ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងទៅភោជនីយដ្ឋានវិញ នៅទីនោះជីណាកំពុងតែនិយាយទូរសព្ទ ខ្ញុំមិនដឹងថានាងនិយាយទូរសព្ទជាមួយអ្នកណាទេ ចំណែកស៊ីលាភនៅឈរមុខបន្ទប់សម្លឹងមកខ្ញុំនិងកូនស្រី។
ល្អហើយ ដែលនាងនៅពីចម្ងាយមិនអាចមកឮ ពាក្យដែលឪពុកនិងកូនយើងទើបនឹងបានជជែកគ្នាតឹងតែងមុននេះ។
ខ្ញុំឱនទៅថើបកូនមួយខ្សឺត និងហាមនាងខ្សឹបៗថាឱ្យឈប់និយាយផ្ដេសផ្ដាស និងឈប់គិតច្រើន។
កូនខ្ញុំក៏រត់ទៅម្តាយរបស់គេ។
ខ្ញុំរេភ្នែកជុំវិញនោះ គឺសម្លឹងគ្រប់ទីកន្លែងស្វែងរកប្អូនជីដូនមួយរបស់ខ្ញុំ នៅតែរកមិនឃើញស្រមោល។
ទេ! ពិតជាមិនឃើញស្រមោលឫទ្ធីមែន!
ខ្ញុំគិតទាំងតប់ប្រមល់ ដើរត្រឡប់ទៅបន្ទប់វិញ។
សម្ដីរបស់លោកតានៅតែលាន់មាត់មកក្នុងត្រចៀករបស់ខ្ញុំ សាជាថ្មី ៖
«អ្នកណាជាអ្នកដាក់កាហ្វេនេះ? ឥឡូវម្ចាស់កាហ្វេនៅឯណា?»
ចំណែកសម្តីរបស់ឫទ្ធីកាលពីព្រឹកនៅតែចងចាំទាំងសព្ទទាំងអត្ថន័យមកក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំ៖
«អាពីនវាឈឺបានជាយប់មិញខ្ញុំអត់បានមក!»
ខ្ញុំដើរផងគិតផងនូវសម្តី និងកាយវិការទាំងអស់របស់ប្អូនជីដូនមួយម្នាក់នេះឡើងវិញ។ មកដល់ខាងមុខបន្ទប់ ប៉ុន្តែដោយសារទ្វារបន្ទប់ហាក់បិទពីក្នុង ខ្ញុំក្រឡេកទៅចំហៀងឃើញ ស្រីលាភដឹកដៃកូនរមនាឡើងទៅភោជនីយដ្ឋានអង្គុយវិញ។
នាងឆ្លៀតលើកដៃជាសញ្ញាប្រាប់ខ្ញុំ កុំឱ្យឡូឡាបង្ហាញថា ស៊ុននិងគ្រួសារគេកំពុងពិភាក្សាគ្នាក្នុងបន្ទប់។
ឃើញកាលណា ខ្ញុំដើរទៅយឺតៗឈរទ្រឹងនៅមាត់ទ្វារ តែមិនទាន់គោះនៅឡើយ។
ភ្លាមនោះខ្ញុំឮសម្ដីរបស់អ៊ំជាឪពុកស៊ុនមានប្រសាសន៍ថ្នមៗ៖
«កូនអ្ហ៎ា កាលពុកស្ដាប់ឮប្រសាសន៍របស់លោកតាឈ្មោះឯមនោះ ពុកគិតថា គាត់កំពុងសង្ស័យលើ
ឫទ្ធីប្អូនជីដូនមួយរបស់ពួកមិត្តឯង ថាជាអ្នកធ្វើអំពើនេះមកលើឯង!»
ស៊ុនតបមកវិញ៖
«ខ្ញុំមិនដែលឈ្លោះគ្នាជាមួយវាទេពុក ហេតុអីបានជាឫទ្ធីធ្វើអ៊ីចឹង?!»
ដោយសារតែខ្ញុំ ឮពួកគេជជែកគ្នាចំៗបញ្ហា ពេកខ្ញុំរកតែឈានជើងចូលទៅមិនរួចឡើយ។ គ្រប់យ៉ាងដូចជាស្មុគស្មាញនិងច្បាស់ក្រឡែតពេកហើយ។
រឿងដែលសំខាន់ គឺខ្ញុំងាកក្រោយរេរកមួយជុំទៀត នៅតែរកឫទ្ធីមិនឃើញទាល់តែសោះ? តើប្អូនខ្ញុំបានធ្វើអ្វីខ្លះដែលលាក់មិនឱ្យខ្ញុំដឹង?
ពីចម្ងាយ លោកតាឯមវិលមកវិញ តែមិនមែនជិះម៉ូតូទេ ទំនងពូចាមឈប់ពីចម្ងាយ។
លោកតាឱបបាយសីលាតមួយសំណុំមក។ ខ្ញុំគេចទៅណាមិនបានធ្វើជារុញទ្វារបើកតែម្តង ជាការបញ្ឈប់កិច្ចពិភាក្សារបស់គ្រួសារស៊ុន។
ពួកគេនៅស្ងៀមឡិងឡង់ពេលឃើញខ្ញុំ។ ទើបនឹងដឹងថា ជីណាក៏នៅក្នុងនោះដែរ មានទាំងអាManតូចកំពុងគងជើងលេងទូរសព្ទលើគ្រែខ្ញុំ។
ជីណាមិនមាត់មិនកនាងសម្លឹងមកខ្ញុំដោយទឹកមុខស្រងូតប្រហែលនាងថប់បារម្ភចំពោះដំណឹងដែលសង្ស័យលើឫទ្ធី និងស្តាយការរាប់អានរបស់ពួកយើងផង។
ខ្ញុំធ្វើដូចមិនដឹងអ្វីហើយប្រាប់ពួកគេ៖
«លោកតាមកវិញហើយ យើងធ្វើពិធីនៅក្នុងនេះហើយមើលទៅ!»
មិនយូរប៉ុន្មាន ពិធីមួយថ្មីត្រូវបានរៀបចំឡើងគឺការដោះអំពើបួនជ្រុង ចោលចេញពីស៊ុន។ ពិធីនោះធ្វើឡើងនៅក្នុងបន្ទប់ដេករបស់ខ្ញុំតែម្ដង។
លោកតាឯមបានឱ្យស៊ុនអង្គុយនៅលើកៅអី ហើយគាត់បានយកកញ្ចប់ទាំងបួន ដែលគាត់បានលាក់ទុកក្នុងបង្វិច ក្នុងនោះខ្ញុំរាប់ដោយទាំងពែងកាហ្វេដែលឫទ្ធីបានឆុង ទៅឱ្យស៊ុនផឹកកាលពីព្រឹកនោះ រាប់ថាជាកញ្ចប់ទីបួនតាមពាក្យគាត់ម៉ៃស្មាន។
គាត់ដាក់របស់ទាំងអស់ទៅលើតុពីមុខស៊ុន ហើយឱ្យពួកយើងអង្គុយនៅលើសាឡុង ជុំវិញតុនោះ។ គាត់ឱ្យជីណានាំកូនចេញក្រៅ ឯពូចាមនិងយាយសក់ដាញ់បាត់ទៅណាមិនឃើញ។
ខ្ញុំបានចាក់សោទ្វារបង្ការក្រែងកូនៗរបស់ខ្ញុំចូលមកឃើញ។ ពេលយើងត្រៀមសព្វគ្រប់ខ្ញុំមិនឃើញមានអ្វីច្រើនទេ។ នៅលើតុមានកែវក្រដាស៣ ជាប្រភេទកែវប្រើមិនលាង ដែលគេទុកសម្រាប់ហូបកាហ្វេ ប្រហែលពូចាមយកពីរីសតឱ្យតាដាក់ស្រាមកសែនពិធី។ ក្រៅពីនោះមានសៀវភៅធម៌មួយចាស់ សឹងថាមានសំណឹកខ្លះៗទៅហើយនៅលើភ្លៅ អាចថាជាបាលី សម្រាប់ដោះស្រាយបញ្ហា ពីព្រោះកាលពីព្រឹកមិញគាត់បានប្រាប់ពួកយើងថានេះ គឺជាមន្តអាគម៤ជ្រុងដែលធ្លាប់តែឮនៅភូមាឬឥណ្ឌាមិនដឹងទេ ហើយនេះជាលើកដំបូងដែលគាត់ចាប់ផ្តើមរៀនដោះវា។ លោកតាចាក់ស្រាសទៅក្នុងកែវក្រដាសពីរ និងចាក់ធញ្ញជាតិគ្រប់មុខពេញមួយកែវចុងក្រោយ។
តែទោះបីយ៉ាងណាក៏ដោយពេលពួកយើងអង្គុយជុំវិញសាឡុងមើលទៅមិនសមថាយើងកំពុងធ្វើពិធីដោះមន្តអាគមទាល់តែសោះ ប្រៀបដូចជាការពិភាក្សាគ្នាទៅវិញនៅក្រោមការរង់ចាំអន្ទះសារបស់អ៊ំជាឪពុកស៊ុន និងបងសាំងរបស់វា។ បាយសីនោះ គាត់ដាក់លើតុខាងស្តាំដៃ។
ពេលរៀបចំគ្រប់គ្រាន់ហើយ លោកតាចាប់ផ្តើមមានប្រសាសន៍យឺតៗមកកាន់ខ្ញុំ៖
«ប្អូនជីដូនមួយរបស់ចៅរកមិនឃើញទេ?!»
«បាទ»
ខ្ញុំឆ្លើយដោយទើសទាល់ លាក់កំបាំងក្តីសង្ស័យនិងអៀនខ្មាស។ អ្នកទាំងអស់គ្នានៅជុំវិញ រេភ្នែកសម្លឹងមកកាន់ខ្ញុំ តែខ្ញុំមិនសម្លឹងតបពួកគេទេ រើសយកវិធីសម្លក់ទៅលើគ្រឿងសំណែនទៅវិញ។
កុំមើលខ្ញុំដូចជាកំពុងតែចាប់ខ្ញុំដាក់ពិរុទ្ធ ខ្ញុំ! ខ្ញុំមិនដឹងនៅឡើយថា នេះជាការរត់ភៀសខ្លួនរបស់
ឫទ្ធីឬដោយសារភាពចៃដន្យ វារវល់ទៅណាបាត់នោះទេ ប៉ុន្តែជំហានដំបូងខ្ញុំត្រូវតែនិយាយការពារប្អូនជីដូនមួយរបស់ខ្ញុំ។ បើខ្ញុំជាបង មិនការពារប្អូន តើឱ្យនរណាគេធ្វើ?
ខ្ញុំគិតយ៉ាងម៉េច ក៏មិនគិតថាឫទ្ធីមានហេតុផល ទៅធ្វើបាបស៊ុនធ្វើអីដែរ! តើឫទ្ធីវាទៅត្រូវអំពើអ្នកណា ឬមួយក៏វាមានរឿងអីចាំបាច់ត្រូវបង្វែរមកលើស៊ុននោះ? វានៅកម្លោះ ជាយុវវ័យនៅឡើយទេ គ្មានទាន់មានប្រពន្ធកូនផង ខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្វីដែលពួកគេបានគិតនេះ គឺខុសស្រឡះពីការជាក់ស្តែងទៅចុះ។
គិតហើយ ខ្ញុំនិយាយផូងទៅកាន់ការសម្លឹងមករបស់គ្រប់គ្នា៖
«ខ្ញុំយល់ថា បើយើងនៅតែចិញ្ចឹមចិត្តសង្ស័យថាពែងឫទ្ធីឆុងកាហ្វេឱ្យអាស៊ុនជាកញ្ចប់ទីបួន យើងមិនអាចទៅដោះស្រាយរកកញ្ចប់ទីបួនមែនទែនឃើញទាន់ពេលទេដឹង? សុំលោកតាជួយគិតឡើងវិញផង!»
