«បើចង់ថតរបៀបជាទឹកមុខខ្លួនឯង ចាំបងសាកនិយាយជាមួយរាហ៊ូឱ្យ! ឈប់គិតទៅ!»
«បាទ!»
ខ្ញុំតបដោយរំភើបចិត្ត។
«តោះ! ចូលគេង!» គាត់ត្រកងនាំខ្ញុំចូលទៅរកគ្រែរបស់ពួកយើងវិញ។
ការលួចលាក់រួមភេទរវាងខ្ញុំនិងបងTN បានក្លាយជាធម្មតាចាប់ពីពេលនោះមក។ ដូចអ្នកអានស្គាល់ខ្ញុំហើយ ខ្ញុំមិនមែនជាក្មេងប្រុសដែលមានការគិត ដិតដាមនឹងការរួមភេទងប់ងល់ទេ។ រាល់ពេលដែលយើងបានបង្កើតឈុតឆាកស្នេហាជាមួយគ្នា បណ្តាស្នាមថើបនិងសម្តីសំដៅរបស់គេ សុទ្ធតែមានតម្លៃជ្រៀតជ្រែកនៅក្នុងបេះដូងនិងជីវិតរបស់ខ្ញុំ ព្រោះនោះជាស្លាកស្នាមដ៏ផ្អែមល្ហែមសម្រាប់យុវភាពមួយនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា យើងទាំងពីរមានអ្វីៗជាច្រើនស៊ីសង្វាក់នឹងគ្នា មិនថារបៀបគិត របៀបយល់អធ្យាស្រ័យ និងសេចក្តីស្រឡាញ់ឱ្យគ្នា។
ការរួមភេទមិនដូចស្នេហាទេ ព្រោះមនុស្សយើងខ្លះអាចរួមភេទដោយមិនគិតជាមុនអំពីរឿងផ្សេង រហូតដល់ក្រោកមកវិញក៏បន្សល់នូវទុក្ខវេទនាតាមរពុយមកឱ្យដោះស្រាយ ព្រោះខ្លួនប្រាណអាចនឹងធុញទ្រាន់ តែស្នេហាជារឿងរបស់បេះដូង។
ខ្ញុំចង់និយាយពីសភាពពិតដែល មនុស្សស្អាតដូចគេមានមនុស្សស្រីជាច្រើនចង់បានមកជាគូនែបកាយ។ សូម្បីភេទជាបុរសស្រឡាញ់បុរសដូចពួកយើង តែងដកកតាមសម្លឹង រាល់ពេលឃើញគាត់ទៅបង្ហាត់បាល់ម្តងៗ។
ប្រការនេះ ខ្ញុំចេះផ្ដើមភ័យបារម្ភ កើតសម្ពាធថា ថ្ងៃណាមួយខ្ញុំនឹងត្រូវបាត់បង់គេទេ? ដូច្នេះហើយបានជាខ្ញុំយល់ថា ការស្រឡាញ់មនុស្សម្នាក់ដែលគេគ្រប់គ្នាក៏ស្រឡាញ់ បានធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍ពីរដំណាលគ្នា គឺការរំភើបរីករាយ ជាមួយនឹងការភ័យព្រួយតឹងតែង វាជាការប្រជែងដ៏ទាក់ចិត្ត និងដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់គិតអំពីលទ្ធផលចុងក្រោយ រហូតដល់ថ្ងៃមួយ…..
វគ្គ
កុងត្រាបីឆ្នាំ
នេះគឺជាពេលថ្ងៃត្រង់ ខ្ញុំទើបតែចេញពីថ្នាក់ សំដៅទៅកាន់បន្ទប់ហូបបាយដូចសិស្សដទៃទៀតដែរ ស្រាប់តែទទួលបានទូរសព្ទរបស់បងរាហ៊ូ។
«អឺ! ជេមស៍! ជេមអ៎ា! អ្វីគ្រប់យ៉ាង បានរលូនដូចការព្រាងទុកហើយ! មេធំរបស់វិស្ណុ ពេញចិត្តហើយ! គាត់គិតថា ក្របមុខទាំងបីរបស់យើងអាចយកជាការបាន!»
ខ្ញុំសប្បាយចិត្តសឹងថាមិនបាច់ហូបបាយមែន។
«អូ៎យ បងរាហ៊ូ ដំណឹងអីក៏ល្អម៉្លេះ?»
«ហើយកំពុងធ្វើអីហ្នឹង? ញ៉ាំបាយនៅ?!»
«បាទរៀបចំញ៉ាំបង! ទើបចប់ថ្នាក់មិញ»
«ញ៉ាំទៅៗញ៉ាំសប្បាយចិត្តណា៎ ប្រហែលកន្លះម៉ោងទៀតបងទៅដល់!»
«បង….បងរាហ៊ូមកសាលាខ្ញុំ?»
«គឺ CEO ហៅជេមស៍ទៅនិយាយគ្នា បងទៅទទួលណា៎ កន្លះម៉ោងទៀត!»
«ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ…ខ្ញុំចូលរៀនវិញម៉ោង១នេះណ៎ាបង!»
«អាចសុំគេមួយល្ងាចបានទេ? សុំគេឈប់ផ្អាកមួយល្ងាចបានអត់?»
ខ្ញុំទីទើរ ប៉ុន្តែដំណឹងដែលបងរាហ៊ូទើបតែផ្ញើមក ពិតជាទាក់ចិត្តខ្ញុំខ្លាំង ដល់ថ្នាក់រៀនទៀតក៏មិនចូលដែរ។
«ណ៎ា មេធំ លោកពេញចិត្ត នឹងរូបភាពទាំងអស់ដែលជេមស៍ទើបតែបានថត! ជាលើកដំបូងនៅក្នុងជីវិតហើយ ដែលបានអនុញ្ញាតឱ្យក្របមុខដំណើរការម្តងទាំងបី! នេះជាជំហានដ៏ជោគជ័យមួយ បងគិតថា អឺ….កុំឱ្យគេអន់ចិត្ត! បើសិនជាជេមស៍អាចចេញបាន ហើយដោះស្រាយជាមួយសាលាបាន ក៏ចេញមកតែម្ដងមកប្អូន!»
