ខ្ញុំងាកមកស្រោចកំហឹងលើមនុស្សជិតខ្លួន។
«បងឯង….! បងឯងដឹងថាប៉ិនោះអ៊ីចឹងដែរ! មនុស្សនោះមានចរិតអសីលធម៌! នៅតែយកខ្ញុំមកជួបគាត់! វិះតែបន្តិចទៀត ក៏ធ្វើបាបខ្ញុំបានទៅហើយ? បងឯងទទួលខុសត្រូវយ៉ាងម៉េចចំពោះការរាប់អានជាមួយបងទេពណារ៉ា?»
«ទេពណារ៉ាៗៗៗៗ ហត់អត់អ្ហះជេមស៍?!»
ពេលនេះ បងរាហ៊ូងាកបន្តឹងសំឡេងតបតដាក់ខ្ញុំម្តង។
ដោយសារសំឡេងគាត់ជ្រាយហើយបង្អូសៗ បានជាគាត់ខឹងមើលទៅនៅតែទន់ភ្លន់។
«ទេពណារ៉ាដែលជេមស៍គិតថា ល្អបំផុតហ្នឹងហើយឱ្យបងនាំជេមស៍ឯងមកឱ្យលោកមន្តា!»
ខ្ញុំនៅស្កុបធ្មឹងនឹងប្រតិកម្មវាយបករបស់គាត់។
ទាំងដៃកាច់ចង្កូចឡានយ៉ាងប៉ិនប្រសប់ បងនេះនិយាយបន្តមកទៀតទាំងមុខស្លាំងខឹង៖
«មើលទៅឆ្លាតដែរ តែប៉ុណ្ណឹងហើយនៅមិនយល់ទៀត? អ្នកណាជាមេក្លោងយកឯងមកឱ្យមាសមន្តា? គិតឡើងវិញមើល៍! គឺទេពណារ៉ា! បើបងទេពណារ៉ារបស់ឯងល្អខ្លាំង ហៅវាចេញមកសួរមក ពិតឬអត់! ថាបងរហ៊ូនៀក គ្រាន់តែជាជើងឈ្នាន់ឱ្យគេទេ! បងគ្រាន់តែជាអ្នកដឹកឯងមក ឈប់ដៀលត្មះបងភ្លាម ព្រោះថាដៀលខុសមនុស្ស»
ខ្ញុំភាំងៗជាមួយនឹងសម្ដីរបស់គាត់ និងទឹកមុខគាត់។
ផ្ទៃមុខបុរសភេទទីបី នៅក្បែរខ្ញុំម្នាក់នេះបានបង្ហើបបង្ហាញនូវអាថ៌កំបាំងក្រៅគគុកជាច្រើនកំពុងដុតកម្លោចចិត្តខ្ញុំឱ្យធ្លាក់ស្រពាប់ស្រពោនទាំងឥតព្រាងទុក។
គាត់បើកឡានផងមាត់រអ៊ូចុះឡើងផង៖
«អញហ្អើយអញ! យករឿងដាក់ខ្លួនទាល់តែបានអញ! ទៅជឿវា អាទេពណារ៉ា CEOខឹងអញបណ្ដេញអញចោលផងក៏ថាបាន!»
បុរសនេះ ទោះបីជាខឹងប៉ុណ្ណា នៅតែឃើញមានសម្តីផ្អែមល្ហែម ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញបកក្រោយដល់ការពិតជាច្រើនទៀត ដែលខ្ញុំទើបនឹងជួប ហើយត្រូវស្រឡាំងកាំងនៅឯជាន់ខាងលើ។
ខ្ញុំយល់ថា នេះគឺជាឱកាសដែលខ្ញុំត្រូវការ ការបកស្រាយមួយ។
ចម្ងល់ក្នុងទ្រូងខ្ញុំត្រូវតែបញ្ចេញឱ្យបានច្បាស់ ព្រោះថាមួយចប់កំពុងជិះឡាននេះ ខ្ញុំចុចទូរសព្ទរកបងTN តែចុចអត់ចូលជានិច្ច។
«ហេតុអីខ្ញុំទូរសព្ទទៅបងទេពណារ៉ាមិនចូលសោះ?!»
បងរាហ៊ូសើចខឹករង្គើស្មាទាំងមុខស្ងួត។ គាត់ចំអកខ្ញុំ? ចំអករឿងអី?
ខ្ញុំក្តាប់មាត់សួរគាត់៖
«បងរាហ៊ូនិយាយប្រាប់ខ្ញុំច្បាស់ៗមក! ហេតុអី បានជាមនុស្សប្រុសម្នាក់មិញ ទុកខ្ញុំ មើលមកខ្ញុំដូចជា មនុស្សលក់ខ្លួន?!»
«កុំនិយាយធ្ងន់ពេក! ឯងនៅក្មេងណាស់ជេមស៍!»
«បងឯងក៏ដឹងខ្ញុំក្មេងដែរ? អ៊ីចឹងអ្នកណាប្រាប់បងឯងថាខ្ញុំព្រមធ្វើអ៊ីចឹងៗជាមួយប៉ិនោះ?!»
«គាត់ស្រឡាញ់ឯងមានអីខុស? ហើយគេស្ងើចឯង ទុកឯងជាមនុស្សស្អាតៗ គេចង់ថ្នាក់ថ្នមស្រឡាញ់ជេមស៍ឯងមានអីខុស?!» គាត់ឆ្លើយតវ៉ាដោយធ្វើភ្នែកក្រឡិកក្រឡាប់ជាមួយខ្ញុំ។
«មានអីខុសទៀត? ហេតុអ្វី? ក៏ដឹងដែរ ថាខ្ញុំមិនស្រឡាញ់អ្នកណាក្រៅពីបងទេពណារ៉ាទេ» គាត់បន្តសើចរលាក់ស្មា។
«ហេតុអីបានបងឯងមកសើចចំអកពេលខ្ញុំនិយាយការពិត? ខ្ញុំទុកចិត្តបងឯង តែបងឯងបោកខ្ញុំ! តាំងពីថ្ងៃខ្ញុំចួបបងឯងដំបូង ខ្ញុំទុកបងឯងថាជាកម្លាំងចិត្តរបស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំគិតថា ខ្ទើយដូចយើងចេះស្រឡាញ់ជ្រោមជ្រែងគ្នា! សង្គមនេះធ្វើម៉េចមកលើពួកយើងខ្លះ? យើងកើតមកឈឺចាប់តាំងពីចេះស្គាល់ខុសត្រូវ ចេះស្គាល់ខ្លួនឯងមកម៉្លេះ! ម្នាក់ៗរស់ថប់ដង្ហើមម៉េចខ្លះ? ទីបំផុត មើលបងឯងធ្វើលើខ្ញុំចុះ!»
«បងចង់ឱ្យជេមស៍មានអនាគតល្អ!»
គាត់និយាយកាត់មកខ្ញុំដោយរអាក់រអួល។ កិរិយានិងគ្រប់យ៉ាងបងរាហ៊ូបានបញ្ចេញមក កំពុងធ្វើឱ្យខ្ញុំភាន់ភាំង។
ខ្ញុំនៅឆ្ងក់លែងមាត់ រួចទុកពេលឱ្យគាត់និយាយម្តង៖
«បងបានគិតគូរពីឯងយ៉ាងណា មិនឃើញបងរកវិធីបញ្ចុះបញ្ចូលគាត់បានទេ? ស្មានថាស្រួល? គាត់ព្រមឱ្យបងត្រៀមកុងត្រា៣ឆ្នាំជាមួយឯង ស្មានថាការសម្រេចចិត្តនេះបានមកទទេៗអ្ហី? មនុស្សច្រើនហើយ គេដេកជាមួយមិនដែលបានកុងត្រាស្អីមួយនៅឡើយ ដឹងផងទៅជេមស៍!»