ខ្ញុំងាកទៅលោកតាហើយអង្វរសំពះគាត់៖
«លោកតា! សូមលោកតាជួយផង! ជួយស្មិងស្មាធិ៍ម្ដងទៀតក្រែងលោរកឃើញកញ្ចប់ទីបួននៅកន្លែងណាផ្សេង»
លោកតាឯមសម្លឹងមកខ្ញុំយ៉ាងស្រទន់។ គាត់យល់ណាស់ពីអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំដែលការពារឫទ្ធី ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាន គាត់បាននិយាយមួយៗម៉ាត់ៗនៅនឹងមុខខ្ញុំ៖
«ចៅអើយ! រកអីទៀត? យើងមានកញ្ចប់អាគមបួនជ្រុងគ្រប់ក្នុងដៃអស់ហើយ! ប៉ុន្តែមានរឿងសំខាន់មួយ ខ្ញុំត្រូវជួបមនុស្សនោះដើម្បីព្រមាន! សូមចៅទាក់ទងទៅមនុស្សនោះឱ្យបានដឹងថា បើតាធ្វើពិធីរំដោះហើយ អ្នកណាក្តីដែល ពាក់ព័ន្ធជាមួយនឹងការធ្វើមន្តខ្មោចឈ្លូស ទៅក្នុងអណ្ដូងខាងលិច រឿងហេតុអាក្រក់ទាំងអស់នឹងបង្វែរទៅលើខ្លួនគេ ឬក្រុមគ្រួសាររបស់គេវិញភ្លាម! ចាំដល់ពេលនោះយើងពិបាកជួយមិនខាន!»
គាត់សំដៅទៅលើឫទ្ធីប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំ ខ្ញុំដឹង ខណៈដែលខ្ញុំនៅស្ងៀមសម្លឹងគាត់ដោយ បុកពោះភឹបៗ។ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមញ័រដៃ។
ដ្បិតតែពួកយើងមិនមានហេតុផលច្បាស់លាស់ ដើម្បីជឿថា ឫទ្ធីពិតជានៅពីក្រោយរឿងទាំងអស់នេះដោយគ្រាន់តែគ្នាបាត់មុខទៅ ក្នុងកាលៈទេសៈចាំបាច់ ចុះហេតុអីក៏ខ្ញុំភ័យម្ល៉េះ?
«អ្នកណាវ៉ី?» នេះគឺជាសម្រែកសួររបស់បងសាំង ពីព្រោះភ្នែកគាត់រវាសរវៃតាមពិនិត្យមើលមាត់ទ្វារនិងបង្អួចរហូតមក។ ទីបំផុតពេលគាត់ស្រែកដោយងាកទៅបង្អួចផង ខ្ញុំបានងាកទៅដែរ។
មើលពីនេះសោះ ក៏ខ្ញុំដឹងនិងស្គាល់ថា ខ្នងអ្នកណាកំពុងតែរត់ចេញទៅនោះបាត់ទៅហើយ។
ខ្ញុំនៅអង្គុយគាំងស្ញេញធ្វើមុខដូចមនុស្សក្រោកមិនរួច ត្រូវគេសន្ធប់។ បងសាំង និងឪពុកគាត់ស្ទុះទៅក្បែរបង្អួច។
«ឫទ្ធី! ឈប់!» គាត់ស្រែកខ្លាំងៗទាំងពីរនាក់។
ខាងខ្ញុំនេះ អង្គុយងងឹតឈឹងក្នុងអារម្មណ៍។ ខ្ញុំមិនដឹងថា ត្រូវធ្វើដូចម្តេចនោះទេ ភ្លាមៗនោះខ្ញុំឃើញបងសាំងរត់ព័ទ្ធទៅក្រៅ ប្រដេញទៅចាប់ឫទ្ធី។
គ្រប់យ៉ាងខ្ញុំលែងគ្រប់គ្រងបានហើយ។
ខ្ញុំហត់ណាស់!
ចុងក្រោយប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំត្រូវបានគេនាំចូលមកដល់។
មុខវាខ្មៅអែ ពេលដែលបងសាំងរុញវាទៅនៅលើគ្រែ។
ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមក្រោកដើរទៅឃាត់គាត់។ គាត់នៅតែមិនព្រមលែងដៃពីកអាវវាទេ។ ស៊ុនចំហមាត់សម្លឹងមកដោយស្រឡាំងកាំង។
ខ្ញុំដឹងថា ស៊ុននិងឫទ្ធីមិនដែលមានបញ្ហាអ្វីនឹងគ្នាទេប៉ុន្តែពេលនេះ រឿងដែលមានបញ្ហាគឺថាឫទ្ធីស្រាប់តែបាត់ខ្លួនទៅណា ហើយមកវិញលឹបលដូចចោរ?
ហេតុអីមកលបមើលនៅបង្អួចហើយរត់គេចនៅពេលដែលគេឃើញ?
«កើតស្អីឯង?!»
ខ្ញុំស្រែកសួរប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំម្នាក់នេះ នៅខណៈពេលដែលបេះដូងខ្ញុំពិតជា មានសំណួរច្រើនជាងនេះទៅទៀតតែហាមិនចេញ។
ហាស្លាក់ខ្ជាក់ស្លែងមែន!
ស្រាប់តែបងសាំងឆ្លើយមកផូងជំនួសឫទ្ធី៖
«អ្ហែងដាក់ស្អីក្នុងផ្ទះអាស៊ុន?!»
នៅពេលដែលប្អូនខ្ញុំមិនទាន់បានឆ្លើយនៅឡើយ ហើយនៅអង្គុយស្ងៀមនៅលើគ្រែ មិនឮមាត់ មិនឮក ខ្ញុំពិបាកចិត្តជាខ្លាំង។ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមហើបមាត់៖
«ប្រាប់មកភ្លាម! មានរឿងស្អីឯង? ហើយឯងធ្វើអីអាស៊ុន? កាហ្វេនោះ ឯងជាអ្នកដាក់អំពើឱ្យវាផឹកមែនអត់? ឯងដាក់អំពើស្អីឯង? អញឆ្ងល់ណាស់ មួយព្រឹកហើយឯងទៅណា? ឯងធ្វើអីប្លែកៗ លឹបលម៉េះ? ដឹងថាគេកំពុងនិយាយរឿងអំពើមន្តអាគមហើយ ឯងចូលមកលបស្ដាប់អី?»
ខ្ញុំសួរញាប់ទាំងខឹងចិត្តពេក។
ស្រាប់តែប្អូនខ្ញុំចាប់ផ្ដើមលើកដៃជូតទឹកភ្នែក។ នេះគឺជាលើកដំបូងដែលខ្ញុំឃើញឫទ្ធីយំ។ ខ្ញុំស្លុតចិត្តចំហមាត់ម្នាក់ឯងសម្លឹងអាការៈវា។
មិនថាប្អូនជីដូនមួយរបស់ខ្ញុំត្រូវឬខុស ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែជឿថាមានហេតុផលអ្វីម្យ៉ាង នៅពីក្រោយការយំយែករបស់វា ដែលទាមទារឱ្យខ្ញុំជាបងម្នាក់នេះត្រូវដោះស្រាយ។
«ប្រាប់អញ! ឯងមានរឿងអី!»
«មិនមែនខ្ញុំទេគឺអាពីន»
ខ្ញុំនឹកឃើញភ្លាមដល់សង្សារថ្មីរបស់ឫទ្ធីដែលប្អូនខ្ញុំប្រាប់កាលពីព្រឹកថា «ឈឺ មិនបានមកជាមួយ»។
ពេលខ្ញុំស្រឡាំងកាំង នៅស្ងៀមមិននិយាយទៀតរួច ឫទ្ធីអណ្ដឺតអណ្ដកលើសដើម។ ដោយឃើញវានិយាយមិនចេញ ធ្វើឱ្យខ្ញុំតឹងទ្រូងស្ទើរប្រេះ ស្រាប់តែភ្លាមនោះ លោកតាឯមក្រោកក្រេសដើរមកក្បែរហើយនិយាយមកកាន់បងប្អូនខ្ញុំពីរនាក់ថា៖
«ដូច្នេះហើយបានជាតាឃើញសក់មនុស្សស្រីនៅក្នុងអណ្ដូងនោះ! ឯងបានប្រើសក់មនុស្សស្រីនោះបញ្ចៀសនូវ តម្កាត់របស់នាងឱ្យមកស៊ុន?»
ខ្ញុំហួសចិត្តបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងឫទ្ធី។ អាកប្បកិរិយាទុយមុយ ដែលឈ្ងោកជាប់ គ្មានហ៊ានមើលមុខអ្នកណាទាំងអស់គឺឫទ្ធីច្បាស់ណាស់ ផ្តល់ចម្លើយមិនបដិសេធស្រាប់ទៅហើយ។
បងសាំងខឹងណាស់ គាត់ចង្អុលមុខវា ទាំងដែលប្អូនខ្ញុំមិនបានងើបមុខមកមើល។
«អញប្រាប់ឯង បើប្អូនអញមានរឿងអីកើតឡើង ឯងនឹងដឹងគ្នាជាមួយអញអាឫទ្ធី! អាមនុស្សទេវទត្ត អាចង្រៃ! លោកតាចាំអីទៀតលោកតា ដោះស្រាយទៅលោកតា! ជួយដោះស្រាយឱ្យប្អូនខ្ញុំហើយបញ្ជូនកម្មពៀរទាំងអស់ ឱ្យអ្នកណាធ្វើអ្នកនឹងទទួលទៅ!»
ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមលូកមាត់ទៅឃាត់ភ្លាម៖
«ឈប់ៗៗ! លោកតា តាកុំធ្វើតាមកំហល់ ដើម្បីសុខសប្បាយទាំងអស់គ្នា ឱ្យខ្ញុំនិយាយដឹងរឿងពីវាច្បាស់សិនលោកតា!»
បងសាំងហាក់មិនសប្បាយចិត្តជាខ្លាំងគាត់ស្ទុះមកប្រុងសម្លុតឫទ្ធីទៀត ប៉ុន្តែស៊ុនស្រែកឃាត់គាត់៖
«បងសាំង បានហើយបង! មកអង្គុយវិញបង!»
ខ្ញុំយល់ចិត្តបងប្រុសរបស់ស៊ុនម្នាក់នេះដោយសារតែសេចក្តីអន្ទះសានិងស្រលាញ់ប្អូនខ្លាំង ណាមួយគាត់ធ្លាប់ថែវាកាលពីក្មេងផ្ទាល់ដៃ កាលវាប្រកាច់ម្តងៗ បានជាពេលនេះ គាត់មួម៉ៅហួងហែងនិងឈឺចាប់ ចំពោះអាកប្បកិរិយាសំដីសំដៅរបស់ឫទ្ធី ក៏ដូចជាទឹកមុខសារភាពមិនចាំបាច់មានវាចា។
ការបង្ហាញភាពកំសាកនិង កម្សោយរបស់វា ក៏ដូចជាអាកប្បកិរិយាខ្មូរមុខរបស់ឫទ្ធីពេលនេះ សមណាស់នឹងធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាខឹង សូម្បីតែខ្ញុំក៏ខឹងដែលសួរមិននិយាយគិតពីយំដូចមនុស្សស្រី។
ប៉ុន្តែទោះបីយ៉ាងណាក្រឡេកទៅបងសាំងឃើញគាត់សម្លឹងមកខ្ញុំដូចជាបង្ហាញថាគាត់មានការសោកស្ដាយចំពោះទង្វើឆេវឆាវមុននេះ។
គាត់ច្បាស់ជាយល់ហើយថា ខ្ញុំក៏ជាបងប្រុសម្នាក់។ គាត់គិតប្អូនគាត់ប៉ុនណា ខ្ញុំក៏ដូចគ្នា។ ចិត្តថ្លើមរបស់ខ្ញុំចំពោះស៊ុន គ្រួសាររបស់ស៊ុនគួរតែយល់ច្បាស់ណាស់ ដូច្នេះហើយខ្ញុំចាប់ផ្តើមនិយាយមួយៗ៖
«ឫទ្ធី! អ្ហែងនិយាយរឿងទាំងអស់មកភ្លាម! សារភាពឱ្យអស់ក្រែងលោកតានៅទីនេះគាត់អាចជួយបានខ្លះ! គាត់មានមន្តអាគមពូកែខ្លាំង ដឹងរឿងពិតគ្រប់យ៉ាង! មិនបាច់អ្ហែងយំសោក នៅស្ងៀមស្មានថារួចខ្លួន? ហេតុអីបានជាធ្វើអ៊ីចឹង? ឈ្លូសងាប់ហ្នឹង អ្ហែងជាអ្នកដាក់? អណ្ដូងនោះឯងជាអ្នករកឃើញពីថ្មើរណាមក អញកោតណាស់អ្ហា៎!»
