«អ្នកណាធ្វើឱ្យរឿងនេះលេចឮធំដុំម្ល៉ឹងៗលើកាសែត?»
«មានអ្នកណាទៀត! បុគ្គលសាធារណៈ ពួកHigh Show ពួកចង់ល្បី ចង់សំខាន់ យកខ្ញុំជានុយ! មុននឹងក្រោយទេពីរនាក់ហ្នឹង!»
ខ្ញុំរអ៊ូទាំងខឹងតែខ្ញុំមិនញ៉ាំប៊ីយែរទេ សូម្បីទឹកក្រូចក៏មិនប៉ះដែរ គឺខ្ញុំញ៉ាំទឹក។ ទេពណារ៉ាបានបង្រៀនខ្ញុំ មិនឱ្យទុកចិត្តអ្នកណាបានទាំងអស់ រួមទាំងបងម្នាក់ ដែលកំពុងធ្វើមុខឈឺឆ្អាលនេះផងដែរ។
«ខ្ញុំមិនយល់រឿងមួយបងរាហ៊ូ!»
«រឿងអី?»
«យើងមិនត្រូវជាអ្វីនឹងគ្នាផង! បងឯងមករកខ្ញុំដល់ផ្ទះ ហើយជួលជាងមកគាស់សោនាំខ្ញុំមកដល់ណេះ? បងឯងស្រឡាញ់ខ្ញុំឬអី?»
គាត់សើចងាកមុខចេញ ហើយចុងក្រោយសើចអស់ចិត្តក៏បែរមកវិញឆ្លើយ៖
«ពាក្យស្រឡាញ់ ចំពោះបងវាមិនមែនងាយៗកើតឡើងបានទេជេមស៍! បេះដូងបងងាប់បាត់យូរហើយ»
ខ្ញុំធូរចិត្ត៖
«ល្អហើយ! កុំមកផ្តេសផ្តាស!»
«តែការគេងជាមួយដៃគូខុសពីស្រឡាញ់!»
ខ្ញុំប្រកែកញ៉ាញដោយបើកភ្នែកធំៗ៖
«គេងស្អី? កុំលោណ៎ាបងរាហ៊ូ ច្រានទម្លាក់ទឹកទាំងយប់បាន!»
គាត់សើចសម្លឹងអាការៈខ្ញុំ៖
«ឯងមិនមែនប្រភេទType ដែលបងត្រូវការទេ! កុំភ័យមើល៍!»
យប់នោះ យើងអង្គុយជជែកលេងជាមួយគ្នាយឺតៗ យ៉ាងរំភើយដល់ម៉ោងសឹងក្បែរ២ភ្លឺ។ ខ្ញុំទើបនឹងយល់ តាមរយៈការជជែកប្តូរទស្សនៈគ្នា ប្រកែកប្រណាំងតាមសម្រួល និងដោយចំហជាមួយបងរាហ៊ូ។ ខ្ញុំដឹងថា លោកនេះតាមពិតមិនទាន់មានទស្សនៈ “ត្រឹមត្រូវ” ឬក៏ “ខុស” លើរឿងស្នេហា និងការរួមភេទដូរគ្នាគ្រាន់សប្បាយនៅឡើយទេ។
មនុស្សស្រីភាគច្រើនយល់ច្រឡំថា ការរួមភេទឬការចង់រួមភេទពីសំណាក់បុរសដែលនាងចួប សុទ្ធសឹងតែជាស្នេហា ចំណែកខ្ទើយដូចពួកយើង ច្បាស់ជាចែកដាច់បានថា ស្នេហានិងកាលដែលត្រឹមចង់សាកល្បងស្គាល់ ដោះដូររាងកាយត្រេកត្រអាលជាមួយគ្នា ខុសគ្នារបៀបណាពីការស្រឡាញ់?
គ្រោះថ្នាក់ក្នុងរឿងផ្លូវចិត្ត កើតឡើងភាគច្រើនដោយយើងមិនមានភាពស្មោះត្រង់ជាមួយខ្លួនយើងផ្ទាល់ ឬជាមួយដៃគូរបស់យើង ដោយមិនស្គាល់ និងមិនគោរពអារម្មណ៍ខ្លួនឯងច្បាស់លាស់ ចួនក៏សម្របតាមតម្រូវការរបស់ដៃគូយើង ទាំងយើងមិនចង់ឬយើងចង់តែ មិនមែនស្រឡាញ់ ទាំងនោះហើយក៏បង្កើតជាការច្រឡំគ្នា បណ្តាលឱ្យមានទំនាស់និងការខឹងស្អប់ ឈឺចាប់ទៅថ្ងៃក្រោយបាន។
លើសពីនេះគ្មានរូបមន្តណាមួយ សម្រាប់ចែកដាច់ ថាទំនាក់ទំនងណាមួយសម្រាប់ផ្លូវកាយនិងអារម្មណ៍ ហើយទំនាក់ទំនងណាមួយសម្រាប់ជីវិតទៅអនាគត តើខុសគ្នាបែបណានោះទេ។
មនុស្សជាច្រើនរស់នៅជាមួយគ្នាព្រោះកាតព្វកិច្ចអាពាហ៍ពិពាហ៍ទាំងគ្មានអារម្មណ៍ ខ្លះទៀតមិនមានកាតព្វកិច្ចអ្វីតែចង់ចួបគ្នាជាខ្លាំង។
«បើអាច! តើបងចង់ធ្វើជាមនុស្សប្រុសពិត ឬចង់ដូចឥឡូវ?!»
ខ្ញុំសួរគាត់ពេលឃើញគាត់ស្រវឹងស្រឿងៗហើយនៅតែមិនព្រមចូលគេង។ គាត់តបមកវិញទាំងមុខក្រប៉ុលៗ៖
«ច្បាស់ណាស់ បងចូលចិត្តខ្លួនបង ជាបងឥឡូវនេះ! បងមិនមានស្អីអន់ចិត្តនឹងខ្លួនបងផង! ដោះស្រាយវាតាមរបៀបដែលយើងនេះកំពុងតែមានទៅ! ទៅចង់បានរបស់មិនមែនយើងមកធ្វើស្អី? នែ៎ ជេមស៍! មនោគមវិជ្ជាពាក្យថា បុរសពិត ឬមនុស្សប្រុស តាមបែបប្រពៃណីក្នុងលោកនេះ បានប៉ះពាល់ដល់អារម្មណ៍ បុរសស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នាខ្លាំងកម្រិតណាប្អូនដែលដឹងអត់ជេមស៍?»
«បែបណាទៅបង?!»
«គឺចំពោះខ្លួនឯង និងទំនាក់ទំនងភេទ! ឯងធំហើយបងក៏គួរតែប្រាប់ឯង! ខណៈពេលដែលបុរសស្រឡាញ់បុរសដូចយើង ត្រូវតស៊ូជាមួយទម្លាប់ចាស់ ដែលសង្គមមនុស្សទទួលស្គាល់តែ២ភេទគឺមនុស្សប្រុសនិងមនុស្សស្រី ឯក្រុមសល់ពីនោះត្រូវគេកំណត់ថា ចម្លែក។ គ្រាន់តែយើងមិនមែនជាប្រុស ក៏មិនមែនជាស្រី យើងមិនទាន់បានកំណត់នូវអ្វីដែលហៅថាជាឥរិយាបថគោលសមស្របសម្រាប់យេនឌ័ររបស់យើងដែលធម្មជាតិបានផ្តល់មកឱ្យយើងផង សង្គមមនុស្សក៏ចង្អុលថាយើងខុសបាត់ទៅហើយ! នេះជាការដកចោលសិទ្ធិរបស់យើងតាំងពីថ្ងៃយើងទើបនឹងកើតមកម្ល៉េះ!»
