គ្រោះថ្នាក់លើកោះស្នេហ៍
«កោះនេះដើមឡើយមានឈ្មោះហៅតៗមកថា ត្រែងមាន តែក្រោយៗមកអ្នកស្រុកនិយមហៅថា កោះបេះដូង! កាលពីសម័យក្រោយឯករាជ្យ កោះនេះគ្មានមនុស្សរស់នៅច្រើនទេ! វាជាកម្មសិទ្ធរបស់គ្រួសារប្រពន្ធប្រុសតូចសិដ្ឋ! តែក្រោយមកជីតានាងម្នាក់នោះឮថាបានលេងល្បែងញៀន ជំពាក់លុយគេច្រើន ក៏ខ្ចីពីមនុស្សតៗគ្នាចុងក្រោយ ធ្លាក់ដល់ដៃឪពុកបងស័កក្លាយជាម្ចាស់បំណុលក៏បានកាត់យកកោះនេះ! ហើយកាលពីបួនឆ្នាំមុនគាត់មានគម្រោងចង់ដកហូតយកមកធ្វើជាសាខាសណ្ឋាគារបែបធម្មជាតិ!»
គីម៉ាល់ដើរបណ្តើរស្តាប់សម្តីអ្នករាយការណ៍បណ្តើរ។ លើកនេះមិនមែនអ៊ុនទេ គឺសុភក្តិនិងកូនប្រុសទាំងពីរដែលបានហែហមគីម៉ាល់រកហាន់ដាជម្រះបញ្ជី។
គីម៉ាល់ដឹងថា បុរសចំណាស់ម្នាក់នេះ បានចុះចូលរណបជាមួយនារីភាជាយូរមកហើយដើម្បីបានលាភសក្ការៈ បានឋានៈតួនាទី។ តែពេលនេះ គាត់បានប្រថុយនាំកូនៗមកជួបខ្លួន ប្រហែលអាចបណ្តាលមកពីខាងម្តាយចុងនោះ លែងមានអំណាចអ្វីទ្រទ្រង់ដល់ពួកគេបានតទៅទៀត។
ប្រុសស្អាតមិនមាត់មិនកទេ ព្រោះកំពុងស្ថិតក្នុងវិបត្តិមិនយល់ចិត្តស្រីស្នេហ៍។ គេងាកសម្លឹងគ្រប់យ៉ាងដ៏ស្រស់បំព្រងនាពេលថ្ងៃជិតរះនាដែនកោះខ្មែរប្របក្បែរមេគង្គ ដែលនរៈដឹងថាប្អូនប្រុសតែមួយគត់របស់ខ្លួន កាលពីជាងពីរឆ្នាំមុនត្រូវបាន ឪពុកបញ្ជាឱ្យមកកាន់កាប់ទីនេះ។
ចុងក្រោយ ពិសិដ្ឋក៏លង់ស្រឡាញ់នារីម្ចាស់កោះរហូតដល់សុំរៀបការ ហើយនិងផ្ទេរកោះនេះឱ្យជាចំណងដៃនាង។
«ស្រីនោះល្បិចសាហាវណាស់ប្រុសធំ! ចាស់ៗក្នុងផ្ទះខ្សឹបគ្នាថា នាងហ្នឹងមិនដែលរួមដំណេកជាមួយប្រុសតូចសិដ្ឋទេ! មិនសូវនៅផ្ទះ ដកពេទ្យសុខុមចេញ ឱ្យពេទ្យថ្មីឈ្មោះសុងសក្តិគ្នាគេមករ៉ាប់រងជំងឺប្តីរហូតដល់ស្លាប់ប្តីទាំងក្មេង!»
គីម៉ាល់លើកម្រាមមកញីថ្ងាសដែលតឹងណែនព្រោះមិនបានធ្មេចពេញមួយយប់។ ចិត្តគេទោមនស្សណាស់ដែលនាងខកសន្យា។ គេដឹងថានាងប្រហែលជាបានធ្វើអ្វីមួយ លួចលាក់នៅលើកោះនេះ បានជាលេងល្បិចច្រើនសន្ធឹកម្តងធ្វើជាទន់ភ្លន់ ម្តងស្រស់ស្រាយម្តងមាំទាំ បោកចិត្តខាងប្រុស។
«នាងបោកប្អូនខ្ញុំដល់ស្លាប់ខ្លួន ឥឡូវនាងលេងស្នៀតដដែលជាមួយខ្ញុំអ្ហះ ហាន់ដាស្រីជើងល្អ?!»
