អេមីមិនមាត់មិនក ហើយគិតពីឈ្ងោកធ្វើការរបស់គេ …..
ហើយម្យ៉ាងស៊ីវីយល់ថា គេប្រហែលជាកំពុងតែផ្ដោតអារម្មណ៍លើការតុបតែងសម្រាប់ឆាកពាក់កណ្ដាលផ្ដាច់ព្រ័ត្រនៅថ្ងៃនេះ។
ទោះយ៉ាងណា មើលយូរៗទៅ អេមីហាក់ដូចកំពុងមានអ្វីម្យ៉ាងលាក់ក្នុងចិត្ត ហើយគេចៗមុខពីនាង?
ស៊ីវីមិនអាចទទួលយកអារម្មណ៍សង្ស័យនេះបានយូរតទៅទៀតទេ។
ចរិតនាងគឺត្រូវតែដឹងការពិតឱ្យបាន….
នាងចាប់ផ្ដើមឆាត….
«អេមី ឱ្យយោបល់យើងបានទេ?! តួឯកឆោមគន់យប់នេះ យើងទៅមើលផងបានទេ?»
«ក្រែងប្អូនស្រីរបស់ឯង ក៏ជាបេក្ខជនមួយដែរអ្ហី? ទៅៗ ពីណាឃាត់?!»
អេមីដូចជាអន់ចិត្តជាមួយនឹងប្រយោគមិនងាកក្រោយរបស់នាង។
ស៊ីវីកាន់តែឆ្ងល់ នាងក៏សរសេរបន្ត៖
«ចុះឯងមិនសប្បាយចិត្តរឿងអី?!»
«គឺឯងហ្នឹងហើយ! ឯងនៅមិននៅ យកប្អូនមកពាក់ព័ន្ធនៅកន្លែងធ្វើការ!»
ស៊ីវីក្ដុកក្ដួលចិត្ត ការពិបាកលេចឡើងមកពេញបន្ទុក ហើយនាងខំពន្យល់ទៅមិត្តដែលតាមពិតទៅជាមនុស្សមានចរិតត្រង់ទៅ ត្រង់មកដូចគ្នា។
«ហើយឯងខឹងយើងរឿងហ្នឹងឬអេមី?!»
«អត់ទេ! តើយើងមានសិទ្ធិអីទៅ!? តែយើងទើសចិត្ត! ក្រែងឯងមិនចង់ឱ្យគេថាជាខ្សែទុយយោបក្សពួកនឹងលោកភូមិន្ទ ចុះហេតុអី…???»
ភេទទីបីសរសេរ ហើយងាកមកសម្លក់ស្រីតូចដែលកំពុងស្រពោនផ្ទៃមុខ និងសម្លឹងមកគេថ្មែ។
គេបែរទៅរកកុំព្យូទ័រវិញ និងសរសេរបន្ត៖
«អាត្មាឯងមិនទាន់ដឹងយោងបានប៉ុន្មានផង ចេះសណ្ដោងញាតិទៅហើយ?»
ស៊ីវីអស់កម្លាំងដៃជើងណាស់ចំពោះវាចាបន្ទោសត្រង់ៗរបស់មិត្ត ថ្មីនេះ។ នាងតឹងទ្រូងណាស់ ព្រោះមានតែគេប៉ុណ្ណោះដែលប្រាប់នាងចេញមកច្បាស់ៗនូវអ្វីៗដែលគេ កំពុងគិត។
នាងសរសេរទៅវិញទាំងល្វើយកម្លាំងចិត្ត៖
«ឯងជឿឬមិនជឿតាមចិត្ត!!? តែគ្នាចង់ឱ្យឯងដឹងថា ពណ្ណរីដាក់ពាក្យតួឯកឆោមគន់តាំងពីគ្នាមិនដែលស្គាល់ DM Empire បែរមុខទៅណាផងទេ!»
ភេទទីបីនៅស្ងៀម ទំនងជារិះគិតហេតុផលនេះ។
បានបន្តិច គេសរសេរមកតបវិញ៖
«យើងជឿឯង តើបានបានការអីទៅ? ពួកអ្នកដែលចាំមើលឯង គេទទួលយកបានដែរអត់? យកល្អ បើឯងចង់ធ្វើការនៅទីនេះមិនឱ្យមានបញ្ហា ឯងគួរតែខលទៅប្រាប់ប្អូនស្រីឯងឱ្យដឹងខ្លួនផងទៅ! ចាំឯងរឹងមាំសិន ចាំគិតទៀត!»
ទោះដឹងថាតាមពិត អេមីបារម្ភពីនាង គេប្រហែលដឹងពីពាក្យខ្សឹបខ្សៀវទាំងឡាយដែលប្រឆាំងនឹងតួនាទីរបស់ នាង ប៉ុន្តែនាងនៅតែត្រង់ទៅត្រង់មកជាមួយគេ៖
«អេមី! តួឯកឆោមគន់ជាបំណងប្រាថ្នារបស់ប្អូនពៅគ្នា! គឺគេបានរង់ចាំឱកាសបែបនេះជាយូរមកហើយ! ឥឡូវនេះ គេបានជាប់ឡើងដល់ពាក់កណ្ដាលផ្ដាច់ព្រ័ត្រ ឆ្លងកាត់រឿងលំបាកស្រណុកមកជាច្រើន បើឱ្យគ្នាទៅហាមគេ តើសមដែរទេ?!»
អេមីតបមកវិញភ្លាម៖
«សមមិនសម ឯងគិតមើលខ្លួនឯងទៅ! នៅមិននៅ ឯងមកកាន់តំណែងជាមេក្រុម មានគ្រូបរទេសពពាក់ពពូនមកបង្រៀនដល់កន្លែង នាយកពាណិជ្ជកម្មមកលែបខាយសួរសុខទុក្ខដល់បន្ទប់ធ្វើការ! សាងរឿងទើសចិត្ត ស្អិតទ្រូងពួកអ្នកច្រណែនប៉ុណ្ណេះហើយ លោតែប្អូនស្រីឯងជាប់ទៅឆាកផ្ដាច់ព្រ័ត្រ តើគេនឹងនិយាយថាម៉េចទៀត?!»