«ខ្ញុំមិនត្រូវការទេ!»
ខ្ញុំថាទាំងទឹកភ្នែក គឺថាកាត់គងលើសម្តីគាត់តែម្តង។
«ឮដែរ? បងស្គាល់ពាក្យថាសីលធម៌អត់? ប៉ិនោះប៉ះពាល់ខ្ញុំ គេមើលម៉េចថាខ្ញុំចង់លក់ខ្លួន? ខ្ញុំដូចណាស់អ្ហី?»
«ឱ្យដឹងផងជេមស៍! ថាប្រុសៗជាច្រើននៅក្នុងពិភពសិល្បៈនេះ ចង់ធ្វើជាសង្សាររបស់គាត់! ឱ្យតែថ្ងៃនេះជេមស៍អាចឆ្លងកាត់គាត់បាន ថ្ងៃស្អែកចង់ជិះឡានដប់ម៉ឺនដុល្លារ ឬឡានអីហ្នឹងថ្លៃជាងឡានរបស់ទេពណារ៉ាទៀត ក៏បានដែរ!!»
«ខ្ញុំស្អប់បងឯងណាស់!»
ខ្ញុំថាទាំងខាំមាត់។ ខ្ញុំដឹងក្នុងចិត្តរួចហើយ ខ្ញុំមិនដែលគិតរឿងឡានទំនើបស្អី ដូចដែលគាត់គិតទេ។ ខ្ញុំចង់បានធ្វើស្អីរបស់មិនមែនជាកម្លាំងខ្ញុំ? គ្រួសារខ្ញុំដ្បិតតែបាក់បែកជាផ្នែកៗ ក៏មិនសមថាមុខមាត់ខ្ញុំត្រូវគេយកទៅម៉ៃតាមរបៀបហ្នឹងដែរ។
«យកការរួមភេទទៅដូរជាមួយសម្ភារៈ មិនទុកថាបានមកពីកម្លាំងញើសឈាមទេ! ការលក់តណ្ហា ខុសពីការធ្វើការងារ វាជាការយកកិត្តិយសទៅលក់! យកខ្លួនឯងទៅប្រមាថ!»
ខ្ញុំថាយកៗ ថាខ្លាំងៗ ព្រោះខឹងទប់មិនបាន។ មិនថា បងរាហ៊ូនេះ បានថ្កុំថ្កើងល្បីឈ្មោះព្រោះមានសមត្ថភាពពិត ឬតាមផ្លូវកាត់ ថ្ងៃនេះខ្ញុំចង់តែព្រលះគាត់ឱ្យបានឈឺៗ ដែលហ៊ានចាត់បញ្ចូលខ្ញុំនៅក្នុងចំណោមមនុស្សធុនដែលគាត់បានម៉ៃ។
«ចុះទេពណារ៉ារបស់ឯង? ជេមស៍ឯងដែលយកពាក្យនេះទៅសួរអត់?!»
«សួរអី?!»
«សួរវាផង! ឡានវាជិះសព្វថ្ងៃនេះបានមកពីវិធីណា? លក់កម្លាំង ឬលក់កិត្តិយស?!»
ខ្ញុំដូចត្រូវមួយកាំបិតដួលត្មោល កុំថាឡើយក្រោកមកឈរមាំវិញ សូម្បីមាត់ក៏ដូចត្រូវគេចុក។ ពេលនោះហើយដែលខ្ញុំបានឮតាមរយៈបងរាហ៊ូថា បងទេពណារ៉ានៅពីក្រោយការលក់ខ្ញុំទៅឱ្យម្ចាស់ភ្នាក់ងារផ្សព្វផ្សាយយក្សាមួយនេះ។
គ្រាប់បែកបង្កប់មួយត្រូវបានចងភ្ជាប់ផ្អោបទ្រូងខ្ញុំ។
ខ្ញុំខលគេមិនចូលទេ ហើយអង្គុយសំកុកនៅហាងដែលយើងធ្លាប់ចួបគ្នា ក៏នៅតែមិនឃើញស្រមោលគេ។ រហូតដល់ពេលព្រលប់ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមហេងហាងនឹងនឹកស្តាយក្រោយថា បើខ្ញុំមិនយកកំហឹងទល់កំហល់ ប្រហែលជាខ្ញុំអាចសួរនាំបងរាហ៊ូតាមសម្រួល អំពីប្រវត្តិពិតរបស់សង្សារខ្ញុំនិងការបាត់ខ្លួនរបស់គេនៅថ្ងៃនេះ។
វគ្គ
When nothing goes right, go left
យប់នេះ ខ្ញុំត្រឡប់មកផ្ទះវិញអង្គុយសំកុកក្នុងបន្ទប់មិនហូបបាយទឹក ទោះបីជាដឹងថាម្ដាយខ្ញុំតាមសួរច្រើនដងក៏ដោយ។
ខ្ញុំធ្វើចិត្តយ៉ាងណាក៏នៅតែមិនសុខ តើខ្ញុំអាចហែកទ្វីបលោកនេះរកគេឱ្យឃើញ ដើម្បីសួរនាំគេអំពីរឿងរ៉ាវទាំងអស់កើតឡើង ទាក់ទងជាមួយAgency វិស្ណុមួយនោះ? គេមានចំណែកក្នុងការដាក់ខ្ញុំទៅឱ្យម្នាក់ព្រានឈ្មោះមាស មន្តាដែរអត់?
«ជេមស៍គេងនៅកូន?»
ម្ដាយខ្ញុំចូលមកដល់ជាមួយទឹកដោះគោស្រស់មួយកែវធំ។ ខ្ញុំខំប្រឹងញញឹមញញែម ទទួលមកលេបក្អឹកៗ ប៉ុន្តែដឹងច្បាស់ថា គាត់នឹងមើលយល់ពីទុក្ខព្រួយរបស់ខ្ញុំ។
«ល្ងាចមិញទៅជួបគេម៉េចដែរ? មិនល្អទេឬអីកូន? មិនបានជោគជ័យទេ?»
ខ្ញុំងក់ក្បាលតិចៗ ហើយចុចបិទ Laptop ចុចបិទ WIFIទូរសព្ទ ជាសញ្ញាប្រាប់គាត់ថា ខ្ញុំចង់ចូលគេង។
ពេលដែលខ្ញុំថយមកអង្គុយលើគ្រែពូក ទាញភួយដណ្តប់ ម្តាយខ្ញុំនៅតែតាមមកអង្គុយក្បែរខ្ញុំ។ ម្ដងនេះខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដូចជាខ្ញុំនៅក្មេងខ្លាំងណាស់ គឺក្មេងដែលកាលពីតូចតែងតែត្រូវការឱ្យគាត់និយាយរឿងនិទាន និងមកតាមដណ្ដប់ភួយមួយឱ្យខ្ញុំ ទើបខ្ញុំគេងលក់។
ខ្ញុំរេភ្នែកដែលស្រងូតស្រងាត់សម្លឹងទៅគាត់។
«ម៉ាក់មានរឿងអីនៅកន្លែងធ្វើការមែនអត់?!»
ខ្ញុំសួរតិចៗ ម្តាយខ្ញុំដូចខ្ញុំដែរ គ្រវីក្បាលមិនមាត់មិនក។
យល់ចិត្តខ្ញុំ គាត់ក៏មិនបានរំឭកដេញដោលសួរពីរឿងកាលដែលគាត់បានជួយសុំច្បាប់ឱ្យខ្ញុំទៅបង្ហាញខ្លួននៅក្លិបវិស្ណុហ្នឹងទៀតដែរ គាត់បែរជាដូរប្រធានបទនិយាយពីរឿងផ្សេង៖
«កូនឯងស្គាល់ អេរិចអត់?!»