ពួកគេចូលទៅក្នុងភូមិជាប់កូនព្រៃរនាម ក្នុងការប្រុងប្រយ័ត្នទោះបីជាអតីតជំនួយការរបស់ខ្លួនអះអាងថាស្គាល់ភូមិសាស្ត្រច្បាស់ការយ៉ាងណាក្តី។
ត្រឹមមួយភ្លែតសោះ ស្រីស្អាតម្ចាស់កោះបានចេញពីផ្ទះមកទាន់ដំណើរមនុស្សចំណូលថ្មី។ ការលុកលុយនៃបុរសៗប៉ុន្មាននាក់ទាំងព្រហាមថ្មើរណេះមិនបានធ្វើឱ្យនាងស្ងប់ចិត្តឡើយ។
អ្វីមួយជាបន្លា រកាំចាក់ចំរវាងនាងគីម៉ាល់កំពុងស្តែងច្បាស់ឡើងៗ…..
និវត្តនៅគេងលក់ក្រោមខ្យល់ជំនោររំភើយនឹងកើយភ្លៅម្តាយ ចំណែកនាងបានផ្តាំគាត់រួចហើយឱ្យត្រៀមចាកចេញប្រសិនសុងសក្តិមកទទួល។
ហាន់ណាបានផ្លាស់ប្តូរនៅតាមបណ្តាដងផ្លូវដែលងងឹតក្រោមម្លប់ដើមក្រូចថ្លុង និងចំការតាសក់ក្រអូបដើមចាស់ៗស៊ុបទ្រុប។
មើលទៅម្ខាងផ្លូវ មនុស្សប្រុស៦នាក់នេះ តម្រង់ទៅរកមជ្ឈមណ្ឌលអ្នកជំងឺដែលបំបាំងនៅពយជ្រោយខាងក្រោយកោះពិតហើយ។ ទោះបីទីនេះហាក់ឆ្ងាយបន្តិច នាងពិបាកមើលស្គាល់លោកសុភក្តិអតីតជំនួយការឪពុកក្មេកខ្លួន តែយូរទៅ នាងចំណាំដំណើរគាត់បាន។
នាងដឹងថាបុរសនេះ ទើបនឹងត្រូវបានជេនព្រមានអំពីការងារដ៏ធ្វេសប្រហែសរបស់គាត់ នៅសណ្ឋាគារHead Quatre ។
នាងមិនដឹងត្រូវធ្វើយ៉ាងណាទេព្រោះសម្តីសុងសក្តិគ្មានចំណុចគួរឱ្យសង្ស័យសោះ មនុស្សទាំងនេះត្រូវគ្នាមករុករាននាងដល់ទីនេះពិតមែន។
គីម៉ាល់ បើគ្រប់យ៉ាងជារឿងមរតក ខ្ញុំបានយល់ព្រមសងទៅលោកហើយ នៅតែកោះមួយនេះ ឬមួយ គ្រប់យ៉ាងគ្រាន់តែជាល្បិចកលដើម្បីបំផ្លាញខ្ញុំឱ្យសូន្យពិតមែន?
នាងគិតទាំងទ្រូងដង្ហក់ព្រោះចាញ់ស្ថានការណ៍។
មនុស្សស្គាល់ចិត្តគ្នាត្រឹមមួយថ្ងៃ ម្តេចនឹងយកឈ្នះចិត្តសង្ស័យចំពោះគ្នាក្នុងសមរភូមិមាសប្រាក់យសសក្តិបាន?
ដើម្បីនឹងឃាត់ដំណើរពួកគេ ស្រីស្អាតបង្ហាញខ្លួន។
នាងចេញតាមផ្លូវកាត់មកហើយឈរស្ងៀមកណ្តាលដងរុក្ខវិថីបៃតងស្រងាត់ បង្ហាញ ពួកគេថា នាងនៅទីនេះ។
ពីចម្ងាយនាងធ្វើមុខស្មើមិនមើលមុខគីម៉ាល់ដែលខ្លួនបានខកណាត់កាលពីយប់មិញទេ។
«ប្រពន្ធប្រុសតូចដឹងថាយើងមកដល់មែន!»
