ខ្ញុំគិតថា យើងកំពុងប្រឈមជាមួយពិភពលោកដែលមើលងាយយើង ដូច្នេះហើយ មិនសមថាយើងក៏ព្រមមើលងាយខ្លួនយើងដែរនោះទេ។
ស្នេហារបស់មនុស្សខ្ទើយ មិនមែនសំដៅតែរឿងនៅលើគ្រែដូចសាធារណៈមតិ តែងរិះគន់នោះឯណា។ ខ្ញុំថាបន្ថែមទៀតខណៈគេនៅធ្វើអាការៈស្ងប់ឈឹង៖
«បើមនុស្សស្រឡាញ់គ្នាមែន វាមិនមែនត្រឹមតែមានន័យនៅក្នុងបន្ទប់បិទជិតមួយ២នាក់ទេ! យល់អត់ទេពណារ៉ា? ស្នេហារបស់ពួកយើង គឺជាស្នេហាបើកចំហ! ហើយយើងមិនទៅបោកបញ្ឆោតភ្នែកអ្នកណាទាំងអស់! បើសិនជាយើងមិនទទួលស្គាល់ខ្លួនយើងទៅហើយ តើឱ្យគេមកគោរពឱ្យតម្លៃយើងយ៉ាងម៉េចទៅ? អ្ហះ?»
គេហាក់ត្រូវសម្ដីធំៗ ឮៗ ម៉ាត់ៗរបស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យគាំង ព្រោះចំកណ្តាលមុខពេក ដៃគេហាក់អស់កម្លាំងកំហែង របូតចេញពីខ្លួនប្រាណខ្ញុំ។
សាជាថ្មី ខ្ញុំបែរទៅរកគេ ហើយដៃខ្ញុំទាំងសងចាប់កាន់ម្រាមទាំងដប់របស់គេម្តង។ ជាមួយទឹកមុខរលីងរលោង ខ្ញុំមើលចូលជ្រៅទៅក្នុងប្រស្រីភ្នែកក្រហមងាំងរបស់គេ ដូចកាលពីថ្ងៃដែលគេបានធ្វើពុតលួចខោអាវខ្ញុំនៅឯបន្ទប់Locker ដែរ។
ខ្ញុំមិនរំឭករឿងចាស់ហួសអស់ទៅក៏បាន ពេលនេះគេអះអាងថា គេកំពុងស្រឡាញ់ខ្ញុំ ដូច្នេះហើយខ្ញុំមានសំណួរច្រើនណាស់។
«ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់កាន់ដៃបងឯង ដើរចុះទៅក្រោមឱ្យបងសន្តិសុខនៅក្រោម រកឃើញថាយើងស្រឡាញ់គ្នា! ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ថតរូបជាមួយបងឯង ហើយផុសលើបណ្តាញសង្គម ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់បង្ហាញប្រាប់ពិភពលោកនេះថា ពីរនាក់យើងស្រឡាញ់គ្នា! វាគ្មានអ្វីទាស់ខុសនោះទេ! យើងដូចគេឯង ដូចគូស្នេហ៍ទាំងអស់ទៅលើលោកនេះ! វាគ្មានអីចម្លែកនោះទេ ទេពណារ៉ា!»
«ឈប់ធ្វើដូចក្មេងទៅ! នេះជីវិតពិត វាមិនមែនរឿងដ្រាម៉ាកូរ៉េ ចិនបោកក្មេងៗទេ! រៀនយល់ផង!»
គេនិយាយតិចៗ ជាសញ្ញាបដិសេធច្បាស់ណាស់។ តែខ្ញុំក៏ដឹងមុនដែរ! ខ្ញុំហត់ណាស់ ទើបខ្ញុំនិយាយទាំងញញឹមដោយក្តីឈឺចាប់៖
«ឈប់កុហកខ្ញុំ! ឈប់ប្រើពាក្យអស់ទាំងនេះ មកពន្យារ បំភ្លៃ បោកប្រាស់ចិត្តខ្ញុំទៀតទៅទេពណារ៉ា! ខ្ញុំចង់កាន់ដៃបង បងមិនព្រម! ខ្ញុំចង់លែងដៃពីបង បងមិនលែង! បងជិតរៀបការជាមួយមនុស្សស្រី តែនៅកន្លែងនេះបងអះអាងថាស្រឡាញ់ខ្ញុំ! បងគិតថា កាលដែលខ្ញុំចង់បង្ហាញពីចិត្តស្មោះឱ្យគ្នា ជាការទាមទារដូចកូនក្មេង? វាគ្មានអ្នកណាម្នាក់ដែលស្រឡាញ់គ្នាស្មោះហើយព្រមនៅរបៀបនេះ នៅលឹបលឱ្យស្ងសារការប្រពន្ធនឹងអាលគ្រាំគ្រាក្អួតឈាមស្លាប់ទេ! វាមានតែនៅដើម្បីផលប្រយោជន៍ ដើម្បីអ្វីផ្សេង ដើម្បីលុយកាក់មាសប្រាក់ បានគេព្រមធ្វើបែបនេះ! ហើយម្នាក់នោះមិនមែនខ្ញុំទេ! មិនមែនដាច់ខាត!»
គេទំនងជាដឹងថាគ្មានពាក្យមកនិយាយពង្វក់ខ្ញុំបាន គេចាប់ផ្តើមងាករេ៖
«បងមិនចង់និយាយច្រើនទេថ្ងៃនេះ! យើងអង្គុយស្ងាត់ស្ងៀមដើម្បីពិចារណាជាមួយគ្នាក៏បាន! ព្រោះយើងកំពុងខឹង បងដឹងថា យើងនិយាយមិនត្រូវ និងមានៈមិនចង់ស្ដាប់អ្វីដែលជាហេតុផលទេ! បងចង់បានតែមួយប៉ុណ្ណោះពីជេមស៍ គឺបងចង់ឱ្យជេមស៍យល់បងជាងអ្នកណាទាំងអស់! ប៉ុណ្ណឹងបានអត់ មនុស្សស្រឡាញ់គ្នា!»
ស្នូរទូរសព្ទរោទ៍។
មិនមែនរបស់គេទេ គឺរបស់ខ្ញុំ។
ខ្ញុំដកភ្នែកយឺតៗចេញពីការសម្លឹងជាមួយគេ។ ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់លេខនេះទេ Private ទៀត? បើគេនៅទីនេះជ្រងោរទៅហើយ អ្នកណាទៅដែលប្រើស្ទីលសម្ងាត់ៗអស់នេះខលមក?