ភ្លាមនោះ ឫទ្ធីហាក់ស្ទុះស្ទា រកច្រកចង់រត់គេច។ ខ្ញុំស្ទុះទៅពាំងមាត់ទ្វារ មិនឱ្យចេញបាន។ បងបងសាំងវិញ ស្ទុះទៅទាញវាបានមុនខ្ញុំទៀត។
«ទៅណាមិនបានទេ! ត្រូវនិយាយឱ្យច្បាស់លាស់សិន!»
គាត់ព្រមាន។
ឃើញតែទឹកមុខវា ក៏ដឹងថាប្អូនខ្ញុំម្នាក់នេះកំពុងតែលាក់រឿងរ៉ាវស្មុគស្មាញជាច្រើនក្នុងចិត្ត ដូច្នេះហើយខ្ញុំចាប់ផ្ដើមបិទទ្វារចាក់សោឡើងវិញជាប់ ហើយខ្ញុំដើរមកនិយាយខ្សឹបៗជាមួយវា៖
«បើសិនជាឯងចេញទៅ! ទៅបាន! ប៉ុន្តែត្រូវដឹងថា លោកតាឯមនេះក៏ពូកែណាស់ បើសិនជាគាត់កែខៃលើកញ្ចប់ទាំងបួននោះ គ្រោះភ័យទាំងអស់នឹងវិលត្រឡប់លើសដើមទៅរកម្ចាស់វាវិញ គឺខ្លួនឯងនេះហើយ ឯងជាជាអ្នកដាក់អំពើហ្នឹងអត់ បើមែនអញមិនដឹងជួយឯងវាម៉េចទេ! កុំលេងសើច!»
ឫទ្ធីចាប់ផ្តើមទន់ដៃជើង ទៅជាឡេះឡះ ថយអង្គុយប៉ុកលើគ្រែពូក នៅក្រោមភ្នែកពោរពេញទៅដោយកំហឹងរបស់បងសាំង។
ចំណែកអាស៊ុនវិញ ខ្ញុំក្រឡេកទៅ ក៏ឃើញវាលើកដៃទ្រក្បាលទាំងមួម៉ៅសៅហ្មងក្នុងចិត្ត ពីព្រោះវាមិនដែលនឹកស្មានថា មកមានរឿងជាច្រើនកើតឡើងបានព្រោះដៃឫទ្ធីដែលវាបានទុកចិត្តបំផុត ឱ្យចេញចូលផ្ទះដូចបងប្អូនបង្កើត។
«ម៉េចបានឯង ក្លាយទៅចង្រៃដល់ថ្នាក់នេះ អាធី! អញទុកឯងជាប្អូនអាធី!»
ស៊ុនឡូឡាដូចលីលាព្រោះសេចក្តីទោមនស្ស។
ខ្ញុំនៅស្ងៀមរេភ្នែកចុះឡើងរកមធ្យោបាយ។
អ្នកដែលដាក់កញ្ចប់ទាំង៤ក្នុងបំណងធ្វើបាបគេឯងដល់ថ្នាក់នេះ គឺគិតទៅ ជាការរៀបគម្រោងធ្វើរឿងប៉ះពាល់ដល់អាយុជីវិតរបស់ស៊ុន ដែលជាមនុស្សរាប់អានគ្នាដូចបងប្អូនបង្កើត។
«ឯងធ្វើអ៊ីចឹងទៅកើតដែរក្មួយ?!»
នេះជាពាក្យបន្ទោរយ៉ាងឈឺចាប់ ក៏ជាសម្ដីលាន់ឡើងយ៉ាងកម្រពីមាត់ឪពុករបស់ស៊ុន។ ព្រោះតែគាត់ឈឺចាប់ ខ្ញុំដឹងណាស់។
ចិត្តទ្រុស្តរបស់ឫទ្ធីលើសេចក្ដីរាប់អាននៃគ្រួសារគាត់ បានធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាស្រងាកចិត្ត។ កុំថាឡើយពួកគេ ខ្ញុំក៏ពិបាកទប់ចិត្តអត់ឱនឱ្យវាកើតដែរ។
ឫទ្ធីភ្លាមនោះចាប់ផ្ដើមលុតជង្គង់ផ្តោមៗពីមុខពុករបស់ស៊ុន៖
«អ៊ំអើយ ខ្ញុំអត់ចង់ធ្វើអ៊ីចឹងទេអ៊ំ! ខ្ញុំអត់ចង់ធ្វើទេ ប៉ុន្តែអាពីនវាជិតស្លាប់ហើយ សូមអ៊ំអត់ទោសឱ្យខ្ញុំផង!»
ថាហើយវាចាប់ផ្ដើមយំគគ្រូកដូចក្មេង។
នៅពេលនេះហើយដែលយើងចាប់ផ្តើមដឹងរឿងដ៏គួរឱ្យហួសចិត្តមួយ គឺថាមុននេះជាងមួយ
សប្ដាហ៍ ឫទ្ធីនិងអាពីនបានមកលេងនៅរីសតមួយក្បែរៗភូមិនេះដែរ តែមិនមែនកន្លែងដែលខ្ញុំកំពុងស្នាក់នេះឡើយ។
អាពីនដែលជាសង្សាររបស់វា បានស្រលាញ់គ្នាថ្មីៗ ដែលមិននឹកស្មានថាវាស្រលាញ់គេលើកនេះងប់ងល់ខ្លាំង ដល់ថ្នាក់មកធ្វើរឿងថោកទាបបែបនេះបាន។
«អាពីន វាបានជេរប្រទេចឡានក្រុងមួយបើករ៉េវលឿនមកពេលកំពុងឈរថតរូបក្បែរផ្លូវជិតព្រៃឫស្សី! ស្រាប់តែឡាននោះមិនទាន់ជិះចេញផុតផង ក៏រលាយខ្សុលបាត់ស្រមោលទៅក្នុងធម្មជាតិ! យប់ឡើងអាពីនចាប់ផ្ដើមក្ដៅខ្លួនក្រហល់ក្រហាយ ហើយក៏ជ្រុះសក់!»
ឫទ្ធីនិយាយធ្វើឱ្យលោកតាឈរស្កុបស្តាប់ពិចារណាកណ្តាលបន្ទប់។
«ចាប់ពីពេលនោះ វាស្រែកឡេះឡះដូចមនុស្សត្រូវខ្មោចចូល! ហើយចង់តែលាបមុខដូចតួល្ខោន អ្នកក្នុងផ្ទះភ័យណាស់! ពុកអាពីនគាត់មានស្គាល់ អ្នកចេះផ្លូវងងឹតម្នាក់ មកពីខេត្តផ្សេងក៏ទៅរកគេភ្លាមៗ គាត់បានគន់គូរមើលឃើញថាពីនបានឃើញឡានក្រុងមួយ ដែលជាឡានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍បាត់ដំណឹងយូរមកហើយ!»
តាឯមងក់ក្បាល។
តាមរយៈរឿងនេះយើងទាំងអស់គ្នាត្រូវបានគាត់ពន្យល់ហូរហែរមកថា ប្រមាណជាម្ភៃឆ្នាំមុនមានពាក្យចចាមអារ៉ាមថា មានឡានក្រុងមួយ ដឹកជញ្ជូនក្រុមអ្នកសម្តែងល្ខោន ឡើងទៅភូមិលើៗសម្តែង។
តែនៅពេលដែលបានមកឈប់សំចត នៅមុខរីសតនេះ ដែលកាលណោះនៅជាព្រៃនៅឡើយ ពួកគេបានចុះបន្ទោរបង់និងស្រែកច្រៀងជាពាក្យដៀមដាមឡូឡាផ្សេងៗជាការសើចលេងសប្បាយ។
ដោយឃើញមានអណ្តូងមួយ នៅជ្រងោរចោល ក្នុងនោះមានម្នាក់ដែលដើរតួស្តេច បានអ្នកនិយាយពាក្យប្រមាថថា អ្នកណាក្នុងអណ្ដូង មានឬទ្ធិដែរ ចេញមក ស្តេចចង់ជួប។
តំណាលអ្នកភូមិនេះបានប្រាប់តៗគ្នាថា ដោយសារអណ្តូងនោះ មើលទៅមានទីតាំងនៅទិសខាងលិចផ្លូវ តាមជំនឿតំបន់នេះផ្ទាល់គេជឿថា នឹងមានអ្នកថែរក្សាមិនអាចនិយាយផ្តេសផ្តាសទេ ព្រោះបើជាវិញ្ញាណល្អបានបួសរៀន ក៏មិនថ្វីតែ បើលោជាវិញ្ញាណអាឃាតនឹងមានគ្រោះធំ។ អ្នកខ្លះទៀតក៏គិតថា គ្មានអ្វីគួរឱ្យខ្លាច ដូច្នេះពាក្យប្រមាថនៃអ្នកសិល្បៈលើឡានក្រុងនោះបានធ្វើឱ្យគេជឿថា យប់ដែលឡានក្រុងនោះបាត់ដាន នៅត្រង់មាត់ជ្រោះគឺបានរងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ គ្មានសល់ដាន ដោយគ្មានអ្នកណាដឹងថាឡាននោះទៅភ្លាត់ធ្លាក់នៅបាតជ្រោះតំបន់ណា នៅម្ដុំណាទេ ប៉ុន្តែគេដឹងថា អ្នកទាំងអស់នៅលើនោះ មិនដែលបានទៅដល់ភូមិលើសម្តែង ឬឃើញបានវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញឡើយ។
រឿងឡានក្រុមល្ខោនដែលបាត់ដំណឹង បន្តជារឿងមិនស្ងាត់រហូតដល់ សាច់ញាតិរបស់អ្នកនៅក្នុងឡានទាំងអស់បានទៅមើលអ្នកបញ្ជាន់រូប ទើបឮសូរសំឡេងយំសោករបស់អ្នកនៅក្នុងឡានប្រាប់ថា ដោយសារពួកគេបាននិយាយពាក្យប្រមាថចំអណ្ដូងមួយ ដែលជាអតីតកន្លែងមានអំពើឃាតកម្មក្រុមគ្រួសារព្រានព្រៃរាប់រយឆ្នាំមុនមក។
ក្រោយមកទៀត នៅរៀងរាល់យប់ដប់ប្រាំរោចដែលជារនោចធំ ងងឹតចាក់ភ្នែក មានអ្នកភូមិអះអាងថា បានឃើញឡានក្រុងនោះម្ដងម្កាល។ គេតំណាលថា បើកាលណាឡាននោះឃើញមនុស្ស វានឹងឈប់ ហើយបោះដៃឱ្យយើងឡើងជិះ។ អ្នកណាក៏ដោយឱ្យតែបានឆ្លើយឆ្លងជាមួយមនុស្សក្នុងឡាននោះនឹងចាប់ផ្ដើមគ្រុនរយៈពេលបីថ្ងៃដល់ជ្រុះសក់ស្លាប់ប្រសិនបើមិនមានគ្រូបាអាចារ្យណាអាចស្វែងរកវិធីជួយរំដោះបណ្តាសាឱ្យបាន។
ឫទ្ធីបានប្រាប់ទៀតថា ដោយសារតែយប់នោះឪពុកនាងពីន បានរកឃើញហេតុភេទជាក់ស្ដែង តាមរយៈអ្នកចេះរបៀន គាត់ក៏បានមកដល់ភូមិក្បែរនេះផ្ទាល់ដើម្បីស្វែងរកវិធីជួយកូនស្រី។ គ្រូនោះដោយចេះ «របៀនកម្រើកដី» ក៏ទីបំផុតធ្វើពិធីបានត្រូវក្បួន និងរកឃើញអណ្តូងនោះ នៅក្រោមគំនរដី ក្រោយរីសតថ្មីមួយនេះ។
ដោយលាក់ការស្ងាត់ៗ គ្រូនោះជាមួយនឹងក្រុមបក្សពួករបស់ឪពុកអាពីនបានមករៀបចំធ្វើវិធី បង្វែរអំពើ លើអតីតដានស្នាមនៃអណ្ដូងខាងលិច ដែលជាកន្លែងដើមនៃអ្នកដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ទៅលើឡានក្រុងនោះ ដូច្នេះហើយ គ្រូនោះជឿថា វិញ្ញាណទាំងអស់នៅលើឡានក្រុងនោះ នៅតែខ្លាចវិញ្ញាណអណ្តូង ដែលធ្វើឱ្យពួកគេគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ស្លាប់។
គេបានធ្វើពិធីនៅអណ្ដូងខាងលិច ឱ្យមនុស្សក្នុងឡានទាំងអស់ ឈប់ចងចាំអំពីរឿងអាពីនជេរប្រទេចដោយបង្វែរមក គិតដល់មនុស្សថ្មីគឺជារូបថតរបស់អាស៊ុន។
«ហេតុអីបានជាឯងយករូបថតអញអ្ហះ? មនុស្សមួយគំនរហេតុអីបានឯងរើសយកអញ? មិនដាក់រូបឯងទៅ?»
