ជម្រើស
នៅពេលដែលគ្រាប់ភ្លៀងបោះពួយសម្រុកបុកបង្កសំឡេងលើដំបូលក្បឿង នាងបើកភ្នែកព្រឹមៗ ដឹងខ្លួនឡើងពីដំណេក។
ហាន់ដាញាប់ញ័រភ័យព្រួយហើយស្ទុះក្រោកឡើងម្នាក់ឯង។
មេឃខាងក្រៅភាពខ្មៅស្រអាប់ ដូចថាមពលនៃការកំណត់ជម្រើសរបស់គីម៉ាល់ ដាក់មកឱ្យជាអម្រែកសង្កត់ទ្រូងនាង។ ថាមពលនៃរន្ទះខាងក្រៅមិនគួរឱ្យបារម្ភជាង មរតកភាពក្រអឺតក្រទមរបស់គេ ដែលនិយាយស្តីទន់ភ្លន់មានន័យរឹងមាំសង្កត់សង្កិននោះទេ។
ព្រះ! ឈឺក្បាលណាស់!
ព្រះប្រទានបុរសដ៏សង្ហានេះមកសម្រាប់តែបង្កើតសេចក្តីទាល់ច្រកមកឱ្យខ្ញុំ?
«ភ្ញាក់ហើយកូន?!»
ម្តាយនាងចូលមកសន្សឹមៗដោយក្តីព្រួយបារម្ភ។
«ម៉ោងប៉ុន្មានហើយម៉ាក់?»
«១២ហើយ! មិនទាន់បានបាយមួយគ្រាប់ទេនីដា! ញ៉ាំបន្តិចទៅកូន!»
នាងនៅស្ងៀមត្របោមជង្គង់ សម្លឹងទៅក្រៅបង្អួចក្រោមពន្លឺភ្នែកទុក្ខព្រួយរបស់ម្តាយ។ ភាពក្លាហានទាំងឡាយ ដែលនាងធ្លាប់បានប្រើមកប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងឧបសគ្គជីវិតពេលនេះបាត់បង់បន្តិចម្តងៗ។
«មើលទៅ បានធ្វើពេទ្យនៅស្ទឹងត្រែង និងមើលថែមជ្ឈមណ្ឌលលើកោះ មានតែនៅក្នុងការស្រមើស្រមៃប៉ុណ្ណឹង!»
នាងនិយាយតិចៗហើយលើកភួយមកគ្របប្រឆាំងនឹងបេះដូងដែលរងា។
«កុំភ្លេចថា កូនព្រមរៀបការជាមួយពិសិដ្ឋទុរន់ទុរានោះព្រោះតែដើម្បីរឿងពីរនេះ ពេលនេះម៉េចព្រមឱ្យបងប្រុសគេសម្លុតបាន ហើយបកទៅនៅភ្នំពេញវិញរស់នៅអពមង្គល ក្រោមសម្ពាធមនុស្សអស់នោះ?»
នាងដកដង្ហើមធំលើកម្រាមឆ្វេងទាំងប្រាំមកខាំតិចៗ។ ហាន់ដាប្រឹងទប់ទល់នឹងភាពញាប់ញ័រ ម្តាយនាងដឹងច្បាស់។ គាត់អង្អែលសក់ស្រីតិចៗធ្វើឱ្យនាងលើកដៃជូតសម្អាតទឹកភ្នែកដែលធ្លាក់មកយ៉ាងញាប់ទាំងដែលនាងមិនចង់ស្វាគមន៍វាសោះ។
«យើងគ្មាន៧០ម៉ឺនដុល្លារសងទៅពួកគេវិញទេ!»
នាងនិយាយខ្សោយៗ។
ដៃស្រីរាវទៅប៉ះនឹងទូរសព្ទលើកូនតុក្បែរគ្រែ។
ជេនបានផ្ញើសារមកតាំងពីពេលណាក៏មិនដឹងព្រោះនាងលង់លក់ក្នុងទុក្ខសោក។
ធីតាចុចអាន។
«ដា! មីងប្រាប់ថាអាម្នាក់មកពីឌូបៃនោះគម្រាមឯង! ចាំបន្តិច! ខ្ញុំដោះស្រាយរឿងនៅណេះសិន! ពួកខាងម្តាយក្មេកឯង ដើរបំផុសសហជីពឱ្យបង្កចលាចលពេញសណ្ឋាគារទាំង៦សាខា! យ៉ាងយូរមួយអាទិត្យបងដោះបញ្ហាចប់បងស្រូតទៅស្ទឹងត្រែង! ជាមួយអាម្នាក់បងថ្លៃហ្នឹង កុំទាន់រើសយកជម្រើសណាឱ្យសោះពន្យារពេលសិនទៅ ឮ? រកលេសពន្យារពេលសិនទម្រាំជួបគ្នាពិគ្រោះ!»