«ចុះមកហាង Bamboo UCA នៅផ្លូវ២៤០ ខាងឆ្វេងដៃ មានរឿងត្រូវនិយាយគ្នា!»
«ឥស្សរាចរិយា?!»
ខ្ញុំខ្សឹបតិចៗបន្ទាប់ពីឮសំឡេងស្រីម្នាក់នោះ។ ប្រុសស្នេហ៍របស់ខ្ញុំងាកមុខមកភ្លាម ពេលឮខ្ញុំភ្លាត់ឈ្មោះនេះ អាការៈគេដូចជាឃើញម្ដាយមកដល់មាត់ទ្វារបន្ទប់។
ទេពណារ៉ា នៅសម្លឹងទូរសព្ទខ្ញុំដែលមិនទាន់បានចុចបិទនៅឡើយ។ ខ្ញុំឃើញភាពញ័រញាក់ ភ័យព្រួយនៅក្នុងឫកពារបស់គេតាំងពីលើក្បាលដល់ចុងជើង។ នេះឬមនុស្សប្រុស ដែលមុននេះចង់ឱបក្រសោបខ្ញុំ និយាយថាស្រឡាញ់ខ្ញុំអស់ពីបេះដូង?
នេះឬដែលគេចង់ឱ្យខ្ញុំយល់គេ? ខ្ញុំយល់ច្បាស់ហើយ ថែមទាំងយល់គ្រប់យ៉ាងទៀត!
ខ្ញុំគិតបែបនេះទាំងសែនជូរចត់ក្នុងចិត្ត ហើយសើចស្ញាញចំអកទៅគេទាំងគ្មានសំឡេង។ បន្ទាប់មកខ្ញុំនិយាយឌឺទៅខាងស្រីដែលនៅចាំស្តាប់៖
«ឃើញអស់ហើយ? ចង់ធ្វើម៉េចឥឡូវ?»
«ខ្ញុំឱ្យចុះ ចុះមក! មានរឿងត្រូវនិយាយឱ្យច្បាស់លាស់!»
«ហើយគេនេះ? ហៅទៅដែរអត់?!» ខ្ញុំសួរបន្តទាំងគ្មានអារម្មណ៍ជាប់រាងកាយរឹងមាំទេ។
«មិនបាច់ទេ! គេគង់តែមកតាមទេ!»
ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងឫកពា ងាកគេចចុះឡើងរបស់ទេពណារ៉ា។ មាត់ខ្ញុំវិញនិយាយឮៗទៅកាន់ឥស្សរាចរិយា៖
«អូខេ! ជាអ្នកចង់អ៊ីចឹងខ្លួនឯង! មិនមែនខ្ញុំរករឿងទេណ៎ា! ឱ្យច្បាស់!»
ខ្ញុំសម្លឹងមុខប្រុសស្នេហ៍ដែលខ្មៅស្ពឹក ហើយនិយាយបង្ហើយ៖
«មានលទ្ធផលបែបម៉េច ទទួលយកខ្លួនឯង!»
ខ្ញុំចុចទូរសព្ទបិទ។ គេនេះប្រឹងដកដង្ហើមវែងៗ ងាកមុខមក។ ខ្ញុំបាត់ទេពណារ៉ាដ៏ខែងរ៉ែងនៅក្នុងបេះដូងទៅហើយ នៅទីនេះ សល់តែមនុស្សម្នាក់ដែលកំពុងតែធ្វើឫកពាច្របូកច្របល់ រិះគិត។
ខ្ញុំបែរទៅរកទ្វារហើយគិតទាំងចំអកការឈឺចាប់របស់ខ្លួនឯងថា ជឿអត់ ម្នាក់មាឌធំសែនសង្ហានេះ នឹងបោះបង់ចោលអាពាហ៍ពិពាហ៍មាសរបស់គេ មកការពារក្មេងប្រុសតូចល្អិតដូចខ្ញុំ? វាមានតែនៅក្នុងរឿងវីដេអូប៉ុណ្ណោះ។
ខ្ញុំឆ្លៀតនិយាយបែរខ្នង៖
«អនាគតប្រពន្ធបងឯងហៅខ្ញុំ ហើយឱ្យខ្ញុំចុះទៅចួបគេ! ខ្ញុំមិនបាននៅលេងជាមួយទេព្រោះខ្ញុំខ្លាចខុសបញ្ជា!»
ថាចប់ខ្ញុំដើរចេញ សំដៅទៅជណ្ដើរយន្តទាំងខាំមាត់ស្ទើរដាច់។
ភាពរឹងមាំដែលខ្ញុំមិនដែលមានក្នុងជីវិត ខ្ញុំពេលនេះពិតត្រូវការជាខ្លាំងមែន។
នៅកាលៈទេសៈមួយ ដែលខ្ញុំមិនអាចដួលចុះដាច់ខាតនៅចំពោះមុខមនុស្សដែលបានមាក់ងាយខ្ញុំ និងម្នាក់ទៀតបោកប្រាស់ខ្ញុំ ការឈររឹងមាំនៅចំពោះមុខពួកគេក្នុងនាមជាទស្សនិកជនតែម្នាក់គត់ ចាំមើលល្ខោនដែលពួកគេសម្ដែងជាកាតព្វកិច្ចខ្ញុំក្នុងពេលនេះ។
ហើយខ្ញុំនឹងរកការឆ្លើយតបយ៉ាងល្អ ដើម្បីជួយបង្កើតឈុតឆាកបន្តឱ្យពីរនាក់គេបានលេងល្ខោនទៀត ព្រោះពួកគេ ម្នាក់ល្បិច ម្នាក់High Show អត់អីប្លែកទេ ការសម្តែងប្រាកដជាល្អមើល។
តាមផ្លូវដើរទៅរកស្រីម្នាក់នោះខ្ញុំចេះតែនឹកដល់រឿងនានា។ កោតតែឯកម៉ាលីគ នៅឈឺចាប់ ព្រោះគេកម្រិតនេះ «គេជាអតីតកាល! បងធ្លាប់ស្រឡាញ់គេ តែក្រោយពេលបានចួបជេមស៍ បងមិនដែលមានចិត្តជាមួយអ្នកណាទាំងអស់! គេនិយាយអីក៏ដោយ ក៏កុំជឿគេ គេមានបញ្ហាចិត្ត!» ហើយកោតតែទេពណារ៉ាចេះប្រើពាក្យមាក់ងាយគ្នាទៅបាន ចុះខ្ញុំ? តើពាក្យបែបណាដែលគេបាននិយាយអំពីខ្ញុំ នៅនឹងមុខឥស្សរាចរិយា?