ខ្ញុំនៅស្ងៀមស្តាប់ មិនងក់ក្បាល មិនគ្រវីក្បាល គឺខ្ញុំក៏កំពុងថ្លឹងថ្លែងដែរ។ បងរាហ៊ូបន្ត៖
«ដូចកាលបងនៅអាមេរិក! ស្រុកសេរីប៉ុណ្ណឹងហើយ ដែលអួតថាមានគំនិតបើកចំហ ក៏នៅតែមានមនោគមវិជ្ជាចាស់គម្រិលថា ប្រុសត្រូវតែឡូយ មាំ ខ្លាំង មិនខ្លាចមិននិយាយច្រើន សមគោរពនិងកោតសរសើរ សួរថាមានមែនអត់? គ្រប់គ្នាខ្លាចខ្មោចជាងបងដែលជាខ្ទើយផង! តែមិនហ៊ានបញ្ចេញមកព្រោះទ្រឹស្តីនេះ! ប្រុសៗគួរតែមើលពីក្រៅទៅហ៊ឹកហ៊ាក់ និងហ៊ានប្រឈមហានិភ័យប្រឈមការផ្សងព្រេង តាមពិត ម៉ាក់បង គាត់ហ៊ានផ្សងព្រេងជាងប៉ាបងផង! ស្តាប់កន្លែងនេះឱ្យទាន់ណ៎ាជេមស៍! តួនាទីយេនឌ័រតាមបែបប្រពៃណីទេ ដែលនាំឱ្យបុរសមើលទៅ
អស្ចារ្យ តាមពិតមិនមែនទាំងអស់! ភេទណាក៏មានមនុស្សកំសាក មានមនុស្សអស្ចារ្យដូចតែគ្នាហ្នឹង! ពួកគេខ្លះស៊ូ ខ្លះមិនតស៊ូ ខ្លះតោងប្រុសស៊ី ខ្លះតោងស្រីស៊ី ខ្លះបោកខ្ទើយពួកយើងអស់សន្ធឹក! ដោយសារស្ត្រីលះបង់ឱ្យបុរស បានជារ៉ាប់រងការងារតូចៗ លំបាកតោកយ៉ាក បុរសវិញចេញមុខស្លៀកពាក់ភ្លឹងៗលើសង្គម គឺមកតែពីទម្លាប់ដាក់កម្រិតលើអារម្មណ៍ហ្នឹងឯង។ ប្រុសៗត្រូវបង្ខំឱ្យមើលទៅសុភាពៗតែខាងក្រៅ ចូលដល់បន្ទប់ដេកដឹងគ្នាហើយ! អានេះហើយដែលបងស្អប់ណាស់ ភាពក្លែងក្លាយទាំងអស់ដែលមនុស្សគ្រប់ភេទ ត្រូវបានគេបង្ខំឱ្យធ្វើ! អ្ហូ៎យហត់!»
«សូម្បីតែម៉ាក់ខ្ញុំ! បងឯងមើលគាត់ធ្វើលើខ្ញុំ!»
«ម៉ាក់របស់ជេមស៍នៅតែជាម៉ាក់របស់ជេមស៍! ឪពុកម្តាយ ដូចជាចំណែកមួយនៃរាងកាយរបស់យើង ទោះអវៈយវៈណាមួយមិនសូវដំណើរការ ឬកំពុងឈឺ ប្រើមិនបាន យើងបានត្រឹមទ្រាំព្យាបាលចេញតាមសម្រួលដោយអត់ធន់ម្តងហើយម្តងទៀត! ប្រសិនបើទៅលែងរួច ទើបយើងបង្ខំចិត្តកាត់ចោល! យើងនឹងពិការ! តែមានអ្នកចង់ពិការទេ? អត់ទេ! យើងចង់បានពេញ
លក្ខណៈទោះមិនសូវជាត្រូវចិត្ត តែយើងមិនចង់បាត់បង់ដាច់ខាត! ដូច្នេះហើយមនុស្សគ្រប់គ្នាត្រូវតែចេះប្រឈមនឹងបញ្ហា ព្រមជាមួយការចេះរកវិធីមកដោះស្រាយ!»
នៅទីនោះពីរថ្ងៃពីរយប់ ខ្ញុំនឹងបងរាហ៊ូបានជជែករឿងជាច្រើន។ នេះជាវិធីសម្ងាត់របស់គាត់ ក្នុងចេតនាធ្វើឱ្យខ្ញុំនេះចេះគិត និងមានការយល់ដឹងជ្រៅជាងមុនលើបញ្ហាជីវិត ក៏លែងឆេវឆាវទៀត។
ត្រលប់មកផ្ទះវិញ ម្តាយរបស់ខ្ញុំខឹងខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំង។
គាត់បានស្រែកគំហក និងថាឱ្យខ្ញុំ ដែលបានបាត់ដំណឹងដល់ទៅពីរយប់មិនឱ្យដំណឹង ឬនិយាយប្រាប់គាត់។
ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបានឆ្លើយតបអ្វី ក្រៅពីឡើងទៅគេងសម្រាកធ្វើមិនដឹង នៅលើបន្ទប់តែម្នាក់ឯង។ បន្ទាប់ពីបានធូរស្រាលក្នុងចិត្ត ហើយយ៉ាងហោចណាស់ខ្ញុំបានយល់នូវរឿងជាច្រើន ក្រោយពីបានជជែកគ្នា ដោយគ្មានការរំខានជាមួយបងរាហ៊ូ។
អ្វីដែលខ្ញុំមានការស្ងើចសរសើរនិងទុកចិត្តបងម្នាក់នេះ គឺគាត់មិនបានរំឭកសូម្បីតែមួយម៉ាត់ណាអំពីCEO មាសមន្តារបស់គាត់នៅមួយចប់នៃរយៈពេលនៃការធ្វើដំណើរកម្សាន្តរបស់ពួកយើង។ ទទួលអារម្មណ៍សម្ងាត់ថា យ៉ាងហោចណាស់ខ្ញុំមានមិត្តម្នាក់ដែលអាចចាស់ទុំជាងខ្ញុំច្រើន មានបទពិសោធនៅក្នុងជីវិតក្រាស់ក្រែល ហើយបានផ្តល់មកឱ្យខ្ញុំនូវពុទ្ធិមានតម្លៃ។
ខ្ញុំសង្ឃឹមថា ខ្ញុំនឹងអាចឆ្លងកាត់ដំណាក់កាលនេះបានយ៉ាងល្អ។
សម្ដីរបស់គាត់ត្រូវណាស់ ទោះបីយ៉ាងណាម៉ាក់របស់ខ្ញុំគឺជាម៉ាក់របស់ខ្ញុំ ប៉ារបស់ខ្ញុំគឺជាប៉ារបស់ខ្ញុំ យើងមិនអាចកែប្រែអ្វីទាំងនេះបាន តែយើងអាចរកវិធីបន្សាំខ្លួនជាមួយនឹងស្ថានភាពនោះហើយរកវិធីដោះស្រាយដោយឆ្លាតវៃ។
ទោះបីយ៉ាងណា ខ្ញុំនៅតែទុកចិត្តបានថា ម្ដាយខ្ញុំស្រឡាញ់ខ្ញុំ។ ដោយសារតែស្ថានភាពបង្ខំ និងទស្សនៈពីកំណើតចរិតចង្អៀតចង្អល់របស់គាត់ បានជាគាត់ជ្រើសរើសសកម្មភាពឆ្លើយតបនឹងបញ្ហាតាមរបៀបដែលមិនសូវត្រូវចិត្តខ្ញុំក៏ដោយ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែដឹងថា ខ្ញុំមិនមានគ្រោះថ្នាក់ទេក្នុងផ្ទះខ្លួនឯង ខុសពី កាលដែលនៅមិននៅទៅជឿលើទេពណារ៉ា។
ជម្រើសរបស់ខ្ញុំក្នុងការមិនឆ្លើយឆ្លងជាមួយម្តាយខ្ញុំ គឺជាការសងសឹកដ៏ល្អបាត់ទៅហើយ ដើម្បីឱ្យគាត់ដឹងថា ខ្ញុំមិនពេញចិត្តទៅនឹងការដោះស្រាយរបស់គាត់ចំពោះបញ្ហាដែលកើតឡើងកន្លងមក។
ខ្ញុំមិនឆ្លើយនឹងគាត់ ជាការជ្រើសរើសមួយបង្ហាញថា ខ្ញុំមិនចង់ស្ដាប់ឮ មិនចង់គាំទ្រនូវទស្សនៈចង្អៀតចង្អល់របស់គាត់ ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាន គាត់បានប្រាប់ខ្ញុំពីក្រោមមកថា
«ត្រៀមខ្លួនដូរសាលា ទៅកន្លែងថ្មី! ធ្វើខ្លួនឱ្យល្អជាងនេះ! កុំធ្វើឱ្យម៉ាក់ខ្មាសគេទៀត!»