ស្រីតូចនៅស្ងៀម ព្រោះមិនដឹងត្រូវតបតថាយ៉ាងណា។
ស្នូរទ្វារបន្ទប់របើកចូលមកក្នុង ដោយពុំមានគោះសុំជាមុន ឬឱ្យសញ្ញាអ្វីទេ។
ដូច្នេះហើយ អ្នកដែលដែលទើបនឹងមកដល់នោះ ប្រាកដជាមនុស្សដែលមានចរិតមិនគោរពអ្នកផង ឬអាចថាគេមានឋានៈខ្ពស់ជាងអ្នកទាំងអស់នៅទីនេះ។
ត្រូវហើយ គេនោះគឺស្រីស្អាតបំផុតរបស់ DM Empire។
«បងដាអ៊ីន!»
ម្នាក់ៗហៅឈ្មោះនារីតួឯកដោយគោរព ហើយក្រោកពីកៅអីទទួលដំណើរមកដល់របស់នាងផង។
ប៉ុន្តែគោលដៅរបស់ដាអ៊ីណា ពុំមែនពួកគេឯណា នាងមានចេតនាមករកស្រីតូចចូលថ្មីដែលមានឈ្មោះ «ស្រទន់» គួរឱ្យគ្រឺតចិត្ត។
«ស៊ីវី!»
ដាអ៊ីណាហៅឈ្មោះនាងត្រជាក់ស្រេប ធ្វើឱ្យនាងឆ្លើយតបវិញយ៉ាងរហ័សដែរ៖
«ចា៎ស!»
ដាអ៊ីណាញញឹមបញ្ចេញថ្ពាល់ហ្មត់រលោង ហើយងាកមកសម្លឹងតទល់គ្នាជាមួយសត្រូវបេះដូង។
នារីបង្ហាញម៉ូដនិយាយតបមករកគូសន្ទនាដែលកំពុងមានទឹកមុខខ្វល់ខ្វាយ។
នាងនិយាយបន្តដោយផ្ដោតភ្នែកសម្លឹងស៊ីវីមិនប៉ប្រិច៖
«នាងចេញទៅកំពង់សោមឥឡូវនេះ! គឺទៅពិនិត្យស្ថានភាពសណ្ឋាគារចំនួនបីបួនកន្លែងនៅទីនោះ ហើយថតរូបគ្រប់យ៉ាងផ្ញើរបាយការណ៍មកឱ្យខ្ញុំ! យូរបំផុតត្រឹមយប់នេះ!»
ស៊ីវីនៅឡិងឡង់ ហាក់មិនយល់ការណ៍ ធ្វើឱ្យនារីដួងតារាកាន់តែទើសចិត្ត ប្រែទឹកមុខនិយាយបន្ថែម៖
«ទីតាំងនោះ គឺយើងរើសសម្រាប់កម្មវិធីសំខាន់មួយខែក្រោយនេះ! ហើយខ្ញុំត្រូវការព័ត៌មានទាំងអស់ជាបន្ទាន់! រដ្ឋបាលរៀបចំសំបុត្រឡានក្រុងអស់ហើយ នាងគួរតែស្រូតទៅ ហើយត្រឡប់មកមកវិញល្ងាចនេះពេលកិច្ចការរួចរាល់! អុះ! ត្រូវហើយ! ព្រឹកស្អែកណា៎! ខ្ញុំមកចាំទទួលរបាយការណ៍ទាំងអស់! ហើយនេះ នាមប័ណ្ណអ្នកគ្រប់គ្រងសណ្ឋាគារ!»
ស៊ីវីទទួលយកកាតទាំងបីបួន សន្លឹកពីម្រាមដៃធីតារូបល្អម្នាក់នោះ ទាំងតឹងទ្រូងស្ទើរប្រេះ។ គេមានបំណងអ្វីក៏នាងមិនដឹង ប៉ុន្តែគេជាថ្នាក់លើ នាងអាងអីដែរដែលហ៊ានប្រកែកប្រណាំងតវ៉ាជាមួយគេ?
ពិបាកចិត្តជាន់លើពិបាក ស្រីតូចស្រវារៀបចំកាបូប ហើយរួសរាន់ឆ្លើយ៖
«ចា៎!»
នាងក្រោកយឺតៗ ដើរចេញទៅកាត់តាមតុអេមី នាងឃើញភេទទីបីធ្វើពិបាកចិត្តសម្លឹងមកនាងភ្លឹះៗទំនងអាណិត តែមិនដឹងជួយរបៀបណា។ ប៉ុណ្ណឹងក៏ដាអ៊ីណាហាក់នៅមិនទាន់អស់ចិត្តនៅឡើយ។ពេលសត្រូវបេះដូង ដើរមកដល់ក្បែរទ្វារ ស្រីបង្ហាញម៉ូដនឹកឃើញពោលបន្ថែមផ្ទួនមកពីក្រោយខ្នង៖
«នាងឡើងតួនាទីលឿនពេក គ្រប់គ្នាក៏ចង់ដឹងដែរថា ការងារនាងល្អដូចហ្នឹងដែរអត់? ឬមួយតួនាទីបានមកតាមផ្លូវកាត់??!»