ថ្ងៃណាមួយ មិនខានទេ គេអាចប្រើប្រាស់នូវចំណងទាក់ទងរបស់ពួកយើង ហើយបោកប្រាស់លក់ខ្ញុំដើម្បីប្រាក់ គឺលក់ទៅឱ្យនរណាម្នាក់ ដូចលំនាំកាលជាមួយ មាស មន្តា តើខ្ញុំទទួលយកបានទេ?
ខ្ញុំមិនមែនជាអ្វីពិសេសសម្រាប់គេនោះឡើយ! ខ្ញុំគ្មានស្អីទាំងអស់ គ្រាន់តែជាមនុស្សសាមញ្ញម្នាក់ ក្មេងប្រុសម្នាក់ក្នុងចំណោមក្មេងប្រុសជាច្រើនទៀត ដែលមានចំណុចខ្សោយក្នុងដៃពួកមនុស្សធំដូចគេ ងាយត្រូវគេយកពាក្យ«ស្រឡាញ់»មកបោកប្រាស់បាន។
គេសំអាងអី ចង់បន្តធ្វើអ្វីៗលាក់ៗជាមួយខ្ញុំ បង្ខំបង្អាក់យោបល់ខ្ញុំ ចុងក្រោយបង្ហាញខ្លួនជិតកូនអ្នកមានអស្ចារ្យម្នាក់ ហើយមកស្កាត់ប្រាប់ថានៅស្រឡាញ់ខ្ញុំ?
គិតថា ខ្ញុំនឹងបោះបង់សីលធម៌ខ្លួនឯងចោល ទៅលបលួចមានស្នេហាបន្តដូចពង្រូលជាមួយមនុស្សដូចគេ?
ខ្ញុំបានមកដល់សណ្ឋាគារដ៏ធំមួយជ្រុងផ្លូវ២៤០ តាមដែលនារីនោះបញ្ជា។ ភាគច្រើនតំបន់នេះស្អាតប្រណីតពន់ពេក ក៏មានតែវត្តមានអ្នកមានលុយហូរហៀរ ទើបគេមកបាយ កាហ្វេថ្លៃកប់ៗនៅកន្លែងនេះ។
ពិតណាស់ ខ្ញុំគិតថា ឥស្សរាចរិយាមានអ្វីៗច្រើនដែលជាកំណប់ ឬហៅថាជង្រុកស្រូវសម្រាប់ពួកមនុស្សចង់រៀបការក្នុងសភាពជាជនបញ្ញើក្អែក។
មនុស្សប្រុសធុននេះមានច្រើនពេកហើយក្នុងសង្គមយើង។ បើទេពណារ៉ា ពិតជាដូចបងរាហ៊ូនិយាយមែន កាលដែលគាត់ចង់បន្លំជាប្រុសពិត ដើម្បីបានចូលទៅក្នុងគ្រួសារអ្នកមានម្នាក់ដើម្បីអនាគតពឹងផ្អែកលើស្រី មានអីចម្លែកសម្រាប់ខ្ញុំ? ដែលចម្លែកគឺមនុស្សប្រុសខ្ញុំស្រឡាញ់ កំពុងឈឺរលួយសាច់បាត់ពីការចងចាំបន្តិចម្តងៗទៅហើយ! ថ្ងៃណាមួយ ស្នេហារបស់ពួកយើងសល់ត្រឹមសាកសព ដែលមិនអាចមានជីវិតសាថ្មីទៀតបាននោះទេ។
ការគិតគូរដាច់ណាត់នេះកំពុងធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ខ្ញុំប្រេះស្រាំ រវាងភាពត្រជាក់និងភាពក្ដៅដែលប៉ះគ្នា ដូចដែលម្ខាងខ្ញុំមានសេចក្ដីសោកស្ដាយចំពោះអនុស្សាវរីយ៍និងពាក្យសន្យានានារបស់ពួកយើង ម្ខាងទៀតខ្ញុំមានការឈឺចាប់យ៉ាងដំណំជាមួយនឹងការពិតនៅចំពោះមុខ។
នៅចម្ងាយពីមាត់ទ្វារប្រមាណជាជាង១០ម៉ែត្រ ខ្ញុំឃើញខ្នងស្រីម្នាក់សម្ញែងសក់ពាក់វែងអន្លាយ ហាយឡាយផ្កាឈូកនិងប្រាក់។
ក្រឡេកភ្លែតក៏មើលស្គាល់បាត់ទៅហើយ។ ដោយសារតែនោះគឺជាបន្ទប់កញ្ចក់មួយជាន់ទៀត ខ្ញុំត្រូវតែឆ្លងកាត់ទ្វារធំសិន។
«ទៅណាប្អូន?!»
សន្តិសុខនៅមាត់ទ្វារបាំងផ្លូវសួរខ្ញុំ។
គេយាមកាមតឹងតែងណាស់ ហើយខ្ញុំនេះមើលទៅទំនងអត់លុយចាយនៅហាងគេដែរ បានជាគេមកឃាត់សួរ។
«ឥស្សរាចរិយា! ហៅខ្ញុំមកចួប! ម្នាក់នៅខាងក្នុងនោះ!»
កូនស្រីអ្នកមានម្នាក់នេះ ពិតជាមានហ្វេនច្រើន ឬធ្លាប់មកទីនេះញឹកញាប់ក្នុងរូបភាពអស្ចារ្យៗ បានជាសន្តិសុខហាក់ស្គាល់ឈ្មោះភ្លាម ហើយសម្លឹងខ្ញុំពីលើដល់ក្រោមមុនពេលឆ្លើយ៖
«ចូលចុះ! ប៉ុន្តែ កុំទៅណាឆ្ងាយៗណាប្អូន! ចង់ទៅណាប្រាប់អ្នករត់តុណា៎!»
«បាទ!»
ខ្ញុំដើរតម្រង់ទៅបន្ទប់កញ្ចក់ថ្លាដែលមុននេះខ្ញុំបានឃើញនាង។
ដោយមិនចាំគោះទ្វារ ខ្ញុំរុញដើរចូលទាំងក្ដាប់មាត់ហានក្លា។
ការធ្វើមុខហំហាននេះកាន់តែមាំឡើងៗ ដូចពេលដែលហាន់ដានៅក្នុងប្រលោមលោកបេះដូងមេគង្គជ្រៀតជ្រែកអាហារពេលល្ងាចរបស់ប្តីនាងជាមួយអតីតសង្សារដូច្នោះដែរ។
ខ្ញុំជឿថា បើសិនជាគេមានសេចក្ដីស្មោះត្រង់ចំពោះខ្ញុំដូចជាគីម៉ាល់ ប្រាកដណាស់គេមិនឱ្យខ្ញុំលក់មុខនៅចំពោះមុខមនុស្សស្រីម្នាក់នេះ។
ឥស្សរាមើលខ្ញុំដោយកន្ទុយភ្នែកត្រឹមមួយឆ្វាច់ហើយក៏សម្លឹងហួសទៅក្រោយខ្នងខ្ញុំ។
សង្សារខ្ញុំមកដល់ហើយដឹង ខ្ញុំមិនខ្ចីងាកទៅមើលទេ។
មិនចាំនាងហៅ ខ្ញុំទាញកៅអីអង្គុយហើយចាប់ផ្តើម៖
«ខ្ញុំទំនេរប្រហែល១៥នាទី!»
