អន្ទាក់
ច្រើនម៉ោងបានកន្លងផុតទៅហើយ ចាប់តាំងពីនាងមកដល់មន្ទីរពេទ្យដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានៃកំណើនអ្នកជម្ងឺកូវីដ១៩។
«អាជ្ញាធរ ទំនងជាបិទលែងឱ្យធ្វើដំណើរពីស្រុកមួយទៅស្រុកមួយស្អែកនេះ ព្រោះតែការឆ្លងជាចង្កោមដ៏ធំ!»
គិលានុបដ្ឋាកម្នាក់ដែលកំពុងរៀបចំថ្នាំនៅជ្រុងបន្ទប់ ខ្សឹបខ្សៀវជាមួយអ្នកល្បាត។
ម៉ោង៧យប់ហើយ។ ហាន់ដារេដៃមើលនាឡិកា។ ការសង្គ្រោះដ៏ធំរបស់មន្ទីរនេះមិនទាន់បញ្ចប់ទេ ព្រោះអ្នកជំងឺនៅតែបន្តមកដល់គ្រាន់តែស្បើយជាងកាលពីព្រឹក។
«កុំខ្សឹបខ្សៀវរឿងមិនច្បាស់ប្រភព! កុំភ្លេចវិន័យក្នុងមន្ទីរពេទ្យ !»
សុងសក្តិដើរមកដល់ ហើយស្តីបន្ទោសទៅលើនារីគិលានុបដ្ឋាកដោយប្រើសំឡេងស្រាលៗ។ ដើម្បីសម្រាលស្ថានការណ៍ ហាន់ដាដើរទៅបបួលគេ កុំឱ្យគេអន់ចិត្តចំពោះបុគ្គលិកពេទ្យបន្ថែមពីលើការនឿយហត់។
«ញ៉ាំបាយសិនអត់?!»
សុងសក្តិធ្វើមុខដូចហត់នឿយខ្លាំង ៖
«ស្ថានភាពច្របូកច្របល់ នៅតែមនុស្សនិយាយមិនចេះគិត បន្ថែមតែទម្ងន់ស្ថានការណ៍!»
នារីនិយាយសម្រាល៖
«ខឹងធ្វើអី! មិញនេះសុំបាយគេទុកបាន២ប្រអប់ដែរ! ញ៉ាំជាមួយគ្នាតស់!»
សុងសក្តិងក់ក្បាល។ គេធ្វើជារំពៃមើគ្រប់ទិសទីដូចកំពុងបារម្ភអំពីប្រជាជន តែតាមពិតគេកំពុងរំពៃរកមើលគីម៉ាល់។
ទូរសព្ទគេលោតសារ គេបែរខ្នងបាំងពីនាងហើយពិនិត្យ។ ហាន់ដាថយទៅក្បែរតុ យកម្ហូបពីរប្រអប់ដែលនាងបានទទួលមកទុកហូបជាមួយសុងសក្តិ។
«ពេទ្យសក្តិ! ម្នាក់ដែលពេទ្យឱ្យខ្ញុំឃ្លាំមើលមកដល់ហើយ! ជ្រុងខាងត្បូងម្តុំដើមស្វាយ! លឿនបន្តិច ជិតមកដល់ហើយ»
សុងសក្តិញញឹមព្រោះឈ្លូសចូលអន្ទាក់ដោយខ្លួនឯង។
គេចុចបិទទូរសព្ទចោលទាំងស្រុងបង្កា ក្រែងមានអ្នករុករកអត្តសញ្ញាណខ្លួនបាន។ នារីអ្នកហាត់ការដើរមកហើយ។ ដៃនាងមានអាហារមកជាមួយពិតមែន។
នាងកំពុងរើក្រពះ ហើយធ្វើទុក្ខផង តែស្រីនៅតែញញឹមព្រោះពេញចិត្តចំពោះភារកិច្ចជាអ្នកសង្គ្រោះ។
«ទៅញ៉ាំក្រោមដើមស្វាយតោះ!»
