹង!…..»
«បើប៉ានាងពូកែមែន ទុកកូនស្រីឱ្យធ្លាក់ខ្លួនដល់ទីនេះដែរ?»
គេថាហើយ ឡើងជណ្ដើរគ្រាំៗ ទុកឱ្យនាងស្រែកសួរពីក្រោយ ក្រោមស្បៃងងឹតនៃរាត្រីកាល៖
«ថាឱ្យប៉ាខ្ញុំមិនមែន!?»
គេស្រែកតបមកវិញ៖
«បើមែនវាម៉េច?!»
«ប្រយ័ត្នខ្ញុំឈប់និយាយរក!»
«ធ្វើកាយវិការក៏បានដែរ! ខាងណេះមិនចេះប្រកាន់ទេ!»
«ឈប់និយាយរកខ្ញុំ ឮអត់?»
«មុនហាមមាត់គេ ហាមមាត់ខ្លួនឯងឱ្យបានសិនទៅ កូនក្មេង!»
សំឡេងគេលាន់មកកាន់តែខ្សោយជាងមុន ហើយបាត់ឈឹង។ នាងអស់អារម្មណ៍ឈ្លោះ បែរជាគិតបារម្ភ។
តើគេឃើញអ្វីនៅលើនោះ បានជាស្ងាត់មាត់ដូចគេចុក?
នៅក្រោមចំហាយសន្សើមត្រជាក់នាទីព្រៃព្រឹក្សា ធីតាកម្ពុជាឱបដៃដែលរងាចំប្រប់ ហើយអត់ធ្មត់រង់ចាំនាយ។
ដៃនាងប៉ះអាវទាហានគ្រើមៗនៅលើខ្លួន ក៏នឹកគិតទៅដល់ទឹកចិត្តដ៏ល្អ និងឈឺឆ្អាលរបស់នាយ។
«ត្រូវហើយ! យើងមិនដែលឃើញគេពីមុនមកទេ គេក៏មិនដែលស្គាល់យើង! យើងនេះ មិនត្រឹមតែនាំទុក្ខឱ្យគេ ថែមទាំងជជែកតវ៉ាឈ្លោះគេម្ដងជាពីរដង! មើលចុះ គេឡើងទៅលើ ហើយបាត់ស្ងាត់សូន្យ? នៅកណ្ដាលព្រៃមិនស្គាល់ទិសតំបន់នេះ បើគេមានរឿងអីកើតឡើង ឱ្យយើងធ្វើយ៉ាងណា?!»
នាងស្រែកហៅគេឮៗ៖
«វិច្ឆិកា! បងវិច្ឆិកា!»
ស្ងាត់ច្រៀប អត់មានចម្លើយ។
នាងឈានឡើងជណ្ដើរកាំទីមួយហើយទីពីរ ជាមួយការស្រែកហៅទៀត៖
«បងវិច្ឆិកា?»
នាងឡើងមិនឈប់ រហូតដល់កៀកប៉ម ទើបឃើញគេបង្ហាញខ្លួនយឺតៗ ជាមួយសំណួរតិចៗ៖
«ហៅអីហៅម៉េះ?»
នាងអរណាស់ពេលឃើញគេ ទើបស្រីតូចឆ្លើយតបភ្លាមៗ៖
«ចុះមិញនេះបាត់ទៅណា?»
«បត់ជើង!»
«ហើយបងឯងគគ្រិចម៉េះ? »
នាងស្រមៃឃើញថា គេបត់ជើងពាសពេញលើប៉មនោះ ទើបនាងនៅស្ងៀមដំអក់មិនឡើង រហូតដល់គេបញ្ចាំងពិលមក។
«ឡើងមក! ខាងលើមានបន្ទប់ទឹក!»
នាងធូរទ្រូងណាស់ ពេលឮពីរឿងបន្ទប់ទឹក មានន័យថា ខាងលើមានបរិយាកាសល្មមអាចជ្រកកោនបាន។
បរិវេណនៅខាងលើនេះ ប្រមាណជា២ម៉ែត្រ៤ជ្រុងប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែបែរជាមានកូនបន្ទប់ទឹកតូចមួយ។ តាមរយៈពន្លឺពិលទូរសព្ទ នាងមើលមិនឃើញអ្វី ក្រៅពីកូនគ្រែតូចមួយ ទំនងជាមិនមានអ្នកណាបានរៀបចំសម្អាតត្រឹមត្រូវ។
«កន្លែងនេះមានម្ចាស់ច្បាស់ណាស់ មិនអ៊ីចឹងគ្រប់យ៉ាងក៏មិនរៀបរយម្ល៉ឹងដែរ!»
នាងនិយាយតិចៗ ធ្វើឱ្យបុរសងាកទៅចុចពិលបង្ហាញប្រលោះធំមួយដែលរបើកលើជញ្ជាំងខាងឆ្វេង។
នាងភ្ញាក់ក្រញាង ព្រោះទីនេះងងឹត នាងមិនដឹងថាមានបន្សល់ទុកនូវដានវាយប្រហារធ្លាយជញ្ជាំងទេ បើកុំតែគេប្រាប់ នាងអាចនឹងដើរធ្លាក់បាន។
គេបន្តចុចពិនិត្យគ្រប់យ៉ាង ហើយងាកមកវិញហើយផ្ដាំ៖
«បន្ទប់ទឹកនោះប្រើបាន តែទឹកម៉ាស៊ីនកុំទុកចិត្ត! កុំញ៉ាំវា នៅនេះមានទឹកមួយដប ចែកគ្នាញ៉ាំទៅ!»
