ពាក្យមុសា
«បងគីម៉ាល់! ខាងឌូបៃ សើរើបានSMSខ្លះៗរបស់បងសិដ្ឋមុនស្លាប់! ខ្ញុំផ្ញើចូលតេឡេក្រាមបងហើយ!»
គីម៉ាល់ដាក់ទូរសព្ទក្បែរបបូរមាត់ ព្រោះចិត្តរំពៃគិតទៅតែនាង ម្ល៉ោះហើយ គេមិនបានខ្វល់ចូលឆែកបណ្តាញណាមួយទាំងអស់ មិនថាអ្នកណាផ្ញើអ្វីមក។
ពេលឮវុធប្រាប់ភ្លាម គេងាកដៀងរកអេក្រង់ ហើយចុចពិនិត្យ។
វុធថយក្រោយព្រមទាំងបិទទ្វារបន្ទប់ឱ្យវិញផង។
ម្រាមដៃបុរសនេះលូកចុចសំឡេងប្អូនកម្សត់ដែលទើបនឹងទទួលមកវិញបាន។
«ជារៀងរាល់ថ្ងៃនៅជិតៗគ្នា ខ្ញុំបានលង់ស្នេហ៍នឹងភាពក្លាហាន ភាពស្មោះត្រង់របស់គេ! គេជាមនុស្សស្រី ដែលមានការគោរពចំពោះ ខ្លួនឯងខ្ពស់! ខ្ញុំជឿលើការមើលឃើញនេះ! ទោះបីពិភពលោកទាំងមូលមានការសង្ស័យ ថានាងចូលគ្រួសារយើងព្រោះលុយ តែខ្ញុំមិនដែលគិតអ៊ីចឹងទេ! ខ្ញុំស្រឡាញ់គេណាស់ តែក៏ច្បាស់ណាស់ដែរ គេមិនដែលស្រឡាញ់ខ្ញុំទេ! គេអត់មានចិត្តទេបង! គេគ្មានយើងទេក្នុងបេះដូងគេ!»
គីម៉ាល់ទម្លាក់ទូរសព្ទ មកទើរលើលង្វែកទ្រូង។
នាយធ្មេចភ្នែកទាំងសង ហាក់ខំទប់ទល់នឹងការវាយប្រហារប្រឆាំងគ្នាក្នុងអារម្មណ៍។
ហេតុអី!
យើងចង់ឮពាក្យនេះណាស់! ពាក្យថា គេមិនស្រឡាញ់ប្តីមុនរបស់គេទេ!
តែវាជាប្អូនប្រុសយើង! ពេលនេះម្តេចយើងឈឺម្ល៉េះ?
គេទើបនឹងដឹងថា ទឹកភ្នែកគឺវាផ្សាជាងអំបិលច្រើនដងណាស់ ជាពិសេសជាមួយមនុស្សដែលមិនងាយស្រក់ទឹកភ្នែកដូចគេ។
បុរសខំស្វែងរកសារសំឡេងបន្ថែមទៀត ប៉ុន្តែមិនឃើញ…..
ស្នូរទ្វារបើកខ្វាកទាំងបង្ខំចូលមកក្នុង…..
មនុស្សពីរនាក់សម្រុកចូលមកដល់ធ្វើឱ្យគីម៉ាល់ភ្ញាក់ក្រញ៉ាង…..
នៅពីមុខខ្លួនប្រមាណ៥ម៉ែត្រ បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់និងយុវជនពីរនាក់ សម្រុកចូលមកដល់ទាំងហត់គឃូស។ គីម៉ាល់ឃើញវុធនិងអ៊ុនស្ទុះចូលមកដោយរលះរលាំងតាមពីក្រោយ។
អ៊ុននិយាយដោយភ័យ៖
«បងខ្ញុំឃាត់ដែរតែឃាត់មិនជាប់!»
គីម៉ាល់សម្លឹងអ្នកដល់ម្តងម្នាក់ៗ។ គេមានអារម្មណ៍ភ្លាមថាស្គាល់ម្នាក់ក្នុងចំណោមបីនាក់នេះ តែរកនឹកមិនឃើញ។
«ប្រុសធំ ពូសុភក្តិណា!»