មិនដឹងយ៉ាងម៉េចពាក្យពេចន៍ដំណឹងរបស់គាត់ម្ដងៗ ទោះបីជាខ្ញុំមិនចង់យកវាមកធ្វើជាអាវុធ ប៉ុន្តែវានៅតែមុតជានិច្ច។
ឱ្យខ្ញុំដូរសាលាក៏ដូរទៅ ខ្ញុំខូចឈ្មោះទៅហើយ! តែគាត់ក៏មិនចាំបាច់អី មកប្រើសម្ដីដែលថាខ្ញុំធ្វើឱ្យគាត់ខ្មាសគេនោះទៀតដែរ។ តើមានអីទាក់ទងគ្នា? ខ្ញុំនៅតែជាអ្នករងគ្រោះដែលមិនទាន់ទទួលបានយុត្តិធម៌ផង ចំណែកគាត់បន្ថែមភាពរងគ្រោះឱ្យខ្ញុំមួយជាន់ទៀត?
ម្តាយម្នាក់ មិនត្រឹមតែមិនឈរខាងខ្ញុំ ថែមទាំងរុញខ្ញុំឱ្យកប់លិចទៅក្នុងភក់។
«ធ្វើអីធ្វើទៅម៉ាក់! ឱ្យសប្បាយចិត្តម៉ាក់ខ្លួនឯង!»
ខ្ញុំតបវិញនេះ គឺជាឃ្លាទីមួយដែលខ្ញុំនិយាយរកគាត់បន្ទាប់ពីត្រលប់មកពីកោះវិញ។
បន្តិចទៀតប៉ាវិលមកវិញហើយ ខ្ញុំលបគិតថាបើសិនចាំបាច់ ខ្ញុំនឹងរើទៅនៅជាមួយប៉ារបស់ខ្ញុំវិញ តែខ្ញុំមិនទាន់ដឹងទេថា តើប៉ាមានអ្នកណានៅជាមួយដែរទេ? សង្គមនេះគេនិយាយថា ស្ត្រីនៅម្នាក់ឯងបានរហូតក្រោយការលែងលះ ចំណែកបុរសតែងមានថ្មីរហ័សណាស់។
«ប៉ា! ខ្ញុំធុញណាស់ខ្ញុំចង់ចេញពីផ្ទះនេះ!»
ខ្ញុំសរសេរឈែតខ្លីនេះទៅកាន់ប៉ាខ្ញុំ ហើយទុកចោល។
ពេលក្រោកដឹងខ្លួនពីគេងមកវិញ ក៏ឃើញថា ទូរសព្ទមានMiscalled ច្រើន ប៉ុន្តែខ្ញុំលង់លក់រហូតដល់ថ្នាក់មិនបានលើកវា។
ក្រោយមកទៀតប៉ាបាននិយាយ ទូរសព្ទជាមួយខ្ញុំ។ ពេលនោះខ្ញុំយល់ច្បាស់ថា ដោយសារការកាត់ក្ដីនៅឯតុលាការ ហើយកាលនោះខ្ញុំបានជ្រើសរើសយកម៉ាក់ ដូច្នេះហើយខ្ញុំនៅតែស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ម៉ាក់រហូតដល់ខ្ញុំទ្រាំចាំប៉ុន្មានខែទៀតទម្រាំអាយុដប់ប្រាំបីឆ្នាំ ខ្ញុំអាចនឹងសម្រេចចិត្តថា តើខ្ញុំគួរតែទៅរស់នៅជាមួយអ្នកណា។
ដូច្នេះខ្ញុំមិននៅសល់ពេលច្រើនពេកទេនៅក្នុងការគាបសង្កត់របស់ម៉ាក់ខ្ញុំ។ ក៏ហាក់ដូចជាមានកម្លាំងចិត្តទ្រាំទ្រខ្លាំងជាងមុនពេល ដឹងថាការហោះហើរនឹងបានមកដល់ឆាប់ៗ។
ជាមួយនោះប៉ាតែងតែប្រាប់ខ្ញុំថា ឱ្យទុកសកម្មភាពនិងសម្ដីណាដែលម៉ាក់ទម្លាប់និយាយធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ទង្គិចចិត្តខ្ញុំ ជា«អចេតនា» របស់គាត់ទៅចុះ ហើយជំរុញឱ្យខ្ញុំតស៊ូ ព្យាយាមឆ្លងកាត់ដំណាក់កាលទាំងអស់នេះ ព្រោះខ្ញុំនឹងទទួលបាននូវភាព«រឹងមាំ»។
មិនយូរប៉ុន្មានប៉ាបានត្រលប់មកដល់ភ្នំពេញដូចការសន្យា។
ប្រហែលជាម៉ោងប្រាំពីរយប់ទៅហើយ ខ្ញុំបានទៅរង់ចាំទទួលគាត់នៅព្រលានយន្តហោះ។ កម្សត់ណាស់បើធៀបនឹងគេដទៃ។ យើងមានតែ២នាក់ពុកនិងកូនប៉ុណ្ណោះឡើងឡានតាក់ស៊ីត្រលប់មកក្នុងទីក្រុងវិញ។
ខ្ញុំឃើញមានតែវ៉ាលិសតូចមួយភាគច្រើនក្នុងនោះ ជាអាវយឺតអាវកីឡានិងទឹកអប់សម្រាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំគិតថា មិនយូរទេគាត់នឹងត្រលប់ទៅភូមាវិញមិនខាន ពីព្រោះគាត់មិនអាចចោលការងារនិងប្រាក់ចំណូលរបស់គាត់ មកអង្គុយចាំកំដរខ្ញុំនោះឡើយ។
ម្ល៉ោះហើយអ្វីដែលខ្ញុំជ្រើសរើសពេលនេះគឺធ្វើរឹងមាំឡើង ដើម្បីឱ្យប៉ាខ្ញុំសប្បាយចិត្ត ជឿថា ខ្ញុំគឺជាកូនម្នាក់ ដែលមិនអំពល់ទុក្ខដល់មុខរបរអាជីពរបស់គាត់។
ប៉ានិងខ្ញុំអង្គុយញ៉ាំបាយជាមួយគ្នា ជាលើកដំបូង បន្ទាប់ពីរយៈពេលច្រើនខែដែលគាត់បានលែងលះជាមួយម៉ាក់។ យើងមិនដែលបានញ៉ាំបាយជាមួយគ្នាដូច្នេះទេ។ គាត់មិនបានទូន្មានអ្វីចំពោះខ្ញុំ មានតែនាំខ្ញុំឱ្យជ្រើសរើសម្ហូបប្លែកៗ ហើយនិយាយគ្នាដ៏ស្រស់ស្រាយ។
ចួនគាត់ចង្អុលទៅក្រុមគ្រួសារអ្នកដទៃ និយាយពីកុមារតូចៗនិងប្រាប់ចរិតល្អរបស់ខ្ញុំកាលពីក្មេងនិងរំឭកថាម៉ាក់ស្រឡាញ់ខ្ញុំខ្លាំង ពេលខ្ញុំមិនគេងយប់គាត់ក៏ត្រូវទ្រាំនៅកំដរខ្ញុំ អត់ងងុយរូងភ្នែក។ ចួនយើងសម្លឹងទៅចរាចរណ៍នៅពីក្រៅកញ្ចក់ហាង។