នាងនៅស្ងៀម ប្រហែលនឹកភ័យនឹងស្នាមរបើកជញ្ជាំងលើប៉មដ៏ខ្ពស់នេះ ហើយក៏ប្រហែលកំពុងនឹកបារម្ភពីសុវត្ថិភាពយប់នេះ បានជាមិនឮឆ្លើយ។
ដូច្នេះហើយ ប្រធាននិស្សិតដើរមួយៗមកក្បែរហើយសួរ៖
«ម៉េចហើយ? មិញឮនិយាយអត់!? ទឹករ៉ូប៊ីនេក្នុងនុះ ហាមញ៉ាំ!»
នាងនៅស្ងាត់មាត់ តែសម្លឹងគេត្លែ ធ្វើឱ្យបុរសបន្ថយភ្លើងពិល ហើយចាំងពិនិត្យទឹកមុខនាង។
គេដឹងថានាងបារម្ភ ដូច្នេះហើយក៏និយាយខ្សឹបៗលួង៖
«ចាំមេឃភ្លឺសិន គង់តែរកវិធីឃើញទេ!»
គេចុចបិទពិលទូរសព្ទ ហើយបន្ត៖
«ទុកអានេះទៅ ក្រែងត្រូវប្រើ តែត្រូវសន្សំសំចៃ! មួយយប់នេះវែងណាស់!»
«ត្រូវហើយ វែងណាស់!» នាងភ្លាត់មាត់ខ្សាវៗទាំងបារម្ភ។
ពេលនេះទើបនាយយល់ពីកង្វល់ក្នុងចិត្តនារីតូច និងហេតុផលដែលធ្វើឱ្យនាងស្ងាត់មាត់ លែងរួសរាយដូចកាលពីនៅក្រោម។
វិច្ឆិកាដាក់ទូរសព្ទទៅក្នុងបាតដៃនាង ហើយនិយាយប្រាប់បន្ថែម៖
«គេងលើគ្រែទៅ អត់អីទេ! ខាងណេះអត់គេងមួយយប់ក៏អត់អីដែរ!»
នាងចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទឹកដែលងងឹតស្លុប។
ចិត្តមួយអាណិតនាយ ចិត្តមួយបារម្ភពីខ្លួនឯងដែលជាមនុស្សស្រី។
ចៃដន្យគេនេះជាបុរសខ្មែរ បើជាជាតិសាសន៍ផ្សេងមិនដឹងជានាងត្រូវពិបាក ទើសទាល់និងបារម្ភកម្រិតណាទេ។
នាងចេញមកវិញទាំងបើកពិលរកមើលគេ។
បុរសនេះអង្គុយចំខែងនៅមាត់ទ្វារ ដាក់ជើងទាំងពីរចុះជណ្ដើរ ហើយបែរមុខទៅរកខាងក្រោមប៉ម នាងរេពិលជុំវិញខ្លួន ហើយនិយាយតិចៗ៖
«មិនដែលថាអ្នករស់នៅកន្លែងនេះ គេទ្រាំងងឹតអ៊ីចឹងកើត?»
មាត់នាយទំពាញ៉ាច់ៗ មុនពេលឆ្លើយ៖
«មានកុងតាក់ភ្លើង តែដាច់អស់ហើយ!»
គេនេះពិតជាម៉ត់ចត់ ហើយមើលទៅមានអត្តចរិតងាយស្រួល បើកទូលាយ អាចសម្របបាននឹងស្ថានការណ៍នានា មិនដូចពាក្យដែលនាងបានថាឱ្យគេមុននេះ «ចរិតបងឯងអ៊ីចឹង! ពូកែខឹង ពូកែសម្លុតគេ ហើយខ្លាចស្លាប់!»។
«គិតអង្គុយនៅនឹងទល់ភ្លឺ មិនខ្លាចកកទេ?» នាងសួរខ្សាវៗ។
«មិនមែនប៉ូលខាងជើងទេ!» គេឆ្លើយហី តែនាងដឹងថា គេប្រើសម្ដីនាងឌឺដងនាងវិញ។
នាងលូកដៃស្ទាបអាវទាហានដ៏ក្រាស់ដែលមានលើរាងកាយ ព្រោះការបរិច្ចាគរបស់គេ ពេលនេះទៀត គេទុកគ្រែតូចនោះឱ្យនាង ហើយខ្លួនឯងអង្គុយកំដរទ្វារ?
នាងមិនប្រកាន់ ទោះដឹងថាគេឌឺ។ ទ្រូងវិញ កើតចិត្តទន់អាណិតទឹកចិត្តដ៏ល្អនៃបុរសនេះ ក៏និយាយបន្ថែម៖
«បងឯងមិនយកភួយដណ្ដប់?»
«ចាំពេលអ្នកខ្លះដេកស្រមុកបាត់ ចាំទៅលួចយកមក!»
«ខ្ញុំមិនគេងទេយប់នេះ!»
ពាក្យតបតរហ័សៗរបស់ស្រីតូច ហាក់ចង់និយាយថា គេអាចឡើងមកជ្រកក្នុងភួយលើគ្រែដ៏តូចនោះ ទប់នឹងអាកាសធាតុជាមួយគ្នាបាន ធ្វើឱ្យបុរសងាកមកសម្លឹងមុខ។
នាងខ្លាចគេមើលនាងមិនឃើញ នាងក៏បញ្ចាំងពិលមកមុខខ្លួនឯង ហើយផ្ទួនពាក្យ៖
«និយាយមែន!»