ខ្ញុំអរកខិកខុបទៅតាមការអធិប្បាយរបស់បងរាហ៊ូស្លុង។ មាត់ឆ្លើយតបនឹងគាត់ តែចិត្តស្វះស្វែងរកមធ្យោបាយភ្លាមៗ៖
«ខ្ញុំគិតមើលសិនណា៎បង ថាមានម៉ោងអីខ្លះល្ងាចនេះ! ហើយ….ខ្ញុំគួរសួរបងទេពណារ៉ាសិនដែរ អុះមិនមែនទេ គឺប្រាប់គាត់ឱ្យសប្បាយចិត្តជាមួយគ្នា!»
បងរាហ៊ូឃាត់ខ្ញុំភ្លាម៖
«អ្ហូ៎…ទេពណារ៉ាអី មិនបាច់សួរទេ! បងបានប្រាប់គេមុននេះហើយ ទេពណារ៉ាគេកំពុងតែធ្វើការដែរ កុំឱ្យរំខានគេណ៎ាក្មេងល្អ! បងអាចទៅទទួលជេមស៍បាន!»
«ដូច…ដូចតក់ក្រហល់ម៉េះបង! ខ្ញុំស្លៀកពាក់សិស្សហ្នឹង!»
«ស្លៀកសិស្សហ្នឹងហើយ កាន់តែស្អាតបរិសុទ្ធ!!»
«ដូចអត់បានត្រៀមមុនសោះបង?!»
«បងត្រូវពន្យល់ថាម៉េចទៅព្រះ! គឺអ៊ីចេះណ៎ា ព្រោះថាមនុស្សលោកមន្តានេះ ពូកែផ្លាស់ប្តូរចិត្តបានភ្លាមៗ បើលោតែគេកំពុងតែពេញចិត្តហើយ យើងទៅចួបជាមួយគេ បងចង់រកលេសឱ្យគេស៊ីញ៉េកុងត្រាបីឆ្នាំមកយើងភ្លាម!»
«កុងត្រាបីឆ្នាំអ្ហីបង?!»
«បាទ! ហ្នឹងហើយ! ជេមស៍ឮមិនច្រឡំទេ! បានលុយច្រើនណាស់ នេះគឺជាបំណងប្រាថ្នារបស់គ្រប់គ្នាមែនអត់? យើងខំរហូតមក ត្រដាបត្រដួសទាំងអស់គ្នា ព្រោះតែកុងត្រាមួយហ្នឹង!»
ភ្លាមនោះខ្ញុំបានយល់ព្រមនឹងបងរាហ៊ូថានឹងខល ម៉ាក់ឱ្យជួយសុំទៅនាយកដើម្បីឱ្យខ្ញុំបានចេញ ព្រោះនៅសាលានេះ គ្រប់យ៉ាងស្ថិតលើអាណាព្យាបាល។
ដោយពន្យល់ម៉ាក់សព្វគ្រប់បែប និងម៉ាក់រវល់ផង គាត់ក៏យល់ព្រម។ ណាមួយនាយករងសាលានេះ គឺជាមនុស្សដែលម៉ាក់ស្គាល់ ហើយគ្រូដែលបង្រៀនខ្ញុំនៅម៉ោងក្រោយៗក៏ជាមិត្តភក្តិរបស់ម៉ាក់ទៀត ដូច្នេះការចេញពីសាលាពេលនេះ មិនលំបាកទេសម្រាប់ខ្ញុំ។
ខណៈពេលដែលកំពុងតែឈរចាំបងរាហ៊ូមក ខ្ញុំទាក់ទងទៅបងទេពណារ៉ាមិនចូលទាល់តែសោះ។ តាមពិតខ្ញុំចង់ចែករំលែកដំណឹងល្អនេះជាមួយគាត់ដោយសប្បាយរីករាយនិងអន្ទះសា ប៉ុន្តែក៏គោរពថា គាត់ជាប់ការងាររបស់គាត់ផងដែរ ទីបំផុតខ្ញុំបានឡើងឡានទំនើបរបស់បងរាហ៊ូទៅដោយមិនបាននិយាយជាមួយសង្សារទេ។
នេះគឺជាពេលវេលាដែលខ្ញុំកំពុងតែស្រមើស្រមៃខ្ពស់ឡើងៗ នឹកទៅដល់ ចំនួនលុយដែលខ្ញុំអាចរកបាន បន្ថែមពីក្របមុខទាំងបី ហើយនឹងអាជីពរឹងមាំមួយក្នុងនាមជាអ្នកបង្ហាញម៉ូតទៅថ្ងៃមុខ។
បើខ្ញុំមានលុយអាចទ្រងទ្រង់សាកលវិទ្យាល័យដោយខ្លួនឯងបាន ខ្ញុំនឹងអាចមានអានុភាពខ្លះក្នុងការរើសមុខវិជ្ជាជំនាញដោយចិត្តឯងព្រោះនោះជាលុយរបស់ខ្ញុំ។
«ហើយរៀនថ្នាក់ទីប៉ុន្មានហ្នឹង?!» បងរាហ៊ូសួរនាំ។
«បាទ ថ្នាក់ទីដប់ហើយបង!»
«ពីរឆ្នាំទៀតបានប្រឡងហ្មែន?»
«បាទ ចំណែកអង់គ្លេសបីឆ្នាំទៀត!»
«អូ៎ រៀនទាំងខ្មែរទាំងអង់គ្លេសផង! សាលានេះថ្លៃមិនណយទេ! ប៉ាម៉ាក់ធ្វើអ្វី?!»
«ម៉ាក់ខ្ញុំធ្វើការនៅអាកាសចរណ៍បង! ប៉ាឥឡូវដូរទៅធ្វើការភូមាហើយ!»
ខ្ញុំស្រពោនពេលរំឭកដល់រឿងនេះ។ តាំងពីបែកជាមួយម៉ាក់ ប៉ាក៏បានដូរទៅធ្វើការឆ្លងប្រទេស គឺទៅរស់នៅម្នាក់ឯងនៅឯភូមា។ គាត់ព្យាយាមបំភ្លេចទុក្ខព្រួយក្នុងជីវិត ដោយបង្កប់ខ្លួនឯងទៅក្នុងគំនរការងារ ខ្ញុំដឹង។
«ធ្វើការបានឆ្ងាយផង! ម៉េចមិនឃាត់គាត់ឱ្យនៅជុំគ្នានៅណេះ?!»
«គាត់បែកបាក់ជាមួយម៉ាក់!»
