រឿង ថ្ងៃណាមួយ ភាគទី៨

គាត់ដើរចេញទើមៗខណៈខ្ញុំតាមមើលស្មាគាត់ពីក្រោយ។

ខ្ញុំក៏អាណិតចិត្តបងរាហ៊ូដែរ ដែលត្រូវក្មេងប៉ុនខ្ញុំដេញចេញពីបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ ខណៈដែលគាត់ជាមនុស្សធ្លាប់មានប្រវត្តិជ្រោមជ្រែងតារាៗជាច្រើននៅក្នុងប្រទេសមួយនេះ។

ពេលដែលឡានរបស់គាត់ចាកចេញង៉ោងទៅដោយកំហឹងផុតពីរបងផ្ទះខ្ញុំ ខ្ញុំដៀងមកតេឡេក្រាមវិញ។ ពិតជាសារបងរាហ៊ូបញ្ជូនមក។

វាជាស្អី? ខ្ញុំមិនចង់ដឹងទេ!

នៅពេលដែលយើងស្រឡាញ់អ្នកណាម្នាក់ យើងនឹងត្រូវផ្តល់ការទុកចិត្តចំពោះគា្នហើយតាំងចិត្តថា ពាក្យសម្ដីរបស់អ្នកទីបីគ្មានតម្លៃអ្វីទាំងអស់។

ខ្ញុំជាមនុស្សដែលមានសុភមង្គលក្នុងការប្រើជីវិតជាប្រុសស្រឡាញ់ប្រុស ប្រកបដោយសីលធម៌ និងគោរពទម្លាប់មានស្នេហាពិត។ ពាក្យមួយដែលគេតែងនិយាយថា ប្រុសស្រឡាញ់ប្រុសក្នុងសង្គមខ្មែរនិយមដោះដូរសង្សារដូចជាខោអាវ ហើយមួយថ្ងៃៗផ្ដោតការគិតសំខាន់ទៅលើការរួមភេទជាជាងរឿងបេះដូង មិនសូវមានភាពស្មោះត្រង់នឹងស្នេហា ដោយសារតែចង់លេងសើចច្រើនជាងភាពពិតប្រាកដប្រជា ពាក្យដំណៀលអស់នេះ មិនគ្របដណ្តប់លើខ្ញុំទេ។

ទម្លាប់រស់នៅក្នុងភាពបោកបញ្ឆោត មិនមែនជាខ្ញុំដាច់ខាត។

ក្តីសុខរបៀបនោះខ្ញុំមិនត្រូវការទេ។ ខ្ញុំគឺជាមនុស្សពិតប្រាកដម្នាក់ ជាភេទមួយ ដូចភេទដទៃទៀតដែរ ខ្ញុំគោរពខ្លួន គោរពស្នេហារបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំចង់បានភាពច្បាស់លាស់។

ខ្ញុំចង់មានស្នេហាល្អមួយនិងថែរក្សាវាដោយការគោរពចំពោះគ្នា។ ខ្ញុំក្រោករៀបចំខ្លួនជិះកង់ទៅសាលា។

វគ្គ

សិស្សរួមសាលា

ទោះបីកាលនៅផ្ទះគិតបែបណាក៏ដោយចុះ ដល់ចេញលេងម៉ោងទីពីរ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមចុចតេឡេក្រាមនោះមើលសាថ្មី ព្រោះចង់ដឹងថាបងរាហ៊ូផ្ញើអ្វីមក?

តាមពិតជា Account មនុស្សស្រីម្នាក់នៅលើហ្វេសប៊ុក។

«ឥស្សរា ចរិយា!»

ឈ្មោះវែងហើយមនុស្សក៏ក្មេងស្អាតទៀត។ ប៉ុន្តែហេតុអី្វបានជាបងរាហ៊ូផ្ញើ Profile នាងមកឱ្យខ្ញុំ? មានន័យថាម៉េច?

ខ្ញុំមិនបានលេងហ្វេសប៊ុកទៀងទាត់ទេ អាចថាដោយសារតែគ្រួសាររបស់របស់ខ្ញុំមានមុខ មានមាត់គួរសម ហើយខ្ញុំក៏យល់ច្បាស់លាស់រឿងឥទ្ធិពលនៃបណ្ដាញសង្គមមកលើកិត្តិយសរបស់គ្រួសារ។

កម្រណាស់ដែលខ្ញុំបញ្ចេញអ្វីៗដែលជាអារម្មណ៍ ឬមួយក៏ព័ត៌មានរបស់ខ្ញុំទៅលើបណ្ដាញនោះ។ តាមពិតទៅ មិនថាបណ្ដាញណាក៏ដោយ ខ្ញុំអត់ងាយទេ។

ខ្ញុំមានសង្សារម្នាក់ដែលជាប្រុសដូចគ្នាទៀត ដូច្នេះហើយជីវិតរបស់ខ្ញុំកាន់តែត្រូវរក្សាជាអាថ៌កំបាំង។

«មនុស្សស្រីម្នាក់នេះស្អាតណាស់ ហើយកាលីបទៀត!» អារម្មណ៍មួយប្លែកៗចុចមកចំៗបេះដូងងឿងឆ្ងល់របស់ខ្ញុំ។

អូខេចុះពិនិត្យកាន់តែវែងលើហ្វេសប៊ុកនាង ខ្ញុំកាន់តែមានអារម្មណ៍ថា គេនេះតែងខ្លួនដូចជា តារាសាធារណៈ ខំទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍ពីសាធារណជនខ្លាំង ប្រឹងនោះប្រឹងតាមរយៈសម្ភារៈ បង្ហាញលើសន្លឹករូបភាពមួយថ្ងៃពីរបីដង ដែលស្អាតៗសឹងពិនិត្យអស់ គ្មានទាស់គ្រប់ជ្រុងជ្រោយ បង្អួតសូម្បីតែ Background កន្លែងពិសេសៗប្រណីតៗ ដែលគេកំពុងមានវត្តមាន និងអ្វីៗថ្លៃៗនៅពីមុខគេ។

«មនុស្សឆ្កួតនឹងសម្ភារៈ ឆ្កួតនឹងខ្លួនឯងពិតណាស់! មនុស្សបែបនេះ សម្បូរហៀរកែង ក្នុងសង្គមឌីប្រេសិន! ខ្ញុំមិនឱ្យតម្លៃ មិនចង់មើលមុខ៣៦០ និងរោមភ្នែកកូរ៉េរបស់នាងទេ! ប៉ុន្តែសាជាថ្មី តើបងរាហ៊ូចង់សំដៅលើអ្វី?

«ឥស្សរា ចរិយា» ឈ្មោះនេះក៏មិនមែនជាឈ្មោះកំណើតដែរ មិនមែនជាឈ្មោះឪពុកម្ដាយដាក់ឱ្យទេ គេដាក់ឈ្មោះខ្លួនឯងដូចជាតារាម្នាក់ ឬមនុស្ស High Show។

ចុមស្អីគេនេះ?

ខ្ញុំនៅគាំងៗវិលៗ មុខខ្ញុំរីកៗដូចមនុស្សង៉េមង៉ាមក្រោកពីសន្លប់ព្រោះរូបចុងក្រោយមួយសន្លឹក នាងឈរថតស្និទ្ធស្នាលជាមួយសង្សារខ្ញុំ បងទេពណារ៉ា។

«ល្អហើយដែលថ្ងៃនេះរកឃើញការពិត!»