ម្ដាយរបស់អេរិចជាមិត្តរបស់ម៉ាក់ ក៏ជាអ្នកធ្វើការនៅធនាគារជាមួយប៉ាខ្ញុំដែរកាលពីដំបូងៗ។
មីងហ្នឹងក៏ជាស្ត្រីម៉េម៉ាយលែងលះគ្នាតាំងពីអេរិចនៅតូច។ ទោះមិនជោគជ័យនៅក្នុងគ្រួសារ តែគាត់ជាស្ត្រីខ្លាំងម្នាក់ តែងតែឡើងឋានៈតួនាទីខ្ពស់ទៅៗក្នុងធនាគារនោះរហូតដល់ចាកចេញពីធនាគារចាស់ ទៅធ្វើការជាCEO នាយកផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ នៃធនាគារមួយថ្មីទៀត ដោយសាររឿងបែបនោះដែរ ដែលម្ដាយខ្ញុំតែងតែប្រៀបធៀបរវាងម្ដាយអេរិចជាមួយនឹងប៉ា ថាហេតុអ្វីបានប៉ាខ្ញុំធ្វើការជាងដប់ឆ្នាំមកហើយការឡើងតំណែងនៅតែយឺតៗមិនស្មើនឹងមិត្តភក្តិរបស់គាត់។
ថ្ងៃនេះចាំមើលថា តើម្តាយរបស់ខ្ញុំនិងប្រៀបធៀបខ្ញុំយ៉ាងម៉េចទៀតជាមួយអេរិច។ ខ្ញុំបិទភ្នែកទាំងពីរសងខាងដោយបង្ហាញសញ្ញាប្រាប់ម្តាយខ្ញុំដោយស្ងៀមស្ងាត់ថា ខ្ញុំមិនចង់ស្ដាប់នូវអ្វីដែលគាត់និយាយទៀតទេ ប៉ុន្តែសំឡេងគាត់នៅតែលាន់មកបន្តរដឹក ដូចជាគាត់បង្ខំឱ្យខ្ញុំត្រូវទៅស្ដាប់ ឬមួយជារឿងសំខាន់?
«រឿងអេរិចប្រឡងជាប់ទៅរៀននៅជប៉ុនហ្នឹង កូនដឹងអត់?!»
«កូនដឹងហើយ! ម៉ាក់ប្រាប់ពីរដងហើយ ទៅ Mizuho មែនអត់?»
ខ្ញុំនិយាយទាំងបើកភ្នែកសម្លឹងគាត់វិញ ជាមួយពន្លឺភ្នែកមិនពេញចិត្តតូចមួយ ដែលចង់ប្រាប់ម៉ាក់ថា ខ្ញុំមិនចង់ស្តាប់។
ទំហំនៃការវាស់ស្ទង់ដែលឪពុកម្ដាយនៅលើលោកនេះនិយមយកមកប្រើ គឺពិបាកពន្យល់ខ្លាំងណាស់ ទាំងដែលយើងនៅក្មេង មិនថាតិចឬច្រើន ពួកគេតែងតែចូលចិត្តធ្វើការប្រៀបធៀប សូម្បីតាំងពីយើង នៅក្មេងមិនទាន់បានបញ្ចេញសក្ដានុពល មិនទាន់បានប្រឹងប្រែងពេញទំហឹងជាមួយសង្គមរស់នៅឬការងារ ឬក៏សង្គមសេដ្ឋកិច្ចផង ក៏គាត់ប្រៀបធៀបជានិច្ចទៅហើយ។
ការប្រៀបធៀបខ្លះបណ្តាលឱ្យយើងចេះមានគោលដៅ ចេះខិតខំ តែខ្លះទៀតបានសម្លាប់យើងតាំងពីថ្ងៃដំបូង តាំងពីយើងមិនទាន់ចាកចេញពីបន្ទប់គេងម្ល៉េះ គឺបែបនេះឯង រឿងក្នុងផ្ទះខ្ញុំ។
«ម៉ាក់ចង់ឱ្យខ្ញុំដាក់ពាក្យទៅជប៉ុនដែរហ្មែន?!»
ខ្ញុំនិយាយទៀតទាំងសម្លឹងមុខគាត់ ចង់ប្រាប់គាត់ថា ពេលនេះម៉ោងនេះ ខ្ញុំនឹងធ្វើអ្វីៗតាមដែលគាត់ចង់បាន ហើយអ្វីដែលខ្ញុំចង់បានពីគាត់នោះ គឺឈប់ឱ្យគាត់យកខ្ញុំទៅប្រៀបធៀបជាមួយអ្នកដទៃ ដូចទម្លាប់គាត់ធៀបប្តីគាត់ជាមួយនឹងមិត្តភក្តិគាត់អ៊ីចឹងដែរ។
«អេរិចស្លាប់ព្រឹកមិញ!»
ម៉ាក់និយាយខ្លីកាត់ជ្រែកកំហឹងក្នុងទ្រូងខ្ញុំ បណ្តាលឱ្យខ្ញុំភាំង។
ម៉ាក់យំហើយ!
ច្រើនឆ្នាំមកនេះជាលើកដំបូងខ្ញុំឃើញគាត់យំ។
ទីបំផុតម៉ាក់ឱបខ្ញុំ ហើយឱបណែនឡើងៗ។
«ម៉ាក់ភ័យណាស់! ម៉ាក់មានតែកូនមួយទេជេមស៍! ម៉ាក់ភ័យ!»
កាលគេនៅរស់គាត់ប្រៀបគេជាមួយខ្ញុំជានិច្ច ឥឡូវគេស្លាប់ ម៉ាក់មកឱបខ្ញុំយំទៀត? ម៉េចក៏អេរិចនោះពាក់ព័ន្ធ សំខាន់ម៉េ្លះសម្រាប់គ្រួសារខ្ញុំ។
«មានរឿងអី? កូនមីងជេនីមានរឿងអី?!»
«ជេនីនៅសន្លប់ មិនទាន់ដឹងខ្លួនទេ! តែមានអ្នកខ្លះនិយាយថា អេរិចសម្លាប់ខ្លួន!»
ខ្ញុំញ័រដៃ ខណៈម៉ាក់យំគគ្រូកហើយនិយាយបន្ថែម៖
«ត្រា! កូនរបស់ម៉ាក់! កូនជាក្មេងល្អ កុំត្រាប់តាមពួកគេឱ្យសោះណា៎ មានរឿងអីត្រូវប្រាប់ម៉ាក់! រឿងអីក៏មានច្រកចេញដែរ កុំទុកខ្លួនឯង ដល់ឌីប្រេសិនហើយចប់ទៅរបៀបអញ្ចឹង វាមិនល្អទេណ៎ាកូន!»
ខ្ញុំរេភ្នែកគិតដោយតក់ស្លុត។ រូបរាងមាំទាំឆ្លៀវឆ្លាតរបស់អេរិច ដែលខ្ញុំមិនសូវចូលចិត្ត ពេលនេះបានអណ្តែតមកលងក្នុងការចងចាំរបស់ខ្ញុំឡើងវិញ។ តាំងពីតូចមក ម៉ាក់គេពូកែអួតនិងពូកែចាក់ចុចឌឺដងរឿងប៉ាខ្ញុំបំផុត ម៉្លោះហើយខ្ញុំមិនរវល់ជាមួយម្តាយនិងកូននេះទេ។
ក្រោយមកកូនគេធំឡើងក៏ក្លាយជានិមិត្តរូបម៉ាក់ រកមកធៀបឱ្យខ្ញុំធ្វើតាមទៀត។ ឥឡូវគេស្លាប់ ម្តាយខ្ញុំបែរជាភ័យខ្លាចថាខ្ញុំនឹងយកគេមកជាគំរូបញ្ចប់ជីវិតទៅទាំងក្មេងខ្ចី?