គេនឹកឃើញភ្លាមដល់ឈ្មោះនេះ។ ពិតមែនហើយ ៨ឆ្នាំមកនេះ យើងបានបំភ្លេចមនុស្សនៅស្រុកខ្មែរស្ទើរតែទាំងអស់បានមែនលើកលែងតែប្អូនប្រុសយើង។
គេលើកម្រាមដៃឱ្យសញ្ញាឱ្យអ៊ុននិងវុធ រក្សាភាពស្ងប់ស្ងៀម។
ពួកអ្នកយាមផ្សេងៗដែលសម្រុកចូលមក បានត្រូវអ៊ុនរាដៃបណ្តេញចេញ ហើយគេនិងវុធចូលមកក្នុងទាញទ្វារខ្ទប់ផង។
សុភក្តិ ជាជំនួយការផ្ទាល់របស់ឪពុកខ្លួន។ ត្បិតតែបុរសនេះកម្រទៅផ្ទះ តែគីម៉ាល់នៅចំណំាគាត់បាន។
ចំណែកវិចិត្រដែលមកជាមួយតាមពិតជាកូនប្រុសគាត់ គីម៉ាល់ធ្លាប់ឃើញមកជួយចាត់ចែងពិធីបុណ្យនៅផ្ទះខ្លួនបានពីរបីដងដែរ ហើយខ្លួនធ្លាប់បានចែករំលែកឱ្យនូវសម្ភារៈប្រើប្រាស់មួយចំនួនផង ទើបគេចំណាំមុខឪកូននេះបាន។ មានតែមនុស្សអស់នេះប៉ុណ្ណោះដែលស្គាល់ឈ្មោះ «ប្រុសធំ» ប៉ាខ្លួនតែងនិយមហៅ។ គីម៉ាល់លើកដៃឱ្យសញ្ញា ឱ្យគាត់អង្គុយចុះលើសាឡុង ដៀងទៅរកម្នាក់ទៀតដែលនៅមិនដឹងថាជាអ្នកណា។
«ជម្រាបសួរបងខ្ញុំវឌ្ឍនៈ ជានាយផ្នែក GUEST SERVICE AGENT នៅសណ្ឋាគារសាខាកោះពេជ្រ!»
តាមពិតពូសុភក្តិមកដល់លើកនេះ គឺក្នុងបំណងរាយការណ៍ស្វែងរកអន្តរាគមន៍ពីរឿងសណ្ឋាគារនៅភ្នំពេញដែលកំពុងចលាចលក្រោយបណ្តាំមរតកត្រូវបានប្រកាស។
គេដឹង ប៉ុន្តែគេនៅស្ងៀមស្ងាត់រង់ចាំស្តាប់។
ពិតដូចការគិត បុរសចំណាស់បាននាំកូនក្មួយមករៀបរាប់ខឹងសម្បាអំពីនាយកគ្រប់គ្រងថ្មីឈ្មោះ ជេន ដែលទើបនឹងត្រូវហាន់ដាបញ្ជូនទៅ និងកំពុងអុកឡុកនៅភ្នំពេញ។
តាមពិតគីម៉ាល់មិនបានដឹងលំអិត រឹតតែមិនដែលខ្វល់ទេ ពេលឮអំពីរឿងហាន់ដាបញ្ជូនជេនទៅមើលការងារមួយរយៈជំនួសនាង។ ពេលនេះគេចេះកើតចិត្តមួហ្មង។
មាត់គេនិយាយ៖
«ខ្ញុំអត់ពាក់ព័ន្ធទេពូដឹងហើយ! រឿងអស់ហ្នឹងខ្ញុំមិនចង់លូកដៃទេ!»