មិនតែប៉ុណ្ណោះគាត់បានរៀបរាប់ប្រាប់ខ្ញុំ អំពីស្ថានភាពនយោបាយនិងការតស៊ូបះបោរនានានៅក្នុងប្រទេសភូមា ស្ថានភាពពាណិជ្ជកម្ម ហើយគាត់ក៏បានសួរនាំខ្ញុំ អំពីអនាគត ថាតើខ្ញុំចង់ធ្វើជាអ្នករកស៊ី ឬមួយក៏ចង់ធ្វើជាអ្នករាជការ។
ខ្ញុំដឹងពេលនេះថា ប៉ាខ្ញុំចង់ចៀសវាង មិននិយាយអំពីរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ ព្រោះគាត់មិនចង់ឱ្យខ្ញុំវិលត្រលប់ទៅរកស្ថានភាពឈឺចាប់ សម្ពាធដដែលជាដដែលនោះទៀតទេ។
មុននេះជាងមួយសប្ដាហ៍ ដែលខ្ញុំបានយំសោក ស្រែកទ្រហោដាក់គាត់តាមទូរសព្ទ បានចប់ទៅតាមពេលវេលាហើយ។ គាត់បានបិទបញ្ចប់ទំព័រនោះ មិនរំឭកឡើងមកវិញសូម្បីតែមួយម៉ាត់ណាទៀតឡើយ។ នេះគឺជាភាពខុសគ្នារវាងប៉ាខ្ញុំ និងម៉ាក់ខ្ញុំ។
ខ្ញុំមិនចង់និយាយថា អ្នកណាល្អជាងអ្នកណានោះទេ ប្រហែលជាម្តាយខ្ញុំគាត់មានសម្ពាធខ្លាំងដោយសារសង្គមរបស់គាត់ គឺជាក្រុមដែលចូលចិត្តមើលវាយតម្លៃគ្នាទៅវិញទៅមក បានជាគាត់ខ្លាច «គេថា» ចំណែកប៉ាខ្ញុំគឺជាមនុស្សដែល «មិនខ្វល់» ពីឋានៈនិងមុខមាត់អ្វី គាត់ដឹងតែពីធ្វើការងាររបស់គាត់ ហើយគាត់ក៏មិនខ្វល់ថា អ្នកដែលគិតពីគាត់យល់យ៉ាងណាអំពីជីវិតគាត់នោះដែរ។
នេះជារូបភាពពីរ ដែលខ្ញុំបានរៀនអំពីជីវិតគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ តាំងពីក្មេងរហូតមកដល់ពេលនេះ។ នៅយប់នោះពេលដែលខ្ញុំត្រលប់មកផ្ទះវិញ ម្តាយរបស់ខ្ញុំ បានរំឭកឱ្យត្រៀមខ្លួន ទៅបង្ហាញខ្លួនចូលរៀននៅសាលាថ្មី។
តាមពិតទៅ វាមិនមានអ្វីប្លែកទេ ក្រៅតែពីដូរឈ្មោះសាលា និងទីតាំងតែប៉ុណ្ណោះ។ សាលានេះនៅតែជាសាលាដែលមានទំនាក់ទំនងជាមួយក្រុមមិត្តភក្តិម្តាយខ្ញុំ មានប្រធានផ្នែករដ្ឋបាលម្នាក់ដែលធ្លាប់ជាអតីតកូនចៅរបស់ម្តាយខ្ញុំ ហើយនិងមានគ្រូខ្លះ ជាមិត្តភក្តិរបស់ម្ដាយខ្ញុំកាលនៅរៀនទៀត។
ខ្ញុំគិតថាពួកគេ បានដឹងរឿងអាស្រូវរបស់ខ្ញុំកាលពីខែមុននៅសាលាចាស់ហើយ បានជាពេលខ្ញុំចូលរៀនកាលណាម្នាក់ៗ ទុកខ្ញុំដូចជាតួកុន ជាចំណុចស៊ីបនៃការតាមសម្លឹង។
មិនថ្វី! ខ្ញុំតាំងចិត្តរួចហើយថា ពួកគេ គឺជាធម្មជាតិ គឺជាទេសភាព គឺជាខ្យល់ដូចប៉ាខ្ញុំនិយាយ! បើសិនជាខ្យល់ល្អ ខ្ញុំនឹងស្រូបយកមកបំពេញសួត បើជាខ្យល់ពុលខ្ញុំនឹងព្រលែងចោលហើយពាក់ម៉ាស់។
ខ្ញុំមិននិយាយរកពួកគេ ឬសូម្បីតែសម្លឹងមុខក៏ខ្ញុំមិនសម្លឹងនោះដែរ។
នេះគឺជាជីវិតរបស់ខ្ញុំដែលចាប់ផ្តើមពីពេលនេះ បន្តិចទៀតនេះខ្ញុំនឹងនិយាយបន្តអំពីអ្វីកើតឡើងចំពោះខ្ញុំនៅក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន។
វគ្គ
ថ្នាក់ដែលបង្រៀនឱ្យយើងរើសអើង
«មនុស្សយើង រមែងស្រេកឃ្លាន ចង់ដឹងចង់ឮអំពីរឿងមិនល្អរបស់អ្នកដទៃ បានជាសាច់រឿងប្រភេទនេះពេញនិយមខ្លាំងលើបណ្តាញសង្គម។ សូម្បីរឿងមិនល្អទាំងនោះ កើតឡើងតាំងពីក្នុងអតីតកាលក៏ពួកគេមិនលើកលែងដែរ ធ្វើមើលតែពួកគេហ្នឹងគ្មានអតីតកាល?»
ខ្ញុំសរសេរបែបនេះនៅលើហេ្វសប៊ុក។
«ភក្ត្រា ទុកទូរសព្ទ»
«បាទ!»
ខ្ញុំវៀចមាត់ឌឺគាត់តែមិនសម្លឹងគាត់ទេ។ លោកគ្រូជីវៈ ជាគ្រូដែលរករឿងខ្ញុំជាងគេក្នុងចំណោមគ្រូទាំងអស់ ម្ល៉ោះហើយ ម៉ោងគាត់ខ្ញុំខ្ជិលប្រិតប្រៀងអីទៀតណាស់ គង់តែគាត់មិនពេញចិត្តខ្ញុំដដែល។ មិនទាន់ចូលរៀនផង គ្រាន់តែគាត់ទើបនឹងចូលថ្នាក់សោះហ្នឹង ពូកែខាងបញ្ជា។ ចង់ដឹងដែរកាលគាត់នៅក្មេងដូចខ្ញុំ ម៉េចវិញ?