សំឡេងមនុស្សម្នាក់ លាន់មកពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ។

ខ្ញុំបែរភ្លាម។ ជាក្មេងប្រុសវ័យជំទង់ម្នាក់ អាចថារូបរាងគេតូចជាងខ្ញុំឆ្ងាយណាស់ ប៉ុន្តែទឹកមុខនិងការឈឺចាប់ស្ងៀមស្ងាត់ក្នុងកែវភ្នែករបស់គេ បង្ហាញថាគេអាចមានវ័យច្រើនជាងខ្ញុំ។

ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់ម្នាក់នេះទេ មិនដឹងថាសម្តីមុននេះគេនិយាយមករកខ្ញុំ ឬខ្ញុំឮច្រឡំទៅ?

ខ្ញុំក្រឡេកទៅមើលកាតរបស់គេភ្លាមមួយរំពេច ខ្ញុំឃើញឈ្មោះរបស់គេហើយ ឯក ម៉ាលីគ។ នៅតែនឹកមិនឃើញថាខ្ញុំនិងគេស្គាល់គ្នានៅទីណាទាល់តែសោះ ហេតុអីមកនិយាយជាមួយខ្ញុំហើយលបមើលអេក្រង់ខ្ញុំទៀត?

ខ្ញុំបិទទូរសព្ទយ៉ាងរហ័ស រកកលស្នេហ៍នឹងក្រោកឡើងជណ្ដើរ ត្រឡប់ទៅកាន់ថ្នាក់រៀនវិញ ស្រាប់តែគេនិយាយមកចំៗ៖

«ព្រានម្នាក់ហ្នឹង ខ្ញុំក៏ចាញ់បោកគេដែរ!»

ខ្ញុំសម្លឹងគេក្រឡង់ៗ។ ទឹកមុខឯកម៉ាលីគម្នាក់នេះ ហាក់មិនចុះញ៉មនឹងសភាពទឹកមុខស្មើៗរបស់ខ្ញុំសោះ គេមិនចាកចេញ បែរជានៅញាក់ចិញ្ចើមផ្គើន ហើយសង្កត់ន័យបន្ថែម៖

«ព្រានសិស្សច្បងម្នាក់ហ្នឹងហើយ! ទេពណារ៉ា! ខ្ញុំក៏ជាអ្នករងគ្រោះដែរ!»

ខ្ញុំស្លឺនៅស្ងៀម ឯជើងដែលប្រុងឈានឡើងលើត្រូវភាំងដូចគ្នានឹងចង្វាក់បេះដូងខ្ញុំ។

«ឥស្សរាចរិយាដែលឯងមើលប្រូហ្វាល់មិញហ្នឹង ជាសង្សារកូនអ្នកមានរបស់គេ! ចង់ដឹងរឿងរបស់គេច្បាស់ មកនិយាយជាមួយខ្ញុំម៉ោងបាយ!»

ខ្ញុំបែរក្រោយសឹងតែមួយរយប៉ែតសិបដឺក្រេសម្លឹងទៅកាន់សិស្សម្នាក់នោះ ខណៈគេសើចឌឺខ្ញុំហើយរត់ទៅថ្នាក់វិញបាត់។

ឯកម៉ាលីគនេះបន្សល់ឱ្យខ្ញុំនូវស្នាមញញឹមជូរចត់ចម្លែកមួយមុនពេលគេបែរខ្នងរត់ចេញទៅ។ «ព្រានម្នាក់ហ្នឹង ខ្ញុំក៏ចាញ់បោកគេដែរ!» «ឥស្សរាចរិយាហ្នឹង ជាសង្សារកូនអ្នកមានរបស់គេ!» ម៉េចក៏ពាក្យពីរនេះ នៅរត់ចុះរត់ឡើងក្នុងត្រចៀកខ្ញុំដដែលៗច្រើនលើកម្ល៉េះ? ឃើញដំណើររបស់គេពីក្រោយខ្ញុំអាចស្មានបានដឹងថា គេក៏ជាមនុស្សប្រុសស្រឡាញ់ប្រុសដូចខ្ញុំដែរ ប៉ុន្តែ….ហេតុអ្វីបានជាភាពក្រៀមក្រំ និងអាថ៌កំបាំងដ៏ជូរចត់នៅលើទឹកមុខគេ កែវភ្នែកបបូរមាត់ ពាក្យសម្ដីរបស់គេ រំញោចបេះដូងខ្ញុំម្ល៉េះ?

មួយរយៈពេលចុងក្រោយមកនេះ ខ្ញុំរវល់ខ្លាំងណាស់ជុំវិញរឿងបងទេពណារ៉ា នៅសុខៗមានរឿងជាច្រើនបានលេចចេញមកមិនថាករណីមាសមន្តា បងរាហ៊ូ ឬករណីឯកម៉ាលីគនេះ ហេតុអ្វីគ្រប់យ៉ាងចម្លែកៗ?

អ្នកដែលគេនិយាយអម្បាញ់មិញគឺគាត់មែនអត់? ព្រានសិស្សច្បង? ឯកម៉ាលីគសំដៅលើបងទេពណារ៉ា? ហើយមនុស្សស្រី High Show ឈ្មោះឥស្សរាចរិយានោះជានរណា ហេតុអីនាងថតរូបស្និទ្ធយ៉ាងនេះជាមួយគាត់?

«ឥស្សរាចរិយាដែលឯងមើលប្រូហ្វាល់មិញហ្នឹង ជាសង្សារកូនអ្នកមានរបស់គេ!» សម្តីឯកម៉ាលីគ បានធ្វើឱ្យខ្ញុំឆ្ងល់ដាច់ផ្ងារ «បើគាត់ជាប្រុសស្រឡាញ់ប្រុស ហេតុអីបានជាគាត់មានសង្សារស្រី?»។

សាជាថ្មី ខ្ញុំលើកហ្វេសប៊ុកស្រីម្នាក់នោះអូសចុះឡើងមើលទាំងអារម្មណ៍ងងឹតឈឹងគ្មានពន្លឺ។

ប៉ុន្តែថ្ងៃត្រង់មកដល់ ខ្ញុំមិនបានចួបជាមួយគេម្នាក់នោះទេ ព្រោះខ្ញុំមិនឃើញឯកម៉ាលីគនោះ។ ប្រហែលអាចថាមកពីខ្ញុំចេញពីរៀនយឺតពេក ខ្ញុំនៅដំអក់ដោយសារតែទាក់ទើរ មិនសូវចង់ចួបនិយាយជាមួយមនុស្សចម្លែកធុនគេ។

រហូតដល់ល្ងាចឡើង បងTN បានមកទទួលខ្ញុំនៅកាច់ជ្រុងសាលា។

«កូនជេមស៍! ល្ងាចនេះម៉ាក់នៅរវល់ផ្ទះជេនីបន្តទៀត កូនចង់មកបុណ្យអេរិចជាមួយម៉ាកដែរឬអត់?!»

«Homework ច្រើនណាស់ អត់បានទៅទេម៉ាក!»

«អត់ចង់ក៏មិនអី នៅផ្ទះសម្រាកក៏បានដែរកូន! ចេះធ្វើអីតិចតួចញ៉ាំខ្លួនឯងអត់?!»