កូនប្រុសរបស់សុភក្តិខ្សឹបៗប្រាប់ក្រុមខ្លួន ខណៈគីម៉ាល់សម្លឹងទៅរកនាងវិញដោយទឹកមុខស្មើ។ នារីនេះមានឫកពារឹងមាំ នឹងនរមិនដូចកាលពីនៅក្រោមម្លប់ស្វាយមន្ទីរពេទ្យឡើយ។
នាងធ្វើបានល្អ ហាន់ដា!
គេគិតទាំងសៅហ្មងក្នុងបេះដូងស្រពោន។
ចិត្តនាយស្តាយនាងណាស់ ស្តាយពាក្យផ្អែមល្ហែម ស្តាយបបូរមាត់ដែលបានផ្អឹបជាប់ទ្រូងនិងស្តាយសម្តីសន្យាកុហកទាំងប៉ុន្មានមក។
«មានភ្ញៀវមកពីឆ្ងាយ អត់មានដំណឹងអីបន្តិច?!»
ហាន់ដាស្រដីទាំងមុខស្ងួត ។
ពូសុភក្តិរូបនោះគ្រហែមយកសំឡេងហើយទើបវាចាខែងរ៉ែង៖
«អ្នកស្រីតូច! ខ្ញុំអញ្ជើញលោកប្រុសធំមកជួយរកខុសត្រូវរឿងមនុស្សរបស់អ្នកស្រីតូចដែលយកសណ្ឋាគារទុកដូចប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិស! លោកស្រីគួរចេញបទបញ្ជាដកតួនាទីGMរបស់ប៉ូលិសខេត្តម្នាក់នោះឱ្យចាកចេញឈប់បង្កចលាចលទៀត បើមិនអ៊ីចឹងទេវិបត្តិធំនឹងកើតឡើងនៅក្រុមហ៊ុនមិនខាន!»
ហាន់ដាក្រពាត់ដៃរង់ចាំដំណើរពួកប្រុសៗដែលកំពុងតែបោះជំហានមកដល់។
នាងមិនបានសម្លឹងបុរសសង្ហាដែលនៅកណ្តាលគេនោះឡើយព្រោះនឹកដល់គេមួយភ្លែតណាក៏ចិត្តនេះតែងតែគ្រាំគ្រា។
ពេលគីម៉ាល់នឹងបក្សពួកមកដល់រឹតតែជិត នារីតាំងស្មារតីនិយាយហាក់មិនខ្វល់ខ្វាយ នឹងក្តីទោមនស្សផ្ទុកច្រាលក្នុងចិត្តបុរសចំណាស់ឡើយ៖
«យើងយល់ខុសគ្នាមែនពូ! ខ្ញុំទៅជាយល់ថា យើងមានវិបត្តិយូរមកហើយ! នេះជាពេលត្រូវដោះស្រាយ!»
គីម៉ាល់រេភ្នែកសម្លឹងជុំវិញ។ ត្បិតតែទិដ្ឋភាពដែនកោះស្អាតដូចគំនូរ ក៏ប៉ុន្តែ គេគ្មានចិត្តនឹងស្រើបស្រាលអ្វីឡើយ។
បុរសនិយាយមួយៗ៖
«គិតឈរនិយាយគ្នាឱ្យដឹងរឿងនៅហ្នឹង?!»
សួរចប់គេដៀងភ្នែកមករកនាង។
នារីនេះសម្លឹងគេបន្តិចដោយស្រពាប់ស្រពោនរួចក៏ងាកចេញធ្វើដូចមនុស្សមិនស្គាល់គ្នា និងមិនធ្លាប់ទាំងបានសន្យាអ្វី។
«កោះនេះមិនប្រណីតដូចបងថ្លៃគិត តែក៏មិនខ្វះតុប្រជុំដែរ! អញ្ជើញទាំងអស់គ្នាមកតាមខ្ញុំ!»