សូម្បីអេមីដែលពុំមែន ជាអ្នកទទួលរងពាក្យប្រមាថកាតទាននេះផ្ទាល់ ក៏គង់ថ្លោះទឹកមុខទទួលយកសម្ដីដាអ៊ីណាមិនចង់បាន ទម្រាំតែស្រីតូចម្នាក់ដែលកំពុងមានវិបត្តិមិនទាន់ស្រាយចេញ ហើយនៅស្មុគពេញខួរក្បាល?។
ស៊ីវីបែរក្រោយខ្វាច់ សម្លឹងមុខអ្នកដែលវាយប្រហារនាងដោយសម្ដីគ្មានក្ដីយោគយល់នោះ គឺនាងត្រៀមចង់សួរគេវិញភ្លាមៗ ថាតើគេអាងអ្វីដែលមកចេញវាចាមិនចេះគោរពមនុស្សដូចគ្នានេះ ប៉ុន្តែ ….នៅពីក្រោយខ្នងដាអ៊ីណាដែលកំពុងឈរក្រពាត់ដៃ បុគ្គលិកផ្សេងៗទៀតហាក់ដូចជាមានទឹកមុខមុខពេញចិត្ត និងគាំទ្រសម្ដីគេនោះជាខ្លាំង តើឱ្យស៊ីវីមានកម្លាំងចិត្តឯណាស្វែងរកយុត្តិធម៌ឱ្យខ្លួនឯង???។
នាងសម្លឹងគេម្ដងម្នាក់ៗទាំងអស់សង្ឃឹម និងកណ្ដោចកណ្ដែងចិត្ត។ ភាពពាក់ព័ន្ធរវាងនាងនិងគេ ដេត ភូមិន្ទ ពិតជានាំមកនូវភាពស្មុគស្មាញច្រើនជាងសេចក្ដីសុខ។
នាងគិតទាំងសៅហ្មង ហើយភ្លាមៗនោះ អ្វីមួយលាន់មកក្នុងបេះដូងកម្សត់របស់នាងថា «ឬមួយកុំឱ្យពិបាកស្មុគស្មាញច្រើនពេក យើងបោះបង់ចោលឱកាសហាត់ការនៅ DM Empire តែម្ដង គឺលាឈប់ថ្ងៃនេះតែម្ដងទៅ?!»
នាងរិះគិតបណ្ដើរ បែរក្រោយយឺតៗ ហើយលូកដៃរុញទ្វារចេញ។
ទោះបីយ៉ាងណា ក្នុងនាទីងងឹតស្លុបចិត្តនោះ សំឡេងអេមីលាន់ឡើង៖
«ស្រទន់នឹងធ្វើបាន! គឺឱ្យគ្រប់គ្នាដឹងថា បើគេគ្មានសមត្ថភាព គេមិនមែនអាចទទួលបានតំណែងមួយនេះក្នុងរយៈពេលខ្លីអ៊ីចឹងនោះទេ !»
ស៊ីវីបិទភ្នែកទប់តំណក់ទឹកដែលប្រុងរបូតរមៀលមកឱ្យជាប់ទើរ។ ចំណែកបេះដូងនាងគឺលោតញាប់ជាងកម្ដៅទឹកពុះ។ អេមីជាមិត្តម្នាក់ដ៏ល្អ ក៏ជាមិត្តកម្ររក ទោះបីទើបតែស្គាល់គ្នាក្នុងពេលពីរបីថ្ងៃក្ដី។
«ហេតុអីពេលយើងគិតថាលែងមានចិត្តតស៊ូ គិតថានឹងបោះបង់ចោលទៅហើយ ឯងបែរជាចេញមុខមកតស៊ូឱ្យយើង? ឯងពិតជាគាំទ្រឱ្យយើងធ្វើសង្គ្រាមមួយនេះ?»
នាងឈរក្បែរ ទ្វារ ហើយដៀងភ្នែកទៅរកភេទទីបីម្នាក់នោះ ស្របពេលដែលជាងច្នៃម៉ូដឈានមកក្បែរនាងឈរខាងនាង ធ្វើឱ្យម្នាក់ៗដែលសម្លឹងមើលមក គឺសម្លឹងដោយចំហមាត់ស្មានមិនដល់។
ប្រហែលនេះជាលើកទីមួយដែលដាអ៊ីណាត្រូវគេបំបាក់មុខកណ្ដាលចំណោម ហើយក៏ជាលើកទីមួយដែលអេមីនិយាយខ្លាំងៗ ធ្ងន់ៗ ហើយធ្វើមុខមាំៗបែបនេះ ដើម្បីការពារអ្នកណាម្នាក់នៅចំពោះមុខនារីតួឯកក្រអឺតក្រទម។
កំហឹងឆេះចេញតាមភ្នែកនាងបង្ហាញម៉ូដទាំងសងខាង តែអេមីងាកមុខចេញ មិនរវល់មើលប្រតិកម្ម ដាអ៊ីណាឡើយ។
ភេទទីបីដោយសម្លឹងទៅរកធានិត និងអ្នកឯទៀត ព្រមទាំងខាំមាត់ទាំងនិយាយបន្ត៖
«មនុស្សយើងណា៎ មុនពេលថាឱ្យអ្នកណា ឬគិតច្រណែនអ្នកណា ក៏មើលខ្លួនសិនទៅ តើយើងដែលធ្វើការយូរហើយនេះ ខ្វះខាតអី បានជាចៅហ្វាយមិនឱ្យឡើងតួនាទី???! ហើយរៀនយកពេលវេលាទៅកែលម្អចំណុចខ្វះខាតអស់នោះវិញទៅ ក្រែងបានផលជាងដែលនាំគ្នាមកព្រួតស្អប់អ្នកផ្សេង!»
ដាអ៊ីណាស្រែកកាត់៖
«អេមី?!»