គេថាដូច្នេះមែនតែ អ៊ុននិងវុធដែលឈរស្តាប់ដឹងថា គីម៉ាល់កំពុងតែមិនសប្បាយចិត្ត ហើយគេនឹងគុំចិត្ត ត្រូវតែសួរនាំហាន់ដាអំពីបុរសឈ្មោះ«ជេន»។
គម្រោងការពាល
នៅឯណេះវិញ នារីភាមិនបានស្ងប់ចិត្តឡើយ។
អធ្រាត្រទៅហើយ នាងនៅតែឆ្លៀតទាក់ទងទៅរកដៃគូ។
«រឿងឱ្យពូសុភក្តិទៅជួបគីម៉ាល់ មើលទៅមិនបានការទេ»
សុងសក្តិសួរវិញស្ងប់ស្ងាត់៖
«វានោះមិនមានប្រតិកម្មអីទេ?!»
«គេនោះបានត្រឹមឆ្លើយមកថា គ្រប់យ៉ាងនៅក្រុមហ៊ុនមិនទាក់ទងនឹងគេ! គេថា គេមិនពាក់ព័ន្ធផ្ទះធំយូរហើយ! តាមពិតប្រុសធំ ចង់ការពារស្រីចង្រៃហ្នឹងទេដឹង? ដល់ឥឡូវ ស្រឡាញ់វាងប់ ចង់ឱ្យវាធ្វើអីស្រេចចិត្ត? ខ្ញុំចង់ប្រាប់សុងសក្តិថា ខ្ញុំទ្រាំមិនបានទេណ៎ា! អាម្នាក់ឡើងGMថ្មីហ្នឹង ប៉ងបណ្តេញគ្នាយើងចេញ ចង់អស់ពីគ្រុបសណ្ឋាគារហើយ! គិតមើល៍សេដ្ឋកិច្ចកំពុងអ៊ីចឹងផង គ្នាទៅរកការងារចិញ្ចើមជីវិតនៅឯណាបាន? មុខងារធំៗប្រាក់ខែច្រើនៗ មិនងាយរកការងារថ្មីបានទេ! សុងសក្តិត្រូវរកវិធីចាត់ការភ្លាមៗទើបបាន!»
«ខ្ញុំដឹងត្រូវចាត់ការយ៉ាងណាហើយ!» ដុកទ័រកម្លោះមានពុតត្បុតតបទៅនឹងស្រីស្នេហ៍។
ឃើញនាងនៅទ្រាំស្តាប់ គេពោលបន្ថែម៖
«Honeyសម្រាកបានហើយ ស្អែកទទួលដំណឹងល្អពីបង!»
«ប្រាកដអត់សុងសក្តិ?» នារីភាសួរទាំងមាយា។
បុរសគ្រូពេទ្យដែលងប់ស្នេហ៍ កាន់តែលង់ចិត្តនិងមាយាដកខ្ញីរបស់ស្រីស្អាតនេះ គេនិយាយតបមួយៗឱ្យនាងជឿចិត្ត៖
«ពីរនាក់វា នឹងមើលមុខគ្នាលែងត្រង់!»
ថាចប់គេថើបទូរសព្ទបន្លឺជាសំឡេងឱ្យលាន់ដល់ស្រីស្នេហ៍មួយ រួចទើបចុចបិទ។ ទ្រនិចនាឡិកាចង្អុលដល់ម៉ោង១១យប់ហើយ។
សុងសក្តិអើតសម្លឹងទៅក្រៅ តាមបង្អួចពីក្រោយផ្ទះម៉ៃសាក់ ដែលជាផ្ទះឈើតូចមួយ កម្មសិទ្ធិនៃម្តាយហាន់ដា តាំងពីសម័យនាងមិនទាន់កើតម្ល៉េះ។
រហូតដល់ឥឡូវ ទីនេះក៏នៅតែជាទីសំណាក់ពេលនាងនឹងគ្រួសារធ្វើដំណើរមកកោះនេះម្តងៗ។ នៅខាងក្រៅ គេឃើញហាន់ដាអង្គុយជជែកឆ្ការដៃជើងជាមួយនិវត្ត។
ដោយរវាសរវៃគេគិតវិលខ្ញាល់ថាត្រូវធ្វើយ៉ាងណា។