បុរសនេះបបួលនាង ហើយដៃទាញដបទឹកពីតុវែងកណ្តាលអាគារយកទៅជាមួយផង។ នៅក្រោមដើមរុក្ខា ម៉ូតូជាច្រើនចតចោលត្រៀបត្រា។ ធីតាចាប់ផ្តើមយកដបអាកុលចេញដោយបាញ់សំអាតលើកែប ហើយលាអាហារ។
នាងចាប់មួយចំណែកដាក់មកលើប្រអប់ស្នោ ហើយលើកជាដង្វាយដាក់ក្រោមម្លប់រុក្ខជាតិត្រឈៃតាមទម្លាប់អ្នកស្រុក។ មេឃងងឹតស្លុប បានអំពូលសូឡាជាច្រើនក្នុងបរិវេណនេះ បំភ្លឺជួយច្បាស់ទែង បង្កឱកាសឱ្យសុងសក្តិមើលឃើញដំណើរចូលមកដល់មួយៗរបស់គីម៉ាល់ពីចម្ងាយ។
បុរសឌូបៃ ស៊កដៃទាំងទ្វេក្នុងហោប៉ៅខោខូវប៊យតាមទម្លាប់ តែនាយមិនដឹងឡើយថា ភាពសង្ហានិងប្រកបដោយទំនុកចិត្តនេះ បង្កភាពច្រណែនខឹងទ្វេដងក្នុងសន្តានចិត្តនាយពេទ្យឡើយ។
គីម៉ាល់គិតថានៅទីនេះ គ្មាននរណាម្នាក់អាចស្គាល់អត្តសញ្ញាណគេបាននោះទេ។
សុងសក្តិធ្វើជាមិនស្គាល់និងមិនរវល់។ ពេលប្រុសស្អាតចូលមកកៀក គេកាន់តែញញឹមបញ្ឈឺហើយចែកម្ហូបទៅឱ្យខាងស្រី។
ក្រោមពន្លឺភ្នែកត្រជាក់ល្ហឹមរបស់សង្សារ នាងបានដោះម៉ាសចេញ សម្អាតដៃ និងបាញ់អាកុលឱ្យខាងប្រុសទៀត។ ពេលស្រីទទួលយកអាហារមកបរិភោគដោយសប្បាយចិត្ត នាងហាក់ឃ្លានណាស់ គឺអត់អាហារតាំងពីឡើងទូកមកដល់ម្ល៉េះ តែគីម៉ាល់មិនខ្វល់ទេ ចិត្តអ្នកកំពុងតែខឹងប្រចណ្ឌ។
«គេមានសុភមង្គលណាស់ហើយ បានជាមិនហៅរកយើង ទាំងមកដល់ខេត្តវិញក៏ដោយ!»
បុរសនេះគិតហើយ ធ្វើមុខក្រញូវសម្លឹងនាងមិនដាក់ភ្នែក ចំណែកសុងសក្តិក៏រឹតតែបានចិត្តបែរខ្លួនដាក់នាយធ្វើឫកហី។
ស្រីស្អាតកំពុងទំពាមួយៗ កន្ទុយភ្នែកនាងហាក់បង្គាប់ឱ្យនាងឈប់។
បន្តិចម្តង ហាន់ដាងាកមុខទៅ។
ពិតហើយ! គឺគេ!
គេមកដល់ពីថ្មើរម៉ាន?
នាងទម្លាក់ស្លាបព្រាចាកចោលរសជាតិចម្អែតនេះបន្តិចម្តងៗ ហើយសម្លឹងឆ្ពោះទៅរកកែវភ្នែកស្រពោនរបស់គេ។
នៅពេលភាពច្របូកច្របល់ក្នុងចិត្តនាងកំពុងតែចាប់ផ្តើមកើតមាន សុងសក្តិធ្វើជាចាប់កដៃនាង ហើយនិយាយ៖
«ឆ្អែតហើយ! ឡានដឹកអ្នកជំងឺមកដល់ល្មម ប្រញាប់ទៅយើង!»
នាងមិនដឹងថាពេទ្យនេះចាប់ដៃទេ រហូតដល់ភ្នែកគីម៉ាល់ទម្លាក់មករកបាតដៃនាយពេទ្យ ដែលព័ទ្ធជុំវិញកដៃស្រីល្អ ទើបនាងភ្ញាក់ហើយឱនមើល មុនពេលទាញចេញ។
«សុងសក្តិទៅមុនទៅ ខ្ញុំទៅតាមក្រោយ»
សុងសក្តិចាកចេញដោយមិនបែរក្រោយ ព្រោះជ័យជម្នះដែលធ្វើឱ្យប្រុសស្រីទាំងទ្វេស្ថិតក្នុងវិវាទ។
ពីនេះទៅរបងខាងក្រៅ នាងទៅមិនដល់ព្រោះចោមព័ទ្ធដោយស្រះឈូក លើកលែងតែនាងវាងចេញទៅរកទ្វាររបង។
ដោយការងារខាងក្នុងប្រញឹកស្រស់ស្រីមិនមានពេលច្រើនឡើយ។
នាងខំញញឹមទៅរកមនុស្សប្រុសដែលមិនញញឹមរកនាងឡើយ។ នារីនេះរាវរកទូរសព្ទក្នុងហោប៉ៅឯកសណ្ឋាន។ ពេលនេះទើបនាងដឹងថានាងមិនមានពេលបើកវាទេ។
ស្រីស្អាតប្រញាប់ចុចបើកហើយងើបមុខសើចស្ញាញទៅរកសង្សារ។
បបូរមាត់សិចស៊ីរបស់នាយ បូញចូលគ្នាប្រាប់ថាគេមិនទទួលយកស្នាមញញឺមនេះមកផ្សះផ្សាទេ។
ទម្រាំឧបករណ៍ដំណើរការនាងចុចទៅរកគេ….