«ម៉ាក់មិនឱ្យកូនចេញទៅរៀនស្រុកក្រៅដាច់ខាត!»
គាត់និយាយបន្ថែមមកទាំងរាងកាយខ្ញុំជាប់ទ្រូងគាត់។
ខ្ញុំហួសចិត្ត!
«ម៉ាក់! មនុស្សខុសគ្នាណា៎ម៉ាក់! បានហើយ! កុំយំ! មិនមែនរឿងយើងទេ!»
មនុស្សគ្រប់គ្នាលើលោកនេះ ចាប់ផ្តើមថ្ងៃដំបូងក្នុងការឃើញពន្លឺថ្ងៃដោយសេចក្ដីសង្ឃឹម និងផ្នត់គំនិតល្អបរិសុទ្ធ។ ចំពោះខ្ញុំ ខ្ញុំពិតតែជាក្មេងមានបញ្ហា ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវបានសៀវភៅល្អៗជាច្រើនលើលោកនេះបង្រៀននូវទស្សនវិជ្ជាសំខាន់ៗសម្រាប់ឆ្លងកាត់ទុក្ខវេទនាបាន។ ខ្ញុំតែងស្រឡាញ់ពាក្យមួយដែលលើកឡើងថា យើងទាំងអស់គ្នាកើតមកសុទ្ធតែមានអំណោយផលខុសគ្នា អ្វីដែលគួរធ្វើ គឺត្រូវតែខំឱ្យបានអស់ពីលទ្ធភាព ប្រឈមមុខជាមួយទុក្ខលំបាក ព្រោះថាការគេចវេះកាន់តែលំបាកទ្វេដដែលទេ។ ខ្ញុំដឹងថា ក្មេងជាច្រើននៅក្នុងសម័យកាលនេះ បានដឹងពីទស្សនវិជ្ជាល្អ សាមញ្ញភាពសម្រាប់ការរស់នៅបានធូរស្រាលចិត្ត ប៉ុន្តែអេរិចវិញមិនដឹងថា គេបានឆ្លងកាត់ការលំបាកអ្វីខ្លះ ឬមួយវប្បធម៌កោតសរសើរប្រៀបធៀប និងវប្បធម៌លេខមួយ អាចនឹងបង្ខំគេឱ្យមានគោលដៅចុងក្រោយដ៏រន្ធត់នេះ។
ខ្ញុំមិនចង់វិភាគរឿងដែលខ្ញុំមិនដឹងច្បាស់នោះទេ។
សូម្បីម្តាយខ្ញុំ និងមីងជេនីគឺជាអ្នកដែលមានទស្សនវិជ្ជាឆ្លៀវឆ្លាតទាន់សម័យ ពួកគាត់ រស់នៅជាប់ជាមួយនិន្នាការវិវឌ្ឍន៍ថ្មីៗរបស់សង្គម ប៉ុន្តែគាត់នៅតែមានការប្រៀបធៀប នេះបង្ហាញថាការប្រៀបធៀប ជាចរិត មិនមែនទាក់ទងជាមួយចំណេះដឹង ឬមួយក៏បរិយាកាសរស់នៅទាន់សម័យ ឬក៏បុរាណនោះឡើយ។
ម៉ាក់ខ្ញុំបន្តយឺតៗ៖
«មិនចង់និយាយអ្វីទាំងអស់ ម៉ាក់មិនចង់ឈ្លោះ មិនប្រកែកយកត្រូវទេជេមស៍! ម៉ាក់គ្រាន់តែចូលមកនេះចង់ប្រាប់ថា កូនប្រុសម៉ាក់មានតម្លៃខ្លាំងណាស់ក្នុងជីវិតម៉ាក់! បើសិនជាធ្វើរឿងមួយមិនបានជោគជ័យទេ ងាករករឿងផ្សេងបាន អ្នកណាមិនធ្លាប់បរាជ័យ? When nothing goes right, go left មិនបាច់ខ្លាចទេ ម៉ាក់នៅគាំទ្រកូនម៉ាក់ជានិច្ច»
សម្តីម៉ាក់ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញឡើងវិញ….ខ្ញុំអាចពិភាក្សាអ្វីបានជាមួយនឹងម្តាយខ្ញុំទាក់ទងជាមួយនឹងមនុស្សព្រានឈ្មោះមាស មន្តាម្នាក់នោះ?
នៅក្នុងពិភពលោកនេះពិតជាគ្មាននរណាម្នាក់ ដែលខ្ញុំអាចចែករំលែករឿងនេះជាមួយ ក្រៅពីមនុស្សដែលកំពុងតែគេចខ្លួនបាត់នោះឡើយ។
ភ្លាមនោះ ទូរសព្ទរោទ៍។
ជាលេខដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំមានសេចក្ដីរំភើប និងតក់ក្រហល់ជាទីបំផុតគ្រាន់តែឃើញ។ ប្រហែលមកតែពីខ្ញុំបិទ WIFI ហើយ បានជាបងទេពណារ៉ាមិនឈែត បែរជាខលមកតែម្តង។
អាកប្បកិរិយារបស់ខ្ញុំដែលអន្ទះសាញញឹមញញែម ក៏ម្តាយខ្ញុំដឹងភ្លាមដែរថា អ្នកដែលខលមកនេះ ជាបុគ្គលសំខាន់បែបណាដែរ។
គាត់ងើបមុខសម្លឹងនាឡិការោទិ៍ដែលដាក់នៅក្បែរក្បាលដំណេករបស់ខ្ញុំ ជាមួយនឹងសំណួរនៅក្នុងភ្នែករបស់គាត់ថា «អ្នកណា? ថ្មើរណេះហើយ នៅតែខលមកកូនប្រុសទោលរបស់គាត់បានទៀត?!»
ជាមួយអាការៈអន្ទះសា ខ្ញុំសំណូមពរឱ្យគាត់ចេញ៖
«ម៉ាក់ខ្ញុំត្រូវការនិយាយគ្នាបន្តិច!»
គាត់ងក់ក្បាលចាកចេញយឺតៗខណៈខ្ញុំក្រោកទៅកាន់តុរៀនស្រវាទូរសព្ទយកមកកាន់។ សង្ឃឹមថាគាត់ចេញទៅនេះ មិននៅលបស្តាប់នៅឯមាត់ទ្វារក្រៅទៅចុះ។
ខ្ញុំបិទទ្វារ ហើយដើរទៅរានហាលតែម្តង។
«បងឯងបាត់ទៅណាពេញមួយថ្ងៃ? ខ្ញុំខលហើយខលទៀតមិនចូលសោះ!»