បុរសសើចក្អាកក្អាយរំពងព្រៃ។
គេពុំមែនសប្បាយចិត្តដែលត្រូវបាននាងអនុញ្ញាតឱ្យដណ្ដប់ភួយជាមួយគ្នាទេ ប៉ុន្តែគេហួសចិត្តចំពោះមុខនាងពីពន្លឺពិល។
«ចង់ឃើញមុខខ្លួនឯងពេលនេះអត់??»
នាងសម្លឹងពន្លឺពិលទូរសព្ទ ហើយបិទវាវិញ តែនិយាយបន្ត៖
«ភួយមានតែមួយ មេឃរងាទៅៗ គួរតែបិទទ្វារ!»
នាងនិយាយទាំងអៀន ចំពោះប្រុសកំលោះដែលបន្តសំណើចមករដឹកមិនឈប់។
ថាចប់ស្រីស្អាតដើរយឺតៗ កាត់ភាពងងឹតមកអង្គុយលើគ្រែ។
អង្គុយយូរត្រជាក់ទៅៗ ក៏ត្របោមជង្គង់ ហើយដណ្ដប់ភួយជិតជុំ។
ទីបំផុតបុរសនោះបិទទ្វារ ហើយដើរតម្រង់មក។
នាងមិនឃើញគេច្បាស់ តែទទួលដឹងថារាងកាយខ្ពស់ស្រលះរបស់គេកំពុងអង្គុយចុះមកក្បែរនាង។នាងសប្បាយចិត្តដែលសីតុណ្ហភាពទីនេះហាក់មានកម្ដៅល្អជាងមុន។ ទាំងពីរនាក់គ្មានអ្នកណាចេញស្ដីអ្វី បណ្ដោយឱ្យភាពងោកងុយចូលមកលលេងបន្លែង។ នាងស្ងាប…. ឯគេក៏សើចកក្អឹកសាជាថ្មី។
នាងមិនមាត់ ហើយតាំងចិត្តបើកភ្នែកធ្វើធម្មតា តែយូរៗទៅក៏លែងដឹងខ្លួន…. សំឡេងនាងលាន់រង៉ូវៗមកក្បែរត្រចៀកគេ៖
«លួចគេងបន្តិចទៅ…. ងងឹតណាស់ គ្មានពីណាដឹងទេ! តិចទៀតបើកភ្នែកវិញហើយ!»
ប្រុសស្អាតដៀងភ្នែកទៅមើលនាង។
នៅក្នុងភាពងងឹតយូរ គេទម្លាប់ភ្នែកបាន ហើយមើលឃើញនាង។
នាងទន់កក្ងៀក ហើយទោរទៅម្ខាងបន្តិចម្ដងៗ។
គេដឹងថានាងហត់នឿយពេក លាយសភាពផ្លូវចិត្តច្របូកច្របល់ បានជាកើតសម្ដីរវើរវាយបាន។
ពេលនេះខ្យល់មិនត្រឹមតែត្រជាក់ ថែមទាំងបោកកួចព្រៃ។
សូរសព្ទប្រាវៗលាន់រង្គើទ្វារប៉មដែក តែពេលបុរសងាកទៅស្រីតូច នាងនៅតែសំងំស្ងាត់ឈឹង។
ចិត្តគេបារម្ភច្រើនជំពូក ទោះបីមាត់គេហាស្គីផុយៗ គ្រាន់តែគេមិននិយាយវាចេញមកតែប៉ុណ្ណោះ។
គេគិតថា គេនឹងនៅការពារទ្វារបោករង្គើមួយនោះ ប៉ុន្តែទីបំផុត….. សន្ធឹកវាយោមិនអាចឃាត់ត្របកភ្នែកនាយបានឡើយ គឺមានតែសំនៀងបក្សីទើបដាស់នាយឱ្យដឹងខ្លួនវិញបន្តិចម្ដងៗ…..
ប្រធាននិស្សិតប្រឹងរកនឹកមើលថា តើពេលនេះគេកំពុងនៅឯណា ហើយពន្លឺថ្ងៃបានចាំងជះពាសពេញរហូតដល់នាយប្រឹងបើកភ្នែកដោយលំបាក។
មេឃកក់ក្ដៅខុសដាច់ពីយប់មិញ មានន័យថាព្រះអាទិត្យរះពេញបន្ទុក?
គេប្រែខ្លួនប្រុងកម្រើក តែច្រមុះទទួលដឹងក្លិនដ៏ក្រអូបរបស់មនុស្សស្រីដែលនៅជាប់ប្រាណ។ ហត្ថទាំងសងឱបនាងជាប់ទ្រូង ហើយសក់នាងនៅជាប់ច្រមុះមិនដឹងតាំងពីពេលណា។ ចំណែកនាងគេងលក់ ដូចមិនដែលបានគេង ហើយបែរខ្នងជាប់ទ្រូងនាយ។
សឹងស្ទុះក្រោកវឹង ប្រឹងធ្វើដូចមិនដឹងអី តែទៅមិនរួចទេ បើឱបគ្នាជាប់ថ្នាក់នេះ។ កម្រើកតែបន្តិចទៀត នាងដឹងខ្លួនមិនខាន។
ប្រធាននិស្សិតបើកភ្នែកក្រឡោត ខំរកនឹកអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង តែនាយបានត្រឹមឈឺក្បាល ព្រោះគ្រប់យ៉ាងទទេស្អាត គ្មានសូម្បីតែដានយល់សប្ដិ ដឹងតែថា ដេកលក់ភ្លឹងដល់ភ្លឺទាំងពីរប្រាណ។
ធ្វើម៉េចពេលនេះ?