ស្រីស្រស់អានហើយក៏ប្រះខ្លួនគេងបែរទៅជញ្ជាំងលាក់កំបាំងទុក្ខសោក។ ជេននិងម្តាយ ឬអ្នកណាក៏ដោយមិនស្គាល់គីម៉ាល់ដូចដែលនាងបានជួបផ្ទាល់នឹងគេទេ។
គេជាមនុស្សមើលទៅទន់ភ្លន់តែចិត្តខាងក្នុងរឹងរូស មាត់គេនិយាយផ្អែមពីរោះតែការសម្រេចចិត្តផ្តាច់ការគ្មានយោគយល់ទេ។
ស្មានាងរង្គើ ខ្សឹកខ្សួល ពេលម្តាយម្នាក់នេះអង្គុយកំដរពីក្រោយខ្នង បន្ទាប់មកគាត់ក៏ទម្រេតហើយឱបនាងពីក្រោយខ្នង។
«រកវិធីពន្យារពេលសិនទៅ ចាំជេនមកចាំរកមធ្យោបាយទៀត!»
ម្តាយប្រាប់ក្រោមភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់នាង។ ពេលវេលាអូសបន្លាយបានបន្តិច នាងឆ្លើយតប៖
«ពន្យារមែន តែគ្មានមធ្យោបាយទេ! បើឱ្យប្រុសម្នាក់ហ្នឹងដឹងរឿងពិតលើកោះ គេអាចនឹងដកហូតវា ពេលនោះយើងនឹងលែងមានផ្លូវកែខៃអីទៀតហើយ!»
នាងបិទភ្នែក……
ម្តាយក៏មានតែដង្ហើមធំកំដរបរិយាកាសស្រងេះស្រងោច។
«មនុស្សកំណាច! លោកបានធ្វើបាបខ្ញុំបានសម្រេចហើយ! លោកឈ្នះហើយគីម៉ាល់!»
នាងគិតទាំងខ្ទេចខ្ទាំក្នុងចិត្ត។
ពន្យារពេល
«គីម៉ាល់!»
ទៀតហើយ! នាងហៅឈ្មោះគេជានិច្ច មុនពេលចាប់ផ្តើមសន្ទនាម្តងៗ។ ទ្រួងមនុស្សប្រុសទោរទន់ជានិច្ចដូចគ្នា រាល់ពេលគេឮសំឡេងទន់ភ្លន់របស់នាង ។
បុរសនេះឈរថតរូបនៅលើអូប័រដែលចតចោលក្បែរច្រាំងល្បះព្រិចខ្ចី។
គីម៉ាល់ញញឹមម្នាក់ឯងដោយមានទំនុកចិត្ត ព្រោះបើពិចារណាដែលនាងខលរកគេទាំងថ្ងៃទើបរះ ពេលមនុស្សខ្លះសឹងតែមិនទាន់ក្រោកឡើងពីគ្រែផងនេះ នាងពិតជាមិនបានគេងលក់ស្កប់ទេពេញមួយយប់មិញ។ គេដឹង។
«Good morning!»
ខាងប្រុសនៅតែនិយាយស្តីពីរោះពិសាទទួលនាង។
នេះវាខុសខ្លាំងពីបំណងក្រុមនារីភាដែលចង់ឱ្យគេខឹងកម្រោលចូល ហើយបំផ្លាញនាងដូចពួកបុរសកំហល់កម្លៅក្នុងកុនភាគ។
គេចិត្តត្រជាក់ខាងស្រីកាន់តែខ្លាចចិត្តទ្វេ។
ហាន់ដាស្គាល់ខ្លួនឯងច្បាស់ ជាងអ្វីដែលអ្នកដទៃតែងមើលឃើញ ពីសម្បកក្រៅរបស់នាង។
«ឯងមិនមែនហានក្លាហានគ្រប់រឿងទេនាង! ឯងកំពុងហត់ណាស់! ពិសេសជីវិតនេះកាន់តែហត់ឡើងៗពេលគ្មានពិសិដ្ឋ និងពេលបងប្រុសគេបង្ហាញខ្លួន!»