អេមីក្រហមមុខងាំង គេដឹងថាវាចាគេមិនអាចឱ្យដាអ៊ីណាទទួលយកបានពិតមែន ហើយក៏ដោយសារតែក្ដីអាម៉ាស់ដែលនាងខ្លួនឯងបានបង្កើតឡើង។
នៅ ទីនេះ ទោះបីគ្រប់គ្នាមិនអស់ចិត្តនឹងតំណែងរបស់ស្រីជនបទ តែមិនទាន់មានអ្នកណាថាអ្វីឱ្យស្រទន់មួយម៉ាត់នៅចំពោះមុខនៅឡើយ គឺមានតែដាអ៊ីណាម្នាក់គត់ដែលប្រកាសសង្គ្រាមច្រណែននេះចេញមក ដូច្នេះសម្ដីរបស់ជាងច្នៃម៉ូដ តើមានថាឱ្យពីណា ក្រៅពីដាអ៊ីណាទៅ?
ស្រទន់រួសរាន់ពោលឃាត់៖
«ឈប់ទាស់គ្នាទៅ! ខ្ញុំទៅធ្វើការនេះ!»
នាងបែរមករកស្រីតួឯកដែលនាងធ្លាប់តែភ្លឹកស្មារតីនឹងសម្ផស្ស ក្នុងរូបថត ទើបតែដឹងចរិតពិតនៅក្រៅឆាកថា ខុសស្រលះពីសម្ផស្ស។ នាងនិយាយបង្ហើយ៖
«ហើយខ្ញុំនឹងជូនរបាយការណ៍នៅមុនថ្ងៃរះព្រឹកស្អែក!»
ដាអ៊ីណាក្រពាត់ដៃឌឺដងចំពោះកែវភ្នែករបស់ស្រីតូចស្រទន់ មុនពេលនារីយើងរុញទ្វារចាកចេញពីទីនោះ។
អេមីធ្វើមុខមាំ រុញទ្វារបម្រុងចេញទៅដែរ ស្រាប់តែដាអ៊ីណាស្រែកហៅទាំងកំហឹង៖
«ឯងឈប់សិនអេមី!»
អេមីឈប់មួយដង្ហើមក៏បន្តដើរចេញទៅទៀត ធ្វើឱ្យដាអ៊ីណាកាន់តែក្ដៅចិត្ត ដើរចេញទៅតាមពីក្រោយ។
«នែអេមី ឯងលេបថ្នាំស្អីខុស? ឯងត្រូវស្អីរបស់វា វាដាក់អំពើអីមកលើឯងបានជា….»
អេមីមកដល់មាត់ទ្វារស្ទូឌីយោ គេរុញទ្វារចូលផ្លុក ព្រោះមិនចង់និយាយអ្វីជាមួយនារីតួឯកចិត្តសែនចង្អៀតម្នាក់នេះ ឬក៏អាចថាអេមីកំពុងខឹងមិនចង់បញ្ចេញវាសងទៅលើដាអ៊ីណាច្រើនជាង នេះទៀត។
ទោះយ៉ាងណា ដាអ៊ីណាដែលធ្លាប់តែឈ្នះនៅមិនអស់ចិត្ត នាងរុញទ្វារចូលទៅតាម។
ទាន់ទីនេះស្ងាត់មិនមានអ្នកណាម្នាក់ នាងនិយាយសង្ខើញពីក្រោយខ្នងជាងច្នៃម៉ូដដែលឈរចាក់ទឹកក្រេបបន្ថយកំហឹង។
«យើងសួរឯងអេមី នាងនោះវាត្រូវស្អីនឹងឯង?! ឬមួយវាដាក់ស្អីឱ្យឯងស៊ី? ឯងទៅជាន់ពែពីណាមកបានជា…..»
អេមីងាកមកវិញនិយាយកាត់សម្ដីដាអ៊ីណាកណ្ដាលទី៖
«ឯងហ្នឹងហើយដែលជាន់ពែ…!»
អេមីនិយាយឮៗវិញ ធ្វើឱ្យដាអ៊ីណាលែងនិយាយចេញបើកភ្នែកគ្រលួង។
វាយឺតពេលបន្តិចដែលដាអ៊ីណាទើបតែភ្ញាក់ខ្លួនមកវិញថា ភេទទីបីម្នាក់នេះក៏ជាមនុស្សមានចិត្តឆេវឆាវ ហើយគំរោះគំរើយដូចគ្នា គ្រាន់តែកន្លងមកនេះ គេលែងបង្ហាញអាកប្បកិរិយាដើមចេញ ព្រោះគេកំពុងស្ថិតក្នុងរយៈពេលហាត់ពត់លត់ដំ បង្កើនភាពអត់ធ្មត់ឱ្យខ្លួនឯង ក៏ដូចជាកាត់បន្ថយពាក្យសម្ដីមិនល្អ ដើម្បីឈរជើងកសាងឈ្មោះក្នុងសិល្បៈ។
ថ្ងៃនេះ គេចេញសារធាតុដើមដោយខឹងខ្លាំង ហើយបើកចំហយ៉ាងនេះ គ្រាន់តែដើម្បីការពារបុគ្គលិកចូលថ្មីម្នាក់ តើមិនឱ្យដាអ៊ីណាមិនឆ្ងល់ និងតក់ស្លុតម៉េចកើតទៅ។???
នាងមិនទាន់បាត់ភាន់ភាំងដែលអេមីស្រែកដាក់វិញហ្នឹងផង ជាងច្នៃម៉ូដបន្តមកទៀតរ៉ាវ៖
«យើងសួរឯង ដាអ៊ីន! កម្មវិធីតួឯកឆោមគន់ពាក់កណ្ដាលផ្ដាច់ព្រ័ត្រយប់នេះជាកម្មវិធីធំ មេក្រុមណាម្នាក់ក៏ត្រូវទៅមើលដកពិសោធន៍ ហើយស្រីៗមួយក្រុមហ៊ុននេះសុទ្ធតែត្រៀមខ្លួនទៅចូលរួមសប្បាយរីករាយ បង្ហាញហ្វេសសិនជែងគ្នាពេញទឹកពេញដី ឯងវិញប្រកាន់ស្រទន់! ឯងមិនត្រឹមអត់ឱ្យព័ត៌មានគេ ថែមទាំងដេញស្រទន់ទៅឆ្ងាយ! ឯងធ្វើបាបបុគ្គលិកថ្មីតូចតាចម្នាក់ទាំងដែលគេមិនដឹងអី ទាំងដែលគេមិនដែលតដៃជាមួយឯង! ឯងមិនខ្លាចអ្នកផងគេដឹង គេនិយាយដើមទេ?»