ស្នូរទូរសព្ទស្រាប់តែរោទ៍។
ប្រធាននិស្សិតស្ទុះសឹងបាក់កទៅលើ ក្រោករំពៃរកមើលទូរសព្ទ ធ្វើឱ្យស្រីតូចដឹងខ្លួនក្រោកញីភ្នែក។
គេឈប់រុករក ហើយគាំងឆ្កុបក្បែរគ្រែ ពេលឃើញនាងច្រត់ដៃមមី។
«នៅហ្នា៎ហ្នឹង?!»
នាងបើកភ្នែកសន្សឹមៗ ឃើញមុខគេដែលនៅធ្មឹងមើលនាងភ្លឹះៗ។
ស្រីស្អាតឱនមើលខ្លួនឯងឱ្យអង្គុយនឹងន សួរគេទាំងភ្នែកក្រឡង់៖
«ហើយបងឯងអត់គេងទល់ភ្លឺ?»
«ទូរសព្ទរោទ៍នៅឯណា ណេះមក!»
គេឆ្លើយតតាក់តតុប ព្រោះនៅភាំងៗរវល់នឹកសង្ស័យមិនដឹងថា នាងដឹងពីរឿងដេកឱបគ្នាដល់ភ្លឺដែរទេ?
នាងបើកភ្នែកធំរេរកទូរសព្ទ ទាំងត្រចៀកទើបនឹងចាប់អារម្មណ៍សំឡេងរោទ៍ញាប់ស្អេក។
«កុំទទួល!»
នាងលូកដល់វា ហើយលើកមកមើល។
នរៈប្រញាប់លូកដៃសុំ៖
«ម៉ោះ! ទាក់ទងរកគេជួយ!»
នាងភាំងៗហុចឱ្យគេ គេលូកមកចុចរក Online ប៉ុន្តែបែរជាទ្រឹងវិញ។
«អត់ចាំលេខទេ! លេខអាមេរិកវែងណាស់ ចូល Viber ម៉េចកើត?!»
«បងឯងមកពីអាមេរិក?»
គេមិនឆ្លើយ ហុចវាទៅឱ្យនាង ហើយតឿន៖
«មានស្គាល់លេខអ្នកណាទេ? ហៅទៅគេភ្លាមទៅ ថ្មសល់មិនដល់១៥%ទេ!»
នាងមិនមាត់ក៏លូកដៃទទួលមកចុច។ គេតាមដាននាងជាប់ ព្រោះសេចក្ដីសង្ឃឹមចេញពីទីនេះចាប់ផ្ដើមលេចរូបរាង។
នារីតូចក៏បង្ហាញភាពតឹងតែង។ នាងចាប់ផ្ដើមញាប់ស្មេ ចុចលេខមួយហើយមួយទៀត ទីបំផុតនាងគ្រវីក្បាលដាក់គេដោយទឹកមុខអស់សង្ឃឹម។
«អត់សេវាទេ! ឃើញសញ្ញាមែន តែទាក់ទងចេញអត់បានដដែលហ្នឹង!»
គេឱនពិនិត្យអេក្រង់ទូរសព្ទដែលស្រីតូចហុចបង្ហាញមក។
«ឡើងទៅផ្លូវវិញទៅ ក្រែងមានសេវា! ជិតៗប្រហែលជាមាន បានជាវាឱ្យសញ្ញា! តោះទៅមុនពេលអស់ថ្ម!»
នាងងក់ក្បាលធ្វើតាម។
«បងឯងចុះមុនទៅ! ខ្ញុំលុបមុខ!»
គេមិនមាត់ តែដៀងកន្ទុយភ្នែកលបមើលស្រីស្អាត។
នាងទំនងជាមិនដឹងទេថា ពេញមួយយប់កន្លងមកនេះ បានដេកក្នុងរង្វង់ដៃនាយកក់ក្ដៅជាមួយគ្នាឆ្លងកាត់អាកាសធាតុរងាញាក់នេះបាន? ឱ្យអ៊ីចឹងទៅចុះ។
គេឆ្លើយចាក់បណ្ដោយភ្លាម៖
«កុំយូរពេក!»
គេចុះជណ្ដើរគ្រាំៗមុននាង ទាំងហួចធ្វើមិនដឹងរឿង។
សេចក្ដីសោមនស្សនៅក្នុងធម្មជាតិដ៏ស្រស់ស្អាត បានធ្វើឱ្យចិត្តថ្លើមនាយរលាយបង់នូវសេចក្ដីបារម្ភខ្វល់ខ្វាយ។ គេហួចហើយច្រៀងរងំ។
មិនយូរប៉ុន្មាន គេបញ្ឈប់អារម្មណ៍កម្សាន្ត ហើយរអ៊ូមួយៗតែម្នាក់ឯង៖
«ស្ដាយណាស់!»
«ស្ដាយអីគេ?»