ខ្ញុំថាតិចៗធ្វើឱ្យបងរាហ៊ូងាកមកសម្លឹងខ្ញុំហាក់សោកស្តាយនឹងភាពមាត់ច្រើនជជីកសួរនាំមុននេះ។
«អួយ៎! បងសុំទោសដែលធ្វើឱ្យក្មេងស្រពោន! បងអត់តាំងចិត្តទេ! ថែមទាំងមិនដឹងផងថា ប៉ាម៉ាក់លែងលះ!»
គាត់ថាហើយជាន់ហ្គាចេញឡានវឹង។
«អត់អីទេបង! ខ្ញុំរឹងមាំហើយ!»
«ហើយសួរមួយសិន! ថ្ងៃក្រោយជេមស៍ចង់ធ្វើការអ្វី?!»
«ខ្ញុំមិនទាន់គិតផងបង! ម៉ាក់ខ្ញុំក៏កំពុងជួយគិតថា គួរយកជំនាញអី! ពេលនេះចង់បង្ហាញម៉ូតសិន អត់គិតរឿងផ្សេងទេ! បើបានមានសមត្ថភាពថវិកា លែងយកលុយប៉ាម៉ាក់បង់សាលា រឹតតែល្អ!»
ខ្ញុំសើចដំណាលជាមួយគាត់។
«កូនកតញ្ញូណាស់នៀក!»
សេចក្តីរំភើបរបស់ខ្ញុំនិងសេចក្តីសង្ឃឹមចំពោះអនាគតមួយរលូន ស្រស់ប្រផូរដូចក្រាលដោយកុលាប នាំខ្ញុំឱ្យបំភ្លេចរឿងទុក្ខសោកនានាទៅមួយអន្លើ។ ចិត្តនេះកំពុងបង្វែរមកនឹកឃើញ អាជីពជាអ្នកបង្ហាញម៉ូត ដែលនឹងជួយខ្ញុំអាចធ្វើដំណើរតាមបងទេពណារ៉ាគ្រប់ច្រកល្ហក មិនត្រឹមតែក្នុងប្រទេសកម្ពុជា និងបណ្ដាឆាកធំៗនៃការសម្តែងជាមួយសម្លៀកបំពាក់កីឡាដល់ឆ្លងប្រទេស ឆ្លងទ្វីបទៅជាកាន់ពិភពលោកសែនឆ្ងាយគ្មានអ្នករំខានយើង។
បើមែន នៅទីនោះក៏មានតែយើងពីរនាក់ ដែលស្គាល់ចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមកមិនរវល់នឹងអ្វីៗទាំងពួងឡើយ។ សេចក្ដីសង្ឃឹមសព្វបែបយ៉ាង បានក្លាយទៅជាមានទំហំធំឡើងៗមិនឈប់ឈរក្នុងបេះដូងតូចច្រម៉ក់នេះ ខណៈបងរាហ៊ូបត់ឡានចូលទៅក្នុងបរិវេណដ៏ធំខ្ពស់នៃអគារប្រណីតមួយដែលមានស្លាកធំៗនៅច្រកទ្វារថា «ភ្នាក់ងារវិស្ណុ»។
Agencyនេះហើយ គឺជាទីប្រាថ្នានៃមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលចង់ជោគជ័យលើឆាកសិល្បៈលំដាប់ប្រេនៗ ដោយអ្នកណាដែលចង់ក្លាយជាអ្នកកាន់ម៉ាកយីហោបណ្តាក្រុមហ៊ុនម៉ាកសញ្ញាធំៗ តោងតែចេញពីទីនេះទៅ ទើបសង្ឃឹមច្រើន។
ឥឡូវនេះអ្វីៗ មកនៅចំពោះមុខខ្ញុំហើយ។
«ទីនេះ មែនអត់បង!» ខ្ញុំងាកសួរបងរាហ៊ូ ទាំងញញឹមបិទមាត់មិនជិតទេ។
«ត្រូវហើយ! តែមិនបាច់ Excited ពេកក៏បាន! សន្សំអារម្មណ៍ណាក្មេងល្អ! ព្រោះនៅមានអ្វីៗអស្ចារ្យជាងនេះច្រើនទៀត នៅរង់ចាំជេមស៍!!»
ឮកាលណា ខ្ញុំក្រឡេករកគាត់ដោយរំភើបចិត្ត និមិត្តពាក្យថ្មីទាំងនេះបានធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ល្អសែនល្អ។ ខ្ញុំតបតតិចៗស្រាលៗខ្សឹបៗ៖
«មិនឱ្យរំភើបអ្ហីបង? មិនរំភើបគឺមានតែកុហកខ្លួនឯង!»
ឡានក៏ដល់ចំណតវា បងរាហ៊ូក៏ពន្លត់ហើយងាកមកញញឹមស្ញាញពន្យល់ខ្ញុំ៖
«រំភើបបានៗ តែលាក់ៗទៅ! លាក់ៗ! គិតរបៀបនេះណ៎ា គិតថា យើងនេះជាតួឯកណា៎ជេមស៍! រៀបចរិតជាតួឯកគឺ ត្រូវតែឡូយ! តួឯកធំរបស់វិស្ណុ គឺឡូយ នឹងធឹងហើយលំដាប់! មនុស្សរបស់បងរាហ៊ូនាំចូលសិល្បៈ និយាយរួមគឺលំដាប់!»
គាត់រំឭកឈ្មោះក្រុមហ៊ុននេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញ ម្ចាស់ដ៏មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះម្នាក់នៃភ្នាក់ងារផ្សាយពាណិជ្ជកម្មកម្រិតប្រទេសនេះគឺលោក មាស មន្តា។
«យើងមកចួបលោក មាស មន្តាមែនដែរអត់បង?!»
បងរាហ៊ូ ដែលធម្មតាតែងតែញញឹមរាល់ពេលឆ្លើយជាមួយខ្ញុំ មិនដឹងយ៉ាងម៉េចនៅពេលនេះឮខ្ញុំនិយាយពីឈ្មោះបុគ្គលល្បីម្នាក់នោះ គាត់ក៏ស្រាប់តែធ្វើកែវភ្នែកចម្លែក ដៀងសម្លឹងមកខ្ញុំ។
«ជេមស៍ស្គាល់ CEO របស់វិស្ណុ?!»