នារីគិតទាំងដៃឱបទូរសព្ទ ភ្លេចថាខាងប្រុសកំពុងរង់ចាំសំឡេងនាងយ៉ាងផ្អែមល្ហែម។ ពែងកាហ្វេរបស់នាងអស់ពីហុយគគុក បានក្លាយមកជាត្រជាក់ស្រិបវិញ ព្រោះអាកាសធាតុ ។ នាងមិនបានក្រេបវាមួយតំណក់ណាទេ អ្វីៗគ្មានរសជាតិទាំងអស់ពេលនេះ។
ហាន់ដា ចាំបាច់ត្រូវប្រឈមមុខជាមួយបុរសនេះទោះនាងកាលពីយប់បានគិតថាជម្រើសណាក៏មិនធ្វើ នឹងតស៊ូជាមួយគេ តែចុងក្រោយនាងគិតហើយ បើមិនធ្វើដូច្នេះទេគីម៉ាល់នឹងដឹងរឿងកោះរបស់នាង។
«ខ្ញុំសុំពន្យាររឿងភ្នំពេញ ព្រោះមិនទាន់ទៅបាន! ណ៎ា! គឺពន្យារពេលសិនបន្តិច! ខ្ញុំមានធុរៈ!»
«ដល់ពេលណា?!» គេសួរខ្លីៗ ហើយភ្លាមៗ បញ្ជាក់ថា បុរសនេះមិនបានរាយមាយឆ្ងាយពីការសន្ទនាទេ។
ទ្រូងនាងស្ទើរធ្លាយហើយដែលត្រូវសុំការយោគយល់ពីគេ។
«ខ្ញុំមិនទាន់ដឹងទេ!»
គីម៉ាល់សើចក្អាកក្អាយ ។
«រវល់ជាមួយអង្គរក្សប៉ូលិស ឬជាមួយSPដុកទ័រ? អាណាមួយដែលនាំឱ្យប្អូនថ្លៃជើងល្អហ៊ានខលមកទាំងព្រលឹមធ្វើសំឡេងកម្សត់ខ្សាវៗ ធ្វើមើលតែតួសម្តែងលើហ្វេសប៊ុក?»
គេមិនចង់បង្ហាញថា គេចេះប្រចណ្ឌច្រណែនទេ ព្រោះនេះចំណុចខ្សោយដែលគេស្អប់ខ្លួនឯង ។ គ្មានប្រុសណាចង់បង្ហាញចេញមកត្រង់ៗថាខ្លួនឯងកំពុងកើតរោគប្រចណ្ឌទេ។ តែមាត់គេនៅតែចង់ឌឺនាងផង ហាក់ចង់ឮការឆ្លើយបកស្រាយរបស់នាងទៀត។
ខាងណេះវិញ បើចៀសបាន នាងនឹងមិនខលទៅគេទេ ទោះបីក្នុងកាលៈទេសៈណាក៏ដោយ ។ តែបើជ្រុលនិយាយគ្នាហើយសំណួរគេនាងត្រូវតែបកស្រាយ៖
«អត់មានពាក់ព័ន្ធនឹងអ្នកណា! អត់មានទាំងអស់! ជារឿងខ្ញុំម្នាក់ឯងគីម៉ាល់!»
«មិនស្តាប់ការបកស្រាយ ការសុំពន្យារបំណុលតាមហ្វូនទេ! ខ្លាចចាញ់បោកសំឡេងពួកមនុស្សប៉ិនសម្តែង!!»
«គីម៉ាល់!»
នាងហៅគេតិចៗទាំងមិនដឹងខ្លួន តែខាងប្រុសចរចាមកវឹង៖
«បើស្រឡាញ់ឈ្មោះហ្នឹងណាស់ មកជួបអាឡូវ យករូបពិតមនុស្សពិតទៅឱបថើបក្បែរទ្រូងទៅ កុំហៅច្រើនដងពេក ខ្ជិលនិយាយណាស់!»