នាងដៀងភ្នែកមកវិញដូចចង់ចំអកឱ្យខ្ញុំ ឬមើលស្រាលខ្ញុំក៏ថាបាន អាចទាំងពីរយ៉ាងព្រមៗគ្នា។ ខ្ញុំស្អប់សភាពញញឹមក្លែងក្លាយ ទន់ផ្អែមរបស់នាង ធ្វើដូចជាខ្ញុំនេះហ្វេនម្នាក់កំពុងតាមដាននាងFake។
«ញ៉ាំបាយពេលល្ងាចអត់?»
សម្តីក៏ពីរោះអន្លាយៗ។
នាងសួរខ្ញុំ ខ្ញុំមិនទាន់ឆ្លើយផងព្រោះជាប់ធុំក្លិនទឹកអប់គេ។
ប្រុសស្នេហ៍របស់ពួកយើងមកដល់ហើយ គឺមកទាញកៅអីហើយអង្គុយក្រពាត់ដៃក្បែរៗនាង ទល់មុខមកខ្ញុំ។
មនុស្សម្នាក់ ដែលមុននេះទើបតែប្រាប់ខ្ញុំថា គេស្រឡាញ់ខ្ញុំ ឥឡូវនេះកំពុងតែរើសយក
«ខាងនាង» សូម្បីសម្លឹងខ្ញុំវិញក៏គេធ្វើដូចតោះតើយ។
«បងចង់បានតែមួយប៉ុណ្ណោះពីជេមស៍ គឺបងចង់ឱ្យជេមស៍យល់បងជាងអ្នកណាទាំងអស់! ប៉ុណ្ណឹងបានអត់ មនុស្សស្រឡាញ់គ្នា!»
ការឈឺចាប់ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្អប់ប្រព័ន្ធចងចាំរបស់ខ្លួនឯង។
ខ្ញុំស្អប់កាលដែលពាក្យពេចន៍នានារបស់ប្រុសម្នាក់នេះ កំពុងរត់មកសម្ញែង ជែងគ្នាក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំ។
«នៅណេះមានរបស់ឆ្ងាញ់ៗច្រើន! តើបើមិនដឹងហៅអីអាចជួយប្រាប់បាន ដូចជា…..»
នាងមើលងាយខ្ញុំហើយបក់ដៃហៅអ្នករត់តុ។
ខ្ញុំដៀងសម្លឹងសង្សារដែលកំពុងធ្វើឱ្យខ្ញុំឆ្អែត។
«ឱ្យមឺនុយទៅគេ ហើយកន្លែងណាគេមិនស្គាល់ពន្យល់ផង!»
ខ្ញុំញាក់ស្មាសើចក្អឹកៗ វាសដៃរុញមឺនុយនោះចេញវិញធ្វើឱ្យអ្នករត់តុថយព្រោះភ័យ។
សម្តីខ្ញុំមិនដឹងប្រមូលមកពីណាទេលឿននោះលឿនហើយឌឺសាហាវ៖
«មានអីអស្ចារ្យ! ស្មានថាមានតែពួកខ្លួនដែលមានលុយញ៉ាំ? ខ្ញុំញ៉ាំឡើងទ្រលាន់ ឡើងក្លាយជាសំណល់! កាកៗ! ផ្អូមៗ! អន់ៗ លែងចង់ទៀតហើយហ្នឹង! ល្មមដល់ពេលអ្នកណាឃ្លាន គេមកយកទៅភ្លក្សម្តងក៏បាន! អត់អីទេ ចែកគ្នា!»
បងទេពណារ៉ាសម្លឹងខ្ញុំដោយភាំងៗ។
ខ្ញុំកុំអីសម្លក់ប៉ិនេះកប់ម្តងហើយ តែភ្នែកខ្ញុំរវល់ វាកំដរសម្តីខ្ញុំផ្តោតទៅចំៗកូនអ្នកមាន ខ្លាចក្រែងគេថាខ្ញុំនេះបានត្រឹមតមាត់មិនហ៊ានសម្លឹងមុខគេចំ។
ស្រីស្អាតថ្លោះទឹកមុខទៅជាស្លេកព្រោះខឹង។ នាងដៀងកន្ទុយភ្នែករហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរសម្លឹងប្រុសស្នេហ៍ ខណៈខ្ញុំងើយមុខបង្ហាញអំនួតថា មនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលនាងកំពុងគិតថា ពេញលក្ខណៈសមជាប្តីនេះ គ្មានកន្លែងណាលើខ្លួនខ្ញុំដែលគេមិនទុកជាវត្ថុទិព្វនោះទេ។
ទីបំផុត នាងរៀបឫកមកវិញធ្វើធម្មតាបានរហ័សនោះរហ័ស។ ដោយទឹកមុខមិនសូវស្រស់ នាងបែរទៅគូស្នេហ៍នាង ហើយរកទំនុកថ្មីមកបុកបេះដូងខ្ញុំដើម្បីសងសឹក។
«បាន! ចឹងក៏ចឹងទៅ! ចុះបងឃ្លានដែរ ក្រោយពីដោះស្រាយចោលសំរាមរោយរាយអស់ហើយ? នៅធុំក្លិន នៅមានអារម្មណ៍ប្រឡាក់ដែរអត់ Honey?»
ទេពណារ៉ា មិនសម្លឹងមកខ្ញុំវិញទេ ដៃគេម្ខាងលើកគងកៅអីស្រីស្នេហ៍លួងចិត្តនាង។ ខ្ញុំក្ដៅចិត្តនឹងដៃគេ មិនស្មើពាក្យ«សំរាម»ដែលស្រីហាយសូកំពុងនិយាយទេ។
បើខ្ញុំជាសំរាម អ្នកដែលចង់មកទំខ្ញុំមុននេះនៅក្នុងបន្ទប់ តើវាជាស្អី? ហេតុអ្វីនាងមកចង់ប្រជែងច្រណែនជាមួយសំរាម?