ស៊ុនស្រែកសួរព្រោះខឹង និងភ័យខ្លាចព្រមគ្នា។
កុំថាវាជាអ្នករងគ្រោះផ្ទាល់ តែខ្លួនខ្ញុំនេះ ដែលអង្គុយស្តាប់ដំណើររឿងសោះ ក៏កើតចិត្តខ្លាចព្រឺដែរ។
ឫទ្ធីដ្បិតតែមិនហើបមាត់ផ្តល់ចម្លើយ តែយើងគ្រប់គ្នាយល់ថា មនុស្សយើងតែកាលណា ទ័លច្រកហើយស្រលាញ់ងប់ងល់ អ្វីក៏លែងខ្លាច អំពើអ្វីក៏ហ៊ានធ្វើ។ ដូចគ្នានឹងអាប្អូនចោលម្សៀតម្នាក់នេះ ខ្ញុំសម្លឹងទៅវា ដែលមិនមាត់ស្ងាត់ដូចគេចុក គិតតែពីសំពះអ៊ំផ្តោមៗ ខ្ញុំគ្រវីក្បាល ហួសចិត្តដែលវាក្លាយមកជាឃោរឃៅនិងថោកទាបឥតខ្មាសបែបនេះ បានដោយសារតែមនុស្សស្រីម្នាក់។
កំហុសរបស់វាធំ ដល់ថ្នាក់ខ្ញុំមិនអាចនឹងលើកលែងឱ្យវាផង កុំថាឡើយអ្នកណាផ្សេង ឬអាស៊ុនដែលគ្នារងគ្រោះគ្មានកំហុស។
«ហើយនៅតែបន្តិចទៀត សូម្បីតែអញ ក៏អ្ហែងសម្លាប់ចោលដើម្បីសង្សារអ្ហែងដែរអាធី!»
ខ្ញុំនិយាយទាំងខាំមាត់។
ស្រាប់តែ អាប្អូនត្បាញអាយបំបែរមកលុតជង្គង់សំពះខ្ញុំផ្តោមៗ៖
«បងតារា! បងតារា ត្រូវជួយអាពីន! ខ្ញុំមិនគិតពីខ្លួនខ្ញុំទេបង! បងជួយអាពីនផងបង!»
ខ្ញុំមិនខ្វល់ដាច់ខាត!
ខ្ញុំខឹងខ្លាំងណាស់ នៅតែបន្តិចទៀត ខ្ញុំដៀលវាថា «អាងប់ស្រី» ទៅហើយ គឺងប់រហូតដល់ថ្នាក់ចោលមុខមាត់គុណធម៌អស់រលីង ប៉ុន្តែខ្ញុំទប់ចិត្តបាន ខ្ញុំមិននិយាយ តែតាំងចិត្តថាក៏មិនរវល់នឹងឈ្មោះពីនស្អី ដែលវាលើកមកជាហេតុផលម្ដងហើយម្ដងទៀត ក្នុងការធ្វើអំពើលីលានេះទេ។
រហូតដល់ថ្នាក់ព្រមឱ្យខ្លួនឯង ក្លាយមកជាមនុស្សទ្រុស្តក្បត់ មនុស្សអាសិរពិសយ៉ាងនេះ ព្រោះតែចង់ឱ្យសង្សាររស់ ព្រមលះបង់មនុស្សដែលគេខំទុកចិត្តខ្លួន?
ខ្ញុំងាកទៅរកលោកតាឯមហើយនិយាយហ្នឹងគាត់៖
«សូមលោកតាជួយរកវិធីផង ពេលជ្រាបដើមហេតុទាំងអស់ហើយ មេត្តាជួយរកវិធីឱ្យអាស៊ុនសុខសប្បាយដូចដើមវិញ ដោះអំពើទាំងប៉ុន្មានដែលប្អូនឆ្កួតលីលារបស់ខ្ញុំ បានធ្វើតាមគ្រូរបៀនដ៏អាត្មានិយមពីចម្ងាយម្នាក់នោះ!»
ពេលនោះលោកតាដែលបានវិលមកអង្គុយក្បែរស៊ុន ចាប់ផ្ដើមសញ្ជឹងគិត។ យូរៗម្តង គាត់ដៀងភ្នែកទៅរកឫទ្ធីដែលកំពុងតែអង្គុយយំ។
«តាឱ្យរបស់មួយដល់ចៅ!»
ប្អូនចង្រៃរបស់ខ្ញុំស្ទុះមកទទួលភ្លាមតែម្តង។
«ចៅយករបស់នេះទៅឱ្យមនុស្សស្រីដែលជាប់ពាក់ព័ន្ធជាមួយឡានក្រុងនោះសិនទៅ! ដើម្បីការពារខ្លួនបណ្តោះអាសន្នបន្លាយពេលវេលា! បន្ទាប់ពីដោះស្រាយរឿងនេះ ទីនេះរួច តានឹងជួយរកមើលថា តើនឹងមានក្បួនណាដែល មកដោះស្រាយជាមួយនឹងរឿងឡានក្រុងនោះបាន!»
គាត់ហុចក្រដាសមួយទៅវា ឫទ្ធីទទួលយកដោយដៃពីររញីរញ័រដូចមនុស្សមិនគ្រប់ទឹក។
«ពេលនេះ តាត្រូវជួយចៅស៊ុនសិន ហើយការជួយនេះនឹងធ្វើឱ្យអ្វីៗទាំងអស់បកទៅរកអ្នកដែលធ្វើអំពើ ខ្មោចឈ្លូស គឺសងទៅម្ចាស់ដើមវិញ!»
ឫទ្ធីទ្រហោយំ។ អាប្អូន រហេមរហាមរបស់ខ្ញុំ ទទួលយកក្រដាសបាលីដែលលោកតាចារឱ្យ។ ពេលនេះខ្ញុំលួចគិតថា ប្រហែលជាកាលវិលទៅផ្ទះមុននេះ លោកតាសមាធិដឹងរឿងមុនទៅហើយគឺ តាំងពីពេលគាត់ចេញជិះម៉ូតូទៅជួបជាមួយគ្នាគាត់ទាំងបីនាក់ម្ល៉េះ ម្ល៉ោះហើយគាត់បានជាគាត់ប្រគល់វាពីហោប៉ៅទៅឱ្យឫទ្ធី។
«ឆាប់យកទៅឱ្យឈ្មោះពីននោះទៅ!»
គាត់បញ្ជាក់។
បានអ៊ីចឹងកាលណា ខ្ញុំក៏ធ្វើជាបណ្ដេញវាចេញ ជម្លៀសឫទ្ធីចេញពីបន្ទប់នេះ ដើម្បីបញ្ចប់នូវបណ្តាសេចក្ដីអៀនខ្មាសទាំងអស់របស់ខ្ញុំចំពោះគ្រួសារស៊ុន ក៏ដូចជាបញ្ឈប់ មិនចង់ឃើញមានការប្រទូសរ៉ាយណាមួយកើតឡើងរវាងបងសាំងទៅលើវានោះដែរ។
ឫទ្ធីចាកចេញវឹង។
ដូចពាក្យសន្យា លោកតាបានរៀបចំពិធីទៅតាមក្បួនរបស់គាត់។
សម្រាប់ខ្ញុំ លោកតាឯមគឺជាចាស់ជាន់ដើម ដែលមានរបៀនមកមុតជ្រៅជ្រះ ប្រកាន់ហេតុនិងផលពិតប្រាកដ។ លោកមានចំណេះដឹងខ្ពស់ លើការយល់ឃើញ វិភាគ អំពីវិធីដោះស្រាយ ទៅលើគ្រោះកាចទាំងឡាយ ដែលត្រូវបានប្រើឡើងតាមមធ្យោបាយខ្មៅងងឹតនានា។
រឿងដែលអស្ចារ្យទៀតនោះ គឺជាគាត់គឺជាមនុស្សដែលមានសន្ដានចិត្តល្អ ស្លូតបូត យោគយល់ខ្ពស់ ក្លាយជាមនុស្សដែលខ្ញុំគោរពរហូតមក។
ដោយបានការជ្រោមជ្រែងអំពីគាត់ ល្ងាចនោះយើងបានរៀបចំពិធីចប់សព្វគ្រប់ត្រឹមម៉ោងប្រាំបីយប់។ ពួកយើងក៏បង្គំសំពះលាគាត់ចុះពីភ្នំត្រឡប់មកភ្នំពេញវិញ។
បីថ្ងៃកន្លងផុតទៅ ស៊ុនធម្មតាមិនមានអ្វីកើតឡើងទេ។
ពួកយើងទាំងពីរគ្រួសារ នៅបន្តការរាប់អានសួរសុខទុក្ខគ្នា និងតាំងចិត្តនៅរក្សាបន្តោងភ្លុក ព្យាយាមសន្សំអំពើល្អឱ្យកាន់តែច្រើនឡើងៗ ដើម្បីឱ្យសកម្មភាពប្រចាំជីវិត ក្លាយទៅជាវត្ថុពិសិដ្ឋពិតប្រាកដ រក្សាក្តីរាប់អានមានភាពស្មោះត្រង់។
ទោះបីជាពេលវេលាបានបំបាត់ទៅបន្តិចម្តងៗនូវរឿងទាំងឡាយដែលជាមន្ទិលឃ្នើស រវាងឫទ្ធីនិងក្រុមគ្រួសារស៊ុន ដោយខ្ញុំតាំងចិត្តទុកឱ្យប្អូនសំគិះម្នាក់នេះដឹងកំហុសដោយខ្លួនឯង មិនទៅមកសួរនាំអ្វី ឱ្យសមនឹងមនុស្សចិត្តអាត្មានិយមដែលឫទ្ធីជាអ្នកចាប់ផ្តើមមុន ស្រាប់តែនៅយប់ទីបីពេលដែលខ្ញុំកំពុងតែធ្វើ របាយការណ៍វែងអន្លាយមួយសម្រាប់ចៅហ្វាយ ខ្ញុំឮសូរកូនស្រីរមនានិយាយមកប្រាប់ផ្ទាល់នឹងត្រចៀកថា «ប៉ាអាចជួយពូឫទ្ធីបាន»។
កូនខ្ញុំមិននៅទីនេះទេ។ ការឮរវើរវាយសំឡេងរមនា បានក្លាយជាធម្មតាសម្រាប់ខ្ញុំទៅហើយ តែខ្ញុំចំណាំថា ឱ្យតែរវើរវាយឮអ្វីដែលនាងប្រាប់មក ច្រើនតែជាការពិត។
នៅសុខៗ ខ្ញុំទម្លាក់ដៃចោលការងារហើយ ព្រោះចិត្តនេះស្រាប់តែនឹកឃើញដល់ភាពអាណោចអាធម៌ដែលឫទ្ធីសុខចិត្តលុតជង្គង់សារភាព និងសំពះគ្រប់គ្នាដោយវង្វេងវង្វាន់កាលនៅលើភ្នំក្បែរព្រៃឫស្សី។
តើប្អូនប្រុសខ្ញុំស្រលាញ់ស្រីម្នាក់នោះកម្រិតណាទៅបានជាគេក្លាយទៅជាបែបនេះ?
ដូចពាក្យថា កាត់ទឹកមិនដាច់ កាត់សាច់វាឈឺ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តថា នឹងទៅរកសួរសុខទុក្ខវានៅផ្ទះអាពីន និងបានមើលផ្ទាល់ថា តើមានអ្វីខ្លះដែលខ្ញុំអាចជួយបាន?