«ខ្ញុំធ្វើបានម៉ាក់!»

«អូខេ! យប់បន្តិចម៉ាក់ទៅវិញហើយណ៎ា!»

ខ្ញុំឆ្លើយប្រាប់គាត់វិញថា ខ្ញុំកំពុងតែទៅផ្ទះហើយ តាមពិតខ្ញុំកំពុងនៅលើឡានជាមួយប្រុសសង្សារ។

ឈែតជាមួយម៉ាក់ចប់ដូចដកបន្លាចេញពីទ្រូង។

ខ្ញុំងាកទៅរកបងTN ទាំងសប្បាយចិត្ត។

«មានរឿងអី?!»

«អត់ទេ! អ្នកស្គាល់គ្នាម្នាក់ កូនគេស្លាប់ ហើយនៅក្រៅប្រទេស កំពុងតែរវល់បញ្ជូនសពត្រឡប់មកវិញ បានជាម៉ាក់មិនទាន់បានមកផ្ទះ!»

បងTNមិនមាត់ គាត់ចាប់ផ្ដើមជាន់ហ្គាចេញឡាន។

ខ្ញុំវិញ នៅក្បែរគេបែបនេះក៏សប្បាយចិត្តណាស់ទៅហើយ ប៉ុន្តែនៅពេលក្រឡេកឃើញទូរសព្ទដៃរបស់គេ នៅក្បែរប្រអប់លេខ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមនឹកឃើញភ្លាមៗ ដល់មនុស្សស្រីរូបស្អាត High Show។

«អ្នកណាឈ្មោះឥស្សរា ចរិយា?»

ដៃគេនៅលើប្រអប់លេខ ចាប់ផ្តើមច្បាមណែនព្រោះសំណួរខ្លីបន្ទាន់ធ្លោយចេញពីមាត់របស់ខ្ញុំ។ សភាពរបស់មនុស្សស្រឡាញ់គ្នា បង្ហាញជាសម្ងាត់ឱ្យឃើញនិងទទួលដឹងថា អារម្មណ៍របស់ដៃគូខ្ញុំកំពុងតែក្រឡាប់ចាក់។ គេលាក់ខ្ញុំមិនជិតទេ។

គាត់ស្គាល់ម្នាក់នោះច្បាស់ណាស់!

ត្រូវហើយ! ខ្ញុំចាំបាច់សួរដូចក្មេងអាយុ៣ឆ្នាំ? គេថតរូបជាមួយគ្នា រឿងអីថាមិនស្គាល់គ្នា?

«ស្គាល់តាស៎!»

បងTN ឆ្លើយមកវិញធ្វើដូចធម្មតា។

ពាក្យឆ្លើយពីរម៉ាត់នេះកំពុងដុតកម្លោចចំបេះដូងរបស់ខ្ញុំ។

ទោះបីជា បងTN ដូចជាបានរៀបឫកពា ពូកែគ្រប់គ្រងស្ថានការណ៍យ៉ាងណា ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែមើលដឹងថា គាត់ជាន់ហ្គាលឿនជាងមុន។ នៅពេលដែលខ្ញុំសម្រេចចិត្តចូលដល់ប្រធានបទមួយនេះ ខ្ញុំនឹកឃើញភ្លាមដល់សម្តីម្នាក់ឈ្មោះឯកម៉ាលីគ កាលពីព្រឹក «ខ្ញុំក៏ជាអ្នករងគ្រោះរបស់សិស្សច្បងព្រាន!»

ខ្ញុំសម្លឹងទៅថ្នល់ខាងមុខជាមួយកែវភ្នែកល្ហល្ហេវ។ តើសង្សាររបស់ខ្ញុំប្រភេទជាមនុស្សស៊ីមពីរ មានសង្សារទាំងស្រីទាំងប្រុសក្នុងពេលតែមួយ ឬក៏មិនមែន?

សម្ដីរបស់ប៉ាខ្ញុំលាន់មកវិញក្នុងការចងចាំ «មិត្តភក្តិកូនណាម្នាក់ ប៉ាម៉ាក់បណ្តោយឱ្យជិះឡានថ្លៃយ៉ាងនេះ ទាំងមិនទាន់គ្រប់អាយុបើកឡាន?!»

ខ្ញុំគ្រហែមហើយនិយាយ៖

«តាមពិតទៅ ខ្ញុំមិនដែលឮបងTN និយាយពីរឿងគ្រួសារបងប្រាប់ខ្ញុំសោះ!»

«យើងមិនមែនចួបគ្នាដើម្បីនិយាយអំពីរឿងផ្សេងទេជេមស៍!»

«រឿងផ្សេង? រឿងគ្រួសារបងTN ទុកថាជារឿងផ្សេង?!»

«កុំរញ៉ាំរញ៉ូវដាក់បង! បងមិនចូលចិត្ត!»

គេថាមករ៉ាវៗហើយចងចិញ្ចើមធ្វើកាចៗ។

«ខ្ញុំក៏មិនចូលចិត្តដូចគ្នា!»

គេដៀងភ្នែកមកខ្ញុំវិញ ពេលខ្ញុំព្រហើនឆ្លើយឆ្លងជាលើកដំបូង តមាត់គេ។ គេចេះអន់ចិត្ត ហេតុអីបានជាគេមិនដឹងថា ខ្ញុំក៏កំពុងតែអន់ចិត្តដែរ?

គេនៅមិននៅ មានរូបថតជាមួយស្រី High Show ខ្ញុំជាសង្សារគេ ខ្ញុំមានសិទ្ធិខឹងសួរនាំមែនអត់?

ខ្ញុំក្រពាត់ដៃធ្វើមុខមាំបង្ហាញថាខ្ញុំអន់ចិត្តមែន គ្រាន់តែរឿងអ្វីឱ្យប្រាកដខ្ញុំមិនទាន់កំណត់បាន អាចអន់ចិត្តដែលគេថតជាមួយមនុស្សស្រីម្នាក់នោះឬមួយក៏យ៉ាងណា ឬមួយមកពីឯកម៉ាលីគ?

«ខ្ញុំចង់ឱ្យបងប្រាប់ពីរឿងម្នាក់ស្រីនោះ! ហេតុអីគេថតរូបជាមួយបងហើយផុសពេញហ្វេសប៊ុកធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាច្រឡំ អ៊ីចឹង?!»

ខ្ញុំសួរនាំផ្ទួនៗតាមរបៀបជាម្ចាស់លើគ្នា ហើយមានសិទ្ធិខឹងប្រចណ្ឌ។

សំឡេងសង្សារខ្ញុំតបមកវិញមិនចេះទាល់ទេ៖

«យើងក៏ដឹងថាគេព្យាយាមធ្វើឱ្យអ្នកគ្រប់គ្នាច្រឡំដែរ មានន័យថា វាអត់មានពាក់ព័ន្ធជាមួយយើងពីរនាក់!»

«ម៉េចទៅហៅថា អត់ពាក់ព័ន្ធបង? សង្សារខ្លួនឯងថតជាមួយមនុស្សស្រីស្អាតម្នាក់!»