នាងបែរខ្លួននាំផ្លូវពួកគេ។
ដើរកាត់តាមបណ្តោយព្រែកតូចមួយត្រសុំទៅដោយជាតិបុប្ផានិងរលកព្រិចៗ នាងនាំពួកគេថ្មើរជើងមកឆ្ងាយពីមជ្ឈមណ្ឌលអ្នកជំងឺ។
សភាពពួកគេ គឺប្រឆាំងនាង ប្រឆាំងនឹងជេនដែលកំពុងហត់នឿយនៅភ្នំពេញ ម្ល៉ោះហើយស្រីស្អាតត្រូវរកកន្លែងល្អ រឹងមាំពន្យារពេលពួកគេ។
ផ្ទះឈើមួយ លិចឡើងពីក្រោយសំណុំដើមម៉ៃសាក់។ នេះជាតំបន់ដ៏មានអាកាសធាតុដ៏អស្ចារ្យតែឆ្ងាយពីភូមិព្រោះគ្មានមនុស្សមកម្នាក់ណាដើរកាត់ឱ្យឃើញទេ។
មើលពីក្រៅទីនេះហាក់បីដូចជាកន្លែងជំនុំ សមថាជាទីប្រព្រឹត្តិការងារនៃឃុំសង្កាត់បែរជាមិនមានស្លាកសម្គាល់ តែមានអនាម័យរៀបរយល្អបង្ហាញថា ការថែទាំកើតឡើងជាប្រចាំ។
កៅអីអង្គុយវែងៗត្រូវបានរៀបស្រេច អមតុធំមួយហាក់ដូចដឹងថា មានភ្ញៀវមកដល់។ ពីក្រោមម្លប់ដើម ល្វាមួយដែលធំត្រឈៃជាងគេ ពួកគេត្រូវបានធ្វើកាយវិការឱ្យអង្គុយសម្រាក ។
ពួកគេអង្គុយ ខ្លះឈរ ខណៈខាងស្រីចូលទៅខាងក្នុងផ្ទះធ្វើព្រងើយ ទោះអាការៈគ្រប់គ្នាមិនបានបង្ហាញថាសប្បាយចិត្តនឹងនាង។ គីម៉ាល់ក្រឡេកមើលទៅក្រោយទ្វារផ្ទះនោះ ដោយមិនឃើញមាននរណាម្នាក់សោះ គេក៏បានដើរទៅក្បែរតុ ហើយពិនិត្យបណ្តាកៅអីធ្វើអំពី វល្លិផ្តៅ មុនពេលអង្គុយចុះ។
វុធនិងអ៊ុនចូលមកអមសងខាង កៅអីរបស់គេហើយអង្គុយចុះ ដោយថ្នមៗ។ សំឡេង រត់របស់ម៉ាស៊ីនកាហ្វេលាន់ឮច្បាស់ចេញមកតាមប្រលោះបង្អួចសាលធំ។
វឌ្ឍនៈ ជាកូនរបស់សុភក្តិឆ្លៀតខ្សឹបឪពុកគេបញ្ចេញសំឡេងក្នុងចេតនាឱ្យគីម៉ាល់បានឮ៖
«ជីវភាពរស់នៅប្រណីតពេកហើយ! ស្លៀកពាក់ក៏មិនសមជាមនុស្សកាន់ទុក្ខ!»
គីម៉ាល់មិនចង់បង្ហាញថា គេយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះពាក្យវិភាគទាំងនេះទេ តែពីក្នុងបន្ទប់ផ្ទះបាយ នាងលបលួចសម្លឹងមើលអាកប្បកិរិយាបុរសនេះស្ងាត់ៗ។
អ្វីមួយខ្សឹបប្រាប់នាងថា គ្មាននរណាម្នាក់នៅទីនោះកំពុងគាំទ្រនាងទេ ទំនាស់មួយរវាងពួកគេនឹងអ្នកភូមិអាចនឹងកើតមានឡើង ប៉ុន្តែយើងត្រូវតែរហ័សដោះស្រាយ។
អម្រែកដ៏ធ្ងន់មួយនៅលើស្មារបស់នាងគឺម្តាយនិងប្អូននាង ចង់ឱ្យពួកគេចាកចេញពីសង្គ្រាមនេះ។ គិតហើយស្រីស្អាតរៀបចំពែងកាហ្វេ៧ធ្វើពីដីដុតបាតទន្លេ។
ក្លិនភេសជ្ជៈក្រមៅនេះ ជាធញ្ញជាតិពិតៗមកពីដែនឦសានបានជះក្លិនបង្អួតច្រមុះគ្រប់គ្នាដែលកំពុងអង្គុយនៅជុំវិញតុឈើគ្រញូង។
«អញ្ជើញពិសា! ខ្ញុំចូលទៅភូមិរកអាហារពេលព្រឹកមកខ្លះសិន!»