ស្រីស្អាតសួរមួយៗមកពីក្រោយខ្នង។ គេបែរទៅមើលនាង ឃើញនាងចុះមកមួយៗ ដៃកាន់បង្កាន់ដៃ។
គេក្រឡេកមើលទៅស្បែកជើងនាង ដែលមិនបានដោះពេញមួយយប់មកហើយ។
«តើនាងដឹងឬនៅថា បានគេងឱបគ្នាពេញមួយយប់!?»
គេគិតស្ងាត់ៗម្នាក់ឯង ហើយខំទប់មិនញញឹមទេ ប៉ុន្តែពន្លឺភ្នែកគេដែលសម្លឹងនាងស្រទន់ពេញដោយមនោសញ្ចេតនា។
«ស្ដាយអត់មានទូរសព្ទថតទេសភាពដូចស្ថានសួគ៌ ឃើញអត់!?»
គេឆ្លើយដោយផ្ដោតភ្នែកសម្លឹងនាង។
នាងក៏ងាកមើលធម្មជាតិទៅតាមពាក្យនាយប្រាប់។
«អ្ហូយ!» នាងភ្លាត់មាត់ដោយរំភើប។
មើលយល់ថា នាងកំពុងតែមានអារម្មណ៍ដូចខ្លួនដែរនោះ បុរសក៏ពោលបន្ថែម៖
«កន្លែងបែបនេះ បើថ្ងៃក្រោយចង់ធ្វើទេសចរមក ក៏មិនប្រាកដថាអាចបានមកដែរ!!»
នាងឆ្លើយតបភ្លាម ហាក់មិនបានខ្វល់ខ្វាយអ្វីទាំងអស់៖
«មែនហើយ! ថតទៅតោះ កុំឱ្យស្ដាយ!»
នាងលើកទូរសព្ទមក ហើយរត់មកឈរពីមុខនាយ ព្រមទាំង Selfie នឹងនាយភ្លាមៗតែម្ដង។
ប្រធាននិស្សិតស្រលាំងកាំង ភាំងនឹងសម្រស់ធម្មជាតិនៃអាកប្បកិរិយាដ៏ក្មេងសេចក្ដីរបស់នាង។
នាងនៅតែប្ដូរទិសដៅ ហើយថតមិនចេះចប់ រហូតដល់គេទ្រាំបានបន្ទោសតិចៗ៖
«អស់ថ្មអាឡូវហើយ អ៊ំស្រី!»
នាងញញឹម ហើយបែរអេក្រង់បង្ហាញគេ។
ទូរសព្ទទាហាននៅសល់តែភ្លើង៧%តែប៉ុណ្ណោះ។
គេច្រត់ដៃបន្ទោសតិចៗ៖
«ថាហើយថា! រឹងណាស់!»
គេលែងនិយាយស្ដីក៏ដើរចេញត្រឡប់ទៅរកផ្លូវវិញ ទុកឱ្យនាងដើរត្រុកៗតាមពីក្រោយ។
«យប់មិញបងឯងមានគេងអត់?»
គេនៅស្ងៀមលួចមើលនាងដោយកន្ទុយភ្នែក ចង់ដឹងថានាងធ្វើមិនដឹងខ្លួន ឬនាងពិតជាដេកដូចជ្រូកមិនដឹងអ្វីទាំងអស់មែន?
«ខ្ញុំយល់សប្ដឃើញប៉ាខ្ញុំ! ឃើញកំពុងនៅផ្ទះប៉ានៅអាំស្តឺដាម ហើយគេងមានឡកម្ដៅ!»
«តើយើងក្លាយជាឡកម្ដៅតាំងពីពេលណាមក?» នាយសួរខ្លួនឯងទាំងអស់សំណើចក្នុងចិត្ត។
នាងនិយាយបន្ថែមមកទៀត៖
«មិនស្មានថា តាមពិតទៅកន្លែងបែបនេះក៏គេងលក់ ហើយសុបិនល្អទៀត?»
នាងមើលទៅជាក្មេងស្រីដែលស៊ូ និងមានអារម្មណ៍ល្អគួរឱ្យងឿងឆ្ងល់ ហើយគួរឱ្យចូលចិត្ត។
នាងអត់បាយក្រហាយទឹក ដេកព្រៃ នៅតែនិយាយស្ដីសុទិដ្ឋិគួរឱ្យចង់ស្ដាប់។ ប្រធាននិស្សិតសួរវិញម្ដង ទាំងមិនងាកក្រោយទេ៖
«ប៉ាយើងនៅហូឡង់ដែរ!?»
«បើគាត់មិននៅហ្នឹង ខ្ញុំម៉ោរៀននៅហ្នឹងធ្វើអី?»
នាងសួរបកវិញ ធ្វើឱ្យខាងប្រុសញញឹមសួរបន្ថែម៖
«គាត់មកធ្វើការ?»
«ចា៎!»
«មន្ត្រីការទូត?»
គេសួរដោយជ្រួញចិញ្ចើមងាកមកមើលនាង ឯជោគជតាក៏ងក់ក្បាលតបដើម្បីបញ្ជាក់ថា ការគិតរបស់គេត្រឹមត្រូវ។
«អ៊ីចឹងយើងជាកូនអ្នកធំ ជាអ្នកនាង?»
នាងបានចិត្តក្រពាត់ដៃឆ្លើយ៖
«ខ្ញុំប្រាប់តាំងពីដំបូង មែនអត់?»