គេចុចបិទរកតែនាងឆ្លើយអ្វីមិនទាន់។
Map ផ្ញើមកទៀតហើយ នាងសម្លឹងទាំងពិបាកចិត្ត។ របៀបនេះបើមិនទៅជួបគេគង់តែមានបញ្ហាស្រឡាំងកាំងជាមួយគេមិនខាន។
នៅក្នុងមូលដ្ឋានដដែល នាងបញ្ជារថយន្តលើកនេះ មិនដល់៥នាទីផងក៏រកឃើញផ្ទះលំហែកាលពីយប់មិញនោះទៅហើយ។
ផ្ទះមាត់ទឹក នៅស្ងៀមស្ងាត់ ហាក់បីដូចជាមិនបានបន្លាចបំភ័យនាង ដូចរាត្រីដំបូងម្សិលមិញឡើយ។ អាចថា យ៉ាងណាក៏នាងលែងខ្លាចដែរ ព្រោះនាងដឹងហើយថា បើគេមានបំណងមិនល្អមែន គេមិនរង់ចាំដល់ពេលនេះទេ។
បុរសនេះក៏មិនមែនពាលគ្រប់យ៉ាង ដូចដៃព្រានរបស់គេដែរ។
គេគិតគ្រួសារណាស់ទោះគេមិននិយាយ។ គេឱ្យនាងទៅភ្នំពេញ គឺគេស្រឡាញ់ការពារមរតកនិង កិត្តិយសគ្រួសារជាងតណ្ហាបាំងមុខរបស់គេ។
ស្រីស្អាតចុះដើរមួយៗចូលតម្រង់ទ្វាររបងដែលប្រហើរដោយក្លិនបុប្ផាមាត់កំពង់តាំងពីចម្ងាយ។
«បងគីម៉ាល់នៅកំពង់ទឹក!»
វុធរត់មកប្រាប់ហើយបើកទ្វារបង្ហើបឱ្យនាងចូលផង។
នៅសល់តែប៉ុន្មានថ្ងៃទៀតទេ ដែលនាងត្រូវទៅ ទាំងចិត្តមិនចង់ទេ។ បេះដូងរបស់នាងនៅទីនេះនាងធ្វើគ្រប់យ៉ាងកន្លងមកព្រោះចង់នៅទីនេះ និងធ្វើការងារមួយដែលនាងស្រឡាញ់ពេញបេះដូង។
ព្រហ្មលិខិតហាក់កំពុងបឺតជញ្ជក់យកអស់ នូវសក្តានុពលនិងភាពបើកចំហរបស់នាង ។ គ្រប់យ៉ាងចង្អៀតទៅៗ សម្រាប់នាងសម្រេចចិត្តបានដោយខ្លួនឯង។ ស្រស់ស្រី ក្តាប់ក្រពះដែលផ្សាឈឺ។ ទើបនឹងដឹងថា មិនមានអាហារចូលពោះតាំងពីល្ងាចទល់ឥឡូវ។
«ជួយប្រាប់គាត់ផងថាខ្ញុំមកហើយ!»
នាងនិយាយទាំងខំអត់ទ្រាំ ប្រឆាំងតស៊ូនឹងរាងកាយឈឺចាប់ ក៏ដូចជាលំហូរអុកស៊ីសែនដ៏ចង្អៀតដោយភាពស្មុគស្មាញរបស់នាង។ ហេតុអ្វីបានជានៅក្នុងពិភពលោកដែលនាងបើកភ្នែកមើលឃើញព្រឹកនេះត្រូវចំណុះក្រោមអំណាចរបស់គេម្នាក់នោះ?
«គាត់ឱ្យទៅរកគាត់នៅកំពង់ទឹក!»