ដាអ៊ីណាក្រពាត់ដៃខាំមាត់និយាយបញ្ឈឺវិញ៖
«តើយើងមាន ឬក្រកន្លងមក ពឹងលើពាក្យគេនិយាយដើមអស់ហ្នឹងដែរទេ នាងអេមី? បើថាមែន ចាំយើងខ្លាច! ហើយនាងនោះទៀត គឺនាងល្អរបស់ឯងនោះ បើឯងសម្រេចថាចោលយើងរើសយកវាទៅហើយ ផ្ដាំឯងនាំពាក្យទៅប្រាប់វា ឱ្យប្រយ័ត្នខ្លួនបន្តិចទៅ វាចង់បានអី យើងនឹងកាត់មុខវា!!»
អេមីពិបាកចិត្តដែលអ្វីៗស្ថិតក្នុងចំណុចគ្មានដំណោះស្រាយ ហើយទាំងសងខាងសុទ្ធតែជាមនុស្សដែលនាងរាប់អានហៅថាមិត្ត។ ជាងច្នៃម៉ូដបន្តពីសម្ដីនារីតួឯក៖
«ខ្លួនជាមេគេ ត្រូវចាត់ចែងអ្វីមួយឱ្យយុត្តិធម៌ទៅ! នៅមិននៅ ឯងដេញគេទៅ? ហើយមើលចុះ ទៅវិលល្ងាច ធ្វើរបាយការណ៍ឱ្យហើយត្រឹមព្រឹកស្អែក? ហើយបុគ្គលិក DM ណាមួយដែលទៅខេត្តជិះឡានក្រុង? នេះគេក៏ជាមេពិធីការម្នាក់ ឯងធ្វើអ៊ីចឹងលើគេ?»
ដាអ៊ីណាតបធ្វើហី៖
«ម៉េច? មិនល្អ? ក្រែងប្អូនស្រីវាឡើងប្រឡងដែរអ្ហី? ខ្លួនជាបងទៅមើលរវីមរវាមធ្វើអី? នាំតែគេថា DM មានខ្សែមានបក្សពួកទេ!»
អេមីងាកមុខមកវិញសម្លឹងនារីតួឯកយ៉ាងមុត ហើយដើរចូលមកប្រឈមមុខនឹងនាង៖
«….ឯងគិតទម្លាក់ប្អូនស្រីគេមែនអត់??!»
ដាអ៊ីណាញាក់ចិញ្ចើមបញ្ឈឺវិញ៖
«បើមែន វាយ៉ាងម៉េច? ហើយមិនមែន វាយ៉ាងម៉េច?!»
អេមីខឹងពេកក្រពាត់ដៃសើចចំអក៖
«វាគ្មានអីទេ បើឯងយល់ថាមុខមាត់ដែលឯងខំសាងមកបួនប្រាំឆ្នាំហើយនេះ យកមកជាន់ចោលជាមួយអំពើទុរយសអស់ទាំងនេះបាន!»
ដាអ៊ីណាខឹងណាស់ តែនាងខំទប់ ហើយតបវិញធ្វើព្រងើយ៖
«អរគុណណាស់ដែលឯងនៅគិតពីយើង!»
អេមីទប់កំហឹងក្រពាត់ដៃនៅស្ងៀម ចិត្តមួយបារម្ភពីស្រទន់ដែលត្រូវឡើងឡានទៅម្នាក់ឯង ទាំងឈឺចាប់ ចិត្តមួយអាណិតស្រីតូចជាប្អូននាងដែលសង្ឃឹមឡើងឆាកយប់នេះ ហើយនៅមិននៅ មកត្រូវមនុស្សចិត្តចង្អៀតមកតាមជ្រែកធ្វើបាបទាំងមិនដឹងរឿង។
គេឈរស្ងៀម ស្រាប់តែឮដាអ៊ីណាសើចចំអកតិចៗ។
នាងសើចយូរពេក អេមីទ្រាំមិនបានក៏ងាកមុខទៅសម្លឹងទាំងសង្ស័យ។
ដូច្នេះស្រីតួឯកនិយាយកែសម្ដីវិញ៖
«ឯងនៅតែឆោត អេមី! ពេលនេះបើឱ្យក្មេងស្រីនោះវាជាប់ ហើយទៅដេកយល់សប្ដិប៉ុន្មានយប់ទៀតសិនមិនល្អ?!»
ឃើញអេមីសម្លឹងមុខត្លែ ដាអ៊ីណានិយាយបន្ថែម៖
«បើចង់ឱ្យវាឈឺយូរ ចាំដល់ឆាកចុងក្រោយ ចាំដឹងសខ្មៅក៏បាន!»
ថាហើយ ដាអ៊ីណាបែរក្រោយដើរចេញជាមួយដំណើរល្វតល្វន់របស់នាង។
អេមីស្រែកសួរដោយក្ដៅចិត្ត៖
«ឯងចង់ធ្វើអី?»
ដាអ៊ីណាញញឹម ហើយងាកមកវិញ៖
«ចុះឯងគិតថាយើងធ្វើអី?!»