ពួកគេគ្មានអ្នកណាលូកដៃទេ នៅក្រោមដង្ហើមតឹងតែងរបស់នាង។ នាងដឹងថាមនុស្សអាក្រក់ទាំងនេះ ធ្វើអាក្រក់ខ្លួនឯងរហូតដល់លែងទុកចិត្តអ្នកផ្សេងបាន។
ស្រីស្អាតលូកដៃលើកពែងមួយមកក្រេបបន្តិចជាកិច្ចនាំផ្លូវ។ យល់ចិត្តនាងគីម៉ាល់ លូកដៃមកលើកមួយពែងផឹកក្អឿកៗអស់ទាំងក្តៅគគុក។
«សុំមួយទៀត!»
គេនិយាយដោយមិនមើលមុខនាង តែនាងនៅទ្រឹងទាំងឈរព្រោះនឹកដល់សម្តីខ្លួនឯងមុននេះប៉ុន្មានថ្ងៃ បាននិយាយពាក្យដូចគ្នាកាលជាប់ចិត្តនឹងនំសេនវិចត្រីធូណា។ ដឹងថានាងនឹកឃើញរឿងដើមហើយឈរធ្វើភ្នែកភ្លឹះៗ ប្រុសស្អាតងើបមុខឌឺនាងជាមួយកែវភ្នែកខូចចិត្ត៖
«ប៉ុណ្ណឹងញ៉ាំគ្រាន់ដែរដុកទ័រ?!»
ហាន់ដាដៀងសម្លឹងគេ ទាំងពិបាកទាញភ្នែកចេញវិញណាស់ក្រោមផ្ទៃមុខនឹងបបូរមាត់សើមដោយរសកាហ្វេខ្មៅដែលនៅផ្តិតលើទីតាំងដ៏សិចស៊ីនោះនៅឡើយ។
ភាពស្រពោនក្នុងពន្លឺភ្នែកនាងធ្វើឱ្យបុរសនេះរឹតតែមានៈ។ គេសម្លឹងនាងទាំងស្រពោនខឹងវិញដូចគ្នា។
«អស់ហើយខ្ញុំត្រូវទៅផ្ទះរកកាហ្វេមកថែមសិន!»
គីម៉ាល់ចង់ឌឺណាស់ គេទាញពែងកាហ្វេដែលពីមាត់នាងអំបាញ់មិញមកលេបក្អឹកៗបន្តធ្វើព្រងើយ ហាក់បីដូចចង់ប្រាប់នាងថា នាងកុំភ្លេចរឿងឯកសិទ្ធិរវាងនាងនឹងគេ។
«មិនបាច់គេងមិនលក់ មិនបាច់យំ មិនបាច់ពិបាកចិត្ត មិនបាច់ទៅភ្នំពេញវិញមែនទេ?»
ស្រីស្អាតយើងទម្លាក់ភ្នែកចោលទឹកមុខមនុស្សដែលបានបេះដូងនាង។ គេអង្គុយនៅកៅអីធ្វើពើមិនខ្វល់ តែគ្រប់គ្នានៅកន្លែងនេះដឹងអំពីការប្រចែប្រចណ្ឌនៃចំណងទាក់ទងប្រុសស្រីទាំងទ្វេ។
រឿងនាយឱបនាងក្នុងវាំងននតែមួយលើទូក មិនបានលាក់ស្ងាត់ទេ។
អ្នកណាៗក៏បានដឹងអំពីរឿងនេះដែរ។
ពេលនេះអ្នកទាំងពីរបានលេងទឹកមុខសង្គ្រាមត្រជាក់រកគ្នា ជាអ្វីដែលអ៊ុននិងវុធពិបាកចិត្តតែ សុភក្តិនិងក្រុមគេសប្បាយចិត្ត។
គ្មានពួកគេណាម្នាក់ ចង់ឱ្យនាងមានគីម៉ាល់ទៅការពារជ្រោមជ្រែងឡើយ។ គេចង់ឱ្យស្រីនៅឯកោគ្មានទីបង្អែក នឹងអាលបានបណ្តេញនាងចេញពីអំណាចទាំងអស់នៅភ្នំពេញ។
ហាន់ដាបែរក្រោយប្រុងដើរទៅតែសុភក្តិឃាត់៖
«អ្នកស្រីតូច កុំចង់យកលេសគេចវេះ!»
នាងក្តាប់មាត់ហើយឈប់ដំណើរ។ ជាទូទៅហាន់ដាមានភាពអត់ធ្មត់ណាស់ ពិសេសពេលមនុស្សទាំងនេះ ធ្លាប់កាលពីជាងពីរឆ្នាំមុនអុកឡុកនាងទម្រាំបានពិសិដ្ឋអតីតស្វាមីចេញមុខការពារ។