វុធនិយាយតប។
ចិត្តស្រីឆ្អែតណាស់ ! នេះហើយចរិតដ៏ឆ្មើងកន្ទ្រើងរបស់គេ។
ពិតណាស់! នាងមិនដែលមានអារម្មណ៍ឈឺបែបនេះទេ ទាំងក្រពះ និងអារម្មណ៍ដំណាលគ្នា។ ស្រីស្អាតលែងមាត់ក នាងចាកចេញហួសពីផ្ទះទៅមាត់ទឹកខាងក្រោយតែម្នាក់ឯង។
ទិដ្ឋភាពស្រស់ស្អាតនៅខាងក្រោយនេះពិបាកនឹងមើលរំលងណាស់។ ទោះបីថានាងដេកមិនលក់ និងកំពុងទទួលអារម្មណ៍ត្រូវបានគេមើលស្រាល មិនឱ្យតម្លៃ តែកម្រាលជម្រាលស្មៅបៃតងលយទៅក្នុងទឹក ពិតជាបបោសកាមារម្មណ៍។
កន្លែងនេះស្អាតម៉្លេះ?
នាងផាត់សក់ហើយញញឹម សម្លឹងពពួកមេអំបៅ។
ហាន់ដាសន្មតថាអាហារពេលព្រឹកនេះពិតជាពិសេសមែន ហើយកែសំណុំផ្កាដែលនាងកាច់ជាកម្រងមកត្រកងក្នុងដៃ។
«ផ្កាស្អាតមិនស្មើម្ចាស់សោះ!»
គេនិយាយពីខាងណាមកមិនដឹង តែស្នូរកាមេរ៉ាគេលាន់មកជាប់រដឹក។ នាងងាកទៅរកម្ចាស់ប្រុសដែលសិចស៊ីក្នុងកំប្លេអាវដៃវែងស្តើងនិងខោខូវប៊យខ្លីរឹបភ្លៅ។
បុរសឈប់ថត ពេលដែលខាងស្រីនាងឈប់ញញឹមនិងឈប់ដើរ មករកគេ។
វាជាវេនដែលគេត្រូវដើរមករកនាង។
ហាន់ដាឈរកណ្តាលទេសភាពបៃតងខ្ចីលាយកូនលម្អផ្កាពណ៌ស្វាយពោរពាសរង់ចាំដំណើរខាងប្រុសចរយាត្រាមកដល់ជាមួយស្នាមញញឹម។ ដៃនាងត្រកងផ្កាកុលាបលឿងទុំនិងលម្អងត្រែងមួយអន្លើ។
គេបោះដៃមក ពេលដល់ក្បែរគ្នា។
គិតក្នុងយល់សប្តទៅ ថាខ្ញុំកាន់ដៃខ្លួន!
នាងកម្រើកបបូរមាត់គិត ហាក់ងរង៉ក់ ភ្នែករេចេញមិនហ៊ានសម្លឹងតបស្នាមញញឹមរបស់គេតែដៃនាងស្រាប់តែហុចទៅឱ្យគេខុសពីការតាំងចិត្ត។
ទៀត! យើងឱ្យគេដឹកដៃបានតាមសម្រួល គ្មានប្រកែកប្រណាំងអ្វី ហ៊ឹស!នាងហាន់ដា ឯងមិនទាន់ឡើងសមរភូមិផងក៏ចុះចាញ់សត្រូវបាត់ទៅហើយនាង!
ស្រីតូចគិតទាំងដើរត្រឹកៗ ចុះទៅតាមដែលគេដឹកដៃនាំផ្លូវ។
ទំនងនាងដឹងហើយថា គ្មានកម្លាំងបម្រះទៀត មួយវិញ បើនឹងប្រវាយប្រតប់ជាមួយគេ ក៏សឹងគ្មានន័យអ្វី។
ប៉ុន្ដែឥឡូវនេះនាងមិនអាចជៀសវាងពីការពិតដែលថា ក្រពះនាងកាន់តែឈឺឡើងនៅពេលខំដើរតាមជំហានវែងៗរបស់នាយនោះទេ។
«អូយ!»
ស្រីត្អូញតិចៗ ព្រោះគ្មានដៃមកឱបសង្កត់ពោះ។
សំឡេងប៉ុណ្ណឹងក៏ល្មមឱ្យខាងប្រុសងាកមកសម្លឹងទៅហើយ។ គេនេះសឹងដឹងគ្រប់រឿង មិនថាអ្វីនាងកំពុងជួបឬកំពុងគិត។
«អត់ទាន់ញ៉ាំអីហ្មែន!»