«ឃើញតាមទស្សនាវដ្តីអនឡាញ!» ខ្ញុំឆ្លើយតបដោយលើកចិញ្ចើមឆ្ងល់។
«អាយដលម្នាក់របស់ខ្ញុំ» ខ្ញុំបញ្ជាក់បន្ថែម។
បងនេះ ដូរទឹកមុខមកស្រស់វិញហើយនិយាយ៖
«កុំរំជួលចិត្តពេក! បានចួប! ជិតបានចួបហើយ!»
ទីបំផុតពួកយើងចុះពីឡាន ចូលដល់កន្លែងរដ្ឋបាលដ៏ស្អាតទាក់ទាញមួយ បើកទ្វារស្វាគមន៍រង់ចាំពួកខ្ញុំ។
ខ្ញុំតាមមើលទៅបុគ្គលិកគ្រប់គ្នាដែលនៅទីនេះដោយយកចិត្តទុកដាក់ ពួកគេមានស្ទីលតុបតែងទាន់សម័យ សមជាក្រុមហ៊ុនផ្សព្វផ្សាយ ហើយម្នាក់ៗសម្លឹងមកខ្ញុំ ដូចកាលបងរាហ៊ូនាំខ្ញុំទៅថតរូបនៅស្ទូឌីយោដែរ។
ការក្លាយជាចំណាប់អារម្មណ៍នៃមនុស្សម្នា ពិតជាធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ល្អនិងបង្កើនក្តីជឿជាក់។
គិតថាយប់នេះប្រហែលជាពេញដោយអារម្មណ៍ល្អៗជាងនេះទៅទៀត អាចថាជប់លៀងជាមួយបងTN និងបងរាហ៊ូពីរឿងបានទទួលកុងត្រាបីឆ្នាំ ពីប្រេនសម្លៀកបំពាក់។
មិនដឹងឡើយថា ប៉ានិងម៉ាក់ សប្បាយចិត្តមានមោទនភាពបែបណាចំពោះកូនទោលម្នាក់នេះទេ។
រហូតដល់ពេលណាក្តី ខ្ញុំតែងតែគិតពីពួកគាត់។ ទោះបីថា ពីរនាក់គាត់ធ្លាប់ធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំខ្ទេចខ្ទាំប៉ុន្តែ ការឈឺចាប់ជាមួយមនុស្សក្នុងគ្រួសារ តែងតែសះទៅធម្មតាវិញនៅព្រឹកបន្ទាប់ ខ្ញុំមិនដែលធ្លាប់នឹកគុំកួនចំពោះឪពុកម្តាយខ្លួនឯងទេ ប្រហែលជានេះទេដឹង ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំតែងតែចួបរឿងល្អៗ នៅក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំរហូតដល់ពេលនេះ។
«តោះយើងឡើងតាមនេះ!»
គាត់ចង្អុលឱ្យខ្ញុំតម្រង់ទៅឡើងជណ្ដើរយន្តមួយនៅជ្រុងខាងលិច។ នៅទីនោះកុំថាត្រឹមសន្តិសុខ សូម្បីតែអ្នកដែលមកកាត់ឃើញយើងនៅក្នុងជណ្តើរ ក៏ឱនគំនាប់ចំពោះបងរាហ៊ូដែរ ចុះទម្រាំមនុស្សដែលនឹងចួបខ្ញុំនៅខាងលើ តើមានឋានៈធំប៉ុនណាទៅ?
ពេលនោះជំនិះយន្ត បាននាំយើងឡើងទៅដល់ជាន់ទីប្រាំបីបន្ទាន់ៗទាន់ចិត្ត ដូចសន្ធឹកបេះដូងមោទនភាពរបស់ខ្ញុំដែរ។
នៅពេលជណ្ដើរយន្តរបើកខ្វាក ខ្ញុំបានឃើញស្លាកបន្ទប់ដែលដាក់ថា«អគ្គនាយក»ច្បាស់ៗទែងសូម្បីតែមើលពីចម្ងាយ។
បេះដូងខ្ញុំស្រាប់តែលោត ប៉ោងស្ទើរគាំងពេញទ្រូងរបស់ខ្ញុំទៅហើយ។
«មើល៍ បងជួយមើលសក់ក្បាលឱ្យ!»
នៅក្នុងជណ្ដើរជាមួយគ្នា គាត់ឈរស្ងៀមមិននិយាយស្ដី ប្រហែលជាមកពីមានគេជិះជាមួយដែរ។ ចំណែកពេលនេះហើយ បែរជានឹកឃើញចង់សារ៉េសក់ឱ្យខ្ញុំទៅវិញ។
ខ្ញុំនៅស្ងៀមឱ្យគាត់ពិនិត្យកែសម្រួល។
«រួចហើយ! ចូលបាន! មានទំនុកចិត្តហើយ! ជេមស៍របស់បងស្អាតគ្រប់ពេលវេលា គ្រប់ទីកន្លែង!»
ពាក្យសរសើររបស់គាត់ ខ្ញុំស្ដាប់ម្តងៗយល់ថាចម្លែកដែរ «មកចួបអគ្គនាយកវិស្ណុតាស៎ ចាំបាច់អីស្អាតមើលតែទៅថតរូប?»
ទោះយ៉ាងណាខ្ញុំមិននិយាយឱ្យគាត់ឮទេ ពីព្រោះចិត្តខ្ញុំអាល័យតែរំភើបទៅនឹងបរិយាកាសរៀបចំជុំវិញដែលមានលក្ខណៈជាក្រុមហ៊ុនសិល្បៈដ៏ធំ និងទាន់សម័យ ក៏លំដាប់ជាក្រុមហ៊ុនដ៏ជោគជ័យមួយរបស់ប្រទេសកម្ពុជា។
«បន្តិចទៀតជេមស៍ក៏នឹងក្លាយជាមនុស្សជោគជ័យម្នាក់ និងជាផ្នែកសំខាន់មួយនៃក្រុមហ៊ុននេះ!»