អេមីឈានចូលទៅក្បែរ ធ្វើឱ្យដាអ៊ីណាសម្លឹងគេពីលើដល់ក្រោម។ ភេទទីបីនិយាយដាស់តឿន៖
«ខ្លួនទម្រាំបានថ្ងៃនេះបានមកពិបាកប៉ុណ្ណា ហេតុអីមិនចេះអាណិតជំនាន់ក្រោយ ហេតុអីចាំបាច់ តាមធ្វើបាបយាយីគ្នាទៅវិញទៅមក??!»
«យើងមិនចូលចិត្តមុខបងស្រីវា!!»
ដាអ៊ីណាស្រែកដាក់អេមី ធ្វើឱ្យភេទទីបីរកនិយាយអ្វីមិនចេញចំពោះមុខភ្លើងកំហឹងនេះ។
ដាអ៊ីណាបន្ថែមមកទៀត៖
«បងស្រីវា មិនត្រឹមតែយកបងមិន្ទពីយើង តែវាយកទាំងឯងដែលជាមិត្តម្នាក់គត់របស់យើងនៅទីនេះទៅ! វាមានគំនិតចង់យកឈ្នះយើង!»
អេមីនិយាយតិចៗ៖
«ឯងឈប់ឡប់ទៅ! គេមិនបានចង់ឈ្នះចាញ់អីនឹងឯងទេ!»
ដាអ៊ីណាខាំមាត់សម្លឹងមកគ្រាប់ភ្នែកមិត្តម្នាក់នេះទាំងសងខាង ហើយនិយាយទាំងជូរចត់៖
«យើងថាឯងនេះល្ងង់គឺល្ងង់ហើយ! គេប្រើប្រាស់ចិត្តធម៌របស់ឯង គេប្រើប្រាស់ភាពជាព្រាននារីរបស់បងមិន្ទ ហើយចុងក្រោយបង្អស់ គេនឹងត្រួតត្រាគ្រប់គ្នានៅទីនេះ! ចាំមើលពេលនោះទៅ! ចាំមើលថា តើគេនៅត្រូវការឯងមកធ្វើជាឈើកំណល់ទៀតដែរឬអត់? ឬមួយក៏គេនឹងរើឯង រុះឯងយកចោលទៅម្ខាងៗ!»
ថាហើយ ស្រីបង្ហាញម៉ូដបែរមុខចាកចេញវឹងទាំងកំហឹង។
អេមីរអ៊ូតិចៗដោយឈរទ្រឹងសម្លឹងនាងពីក្រោយ៖
«មិនដឹងជារងើកភ្លើងអីមកដុតកម្លោចឯងថ្នាក់នេះទេ ដាអ៊ីណា!»
វគ្គ
ដាអ៊ីណាឈ្នះឬចាញ់?
….ទោះបីជានាងដឹងថា នាងកំពុងត្រូវរលាកក្ដៅដោយភ្លើងកំហឹង ច្រណែនប្រចណ្ឌ តែសម្ដីរបស់អេមីប៉ុន្មានម៉ាត់ធ្វើឱ្យនាងលែងគិតបកក្រោយ។
ស៊ីវីមិនខ្វល់ថា ខ្លួនជាស្រទន់ ឬជាស៊ីវីនោះទេ នាងដឹងតែម្យ៉ាងថា របាយការណ៍នោះនឹងហើយទាន់ពាក្យសន្យា។
ស្រីតូចទទួលសំបុត្រធ្វើដំណើរពីរដ្ឋបាល ហើយចាកចេញមកខាងក្រៅក្នុងគោលដៅហៅជំនិះជិះទៅរកបេនឡាន។
«ការងារប៉ុណ្ណឹងអត់មានអីអស្ចារ្យទេ ដាអ៊ីណា!»
នាងប្រាប់ខ្លួនឯងស្ងាត់ៗក្នុងចិត្តទាំងបេះដូងកំពុងក្ដុកក្ដួល និងឈឺចាប់ដែលមិនអាចនៅចូលរួមលើកកម្លាំងចិត្តដល់ប្អូនស្រីពៅនា រាត្រីនេះបាន។
ទូរសព្ទនាងរោទ៍ នៅពេលដែលនាងទើបតែឈានមកដល់បេនឡាន….
នាងចុចទទួល តែនាងនៅស្ងៀមមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ទេ។
សំឡេងគេលាន់មកតិចៗក្បែរត្រចៀកធីតាដែលធ្វើមុខស្រពោនដូចពិភពលោកនឹងរលាយនៅព្រឹកស្អែក…
«នៅណា?!»
«នៅបេនឡាន!»
«ទៅធ្វើអី?!»
គេហាក់ភ្ញាក់ផ្អើល ធ្វើឱ្យនាងស្វាងអារម្មណ៍មកវិញដោយដឹងថាមិនគួរនិយាយការពិតចេញ នាំតែគេជីកសួរឫសគល់ទេ។
«ទៅបេនឡានធ្វើអី?!»
គេសួរមកទៀត ធ្វើឱ្យនាងគេចពីឆ្លើយមិនបាន៖
«ខ្ញុំត្រូវធ្វើការ!»
«ធ្វើការអី? នៅបេនឡានហ្នឹង? ការងារនៅកន្លែងអត់មានអ្ហី? ថ្ងៃនេះគេគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែរវល់ យើងទៅបេនឡានរកអី? ហើយបេនឡានណាមួយ? អ្នកណាប្រើយើងឱ្យធ្វើអីអ្ហា៎?!»
នាងស្រមៃឃើញពីភាពឆ្លេឆ្លារបស់គេ ធ្វើឱ្យចិត្តនាងរឹតតែរែងស្រពោន។
នាងឆ្លើយតបមួយៗទាំងអួលណែនបំពង់ក៖
«បងឯងឈប់សួរនាំរឿងខ្ញុំទៀត! នេះបើបងឯងចង់ឱ្យខ្ញុំធ្វើការនៅ DM បានយូរ!»