គេដៀងភ្នែកសម្លឹងខ្ញុំ ជាមួយនិងទឹកមុខស្មើៗដ៏ស្រស់សង្ហារបស់គេ ឯខ្ញុំមើលគេក្រឡង់ៗរង់ចាំចម្លើយ។

ទឹកមុខនិងឫកពាបងទេពណារ៉ា ដូចជាចង់បន្ទោសថា ខ្ញុំនេះកំពុងតែចោទគាត់ ថាស្រឡាញ់ស្រី តែខ្ញុំមិនខ្វល់! ខ្ញុំមិនដឹងទេ! គាត់គិតម៉េចក៏គិតទៅចុះ ខ្ញុំជាមនុស្សសសៃឈាមរត់រសឹបពេញខ្លួន ខ្ញុំចេះប្រចណ្ឌ ចេះសង្ស័យ ចេះសួរនាំ។

គេនេះលូកដៃស្ដាំមកស្ទាបទ្រូងខ្ញុំដោយដៃឆ្វេងគេនៅបន្តកាច់ចង្កូត។

«បេះដូងមួយហ្នឹងពណ៌អីឆាប់ខឹង ឆាប់សង្ស័យ ឆាប់ប្រចណ្ឌម៉េះ? ដឹងថាបងស្រឡាញ់ជេមស៍ប៉ុនណាអត់ពេលអ៊ីចឹង?»

បាតដៃរបស់គេផ្សារភ្ជាប់ដោយភាពកក់ក្តៅនូវចរន្តភាសាស្នេហ៍ និងអំណាចដ៏មានអានុភាពបុកលើដើមទ្រូងដែលទើបតែទទួលបាននូវសុភមង្គលលាយឡំជាមួយនឹងសេចក្ដីទុក្ខព្រួយក្នុង

រយៈពេលប៉ុន្មានម៉ោងមកនេះ។

ការលេចឡើងនូវវត្តមានរបស់មនុស្សពីរនាក់ គឺឥស្សរា ចរិយា និង ឯក ម៉ាលីគ ពិតណាស់កំពុងតែធ្វើឱ្យខ្ញុំសៅហ្មង ប៉ុន្តែការបបោសអង្អែលនៅលើដើមទ្រូងរបស់ខ្ញុំពេលនេះ ពិតណាស់ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញទោរទន់ ដល់បណ្ដាថ្ងៃដ៏សែនកក់ក្ដៅដែលយើងបានផ្តល់រសស្នេហ៍ឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក។

ហេតុអីយើងទាំងពីរចាំបាច់បណ្ដាលឱ្យមនុស្សជុំវិញខ្លួន ក្លាយមកជាប្រធានបទដែលយើងអាចនឹងឈ្លោះគ្នា អន់ស្រពោនបាន?

ពេលវេលាយើងនៅក្បែរគ្នាដូចឥឡូវ រកបានមកដោយលំបាកណាស់ ហេតុអ្វីខ្ញុំចង់តែបំផ្លាញដោយសារប្រើអារម្មណ៍ច្រណែនសង្ស័យ?

«នៅជាមួយគ្នាហើយ នៅតែមិនសប្បាយចិត្តបានទៀត? បានការមែន អ្នកណាអ្នកដុតហ្នឹង? អ្ហះ! អារាហ៊ូ? វាប្រាប់ជេមស៍អីខ្លះ? ចាំប្រដៅអាមួយហ្នឹងម្តង!»

ខ្ញុំរាងភ្លេចគិតអំពីបងរាហ៊ូទៅហើយ រហូតដល់សង្សារសួរ។ ប្រហែលជាខ្ញុំស្គាល់ម្នាក់ស្រី High Show ហ្នឹងហើយ បានជាបងTNដឹងថា មានគេឱ្យព័ត៌មានអំពីនាងមកខ្ញុំ។

ខ្ញុំចាំបាច់ត្រូវឆ្លើយតបតាមសម្រួល៖

«ព្រឹកមិញគាត់មកផ្ទះខ្ញុំ ចង់ហៅខ្ញុំទៅថតទស្សនាវដ្តីនោះទៀត!»

ទេពណារ៉ា គេហាក់ដូចជាចាប់អារម្មណ៍ចម្លើយនេះដោយលើកដៃចេញពីទ្រូងខ្ញុំវិញ ទៅបើកបរដោយប្រើដៃទាំងពីរតែម្តង។

«ចុះជេមស៍គិតយ៉ាងម៉េច? ហើយឆ្លើយនឹងវាថាម៉េច?!»

«ខ្ញុំប្រាប់ហើយថា កុំយករឿងទស្សនាវដ្តី រឿងAgencyវិស្ណុអីមកនិយាយទៀត! ខ្ញុំព្រមានគេទៀតថា ពេលបងមកដល់ភ្នំពេញនឹងរករឿងគេ!»

«វាមាននិយាយអីទៀតទេ?!»

«អត់ទេ!»

ខ្ញុំឆ្លើយខ្លី ព្រោះទម្លាប់ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគេឈ្លោះគ្នាដោយសារខ្ញុំស្រាប់ហើយ។ សូម្បីតែរឿង Account ឥស្សរាចរិយានោះ ដែលបងរាហ៊ូផ្ញើមកក៏ខ្ញុំមិនបង្ហើបដែរ។

បើសិនជាខ្ញុំជ្រុលតែធ្វើឱ្យបងរាហ៊ូត្រូវCEOរបស់គាត់ខឹងទៅហើយ ហេតុអីខ្ញុំចាំបាច់បង្កាត់ភ្លើងឱ្យបងទេពណារ៉ា ឈ្លោះគ្នាជាមួយគាត់ទៀត។

ទោះបីយ៉ាងណាក៏ខ្ញុំនៅតែមានចិត្តខ្លះអាណិតបងរាហ៊ូ។

បងទេពណារ៉ាមិននៅស្ងាត់ដូចខ្ញុំពេលនេះទេ គាត់ឈ្លេចសួរខ្ញុំបន្ថែម៖

«ហើយវាក៏យករឿងឥស្សរា មកចាក់ចុចជេមស៍ឱ្យខឹងបង?!»

ខ្ញុំនៅស្ងៀម។ បើគេដឹងអស់ទៅហើយតើខ្ញុំមានអីត្រូវនិយាយទៀត?

សម្តីគេហៅនារីនោះ មួយកំណាត់ឈ្មោះពិតជាពីរោះពេកហើយ អារម្មណ៍ចម្លែកៗចេះតែបុកភើតៗមកប៉ះបេះដូងខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏ឆ្លៀតឱកាសនេះឌឺដងឱ្យសង្សារសំណព្វ៖

«បើល្អ ចាំបាច់អីខ្លាចអ្នកណានិយាយ?»

«ជេមស៍កុំភ្លេចខ្លួននិយាយព្រហើនដាក់បង!»

គេថាឱ្យខ្ញុំខ្លីៗ ធ្វើខ្ញុំដឹងខ្លួនឡើងវិញថា គេនេះជាមនុស្សប្រកាន់ណាស់។ នៅជាមួយគេ ទេពណារ៉ាតែងតែមានឫកពាអស្ចារ្យ ខ្ពស់ខ្ពស់ និងធំជាងខ្ញុំ មិនថាការសម្រេចចិត្ត និងការចង់ឱ្យភាគីខ្ញុំចាញ់ច្រាប និងកោតគោរពគេ។

គេមានគិតដល់បេះដូងរបស់ខ្ញុំ ការសង្ស័យរបស់ខ្ញុំ និងការអត់ធ្មត់សម្របសម្រួលជាមួយគេដែរអត់?