បងរាហ៊ូនិយាយមកទៀតខណៈខ្ញុំកំពុងផ្ទៀងទៅពិនិត្យបណ្តាស៊ុមរូបថត នៅពីចំហៀងខាងស្ដាំដៃ ដែលនៅទីនោះខ្ញុំឃើញរូបថតជាច្រើន សុទ្ធសឹងជាក្មេងប្រុសៗវ័យដូចខ្ញុំ ជាមួយការស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់កីឡាប្រេនៗ សម្លៀកបំពាក់ហែលទឹក ខ្លះនៅលើស្គី ខ្លះនៅលើរថយន្តទំនើបៗ ខ្លះមានទាំងនៅលើឧទ្ធម្ភាគចក្រ និងកូនកប៉ាល់ឯកជនទំនើប។
សភាពគឺ វិស្ណុ ពិតជាទទួលបានការទុកចិត្តឱ្យផ្សព្វផ្សាយបណ្តាផលិតផលមានតម្លៃមហាសាល ហើយក្រុមហ៊ុនមួយនេះដែលអាចដេញថ្លៃយកបានប្រេនប្រណីតៗទាំងនោះមកផ្សាយ ពិតណាស់ខ្ញុំអាចផ្ញើអនាគតជាមួយបាន។
«ក្លាយជាមនុស្សជោគជ័យ និងជាផ្នែកសំខាន់មួយ នៃក្រុមហ៊ុនយក្សនេះហ្អីបង? បងរាហ៊ូលួងខ្ញុំពេកហើយ! កុំឱ្យខ្ញុំអរពេកអីណា៎បង!»
ខ្ញុំនិយាយតិចៗខ្សឹបៗពេលយើងទាំងពីរដើរឆ្ពោះទៅរកបន្ទប់នោះ។
បងរាហ៊ូបានឆ្លៀតពេលនេះខ្សឹបមកខ្ញុំវិញយ៉ាងញាប់ស្មេរ៖
«ជេមស៍ឯងជាសិស្សសាលាអន្តរជាតិស្រាប់! ឆ្លាតៗណាស់! សាកគិតលេងៗមើលទៅ! បើក្រុមហ៊ុននេះបានកុងត្រាផ្សាយ តាំងពីឧទ្ធម្ភាគចក្រ រហូតដល់កប៉ាល់ទំនើបទៅហើយ គឺផ្សាយតែស្អីៗសម្រាប់ពួកអ្នកមានកប់ក្ដោងប៉ុណ្ណោះ! បើសិនជាជេមស៍ថ្ងៃណាមួយបានក្លាយទៅជាតួឯករបស់កន្លែងនេះ តើជេមស៍នឹងយកប្រាក់ទៅណាអស់? អ្ហះ? ថាមិនបាន ជេមស៍ឡើងជិះលើឧទ្ធម្ភាគចក្ររំលងក្បាលបងរាហ៊ូធ្វើហីផង! ពីណាដឹង អនាគតមនុស្ស?»
«បងឯងចេះតែនិយាយកំប្លែងលេងហើយបង!»
ខ្ញុំតបជាមួយគាត់ទាំងរំភើបចិត្តពន់ពេកណាស់។ ពួកយើងបន្តដំណើរតម្រង់ទៅកាន់ទ្វារធំជាងគេ នៅខាងឆ្វេងដៃផ្ទុយស្រឡះពីបណ្តាទិសដៅតាំងរូបថតទាំងប៉ុន្មានមុននោះ។
ដល់កាលណា បងរាហ៊ូគាត់គោះទ្វារឡើង របៀបជាឱ្យសញ្ញា មិនមែនជាគោះធម្មតានោះទេ។ ដោយមិនចាំបាច់មានការអនុញ្ញាតឬកោះហៅ គាត់ក៏រុញទ្វារចូលទៅតែម្តង។
ពីទីនេះទៅខ្ញុំឃើញបន្ទប់ធំមួយដែលមានសាឡុងចំពីមុខទ្វារ។ មើលហួសពីសាឡុង ខ្ញុំឃើញបុរសម្នាក់កំពុងតែអង្គុយនៅលើតុធ្វើការដ៏ធំរបស់គាត់។
សភាពតុ និងទូពីក្រោយខ្នងជាការតុបតែង បង្ហាញថាគាត់គឺជាមនុស្សមានឋានៈខ្ពស់ជាងគេនៅទីនេះពិតប្រាកដណាស់។
«តួឯករបស់យើងមកដល់ហើយបងCEO»
នេះគឺជាសម្ដីប្រាប់ដំណឹងតាំងពីមាត់ទ្វារទៅរបស់អ្នកដែលជូនខ្ញុំមក។ មើលទៅ បងរាហ៊ូនិយាយជាមួយម្ចាស់បន្ទប់នេះ មិនដូចជាកូនចៅនិងចៅហ្វាយនោះទេ គឺពួកគេដូចជាស្និទ្ធស្នាលគ្នាច្រើន ជាងអ្វីដែលខ្ញុំបានគិត។
បុរសនោះងើបមុខមកខ្ញុំ។ គាត់មានវ័យកណ្តាល ជាមួយនឹងទឹកមុខស្លូតបូត កែវភ្នែកស្រទន់ដំណាលៗប៉ារបស់ខ្ញុំ អាយុអាចស្មានបានថា សែប្លាយអីតិចតួច។
គាត់ប្រាកដជា មាស មន្តា ដែលធ្លាប់ឃើញមុខសឹងគ្រប់ទស្សនាវដ្តីរកស៊ីធំៗ។
«នេះហើយលោកអគ្គនាយក!»
ខ្ញុំលើកដៃផ្គុំគោរពទៅពីចម្ងាយ។ បុរសនោះមិនទាន់ចាកចេញពីកៅអីនោះទេ អ្នកដែលចាកចេញពីកន្លែងដើម គឺបងរាហ៊ូ។
«នៅជជែកជាមួយលោកនាយកឱ្យល្អណ៎ា! បងទៅបំពេញឯកសារលុយកាក់នៅជាន់ក្រោម!»
ខ្ញុំទីទើរង៉េមង៉ាមព្រោះស្មានមិនដល់ថាគាត់ទៅចោល ហើយមកទុកខ្ញុំត្រង់ទ្វារនេះ?
«គឺរឿងលុយកាក់ និងកុងត្រា! បងទៅនិយាយជាមួយខាងគណនេយ្យឱ្យគេត្រៀមឱ្យស្រេច! ឱកាសក្នុងកណ្តាប់ដៃជេមស៍ហើយ! ត្រូវឆ្លាតណ៎ាយើងហ្នឹង! ត្រូវចាប់ឱ្យឱកាសឱ្យណែនហាមរបូតណ៎ា!»
គាត់ក៏ចេញរកជណ្តើរវិញមែន គឺបានរហ័សសឹងប្រៀបបាននឹងផ្លេកបន្ទោរ រកតែខ្ញុំសួរគាត់អ្វីបន្ថែមក៏មិនអាចដែរពេលនេះ។
«ចូលមកជេមស៍!»