នាងថាចប់ ទម្លាក់ដៃចុះយឺតៗ លែងខ្វល់ចង់ឮ ឬតតាំងអ្វីបន្ថែមនឹងសំឡេងគេដែលសួរមកល្វើយៗ។ នាងចុចបិទដោយមិនឱនមើល ហើយគ្មានកម្លាំងទៅខ្វល់ពីគេថា គេគិតយ៉ាងណាទៀតឡើយ។
«យើងត្រូវជិះទៅមក៨ម៉ោងក្នុងថ្ងៃនេះ! ហើយត្រូវធ្វើរបាយការណ៍ឱ្យចៅហ្វាយស្រីដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់យើង! កម្សត់ពេកហើយ!»
នាងងើបមុខមកវិញប៉ះនឹងអ្នកណាម្នាក់ដើរកាត់ពីមុខទៅ។
គេខ្ពស់ធំ តែនាងមិនបានចាប់អារម្មណ៍ទេ រហូតដល់គេទៅហួសបានយូរក្រែលបន្តិច ទើបនាងងើបមុខតាមមើល ព្រោះហាក់នឹកឃើញដល់អ្នកណាម្នាក់។
កែវភ្នែកទាំងសងរបស់ស្រីតូចបើកក្រឡោតៗ ហាក់បីដូចជានឹកឃើញដល់រឿងសំខាន់អ្វីមួយ រហូតដល់នាងបានកម្លាំងពីណាមកព្រឹប ក្រោកចោលកៅអីអង្គុយរង់ចាំរបស់ភ្ញៀវទាំងជួរនោះ ហើយដើរផងរត់ផង ទៅតាមទិសដៅនៃស្រមោលអ្នកមុននេះ។
គេជាបុរសម្នាក់ បើមើលតាមខ្នងរបស់គេ។ ហើយជាបុរសដ៏ស៊ីវិល័យ បើមើលតាមសក់ដ៏វែងរបស់គេដែលចងជាសំណុំទៅក្រោយ។
ជំហានគេបោះទៅមុខស្មើៗធម្មតាសោះ ចុះហេតុអ្វីនាងដើរញាប់ឡើងៗក៏នៅតែតាមគេមិនទាន់?
ជង្គង់គេវែងៗ ដៃគេមាំ ហើយយោងជើងទ្រគំនូរមួយដ៏ធំផង ចុះម៉េចក៏មើលទៅមិនហត់សោះ។
ឡានស៊ីផ្លេពីក្រោយខ្នង នាងឈប់ដំណើរ ហើយបែរក្រោយ។
នៅចន្លោះរវាងតាមបុរសនោះទៀត ឬបកទៅរកឡានវិញ នាងអាចរើសបានតែមួយប៉ុណ្ណោះ។
ប្រការនេះធ្វើឱ្យនាងនៅទីទើរ។
បានបន្តិច នាងក៏សម្រេចចិត្តបែរមករកមើលបុរសនោះវិញ។
គេបាត់ស្រមោលទៅហើយ ធ្វើឱ្យនាងនឹកស្ដាយ ហើយអន្ទះសាជាខ្លាំង។
ស៊ីផ្លេឡានដ៏ញាប់នោះលែងមានឥទ្ធិពលលើអារម្មណ៍នាងទៀតទៅហើយ ព្រោះបេះដូងនាងកំពុងគិតថា តើនាងនឹងលែងបានជួបបុរសនោះទៀតហើយមែនទេ?
នាងលែងដើរ ប៉ុន្តែនាងរត់…. ហើយនាងមិនមែនបកក្រោយទេគឺ នាងទៅមុខ។
ផ្លូវបំបែកនេះ គេច្បាស់ជាបត់ទៅទិសណាមួយ ប៉ុន្តែគ្រប់ទិស គឺគ្មានរូបគេ។ គេទៅណាលឿនយ៉ាងនេះ?
នាងហត់គឃូស ហើយឈប់ដើម្បីដកដង្ហើម។
ពន្លឺថ្ងៃពីក្រោយខ្នងតូចទងវងត្រូវបាំងដោយស្រមោលមួយវែង ជាមួយនឹងសំណួរស្រាលៗ៖
«ទំនេរម៉េះ មកដើរតាមខ្ញុំ?!»
ស៊ីវីបើកភ្នែកធំៗទាំងបេះដូងលោតញាប់ ព្រោះហត់នឿយលាយឡំនឹងអំណរ។
នាងបែរក្រោយខ្វាក ហើយដំបូងគេ នាងឃើញផ្ទៃមុខតោះតើយនៃបុរសសក់វែងដែលកំពុងបង្ហាញខ្លួនមិនដល់បី ម៉ែត្រឃ្លាតពីនាង។
ទឹកមុខគេគ្មានកន្លែងបង្ហាញថាគេសប្បាយចិត្តក្នុងការនិយាយជាមួយ នាងនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ អាចថាគេកំពុងចង់ដឹងមូលហេតុដែលនាងដើរតាមគេ។ ចុះហេតុអ្វីនាងរីកចេញនូវផ្កាសំណើចសោមនស្សមួយដ៏ស្រស់បំព្រងបាន ពេលដែលប្រឈមនឹងពន្លឺភ្នែកឆ្មើងឆ្មៃរបស់គេ?
ឬក៏មកពីគេស្រស់សង្ហាពេញទំហឹង ដល់ថ្នាក់នាងភ្លេចថាឡានបានចេញចោលនាងទៅឆ្ងាយសន្លឹមទៅហើយ? ភ្លេចថានាងបានអីឱ្យដាអ៊ីណាមុនថ្ងៃរះ?
«បងយស់!»