គេសួរស្រាលៗ នាងសម្លឹងកែវភ្នែកយកចិត្តទុកដាក់របស់គេហាក់ចង់បញ្ជាក់ថាមែន ឬ គេធ្វើពុត? ទោះយ៉ាងណា ការស្ងាត់ស្ងៀមរបស់ហាន់ដាឆ្លើយប្រាប់គីម៉ាល់រួចហើយថា នាងមិនទាន់មានអាហារនិងកំពុងធ្វើទុក្ខ។
បុរសឱនមក ហើយគេលើកត្រកងនាងឡើង។
ហាន់ដាមិនដែលនឹកឃើញទេថាមានរឿងបែបនេះកើតឡើង។
នាងស្រឡាំងកាំងក្នុងរង្វង់ដៃមួយ ដែលមានចង្កាខាងប្រុសពេញដោយភាពសិចស៊ីជាមួយពុកមាត់រឹមៗ ស្ថិតនៅក្បែរផ្ទៃមុខខ្លួនបង្កើយ។
ប្រហើរក្លិនបុរសរបស់គេកំពុងដុតរោលអារម្មណ៍នាងឱ្យភ្លេចការឈឺចាប់ ។ គេដើរចុះជម្រាល រលាក់ផងគ្រលែងផង ធ្វើឱ្យម្តងៗច្រមុះនាងត្រូវប៉ះនឹងពុកចង្កាគេ។
«ដាក់ខ្ញុំចុះ!»
គេមិនឆ្លើយចំពោះសំណូមពរនាង ហាក់កំពុងបង្ហាញអំនួតនៃកម្លាំងដូចដំរីសារបស់ខ្លួន។ បើធៀបជាមួយពិសិដ្ឋ គេនេះជាមេឃនិងដី ម្ខាងម្នាក់សម្រាប់ប្អូនប្រុសគេ។
ជើងនាងបានជាន់ដល់វត្ថុអ្វីរឹងស្តើង។
នេះគឺលើអូប័រដែលគេបានបើកកាលពីថ្ងៃមុន ឯព្រឹកនេះទៀតសោតចិត្តគេហាក់ចង់ប្តូរអ្នកជិះ។ គ្មានអ៊ុន ឬវុធមកតាមទេ។
នាងបានធូរស្បើយនៅពេលដែលគីម៉ាល់ដាក់ឱ្យអង្គុយលើគែមអូប័រ ពីមុខកន្ត្រកអាហារនិងដបទឹកលាយភេសជ្ជៈ។
បុរសបិទទ្វារជំនិះភ្លាមៗហើយមកអង្គុយពីមុខនាង ។
«ញ៉ាំ!»
គេនិយាយទាំងហុចនំសេនវិចមកឱ្យ។
ស្រីស្អាត ពិនិត្យអាហារសម្រន់ដោយមុខជូរ។
«ខ្ញុំឈឺក្រពះណាស់ ហើយចង់ញ៉ាំបបរ!»
បុរសដៀងភ្នែកសម្លឹងពោះនាង។ ម្រាមនាងប្រាំទៀតកំពុងទ្រាប់នៅទីនោះ។ គេលូកទៅត្រកងបាច់ផ្កាដាក់ទៅម្ខាង ហើយបន្តហុចនំ មាត់និយាយ៖
«កុំវិនិច្ឆ័យមុនសាក! ញ៉ាំមើល៍! ឈប់អារបៀបប្រើស្ទីលដដែលៗ ញ៉ាំរបស់ដដែលៗហ្នឹងចេញក៏បាន!»
នាងលូកដៃទទួល ហើយផ្លុំសរសៃសក់តិចៗឱ្យចាកចេញពីបបូរមាត់ប្រឆាំងនិងកម្លាំងវាយមាត់ច្រាំង។ នាងធ្វើម៉េចក៏នៅតែសរសៃទាំងនោះបន្តប៉ើងរប៉ាត់រប៉ាយដដែលជាដដែល។ ខាងប្រុសឱនមកហើយផ្លុំមួយទំហឹង។
នាងទម្លាក់ដៃចុះ សម្លឹងមុខគេ។ ទ្រាំមិនបានទេ នាងសើចខឹក។
ញ៉ាំទៅ!