តាមថាខ្ញុំត្រូវដេញដោលគេច្រើនជាងនេះសូម្បីតែពាក្យសម្តីបរិហារដែលថា គេនៅពីក្រោយការដាក់ខ្ញុំទៅឱ្យមាសមន្តានោះ ខ្ញុំមិនទាន់ដេញដោលគេផង ហេតុអីគេនៅតែព្យាយាមបង្ក្រាបទៅលើផ្នត់គំនិតស្វែងរកការពិតរបស់ខ្ញុំ ព្រោះគេជាប្រុសស្អាត មានអ្នកដទៃចាប់អារម្មណ៍ច្រើន ខ្ញុំជាភាគីគ្មានតម្លៃ?

ខ្ញុំនៅស្ងៀមដោយអាក់អន់ចិត្ត ប៉ុន្តែខ្ញុំមិននិយាយអ្វីទេ។ មនុស្សខ្ញុំនេះត្រូវគេបង្ក្រាបតាំងតែពីក្មេងរហូតមកដល់ឥឡូវ ឡើងធ្លាប់ទៅហើយ។ នៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំគឺជាភាគីចាញ់។ ក្រៅពីយំហើយនិងឡើងទៅបន្ទប់សំងំ ខ្ញុំគ្មានអ្វីក្រៅពីនេះទៀតទេ។

ពេលនេះទៀតសោត ខ្ញុំទុកឱ្យគេបញ្ចេញអារម្មណ៍ចុះ គេគិតថាយ៉ាងម៉េចក៏បានដែរកុំឱ្យតែគេចាកចេញពីខ្ញុំ ពីព្រោះខ្ញុំពិតជាស្រឡាញ់គេខ្លាំង។

គ្រប់ឥរិយាបថ ឫកពា ទោះបីគេក្រអឺតក្រទម ឬមួយក៏គេវាយតម្លៃខ្លួនឯងខ្ពស់ជាងខ្ញុំ ខ្ញុំត្រូវតែទទួលយកបានជានិច្ច ដរាបណានៅតែចង់បានការស្រឡាញ់ការពារពីគេដូចនេះតទៅ។

«បើស្រឡាញ់គ្នា ហើយទៅត្រចៀកសស្ដាប់អ្នកដទៃដដែល មិនបាច់ស្រឡាញ់ទៀតក៏បាន ព្រោះមុនក្រោយគង់តែព្រាត់ប្រាស់គ្នាចៀសមិនរួចទេ!»

ខ្ញុំនៅស្ងៀមទាំងបេះដូងស្រាលហេងហាង និងព្រួយភ័យ។

យើងនៅតែជាភាគី«ចាញ់» មានអ្វីស៊ូលើសមរភូមិស្នេហាមួយនេះទៅ បើជ្រុលជាព្រមខ្លួនទៅជាចំណាប់ខ្មាំងតាំងតែពីដំបូងម្ល៉េះ?

«បងមិនចង់ឮ មិនចង់ដឹងពីមនុស្សទាំងអស់នោះទេ! បើអាច នៅជាមួយគ្នាកុំនាំរឿងផ្សេងមកនិយាយ!»

គេបន្ថែមមកទៀតដោយមិនខ្ចីងាកសម្លឹងខ្ញុំ មិនខ្ចីយល់ពីអារម្មណ៍អ្នកនៅក្បែរម្នាក់នេះឡើយ។

«បាទ»

ខ្ញុំឆ្លើយខ្លីតែខ្ញុំរលីងរលោង។

«បើបងថាស្រឡាញ់ជេមស៍ គឺស្រឡាញ់ជេមស៍ហើយ វាគ្មានអីត្រូវវិភាគ បកស្រាយ ប្រៀបធៀបអីច្រើនទេ បងហត់ណាស់! ហើយបើមានសង្សារប្រុសរញ៉េរញ៉ៃដូចស្រីដដែល បងស្រឡាញ់ស្រីតែម្តងទៅមិនល្អទេ?»

ខ្ញុំមិនមាត់មិនកអីទាំងអស់ ទុកឱ្យគេបានបញ្ចេញផ្កាភ្លើងកំហឹង ទុកដូចថា មានតែខាងគេដែលចេះ«ហត់ចិត្ត» ចំណែកយើងជាវត្ថុ«គ្មានចិត្ត» ឬអាចថា គ្មានវិញ្ញាណ។

រហូតដល់ឡានគេឈប់ គឺយើងមិនបានហើបមាត់រកគ្នាទេ។ ខ្ញុំដើរស្ងប់ស្ងៀមតាមពីក្រោយការដឹកមុខរបស់គេ ទីដែលដែលយើងតែងតែលួចលាក់ ក្បត់ចិត្តឪពុកម្តាយមករួមរស់ស្នេហាជាមួយគ្នា តាមសម្រែកទាមទាររបស់បេះដូង។

ពេលដែលគេចាក់សោទ្វាររួច ខ្ញុំក៏ចូលទៅបន្ទប់ទឹកភ្លាម ព្រោះខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគេឃើញកែវភ្នែកយំយែករបស់ខ្ញុំអម្បាញ់មិញនេះ។

គេបានរិះគន់ថា ខ្ញុំជាមនុស្សរញ៉ាំរញ៉ូវទៅហើយ ដូច្នេះទៀត ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគេរិះគន់បន្ថែមថាខ្ញុំជាមនុស្សរញ៉េរញ៉ៃ នាំរឿង នាំខាតពេលវេលាល្អៗ របស់ពួកយើងនោះទេ។

នៅពេលខ្ញុំលើកក្បង់ទឹកមកលុបលាងមុខ ដោយព្យាយាមយកសំឡេង រ៉ូប៊ីណេជម្រះបំបាត់ទៅនូវបណ្តាចម្ងល់ទាំងពួង សំណួរដែលវាយដំនៅក្នុងបេះដូងរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំដូចជាឮទូរសព្ទគេលាន់ឡើង ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបានយកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងនោះឡើយ។

«Enjoy the moment James! រីករាយមានអីខាតនោះ? ធ្វើចិត្តឱ្យរីករាយ មានន័យថា រស់នៅជាមួយពេលវេលានេះឱ្យបានពេញលេញជេមស៍! មិនត្រូវគិតពីអ្វីផ្សេង ហើយក៏មិនគួរទៅខ្វល់ខ្វាយឬព្រួយបារម្ភអំពីអនាគតដែលមើលមិនឃើញដែរ!» ខ្ញុំគិតបែបនេះ ហើយសម្លឹងខ្លួនឯងទាំងងើបមុខឡើងមកវិញយឺតៗក្នុងកញ្ចក់។

ឥឡូវនេះខ្ញុំកំពុងស្ថិតនៅក្នុងបន្ទប់ឋានសួគ៌របស់យើងទាំងពីរទៅហើយ ឥស្សរាចរិយា ឬឯកម៉ាលីគអីទៅ? ហេតុអីខ្ញុំត្រូវគិតពីពួកគេ មកបំផ្លាញបច្ចុប្បន្នភាពដ៏ល្អរបស់ខ្ញុំ នេះគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំសម្រេចចិត្ត?