«ប្រាប់គេទៅទេពណារ៉ា! ថាមុននេះ ឋានសួគ៌ឬសំរាម? បងឯងថាស្រឡាញ់ខ្ញុំតែម្នាក់ ចង់នៅក្បែរខ្ញុំតែម្នាក់! ចង់អង្គុយស្ងាត់ស្ងៀមដើម្បីពិចារណាជាមួយគ្នា ចង់ឱ្យខ្ញុំនេះយល់ពីបង ក្នុងនាមជាមនុស្សស្រឡាញ់គ្នា! និយាយឱ្យអស់ទៅ!»
នាងហាក់រលះរលាំងទឹកមុខ តែចង្រៃអ្វីសង្សារខ្ញុំដែលចួបគ្នាពេលណាក៏តែងតែផ្អែមល្ហែមជាមួយខ្ញុំ ហេតុអីពេលនេះ នៅនឹងមុខស្រីស្អាតហើយជាអ្នកមានទៀត គេនៅស្ងៀមធ្វើចរិតង៉េមង៉ាមដូចជាប្រុសស្អាតស្តាប់មិនយល់សាច់រឿងទៅវិញ?
ពេលស្រីស្អាតដៀងសម្លឹងគេ គេកាន់តែធ្វើមុខដូចជាងឿងឆ្ងល់ ចួនមើលមុខនាង ហើយងាកមកខ្ញុំ ហើយគ្រវីក្បាលតិចៗ។
សភាពរបស់គេ ដូចជាបង្ហាញថា ងីរងើរ មិនយល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយអម្បាញ់មិញសោះ។ គេលើកដៃដាក់ស្និទ្ធស្នាលលើស្មានាង ហើយនៅស្ងៀមងាកមកសម្លឹងខ្ញុំធ្វើធម្មតា។
កែវភ្នែកគេល្ហល្ហេវ មិនទទួលខុសត្រូវ គឺជាពំនូកកំហឹង ដែលទេពណារ៉ានិងស្រីរបស់គេ កំពុងដុតខ្ញុំ ជាមួយរងើកតូចៗល្មមឱ្យខ្ញុំយកមកបំពក់ចូលគ្នាដុតបន្ទប់VVIPនេះចោលឱ្យល្បីម្តង។
ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមញញញឹមតិចៗជាមួយភាពជូរចត់។
សេចក្ដីអំនួតនៅក្នុងកែវភ្នែករបស់ឥស្សរាចរិយា ប្រៀបដូចជាកំពុងបង្ហាញថាខ្ញុំនេះគឺជាភាគី«ចាញ់» នឹងដែលត្រូវ«អាម៉ាស់»នៅចំពោះមុខនាង។
នាងអាចគិតថា ខ្ញុំជាភាគីដែលតាមស្រឡាញ់ទេពណារ៉ាម្នាក់ឯង?
ឬមួយក៏ខ្ញុំកំពុងតាំងខ្លួនជាអ្នកទីបីជ្រៀតជ្រែកស្នេហាដ៏មានសេចក្ដីសុខរបស់នាង?
ទោះបីមួយណាក្តី នាងស្គាល់ខ្ញុំច្បាស់ហើយ! នាងគឺជាអ្នកដែលហាមប្រាមមិនឱ្យគេមកចួបខ្ញុំ ហើយពេលនេះនាងកំពុងតែមានអំនួតក្លែងបន្លំ ព្រោះត្រឹមឃើញគេមិនហ៊ានទទួលស្គាល់ខ្ញុំ គ្រប់យ៉ាងគឺក្លែងបន្លំ។
«ល្អហើយ! ឥឡូវយើងនៅហ្នឹងបីនាក់! បើបំណាច់ថា បងឯងចង់និយាយឱ្យច្បាស់នោះ ជាមួយក្មេងម្នាក់នេះ ក៏កុំបាច់ទៅណាឆ្ងាយទេពណារ៉ា! និយាយគ្នាផូងនៅមុខខ្ញុំមក Sweetie!»
សំឡេងមហាស្រួយស្រេះរបស់នាង ដែលនិយាយច្បិចកាច់រាងចុងៗមាត់ និយាយមិនជ្រះ និយាយត្បៀតៗតាមចរិតក្លែងក្លាយនោះខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ មិនស្មានថានាងតែងតែប្រើសំឡេងបែបនេះលើកឡើងក្នុងហ្វេសប៊ុក ហើយមកប្រើនៅទីនេះទៀតសោះ។
ប្រើស្ទីលដដែល!
ខ្ញុំខឹង ក្រហមភ្នែក នាងកាន់តែបានចិត្តណាស់។ នាងថាទៀត៖
«ខ្ញុំចង់ឃើញនៅចំពោះមុខខ្ញុំតែម្តង! ដើម្បីឱ្យគេអស់ចិត្តឈប់តាមដូចស្រមោល ឈប់រវើរវាយ ឈប់ស្រមៃ ឈប់ដ្រាម៉ា ឈប់ហៅបងឯងចួបគ្នាទៀត ព្រោះបងឯងជិតរៀបការហើយ!»
ស្មានអីខុស? ទេពណារ៉ាមិនដឹងជាទៅនិយាយបែបម៉េចខ្លះ ជាមួយនឹងឥស្សរាចរិយាបានជានាងហ៊ានគឃ្លើនមកប្រើសម្ដីតាមរបៀប ដូចខ្ញុំនេះជាមនុស្សទីបី? ខ្ញុំជាមនុស្សតាមស្រឡាញ់អនាគតស្វាមីនាងដូចស្រមោលអន្ទោល? ខ្ញុំដៀងភ្នែកទាំងញញឹមឈឺចាប់ សម្លឹងទៅកាន់មនុស្សប្រុសដែលនៅចំកណ្តាលរវាងពួកយើង។
គេនេះនៅធ្វើមុខទីងមោង ដែលជាការបញ្ជាក់ប្រាប់ខ្ញុំរួចស្រេចហើយថា គេឯណានឹងហ៊ានចេញមុខទទួលស្គាល់ អំពីអ្វីៗដែលមុននេះ គេបានលួងប្រលោមខ្ញុំនៅជាន់ខាងលើ?