បុរសបោលបញ្ជា។ ទូកនេះចតនៅប្របនឹងមាត់ច្រាំង ដែលត្រឈៃទៅដោយដើមផ្កាក្ងោកធំចង្គ្រឹងពីលើ រហូតដល់ពន្លឺព្រះអាទិត្យខំភ្លឺយ៉ាងណា បានត្រឹមបាំងក្រោយសន្លឹកបែកមែកសាខា។
នាងព្រិចភ្នែកស្រូបយកក្លិនអាហារ ហើយខាំទំពាផ្នែកដំបូង។
ស្រីស្អាតបើកភ្នែកធំៗ។
រសជាតិនេះពិតជាឆ្ងាញ់កម្រិតនេះ ឬមួយមកពីនាងមិនបានអាហារទ្រាប់ពោះច្រើនម៉ោងមកហើយ? គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលដែលត្រីធូណានៅខាងក្នុងឈ្ងុយបែបនេះ មានរសជាតិទាំងមិនបាច់ដាក់គ្រឿងទេស។
គីម៉ាល់ញញឹមសម្លឹងនាងដែលកំពុងមានសុភមង្គលជាមួយការញ៉ាំ។ នាងហាក់លែងឈឺហើយ។ ដុំអាហារក៏អស់រលីងពីដៃដែរ។
គេរៀបនឹងដាក់របស់ខ្លួនចូលមាត់ ព្រោះលង់នឹងការទំពាដ៏ឆ្ងាញ់នោះស្រាប់តែខាងស្រីស្នើសុំ មកដោយកែវភ្នែកស្រស់ស្រាយ៖
«សុំមួយទៀតគីម៉ាល់!»
បុរសនៅទ្រឹងញឹមៗ ហើយហុចរបស់គេមកឱ្យនាង។ ហាន់ដា ឱនសម្លឹងកន្ត្រក ទើបតែដឹងថា មាននំប៉័ងពីរដុំប៉ុណ្ណោះ ទំនងគេមិនដឹងទេថានាងមកញ៉ាំទីនេះ បានជាគ្មានច្រើនដូចនាងស្មាន។
ញ៉ាំខ្លួនឯងទៅ!
នាងនិយាយប្រាប់តែ បុរសមិនមាត់ហើយហុចវាមកក្នុងម្រាមដៃនាងលើកមកដាក់ទន្ទឹមមាត់នាងទៀត។
គេងាកទៅចាក់ទឹកក្រូចស្រស់។
មិនដែលបានកត់សម្គាល់សោះថានឹងបានជួបនរណាម្នាក់ដែលយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះយើងគួរឱ្យកក់ក្តៅបែបនេះ។
គេលើកកែវក្រដាសមកដាក់ក្នុងរង្វង់ម្រាមដៃនាងនិងថយមកអង្គុយក្បែរ រហូតទាល់តែនាងសម្អាតអស់រលីងអាហាររបស់គេ និងភេសជ្ជៈផង។
«អត់ឃ្លានមកពីស្រុកណានៀក?» បុរសខ្សឹបសួរឌឺដង។
«ធ្វើម្ហូបមកតិចខ្លាំងណាស់គីម៉ាល់! មាឌធំអ៊ីចឹង ញ៉ាំនំពីរដុំហ្នឹងអ្ហះ»
នារីស្តីឱ្យខ្សោយៗធ្វើឱ្យគេនឹកឃើញដល់សំឡេងគួរឱ្យអាណិតក្នុងទូរសព្ទមុននេះ។ ដៃគេលូកមកក្រវាត់ពីក្រោយចង្កេះ ហើយប៉ះដៃនាងដែលទំនេរនៅម្ខាងខ្លួន ដោយយកមកច្របាច់ម្រាមដៃនាងថ្នមៗ ។ ខាងស្រី ប្រុងដកម្រាមចេញវិញតែគេចាប់គ្រងជាប់។
«បាត់ឈឺនៅ?»
គីម៉ាល់សួរទាំងភ្នែកសម្លឹងទន្លេ មិនមែនមើលមុខនាងទេ។ ហាន់ដារេភ្នែកសម្លឹងកាមេរ៉ានិង អាវក្រៅដែលគេទម្លាក់ចោលលើបាតអូប័រ។
«លែងឈឺហើយ!»