អ្នកខាងក្នុងស្គាល់ឈ្មោះខ្ញុំច្បាស់ណាស់ ដូច្នេះហើយខ្ញុំអស់ពីមិងមាំងជាមួយនឹងការរត់ចោលរបស់បងរាហ៊ូ ត្រូវតែងាកមកប្រឈមមុខដោយលោកអគ្គនាយកថ្មី។
«ចូលមកចុះហើយទាញទ្វារបិទឱ្យបងផង!»
គ្រប់គ្នាហៅខ្លួនឯងថាបងៗ ឬមួយក៏គាត់ជាមនុស្សដូចបងទេពណារ៉ា និងបងរាហ៊ូដែរ?
ខ្ញុំឈានជើងដើរចូលហើយរុញទ្វារបិទទៅវិញថ្នមៗបន្លាយពេលវេលាទាំងអារម្មណ៍ចម្លែក។
«អង្គុយចុះមក!»
គាត់ក្រោកមកហើយ នេះបើតាមផ្ចង់ស្តាប់សំឡេងស្នូរជើង។
ខ្ញុំបែរក្រោយយឺតៗ ហើយខ្ញុំមិនញញឹមទេ។ គាត់ចង្អុលទៅកាន់សាឡុង របស់ក្រុមហ៊ុនដែលមានច្រើន ទំនងទីនេះឧស្សាហ៍មានភ្ញៀវមកហើយច្រើនគ្នាផងដឹង?
ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមអង្គុយចុះយឺតៗដោយឱបសាក់កាដូ ពន្លត់ភាពភ័យបារម្ភអៀនប្រៀន។ តាមពិតសភាពខ្ញុំ គឺចរិតចាញ់ច្រាបកន្លែងនេះតែម្តង ម្យ៉ាងខ្ញុំជាភាគីដែលស្រមៃចង់បានជំនួយជួយឱ្យក្តីស្រមៃក្លាយជាការពិត ហើយនៅចំពោះមុខខ្ញុំជាមនុស្សដែលមានឋានៈកប់ពពក។
«ថ្ងៃនេះអត់រៀនទេ?!» គាំត់ទំនងសួរដោយឃើញសាក់កាដូសៀវភៅលើដៃខ្ញុំ និងខោអាវខ្ញុំជាឯកសណ្ឋានសាលា។
«បាទ! គឺសុំគេចេញមក បងរាហ៊ូប្រាប់ថា លោកអគ្គនាយកមានការសំខាន់ចង់ចួបខ្ញុំ!»
«ហើយហៅបងថាបងៗ ទៅ! ដូចហៅទៅកាន់រាហ៊ូអ៊ីចឹង!»
គាត់ប្រាប់ខ្ញុំ។
«មិនហ៊ានទេ! ខ្ញុំសុំហៅថា លោកអគ្គនាយកអ៊ីចឹងទៅ!»
«បើអ៊ីចឹង បងច្រណែនស្លាប់ហើយ! ច្រណែនជាមួយទេពណារ៉ានិងរាហ៊ូ!»
គាត់ថាផង ដាក់ទស្សនាវដ្ដីទាំងបីដែលមិនទាន់ចេញផ្សាយនៅឡើយនោះមកលើតុថ្នមៗ បង្ហាញរូបខ្ញុំញញឹមពព្រាយលើក្របទាំងបីនោះផង។
«លេខទាំងបីនេះជាសំណព្វចិត្ដរបស់បង!»
ខ្ញុំសម្លឹងគាត់ដែលមកអង្គុយចុះក្បែរខ្ញុំ ហើយជាបណ្តើរៗខ្ញុំដៀងទៅសម្លឹងក្របទស្សនាវដ្តីទាំងបីលេខ ជាមួយនឹងការគិតវិលខ្ញាល់លើពាក្យសម្ដីប្លែកៗរបស់បុរសនេះ។
ម៉េចក៏ចេះតែមានអារម្មណ៍ថា «ខុសៗប្រក្រតី?» អារម្មណ៍ថា អ្វីមួយមិនសូវល្អប៉ុន្មានទេកំពុងកើតមានឡើងក្នុងពេលនេះ ខុសពីការរំពឹងទុក។
កន្លែងមួយគំនរ ម្តេចបុរសម្ចាស់បន្ទប់មិនអង្គុយចុះបានជាមកអង្គុយក្បែរៗខ្ញុំស្និទ្ធថ្នាក់នេះទៅវិញ?
ខណៈដែលកន្ទុយភ្នែកចាប់អារម្មណ៍ថា មនុស្សនេះសើចស្ញាញរកខ្ញុំហាក់មិនចេះខ្លាចស្ងួតជើងធ្មេញ ខ្ញុំសួរខ្លួនឯង «ហេតុអីមានអ្វីមួយចេះតែប្រាប់មកជាសម្ងាត់ថា ខ្ញុំកំពុងត្រួវគេញ៉ែ?»
ភា្លមៗនោះដែលចិត្តខ្ញុំរអើលភ័យ បុរសវ័យស្មើប៉ាម្នាក់នេះស្រាប់តែ យកម្រាមដៃគាត់មករុញត្រដុសចុះពាសពេញផ្ទៃមុខរបស់ខ្ញុំដែលញញឹមពព្រាយលើក្រប។
«ចេះមើលអត់? ខ្លួនឯងគួរឱ្យស្រឡាញ់ប៉ុនណា?»
នេះខ្ញុំមិនមែនស្តាប់ច្រឡំទេ។ បេះដូងខ្ញុំឱ្យសញ្ញាថា ខ្ញុំដូចជាកំពុងមានជម្រើសខុសៗដែលមកកាន់កន្លែងនេះ។ ខ្ញុំខំរំសៀកបង្ខិតខ្លួនឯងចេញឆ្ងាយពីគាត់បន្តិច គាត់ក៏បង្ខិតចូលមកតាមទៀតដូចដែកឆក់។
«បងបានសម្រេចចិត្តហើយ មិនបាច់ព្រួយទេ! គឺសម្រេចចិត្តថា នឹងរកវិធីឱ្យជេមស៍បានទទួលកុងត្រា ធ្វើការជាមួយក្រុមហ៊ុនវិស្ណុ រយៈពេលវែងតែម្ដង!»