នាងរបូតមាត់ហៅតិចៗ តែមានអំណាចល្មម ធ្វើឱ្យភាពឆ្មើងឆ្មៃក្នុងកែវភ្នែកបុរសធ្លាក់ចុះបន្តិចម្ដងៗ ហើយគេចាប់ផ្ដើមត្រួតពិនិត្យនាងពីលើដល់ក្រោម។
នាងស្ទុះទៅក្បែរគេ គឺទៅកៀកនឹងគេដើម្បីឱ្យគេមើលនាងកាន់តែច្បាស់ ហើយមាត់នាងខំពន្យល់រំលឹកគេ៖
«ស៊ីវីណា៎បង! ស៊ីវី!»
គ្រាប់ភ្នែកគេរង្គើចុះឡើងក្នុងរង្វង់កែវភ្នែកនាងដែលក្រឡក់ៗ។
ភាពស្មោះត្រង់និងបរិសុទ្ធរបស់នាង រង្វង់មុខ ស្នាមញញឹមបានដាស់គេឱ្យនឹកឃើញ ហើយទទួលស្គាល់ ព្រមទាំងជឿជាក់។
ដូច្នេះ ពេលដែលកែវភ្នែកគេទាំងសងខាងចាប់ផ្ដើមស្រទោរស្រទន់ គេសម្លឹងនាងមិនដកទៅណា នាងក៏ញញឹមតបដោយគ្មានអ្នកណាវាចាថាអ្វី សូម្បីមួយម៉ាត់….. រហូតដល់អ្នកទីបីរត់មកដល់។
«លោកសង្វា! សុំទោសមកពីប៉ូលិស គេដេញមិនឱ្យចតបានជាត្រូវចេញឡានទៅសិន!»
គេមិនដកភ្នែកចែញពីនាងទេ ទោះបីបុរសនោះនិយាយអ្វី ឬទាញយកអ្វីចេញពីដៃគេយកទៅដាក់លើឡានក្ដី។
ទោះបីនាងរេភ្នែកដោយងឿងឆ្ងល់ ខ្វល់ខ្វាយ សម្លឹងបុរសនោះពីលើដល់ក្រោម ព្រោះនាងសង្ស័យក៏គេនៅតែផ្ដោតសម្លឹងមកនាង។
នាងប្រហែលគិតថា នាងយល់ច្រឡំ ហើយចំណាំគេខុសបានជានាងស្រពោន ហើយអៀនខ្មាស ព្រមទាំងងើបមុខត្រឡប់មកវិញជាមួយកែវភ្នែកខកចិត្ត។
នាងសម្លឹងមុខគេទាំងនិយាយសួរខ្សោយៗ៖
«សង្វា?!»
គេប្រិចភ្នែក គឺកែវភ្នែកទាំងគូដែលមមី ហើយលន្លង់លន្លោច។
គេស្អាតយ៉ាងណា សង្ហាយ៉ាងណា មានន័យអីទៅ បើនាងយល់ថា ពុំមែនជាអ្នកដែលនាងបានគិត…
«សុំទោស ខ្ញុំច្រឡំ….!»
នាងសម្លឹងគេជាចុងក្រោយដោយខ្លាចចិត្ត ហើយបែរចាកចេញទាំងហេងហាងនឹកឆ្ងល់មិនអស់ចិត្ត។
នាងមិនដឹងទេថា កដៃនាងនៅក្នុងប្រអប់ដៃគេ គឺគេបានលូកមកឃាត់ដំណើរនាង…
«បងទេដែលត្រូវសុំទោសដែលមើលស្រីវីអត់ស្គាល់!»
នាងបែរក្រោយវិញ ហើយញញឹមទាំងភ្លេចថា ដៃនាងក្នុងដៃគេទាំងកណ្ដាលវាល ទាំងកណ្ដាលផ្លូវ …ហើយចុះបើត្រូវអ្នកណាម្នាក់មកឃើញ….
«បងយស់?»
នាងហៅគេ ហើយបបូរមាត់ក្រៀមស្រពោនរបស់បុរសលេចចេញជាលើកដំបូងនូវស្នាមញញឹមកំដរនាង។ គេនិយាយបន្តទៅកាន់កែវភ្នែក៖
«ក្មេងកំហូចរបស់បង!»
ស៊ីវីរលីងរលោងទាំងបបូរមាត់ញញឹម។
«បងយស់ពិតមែន!»
«ស៊ីវីពិតមែន!»
គេបន្ទរមួយៗបន្តពីក្រោយនាង ឯបុរសជាអ្នកបើកឡានលែងហ៊ានចូលទៅជិតប្រុសស្រីទាំងទ្វេដោយឈរ ក្បែរជំនិះរក្សាការស្ងាត់ស្ងៀម លួចសម្លឹងមកពីចម្ងាយតែប៉ុណ្ណោះ។ ទាល់តែស្នូរបិទទ្វារគ្រាំ ចង់របើកត្រចៀកទើបគាត់ភ្ញាក់បែរមករកមើលរថយន្តមួយដែលទើបចូលមក ដល់ចតជាប់ពីក្រោយ។
«គេឈ្មោះស្រទន់!»
ដៃនាងរបូតពីបងយស់ ជាសញ្ញាឱ្យបុរសនេះដឹងថា អ្នកដែលទើបតែមកដល់ ហើយអ្នកដែលដាក់ឈ្មោះឱ្យនាងនេះ គឺមានឥទ្ធិពលលើចិត្តនាងជាងអតីតកាលដែលកន្លងទៅ១៥ឆ្នាំមុនទៅ ទៀត។
គេនោះដើរមុខមកមួយៗ តែជំហានធ្ងន់ៗដូចជាគេមិនចង់លាក់លៀមកំហឹង និងការប្រចណ្ឌរបស់គេអីបន្តិច។
«ដេត ភូមិន្ទ!»
បុរសសក់វែងហៅមួយៗ ដូចដាស់ឱ្យនារីដឹងថា គ្មានអ្នកណាមិនស្គាល់នាយកពាណិជ្ជកម្មរបស់ DM Empire នោះទេ លើកលែងតែនាង។
នៅមានភាគបន្ត