ខ្ញុំឈានចេញមកក្រៅវិញ ដោយបង្ហាញអារម្មណ៍រីករាយជ្រះស្រឡះ ត្រៀមនឹងឱបប្រលោមគេដោយក្តីនឹកនា ស្រាប់តែគេឈរចាំខ្ញុំជាស្រេចក្បែរមាត់ទ្វារបន្ទប់។

«បងមានធុរៈត្រូវទៅភ្លាម! បងសុំទោស»

ខ្ញុំវិញមិនមានអ្វីនិយាយទេ បានត្រឹមដៀងសម្លឹងទូរសព្ទដែលគេស៊កក្នុងហោប៉ៅវិញដោយអន្ទះសា។ សភាពរួសរាន់នេះ ប្រាប់ខ្ញុំជាស្រេចថា អ្នកដែលទើបនឹងខលមក«សំខាន់»ចំពោះគេខ្លាំងកម្រិតណា។

«ផ្លូវខុសគ្នាបងមិនបានជូនទេ ជេមស៍គេងលេងនៅហ្នឹងសិនក៏បាន!»

«ខ្ញុំទៅផ្ទះវិញខ្លួនឯងអត់អីទេ!»

ខ្ញុំឆ្លើយតបតិចៗដោយប្រឹងលាក់បាំងទុក្ខកង្វល់ស្រពោនរបស់ខ្លួនឯង។

បន្ទប់នេះមានន័យអីក្រៅតែពីភាពឯកោ និងឈឺចាប់ពេលគ្មានវត្តមានគេ?

រយៈពេលចុងក្រោយនេះ «គេជាអ្នកណា» ខ្ញុំគ្មានចម្លើយទេ។ នៅលើកង់បី ខ្ញុំអង្គុយគិតស្លុបម្នាក់ឯង។ អ្នកណាទៅ ដែលហៅគេទៅទាំងបែបនេះ បានហើយគេតក់ក្រហល់យ៉ាងនេះ?

អ្នកណាខ្លះនៅជុំវិញខ្លួនគេ ក្នុងជីវិតរបស់គេ? ម្សិលមិញគេទើបតែបាត់ខ្លួនសូន្យឈឹងទៅ ហើយពេលមកវិញ សូម្បីតែសួរគេថាបាត់ទៅណា ក៏ខ្ញុំមិនហ៊ានផង តើខ្ញុំអាចដោះស្រាយបញ្ហាពេលនេះបានដោយរបៀបណា?

អម្បាញ់មិញខ្ញុំតាំងចិត្តថា នឹងព្យាយាមរស់នៅឱ្យបានសប្បាយចិត្តជាមួយបច្ចុប្បន្នកាលរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្នកាលពេលនេះបានក្លាយជាទៅអតីតកាលត្រឹមមួយប៉ប្រិចភ្នែកអ៊ីចឹងទៅហើយ តើខ្ញុំដោះស្រាយវាយ៉ាងម៉េចទៀត?

នៅពេលដែលយើងមានឈ្មោះជាសង្សារនឹងគ្នា សូម្បីតែការពិតដែលខ្ញុំចង់ដឹង ចង់ស្វែងរក ក៏មិនហ៊ាននឹងប្រឈម មិនអាចសួរនាំផង តើសន្តិភាពផ្លូវចិត្តរកបានពីកន្លែងណាមក?

ត្រឡប់មកដល់ផ្ទះវិញ ដូចល្ងាចម្សិលដែរ ខ្ញុំអត់ឃ្លានបាយទេ។ ម៉ាក់ខ្ញុំនៅមិនទាន់មកដល់ ម៉្ល់ោះហើយ ខ្ញុំអាចអង្គុយសំកុកកើតទុក្ខមួយសេរី មិនចាំបាច់ខ្លាចមានគេតាមសម្គាល់មើល។

នៅបន្ទប់សាឡុងតែម្នាក់ឯង ខ្ញុំគិតឃើញដល់រឿងជាច្រើន។ ខ្ញុំចង់ខលទៅរកគេណាស់ សំខាន់ខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនឯងថា អ្នកដែលឆក់យកគេចេញពីទ្រូងខ្ញុំទៅ មិនមែនជាមនុស្សស្រី High Show ម្នាក់នោះដាច់ខាត ប៉ុន្តែហេតុអីបានជាដៃខ្ញុំចេះតែចុច ហើយអារម្មណ៍ខ្ញុំចេះតែចង់ចូលទៅមើលប្រូហ្វាល់របស់នាងម្ដងហើយម្ដងទៀត?

ភ្លាមនោះខ្ញុំឃើញនាងផ្តើមថតវីដេអូឡាយ។

ពិភាល់មួយ បុកបេះដូងកំព្រានេះ។

ដៃខ្ញុំញ័រ! ខ្ញុំថានឹងចុចមើលវីដេអូភ្លាមតែខ្ញុំអាក់វិញ! បើចុចគេនឹងដឹងថាខ្ញុំកំពុងមើល។ ធ្វើម៉េចទៅ ខ្ញុំចង់មើលណាស់ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនហ៊ានចេញមុខទេពីព្រោះនាងអាចឃើញគណនីរបស់ខ្ញុំ ដូច្នេះខ្ញុំធ្វើម្ដេចទៅ?

ជាលើកដំបូងក្នុងជីវិត ដែលខ្ញុំចាប់ផ្តើមបង្កើតគណនីហ្វេគមួយឡើងមកភ្លាមៗបានលើហ្វេសប៊ុកដោយមិនខ្ចីគិតច្រើន។

នេះហើយជាឥទ្ធិពលនៃសេចក្តីស្នេហា។ មនុស្សដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ រមែងមានឥទ្ធិពលមកផ្លាស់ប្ដូរខ្ញុំបាន ទៅកាន់ផ្លូវទាំងពីរ គឺខុសហើយនិងត្រូវ។

ល្អឬអាក្រក់ វិជ្ជមានឬអវិជ្ជមាន ឥឡូវនេះខ្ញុំចែកមិនដាច់ទេ ប៉ុន្តែដែលច្បាស់ចែសគឺថា អ្វីដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់គិតថាធ្វើ ខ្ញុំកំពុងតែធ្វើឡើងហើយ។

ការបង្កើតគណនីក្លែងក្លាយ មិនមែនជារឿងដែលខ្ញុំកំពុងវាយតម្លៃថាខុសឬក៏ត្រូវនៅឡើយ ប៉ុន្តែវាកំពុងបង្ហាញពីទង្វើប្រាសចាកពីចរិតលក្ខណៈដើមរបស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំមិនដែលរកឃើញផលប្រយោជន៍អ្វីនៅក្នុងការបង្កើតរូបភាពក្លែងបន្លំនៅលើបណ្ដាញសង្គមដែលខ្ញុំមិនឱ្យតម្លៃនោះទេ ចុះហេតុអីឥឡូវនេះ ខ្ញុំត្រូវចំណាយពេលវេលារបស់ខ្ញុំយ៉ាងប្រញឹក យ៉ាងសកម្មនៅក្នុងសកម្មភាពដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ឱ្យតម្លៃ?