មិនទាន់រៀបចេញដំណើរផង កូនស្រីខ្ញុំបានរត់មកប្រាប់ខ្ញុំ ម្ដងណេះគឺនាងមកដោយផ្ទាល់មិនបានសមាធិសំឡេងអ្វីទៀតទេ។
«ប៉ា គ្រូម្នាក់ហ្នឹងឈ្មោះម៉ៅ!»
តាមទម្លាប់ គឺនាងនិយាយខ្លីៗ មិនមានន័យពេញលេញទេ ហើយនិយាយដដែលៗបែបនេះច្រើនដង ទាល់តែម្តាយអើតមកពិនិត្យទើបនាងដឹងខ្លួនដើរចេញពីខ្ញុំវិញ។
ដោយការសាកសួរឫទ្ធីតាមទូរសព្ទ បានខ្ញុំស្គាល់បងប្រុសជីដូនមួយម្នាក់របស់អាពីន ឈ្មោះ វិសាល។ វិសាលជាទាហានម្នាក់ វ័យជាងសែសិបឆ្នាំ គាត់ទើបនឹងបានច្បាប់ពីកន្លែងការងារចង់ទៅសួរសុខទុក្ខនាងដែរ ដូច្នេះ យើងក៏បានគ្នាពីរនាក់ ចេញដំណើរទៅកាន់ទីតាំងដែលអាពីនត្រូវបានក្រុមគ្រួសារនាងបញ្ជូនទៅស្នាក់នៅព្យាបាលជំងឺ។
នោះជាភូមិមួយដាច់ស្រយាលនៅក្នុងមូលដ្ឋានខេត្តតាកែវ ចម្ងាយប្រមាណជាជាង១៥គីឡូម៉ែត្រពីខេត្ត។ ក្រោមធាតុអាកាសខេត្ត ក្តៅនិងសើម ខ្ញុំបានសុំទុកឡានចតចោល នៅផ្ទះអ្នកលក់ជី ក្បែរផ្លូវហើយដើរបន្តដោយថ្មើរជើងតាមកូនផ្លូវរទេះតូចមួយដែលអ្នកភូមិចង្អុលប្រាប់។
យើងដើរប្រមាណត្រឹម៣០០ម៉ែត្រ ដោយកាត់តាមព្រៃលិចទឹក និងវាលស្រែ ព្រមទាំងស្រះចិញ្ចឹមត្រីផងក៏បាន មកដល់ចុងភូមិដែលជាកន្លែងមួយមើលទៅស្ងាត់និងឆ្ងាយពីគេ ដូចជាទីរហោស្ថាន មានតែកូនខ្ទមតូចមួយ ទំនងជាគេទុកសម្រាប់អ្នកដែលដាំឈូកស្នាក់ ព្រោះព័ទ្ធជុំវិញទៅដោយបឹងឈូកល្ហល្ហេវផ្ការីកព្រោងព្រាតគួរឱ្យចង់គយគន់។
ខ្ញុំនឹកស្រងេះស្រងោចភ្លាមថា ក្រុមគ្រួសាររបស់នាងទំនងជាបានអស់សង្ឃឹមក្នុងការព្យាបាលបានជានាំនាងយកមកនៅជាមួយធម្មជាតិ ឆ្ងាយដាច់ពីគេកុំឱ្យមានពាក្យមានសម្ដីសួរនាំពីអ្នកភូមិដូចគ្នា?
យើងបានដើរកាត់ប្រមាណជាប្រាំនាទីទៀតទើបអាចរំលងតាមបណ្តាភ្លឺដីតូចវែង ក្រវៀចក្រវៀនដែលគេធ្វើឡើងសម្រាប់ដើរឆ្ពោះទៅកាន់ ខ្ទមមួយនោះ។
សត្វទាទាំងហ្វូងក៏បានមកដល់ឆ្លងកាត់ផ្លូវនេះដោយមានអ្នកគង្វាលម្នាក់បណ្តេញពីក្រោយ ឆ្ពោះទៅកាន់ កន្លែងចិញ្ចឹមស្ថិតមិននៅឆ្ងាយពីទីនេះ មើលឃើញចុងកន្ទុយភ្នែក។
នៅពេលដែលចូលទៅកៀកមែនទែនទើបយល់ថា នេះមិនមែនជាខ្ទមទេតាមពិតគឺជាផ្ទះឈើមួយធំ គ្រាន់សមល្មមអាចមានគ្រែបីបួននៅខាងក្នុងដែរ។
នៅផ្លូវចូល ដែលត្រូវបានបំភ្លឺដោយគែមពន្លឺព្រះអាទិត្យចាំងហួសពីដំបូលស័ង្កសី ខ្ញុំឃើញប្អូនខ្ញុំអង្គុយសំកុករង់ចាំទៅហើយ។ មានអារម្មណ៍ថា ថ្ងៃនៅទីនេះ ដូចជាចង់តែទាបលិចទៅមុនម៉ោងកំណត់ ដូចភាពស្រងេះស្រងោចរបស់ឫទ្ធីដែរ។
«អាពីននៅឯណា! ខ្ញុំសួរវាតិចៗ»
«នៅក្នុងផ្ទះ!»
ឫទ្ធីបែរមកដោយអំណរ ពេលឃើញពីរនាក់យើងហើយនាំផ្លូវបងជីដូនមួយខាងស្រីឱ្យចូលទៅមុន។ ខ្ញុំអើតតាមស្មាបុរសទាហានសម្លឹងទៅក្នុងផ្ទះដែរ។
ជាមួយនឹងពន្លឺចែងចាំងនៃព្រះអាទិត្យរៀបអស្តង្គតដែលខំប្រឹងជ្រៀតចូលមកក្នុងផ្ទះនេះ តាមរយៈចន្លោះស្លាបព្រិលឈើ និងបង្អួចនាទិសនិរតី ខ្ញុំអាចឃើញពីចម្ងាយ រូបរាងរបស់មនុស្សស្រីអ្នកជំងឺដេកសន្ធៃលើគ្រែឈើផ្ចឹក។
នាងបិទភ្នែកទាំងសងជិតហាក់ហត់នឿយ ពេលបងប្រុសជាទាហានចូលទៅអង្កុយក្បែរសួរនាំ។ បុរសចំណាស់ម្នាក់ និងស្ត្រីម្នាក់រាងទាបក្រអាញទំនងជាឪពុកម្តាយនាង អង្គុយស្រងូតលើកៅអីឈើវែង ខាងត្បូងគ្រែ។
«បងឯងគេមកសួរសុខទុក្ខណាកូន!»
គាត់ប្រាប់នាង ធ្វើឱ្យនាងប្រឹងបើកភ្នែកព្រឹមៗសម្លឹងបងនាង ហើយបិទទៅវិញហាក់នឿយហត់ល្ហិតល្ហៃ។ ខ្ញុំត្រូវឫទ្ធីទាញមកក្រៅហើយខ្សឹបខ្សៀវ។
«ខ្ញុំអង្វរបងឯង ជួយអង្វរលោកតាឯមផង អាពីនមិនធូរសោះ!»
ប្អូនប្រុសជីដូនមួយខ្ញុំដែលស្គមកំព្រឹងលន់តួខ្ញុំ ធ្វើមើលតែខ្ញុំនេះចេះសិល៍្ប ចេះជប់?
ខ្ញុំសម្លឹងមុខឫទ្ធី ដោយមិនឆ្លើយនិងសំណូមពររបស់វានៅឡើយ បែរជាសួរវាវិញ៖
«តែពេទ្យគេថាម៉េច? ម៉េចក៏មិនបញ្ជូនឱ្យទៅសម្រាកព្យាបាលនៅពេទ្យបន្តទៀត?!»
រិទ្ធីគ្រវីក្បាលធ្វើមុខល្វីងអស់សង្ឃឹម។ ដៃម្ខាងរបស់វាច្រត់ចង្កេះសម្លឹងទៅហ្វូងទានៅឆ្ងាយដាច់កន្ទុយភ្នែក ដៃម្ខាងទៀត វាសចុះឡើង ម្តងញីថ្ងាស មករឹតក្បាល។ វាហាមាត់ចង់និយាយតែស្ងាត់ទៅវិញ ទំនងជាមិនដឹងពន្យល់ខ្ញុំថាម៉េច។
ខ្ញុំអាណិតប្អូនខ្លោចចិត្ត បានត្រឹមលើកដៃអង្អែលខ្នងវា។ ឃើញវាខំទប់ទឹកភ្នែកបានមែន តែខ្ញុំឯណេះមានអារម្មណ៍ថា វាកំពុងពិបាកជាងមនុស្សហាមាត់ស្រែកយំទៅទៀត។ បានបន្តិចវានិយាយ៖
«ទៅពេទ្យម្តងណា គេថាសរសៃប្រសាទ! យកគ្នាទៅឆក់វាស់ក្បាលស្អីមិនដឹងទេ! ឆក់ឡើង មនុស្សជិតឆ្កួតមែនទែនហើយ!»
«នៅដឹងខ្លួនទេ?»
«ដឹងខ្លួនម្ដងម្កាល ប៉ុន្តែពេលយប់ខ្លះធ្វើទុក្ខខ្លាំង!»
«ធ្វើទុក្ខម៉េចខ្លះទៅ?»
«ធ្វើទុក្ខនិយាយផ្ដេសផ្ដាស! ស្រែកឡូឡា! កាច់ដៃកាច់ជើង ពេលខ្លះខមដាក់មនុស្សគ្រប់គ្នា រកតែខាំ ក្រញៅ! បើមិនយកកន្សែងក្រាស់កល់កឱ្យ អាចកាច់កខ្លួនឯងបាក់ទៅក្រោយ!!»
កិរិយាទាំងឡាយ ដែលធីបានរៀបរាប់អម្បាញ់មិញធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញដល់ស្ថានភាពរបស់អាស៊ុនកាលពីនៅក្មេង គឺត្រូវខ្មោចចូលដូចសភាពនេះបេះបិទ។ ខ្ញុំយកដៃមកកាន់ខ្ទប់ច្រមុះ លាក់កំបាំងសញ្ញាព្រួយបារម្ភដោយឱនសម្លឹងជើងខ្លួនឯងដែលឈូសឆាយដី។
ប្អូនខ្ញុំរៀបរាប់ទៀត៖
«ម្ដងៗបើចេញសញ្ញាគួរសង្ស័យ ត្រូវស្រូតចងដៃចងជើងជាប់ ខ្លាចកាច់ខ្លួនឯងបាក់ឆ្អឹង!»
«ហើយយកមកឆ្ងាយម៉េះ?»
«គ្រូមុននោះគេលែងមើលហើយ គេថាឱ្យមកនៅក្បែរទឹក ក្បែរផ្កា ជួយកាត់គ្រោះបានខ្លះ!»