ល្អណាស់ដែលមុននេះ ខ្ញុំមិនចាញ់បោកផ្តេកផ្តួលទៅតាមវោហារសាស្ត្រព្រានខ្ទើយរបស់គេ។ ខ្ញុំផ្ទួនទៅកាន់គេ ទាំងញាក់ច្រមុះខឹង៖
«គហ្មែន?! ម៉េចមិននិយាយទៅ? ខ្ញុំកំពុងចាំស្ដាប់ស្រាប់ហើយ! ប្រាប់ហើយថាខ្ញុំមិនមានពេលច្រើនទេ! ខ្ជិលមើលការសម្ដែង ឱ្យទទេក៏អត់ចង់មើលដែរ!»
ទេពណារ៉ាគោះដៃរបស់គេនៅលើស្មាស្រីស្អាត ហើយចុងក្រោយគេច្បូតសក់នាងតិចៗ ក្រោមកម្ដៅនៃកែវភ្នែកខ្ញុំ។
នាងដៀងភ្នែកសម្លឹងម្រាមដៃគេទាំងទឹកមុខពោរពេញទៅដោយមោទនភាពតែខ្ញុំ ខ្ញុំមើលធ្លុះថា ទេពណារ៉ាកំពុងលួងនាងដៃម្ខាង ម្ខាងទៀតពន្យារពេលរកលេសទប់ទល់ស្ថានការណ៍។
គ្រប់យ៉ាងចេញមកច្បាស់ក្រឡែតនៅនឹងមុខខ្ញុំទៅហើយ បន្ថែមពីលើនោះសំឡេងរបស់ទេពណារ៉ានាំមុខខ្លីៗ ៖
«មានអីត្រូវនិយាយទៀត បើប្រាប់គេអស់ហើយ!»
«បងប្រាប់ថាម៉េចខ្លះHoney ពេលឡើងចួបគ្នាមិញ?!»
«ប្រាប់ថាឱ្យគេឈប់គិត និងយកទង្វើល្អៗទាំងអស់របស់បង បំភាន់ខ្លួនឯងថាជាសេចក្ដីស្រឡាញ់!»
ខ្ញុំតាំងចិត្តបានមាំណាស់ព្រោះខ្ញុំបានត្រៀមជាស្រេចទៅហើយ ក្នុងការទទួលយកនូវសំឡេងក្បត់ចិត្តអស់ទាំងនេះពីគេ មនុស្សដែលខ្ញុំធ្លាប់គិតថា«ល្អ»។
បងរាហ៊ូនិងឯកម៉ាលីគបានប្រាប់ខ្ញុំច្រើនហើយ ហើយថែមទាំង ខ្ញុំខ្លួនឯងក៏ចេះពិចារណាវិភាគ ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងអស់ដែលបានកើតមានឡើងរវាងខ្ញុំហើយនិងទេពណារ៉ាដែរ។ អ្វីៗធ្វើឱ្យខ្ញុំស្មានដឹងបានជាបណ្តើរៗថា ទេពណារ៉ាម្នាក់នេះ គ្មានអ្វីដែលត្រូវមករើសយកខ្ញុំ ចាកចោលកំណប់ទ្រព្យជង្រុកស្រូវរបស់គេនោះទេ។ ទោះយ៉ាងណាក៏មិននឹកស្មានថា គេហ៊ានដល់កែសម្តីប្រែក្រឡាស់ខ្មៅទៅជាស ល្អក់កករចិត្តស្មោះរបស់ខ្ញុំបានដល់ថ្នាក់នេះដូចគ្នា។
ទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់មួយជុំរង្វង់ភ្នែក គឺភ្នែកទាំងសងខាង ទាំងចិត្តខ្ញុំមិនចង់យំទេ។ ឯងយំនៅកន្លែងណាក៏បាន តែមិនគួរមកស្រក់ទឹកភ្នែកនៅនឹងមុខពីរនាក់នេះឡើយ។ ប៉ុន្តែបើឯងបានជាមកទៅហើយ នៅនឹងចុះ មើលពីរនាក់នេះជាលើកចុងក្រោយណា៎ជេមស៍។
ខ្ញុំនិយាយមួយៗទាំងអួលអាក់៖
«អ្ហ៎ាក ម៉េចដូរលឿនម៉េះ? ក្រែងមុននេះ បងឯងនិយាយថា ជីវិតយើងតទៅនៅមានរឿងច្រើនទៀតដែលត្រូវរៀន រៀនធ្វើចិត្ត រៀនបំភាន់ភ្នែក រឿងសង្កត់កំហឹង រៀនទទួលយកដើម្បីអនាគតអ្ហី? ក្រែងបងប្រាប់ខ្ញុំថា បងត្រូវការរកអនាគតមួយសិន ដើម្បីធានាថា នឹងអាចមើលថែទាំខ្ញុំបានល្អទៅថ្ងៃក្រោយ! ក្រែងបងថា មនុស្សរស់ក្នុងសង្គមត្រូវការធ្វើជាប្តី Official ហើយតោងយកឋានៈមួយសិន! បងឯងចង់និយាយថា កំពុងតែចង់រកប្រពន្ធផ្លូវការមួយ ដែលមានហើយល្ងង់ទៀត អាចមកផ្ដល់ឋានៈមួយឱ្យបងឯងនោះអី? បើសិនជាអ៊ីចឹងមែន តើម្នាក់នេះមែនអត់? បើជាម្នាក់នេះមែន ប្រាប់គេឥឡូវហ្នឹងទៅថា ខ្ញុំធ្លាប់ដើរចេញហើយ! ដើម្បីឱ្យពួកបងឯងយកពេលទៅសាងរូបភាពបញ្ឆោតៗ លើបណ្តាញហ្វេសប៊ុកជាមួយគ្នា! ចំណែកថា បងឯងស្រឡាញ់គេ ឬមិនស្រឡាញ់ជារឿងរបស់អ្នកទាំងពីរ!!»
«ជេមស៍ឯងគួរតែទៅរកពេទ្យផ្លូវចិត្តហើយ!»
អ្នកអានមិនច្រឡំទេ។ នេះគឺជាសម្ដីលាន់ចេញពីមាត់ប្រុសសង្ហាបំផុតនៅក្នុងសាលារបស់យើង គឺរៀមច្បងទេពណារ៉ាដែលខ្ញុំបានចួបនៅក្នុងបន្ទប់ Locker នោះ។ ឥឡូវនេះ គេកំពុងនិយាយដោយសម្លឹងខ្ញុំចំៗ ធ្វើដូចខ្ញុំនេះកំពុងមានរោគវិកល។ គេផ្ទួនពាក្យមកទៀតនៅពេលឃើញខ្ញុំនេះកំពុងតែស្រឡាំងកាំង៖
«សុខភាពផ្លូវចិត្តជេមស៍ឯងអាចដល់ដំណាក់កាលយ៉ាប់ហើយ! បងជួយឯងមិនបានទេ!»