មនុស្សដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ បានខលមកខ្ញុំទាំងយប់ធ្វើឱ្យខ្ញុំធូរទ្រូងខ្សាក វិបត្តិទាំងឡាយរលាយទៅដូចអំបិលត្រូវទឹកទន្លេ រសាត់គ្មានសល់សូម្បីល្អក់កករ។
បណ្តារឿងមន្ទិលនានាតាំងពីពេលចាកចេញពីវិស្ណុមកដល់ផ្ទះ រួមជាមួយសម្ដីទាំងប៉ុន្មានរបស់បងរាហ៊ូកាលពីថ្ងៃ ហាក់បីដូចជាគ្រាប់បែកកំណត់ម៉ោងសន្ធំពេញក្នុងទ្រូងរបស់ខ្ញុំ ពេលនេះបានក្លាយទៅជាខូចអសារ គ្មានប្រសិទ្ធភាពទៀតនោះទេ។
គេខលមករកខ្ញុំនេះបង្ហាញច្បាស់ណាស់ថា ល្ងាចមិញគេរវល់។ ពេលនេះ ទើបខ្ញុំដឹងថា ជាគេ សំខាន់សម្រាប់ខ្ញុំប៉ុនណា ពីព្រោះថាចាប់តាំងពីពេលដែលខ្ញុំទាក់ទងគេលែងបាន ត្រឹមតែប៉ុន្មានម៉ោងសោះ ខ្ញុំបែរជារស់មិនសុខរសាប់រសល់គ្រាំទ្រូង គេងមិនលក់បក់មិនល្ហើយ ហើយគ្រាន់តែឮសំឡេងគេ ក៏គ្រប់យ៉ាងបានរសាត់បាត់ទៅបាត់ត្រឹមមួយប៉ប្រិចភ្នែក។
«បងមានធុរៈ!»
គេតបតិចៗ ហើយពិរោះណាស់សម្រាប់បេះដូងខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនសួរគេទេ ថាតើគេមានធុរៈអ្វី! នេះគឺជាចរិតរបស់ខ្ញុំ តាំងពីដើមមក ខ្ញុំមិនចូលចិត្តមនុស្សដែលដេញដោល មិនចូលចិត្តមនុស្សដែលជ្រៀតជ្រែក ក៏មិនចូលចិត្តមនុស្សដែលប្រើអំណាចបញ្ជាបង្គាប់លើរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកដទៃ។ នេះប្រហែលជាមកពីខ្ញុំរស់នៅក្នុងគ្រួសារមួយ តាំងពីតូចមកដល់ពេលនេះ ខ្ញុំធ្លាប់តែឃើញម្ដាយខ្ញុំបង្គាប់ ទៅលើប៉ាខ្ញុំ និងបញ្ជាជជីករឿងខ្ញុំ គាត់ចូលចិត្តវិភាគដេញដោល និងពេលខ្លះដល់ថ្នាក់ហួសហេតុ បានជាខ្ញុំស្អប់ណាស់ទង្វើបែបនេះ។
ខ្ញុំមិនសួរគេនៅឯណា ទាំងចិត្តខ្ញុំចង់ដឹងជាខ្លាំងថា តើគេបាត់ទៅណា?
ស្រាប់តែពេលនោះគេសួរមកខ្ញុំវិញ៖
«យ៉ាងម៉េចហើយរឿងនៅវិស្ណុ?»
«បងមានបានខលទៅបងរាហ៊ូអត់?» ខ្ញុំសួរវិញតិចៗ ព្រោះគិតថាគេមិនទាន់ដឹងនៅឡើយ ហើយក៏មិនទាន់ដឹងថាគួរប្រាប់គេថាម៉េច?
«អត់ទេ! បងខលមកជេមស៍មុនគេគ្រាន់តែបានសេវាភ្លាម!»
បេះដូងខ្ញុំរំភើបត្រេកអររីកមាឌរហូតដល់ភ្លេចថា ថ្ងៃមិញនេះខ្ញុំបានជួបប្រទះរឿងអ្វីខ្លះ ហើយអស់សង្ឃឹមកម្រិតណា។
«ប៉ិនោះលូកលាន់ខ្ញុំ!»
ខ្ញុំនិយាយខ្លីហើយតម្អូញ ពីព្រោះគេគឺជាមនុស្សជិតស្និទ្ធតែម្នាក់គត់ ដែលបេះដូងខ្ញុំចង់ប្រាប់រឿងរ៉ាវគួរឱ្យអាម៉ាស់ទាំងអស់កាលពីរសៀល។
«អ្នកណា? រាហ៊ូ?!»
បងTN សួរមកភ្លាមៗ ធ្វើឱ្យខ្ញុំយល់ថា គាត់ដូចជាមិនបានដឹងរឿងអីពិតមែន។
«មិនមែនទេ តែប៉ិCEOនោះ! មាសមន្តា!»
ខ្ញុំប្រាប់គេភ្លាមៗ ដើម្បីឱ្យគេការពារខ្ញុំ ឱ្យគេឈរនៅពីក្រោយខ្ញុំ ក្នុងបញ្ហានេះ។ បងទេពណារ៉ាគេហាក់ទ្រឹងស្ងៀម លើសម្ដីរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែគិតម្យ៉ាងទៅ ដូចជាគេកំពុងរង់ចាំស្ដាប់ខ្ញុំបន្តទៀត។ នេះគឺជាភាពអត់ធ្មត់និងស្ងាត់ស្ងៀមរបស់បងTN ដែលខ្ញុំតែងតែជាប់ចិត្ត លង់ស្រឡាញ់គេរហូតមក ហើយទុកគេថា មានលក្ខណៈពិសេសខុសពីមនុស្សទាំងអស់ដែលខ្ញុំធ្លាប់ចួប។
«ខ្ញុំចេញមកដោយមិនបានធ្វើអីទាំងអស់! ខ្ញុំស្អប់ម្នាក់នោះខ្លាំងណាស់! ថ្ងៃក្រោយមានរឿងអីក៏ខ្ញុំមិនទៅជាន់ Agency វិស្ណុទៀតដែរ!»
«មានរឿងអីកើតឡើង!»
«ខ្ញុំប្រាប់បងឯងហើយថាគេលូកលាន់ខ្ញុំ!»
គេដកដង្ហើមធំ ខ្ញុំនិយាយទៀត៖
«ចាប់ដៃចាប់ជើងខ្ញុំ! និយាយពាក្យពិបាកស្តាប់ណាស់! ខ្ញុំពិបាកយល់ណាស់! ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ស្អប់កន្លែងនោះ! ស្អប់មនុស្សនៅកន្លែងនោះ! ស្អប់អ្វីគ្រប់យ៉ាង! កុំនិយាយជាមួយនឹងខ្ញុំរឿងទស្សនាវដ្ដីនោះទៀតបើបងមិនចង់ឱ្យខ្ញុំពិបាកចិត្ត!»
«អូខេ! ល្អហើយដែលឱ្យបងបានដឹង ប៉ុន្តែចាំចួបគ្នា និយាយប្រាប់បងឱ្យអស់មក នឹងអាលបងចាត់ការវាចេញ!»
គេមិនបាននៅពីក្រោយការបញ្ជូនខ្ញុំទៅឱ្យព្រានម្នាក់នោះដូចដែលបងរាហ៊ូបានបង្ហើបនោះទេ។ រឿងដែលសំខាន់មួយទៀត គឺទំនាក់ទំនងរវាងគេជាមួយខ្ញុំកាន់តែពោរពេញទៅដោយការជឿជាក់លើសមុនទៅទៀត។
«ស្អែកចួបគ្នាបានអត់? ព្រលឹមឡើង? ខ្ញុំចង់ចួបបងមែនទែន!» ខ្ញុំស្នើសុំ។
«ចាំមើលសិន!»
«ចាំអីទៅ! តាមពិតខ្ញុំចង់ចួបបងឯងឥឡូវ! នឹក! បងឯងនៅហ្ន៎ា? កន្លែងហ្នឹងគ្មានសេវាមែនអត់!»