ប្រុសស្អាតឈប់ដើរ ហើយបែរមកសម្លឹងនាងពីលើចុះក្រោម។ ចិត្តគេអាណិតអ្នកនាងតូចដែលពេលនេះខោអាវប្រឡាក់ប្រឡូស អត់បាយអត់ទឹក ប៉ុន្តែក៏មិនបានទម្រន់ដំអក់។
ទោះអ៊ីចឹងក៏ដោយ តែសម្ដីរបស់គេដែលពោលទៅកាន់នាង នៅតែមានសណ្ឋានផ្ទុយគ្នាស្រលះពីចិត្តពិត។ គេបង្អាប់នាងភ្លាម៖
«អ៊ីចឹងមានតែយើងជាហង្សធ្លាក់ទឹក!»
នាងធ្វើមុខក្រញូវក្នាញ់ខឹង ហើយតបត៖
«បងឯងរៀនចេះភាសាខ្មែរជ្រៅជ្រះយ៉ាងនេះ សម្រាប់យកមកដាក់ឈ្មោះអសុរោះឱ្យអ្នកដទៃមែនអត់!?»
ថាហើយអ្នកនាងរលាក់រលើ ធ្វើខឹងងរដើរហួសពីមុខគេទៅ។
នាងដើរតម្រង់ទៅរកផ្លូវថ្នល់ ធ្វើដូចជាខ្លួនឯងនេះស្គាល់ផ្លូវច្បាស់ ហើយក្លាហានណាស់អ៊ីចឹង។ តែពេលទៅដល់មុខ នាងស្រាប់តែនៅគាំងបន្តិច ហើយរត់បកក្រោយវិញត្រហេបត្រហបប្រាប់នរៈយើង៖
«បាត់ឡានហើយ!»
វិច្ឆិកាប្រែទឹកមុខ។
គេរត់ទៅទីកន្លែងចាស់ ពិតជាអ្វីៗសល់តែដានកង់រថយន្តមែន។ គេងាកមករកនាង ឃើញនាងធ្វើមុខស្លាំង ប្រៀបបីដូចជាកំពុងគិតយល់ពីអ្វីដែលគេកំពុងសង្ស័យដូចគ្នា គឺថាពួកទាហានបានមកដល់ទីនេះ ហើយរុករកពួកគេ តែរកមិនឃើញក៏អូសឡាន និងសពទាហានចេញទៅបាត់ទៅ។
«ម៉ោតាមផ្លូវនេះវិញ!»
គេបំបែរទិសទៅរកផ្លូវផ្សេង ដោយមាននាងតូចរត់ត្រុកៗតាមពីក្រោយ។
«ពួកទាហានអាចនៅក្បែរៗនេះអត់?»
នាងសួរផង រត់តាមគេហត់គឃូសផង ព្រោះជំហានគេវែងៗ នាងរត់ផងនៅតែតាមមិនចង់ទាន់។
គេលើកចង្អុលដៃដាក់ត្រឹមមាត់ ឃាត់នាងមិនឱ្យនិយាយឮៗ។
ហើយលូកដៃមកចាប់កដៃនាង។
ក្នុងដំណើរស្ងៀមស្ងាត់ ពួកគេបន្តដំណើរលុកលុយចេញពីទីមួយឆ្ពោះទៅកាន់ទីមួយទៀត ដោយគ្មានគោលដៅ មិនបានហើបមាត់រកគ្នាសូម្បីតែមួយពាក្យ ហើយភាពបារម្ភខ្វល់ខ្វាយបានបណ្ដោយឱ្យពេលវេលាអូសបន្លាយ រហូតដល់ថ្ងៃឡើងខ្ពស់ចំពីលើចុងព្រឹក្សា ទើបនាងដាច់ចិត្តនិយាយទៅកាន់គេតិចៗ៖
«ទៅលែងរួចហើយ!»
ប្រុសកំលោះឱនមកសម្លឹងនាង ហើយគេឈប់ស្ងៀម។
នាងមើលទៅអត់ធ្មត់ហួសពេកហើយ ជាពិសេសពេលនាងរលាស់ជើងចុះឡើង គេឃើញឆ្នូតឈាមមួយចំនួនស្ងួតក្រៀមលើកំភួនជើងស្រីស្រស់។
នាងមុតជើងច្រើនយ៉ាងនេះ មិនដឹងគេអូសនាងទីណាត់ទីណែង កាត់ព្រៃបន្លាមកប៉ុន្មានគីឡូហើយនោះទេ។ គេបន្ទោសខ្លួនឯងក្នុងចិត្ត តែមិនចេញវាចាអ្វី រហូតដល់នាងនិយាយមកទៀត៖
«ហត់ណាស់! ឈប់បន្តិចសិនបានទេ!? អត់មានអ្នកណាតាមមកទេ!»
គេងក់ក្បាលតិចៗ អាណិតនាង ហើយទ្រាំអត់ណាស់ ទម្រាំដាច់ចិត្តនិយាយតិចៗ៖
«ជើងមុតពីអង្កាល់?»