«ទិវាសួស្តីភ្នំពេញ? សុខសប្បាយអត់? បានអ្នកណានៅក្បែរៗហ្នឹង? កុំប្រាប់ថានៅម្នាក់ឯងណ៎ា ឥស្សរាអត់ចូលចិត្តនៅម្នាក់ឯងក្នុងវេលានេះទេ! ធុញ! កម្សត់! ហើយហត់ចិត្ត! ឮនៅ? ហត់ចិត្តណាស់»

Caption គេឌឺខ្ញុំហ្មែន? ប៉ុន្តែ….គេអាចមិនដែលស្គាល់ខ្ញុំ មិនដែលដឹងរឿងខ្ញុំក្នុងជីវិតបងTNផង គេម៉េចនឹងសរសេរវែងបែបនេះសំដៅមកខ្ញុំកើតទៅ? ខ្ញុំគិតវែងឆ្ងាយម៉េះ?

ដៃខ្ញុំទាំងសងលើកមកបាំងបបូរមាត់និងច្រមុះខ្លួនឯង ខណៈភ្នែកទាំងគូទទួលស្គាល់ថា ក្នុងវីដេអូ liveនេះ ឥស្សរាចរិយា ពិតជាស្អាតណាស់ រូបមនុស្សរស់រវើកពិតៗ សឹងស្អាតជាង រូបថតសន្លឹកដែលមុននេះខ្ញុំគិតថានាងកែបន្លំនោះ។

គេជាមនុស្សស្រីដំបូងដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំចេះមានអារម្មណ៍ថា«ច្រណែន»។ ឃើញមុខគេកាលណា ស្នាមសើចលើមាត់គេបានបង្កើតអារម្មណ៍សម្ងាត់អ្វីមួយចម្លែកក្នុងចិត្តខ្ញុំ។ នាងមិនដូចមនុស្សស្រីផ្សេងដែលខ្ញុំធ្លាប់ឃើញហើយមិនរវីរវល់នោះទេ គេពិតជាអាចធ្វើខ្ញុំរវីរវល់ខ្លាំងណាស់ ទៅគិតពីគេហើយចង់ដឹងទៀតថា….គេនៅជាមួយអ្នកណាម៉េចមានសុភមង្គលម៉េះ?

«ថ្ងៃនេះយើងមិនញ៉ាំបាយជាមួយគ្នា ក្រោយសម្រេចចិត្តច្បាស់លាស់ជាមួយគ្នាថានឹងរក្សាថែទាំ ទំនាក់ទំនងរបស់ពួកយើងឡើងវិញ! យើងឈប់ធ្វើជាក្មេងមិនទាន់ធំទៀតហើយ!»

គេនិយាយរឿងអី ខ្ញុំមិនយល់ទេ ព្រោះខ្ញុំមិនដែលតាមដានរឿងរបៀបនេះ លើបណ្តាញសង្គម។ នេះបើមិនមែនបងរាហ៊ូឱ្យ Accountនាងមកខ្ញុំ ខ្ញុំក៏មិនដឹងថា មានតារាហ្វេសប៊ុក

សរសេរកុនសម្តែងខ្លួនឯង លក់សំបុត្រហ្រ្វីអ៊ីចឹងដែរ។

ស្នូរមួយផ្សេងទៀតលាន់មកលើទូរសព្ទដៃរបស់ខ្ញុំ ដែលកំពុងមើលវីដេអូដោយពិភាល់ចិត្ត។

ខ្ញុំមួយរយៈនេះសម្បូរគេឈែតមកណាស់ហ្ន៎។

ខ្ញុំដៀងទៅ ហើយមិនគិតថារវល់ផង ព្រោះមិនស្គាល់ទេលេខនេះ ប៉ុន្តែឃ្លាចុងក្រោយហាក់ទាក់ភ្នែកខ្ញុំ «បានឃើញអត់? ឥស្សរា Live ជាមួយអ្នកណា?»

ដឹងថាខ្ញុំកំពុងធ្វើអីទៀត? អ្នកណា? ខ្ញុំទាញទូរសព្ទបង្ហើបឡើងមកសម្លឹង ទាំងទ្រូងខ្លួនឯងផតភើតចុះឡើងព្រោះភាពញាប់ញ័រ។

«ខ្ញុំឈ្មោះ ម៉ាលីគ! អ្នកដែលនិយាយជាមួយត្រាឯងកាលពីព្រឹក!»

មិនដឹងថា ខ្លួនឯងកំពុងធ្វើអីទេ ខ្ញុំស្រាប់តែចុចទូរសព្ទតេឡេក្រាមទៅរកគេវិញជាមួយសំណួរ៖

«ចង់បានអីពីខ្ញុំ?»

«ខ្ញុំអត់ចង់បានអីពីឯងទេ! ខ្ញុំចង់ឱ្យឯងដឹងការពិត!»

«ការពិតស្អី?!»

«គ្រប់យ៉ាងដែលឯងឃើញ ជាការពិតបាច់សង្ស័យទេ ទេពណារ៉ាគឺជាមនុស្សបោកប្រាស់! តាមពិតគេមានសង្សារជាស្រី ជាកូនអ្នកមានដែលកំពុង live នេះ! គេកំពុងនៅជិតគ្នា!»

ដូចត្រូវទឹកកកមួយផ្តិលកណ្តាលមុខ ខ្ញុំភ្ញាក់ហើយស្ពឹក។

មាត់ខំធ្វើជានិយាយ៖

«ស្អីគេ? ខ្ញុំមិនយល់ទេ!»

«អ៊ីចឹងឯងចូលហ្វេសប៊ុក រកឈ្មោះឥស្សរាចរិយាទៅ ឯងនឹងឃើញគេកំពុង Live ជាមួយគ្នាហើយជេមស៍!»

«ខ្ញុំឆ្កួតអីទៅធ្វើតាមឯង? ឯងមានចេតនាម៉េច? យើងមិនដែលស្គាល់គ្នាទេ ខលមកខ្ញុំស្អី? បានលេខខ្ញុំពីណាមក? ស្គាល់ឈ្មោះខ្ញុំនៅផ្ទះទៀត?!»

ខ្ញុំថាច្រើនឡើងៗឱ្យក្មេងនោះ ព្រោះកំពុងប្រឹងបន្លប់ភាពស្ពឹកមុខរបស់ខ្លួនឯង ដែលសង្សារនៅក្បែរទ្រូងសុខៗត្រូវគេឆក់យកទៅបានភ្លាមៗហើយមក Liveឌឺដងខ្ញុំ ជាសាធារណៈទៀត?

«រឿងរបស់ឯង និងទេពណារ៉ាអ្នកណាក៏គេដឹងដែរនៅសាលា!» ឯកម៉ាលីគថាមកមិនឈប់ ហាក់កំពុងតែបន្ថែមភាពច្របូកច្របល់ឱ្យខ្ញុំ។ មាត់ខ្ញុំខំតស៊ូខណៈចិត្តខ្ញុំលែងខែងរ៉ែងដូចមុន៖

«ពូកែម៉េះ? ខ្ញុំខ្លាចស្អី ពួកហ្នុង? ម្នាក់ៗជាប្តីឬប្រពន្ធខ្ញុំ ចាំបាច់អីតាមដានរឿងខ្ញុំមានសង្សារ? ឈប់មកពាក់ព័ន្ធគ្នាទៀត!»