បុរសនេះនៅដំអក់ជាមួយទឹកមុខស្មើ មិនព្រមខ្ចីលើកហ្វូនមកស្តាប់។ ស្រីស្អាតមើលដឹងថាគេខឹងដេលថ្មើរហ្នឹងហើយ សង្សារមកដល់ពីមុខខ្លួនហើយ នាងចេញទៅរកគេមិនបាន។
នាងទម្លាក់ផ្កាញញឹមហើយធ្វើមុខកម្សត់។
គីម៉ាល់ ទម្លាក់ភ្នែកចុះមិនចង់លង់អាណិតនាង មុនពេលដៃព្រមលើកទូរសព្ទមកស្តាប់៖
«រវល់ម៉េះដុកទ័រ!»
«គីម៉ាល់!»
នាងហៅគេស្រាលៗគេក៏បែរខ្នងដាក់ស្រី ហើយតបវិញស្រាលៗ៖
«ចេញមក!» គេបញ្ជា។
«អ្នកជំងឺមកដល់ទៀតហើយ ចេញមិនទាន់បាន!»
គេមិនខ្វល់ហើយក៏គិតមិនឃើញថាស្ថានភាពខាងក្នុងច្របូកច្របល់កម្រិតណា ស្មុគស្មាញកម្រិតណានោះដែរព្រោះមិនខ្ចីគិត។
អារម្មណ៍ប្រចណ្ឌអាចបណ្តាលឱ្យគេដាក់បំផ្ទុះមន្ទីរនេះទាំងមូលពិន័យនាងវិញបាន ។
«អ៊ីចឹងចាំបងចូលទៅយកចេញមក!»
គេថាហើយងាកមកសម្លឹងនាងឌឺដង។
គេចង់ទម្លាក់ចុះលែងខ្ចីឆ្លើយឆ្លងតែខាងស្រីលើកដៃមកសំពះ។ បុរសនេះក្របួចមាត់ចាំស្តាប់ពាក្យដោះសា ព្រោះក្នុងក្បាលពេលនេះដឹងតែថា ខាងក្នុងមានដុកទ័រជាប្រុសស្អាត បានជានាងមិនចង់ចេញមកតែប៉ុណ្ណឹង។
«គីម៉ាល់ទៅចាំនៅផ្ទះទឹក ស្រែត្រែងមុនណា៎ ចប់កាលណា ហាន់ដាទៅដល់ភ្លាម!»
គេសម្លឹងនាងដែលផ្គុំដៃសំពះហើយសំពះទៀត។
ទ្រូងប្រុសហត់គឃូសដោយការរំងាប់កំហឹង ។ គេនិយាយ៖
«កុំយូរពេកណា៎!»
នាងងក់ក្បាលញាប់ស្មេមិនឆ្លើយ ឯទូរសព្ទក៏ផ្អឹបជាប់ត្រចៀកដដែល ។ គីម៉ាល់បន្ថែមមកទៀត៖
«បើមកដល់ម្តងទៀត ផ្អើលគេហើយ!»
នាងនៅស្ងៀមសម្លឹងគេភ្លឹះៗដែលមិនខ្ចីមើលនាងមុនពេលបែរខ្លួនចាកចេញ។
មនុស្សគម្រាម!
ស្រីស្អាតធ្លោយតិចៗ តែបេះដូងនាងពិតជាចង់ទៅរកគេណាស់។
«សូមពេទ្យគ្រប់គ្នាដែលចេញសម្រាក ឡើងមករកទីកន្លែងរៀងខ្លួនវិញ!»