ងាកទៅខាងស្តាំដៃ នីតាកំពុងលេងហ្គេម Roblox ឡើងស្រួចមាត់ មិនឃើញគាត់ថាអីនាងទេ។ តាមអីប៉ាគេកាច មានស័ក្តិលើស្មាទៀត គាត់ម៉េចហ៊ាន?
«ភក្តា្រឯងសរសេរអីលើហ្វេសប៊ុក?»
ខ្ញុំដៀងទៅរកម្ចាស់សំឡេង។ នាងឈ្មោះ ណាទី ជាកូនខ្មែរកាត់ឥណ្ឌា នាងតែងតែជាសិស្សពូកែក្នុងថ្នាក់តែរពឹសមាត់ណាស់ ពិសេសរឿងអ្នកដទៃ ពូកែលូកលាន់ចេះដឹងហ្មង។
«ចង់ប្លុកអត់?!»
ខ្ញុំសួរខ្លីៗព្រោះនាងជាសិស្សសំណព្វគ្រូៗ ហើយគ្រឺតដែលមកចេះដឹងតាមដានរឿងខ្ញុំ។ បើចេះមើលខ្មែរ ដឹងហើយថាខ្ញុំហ្នឹងសរសេរអី ចាំសួរ?
នាងសម្លក់ខ្ញុំ ខ្ញុំលើកកាសមកពាក់ធ្វើហី។
«ជេមស៍!»
ចុងក្រោយខ្ញុំស្តាប់ឮពាក្យនាងហៅខ្ញុំដោយឈ្មោះអង់គ្លេសដែលខ្ញុំដាក់លើប្រូហ្វាល់ គឺហៅខ្ញុំរបៀបជិនឆ្អន់ទៀត។ ចង់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍ឱ្យខ្ញុំឈ្លោះជាមួយហើយហ្នឹង?
«ដាក់រូបមុខក្មេងជាងខាងក្រៅ១០ឆ្នាំ»
នាងបន្ថែម ខ្ញុំក៏ងើបមុខទៅសម្លឹងភ្លាម។ ណាទី លើកក្រដាសមួយសរសេរថា TBH Bruh (To be honest Bro) បង្ហាញមកខ្ញុំ។ ខ្ញុំធ្វើមុខក្រញូវ ហើយសរសេរយ៉ាងញាប់លើកបង្ហាញតបវិញថា Bounce ប្រែថា ទៅណាឱ្យបាត់ទៅ។
ភ្លេងលាន់ឡើងង៉ូង «It won’t go away I’ve got that feeling rushing through my body I know that it is here to stay It’s like you’re my personal Illuminated I know that»
បទចម្រៀង Hands On Your Body មួយនេះ រំឭកខ្ញុំនូវបណ្តារ៉ាវរឿងកន្លងហួសតាំងពីថ្នាក់ទី ១០។ គួរឱ្យអស់សំណើចណាស់ សម្រាប់ការចងចាំអំពីមនុស្សម្នាក់ដែលយើងតាំងចិត្តថាលែងសំខាន់សម្រាប់យើងទៀតហើយ។
ប្រហែលប្រញាប់ដោយអារម្មណ៍មិនល្អពេកដឹង បានជាដៃរាវចាក់ចំបទចម្រៀងមួយនេះ?
«បិទភ្លាមភក្ត្រា បើឮម្តងទៀត គ្រូដេញប្អូនចេញ!»
គាត់មិនត្រឹមតែនិយាយគំរាមកំហែងទេ សំឡេងគាត់គឺកិនខ្ញុំយក។
ខ្ញុំកំពុងមិនទាន់បាត់បង់កំហឹងជាមួយណាទី និងបាត់ស្ត្រេសចំពោះគ្រប់យ៉ាងជុំវិញខ្លួនផង គ្រូម្នាក់នេះ ទុកខ្ញុំជាសត្រូវទៀតខ្ញុំ ធ្វើអីគាត់?
«រៀលដៃតាស៎គ្រូ?!»
ខ្ញុំឆ្លើយតបតែជាមួយចិញ្ចើមញឹងនិងទឹកមុខមិនសប្បាយចិត្ត។ ទោះយ៉ាងណា ឥរិយាបថមិនល្អគាត់ជាអ្នកផ្តើមមកលើខ្ញុំមុន។
«ខ្ញុំមិននិយាយអំពីដៃភក្ត្រាឯងទេ ខ្ញុំនិយាយពីចរិតភក្រ្តាឯង!» គាត់និយាយមកសម្លឹងចំៗដោយទឹកមុខមាំ។ ការស្អប់ខ្ពើមក្នុងកែវភ្នែកគាត់ ជាអ្វីមួយដែលធ្វើឱ្យអស់អារម្មណ៍ «រៀន»។
ខ្ញុំប្រិចភ្នែកងាកមុខចេញ មិនចង់ឃើញទេ «គ្រូកំណាច»។ មាត់ខ្ញុំរអ៊ូរអុះៗ៖
«ពូកែវាយតម្លៃគេណាស់! Judgments រហូត!»
ប៉ុណ្ណឹងសោះ…..គាត់ឮបានទៀត ហើយទូរសព្ទរាយការណ៍ទៅនាយកទាន់ហន់។
មានអ្នកណែនាំខ្ញុំថា ឱ្យរៀននិយាយជម្រាបសួរលោកនាយកឱ្យបានរាល់ព្រឹក ឬមួយក៏រាល់ពេលដែលចៃដន់ដើរកាត់ឃើញគាត់ បើធ្វើអ៊ីចឹងបាន គាត់នឹងទន់ចិត្តចំណាំមុខយើងទុក និងមិនសូវរករឿងយើងពេលធ្វើខុស ត្រូវគ្រូប្តឹងម្តងៗ។
គំនិតនេះខ្ញុំបានត្រឹមគិតទុកថាល្អម្យ៉ាងដែរ តែក៏នៅធ្វើមិនបានដដែលហ្នឹង។ ខ្ញុំមិនមែនជំពូកមនុស្ស«សម្តែង» ព្រោះកើតមក អត់ចូលចិត្ត«សម្តែង» បានជាសម្តែងក៏មិនសមដដែល ខ្ជិលតែម្តង។
ស្មានថា នាយកសាលាមិនធ្លាប់ធ្វើខុស? ពេលខ្លះក៏គាត់បំពានច្បាប់ឬក្រមសីលធម៌សាលា ស្មានខ្ញុំមិនដឹង គ្រាន់តែគាត់ធំជាងគេទៅហើយ បាននរណាដាក់ទោសគាត់?
ខ្ញុំគិតថា ការដើរទៅបន្ទប់នាយកលើកនេះ អត់មានអ្វីអស្ចារ្យ ត្រូវពិបាក ដូចកាលពីលើកមុនៗទេ។
ឆ្ងល់ណាស់ បើគេគង់តែប្រាប់ខ្ញុំឱ្យរៀបបង្វិចចេញពីសាលាគេដដែល ចាំបាច់អីហៅខ្ញុំ ចូលទីចាត់ការ?
«ចូល!»
មិនទាន់គោះទ្វារផងទេណ៎ា គាត់ចេះស្ដាប់សូម្បីតែសម្រិបជើង?