ខ្ញុំដាក់ទូរសព្ទចុះ ប៉ុន្តែក្នុងបេះដូងខ្ញុំសឹងទ្រហ៊ោយំទៅហើយ។ គេកំពុងនៅជាមួយមនុស្សស្រីម្នាក់នេះ ដូចឯកមាលីគទើបនឹងថាពិតដែរទេ?

ខ្ញុំគិតផងដៃខ្ញុំចុចមើលផង!

«ពួកយើងសន្យាថា ឈប់ខឹងគ្នាទៀតហើយ!» សំឡេងម្ញែកៗរបស់នាង បន្លឺមកនាំមុខជាមួយស្នាមញញឹមមានក្តីសុខ នៅក្បែរមនុស្សប្រុសម្នាក់ ដែលបេះដូងខ្ញុំឃើញកាលណាក៏លោតចង់គាំងៗ។

គេនៅជាមួយគ្នាមែន!

ខ្ញុំទម្លាក់ខ្លួនផ្អែកទៅលើបង្អែកពូកដោយគ្មានកម្លាំងកំហែងទេ។

ទោះជាបុរសម្នាក់ដែលនៅបង្ហាញខ្លួនយ៉ាងស្រស់សង្ហាក្បែរនាង គេមិនបានបញ្ចេញសំឡេង ឬនិយាយអ្វី ប៉ុន្តែម្តេចក៏ទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់តក់ៗបានដោយគ្មានសំឡេងដូចគ្នា។

ខ្ញុំចង់ចេញទៅរកគេ ប៉ុន្តែទេសកាលអី ខ្ញុំបែរជាចង់មើលវីដេអូនោះបន្តទៀតរហូតដល់ចប់ ចង់ដឹងថា ពួកគេកំពុងសម្តែងរឿងអ្វី ហើយចង់យ៉ាងម៉េចជាមួយខ្ញុំ។

ពិតណាស់គេនៅជាមួយគ្នា ហើយពិតណាស់នាងមិនត្រឹមតែបានបង្ហាញនូវទិដ្ឋភាពភោជនីយដ្ឋានដ៏ប្រណីតហ៊ឺហា ថែម Live បង្ហាញរូបគេអង្គុយជិតនែបនិត្យកាយផង។ ខ្ញុំសឹងថា ស្ទះខ្យល់គ្មានអុកស៊ីសែនសម្រាប់ដកដង្ហើមនោះទេ។

ខ្ញុំដកដង្ហើមមិនរួចទេម៉ាក់!

ខ្ញុំនិយាយតិចៗម្នាក់ឯងទាំងយំសស្រាក់!

«ធ្វើអីញ៉ាំឬនៅកូន?!»

ម្តាយខ្ញុំមកដល់លឿនជាងការគិតរបស់ខ្ញុំទៀត។ ម៉េចក៏គាត់មកវិញលឿនម្ល៉េះ ហើយស្រែកសួរមកតាំងពីនៅក្រៅទ្វារ។

ខ្ញុំជូតទឹកភ្នែកយ៉ាងរហ័សមុនពេលគាត់ដោះស្បែកជើងរួច។

«កូនខ្ញុំមើលLiveទៀតនៀក! មិនដែលឃើញទេ!»

«ម៉ាក់! ការធ្វើបុណ្យអេរិចនោះម៉េចហើយ?!»

ខ្ញុំធ្វើជាសួរនាំបន្លប់។

ម៉ាក់ឆ្លើយពីម្តុំទូទឹកកកមក៖

«រៀបចំអស់ហើយ នៅតែជេនី អាណិតមីងឯងណាស់ ស្រឡាញ់កូនខ្លាំង ខូចចិត្តក៏ខ្លាំង! ពិបាកធ្វើចិត្តណាស់ហ៊ឹម ប៉ុន្តែមិនអីទេកូន វាគឺជាជីវិត ពិបាកធ្វើចិត្តក៏នៅតែត្រូវធ្វើ! ម៉ាក់ឡើងងូតទឹកសិនកូន!»

ពាក្យថា«វាគឺជាជីវិត» កំពុងតែសម្លាប់ចិត្តខ្ញុំ។ ការឡាយវីដេអូមួយដែលទើបនឹងចាប់ផ្តើមជាមួយចំនួនតាមដានជាង២០០០Accounts រាប់រយស៊ែរ និងជាងមួយរយ comments ភ្លាមៗ ពិតជាមានឥទ្ធិពលពេកហើយក្នុងការទាញខ្ញុំទម្លាក់ទៅក្នុងសភាពអស់សង្ឃឹម។

តើពួកគេជាអ្នកណា ហេតុអីបានជាគេLiveមក មានអ្នកមើលច្រើនម្ល៉េះ? តើគេកំពុងនាំគ្នាធ្វើអ្វីនៅលើបណ្ដាញសង្គម? គេលក់ផលិតផល ឬលក់រឿងផ្ទាល់ខ្លួនគេដូរយកស៊ែរ និងLikes?

ហើយម្នាក់នោះជាសង្សាររបស់ខ្ញុំមែនឬមិនមែន ឬគ្រាន់មនុស្សមុខដូចគ្នា ហេតុអ្វីខ្ញុំគ្មានសិទ្ធិសូម្បីតែនឹងសួរនាំគេ។

ខ្ញុំខាំមាត់ខឹងចិត្តដ្បិតនឹកឃើញឡើងមកវិញបណ្តាពាក្យពេចន៍ទាំងអស់ដូចនៅថ្មី…

“Keep love in your heart. A life without it is like a sunless garden when the flowers are dead.”

ខ្ញុំកំពុងស្លាប់ហើយ! ស្លាប់ក្រោមដៃមនុស្សដែលខ្ញុំស្រឡាញ់។

ម៉ោងបាយមកដល់ ខ្ញុំអង្គុយលេបបាយដូចជាលេបគ្រួស។ ក្នុងសាលរបស់សាលារៀនដែលភាគច្រើនសិស្សដទៃ គេមានគ្នាហូបជាមួយឬនៅជាក្រុមៗ ចំណែកខ្ញុំវិញឯកោ គឺជាទម្លាប់។

ជិតដល់ម៉ោងចូលរៀនវិញហើយ ខ្ញុំនៅតែលេបមិនបានលើសពីបីស្លាបព្រាសោះ។

«ចង់ដឹងការពិតពីសង្សារសំណព្វដែរអត់?!»

ឯកម៉ាលីគមកដល់ហើយ គេទម្លាក់ប្រអប់បាយមកជិតខ្ញុំថែមទាំងឱនខ្សឹបខ្សៀវ។ ខ្ញុំទើសទាល់ណាស់ មិនដឹងគួរនិយាយរកគេឬអត់ទេ។

ខ្ញុំសួរតិចៗទាំងភ្នែករេជារង្វង់សម្លឹងសិស្សឯទៀតនៅជុំវិញខ្លួន ដោយប្រយ័ត្នប្រយែង។

«តាមពិតទៅ ឯងជានរណា?!»

«សិស្សនៅសាលានេះជាមួយឯងដែរ!» ម៉ាលីគតបធ្វើហំហាន ដូចគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើង។

«ម៉េចខ្ញុំមិនដែលឃើញ?!» ខ្ញុំសួរដោយទឹកមុខមិនពេញចិត្ត។