សំណួរខ្ញុំដាក់ទៅផ្ទួនៗ គេមិនឆ្លើយទាំងអស់បែរជានៅស្ងប់ស្ងាត់ប្រហែលជាពីរបីដង្ហើម នៅក្រោមការរង់ចាំយ៉ាងអន្ទះសារបស់បេះដូងខ្ញុំ។
ទីបំផុតគេឆ្លើយខ្លីៗ៖
«បងនឹកជេមស៍ខ្លាំងណាស់! ចង់ថើបជេមស៍មែនទែន!»
បេះដូងរបស់ខ្ញុំ នៅតែកម្រើកធំឡើងៗដោយសារភាពរំភើបនិងកក់ក្តៅ មួយជាន់ហើយមួយជាន់ទៀត ដែលគេផ្តល់មកតាមរយៈសម្តីសំដៅរបស់គេ។
ជាធម្មតា ខ្ញុំទម្លាក់ចោលនូវបណ្ដាការគិត ការវិភាគព័ត៌មាន និងការសង្ស័យទាំងអម្បាលម៉ានចោល ចេញពីក្នុងគំនិត ហើយតាំងចិត្តព្រមឱ្យបេះដូងរបស់ខ្លួនឯងជឿតែលើសម្តីគេម្នាក់គត់។
«ស្មានខ្ញុំមិននឹកបងឯង? បើបងឯងមកដល់ក្រោមផ្ទះខ្ញុំឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងហក់ចុះទៅភ្លាម!»
ជាលើកដំបូងដែលខ្ញុំដឹងថាខ្លួនឯងមានចិត្តនិយាយពាក្យដា្រម៉ា ដូច្នេះចេញមកបាន។ ខ្ញុំជាមនុស្សមិនពូកែនិយាយនោះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាអាចផ្លាស់ប្តូរ ដោយសារតែឥទ្ធិពលនៃសេចក្ដីស្នេហា។
គេថាឃាត់ខ្ញុំ៖
«កុំធ្វើអីផ្ដេសផ្ដាស! កុំនិយាយអ្វីដែលធ្វើឱ្យបងភ័យ!»
ការយកចិត្តទុកដាក់ ការយល់ចិត្ត និងអារម្មណ៍ថាត្រូវបានការពារ គឺជាអ្វីមួយដែលបងTN បានផ្តល់មកឱ្យខ្ញុំ។ គាត់បង្កើតអារម្មណ៍ឱ្យខ្ញុំយល់ថា ខ្លួនឯងនេះជាមនុស្ស និងមានតម្លៃដែលមានលក្ខណៈសំខាន់ខុសពីនរណាៗទាំងអស់ សម្រាប់គាត់។ ហើយនេះ ក៏ខុសពីក្ដីស្រឡាញ់របស់ម៉ាក់ចំពោះខ្ញុំ ខុសពីការយកចិត្តទុកដាក់របស់ប៉ាចំពោះខ្ញុំដែរ។
វត្តមានគេ ដូចជាមានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងក្នុងពេលតែមួយមកឱ្យខ្ញុំ។
«បាទ! ខ្ញុំនឹងធ្វើតាមបងប្រាប់ទាំងអស់!»
ខ្ញុំឆ្លើយទៅប្រាប់គាត់វិញ។
«គេងទៅក្មេងល្អ! យប់ហើយកុំឱ្យឈឺណា៎ ស្អែកចួបគ្នា! បងនឹងព្យាយាមចួបជេមស៍ឱ្យបានឆាប់បំផុត!»
ភាពខុសគ្នារវាងការស្រឡាញ់នរណាម្នាក់ និងការដែលត្រូវបានគេស្រឡាញ់ ខ្ញុំដឹងពិតប្រាកដនៅក្នុងរាត្រីមួយនេះ ជារាត្រីដែលមានភាពខុសប្លែកគ្នារវាងប៉ុន្មានម៉ោងប៉ុណ្ណោះ ពីកាលៈទេសៈដែលបេះដូងត្រូវផ្ទុកពោរពេញទៅដោយការថប់បារម្ភភ័យព្រួយ ឥឡូវនេះបានជ្រះស្រឡះទាំងអស់វិញ ពោរពេញទៅដោយសុភមង្គល។
ដ្បិតតែគេមិនបាននៅទីនេះ គេមិនបានថើបយើង មិនបានឱបយើង ប៉ុន្តែការយកចិត្តទុកដាក់របស់គេ ពិតជាអ្វីម្យ៉ាងពិសេស និងជាបទពិសោធន៍ដ៏អស្ចារ្យមួយសម្រាប់ក្មេងប្រុសអាយុដប់ប្រាំពីរឆ្នាំដូចជាខ្ញុំ ដែលរាប់ទុកបានថា បទពិសោធន៍នៃការធ្លាក់ក្នុងអន្លង់ស្នេហ៍គួរឱ្យត្រេកត្រអាលមួយ។
យ៉ាងហោចណាស់ ខ្ញុំអាចមានអារម្មណ៍ដឹងថា ការស្រឡាញ់នរណាម្នាក់ គឺជាអារម្មណ៍ដែលយើងចង់បានគេ ប៉ុន្តែការទទួលបាននូវក្តីស្រឡាញ់ រឹតតែមានន័យខុសពីគ្នា។
ប្រសិនបើខ្ញុំពិតជាត្រូវការខ្លួនគេឱ្យមកនែបនិត្យ ជាការបញ្ជានូវអរម៉ូន ដែលធ្វើឱ្យមានឥទ្ធិពលទៅលើអារម្មណ៍របស់មនុស្សគ្រប់គ្នាមិនថាខ្ញុំឬអ្នកណាក៏ដោយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើខ្ញុំអាចមានសុភមង្គល និងកក់ក្តៅដោយគ្រាន់តែឮសំឡេងគេ មិនចាំបាច់ផ្លាស់ប្តូរឈុតឆាកស្នេហាជាមួយគ្នា ខ្ញុំហៅវាថាជាសេចក្ដីស្នេហាពិត។
នេះគឺជាយប់មួយ ដែលខ្ញុំបានគេងលក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់ទោះបីថា មិនមានគេនៅក្បែរខ្លួនខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដូចជាមានគេដែលកំពុងតែឱបថ្នមខ្ញុំ ហើយយើងទាំងពីរនាក់ស្ថិតនៅក្នុងភួយដ៏កក់ក្តៅជាមួយគ្នា។
ស្នេហារបស់គេផ្តល់មកជាផាហ៊ុមដណ្តប់គ្រប់គ្រាន់បិទបាំងរាងកាយយើងទាំងពីរ លាក់បេះដូងរបស់យើងចេញពីពិភពលោកដ៏រញ៉េរញ៉ៃ និងមានបញ្ហាច្រើនមួយនេះ។
ស្អែកឡើងខ្ញុំហួចផងច្រៀងផងលោតចុះពីលើជណ្តើរម្តងមួយកាំៗ ដោយសប្បាយរីករាយ។
«ម៉ាក់! ម៉ាក់មានអីញ៉ាំអត់ម៉ាក់?»
ម៉ាក់ខ្ញុំទៅបុណ្យផ្ទះមីងជេនីហើយ តែប្រាកដជាទុកអ្វីម្យ៉ាងនៅលើតុសម្រាប់ខ្ញុំស្រស់ស្រូប ដ្បិតអីយប់មិញ ខ្ញុំមិនបានញ៉ាំអ្វីសោះក្រៅតែពីទឹកដោះគោមួយកែវ។
ខ្ញុំរៀបនឹងអង្គុយចុះក្បែរតុអាហារ ភ្លេចគិតថាអ្នកណាម្នាក់កំពុងឈរនៅខាងក្រៅមាត់ទ្វារផ្ទះ រង់ចាំខ្ញុំ។
«បងរាហ៊ូ?»