«ដោះកាសចេញ»
ខ្ញុំនៅឈរធ្មឹងចំពោះមុខគាត់។ បញ្ជាទីមួយរបស់គាត់ខ្ញុំធ្វើតាម តែបញ្ជាទីពីរនេះ ខ្ញុំមិនទាន់បានធ្វើតាមនៅឡើយព្រោះកំពុងសម្លឹងរេរាំពេញបន្ទប់ធ្វើការរបស់គាត់ រកមើលក្រែងឃើញសៀវភៅ BL មួយរបស់ខ្ញុំលើកមុន ដែលគាត់ចាប់យកទុក។
«ប្រាប់ឱ្យដោះកាសចេញ ឮអត់?»
ខ្ញុំលូកដៃរាវរកកាសមិនទាន់បានប៉ះស្រួលបួលផង ដៃគាត់កញ្ឆក់វាចេញពីត្រចៀកខ្ញុំហើយគ្រវាត់ប្រូសទៅលើឥដ្ឋ។
បើកុំតែខ្ញុំដាក់ទូរសព្ទស្រួលបួលនៅក្នុងកាតាប ប្រហែលជាបោកដោយទាំងទូរសព្ទខ្ញុំខ្ទេចទៅលើកម្រាលឥដ្ឋមុតរឹងនោះទៀតផងមិនដឹង។
នេះជាអាកប្បកិរិយាអ្វី?
ខ្ញុំសម្តែងសំណួរនេះចេញតាមពន្លឺភ្នែក ដែលសម្លឹងគាត់
«ប៉ុន្មានលើកហើយ? ដូរសាលាអស់ប៉ុន្មានហើយភក្ត្រា ហាស?»
ខ្ញុំនៅតែមិនឆ្លើយដដែល។
និយាយរួម ខ្ញុំខ្ជិលឆ្លើយតែម្ដង ព្រោះនិយាយអ្វីក៏មិនឈ្នះគាត់ដដែល។
«ប្រាប់មក! ហេតុអីបានជាឯងឌឺដងឱ្យគ្រូជីវៈ? ឌឺដងឱ្យគាត់មិនអស់ចិត្តហើយទៅ Comment នៅលើហ្វេសប៊ុក គាត់ទៀត?!»
ខ្ញុំនៅតែមិនឆ្លើយដដែល។
ដែលខ្ញុំមិនឆ្លើយ មានន័យថាខ្ញុំនៅរង់ចាំការដាក់ពិន័យតែម្តង ព្រោះថា ទោះបកស្រាយក៏គង់គាត់មិនស្ដាប់ហេតុផលរបស់ខ្ញុំដដែល គាត់មិនដែលដឹងទេថា តើគ្រូជីវៈមានអាកប្បកិរិយាបែបណាមកលើខ្ញុំ រើសអើងខ្ញុំ មុនខ្ញុំ«ឈ្លើយ»ដាក់គាត់ តើគាត់ថាអីឱ្យខ្ញុំខ្លះ?
មិនដែលទទេៗ ខ្ញុំទៅចំណាយពេលលេងហ្គេមរបស់ខ្ញុំ ទៅឆ្លើយឆ្លងហ្វេសប៊ុកជាមួយគាត់ធ្វើអី? ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែមិននិយាយប្រាប់លោកនាយកដដែល ទុកឱ្យគាត់បន្តសន្និដ្ឋានវាយតម្លៃតាមចិត្តរបស់គាត់គ្រប់គ្នាចុះ។
«បន្តិចទៀតម៉ាក់របស់ភក្ត្រាឯងមកដល់ហើយ! ខ្ញុំបានទូរសព្ទហៅគាត់ម៉ោ!»
«បើអ៊ីចឹង អ៊ំនាយកហៅខ្ញុំមកចួបធ្វើអីទៅ!» ខ្ញុំឆ្លើយទាំងត្រៀមលក្ខណៈក្នុងការទទួលយកការបណ្តេញចេញ។
ខ្ញុំស៊ាំទៅហើយ។
«មើលសកម្មភាពភក្ត្រាឯងចុះ! ខ្ញុំសោកស្ដាយជំនួសម៉ាក់ភក្ត្រាឯង ដែលគាត់ជាមនុស្សម្នាក់មានជោគជ័យ ក្នុងសង្គម! ទីបំផុតមានកូនពិបាកនិយាយគ្នា!»
ខ្ញុំមិនឆ្លើយតបជាមួយគាត់ ប៉ុន្តែសំណួរជាច្រើនក្នុងគំនិតខ្ញុំផ្ទុះឡើងឆ្វេងស្តាំមុខក្រោយមិនចេះខ្វះទេ។ សឹងផ្ទុះខួរទៅហើយ!
ម្នាក់ៗចង្អុលសកម្មភាពខ្ញុំ រិះគន់អាកប្បកិរិយាខ្ញុំ ដូចគ្រូជីវៈនៅខាងលើមុននេះ ឈានដល់ដៀលត្មះចរិតសិស្សខ្លួនឯង ចុះពួកគាត់ដែលសម្លឹងខ្លួនឯងក្នុងកញ្ចក់ខ្លះដែរ?
នេះឬ របៀបកែតម្រូវក្មេងរបស់គាត់?
«ខ្ញុំមានដំណឹងអាក្រក់ចង់ប្រាប់ភក្ត្រាឯង! គឺប្រាប់ថា សាលានេះ…!»
«អត់អីទេ ខ្ញុំឈប់រៀនក៏បាន!»
ខ្ញុំមិនមានចេតនាចង់ឱ្យគាត់លើសឈាមនោះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំសាំនឹងស្ដាប់គាត់ពេក បានជាខ្ញុំបង្ហើយឱ្យចប់ៗ។ នេះគឺជាអាកប្បកិរិយាមិនល្អ ខ្ញុំដឹង! ប៉ុន្តែមុនពេលដែលមនុស្សម្នាក់ៗឈានដល់សម្តែងអាកប្បកិរិយាមិនល្អ គាត់ជាគ្រូគួរតែដឹងផងដែរថា ហេតុអ្វី? ខ្ញុំបានឆ្លងកាត់អីខ្លះ? ខ្ញុំក្មេងប៉ុណ្ណឹង ទើបតែអាយុដប់ប្រាំពីរឆ្នាំ ខ្ញុំមានរឿងអីទៅឈ្លោះគ្នាជាមួយគ្រូ? ហើយខ្ញុំមានរឿងអីទ្វេដងជាមួយគ្រូដដែលៗ ហើយយ៉ាងហោចណាស់គាត់គួរតែត្រជាក់ចិត្តសួរនាំខ្ញុំ!
បើសិនជាគាត់បានដឹងសាវតាររបស់ខ្ញុំ ដែលត្រូវបានប្តូរចេញពីសាលាមុនៗ ហើយព្រមទទួលយកខ្ញុំទៅហើយ ចាំបាច់អីនិយាយសើរើវាឡើងមកដដែលជាដដែល?
គាត់មិនដែលដឹងទេ ថាហេតុអីបានជាខ្ញុំ ត្រូវដូរសាលា?