នាងឱនសម្លឹងរបួសតូចៗលើជើង ហើយថយទៅអង្គុយលើកំណាត់ឈើដែលដួលរលំទទឹងទទែង។ សូម្បីតែកំណាត់ស្អាតសម្រាប់ជូតឈាមមួយផ្ទាំងក៏គ្មានដែរ កុំថាឡើយអីផ្សេងពីនេះ ដូច្នេះហើយបានជានាងមិនរវល់អ្វីនឹងវា ហើយរេភ្នែកសម្លឹងជុំវិញខ្លួន។
ដៃនាងឱបពោះ ទោះនាងមិននិយាយវា តែនេះជាសញ្ញានៃក្រពះធ្វើទុក្ខ។ អ្នកនាងតូចមើលទៅមិនបានរវល់នឹងស្ថានភាពទ្រុឌទ្រោមនៃរាងកាយខ្លួនឯងទេ នាងគិតអំពល់ជាមួយបរិយាកាសជុំវិញខ្លួនឯងច្រើនជាង។
អត់បាយក្រហាយទឹកជិត៤០ម៉ោងហើយ បើមិនអាចចាកចេញមុនមេឃងងឹតមកដល់ ការដាច់ពោះស្លាប់ ដូចជាមិនមែនជារឿងពិបាកកើតឡើងទេ។
ទោះបីដឹងថា នាងជានារីដែលមានស្មារតីរឹងមាំយ៉ាងពិសេសពីធម្មជាតិមកហើយ ក៏ដោយប្រធាននិស្សិតនៅតែបន្តនិយាយពង្រឹងស្មារតីនាង៖
«យើងនឹងចាកចេញពីទីនេះមុនថ្ងៃលិច!»
នាងមើលមុខគេ។
ជំនឿចិត្តនិងភាពអំណររីករាយ លេចចេញក្រោមកែវភ្នែកស្មោះត្រង់របស់នាង។ ដៃនាងលើកមកជូតញើស បង្ហាញកូនម្រាមនីមួយៗដែលទន់ល្វក់ រាវស្ដួចស្អាតប្រផូរ។
កូនស្រីអ្នកណាគេ មានចិត្តរឹងមាំ មានគំនិតបើកទូលាយ ហើយស៊ូមហាស៊ូ មិនរអ៊ូសូម្បីមួយម៉ាត់ ប្រុសណាមិនទន់ចិត្តកើតទៅ?
«នៅចាំហ្នឹងហើយ! ទៅរកមើលក្រែងមានអីញ៉ាំបាន!»
គេហៀបនឹងចាកចេញទៅ តែនាងហៅមកវិញខ្សាវៗ៖
«ទៅជាមួយគ្នា!»
គេដឹងច្បាស់ពេលនេះហើយថា ស្រីតូចនេះខ្លាច…. តែនាងចង់នៅក្បែរគេ? ហេតុអីនាងមិនខ្លាចយើង? នៅក្នុងព្រៃស្ងាត់យ៉ាងនេះ ម៉េចក៏នាងមើលទៅទុកចិត្តយើងដែលទើបតែស្គាល់គ្នាតក់ក្រហល់។
នាងក្រោកមកវិញ តែគេលូកដៃរុញនាងឃាត់៖
«សម្រាកបន្តិចសិនទៅ!»
នាងញញឹមចិញ្ចាច ហើយក្រោកឡើងជាមួយពាក្យខ្លីៗ «បានហើយ! លែងហត់ហើយ»។
ស្ថានភាពរបស់នាងមើលទៅលែងហត់ហើយ។
បុរសហុចប្រអប់ដៃទៅឱ្យនាង។
ស្រីតូចមើលទៅទីទើរនឹងបាតដៃមាំទាំរបស់នាយបន្តិចដែរ តែក្រោយមកនាងញញឹម បោះដៃត្រឡប់ទៅរកនាយវិញ។
ពីរប្រាណដើរបណ្ដើរ ព្យាយាមងើយមើលលើក្រោមរកអាហារធម្មជាតិ។ តែទីនេះពុំមានស្ថានភាពដូចជាទីព្រឹក្សាតំបន់ត្រូពិកដែលពួកគេធ្លាប់ស្គាល់ឡើយ។ សត្វស្លាបមួយក៏មិនឃើញហើរ ម្រឹគមួយក៏គ្មាន។
អ្វីៗទំនងថា ជុំវិញនេះគ្មានអ្វីសម្រាប់ចម្អែតក្រពះបានទេ បានជាគ្មានសត្វនៅបាន។
«នៅសុខៗម៉េចក៏មិននៅហូឡង់ មកទួរគីធ្វើអី?»
«ខ្ញុំមកយកព័ត៌មាន!»
គេងាកមក ហើយមើលនាងពីលើដល់ក្រោម មុនពេលសួរទាំងអស់សំណើច៖
«អីគេ? យកព័ត៌មាន!?»
នាងដឹងថាគេកំពុងតែនឹកឆ្ងល់នឹងសមាសភាពរបស់នាង ដូច្នេះហើយនាងចាក់បណ្ដោយ៖
«បងឯងមិនដែលឃើញអ្នកកាសែតស្អាតយ៉ាងនេះទេអ្ហី?»
សាជាថ្មីគេសម្លឹងនាង ហើយអាកប្បកិរិយានាងធ្វើឱ្យគេទប់សំណើចមិនជាប់។
នាងរលាស់ដៃនាយចេញ ហើយនិយាយបន្ថែម៖
«មើលងាយគេណាស់!»
គេប្រកែកភ្លាម៖
«មិនទាន់បានថាអីទេណា៎!»
«មិនទាន់បានថាអី មានន័យថាប្រុងនឹងថា?»