ទេពណារ៉ានិយាយជាមួយខ្ញុំខ្លីៗក្រោមកែវភ្នែកព្រឹលរកាំផ្សារបស់ខ្ញុំដែលសម្លឹងគេត្មែរ។ មាត់ខ្ញុំក្តាប់ព្រោះមិនចង់ធ្វើខ្សោយ នៅនឹងមនុស្សដែលកំពូលបត់បែនបានយ៉ាងដាច់ធម៌មេត្តាម្នាក់នេះ។
«មិនមែនជាលើកទីមួយទេ ឥស្សរា ដែលគ្រប់គ្នា ក្មេងៗនៅក្នុងសាលានោះយកអំពើល្អរបស់បង ចាត់ទៅទុកថា ជាសេចក្ដីស្នេហា ពិសេសពួកស្រឡាញ់ប្រុសដូចគ្នា! ពេលខ្លះបងឈឺក្បាលដែរ! តែបងអត់ធ្មត់ពន្យល់ពួកគេព្រោះឃើញគ្នាក្មេង! ពេលនេះបងដូចទាល់តម្រិះមែន! មើលចុះ ថ្ងៃនេះអូនឃើញនៅនឹងមុខហើយ ថាបងនេះត្រូវបើកចិត្ត មកអត់ធ្មត់របៀបណា? បងឱ្យតម្លៃមនុស្សគ្រប់គ្នា តែហួសហេតុពេកហើយដែលមកថាមាក់ងាយគូដណ្តឹងរបស់បងបែបនេះ!»
ខ្ញុំស្រាប់តែអស់សំណើច គឺអស់សំណើចចេញពីទ្រូងដូចធ្លាយនឹងទំនប់ អស់សំណើចខឹកៗទាំងទឹកភ្នែក។
គ្មានអ្នកណាអាចទប់សំណើចរបស់ខ្ញុំបានទេ ទោះពួកគេកំពុងស្លេកនឹងអាការៈខ្ញុំក្តី។
ខ្ញុំដៀងភ្នែកសម្លឹងមនុស្សស្រីដែលកំពុងតែធ្វើមុខងើយចង់ដល់មេឃ សប្បាយចិត្តខ្លាំង ពេលឃើញបរាជ័យរបស់ខ្ញុំ។
នាងបានហើយ គឺនាងបានមនុស្សប្រុសម្នាក់ ពូកែសម្តែង សមជាក្រុមសម្ដែងជាមួយនាង បានឥតទាស់ទេ។ អ៊ីចឹងខ្ញុំនៅនេះ មើលគេសម្ដែង ឬមួយក៏មិនមើល ខ្ញុំគួរតែជាអ្នកជ្រើសរើស។
ខ្ញុំក្រោកវឹង ទាំងខាំមាត់ គិតថាចាកចោលពួកគេឱ្យដូចចោលគំរង់សំរាម ប៉ុន្តែឈានបានត្រឹមមួយជំហាន ខ្ញុំនឹកឃើញត្រឡប់មកវិញ។ «ដូចគ្មានរឿងស្រួលបែបនេះទេ សម្រាប់TN» ស្រីរបស់គេប៉ិនសម្តែងជាមនុស្សថ្លៃថ្នូរក្លែងក្លាយហើយគេវិញ ជាកំពូលរៀមច្បងថោកទាបទៀត គេមិនគួរឈ្នះទៅទាំងអ៊ីចឹងទេ។
នៅចំពោះមុខខ្ញុំដែលបែរខ្លួនមករកទ្វារប្រុងចាកចេញ ខ្ញុំឃើញអ្នករត់តុម្នាក់នោះ ងាកមុខចេញ ប៉ុន្តែខ្ញុំដឹងថា គេបានឃើញទាំងអស់គ្នា ពីការអាម៉ាស់របស់ខ្ញុំដែលត្រូវពីរនាក់នេះជាន់ឈ្លី។
ត្រូវហើយ! មនុស្សឋានៈទាបដូចយើង តែងតែគ្មានអ្នកឈរពីក្រោយស្រាប់ហើយ ពិសេសនៅក្នុងស្ថានភាពលំបាក បាក់មុខ ខូចខាត យើងនរណាព្រមមកនៅពីក្រោយយើង? គ្មានទេយើងខ្លួនឯងដែលត្រូវរឹងមាំដើម្បីខ្លួនឯង។
ស្ថានភាពនៅក្នុងកន្លែងបែបនេះទៀត ជាកន្លែងដែលគេទុកពួកអ្នកមានលុយជាធំ មានធីបក្រាស់ៗ។
ខ្ញុំមិនចង់ចាកចេញទៅដោយមិនបានធ្វើអ្វីម្យ៉ាងផ្តាំចាស់ សម្រាប់ពួកគេនោះឡើយ។
រហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរ ខ្ញុំបែរក្រោយសម្លក់ទេពណារ៉ាហើយនិយាយមួយៗចុកៗ៖
«បញ្ញើក្អែក! នេះជាពាក្យដែលខ្ញុំចង់និយាយបំផុត! សមនឹងសិស្សច្បងណាស់ទេពណារ៉ា! ទៅមានបាន ឱ្យស្លាប់ចុះថ្លៃ! ចាំមើលថា តោងគេបានប៉ុន្មានអម្រែក?! ជញ្ជក់គេបានប៉ុន្មានទុយោ!»
មនុស្សស្រីម្នាក់នេះ បើកភ្នែកធំៗដោយក្រោធខឹង។
ឥស្សរាចរិយា ដូចជាមិនព្រមតាំងខ្លួនជាដើមឈើ ដែលត្រូវប្រុសស្រឡាញ់ប្រុសងប់ទឹកប្រាក់ម្នាក់នោះ តោងជាឈ្នាន់នោះទេ។
នាងងាកមកបន្ថែមទម្ងន់កំហឹងឱ្យខ្ញុំជាមួយពាក្យខ្លីៗ៖
«Calm ជេមស៍ Calm»
ពាក្យនេះស្ដាប់ទៅធម្មតាៗ ប៉ុន្តែសម្រាប់ខ្ញុំ នាងគ្មានសិទ្ធិមកប្រាប់ខ្ញុំ ឱ្យអត់ធ្មត់ទេ។ ចង់ថាខ្ញុំនេះឆេវឆាវល្ងិតល្ងង់ ឯខ្លួនជាមនុស្សស្រីជោគជ័យថ្លៃថ្នូរគ្រប់ដប់ហ្អី?