ហេតុផលរបស់មិត្ដស្រីឫទ្ធីដែលនិយាយថា ដោយសារតែនាងបានជ្រុលមាត់ទៅឆ្លើយឆ្លងជាមួយឡានក្រុងមួយនោះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញឡើងវិញដោយពាក្យសម្តីទាំងឡាយដែលទើបតែនិយាយជាមួយពូចាមតាមទូរសព្ទ នៅពេលដែលរៀបចំចេញដំណើរមកកាន់ទីនេះ។ ពេលនោះខ្ញុំដឹងតាមរយៈគាត់មកវិញដែរថាដើមឡើយ មីងម៉ៅដែលបានឱ្យផ្កាខ្មៅមួយទងមកខ្ញុំ ពូចាមក៏មុនៗមិនដែលស្គាល់មុខដែរ គឺដឹងតែតាមរយៈពាក្យអ្នកស្រុកល្បី។
ទើបតែឃើញពេលដែល មីងម៉ៅគាត់បង្ហាញខ្លួនជួបជាមួយលោកតានិងយាយសក់ដាញ់នៅព្រៃឫស្សីនោះឯង។
«ពូឮសូរមកថា ពីមុនគាត់ជាអ្នកល្បាតភូមិតែក៏ជាកូនសិស្សមន្តអាគមខាងដោះអំពើធ្មប់ កូនសិស្សលោកតាឯមផ្ទាល់ផង! គាត់ជាមនុស្សស្រីចេះយកអាសាគេ មិនមានគ្រួសារ មានចិត្តក្លាហាន ជាអ្នកល្បាតសកម្មម្នាក់! យប់មួយដែលគាត់បានស៊យទៅឃើញឡានក្រុងនោះផ្ទាល់ ត្រូវគេបក់ដៃហៅឡើង គាត់ក៏ស្រែកឡូឡាថាអញមិនឡើង! ព្រឹកឡើងក៏ធ្លាក់ខ្លួនឈឺដេកនឹងកន្ទេលធ្ងន់ឡើងៗថ្នាំបារាំងមើលមិនជល់! គ្រូម្នាក់ឈ្មោះអឿន ពេលនេះគាត់ទៅស្រុកថៃបង្រៀនរបៀនបាត់ហើយ គាត់បានរួមជាមួយលោកតាឯម ជួយដោះជំងឺដែលកើតព្រោះបណ្តាសាខ្មោចឡានក្រុង! តែក្រោយពីនោះដែរ គាត់ក៏បានសន្យានឹងមិននិយាយអំពីរឿងឡានក្រុង មិនជួយដោះអំពើអ្នកណាទៀតទាំងអស់ ដើម្បីជាថ្នូរនឹងអាយុជីវិតរបស់គាត់នៅពេលនោះ! បានអ៊ីចឹងទើប វិញ្ញាណទាំងឡាយនៅក្នុងឡានក្រុង យល់ព្រមជាមួយគាត់! នេះគឺជាសន្យាគ្នា រវាងគាត់និងខ្មោចក្រុមល្ខោន ដែលគេជឿខ្លាំងមកទល់សព្វថ្ងៃនៅទូទាំងតំបន់នេះ! ក្រោយពីនោះមក ក៏មិនដែលមានអ្នកណារកមីងម៉ៅឃើញដែរ គាត់ទៅនៅក្នុងព្រៃស្មសានជ្រៅម្នាក់ឯង មិនឆ្លើយឆ្លងនឹងអ្នកណាទាំងអស់»។
ដូច្នេះហើយ ដោយឃើញខ្ញុំយល់អស់រឿងរ៉ាវ ពូចាមក៏ផ្តាំខ្ញុំស្រេចថា លោកតាឯមនឹងមិនចុះពីភ្នំនោះទេ បើសិនជាមនុស្សនៅកន្លែងផ្សេង ពិបាករកគាត់ជួយណាស់។
ខ្ញុំងើបមុខ ដកអារម្មណ៍ មកវិញដោយងាកមកនិយាយជាមួយឫទ្ធីវិញ ៖
«ម៉េចមិនសាកល្បងនាំ អាពីន ទៅសុំឱ្យលោកតាឯមគាត់មើលឱ្យ?!»
«គ្រួសារគេថា មិនចង់ឱ្យបកទៅភ្នំនោះទៀត ព្រោះគ្រូដើមដែលជួយពីដំបុងនិយាយថាបើទៅកន្លែងដើម អាចខ្មោចមានមហិទ្ធិឫទ្ធិជាងមកឆ្ងាយ!»
គំនិតផ្ទុយគ្នាពីខ្ញុំមែន តែខ្ញុំគិតហើយក៏នៅស្ងៀមមិនមានយោបល់អ្វីទាំងអស់។ ខ្ញុំមិនដឹងថាពេលនេះត្រូវទៅផ្ទះវិញ ដោយគ្រាន់តែមកសួរប្អូនមួយភ្លែត ឬក៏នៅរួមសុខទុក្ខរកវិធីដោះស្រាយជាមួយវានោះទេ។
ដោយស្មុគស្មាញ ខ្ញុំថយទៅអង្គុយចំខែងជើង គិតរឿងលើគ្រែឫស្សីសម្លឹងទៅបណ្តាបឹងឈូកដែលវែងឆ្ងាយ រាប់រយហិចតា។
នៅក្រោមស្រមោលពេលចុងក្រោយនៃព្រះទនិករ ខ្ញុំនិយាយតិចៗ៖
«ឯងគិតយ៉ាងម៉េចទៀតអ៊ីចឹង?»
«ខ្ញុំប្រាប់ហើយ ខ្ញុំចង់ឱ្យបងឯងអង្វរលោកតាម្ដងទៀត!»
«អញនិយាយរួចហើយ គាត់មិនចុះពីភ្នំបាន គាត់ចាស់ហើយ! ជួនកាលគ្រូម្នាក់ៗគេមានក្បួនគេ គ្រាន់តែគេមិននិយាយត្រង់!»
«អ៊ីចឹងមានតែអស់សង្ឃឹមហើយ ខ្ញុំមិនដឹងត្រូវធ្វើម៉េចទេបងអើយ!»
វាច្បូតមុខហើយមកអង្គុយកៀកនឹងខ្ញុំ។
ខ្ញុំឆ្លៀតសួរវិញ៖
«ចុះគ្រូមួយដែលបានបង្រៀនអាគមសត្វឈ្លូសនោះ?!»
«ដោយសារគេខឹងថា អំពើសត្វឈ្លូសត្រូវបានអ្នកដទៃរកឃើញ គាត់ឈប់រវីរវល់មើលឱ្យហើយ!»
ខ្ញុំគ្រហឹមបន្ទោស៖
«ហឹស! អារបៀបរំដោះគ្រោះអាត្មានិយម អញកោតតែឯងព្រមសំពះគេយកមកធ្វើគ្រូ? ឥឡូវរឿងធំឯងឃើញទេ ឫទ្ធី! កាលៈទេសៈណាក៏ដោយនៅក្នុងជីវិតឯងត្រូវមានទំនុកចិត្តលើផ្លូវត្រង់និងអំពើល្អ ឯងកុំប្រទ្រុស្តអ្នកដទៃយករស់ខ្លួនឯង លទ្ធផលវាមិនដែលល្អទេ បើសាងចេញអាក្រក់នោះ!»
ឫទ្ធីទ្រោបក្បាល ខ្ញុំមិនដឹងថា វាចង់បន្ទោសខ្ញុំដែលរារាំងកិច្ចការវាហើយទៅជួយអាស៊ុន ឬមួយក៏យ៉ាងណាទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែដឹងថា ឫទ្ធីកំពុងតប់ប្រមល់ខ្លាំង ដូច្នេះហើយខ្ញុំក៏សង្រួមចិត្តហើយអត់ធន់លែងមាត់ លែងក ដោយនៅស្ងៀមជាមួយវា។
នៅក្នុងកាលៈទេសៈលំបាកៗ បើសិនយើងមិនបានជួយអ្វី គ្រាន់តែជួយអង្គុយកំដរជាមួយគ្នាស្ដាប់ដង្ហើមតឹងតែងឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមកក៏ទុកថាគ្រាន់បើដែរ។
ទោះបីយ៉ាងណាយើងជាបងប្អូននឹងគ្នា ខ្ញុំនៅតែមានអារម្មណ៍ថាកំពុងចម្លងការពិបាកចិត្ត រំលែកទុក្ខព្រួយជាមួយវា។ មិនយូរប៉ុន្មានក៏និយាយទៅកាន់វាតិចៗ ៖
«រកបាយទឹកខ្លះទៅ អ្ហែងស្គមណាស់ ចាំអញរកមធ្យោបាយ…!»
ឫទ្ធីងើបមុខមកសម្លឹងខ្ញុំដោយក្តីសង្ឃឹម។ ការនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំហួសចិត្តជាខ្លាំង។
តើខ្ញុំនេះជាគ្រូហ្ម ឬក៏ជាបារមីស័ក្ដិសិទ្ធិអ្វីកាន់រូបទៅ បានជាគ្រាន់តែខ្ញុំនិយាយថា ព្រមរកមធ្យោបាយ ស្រាប់តែប្អូនប្រុសខ្ញុំបញ្ចេញសេចក្ដីសង្ឃឹមឡើងវិញលើផ្ទៃមុខនិងពន្លឺភ្នែកវាទៅហើយ?
ទោះបីយ៉ាងណាទឹកមុខរបស់របៀបនេះហើយ ដែលខ្ញុំចង់ឃើញ។ ខ្យល់ដង្ហើមខ្ញុំបានដកស្រួល ជាងមុនបន្តិចហើយ ខ្ញុំពិតជាចង់ណាស់ គឺចង់ឱ្យគ្រប់គ្នាវៀរចាកចេញពីវិបត្តិនេះ ចង់ឱ្យឫទ្ធីបានស្ងប់វិញ ដូចកាលដែលខ្ញុំចង់ឱ្យអាស៊ុនបានជាសះដូចដើមដូច្នេះដែរ។
ខ្ញុំយកដៃអង្អែលស្មាប្អូនថ្នមៗហើយនិយាយអះអាង៖
«មានកន្លែងណាសមាធិបានទេ បងចង់និយាយជាមួយរមនា!»
ប្អូនខ្ញុំដៀងភ្នែកសម្លឹងខ្ញុំ។ នេះគឺជាអាថ៌កំបាំងរវាងបងប្អូនយើងទាំងពីរ។ កន្លងមករមនានិងឫទ្ធីត្រូវគ្នាណាស់។ តាំងពីក្មេងរហូតដល់ធំ នៅពេលដែលរមនាមានបញ្ហានិយាយស្តីផ្ដេសផ្ដាសដូចជាមាន អ្នកចូលរូប មានតែខ្ញុំនិងឫទ្ធីដែលបានដឹងរឿងនេះច្បាស់ ព្រោះខ្ញុំមិនអាចចែករំលែក ជាមួយនឹងស្រីលាភបាន។
ឫទ្ធីគឺជាពូម្នាក់ដែលខ្ញុំទុកចិត្តថាស្រឡាញ់រមនាខ្លាំង មានតែពេលចុងក្រោយនេះទេ ដែលរមនាបានស្រែកឡើងថា ពូកុំ! ហើយបាននិយាយប្រាប់ខ្ញុំនៅមាត់ទ្វាររីសតថា ឫទ្ធីជាអ្នកធ្វើអំពើដាក់ស៊ុន។
ខ្ញុំដឹងថា រមនានិយាយទៅតាមអ្វីដែលនាងមើលឃើញ។ កូនខ្ញុំអាចមើលឃើញអនាគត ឬមួយក៏កូនខ្ញុំអាចមើលឃើញអ្វីមួយដែលទាក់ទងសំខាន់ជាមួយនឹងដំណោះស្រាយរបស់ខ្ញុំ។
ខ្ញុំនិយាយជាមួយឫទ្ធីជាមួយស្នូរដង្ហើមវែងៗរបស់វា៖
«បងមិនដឹងថា ពន្យល់ឯងយ៉ាងម៉េចទេ ប៉ុន្តែបងចេះតែមានអារម្មណ៍ថា អ្វីមួយដែលបងកំពុងតែតាំងចិត្តដោះស្រាយ គឺកូនស្រីរបស់បង បានជួយដោះស្រាយឱ្យ ជាពិសេសរឿងផ្លូវងងឹតដូច្នេះបងសន្យាជាមួយឯង នៅមុខបឹងឈូកនេះថា បងចង់ណាស់ ចង់ឱ្យឯងបានសប្បាយចិត្តដូចដើមហើយរៀបការជាមួយមនុស្សដែលឯងស្រលាញ់!»
ប្អូនខ្ញុំស្រក់ទឹកភ្នែក ប៉ុន្តែទឹកមុខហាក់ពោរពេញទៅដោយសេចក្ដីសង្ឃឹម ដោយលើកដៃជូតទឹកភ្នែកផង ពេលឮខ្ញុំអះអាង។
«ឥឡូវបងឯងត្រូវការកន្លែងស្ងាត់មែនទេ?!»