វគ្គ
ការពិតដែលខ្ញុំមិនចង់ដឹង
វត្តមានរបស់បងរាហ៊ូនៅពេលនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញបណ្តារឿងសៅហ្មងទាំងប៉ុន្មាន កាលពីម្សិលឡើងមកវិញ សឹងបំផ្លាញអស់នូវអារម្មណ៍សោមនស្សរីករាយពោរពេញទៅដោយសុភមង្គលរបស់ខ្ញុំនៅព្រឹកនេះ។
«មករកដល់ផ្ទះហ្មងបង?» ខ្ញុំថាឱ្យគាត់ពេលបើកទ្វារភ្លាម។
«ចង់និយាយជាមួយជេមស៍ពីរឿងទស្សនាវដ្ដី!»
«បងខ្ញុំជិតដល់ម៉ោងទៅរៀនហើយ!» ខ្ញុំនិយាយតបផងបង្ហាញអមដោយអាការៈមិនពេញចិត្ត ពេលឮគាត់រំឭករឿងទស្សនាវដ្តីនោះផង។
«បងសុំនិយាយតែបន្តិចទេ!»
អាការៈរបស់គាត់ដូចជាចង់ចូលមកក្នុងដើម្បីជជែកគ្នា។ ខ្ញុំក្រឡេកឆ្វេងស្ដាំឃើញមានអ្នកជិតខាងខ្លះកំពុងតែរត់ហាត់ប្រាណនៅឡើយ ដឹងថាពួកគេតាមដានខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏នឹកឃើញដល់សម្តីរបស់បងTN ដែលថា អ្នកខ្លះធ្វើដូចជាមិនចង់ដឹងរឿងរបស់យើងនោះទេប៉ុន្តែតាមពិតទៅគឺគេកំពុងតាមដានយើងយ៉ាងជាប់លាប់។
«ចូលសិនមកអ៊ីចឹង!»
គាត់ដើរយឺតៗចូលមកតាមខ្ញុំ ហើយមាត់មិនឱ្យខាតពេលវេលាទេ គាត់ពន្យល់៖
«បងមកនេះ គឺចង់មកពន្យល់ជេមស៍គិតឡើងវិញសាជាថ្មីអំពីរឿងទស្សនាវដ្ដីមួយនោះ!»
«ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំគ្មានសមត្ថភាពនឹងធ្វើការមួយនេះទេបង!»
ពេលគាត់អង្គុយចុះយឺតៗទៅលើសាឡុង ខ្ញុំនិយាយបង្ហើយឌឺគាត់៖
«ហើយជាមួយក្រុមហ៊ុនមួយនោះ ខ្ញុំសមត្ថភាពមិនដល់ហ្មងបង!»
ខ្ញុំថាផង មិនខ្ចីមើលមុខគាត់ទេ គឺធ្វើជាជាប់រវល់ចាក់ទឹកយកទៅជូនគាត់។ នេះគឺជាការគួរសមរបស់គ្រួសារខ្ញុំទៅកាន់ភ្ញៀវគ្រប់គ្នា។
ខ្ញុំចាំដល់សម្តីប៉ាខ្ញុំ «មនុស្សយើងទោះបីខឹងស្អប់ប៉ុនណា ប៉ុន្តែអាកប្បកិរិយារបស់យើងបង្ហាញអំពីខ្លួនយើង មិនបង្ហាញអំពីមនុស្សដែលយើងកំពុងតែធ្វើដាក់នោះទេ» ដូច្នេះសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរនិងឫកពារម្យទម នៅតែជាអាកប្បកិរិយាដែលខ្ញុំប្រកាន់យក។
ទោះបីជាក្នុងចិត្ត ខ្ញុំមិនចង់ចួបបងរាហ៊ូ សូម្បីតែនិយាយដល់Agency វិស្ណុអីគេនោះ អាចនឹងធ្វើលាប់ការខឹងឡើងវិញបាន។
«James អ្វីៗមិនដូចប្អូនគិតទេ! រឿងរ៉ាវមិនអាក្រក់ទាំងអស់នោះទេប្អូន! ឥឡូវនេះ យើងគួរតែសម្របសម្រួលគ្នា! និយាយគ្នា!»
ខ្ញុំជូនទឹកគាត់ហើយអង្គុយចុះតទល់គ្នានិយាយ៖
«សម្រុះសម្រួលអីទៅបង? ចង់ឱ្យខ្ញុំសម្របសម្រួលម៉េចទៀត? ខ្ញុំបាប់រួចហើយ ថាខ្ញុំមិនចាប់អារម្មណ៍! ខ្ញុំលែងចង់ហើយ! ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើអីទាំងអស់! មួយទៀត បងទេពដារ៉ាបានទាក់ទងមកខ្ញុំយប់មិញ! គាត់ប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់គាំទ្រខ្ញុំ!»
អ្វីម្យ៉ាងមិនប្រក្រតីកើតឡើងលើផ្ទៃមុខបងរាហ៊ូ។ គាត់ជ្រួញចិញ្ចើមដូចជាមិនយល់ស្របចំពោះសម្តីរបស់ខ្ញុំដែលនិយាយទាំងអំនួត អួតអំពីសង្សាររបស់ខ្លួនឯង។
«ទេពណារ៉ាគាំទ្រអូនឯងឱ្យដកខ្លួនចេញពីគម្រោងការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មមួយនេះ?!»
«បាទ!»
គាត់រសេះរសោះមិនសុខ តែខំលេបទឹកមាត់ រៀបឫកមកនិយាយបន្តជាមួយខ្ញុំ៖
«ក្រែង! អូខេ! និយាយអ៊ីចេះវិញ? ការបង្ហាញម៉ូត ជាសុបិនរបស់ជេមស៍?!»
«អត់ហ្នា៎បង ព្រោះខ្ញុំចង់ស្និទ្ធនឹងគេ ធីមបងទេពណារ៉ា បានជាខ្ញុំថត!»
ឃើញខ្ញុំទុកបងTNសំខាន់ បងរាហ៊ូធ្វើមុខចំអកខ្ញុំ។
«ទេពណារ៉ាទៀតហើយ?!»
«គេនិងខ្ញុំជាមនុស្សតែមួយបង!»
ខ្ញុំអាងថាម៉ាក់មិននៅផ្ទះ ដូច្នេះហើយខ្ញុំក៏និយាយដោយអំនួតពីប្រុសស្នេហ៍ដោយបើកចំហ។ រឿងរបស់ខ្ញុំនិងបងទេពណារ៉ា គឺខ្ញុំមានមោទនភាពបំផុតក្នុងការនិយាយវាចេញមកនៅចំពោះមុខបងរាហ៊ូម្នាក់នេះ។
បុរសមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះក្នុងផ្នែកបង្ហាញម៉ូតម្នាក់នេះ ធ្វើជាលើកទឹកក្រេបក្អឹកៗរំងាប់ភាពច្របូកច្របល់ ដោយឆ្លៀតលួចសម្លឹងខ្ញុំមួយឆ្វាច់ពីរផង។
លេបហើយគាត់ដាក់កែវចុះ ធ្វើមុខហួសចិត្តដាក់ខ្ញុំ។ គាត់ទោះជាមិនឃើញមានចរិតត្រង់ណាបង្ហាញថាខឹងឬស្អប់ខ្ពើមខ្ញុំទេ ប៉ុន្តែទឹកមុខមិនយល់ស្របនឹងខ្ញុំឡើយពេលខ្ញុំរំឭកពីស្នេហារបស់ខ្ញុំនិងបង TN។
ខ្ញុំខ្វល់ធ្វើអី? ស្នេហាខ្ញុំ មិនចាំបាច់ទទួលការយល់ស្របពីអ្នកណានោះឡើយ គឺជារឿងចិត្ត ជារឿងបេះដូងរបស់ខ្ញុំ ចង់អ្នកណាក៏ដោយក៏មកកែរឿងនេះមិនបានដែរ។
ជាមួយអាកប្បកិរិយាសុភាពរាបសា ខ្ញុំអរគុណបងរាហ៊ូដែលខំមករកខ្ញុំដល់ផ្ទះ ហើយទុកឱកាសខ្ញុំម្ដងជាពីរដង ប៉ុន្តែឱកាសបែបនោះ «មិនត្រូវជាមួយមនុស្សដូចខ្ញុំទេបង!»។
មិនដឹងថាសម្ដីនេះធ្វើគាត់ឈឺចាប់ ខឹង ឬក៏គាត់យល់បែបណានោះទេ គាត់និយាយតិចៗ តបតមកកាន់ខ្ញុំវិញ៖
«មនុស្សល្អមិនទុកចិត្តទេ ចូលចិត្តទៅទុកចិត្តជឿលើពួកមនុស្សល្បិច សម្តីផ្អែមៗ!»