ដែលពួកគេកំពុងតែសម្ដែងធ្វើមនុស្សថ្លៃថ្នូរនោះ ពិតជាទើសភ្នែកខ្ញុំណាស់។
មួយក្រឡេកដែលឈាមពុះ ខ្ញុំគ្មានឃើញអ្វីទៅលើតុក្រៅពីកែវថ្លាបីកែវ នោះទេ! ខ្ញុំលើកមួយកែវក្បែរដៃជាងគេ ជះវឹងសំដៅទៅចំកណ្តាលមុខអ្នកថ្លៃថ្នូរឱ្យទទឹករបូត Make Up ម្តងមើល។
ខ្ញុំស្អប់បំផុតចរិត មិនហ៊ានប្រឈមនឹងការពិត ហើយហ៊ានមកឌឺ ឱ្យខ្ញុំអត់ធ្មត់?
ទឹកមួយកែវពេញ មិនដឹងថាប្រឡាក់ត្រូវចំម្សៅប៉ុន្មានកម្រាស់ប្រើគ្រឿងប្រេនៗដែលនាងខំលាបលម្អបិទបាំងចរិតពិតឱ្យស្អាតផូរផង់នោះឬនៅផង ស្រាប់តែខាងប្រុសស្ទុះមកភ្លែតក្នុងបំណងរារាំងខ្ញុំ ថែមទាំងយកស្មាគេវាសខ្ញុំចេញខ្ទាតពីកន្លែងឈរ។
ប្រសិនខ្ញុំមិនមានជំហរមាំ មិនមែនត្រឹមមកឆ្ងក់នៅលើកៅអីតុទីពីរទេ ប្រហែលដួលត្មោលទៅលើឥដ្ឋឱ្យគេសើចលេងជារឿងកំប្លែងបាត់ទៅហើយដឹង?
ខ្ញុំនៅមិនក្រោកឡើងមកវិញនៅឡើយ ព្រោះជាប់រវល់ពេក គឺរវល់ចង់តែឌឺនាងចេញម្តង។ ខ្ញុំញាក់ស្មាឌឺ ចំពោះភាពប្រឡាក់ប្រលូសរបស់ស្រីស្អាត ហើយនិយាយដាក់ភ្នែកក្រឡង់ៗរបស់នាង៖
«ស្អប់ណាស់អាពួកធ្វើអស្ចារ្យ លេងចរិត!»
«អាក្មេងរោគចិត្ត!»
ឥស្សរាចរិយាថាឱ្យខ្ញុំទាំងរអាក់រអួលមាយា ខណៈខាងប្រុសប្រឹងស្រវេស្រាវារកកន្សែងក្រដាសប្រណីតមកផ្តិតសម្អាតឱ្យ។ មិនទាន់សមចិត្តនាងឆ្លៀតថែមមកឱ្យខ្ញុំពុះកញ្ជ្រោល៖
«ចរិតថោក!»
«ថ្លៃជាងBotox លើមុខខ្លួនបន្តិចដែរ ស្រីBotox» ខ្ញុំឆ្លើយតបទាំងភ្នែកក្រហមៗ។ នៅមិននៅមកដៀលខ្ញុំថោកធ្វើអី?
ឥស្សរាទំនងជាចាក់Botox កែទម្រង់មុខរហូតដល់ពាក្យធម្មតាបែបនេះ ក៏ធ្វើឱ្យនាងខឹងថ្នាក់ទន្ទ្រាំជើង។
ខាងប្រុសដូចជាអាណិត ឬយកចិត្តខាងស្រីដែលទន្ទ្រាំជើងចាំចំណាត់ការ គេធ្វើអីមិនបានក៏លើកដៃមកចង្អុលមុខខ្ញុំ ហើយបណ្តេញ៖
«ចេញ!»
សន្តិសុខរត់មកស្របពេល ខ្ញុំឃើញតាមរយៈបង្អួចកញ្ចក់។ ពេលខ្ញុំកំពុងភ្លឹក មិននឹកស្មានថា វឺតមកពីចំហៀងស្មាខ្ញុំ។ គឺកូនថូផ្កាគ្រីស្តាល់ ដែលស្រីអ្នកមានលើកមកបំណងសំពងខ្ញុំ ចេះខ្ញុំគេចទាន់ បានជានាងរបូត វារមៀលទៅលើឥដ្ឋ។
របស់មានតម្លៃទង្គិចប៉ុណ្ណឹងហើយនៅលោតចុះឡើងមិនខ្ចាយបែក ដូចប្រដាប់គោះបារីលើ Apartment ទេ។ ដូចគ្នានឹងអ្នកក្រដូចយើង ដែលឈ្លោះគ្នាហើយ ខាងអ្នកមានអាចនៅបន្តបាន ថែមទាំងអាចហៅសន្តិសុខមកអូសយើងយកទៅបោះចេញទៀត។
ខ្ញុំណែន ឆ្អែតចិត្តដល់កម្រិតកំពូល។ ទាំងសម្លក់ប្រុសម្នាក់ ដែលហាបណ្តេញខ្ញុំមុននេះ ហើយជូនគេពាក្យខ្លីៗចុងក្រោយទាំងខាំមាត់គគ្រឺត៖
«មនុស្សប្រឡាំងកាសតោងស្រីស៊ី អន់ជាងស្បែកជើងកៅស៊ូទៀតអ្ហ៎ា!»
ទេពណារ៉ាយារដៃទះខ្ញុំផាំង ខ្ញុំវិលខ្ញាល់ស្មើកន្តេះឡង់ ជាមួយរាងកាយខ្ពស់ស្រឡះនិងបាតដៃធំវែងរបស់គេ។
ខ្ញុំដួលប្រូស….
ជាថ្មីម្តងទៀត ខ្ញុំងងឹតមុខស្លុបបែកអំពិលអំពែកទៅលើឥដ្ឋក្រោមសន្ធឹកជើងមនុស្សម្នាស្ទុះចូលមកដេរដាស។
នេះហើយពាក្យសន្យា និងចំណងដៃពីស្នេហាដំបូងបង្អស់ក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។
ចាំអីទៀត? កៅអីឈើនេះឯង សមណាស់! ខ្ញុំបែរសម្លក់ទេពណារ៉ា ហើយប្រើដៃទាំងពីរចាប់កាន់កៅអី គឺចាប់មាំ អស់ពីចិត្តពីថ្លើម ក្ដាប់មាត់ មុនពេលលើកវាវាយផាំងសំដៅទៅកាន់មនុស្សប្រុស ដែលបានបោកប្រាស់យកបេះដូងស្មោះរបស់ខ្ញុំ ទៅដុតចោលក្លាយជាសាកសព។