គេនាំខ្ញុំទៅដល់មាត់បឹងនៅឆៀងក្រោយផ្ទះបន្តិច។ ទីនេះស្ងាត់ល្អ ធម្មជាតិស្រស់បំព្រង នាពេលថ្ងៃហៀបអស្ដង្គតរឹតតែស្មើផ្ទាំងគំនូរ។
ខ្ញុំបានឃើញ ខ្នងឫស្សីមួយប្រវែងជាងប្រាំម៉ែត្រលយឡើងទៅក្នុងទឹក ទំនងប្រហែលជាម្ចាស់ផ្ទះបានធ្វើសម្រាប់ចុះទៅដងទឹកប្រើឬមួយក៏ងូតបោកគក់អ្វីមិនដឹង ក៏ចង្អុលទៅកាន់ទីនោះ ហើយតម្រង់ទៅអង្គុយសមាធិដោយដេញឫទ្ធីឱ្យឡើងទៅចាំនៅលើវិញ។
ប្អូនខ្ញុំនៅឈរពីចម្ងាយ តាមមើលខ្ញុំ។ ខ្ញុំឯណេះចាប់ផ្តើមបិទភ្នែកហើយអង្គុយដូចជាមនុស្សសមាធិ មាត់ខ្ញុំបានទន្ទេញចិះឡើងថា «ម្ចាស់ទឹកម្ចាស់ដី ស័ក្ដិសិទ្ធិទាំងឡាយ សូមឱ្យខ្ញុំធ្វើភាវនាសមាធិលើកនោះ បានហោះក្រឡឹងប៉ះទៅនឹងដំណឹង ពីទីមហិទ្ធិឫទ្ធិណាមួយក៏បាន ឬទៅដល់អារម្មណ៍ញាណសាស្ត្ររបស់កូនស្រីខ្ញុំឈ្មោះឥន រមនានៅភ្នំពេញ សុំឱ្យនាងនិយាយពន្យល់មកខ្ញុំអំពីអ្នកជម្ងឺឈ្មោះពីននេះថា មានអ្វីអាចព្យាបាលបានទាន់ពេលដែរទេ?!»
ខ្ញុំអង្គុយប្រមាណជា១៥នាទី ហើយទន្ទេញឈ្មោះកូនស្រីខ្ញុំជានិច្ចប៉ុន្តែក្រៅពីសូរបោកទង្គិចនៃពពួកស្លឹកឈើស្ងួតក្រផម និងស្នូកសត្វយំនៅមាត់ច្រាំង ព្រមទាំងសូរសព្ទរលកទឹកដែលប៉ះគ្នាជាមួយស្លឹក អណ្ដែតលើជលធា គ្មានអ្វីផ្សេងទាំងអស់។
ដោយបោះបង់ចោលការសមាធិ ភ្លាមៗនោះខ្ញុំបាននឹកឃើញដល់អ្វីដែលបានជជែកលេងជាមួយពូចាមតាមទូរសព្ទ ពេលខ្ញុំនិយាយរឿងអាពីននិងឫទ្ធី គាត់ថា អាចពាក់ព័ន្ធជាមួយនឹងបណ្ដាសាពីព្រោះរហូតមកដល់ពេលនេះ អ្នកស្រុកនៅតែជឿថា ឡាននោះពេលដែលធ្លាក់ទៅខាងក្រោម ស្លាប់នៅបាតជ្រោះ មិនបានធ្វើបុណ្យអ្វីក៏មិនបានទៅចាប់ជាតិ វេទនាក្នុងភាពងងឹតធ្វើឱ្យក្លាយជាវិញ្ញាណចងអាឃាតតែលតោល។ យោងទៅតាមការអះអាងថា កាលពីជាងម្ភៃឆ្នាំមុនមានក្រុមគ្រួសារអ្នកស្លាប់បានទៅរកអ្នកបញ្ជាន់រូប ហើយគេបាននិយាយថាវិញ្ញាណ ស្លាប់ក្នុងឡានបានដាក់ពាក្យបណ្ដាសាដល់ រៀងរាល់យប់ដប់ប្រាំរោច អ្នកណាក្តីដែលបានឃើញឡាននេះឱ្យតែហ៊ានឆ្លើយឆ្លងជាមួយ នឹងត្រូវជួបគ្រោះអាសន្ន។ មីងម៉ៅកាលពីមុន ជាអ្នកល្បាតម្នាក់ មានសេចក្ដីក្លាហានប៉ុន្តែគាត់បានភ្លេចនូវត្រណមនេះ។ តាមថាគាត់មិនគួរឆ្លើយឆ្លងឬក៏ដៀងភ្នែកមើលឡាននោះទេ ទុកឱ្យវាទៅហួសដោយខ្លួនវាទៅចុះប៉ុន្តែគាត់បានស្រែកឡូឡាជេរប្រទេចវា ដូច្នេះហើយបានជាគាត់រងនូវបញ្ហាជាច្រើន រហូតដល់គ្រូរបស់គាត់ម្នាក់ដែលចេញទៅស្រុកថៃ និងលោកតាឯមបានរួមគ្នាដើម្បីជួយសង្គ្រោះជីវិតគាត់ ដោយសារតែមធ្យោបាយ បោកបញ្ឆោតខ្មោចវិញ្ញាណ។
នេះដូចជាលោកតាឆុំធ្លាប់ប្រាប់ម្តាយខ្ញុំកាលពីខ្ញុំនៅក្មេងៗគាត់រាប់អានគ្រួសារខ្ញុំណាស់ មានល្ងាចមួយយើងអង្គុយបរិភោគបាយជុំគ្នា គាត់ប្រាប់ថា តាមពិតអំពើវេទមន្តទាំងឡាយនៅលើលោកនេះបានចាប់ផ្តើមមុនវិទ្យាសាស្ត្រ ហើយវិទ្យាសាស្ត្រមិនដែលបំបែកបានអាថ៌កំបាំងពិតនៃអំណាចនៃមន្តអាគមទេ។ មនុស្សជាច្រើនមានការសង្ស័យថា វាជាជំនឿដែលហួសសម័យ ប៉ុន្តែនៅមានព្រឹត្តិការណ៍ជាច្រើនដែលមិនអាចបដិសេធ ថែមទាំងមិនអាចពន្យល់បាន។
សូម្បីតែសព្វថ្ងៃនេះ ចំណាប់អារម្មណ៍និងការរៀបចំដំណើរព្យាបាលរោគ នៅក្នុងជំនឿពីបុរាណនៅតែមានច្រើន ពិសេសពេលមនុស្សឈឺធ្ងន់ឬមានអាការៈដែលពេទ្យសម័យមិនអាចរកឃើញប្រភព។
អ្នកស្រាវជ្រាវអះអាងថា ការពិតទៅ មន្តអាគមនៅតែរក្សាខ្លួនឯងបាននៅសឹងតែគ្រប់ផ្នែកនៃសង្គមរស់នៅ និងគ្រប់ពេលវេលា។ វេទមន្តតែងតែបញ្ចេញឥទ្ធិពល ទៅលើមនុស្សជាប្រស្នាឱ្យយកបញ្ញាទៅដោះស្រាយ ហើយឥទ្ធិពលរបស់វាទៅលើមនុស្សជាតិត្រូវបានអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រជាច្រើនយកទៅពិភាក្សាថា អាស្រ័យលើយើងព្រមជឿព្រមស្លុង ឬមិនព្រមទទួលយក។ សូរសំឡេងស្លន់ស្លោលាន់ចេញមកពីក្នុងផ្ទះ។
ឫទ្ធីរត់ទៅមុនខ្ញុំរត់ទៅតាមក្រោយ…..
មកដល់មុខផ្ទះ រិទ្ធីចូលទៅក្នុងភ្លាម ចំណែកខ្ញុំនៅទ្រឹងត្រឹមតែមាត់ទ្វារ។ សំឡេងថ្ងួចថ្ងូរ ឈឺចាប់និងកម្រោលរបស់អ្នកឈឺជាមិត្តស្រីឫទ្ធី ទោះបីថាភេទខុសគ្នាពីស៊ុន និងវ័យកាលវេលាមិនដូចគ្នាតែការធ្វើទុក្ខមានលក្ខណៈដូចគ្នាមិនខុសអ្វីសោះកាលពីស៊ុននៅក្មេង។
ខ្ញុំមិនចង់ចូលទៅទេ ខ្ញុំក៏មិនចង់ឃើញទិដ្ឋភាពទាំងអស់នោះ ដូចធ្វើឱ្យស្លាកស្នាមពីអតីតកាលដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចមកជាប់ជំពាក់សាជាថ្មីក្នុងជីវិតបច្ចុប្បន្នខ្ញុំនោះដែរ។
ខ្ញុំបានថយចេញមកវិញ គឺសឹងមកឈរក្បែរបឹងឈូកសម្លឹងទៅវាលធំល្វឹងកំពុងត្រឡប់ទៅក្នុងស្ថានភាពខ្វះពន្លឺព្រះអាទិត្យ។
បន្តិចទៀតស្បៃរាត្រីនឹងគ្របដណ្តប់មកលើភពផែនដីនេះទាំងស្រុង។ នៅក្រោមភាពងងឹតងងល់ យើងមិនដឹងថា នឹងមានអ្វីកើតឡើងចំពោះគ្រួសារនេះទេ តែខ្ញុំក៏មិនមានឥទ្ធិពលអ្វីអាចកែប្រែ បញ្ហាចំពោះមុខនេះដែរ។
ទោះបីជាខ្ញុំមានបំណងចង់ជួយ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានប្រឹងប្រែងរួចទៅហើយ។
មួយក្រឡេកភ្នែក ខ្ញុំឃើញអ្វីមួយនៅខាងស្ដាំដៃគឺនៅលើ គ្រែឫស្សីដែលមុននេះឫទ្ធីបានអង្គុយ ហើយខ្ញុំក៏បានអង្គុយចំខែងពិភាក្សាគ្នា។
នៅចំពោះភ្នែកស្រស់ពេលនេះ របស់មួយនោះបានធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតឡើង។ វាជាជាងទងផ្កាចម្លែកដែលខ្ញុំបានឃើញលើកដំបូងក្នុងជីវិតគឺនៅពេលដែលដើរទៅកាន់ព្រៃកកោះនៅលើភ្នំស្វែងរកស៊ុន។
ខ្ញុំនឹកឃើញភ្លាមទៅដល់សម្ដីរបស់កូនស្រីខ្ញុំដែលប្រាប់ដដែលៗមុនពេលចេញមក រហូតដល់ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តថាមកមើលនាងដល់ទីនេះទាំងខ្លួនឯងដំឡូងមូលសុទ្ធ គ្មានអាគម អាថាន់ មួយចម្រៀក ឬមួយម៉ាត់ណាជាប់ប្រាណនោះទេ។
«ប៉ា គ្រូម្នាក់ហ្នឹងឈ្មោះម៉ៅ!»
មិនរវល់ថា អ្នកណាបានយកផ្កាមកដល់ទីនេះនោះទេ ឬក៏ដែនចក្រវាឡនេះបានផ្តល់វាមកឱ្យខ្ញុំ តែខ្ញុំចាប់ផ្តើមលូកដៃទៅពាល់បន្តោងភ្លុកនឹកបួងសួងដល់លោកតាឆុំថា
«បើសិនជាមនុស្សឈឺខាងក្នុងម្នាក់នេះនៅមានអាយុសង្ខារ ពិតជាអាចជួយបាន ហើយបើសិនជាឫទ្ធីពិតជាមានស្នេហាស្មោះ អាចធ្វើឱ្យរំជួលដល់មេឃដីភ្លៀងខ្យល់ដូចជា វត្ថុពិសិដ្ឋ ដែលលោកតាឯមបានប្រាប់ខ្ញុំ សូមឱ្យខ្ញុំបានសម្រេចនៅក្នុងការប្រគល់ផ្កាខ្មៅមួយនេះ ទៅឱ្យអ្នកក្នុងផ្ទះ ហើយពួកគេព្រមជឿខ្ញុំ!»