ឃើញនាងរអ៊ូតវ៉ា គេវាចាបន្ថែមមកទៀត៖
«អីក៏ប្រកាន់ច្រើនម៉េះ បានរស់ប៉ុន្មានទៀតមិនទាន់ដឹងផង កុំពូកែចាប់ថ្នាក់ពេកមើល៍!»
«ចុះអ្នកណាពូកែសើចចំអកគេ?»
គេយល់ចិត្តនាង ក៏ចង្អុលសំដៅចុងច្រមុះនាង ហើយផ្គើន៖
«មុខនេះ លួចមកទួរគី គ្មានឱ្យប៉ាៗដឹងទេនៀក!»
ស្រីតូចធ្វើភ្នែកក្រឡឹបក្រឡាប់ងាកមុខចេញ ហើយនិយាយខ្សោយៗ៖
«គ្រូទាយមែន! ពីណាជួល?»
«ត្រូវពេកមែន? កូនស្វា គ្រាន់តែឃើញដឹងហើយថា របូតចេញមកពីទ្រុង!»
ភាគទី៤
នាងមិនត្រឹមតែមិនខឹង ថែមទាំងគេចៗមុខ ធ្វើឱ្យប្រធាននិស្សិតកាន់តែស្មានដឹងការពិតរបស់នាង។ គេកេះសួរបង្អាប់៖
«មែនអត់? ចេញពីហូឡង់មក មិនបានឱ្យអ្នកផ្ទះដឹងឯណាអ្ហី? ពេលនេះប៉ាម៉ាក់កំពុងតែបញ្ឈរភ្នែកសម្រាន្តមិនបានដោយសារកូនស្វាយើងនេះ មែនអត់?!»
នាងមិនឆ្លើយ ហើយបែរខ្នងរហូតដល់ស្មានាងរង្គើ ហើយសំឡេងខ្សឹកខ្សួលលាន់មកប៉ះត្រចៀកនាយ។ គេដឹងថានាងនឹកផ្ទះ ហើយកម្សត់ខ្លួន គេបន្លប់និយាយ៖
«ថ្ងៃទាបហើយ! ត្រូវប្រញាប់ចេញទៅរកផ្លូវ!»
គេក្រៀកស្មាបណ្ដើរនាងតិចៗ ហើយនិយាយលួងបន្ថែម៖
«ឧបមាថា យើងឃើញឡានអ្នកចិត្តល្អមួយមកដល់ ហើយឧបមាថា យើងបានឡើងជិះហើយចេញទៅដល់ទីប្រជុំជន ឬទៅដល់អ៊ីស្តង់ប៊ុល! យើងគិតធ្វើម៉េច បើប៉ាសស្ព័រក៏អត់? អ្នកផ្ទះក៏មិនដឹងថា យើងនៅណា?»
«ខ្ញុំនឹង Call ទៅរកប៉ា! ទូរសព្ទប៉ានឹងបើក២៤ម៉ោងចាំដំណឹងខ្ញុំ!»
«បើយើងលួចចេញមកមែន ប៉ាយើងម៉េចនឹងដឹងថា ពេលនេះយើងនៅឯណា? ហើយបើយើងខលទៅភ្លាមៗ លោកចេញមករកយើងរបៀបម៉េចបាន? ជាធម្មតាស្រុកអឺរ៉ុបដែលមានវិបត្តិនយោបាយម្ដងៗ ចរាចរណ៍ផ្លូវអាកាសងាយនឹងត្រូវផ្អាកណាស់!»
«តែផ្លូវរថភ្លើងអាចមកបាន ពីអាំស្តឺដាមមកអ៊ីស្តង់ប៊ុល!»
គេសម្លឹងនាងដោយសង្ស័យ ហើយសួរវិញ៖
«ធ្លាប់ធ្វើអ៊ីចឹងប៉ុន្មានដងហើយ?! លួចមកដើរលេងអ៊ីចឹងប៉ុន្មានដងហើយ?»
នាងគេចមុខជាថ្មី ហើយឆ្លើយខ្សាវៗ៖
«រាប់ដងមិនអស់ទេ!»
គេភ្លាត់មាត់បន្ទោស៖
«អ្ហូយ! សម្បូរលុយម៉េះអ្នកនាងតូច! ដើរបានណាស់ហ្ន៎? អាឡូវមកមានរឿងទាល់តែបានហើយនៀក? មានអីអាងទៀត?»
«ចុះម្សិលមិញអ្នកណាថា ជូនជតាទៅផ្ទះ?»
វាចានាងតូច ធ្វើឱ្យបុរសនឹកឃើញឡើងវិញ ដល់សម្ដីសន្យាជាមួយនាងកាលពីម្សិល តែគេនៅបន្តរកលេសបន្លាចនាង៖
«អត់ដឹងយោងអាត្មាខ្លួនរួចអត់ផងទេ កូនស្រីលោកទូត! មិនមែនអ្នកណាៗក៏សុទ្ធតែមានលទ្ធភាពមានលុយទិញសំបុត្រយន្តហោះ រត់ចុះឡើងៗដូចអ្នកនាងដែរនោះទេ សូមជ្រាបទាន! បងវិច្ឆិកានេះមួយឆ្នាំៗមិនទាន់ប្រាកដថា មានលុយទិញសំបុត្រយន្តហោះទៅលេងផ្ទះម្ដងផង មានអីកំដរអ្នកនាងតូចបានទៅ?!»
«ចុះបងឯងបានអីទិញសំបុត្រជិះមកពីអាមេរិក?»