អ្វីគ្រប់យ៉ាងមិនអាចកើតឡើងព្រោះតែមួយភាគីទៅរួចនោះទេ ម្តេចចេះតែឱ្យកំហុសម្ខាងៗ? សាលាណាដូចសាលាណា? ជាពិសេសខ្ញុំនៅក្មេងនៅឡើយ ខ្ញុំអាចកែប្រែបាន នេះគឺជាសំឡេងដែលខ្ញុំចងចាំ ពីប៉ាខ្ញុំ។ ប៉ាប្រាប់ខ្ញុំថា នៅសាលាថ្មីនេះនឹងមានអ្នកដែលយល់អំពីពួកក្មេងជំទង់ដូចយើងទីបំផុត កន្លែងណាក៏ដូចកន្លែងណាដែរ គេចង់ឱ្យយើងសម្តែងតែប៉ុណ្ណឹង។
ខ្ញុំខ្ជិលគិតហើយក៏ខ្ជិល រៀបរាប់អ្វីដែរ។
ម្ដាយខ្ញុំបិទទ្វារឡានខាងក្រោយគ្រាំៗតាមទម្លាប់របស់គាត់។ គឺគាត់ធ្វើតែអ៊ីចឹង ទោះខ្ញុំភ្ញាក់បន្តិចមែនតែក៏លែងអី! ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ នៅពេលដែលគាត់ខឹងគឺគាត់ទុកខ្ញុំនៅអង្គុយខាងក្រោយម្នាក់ឯងបែបនេះ គាត់មិនចង់និយាយរកខ្ញុំ មិនសូម្បីតែសម្លឹងមុខ។
«គ្រូនោះរករឿងខ្ញុំមុន! រករឿងរហូត!»
ខ្ញុំប្រាប់គាត់ ហើយលើកដៃជូតទឹកភ្នែក។
ម្តាយខ្ញុំនៅតែមិនមាត់មិនក ដូច្នេះខ្ញុំលួចសម្លឹងមុខខឹងសម្បារបស់គាត់តាមកញ្ចក់តូច ខ្ញុំដឹងថា គាត់មិនយកសម្តីកូនទៅគិតទេ។
ដូចតែរាល់ដង គាត់មិនដែលសួរនាំរកខុសត្រូវឱ្យកូនស្រាប់ហើយ។ គាត់យល់ថាក្នុងរឿងអ្វីក៏ដោយខ្ញុំតែងតែជាបញ្ហា ហើយការមិននិយាយជាមួយខ្ញុំជាទម្លាប់របស់គាត់ពេលខឹង។
អ៊ីចឹងក៏បាន!
ដូច្នេះហើយខ្ញុំពាក់កាសល្អជាង! យ៉ាងហោចណាស់ខ្ញុំអាចស្ដាប់បទចម្រៀងមួយចំនួន ខ្ញុំធ្មេចមួយស្រឡេតដើម្បីបំភ្លេចចោលទុក្ខកង្វល់ជុំវិញខ្លួន។
ទទួលស្គាល់ថា ខ្ញុំនេះជាមនុស្សធ្លាក់ទឹកចិត្ត តែខ្ញុំមិនមែនរោគចិត្តដូចនិយមន័យគាត់ទេ។
ជារឿងធម្មតាទេ ដែលយុវជនដូចខ្ញុំត្រូវឆ្លងកាត់រឿងអស់នេះ ចំណែករឿងដែលមិនធម្មតានោះគឺ យុវជនផ្សេងគេមានឪពុកម្តាយជួយដោះស្រាយបំបាត់អារម្មណ៍សោកសៅ ឯខ្ញុំពេលមានបញ្ហាគឺនៅម្នាក់ឯង ឯកោ។
បើម៉ាក់និយាយវិញ គឺគាត់សួរថាហេតុអ្វីត្រូវពិបាកចិត្ត? មានផ្ទះជ្រក មានបន្ទប់ផាសុកភាពគេង មានរបស់ញ៉ាំអាហារ តែគាត់មិនយល់ពីពាក្យថា «មានការលើកទឹកចិត្ត» ដែរអត់សម្រាប់ជីវិតក្មេងដែលគ្រួសារបាក់បែកដូចខ្ញុំ។
ខ្ញុំអស់កម្លាំងខ្លាំងណាស់ អស់ឡើងៗជារឿយៗទាំងមិនបានធ្វើអ្វី និងឆាប់ខឹង ឆាប់តូចចិត្ត។ ប៉ាប្រាប់ថា អាចជាជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត ហើយប៉ាបារម្ភថា អារម្មណ៍និងអាកប្បកិរិយានេះអាចប៉ះពាល់ដល់ការងារសាលារៀន ទំនាក់ទំនងជាមួយមិត្តនិងគ្រូៗ ឬប៉ះពាល់ដល់សុខភាពរាងកាយ បន្សល់ ផលវិបាករយៈពេលវែងធ្ងន់ធ្ងរឡើងៗ។
តែបើគាត់ព្រួយបារម្ភអំពីកូនពិតមែន គាត់មិនជម្នះលែងលះគ្នាទេ!
ឡានចាប់ហ្វ្រាំងងឺត…..
ខ្ញុំហាក់ភ្ញាក់ក្រញាងពីដំណេក។ ត្រចៀកខ្ញុំទាញមកផ្តោតវិញលើសំឡេងម្តាយខ្ញុំ
«កូននេះពិបាកកែណាស់! ខ្ញុំហត់មែនទែនហើយស៊ីនួន! ឈ្លោះគ្រូ ហើយឈ្លើយដាក់នាយកទៀត! គេឱ្យចេញទៀតហើយ!»
ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលនឹងមេឃដែលប្រែពណ៌ទៅជាកប់ព្រលប់ហើយ ទើបដឹងខ្លួនថា បានបើកភ្នែកមកវិញពីដំណេកលង់មួយស្រលេតមុននេះ ប៉ុន្តែលង់ជ្រៅនិងល្ហិតល្ហៃខ្លាំង។
ដោយមមិងមមាំង ខ្ញុំច្រត់ដៃក្រោក ហើយសម្លឹងជុំវិញខ្លួន។
ទំនងឃើញខ្ញុំកម្រើកបានជាម៉ាក់ឈប់និយាយទូរសព្ទ «ប៉ុណ្ណឹងចុះណាជេនី! ចាំស្អែកចួបគ្នា!»។
ម៉ាក់បើកឡានយូរប៉ុនណាហើយ?
ខ្ញុំគិតអំពីគោលដៅដែលគាត់កំពុងតែ ឆ្ពោះទៅ។
«ម៉ាក់យកខ្ញុំទៅណា?»
គាត់ដៀងមកសម្លឹងខ្ញុំបន្តិច ហើយធ្វើមុខក្រញូវងាកចេញវិញ។
«ខ្ញុំអត់ទៅទេ! ខ្ញុំទៅភ្នំពេញវិញម៉ាក់!»
ខ្ញុំថាបន្ថែមទាំងសៅហ្មងចិត្ត។
ផ្លូវនេះគឺផ្លូវទៅផ្ទះអ៊ំរបស់ខ្ញុំ «អ៊ំលីន» បងស្រីមាត់ច្រើនម្នាក់របស់ម៉ាក់ ខ្ញុំដឹងច្បាស់ណាស់។ យូរហើយ តាំងពីប៉ាមិននៅភ្នំពេញឱ្យតែខឹងខ្ញុំ អីបន្តិចគឺម៉ាក់តែងតែព្រមានថា នឹងដឹកខ្ញុំទៅឱ្យនៅស្រែជាមួយអ៊ំខ្ញុំ។ លើកនេះក៏ធ្វើមែនទែន។ ខ្ញុំមិនមែនភ័យទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំខឹង។
នៅក្នុងពិភពលោកនេះ គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែចង់បោះខ្ញុំចោលនៅរាល់ពេលដែលខ្ញុំធ្វើខុស ហើយមិនដែលសួរខ្ញុំតាមសម្រួលទាល់តែសោះថា អ្វីទៅដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំធ្វើខុស?
គ្រូនាយកក៏អ៊ីចឹង ម៉ាក់ខ្ញុំក៏មិនខុសពីពួកគេ។
«ត្រលប់ឡានទៅផ្ទះរបស់យើងវិញម៉ាក់!»