ខ្ញុំថាមិនចង់រវីរវល់ជាមួយគាត់ច្រើនទេ ហើយតាំងចិត្តជាស្រេចតាំងពីពេលបើកទ្វារឱ្យគាត់ចូលផ្ទះ ថាខ្ញុំមិនធ្លាក់ក្នុងមនោគមន៍វិជ្ជារបស់គាត់ជាដាច់ខាត។ ណាមួយខ្ញុំកំពុងមានភាពកក់ក្តៅដែលមានមនុស្សសំខាន់នៅពីក្រោយ ចាំគាំទ្រការសម្រេចចិត្តត្រឹមត្រូវរបស់ខ្ញុំផង មានរឿងអីខ្ញុំត្រូវខ្វល់ជាមួយគាត់ ប៉ុន្តែមិនដឹងជាយ៉ាងម៉េច សម្តីរបស់គាត់ដូចជាមានបំណងចង់សំដៅទៅរកសង្សាររបស់ខ្ញុំ?
ណ្ហើយ ខ្ញុំក៏ប្រដៅគាត់ជំនួសឱ្យបងTN មិនល្អ?
«បងឯងហ្នឹងក៏អ៊ីចឹងដែរបងរាហ៊ូ! ទេពណារ៉ាគាត់ខំទុកចិត្តបងឯង គាត់ទុកបងឯងជាមិត្តម្នាក់ ប្រាប់ខ្ញុំឱ្យគោរពបងឯងជារៀមច្បងម្នាក់ ទីបំផុតទៅ បងឯងម្តងជាពីរដងចង់លួងយកសង្សារគាត់ទៅលក់!»
«កុំនិយាយធ្ងន់ពេកជេមស៍!»
គាត់ឃាត់ខ្ញុំដោយទឹកមុខរារែកចុះឡើង។
«ឬមិនមែន? បងឯងមកដឹកខ្ញុំបន្ទាន់ៗចេញពីសាលា មិនមែនបងឯងដាក់ម៉ូជាមួយព្រានម្នាក់ហ្នឹងទេ? គេឱ្យបងឯងហ្មា៎ន?!»
ខ្ញុំបានបញ្ចេញកំហឹងក្នុងចិត្តហើយ ក៏បើកភ្នែកធំៗសម្លឹងគាត់។ កាលដែលខ្ញុំគិតថាលែងទុកមុខឱ្យគាត់ទៀតនេះ ខ្ញុំមិនតបសម្តីទៀតទេ គិតម៉េចនិយាយអ៊ីចឹងហើយខ្ញុំបន្តនិយាយខ្លីៗ៖
«បងទេពណារ៉ាថា គេនឹងរករឿងបងឯង នៅពេលដែលគេឡើងមកដល់ភ្នំពេញវិញ!»
បងរាហ៊ូ គាត់សើចឌឺៗមកកាន់ទឹកមុខអំនួតរបស់ខ្ញុំពេលរំឭកពីបងTN។
គាត់និយាយក្រោយពីចំអកដោយកែវភ្នែករួច៖
«ចង់ដឹងការពិតរបស់ទេពណារ៉ា សួរបង! មិនមែនឱ្យបងសួរឯងទេជេមស៍!»
ខ្ញុំនៅស្ងៀមទាំងខឹង តែភ្លាមនោះក៏គិតឃើញដល់អារម្មណ៍ស្តាយកាលពីយប់មិញ នៅពេលដែលខ្ញុំមិនទាន់បានទទួលទូរសព្ទរបស់គេ ខ្ញុំពិតជាចង់ចួបបងរាហ៊ូដើម្បីសួរនាំឱ្យច្បាស់ ហោចណាស់បងនេះបានស្គាល់បងTN មុនខ្ញុំ អាចស្គាល់«ច្រើនជាងខ្ញុំ»។
កាលពីព្រលប់ម្សិលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា គាត់ដូចជាដឹងថាមានរឿងអីខ្លះកើតឡើងជុំវិញការស្ងាត់បាត់ខ្លួនរបស់បងTN។
ប៉ុន្តែពេលនេះវិញគឺផ្សេង ខ្ញុំបានណាត់ចួបជាមួយសង្សារខ្ញុំ ហើយគេថែមទាំងគាំទ្រនូវទង្វើរបស់ខ្ញុំក្នុងការចាកចេញពីការងារនៅវិស្ណុទៀត មានរឿងអីខ្ញុំត្រូវបន្តស្តាប់ ឬទៅជឿពាក្យរបស់បងរាហ៊ូ?
ខ្ញុំនិយាយភ្លាម៖
«បើសិនជាបងមកនេះដើម្បីខ្ញុំល្អ ខ្ញុំអរគុណបងណាស់ គ្រាន់តែខ្ញុំមិនទាន់ស័ក្តិសមជាមួយនឹងឱកាសនោះនៅឡើយ! តែបើបងមកនេះដើម្បីបំបែកបំបាក់ខ្ញុំជាមួយបងទេពណារ៉ាខ្ញុំថា ខ្ញុំមានសិទ្ធិក្នុងការខឹងបងឯង ហើយយើងមិនបាច់និយាយគ្នាទៀតទេ!»
«អ៊ីចឹងកុំភ្លេចឆែកឯកសារនេះផង បងផ្ញើឱ្យហើយ!»
គាត់ឆ្លើយខ្លីដោយទឹកមុខខឹងស្លេក ព្រោះខ្ញុំដេញគាត់។ តេឡេក្រាមរបស់ខ្ញុំលោតសារថ្មីមួយ ត្រឹមប៉ុន្មានដង្ហើមដែលបងរាហ៊ូនិយាយចប់។
ភ្នែកខ្ញុំសម្លឹងមុខគាត់ មិនព្រមងាកមើលទូរសព្ទទេ ទោះសង្ស័យថាគាត់ផ្ញើមក។ បងរាហ៊ូងើបមុខចោលអេក្រង់គាត់ហើយផ្តាំខ្ញុំ៖
«មើលហើយ ក៏ទប់ចិត្តឱ្យល្អផង!!»
បងរាហ៊ូបញ្ជោះខ្ញុំហើយ ក៏ក្រោកចេញពីសាឡុងចាកចេញរ៉ុយ។ មិននឹកស្មានថាដោយសារប្រុសស្នេហ៍ ខ្ញុំកើតថ្លើមពាសមេឃ ដល់ថ្នាក់ចេះបណ្តេញភ្ញៀវផងទេ។