បេះដូងរបស់ខ្ញុំលង់ដោយសេចក្ដីរំភើប ភ្លេចអស់នូវអារម្មណ៍សង្ស័យនិងភាពខុសប្លែកទាំងឡាយដែលកំពុងតែស្ថិតនៅចំពោះមុខ។
«ខ្ញុំ….ខ្ញុំនេះ? ដែល….ដែលលោកនាយកគិតថា គិតថាខ្ញុំធ្វើការងារបាន?!» ខ្ញុំធ្លោយទាំងអារម្មណ៍មិននឹងនរ។
សម្តីដ៏ពិរោះរបស់គាត់ បន្លឺមកទៀត ហាក់បីដូចជាគាត់មិនព្រមឱ្យពេលវេលារំលងទៅឡើយ។
«បាន! បាន! បាន! រឿងអីថាមិនបាន? បងថាបានគឺត្រូវតែបានហើយ!»
ស្រាប់តែភ្លាមនោះដៃស្ដាំរបស់គាត់លោកមកប៉ះលើប្រអប់ដៃឆ្វេងរបស់ខ្ញុំ ហើយអង្អែលចុះឡើងយឺតៗខ្ញុំព្រឺសម្បុរមួយតួខ្លួន។
សភាពនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំភាន់ភាំង រកតែដកដៃចេញវិញសឹងមិនចង់ទាន់។ ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងគាត់ដោយមិនដឹងខ្លួន។
កែវភ្នែកម្យ៉ាងដែលខ្ញុំបានឃើញនៅក្នុងពន្លឺភ្នែករបស់បងTN កាលស្គាល់គ្នាថ្មី ឥឡូវបង្ហាញនៅចំពោះមុខខ្ញុំ ពីបុរសវ័យកណ្ដាលម្នាក់នេះ។
គាត់នៅញញឹមញញែម យ៉ាងងងើល និងបើកចំហហាក់គ្មានខ្លាចញញើតអ្វី។ ទំនាក់ទំនងភ្នែកគឺជាមធ្យោបាយ ដ៏មានឥទ្ធិពលបំផុតមួយក្នុងចំណោមបុរសស្រឡាញ់បុរសដូចជាយើង ដោយសារជាទូទៅពួកយើងអាចប្រើភាសាភ្នែកបង្ហាញពីចំណាប់អារម្មណ៍ដាក់គ្នាជាសម្ងាត់។ តាមពិតទៅ ការសម្លឹងមើលទៅក្នុងជម្រៅភ្នែក បើធ្វើឡើងដោយមនុស្សណាម្នាក់ដែលយើងមានចិត្តជាមួយ គឺអស្ចារ្យណាស់ ចំណែកឯពេលនេះគាត់ចំណាស់ប៉ា ហើយមានប្រពន្ធកូន ថែមទាំងទើបនឹងចួបខ្ញុំមិនទាន់បាន ៥នាទីគ្រប់ស្រួលបួល មានស្នេហាពីណាមកក្រៅពីកេះកៀវរកបំប៉នតណ្ហា?
គ្រប់យ៉ាងមិនខុសទេ បង្ហាញច្បាស់លាស់ថា ខ្ញុំគិតមិនខុសពិតមែន។ ភ្លាមនោះក្រៅពីនឹកឃើញដល់បងទេពណារ៉ា នឹងចង់រកមនុស្សពឹងពាក់ឱ្យជួយ ខ្ញុំថែមទាំងនឹកឃើញភ្លាមថាមានបងរាហ៊ូដែលនៅកៀកៗជាង។ តែករណីបងរាហ៊ូដែលរត់ចោលខ្ញុំមុននេះនៅទ្វារ អាចបញ្ជាក់ទេថា គេដឹងរឿងនេះមុន ហើយ«ធ្វើស៊ីខ្ញុំ»ផ្គាប់ចិត្តនាយកធំរបស់គាត់?
«នៅក្នុងសិល្បៈណ៎ា គ្រប់យ៉ាងត្រូវចេះសម្របសម្រួល! គឺសម្របខ្លួន!»
គាត់និយាយមកមួយៗមកបន្ថែម ដោយកែវភ្នែកម្យ៉ាងដែលខ្ញុំពិតជាពិបាកនឹងមើលខ្លាំង។
មិនដឹងដោយអានុភាពអ្វីទេ ខ្ញុំក្រោករត់វឹងចេញក្រៅដោយមិនឆ្លើយឆ្លង និងចុចជណ្តើរយន្តចុះស្រឺតទៅក្រោមទាំងអារម្មណ៍ងងឹតឈឹងសូន្យ មិនដឹងត្រូវទៅណាមកណា។
ប៉ុន្មានដង្ហើមប៉ុណ្ណោះ ជណ្ដើរយន្តនាំខ្ញុំ ចុះមកដល់ជាន់ក្រោមភ្លាម។
ខ្ញុំនៅទីទើរភាំងៗ ពីព្រោះថាបន្ទប់នេះ មិនមែនជាកន្លែងដែលខ្ញុំបានឡើងមកមុននេះ ជាមួយនឹងបងរាហ៊ូនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាបន្ទប់ហាត់សមមួយធំទូលាយភ្លឺចិញ្ចាច។
ខ្ញុំទើបតែចាប់អារម្មណ៍ដឹងខ្លួនមកវិញថា កន្លែងដែលយើងឡើងមកគឺជាជាន់ទីមួយ មិនមែនជាន់G ផ្ទាល់ដីឡើយ ដូច្នេះនេះគឺជាបន្ទប់ហាត់សមរបស់ប្រុសៗវ័យស្របាលខ្ញុំជាច្រើននាក់។ ពួកគេកំពុងតែហាត់ដើរម៉ូត។
ខ្លះក្នុងចំណោមនោះ ជាម្ចាស់រូបថតឡូយៗដែលខ្ញុំឃើញតាំងទុកនៅលើជញ្ជាំង ឯជាន់ទីប្រាំបីខាងលើ។ ទីនេះ គឺជាភ្នាក់ងារបង្ហាញម៉ូត ឬមួយជាកន្លែងចិញ្ចឹមប្រុសក្មេងៗសម្រាប់លោកអគ្គនាយករលាមនោះឱ្យប្រាកដទៅ?
ខ្ញុំកើតមួម៉ៅក្នុងចិត្ត!