ពិតដូចគម្រោងការ ស្អែកឡើងកាលណា សុងសក្តិបានបោកបញ្ឆោតឱ្យស្រីម្នាក់នេះយល់ព្រមបកមកទីរួមខេត្តវិញ ដោយទុកម្តាយនិងប្អូននៅកោះនោះសម្រាកបន្ត។
សំអាងលេសដែលសុងសក្តិលើកឡើងថា ការងារនៅពេទ្យកំពុងប្រញឹកក្នុងការជួយទទួលព្យាបាលអ្នកកើតកូវីដ គេត្រូវការពេទ្យបន្ថែមមកជួយថែទាំអ្នកជំងឺដែលហូរហៀរពេទ្យ ហាន់ដាត្រូវតែមកតាមគេ ក្នុងនាមជានិស្សិតកម្មសិក្សា។
ស្រីស្អាតមិនដឹងទេថា អន្ទាក់ធំមួយកំពុងត្រូវបានគេរៀបចំឡើងដែលគ្រោះថ្នាក់របស់វាអាចបណ្តាលឱ្យនាងស្លាប់បាន ចំណែកឃាតករគឺមនុស្សម្នាក់ដែលនាងមិនធ្លាប់សូម្បីតែសង្ស័យ។
រ៉ឺងៗ……
អ្នកណាម្នាក់បានផ្ញើសារមកឱ្យប្រុសស្អាតគីម៉ាល់ ដែលកំពុងអង្គុយពិនិត្យរបាយការណ៍ជាច្រើនផ្ញើមកពីឌូបៃ។ គេមិនពេញចិត្តវាទេ ការងារទាំងអស់នេះ ម្ល៉ោះហើយពេលបានលេសឮសូរទូរសព្ទ គេក៏ដកដង្ហើមឃូរទទួលយកមកមើល ។
ស្មានថាជាស្រីស្នេហ៍ខ្លួន ដែលទាក់ទងមកតាមសន្យាដឹងអី…..
រូបថតជាច្រើនសន្លឹក នាងកំពុងដើរ និងឈរ មានទាំងអង្គុយស្និទ្ធស្នាលកៀកៗជាមួយសុងសក្តិដោយញញឹមញញែមក្នុងមន្ទីរពេទ្យខេត្ត…..
គីម៉ាល់ចងចិញ្ចើម….គេក្រោកចោលតុធ្វើការ….
ហេតុអីហាន់ដាដែលពេញមួយយប់ខលមិនចូល បែរជាពេលនេះមានរូបមកពីមន្ទីរពេទ្យខេត្ត?
បុរសរេភ្នែកគិត ក្នុងចិត្តខំអត់ធ្មត់ទម្លាក់បន្ថយ ចិត្តសង្ស័យច្រណែន។
គេចុចទៅរកនាង…..
មិនអាចទាក់ទងបានទេ។
គេចុចទៅរកប្រភពរូបថតអម្បាញ់មិញ…..
ប្រភពអនាមិក?
«អ៊ុន!»
«បាទបង!»
អ៊ុនស្ទុះចូលមកដោយស្លន់ស្លោ ព្រោះការហៅនេះធ្ងន់ជាងសព្វដង។ គេដើរតាមគីម៉ាល់យូរហើយ ក៏កាត់យល់បានណាស់ថា សំឡេងនេះគឺបង្ហាញថា ម្ចាស់សំឡេង «ច្បាស់ណាស់!» កំពុងមិនសប្បាយចិត្ត។
«រកប្រភពលេខនេះឱ្យបង!»
អ៊ុននៅទីទើរចំហមាត់ តែទូរសព្ទគេលោតNotificationដែលគីម៉ាល់បោះAddressមក។ គេឱនពិនិត្យ។
គីម៉ាល់ទាញអាវមកស៊ក អ៊ុនរួសរាន់ងើបមុខសួរ៖
«បងគីម៉ាល់ចេញក្រៅ?»
«នៅហ្នឹងហើយ! មិនបាច់អ្នកណាទៅតាមទាំងអស់!»
ប្រុសស្អាតបញ្ជាធ្វើឱ្យអ៊ុនចំហមាត់បន្តិច មុនពេលឱនមកសម្លឹងលេខអនាមិកក្នុងទូរសព្ទខ្លួន។