នេះជាការប្រកាសតាមឧគ្ឃោសនសព្ទ នាងសង្ឃឹមថាគេឮ ឬចាប់អារម្មណ៍ខ្លះទៅចុះ ប្រុសម្នាក់ដែលកំពុងខឹង។
ស្រីស្អាតរៀបរយទីកន្លែងនេះដូចដើមភ្លាមៗ រួចបកក្រោយទៅរកទីបំពេញការងារ។
បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់កំពុងដង្ហក់លើគ្រែរុញ។ ហាន់ដាទាញសម្រួលម៉ាសខ្លួន ហើយចូលទៅរុញក្បែរសុងសក្តិ។
«ហត់ទេ អាចទៅសម្រាកបាន!»
គេនិយាយដូចសុភាពបុរសតែនាងនៅទីទើរ។
«មនុស្សច្រើនណាស់សុងសក្តិ!»
«ហាន់ដានៅទល់ភ្លឺ ក៏ស្ថានភាពមិនគ្រាន់បើជាងនេះដែរ!»
«ចាំបន្តិចទៀតខ្ញុំទៅ! ហើយចុះសុងសក្តិ?»
«ខ្ញុំមិនអីទេ! កម្លាំងដំរី!»
គេនិយាយទាំងញញឹមដូចជាសុភាពបុរសកំពុងជួយសង្គមពិតធ្វើឱ្យខាងស្រីមានអារម្មណ៍ដូចអៀនខ្លួនឯងដែលមានភារៈជាអ្នកសង្គ្រោះទេ តែទីទើររឿងសង្សារកំពូលប្រចណ្ឌ។
អ្នកឆ្លងដែលសំណាកចេញលទ្ធផលវិជ្ជមានរាប់សិបនាក់បានមកដល់នៅរាត្រីនេះជាបន្តបន្ទាប់។ ពេទ្យឡោមព័ទ្ធនិងចាត់ចែងពួកគេភ្លាមៗ។
ស្ថានការណ៍ដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច និងហ្វូងមនុស្សនៅជុំវិញនេះបន្ថែមភាពតឹងតែងបារម្ភពិភាល់ក្នុងចិត្តស្រី។
«មិនដឹងយ៉ាងម៉េចទេគីម៉ាល់! ហាន់ដាចេះតែបុកទ្រូងហើយមានអារម្មណ៍ថា អ្វីមួយមិនសូវល្អ កំពុងត្រៀមកើតមានឡើងចំពោះពួកយើង!»
នាងគិតហើយមើលនាឡិកាជានិច្ច។
កន្លះម៉ោងហើយ នាងដឹងថាគេកំពុងចាំនាងអន្ទះសាដូចគ្នា។
គេអាចបារម្ភ ពីជំងឺឆ្លងដល់នាង ក៏ថាបាន នេះបើតាមសកម្មភាពខាងក្រៅរបស់គេ។
«ហាន់ដា! ខ្ចីទូរសព្ទបន្តិច របស់ខ្ញុំអស់ថ្មរលីង!»
«ចា៎!»
នាងហុចទៅភ្លាម ទាំងបើកសោឱ្យផង។
គ្រោះថ្នាក់ដល់ហើយ នាងមិនដឹងថាសុងសក្តិយកវាទៅធ្វើអីទេ ព្រោះនាងឱនដាក់សឺរ៉ូមចុងក្រោយដោយយកចិត្តទុកដាក់។
មិនយូរប៉ុន្មាន សុងសក្តិវិលមកវិញ។
នាងរលះរលាំងខ្សឹបដាក់នាយ៖
«សុងសក្តិ! ខ្ញុំមានរឿងខ្លះដែលត្រូវដោះស្រាយភ្លាមៗ ខ្ញុំត្រូវសុំចេញសិនហើយ!!”
«អូខេ ខ្ញុំជូនដាទៅ!»
គេឆ្លើយភ្លាម ធ្វើឱ្យនាងត្រេកអរ។
«ចុះការងារនៅ ឯណេះ?»
«ជូនដាទៅហើយ ខ្ញុំមកវិញ!»
«ចាស!»
នាងឆ្លើយទាំងភ្នែកភ្លឹះៗ តែក្នុងចិត្តក៏មានអំណរ។ ហាក់ដូចជាមិនសមទេក្នុងការរំខានពេទ្យម្នាក់កំពុងរវល់តែនាងធ្វើម្តេចទៅដល់ទីនោះបាន បើគ្មានអ្នកជូន?