ខ្ញុំអាយុក្មេងមែន ប៉ុន្តែរឿងអាស្រូវនៅពីក្រោយឆាកសិល្បៈមិនមែនខ្ញុំមិនដែលឮនោះទេ។ មិននឹកស្មានថាមិនត្រឹមតែក្មេងស្រីៗដែលជាគោលដៅរងគ្រោះ សូម្បីតែក្មេងប្រុសដូចខ្ញុំក៏ក្លាយជាផ្ទាំងស៊ីបបាន?
បងរាហ៊ូបង្ហាញខ្លួនពីចម្ងាយរបៀបថាតក់ក្រហល់ចង់រកខ្ញុំ។
ខ្ញុំអរភើតក្នុងពោះពេលឃើញគេ ប្រុងតែហាស្រែកហៅគេពីចម្ងាយទៅហើយ ស្រាប់តែគេគងម្រាមដៃដាក់លើមាត់ ដូចជាហាមខ្ញុំមិនឱ្យនិយាយអ្វីទាំងអស់។
ខ្ញុំទប់ចិត្ត ឈររង់ចាំក្បែរជណ្តើរ ខណៈបងរាហ៊ូសម្រុកមកដល់ទាំងស្លេកស្លាំង។
«ប៉ិនោះ…!»
ខ្ញុំខ្សឹបដាក់បងម្នាក់នេះទាំងលើកដៃម្ខាងចង្អុលទៅជាន់ខាងលើ តែត្រូវគាត់រាដៃឃាត់ខ្ញុំហើយទាញចូលជណ្តើរ។
«តោះៗ! ចេញទៅក្រៅនិយាយគ្នាជាមួយបង!»
សាជាថ្មី ខ្ញុំឡើងជណ្ដើរយន្តទៅកាន់ជាន់ទីមួយវិញ បន្ទាប់មកស្លើតស្លក់ចេញទៅរកឡានជាមួយបងរាហ៊ូនេះ។
«យកខ្ញុំមកជួបប៉ិព្រាននេះធ្វើអី? ប្រាប់ខ្ញុំទាំងអស់មក! មុនពេលខ្ញុំប្រាប់បងទេពណារ៉ា!»
បងរាហ៊ូថយឡានបត់វ៉េវចេញពីតំបន់ភ្នាក់ងារគ្រប់គ្រងដោយជនអនាចារ គឺគាត់បើកទាំងតក់ក្រហល់។ សភាពគាត់គឺស្លន់ជាងខ្ញុំទៅទៀត។ គាត់ភ័យអាម៉ាស់ដែលបានយកខ្ញុំមកលក់ ឬមួយគាត់ភ័យខ្លាចខ្ញុំប្រាប់បងទេពណារ៉ាទៅ? ឬមួយគាត់ភ័យព្រោះប៉ិព្រាននោះស្តីឱ្យ ព្រោះគេជាថៅកែគាត់?
ខ្ញុំធ្វើមុខស្រងាកចិត្តឱ្យគាត់បានឃើញត្រង់ៗ មិនបាច់ពង្វាងលាក់លៀមអីទាំងអស់។
គាត់ម្តងៗ ងាកមកសម្លឹងខ្ញុំបែបហួសចិត្តផង ហាក់នៅទីទើរផង មុនពេលនិយាយមករកខ្ញុំ។
«បងដឹកជេមស៍ទៅសាលាវិញ! ហើយ….ហើយរឿងនៅខាងលើ កុំនិយាយជាមួយអ្នកណាទាំងអស់! បំភ្លេចចោលអូខេ!»
ខ្ញុំសៅហ្មងខ្លាំងឡើងនៅពេលឃើញដៃគាត់ កំពុងរេបញ្ជាប្រអប់លេខ ក៏នឹកឃើញទៅដល់ម្រាមដៃមនុស្សចាស់ម្នាក់នោះលូកមកអង្អែលខ្ញុំ ជាមួយនឹងកែវភ្នែកគួរឱ្យក្តៅចិត្តដែលសម្លឹងមកញ៉ែប៉ប្រែខ្ញុំ កាលនៅជាន់ខាងលើ។
ឱ្យសមនឹងកំហឹងខ្ញុំសម្លុតបងរាហ៊ូភ្លាម៖
«ខ្ញុំទុកបងឯងដូចបងគួរឱ្យគោរពម្នាក់! សុខចិត្តគេចរៀនចេញមកតាមបងឯង! បងឯងគួរទុកខ្ញុំដូចប្អូនម្នាក់! សមទេបងឯងយកខ្ញុំឱ្យមនុស្សចង្រៃនោះ?»
មេអណ្តើកនេះខំខ្សឹបតបខ្ញុំទាំងរលះរលាំង៖
«កុំជេរគេ! បើប្អូនមិនចូលចិត្តគេ ក៏កុំជេរគេ! ទៅបានហើយ! បំភ្លេចទៅណ៎ា បងសុំ!»
ខ្ញុំសម្លក់គាត់រលីងរលោង។
«ខ្ញុំនឹងយករឿងនេះនិយាយប្រាប់បងទេពណារ៉ា! កោតណាស់! កោតចិត្ត! ខំជឿចេញមកតាមបងឯង! តាមពិត មនុស្សបងឯងអ៊ីចឹងសោះ! គេឱ្យហ្មា៎ន បងឯងលក់ការរាប់អានគ្នាជាមួយបងទេពណារ៉ា?»
បងរាហ៊ូថ្លោះទឹកមុខស្លេក គាត់ហាក់ដូចជាបានអត់ធ្មត់ចំពោះរឿងអ្វីម្យ៉ាង។
«បើមិនទទួលយកក៏មិនទៅ មិនបាច់ដៀលរាលដាលទេ!»
ខ្ញុំស្រែកដាក់គាត់៖
«យកកាបូបរៀនខ្ញុំមកវិញផង!»
គាត់ដៀងមើលដៃខ្ញុំដែលទទេនេះផង គាត់ទំនងទើបនឹងដឹងដែរថា ខ្ញុំភ្លេចនៅលើក្រុមហ៊ុននោះ។ នឹកដល់រឿងកាបូប ខ្ញុំលាន់ឮសំឡេងមនុស្សដែលខ្ញុំស្អប់ខ្ពើម ក្នុងការចងចាំ «ថ្ងៃនេះអត់រៀនទេ?!»។
ខ្ញុំជាក្មេងមិនទាន់គ្រប់១៨ឆ្នាំ ឯគាត់វិញចំណាស់ប៉ាខ្ញុំ គាត់គិតអី?