ខ្ញុំនិយាយម្ដងទៀតនៅខណៈពេលដែលម្ដាយខ្ញុំមិនព្រម សូម្បីតែដៀងភ្នែកមកសម្លឹងតបជាមួយខ្ញុំតាមកញ្ចក់ ទោះបីជាខ្ញុំខំសម្លឹងគាត់រង់ចាំចម្លើយយ៉ាងទទូច។
«ម៉ាក់ម៉េចហ្នឹង? នៅមិននៅយកខ្ញុំទៅនៅស្រែ? ខ្ញុំនៅម៉េចកើត? ផ្ទះខ្ញុំនៅហ្នឹងហ្មែន! បើថា លែងត្រូវការខ្ញុំទៀតហើយ យកខ្ញុំទៅប៉ាខ្ញុំវិញ»
«ឪឯងនៅភូមា គេមានប្រពន្ធថ្មីបាត់ហើយក៏មិនដឹង!»
សូម្បីប៉ាធ្លាប់មកលេងភ្នំពេញ ពេលខ្ញុំកើតទុក្ខក៏គាត់មិនដឹងផង ថែមទាំងធ្វើដូចដឹងរឿង ហើយវាយតម្លៃជីវិតឯកជនប៉ាខ្ញុំបានរហ័សណាស់។
ខ្ញុំឆ្លើយតបត៖
«បើខ្ញុំហៅគាត់មក គាត់ច្បាស់ជាមកខ្មែរវិញដើម្បីខ្ញុំ!»
ម្តាយហាក់ខឹង ពេលឮខ្ញុំនិយាយរបៀបឱ្យតម្លៃខ្ពស់លើការស្រឡាញ់និងលះបង់របស់ប៉ា មកលើខ្ញុំ។ គាត់ក៏ក្តាប់មាត់សម្លឹងឌឺខ្ញុំតាមញ្ចក់ឡានដោយនិយាយ៖
«កូនឯងត្រូវដឹងថា ខ្លួនឯងនៅក្នុងបន្ទុករបស់ម៉ាក់! បើសិនជាខ្លួនឯងមានរឿងអីកើតឡើង ម៉ាក់ជាអ្នកទទួលខុសត្រូវ!»
«ខ្ញុំមានរឿងអីទៅ? ខ្ញុំចង់ប្រាប់ម៉ាក់ថា ពីរបីខែទៀតខ្ញុំអាយុដប់ប្រាំបីឆ្នាំហើយ! ម៉ាក់ឈប់ប្រើវិធីចាស់គំរឹលទាំងអស់នេះមកត្រួតសង្កត់លើខ្ញុំ!»
គាត់កាន់តែផ្ទុះកំហឹង គាត់អែបឡានឈប់ង៉ក់ហើយ ងាកមកចង្អុលមុខខ្ញុំ៖
«ត្រូវចាំថា ទោះបីជាកូនឯងមានអាយុប៉ុន្មានក្តី! កូនឯងនៅតែជាកូនរបស់ម៉ាក់! កូនឯងនៅតែត្រូវស្ដាប់អ្វី ដែលម៉ាក់ប្រាប់កូនឯងឱ្យធ្វើ!»
«ខ្ញុំមិនធ្វើ! ម៉ាក់សម្លាប់ខ្ញុំ ឬបោះខ្ញុំចោលក៏ធ្វើទៅ! កុំយកខ្ញុំទៅនៅផ្ទះអ៊ំលីន! ខ្ញុំមិនចូលចិត្ត ខ្ញុំចង់ទៅកន្លែងដែលខ្ញុំចង់ទៅ!»
អ៊ំលីន តាមពិតជាអ៊ំស្រីមានចិត្តសប្បុរស តែងតែចែកផ្លែឈើ និងធ្វើនំស្រុកស្រែឆ្ងាញ់ៗឱ្យពួកយើងញ៉ាំ រាល់ពេលគ្រួសារខ្ញុំទៅលេងផ្ទះចម្ការគាត់កាលពីខ្ញុំនៅក្មេងៗ។ កាលពីមុនខ្ញុំជាកូនទោល ដែលមានសេចក្តីសុខណាស់រាល់ពេលទៅលេងផ្ទះញាតិ ដោយសារមានប៉ានិងម៉ាក់នៅតាមស្រឡាញ់ថែទាំ។
ជារឿងៗយើងតែងចំណាយពេលចុងសប្តាហ៍នៅជនបទ រត់លេងញ៉ាំអាហារស្រុកស្រែ អង្គុយលេងស្ទូចត្រី ឬឡើងដើមឈើបេះព្រីងទម្លាក់លើក្បង់ក្រម៉ា ផ្សងព្រេង ឡើងភ្នំ គេងតង់
។ល។
សេចក្តីសុខនិងភាពកក់ក្តៅទាំងពួង ក្នុងកុមារភាពរបស់ខ្ញុំបានបញ្ចប់ទៅ នៅពេលប៉ានិងអ៊ំលីនខឹងគ្នា ព្រោះអ៊ំលីននិយាយពីរឿងប្រាក់ចំណូលប៉ាខ្ញុំ ទាបជាងម៉ាក់។
គាត់ជាមនុស្សចិត្តបាន ប៉ុន្តែភាពប៉ប៉ាច់ប៉ប៉ោចរបស់គាត់ធ្វើឱ្យក្លាយជាស្នាមឆ្នូតរបួសមួយក្នុងចិត្តខ្ញុំ។ ខ្ញុំស្អប់អ្នកទាំងអស់ណា ដែលគាំទ្រឱ្យប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំលែងលះគ្នា។
ខ្ញុំនិយាយបន្ថែម៖
«មនុស្សចាស់ចរិតមិនល្អ និយាយដើមប៉ាខ្ញុំ!»
«ម៉ាក់គ្មានសមត្ថភាពប្រដៅឯងទេភក្ត្រា!»
ម្ដាយខ្ញុំនិយាយខ្លីៗកាត់ផ្តាច់ទឹកភ្នែករលីងរលោងរបស់ខ្ញុំ ពេលកំពុងរំឭកនឹករឿងអតីតកាល។
«ម៉ាក់ហត់ណាស់ ហើយមានការងារធ្វើច្រើន ជាមួយឯង ម៉ាក់បានខាតពេលគ្រប់គ្រាន់ហើយ
ភក្ត្រា!»
ខ្ញុំតមាត់វិញភ្លាម៖
«ប៉ុន្តែ កំហុសរបស់ខ្ញុំត្រង់ណា? គ្រូនោះហួសហេតុ! ចូលចិត្តនិយាយរឿងដដែលៗ ពីសាលាចាស់របស់ខ្ញុំ! ច្រើនដងហើយ និយាយដើមខ្ញុំពីក្រោយខ្នងរករឿង ស្អប់ខ្ពើមខ្ញុំចំពោះមុខ! ពួកគាត់មានបញ្ហា ជាប្រភេទមនុស្សតុកសិក ហេតុអីបានជាមិនទៅសួរនាំគាត់ បែរជាមកខឹងខ្ញុំ? គាត់ធ្វើគ្រូអី ដើររើសអើងសិស្ស គាត់ថា ខ្ញុំប្រុសស្រឡាញ់ប្រុស គាត់ថា គាត់មិនចូលចិត្តប្រុសចរិតស្រី!»
«អ្នកណាក៏គេមិនចូលចិត្តដែរ! ម៉ាក់ប្រាប់ឯងប៉ុន្មានដងហើយ?!»