ដោយក្ដាប់ផ្កាក្នុងដៃ ខ្ញុំប្រញាប់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទើមៗ។ គ្រប់គ្នាមិនសម្លឹងមកខ្ញុំទេពួកគេកំពុងស្ថិតក្នុងទុក្ខសោក។
ខ្ញុំឃើញអាពីនម្នាក់នេះស្ថិតនៅក្នុងចំណង ត្រូវបានចងទាំងកដៃ និងកជើង ជាប់នឹងគ្រែ។ នាងបើកភ្នែកទាំងគូដែលកោងកាច មាត់ខមមកកាន់គ្រប់គ្នា ឯចុងក្រោយនាងសម្លឹងមកខ្ញុំការដោយមិនដឹងខ្លួន ខ្ញុំលើកផ្កាខ្មៅទៅបង្ហាញនៅចំពោះមុខនាង។
នាងស្រាប់តែសង្ខើញកិរិយាស្រែកឡូឡាខ្លាំងឡើងៗនៅពេលឃើញផ្កា។ ដៀងទៅណោះ ដៃឫទ្ធីកំពុងកាន់អ្វីម្យ៉ាង។ នោះគឺជាក្រដាស បាលីលោកតាឯមបានប្រគល់មកឱ្យវាតាំងពីនៅលើភ្នំ។ ខ្ញុំប្រើដៃម្ខាងទាញយកមកពិនិត្យ។ ក្នុងនោះមានជាអក្សរគំនូរក្រវៀចច្រើនជួរ បើទោះបីជាខ្ញុំមានចិត្តចង់អានសាក ក៏ខ្ញុំអានមិនដាច់ដែរ។
«ឯងយកក្រដាសនេះធ្វើអ្វីដាក់អាពីនខ្លះហើយ?!»
ខ្ញុំសួរតិចៗទៅឫទ្ធី។
«ទុកក្រោមក្បាលដំណេក! តែឥឡូវនេះខ្ញុំចង់យកមកសាកគ្របពីលើវា!»
«អ្នកណាប្រាប់ឯងឱ្យធ្វើអ៊ីចឹង?!»
«ខ្ញុំមិនដឹងទេ! ចេះតែសាកទៅ!»
ខ្ញុំងក់ក្បាល ដកដង្ហើមធំហើយពន្យល់៖
«នេះគឺជាផ្កាចម្លែកដែលបានជួយស៊ុននៅលើភ្នំ! ជាផ្កាដែលយាយម៉ៅបានឱ្យមកបង! បងមិនបានយកមកតាមទេ ស្រាប់តែឃើញនៅខាងក្រៅមុននេះ! ខ្ញុំគិតថា មនុស្សនេះយើងអាចជួយបាន អាចជួយបាន! អ្នកទាំងអស់គ្នាត្រូវគិតដូចខ្ញុំ!»
ខ្ញុំស្រាប់តែកើតអីបានជានៅសុខៗ មកនិយាយពាក្យអស់នេះចេញមកបាន គឺចេញពីបេះដូងពិតៗតែម្តង ទាំងគ្មានគម្រោង ទាំងមិនដឹងឡើយថា ជួយនាងដោយវិធីណាផង?
គ្រាន់តែខណៈនេះ បណ្តាពាក្យសម្តីនិងបណ្តាំរបស់លោកតាឯមដែលបានប្រាប់ខ្ញុំ ស្រាប់តែខ្ញុំចងចាំមកវិញបានម្តងបន្តិចៗ «មន្តអាគមទាំងឡាយនៅលើលោកនេះអាចយកឈ្នះតែលើ មនុស្សដែលខ្លាចវា ព្រមចាញ់វាតែប៉ុណ្ណោះ! បើយើងមានៈរឹង អ្នកមិនព្រមចុះញ៉មជាមួយវា យើងនឹងឈ្នះវាបាន!»
ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ថា អ្នកឈឺដូចជាស្គាល់របស់ទាំងពីរដោយលែងធ្វើអ្វីគិតតែពីខមភ្នែកទាំងគូធំៗ រូងខ្មៅគួរឱ្យខ្លាចដូចជាមនុស្សមិនបានដេកច្រើនខែមកហើយ។ នាងសម្លឹងមកផ្កានិងក្រដាសបាលីនៅនឹងដៃខ្ញុំ។ ខ្ញុំស្រាប់តែលើកបង្ហាញរបស់ទាំងទ្វេនឹងភ្នែកនាងភ្លាមៗ ដោយតំឡើងសំឡេងគំហក៖
«អញនឹងគប់របស់ពីរស័ក្តិសិទ្ធិនេះទៅលើឯង! ឯងត្រូវចាំថា វាស័ក្តិសិទ្ធិខ្លាំងណាស់ ឯងគឺជាខ្មោចទៅក្នុងអណ្ដូងនោះ ឬមួយក៏ឯងជាមនុស្សនៅក្នុងឡានក្រុងក្ដី ចាកចេញពីរាងកាយនេះភ្លាម! ត្រឡប់ទៅកន្លែងឯងវិញទៅ នេះមិនមែនជាកន្លែងរបស់ឯង កាយនេះក៏មិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់ឯងដែរ!»
ស្រាប់តែអ្នកជំងឺប្រឹងបំពាន់ក្រោកទាំងក្នុងចំណងមកខមដាក់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំភ័យមួយដង្ហើម ញ័រដៃរហូតធ្លាក់ក្រដាសយ័ន្តនៅលើដងខ្លួនរបស់មនុស្សឈឺ។
ខ្ញុំមិនអាចមានសេចក្ដីក្លាហានគ្រប់គ្រាន់នឹងលូកទៅរើសឡើងមកវិញទេ ដឹងអីនាងហាក់ដូចជាទន់ល្មើយ ស្មើមនុស្សសន្លប់ លែងខម លែងប្រឹងគ្រហឹមទៀត។
អ្វីម្យ៉ាងជំរុញទឹកចិត្តខ្ញុំហើយស្រែកសួរ៖
«ហើយឯងឈ្មោះអី? ឯងឈ្មោះអី? ប្រាប់អញ!»
ស្រាប់តែនាងងាកមកវិញ។ មាត់អ្នកឈឹម្នាក់នេះ បើកភ្នែកធំៗឆ្លើយមកខ្ញុំវឹងតែម្តងថា៖
«ចាមរី!»
ម្តាយនាងលើកដៃរឹតទ្រូង ចំណែកឪពុករបស់នាងធ្វើមុខស្លេកស្លាំងសឹងអុកគូទទៅលើកៅអីវិញ។
ឈ្មោះនេះគ្មាននរណាស្គាល់ទេ ខ្ញុំឃើញអាកប្បកិរិយារបស់ពួកគេក៏ដឹងដែរ។ ខណៈឫទ្ធីថយមួយជំហានព្រោះតក់ស្លុត បងប្រុសជីដូនមួយនាងតែម្នាក់គត់នៅរក្សាជំហរឈរក្បែរនេះដដែលហាក់មិនចេះភ័យខ្លាចអ្វី។
គាត់ជាទាហានគាត់មិនងាយចាញ់សម្លុតរឿងខ្មោចព្រាយស្រាប់ហើយ។
ពិធីរំដោះគ្រោះដែលខ្ញុំធ្លាប់ឃើញលោកតាឆុំជួយទៅលើអាស៊ុនកាលពីមុន គឺគាត់ស្រែកសួរឈ្មោះដដែលជាដដែលរហូតដល់សាមីខ្លួន និយាយឈ្មោះខ្លួនឯងចេញមកបានន័យថា អារុក្ខអារក្សអ្នកតា ជួយឱ្យវិញ្ញាណពិតរបស់នាងវិលត្រឡប់មកកាន់កាប់រូបកាយវិញបានហើយ។
ខ្ញុំស្រែកសួរជាថ្មី៖
«ឯងឈ្មោះអី?!»
នាងឆ្លើយតបដដែលទាំងភ្នែកក្រហមសម្លក់ក្រហមង៉ូវដាក់ខ្ញុំថាចាមរី។ ខ្ញុំមិនដឹងថា ចាមរីហ្នឹងគឺឈ្មោះអ្នកប្រពន្ធដើម ឬប្រពន្ធចុងរបស់ព្រាននោះដែលស្ថិតនៅក្នុងអណ្ដូងខាងលិច ឬឈ្មោះអ្នកណាក្នុងក្រុមល្ខោននាឡានក្រុងនោះឡើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែស្រែកគំហកឡើងៗ ដូចជាលោកតាឆុំកំពុងតែចូលមកសណ្ឋិតនៅក្នុងខ្លួនរបស់ខ្ញុំ៖
«ចេញពីរូបនេះភ្លាម! នេះមិនមែនរបស់ឯងទេ!»
ថាហើយ ខ្ញុំបានបោះផ្កានោះទៅលើដើមទ្រូងនាងគឺនៅចំពីលើក្រដាសបាលី ដែលលោកតាឯមបានឱ្យមកឫទ្ធី។
ត្រូវរបស់នេះ ស្រាប់តែនាងស្រែកលាន់រំពងដូចជាត្រូវព្រនង់សំពង។ សំឡេងពេញទៅដោយការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង ហើយចុងក្រោយរាងកាយត្រូវស្ងាត់ដូចគេចុកមាត់និងវិលមកសន្លប់ស្ដូកស្ដឹង។
«លែងអីហើយឫទ្ធី! ដូចជាកាលស៊ុនដែរ! សភាពបែបនេះគឺនៅក្រោយពីកាច់ដៃកាច់ជើងនិងស្រែកឡូឡា ត្រូវបាលីលោកតាឆុំ អាស៊ុនក៏សន្លប់បែបនេះគឺខ្មោចដែលចូលនោះទ្រាំនៅលែងបាន វាក៏ចេញទៅបាត់!»
ខ្ញុំថាចប់ ក៏បែរមកសម្លឹងអ្នកឈឺដេកក្នុងទឹកមុខធម្មតា៖
«ឯងឈ្មោះអី?!»
ខ្ញុំសួរដោយគំហកខ្លាំងៗ ស្រាប់តែពេលនោះមិត្តស្រីរបស់ប្អូនខ្ញុំ បើកភ្នែកព្រឹមៗហើយងាកមកវិញ។ នាងនៅទីទើរ សម្លឹងខ្ញុំ រហូតខ្ញុំសួរច្រើនដងណាស់ ទើបនាងឆ្លើយមួយៗ៖
«ខ្ញុំឈ្មោះពីន!»
គ្រប់គ្នា បើកភ្នែកធំៗដោយសេចក្ដីអំណរនិងចម្លែកចិត្ត។
តើអ្នកជឿលើរឿងតំណាលខាងលើនេះដែរឬទេ? បើជឿតើជឿកម្រិតណាដែរ?
យោងទៅតាមចាស់ទុំដែលអ្នកនិពន្ធបានជួបជជែកពិភាក្សាគ្នា ហើយតំណាលតូចៗជាច្រើនមកផ្គុំឱ្យក្លាយមកជាកម្រងរឿងមួយនេះ ដូចជា តំណាលរឿងអណ្ដូងខាងលិច រឿងព្រានព្រៃនិងស្រីរាំល្ខោន រឿងខ្មោចរថយន្តក្រុង ដែលធ្លាក់ទៅក្នុងជ្រោះជ្រៅមិនបានដំណឹងរហូតដល់សព្វថ្ងៃ និងរឿងផ្កាស្មៅកន្ត្រីយពណ៌ខ្មៅ។ល។
ទោះបីយ៉ាងណា អ្នកភូមិដែលអ្នកនិពន្ធបានជជែកជាមួយលោកមានគំនិតស្រដៀងៗគ្នាថាប្រសិនបើក្នុងករណីដូចឫទ្ធីដែលមិត្តស្រីបានរងគ្រោះរបៀបមន្តអាគម គេគួរតែជជែកពិភាក្សាជាមួយម្ចាស់ស្រុកឱ្យបានដឹងហេតុផល ដំណើរដើមទងសិន។ មិនគួរនាំគ្នាចេញឆ្ងាយពីទីកន្លែងកើតហេតុ ហើយទៅរកគ្រូដោះអំពើពីចម្ងាយដែលមិនយល់ពីប្រភពជាក់ច្បាស់។ ចំណែកការរំដោះគ្រោះដោយរបៀបអាត្មានិយម ដែលជាកំហុសដ៏ធំមួយនៅក្នុងជីវិតរបស់គេមិនខុសអ្វីពីទម្លាប់របស់តាអិតក្នុងរឿងផ្ទះគ្រូទាយនោះទេ។
តើអ្នកយល់យ៉ាងណាចំពោះភាគនិទានពេជ្របណ្ឌិតមួយនេះ? ហើយពុទ្ធិអ្វីខ្លះដែលអ្នកបានសិក្សាអំពីរឿងអណ្ដូងខាងលិច មួយនេះ?
តើអ្នកចង់ជាវសៀវភៅអណ្ដូងខាងលិចជាវត្ថុអនុស្សាវរីយ៍ទុកក្នុងផ្ទះដែរទេ?