សំឡេងនាងខ្សោយមកពីនាងឈឺមិនមែនមាយាលេងល្បិចទេ គេគិត។
បបូរមាត់បុរសនេះសសៀរមករកសក់ខ្មៅរលោងរបស់ស្រី ហើយ…គេផ្អឹបនៅទីនោះ ។ នាងធ្មេចភ្នែកទាំងសងមួយរំពេច…ពុទ្ធោ គេថើបយើងហើយ!
នាងគិតទាំងបេះដូងបញ្ចេញកម្ដៅពាសពេញរន្ធញើស រាងកាយ។
«គីម៉ាល់!»
ស្រីស្រស់ហៅឈ្មោះនាយព្រោះក្រៅពីពាក្យពីរនេះនាងមិនដឹងត្រួវឃាត់គេរបៀបណាទេ។
«នៅស្ងៀម កុំឈ្លោះគ្នាដុកទ័រ ! ញ៉ាំឆ្អែតហើយ ឱបគ្នាបន្តិចក្រពះឆាប់ជា!»
គេនេះ!
នាងហួសចិត្ត តែបេះដូងចេញចំហាយរសឹបដោយភាពកក់ក្តៅ។
ក្រៅពីពាក្យប្អូនថ្លៃជើងល្អពេលនេះគេដូរមកហៅនាងថា «ដុកទ័រ!»
គីម៉ាល់បានអីញ៉ាំទៅ?
នាងសួរតិចៗទាំងសម្លឹងក្នុងកន្ត្រកអាហាររបស់គេ។
«If you full I am full»
គេនិយាយជាអង់គ្លេសហើយខ្សឹបដាក់សក់ក្រអូបក្រអួនរបស់នាង។ នាងនៅសំងំគិត។ នេះជាការពិតឬជាល្បិចអ្វី?
«បើចិត្តល្អមែន ឱ្យខ្ញុំសុំនៅបន្តសិន ខ្ញុំមានការងារសំខាន់មិនទាន់បានធ្វើចប់គីម៉ាល់!»
នាងមិនចង់ប្រាប់គេថាជាការងារអ្វី ដូច្នេះខ្ញុំក៏នឹងមិនសួររហូតនាងប្រាប់ខ្លួនឯងហាន់ដា។ គេគិតដោយលើកម្រាមមករកចង្កេះស្រីស្អាត។ នាងរើ តែគេនៅតែចាប់មកវិញ។
«ខ្ញុំរើសជម្រើសដែលគ្មានផ្លូវជ្រើស!»
«ជម្រើសដែលគ្មានផ្លូវជ្រើស?»
គេនិយាយផ្ទួនពីស្រីស្រស់ហើយសើចតិចៗ រង្គើស្មា មាំមួនទាំងសងរង្គើទាំងសំឡេងបេះដូងនាងនៅក្បែរគ្នាកៀកបង្កើយ។
ភ្នែកបុរសរេមកចោលផ្ទៃជលស័យ ដោយផ្តោតលើភក្ត្រាស្រទន់នៃស្រីរូបល្អវិញ។ ថ្ពាល់នាងក្រហមព្រឿងៗ ដូចមិនដែលមានស្នេហាជាមួយអ្នកណាចុះស្នាមពីមុនមកទេ ចំណែកបបូរមាត់ដែលពិបាករកស្រីប្រដូចជាមួយ ក៏កម្រើកចុះឡើងគ្មានពាក្យពេចន៍ចរចា។
«ខ្ញុំសុខចិត្តចោលគ្រប់យ៉ាង បកទៅនៅភ្នំពេញវិញ ហើយថែរក្សាគ្រប់យ៉ាងសម្រាប់គ្រួសារ តាមដែលគីម៉ាល់ដាក់បញ្ជា!»
នាងងើបមុខសម្លឹងភ្នែកនាយ ព្រោះនាងឈឺចិត្ត។ ច្រមូះនាយរបូតចេញពីសំណុំកេសា។
នាងយល់ថា គេគឺចង់ឱ្យនាងរងភាពឯការស់នៅឈឺចាប់ កំព្រាបេះដូងបែបនេះពេញមួយជីវិត ដើម្បីថែរក្សាគ្រប់យ៉ាងជារបស់គ្រួសារគេឱ្យគេ ជំនួសគេ គេមិនបានគិតអំពីវ័យដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់នាង និងអ្វីទៅជាបំណងពិតរបស់នាងនោះទេ។
